Heilige Apostoliese Katolieke Palmariaanse Kerk - WRSP
HEILIGE APOSTOLIESE KATOLIESE PALMARIESE KERKSTYL
1946 (23 April): Clemente Domínguez Gómez is in Sevilla gebore.
1968 (30 Maart): Daar is berig dat vier meisies die Maagd Maria by die Alcaparrosa gesien het. veld, net buite Palmar de Troya, 'n stad in Spaanse Andalusië.
1968 (April): Verskeie ander mense, meestal vroue, beweer dat hulle verskynings op die webwerf ontvang het. Die verhale het groot groepe mense uit die streek, ander dele van Spanje en uit die buiteland gelok.
1968 (15 Oktober). Clemente Domínguez Gómez en sy vriend Manuel Alonso Corral van Sevilla het die verskyningswerf vir die eerste keer besoek.
1969 (30 September). Clemente het sy eerste visioen (van Christus en Padre Pio) gehad.
1969 (15 Desember). Clemente het sy eerste visioen van die Maagd Maria gehad.
1970 (18 Mei): Die aartsbiskop van Sevilla, kardinaal José María Bueno Monreal, het 'n formele verklaring van die verskyning uitgereik.
1972 (18 Maart). Die aartsbiskop van Sevilla het sy ontkenning van die verskyning herhaal en alle soorte Katolieke kultusse in die Alcaparrosa-veld verbied.
1972 (9 Mei): Clemente het verkondig dat Paulus VI deur 'n ware pous sowel as 'n antipoop opgevolg sou word.
1972: Clemente en sy naaste volgelinge het na hulself as Marian-apostels of Apostels van die Kruis begin verwys.
1974: Clemente en Manuel verwerf die Alcaparrosa-veld. 'N Meer uitgebreide heiligdom en 'n omliggende muur is gebou.
1975 (22 Desember): 'n Palmariese godsdienstige orde, die Karmeliete van die Heilige Gesig, is gestig.
1976 (1 Januarie): Aartsbiskop Pierre-Martin Ngô-Dinh-Thuc Thuc het vier priesters in Palmar de Troya georden, waaronder Clemente en Manuel.
1976 (11 Januarie): Thuc het vyf biskoppe in Palmar de Troya ingewy, waaronder Clemente en Manuel.
1976 (14 Januarie): Aartsbiskop Bueno het die wydings onreëlmatig verklaar en die pas ingewyde biskoppe opgeskort.
1976 (15 Januarie): Almal wat by die wydings betrokke was, is deur die pouslike nuncio na Spanje geëkskommunikeer.
1976-1978: Die Palmariese biskoppe het meer as negentig biskoppe ingewy.
1976 (29 Mei): Palmariese biskoppe was in 'n motorongeluk in die Baskeland betrokke. Clemente is ernstig gewond, en hy het sy sig verloor.
1976 (4 Augustus): Clemente het 'n boodskap ontvang dat hy pous sou word na die dood van Paulus VI.
1978 (6 Augustus): Pous Paulus VI sterf.
1978 (6 Augustus): Terwyl hy in Bogotá, Colombia, het Clemente beweer dat hy deur Christus as pous gekroon is en dat hy die naam Gregory XVII geneem het.
1978 (9 Augustus): Clemente was terug in Spanje en die Heilige Stoel is formeel van Rome na Palmar de Troya verskuif. Die Heilige Apostoliese Katolieke Palmariaanse Kerk is gestig.
1978 (15 Augustus): Gregorius XVII word gekroon as pous deur vier nuut aangestelde kardinale.
1980 (30 Maart): Die Palmariaanse Raad is ingehuldig. Na die openingsessie het die Palmarian Credo wat gepubliseer word.
1983 (9 Oktober): Die baie korter Latyns-Tridentyn-Palmariaanse massa-orde vervang die tradisionele Tridentynse rite.
1987 (2 November): Die Spaanse Hooggeregshof het die Palmariaanse kerk amptelike status as godsdienstige organisasie gegee.
1992 (12 Oktober): Die Palmariaanse raad is gesluit. Die Verhandeling op die Mis was die hoofresultaat daarvan.
