Geskryf deur Hugo Mercier
Ons ken almal mense wat gely het deur te veel te vertrou: bedrogspul klante, liefhebbers van geskok, vriende wat vermy is. Die meeste van ons is inderdaad deur misplaaste vertroue verbrand. Hierdie persoonlike en vicarious ervarings laat ons glo dat mense te vertrouend is, en dat hulle dikwels van geloofwaardigheid afwyk.
In werklikheid vertrou ons nie genoeg nie.
Neem inligting oor vertroue in die Verenigde State (dieselfde sou waar wees in die minste ryk demokratiese lande). Interpersoonlike vertroue, 'n maatstaf of mense dink dat ander in die algemeen betroubaar is, is daar laagste in byna 50 jaar. Tog is dit onwaarskynlik dat mense minder betroubaar is as voorheen: die massiewe val in misdaad die afgelope dekades dui die teendeel aan. Vertroue in die media is ook by onderkant vlakke, selfs al is hoofstroommedia 'n indrukwekkende (indien nie onbesmette) vlak nie rekord van akkuraatheid.
Intussen het vertroue in wetenskap relatief goed gevaar, met die meeste mense wat vertrou wetenskaplikes meeste van die tyd; in sommige gebiede, ten minste van klimaatsverandering tot inenting, vertrou 'n deel van die bevolking nie genoeg wetenskap nie - met verwoestende gevolge.
Sosiale wetenskaplikes het 'n verskeidenheid instrumente om te ondersoek hoe vertrouend en hoe betroubaar mense is. Die gewildste is die vertroue spel, waarin twee deelnemers speel, gewoonlik anoniem. Die eerste deelnemer kry 'n klein hoeveelheid geld, sê $ 10, en word gevra om te besluit hoeveel hy aan die ander deelnemer moet oordra. Die bedrag wat oorgedra word, word dan verdriedubbel, en die tweede deelnemer kies hoeveel hy aan die eerste moet teruggee. In Westerse lande is vertroue beloon: hoe meer geld die eerste deelnemer oordra, hoe meer geld stuur die tweede deelnemer terug, en hoe meer geld eindig die eerste deelnemer daarmee. Ten spyte hiervan dra die eerste deelnemers gemiddeld slegs die helfte van die geld oor wat hulle ontvang het. in sommige studies, is 'n variant bekendgestel waardeur deelnemers mekaar se etnisiteit geken het. Vooroordeel het daartoe gelei dat deelnemers wantrouig was aan sekere groepe - Israeliese mans van Oosterse oorsprong (Asiatiese en Afrika-immigrante en hul Israelities-gebore nakomelinge), of swart studente in Suid-Afrika - om hulle minder geld oor te dra, alhoewel hierdie groepe net so betroubaar was as meer gewaardeerde groepe .
As mense en instellings meer betroubaar is as waarvoor ons hulle krediet gee, waarom kry ons dit dan nie reg nie? Waarom vertrou ons nie meer nie?
In 2017 was die sosiale wetenskaplike Toshio Yamagishi vriendelik genoeg om my na sy woonstel in Machida, 'n stad in die Tokio-metropolitaanse gebied, te nooi. Die kanker wat 'n paar maande later sy lewe sou neem, het hom verswak, maar tog het hy 'n jeugdige entoesiasme vir navorsing en 'n skerp gees behou. By hierdie geleentheid het ons 'n idee van hom bespreek met diepe gevolge vir die vraag: die informatiewe asimmetrie tussen vertroue en nie vertroue nie.
As u iemand vertrou, sal u uitvind of u vertroue geregverdig was of nie. 'N Bekende vra of hy 'n paar dae by u kan neerstort. As u aanvaar, sal u agterkom of hy 'n goeie gas is. 'N Kollega raai u aan om 'n nuwe sagtewaretoepassing aan te neem. As u haar advies volg, sal u agterkom of die nuwe sagteware beter werk as waaraan u gewoond was.
In teenstelling, as u nie iemand vertrou nie, kom u nooit meer agter of u hulle moes vertrou nie. As u nie u kennismaking nooi nie, sal u nie weet of hy 'n goeie gas sou gemaak het of nie. As u nie die advies van u kollega volg nie, sal u nie weet of die nuwe sagtewaretoepassing inderdaad beter is nie, en dus of u kollega goeie advies in hierdie domein gee.
Hierdie informatiewe asimmetrie beteken dat ons meer leer deur te vertrou as deur nie te vertrou nie. As ons vertrou, leer ons ook nie net oor spesifieke individue nie, leer ons meer oor die soort situasies waarin ons moet vertrou of nie. Ons word beter om te vertrou.
Yamagishi en sy kollegas gedemonstreer die leervoordele van vertroue. hulle eksperimente was soortgelyk aan trustspeletjies, maar die deelnemers kon met mekaar omgaan voordat hulle besluit het om geld (of nie) aan die ander oor te dra. Die vertrouendste deelnemers was beter daarmee om uit te vind wie betroubaar sou wees, of aan wie hulle geld moet oordra.
Ons vind dieselfde patroon in ander domeine. Mense wat die media meer is meer kundig oor politiek en die nuus. Hoe meer mense vertrou wetenskap, hoe wetenskapliker is hulle. Al bly hierdie bewyse korrelasioneel, is dit sinvol dat mense wat meer vertrou, beter moet uitvind op wie om te vertrou. In vertroue soos in alles anders, is oefening perfek.
Yamagishi se insig bied ons die rede om vertrouend te wees. Maar dan verdiep die legkaart net: as vertroue sulke leergeleenthede bied, moet ons te veel vertrou, eerder as nie genoeg nie. Die ironie is dat die rede waarom ons meer moet vertrou - die feit dat ons meer inligting bekom deur te vertrou as om nie te vertrou nie - ons geneig is om minder te vertrou.
As ons vertroue teleurgesteld is - as ons iemand vertrou wat ons nie moet hê nie, is die koste opvallend, en ons reaksie wissel van ergernis tot woede en wanhoop. Die voordeel - wat ons uit ons fout geleer het - is maklik om te sien. In teenstelling daarmee is die koste om nie iemand te vertrou wat ons kon vertrou nie, meestal onsigbaar. Ons weet nie van die vriendskap wat ons kon getref het nie (as ons die kennis op ons plek sou laat neerstort). Ons besef nie hoe nuttig sommige advies sou gewees het nie (as ons die tip van ons kollega oor die nuwe sagtewaretoepassing gebruik het).
Ons vertrou nie genoeg nie, omdat die koste van verkeerde vertroue heeltemal te voor die hand liggend is, terwyl die (leer) voordele van verkeerde vertroue, sowel as die koste van verkeerde wantroue, grotendeels versteek is. Ons moet hierdie verborge koste en voordele in ag neem: dink aan wat ons leer deur te vertrou, die mense met wie ons kan raak, die kennis wat ons kan opdoen.
Om mense 'n kans te gee is nie net die morele ding om te doen nie. Dit is ook die slim ding om te doen.
Hugo Mercier is 'n navorsingswetenskaplike aan die CNRS (Instituut Jean Nicod) in Parys waar hy met die Evolusie en sosiale kognisie span. Hy is die skrywer van Die Enigma van Rede (2017), mede-outeur van Dan Sperber, en Nie gister gebore nie (komende, 2020). Hy woon in Nantes, Frankryk.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Waarom ons meer leer deur te vertrou as om nie te vertrou nie