1997-2001: Die Eerste Palmariese sinode word gehou. Heilige Geskiedenis of Heilige Palmariese Bybel was die hoofresultaat daarvan.
2000 (5 November): Gregorius XVII het agtien biskoppe en sewe nonne verban. Sommige van hulle het 'n onafhanklike Palmariese groep in Archidona, Andalusië, gevind.
2005 (21 Maart): Pous Gregorius XVII is oorlede.
2005 (24 Maart): Vader Isidoro María (Manuel Alonso) is gekroon as pous en neem Petrus II as sy pouslike naam.
2011 (15 Julie): Peter II is oorlede.
2011 (17 Julie): Vader Sergio María, Ginés Jesús Hernández Martínez, is gekroon as die derde Palmariese pous. Hy het Gregory XVIII as sy pouslike naam geneem.
2012 (6 Januarie): Die tweede Palmariaanse raad is ingehuldig.
2016 (22 April): Gregory XVIII het die pousdom en die Palmarian Church verlaat.
2016 (23 April): Die staatsekretaris, biskop Eliseo María ‒ Markus Josef Odermatt ‒ word die nuwe Palmariese pous ‒ Peter III.
2016 (27 April): Die oud-pous, wat nou sy burgerlike naam Ginés Jesús Hernández gebruik, het sy eerste onderhoud met die Spaanse media gegee en verklaar dat hy die Palmariese kerk verlaat het nadat hy besef het dat dit 'n klug was en dat hy nou saamgewoon het met 'n vrou, Nieves Triviño.
2016 (2 Mei): In sy eerste apostoliese brief het pous Petrus III die getroude inwoners van Palmarië meegedeel dat die oud-pous 'n 'afvallige' en 'n 'vervloekte dier' ​​was en hom daarvan beskuldig dat hy geld en waardevolle items uit die kerk gesteel het voordat hy vertrek het.
2016 (29 Junie): Peter III verklaar dat die beslissings van die Derde Palmariaanse Raad geen waarde het nie, as gevolg van die invloed van die ex-pous daaroor.
2016 (Julie 16): Peter III is as pa in die basiliek in Palmar de Troya gekroon.
2016 (11 September): Ginés Hernández en Nieves Triviño is getroud.
2018 (10 Junie): Hernández en Triviño klim oor die mure van die kerkverbinding in Palmar de Troya, gemasker en gewapen. 'N Biskop het hulle ontdek. In 'n daaropvolgende geveg is Hernández ernstig beseer, terwyl die biskop en Triviño minder ernstige fisiese beserings opgedoen het.
2018 (13 Junie): Hernández en Triviño is in hegtenis geneem weens 'gewapende roof met verswarende omstandighede.' Na die aanvanklike hofverrigtinge is albei verhoorafwagtend tronk toe gestuur.
GROEP / FONDSGESKIEDENIS
Palmar de Troya, ongeveer 40 kilometer suid van Sevilla, is in die 1930s gevestig. Teen die laat 1960's het die dorp ongeveer 2,000-inwoners gehad. Dit het elektrisiteit gehad, maar het nog nie 'n mediese dokter en lopende water gehad nie. Dit was ook ecclesiasties marginaal en het geen priester of permanente kerkgebou gehad nie. Toe die kuraat van 'n buurdorp aangekom het, is godsdienstige dienste in 'n privaat woning of by 'n industriële verbinding gehou. Min dorpsmense het gereeld na massa gegaan, en Palmar de Troya is as iets van 'n sendingveld beskou.
Op Maart 30, 1968, het vier skoolmeisies (Ana, Josefa, Rafaela en Ana) tussen die ouderdom van elf en dertien gerapporteer om 'n "baie pragtige dame" te sien wanneer hulle blomme met 'n mastiekboom pluk (lentisco) op die Alcaparrosa-veld, minder as 'n kilometer van die middestad. [Sien die omvattende geskiedenis van die Palmariese Kerken die boekmanuskrip 'N Pous van hulle eie] Die vrou is geïdentifiseer as die Maagd Maria. Vanaf April 1968 het ander mense beweer dat hulle mistieke ervarings naby die mastiekboom het. Verskeie vroue en mans het in trane gekom en beweer dat die Maagd Maria verskyn en met hulle gepraat het. Die meeste van die ekstatiese was nie inheemse van Palmar de Troya nie, maar het eerder van ander plekke in die nabygeleë gebied gekom. Die hemelse boodskappe wat in hierdie vroeë stadium by Palmar de Troya ontvang is, was dikwels baie kort en algemeen. Die Maagd het aan die sieners gesê dat alle mense ons Vader en die rozentyd gereeld moet bid en omskakel na die tradisionele Katolieke geloof. Dit was die enigste maniere om goddelike ire te bevredig en die mensdom te red. Die stories oor die verskynings het vinnig versprei na ander dele van die land, en selfs in die buiteland. Groeiende skare mense het die plek besoek. Op sekere dae, veral op die vyftiende van elke maand wanneer die Maagd gewoonlik belangrike stellings gemaak het, het hulle in die duisende getel.
Teen die einde van 1969 het Clemente Domínguez y Gómez (1946-2005) een van die mees invloedryke sieners by Palmar de Troya geword. Later sou baie van hom beskou as die siener uitnemendheid, terwyl ander hom 'n vals of iets tussenin sou beskou. Nadat hy nie in die priesterskool verloop het nie, het hy 'n kantoorklerk geword. Hy het vir 'n tyd vir 'n Katolieke maatskappy in Sevilla gewerk, maar daarna ontslaan. Clemente was nie een van die pionierwagters nie, maar het in die somer van 1969 en op 'n byna daaglikse basis saam met sy vriend, die advokaat Manuel Alonso Corral (1934-2011), na Palmar de Troya gegaan.
Volgens amptelike Palmariese hagiografie het Clemente op Augustus 15, 1969, 'n ekstase ondervinding op die Alcaparrosa-veld gehad. Hy het in September 30 sy eerste visie van Christus en die onlangse oorlede Italiaanse Capuchin Padre Pio ontvang. Op Desember 8 het hy visioene van Maagd Maria ontvang. Al was Clemente die ontvanger van die hemelse kommunikasie, was dit sy vriend, Manuel Alonso, wat hulle op band aangeteken het, hulle getransskribeer en aan pelgrims versprei. Dit is duidelik dat Clemente die charismatiese figuur en die ontvanger van die hemelse boodskappe was, terwyl Manuel die organiseerder was.
In verskeie verskynings het die Maagd en Christus hom laat weet dat daar net een ware massa, die Tridentine Latin rite, was. Die novus ordo massa wat in 1969 afgekondig is, was niks minder as godslastering nie. Die Tridentine Latynse ritueel moet dus herstel word. Ander belangrike temas was dat die vryskutters en kommuniste die Rooms-Katolieke Kerk op alle vlakke geïnfiltreer het. Nietemin, volgens Clemente, was Paus Paulus VI skuldig bevind, aangesien hy bedwelm en gyselaar gehou is.
Gedurende die vroeë 1970'e het Clemente Dominguez steeds nuwe hemelse boodskappe ontvang. Hulle is deur Manuel opgeneem Alonso, neergeskryf, gekopieër en versprei. Sommige van hulle is in Engels, Frans en Duits vertaal as deel van die verspreiding van die nuus buite Spanje se grense. Befondsing was nodig om sendingreise te kon doen en die beweging te institusionaliseer. Volgens getuienisse was Manuel Alonso 'n baie goeie fondsinsameling wat baie ryk mense oortuig het om groot bedrae by te dra. Die kapitaalinvloei het beteken dat Clemente en Manuel wyd aan beide kante van die Atlantiese Oseaan kon reis. Begin in 1971 is hulle deur Wes-Europa, na die Verenigde State en na verskillende lande in Latyns-Amerika om mense vir die Palmariaanse saak te wen.
Palmar de Troya behoort aan die aartsbisdom van Sevilla en dit het gou duidelik geword dat die Palmariërs nie kon reken op enige ondersteuning van die aartsbisschop, Kardinaal José María Bueno Monreal, wat die hervormings van Vatikaan II heeltemal omhels het en dit stelselmatig geïmplementeer het. Hy was dus beslis nie 'n ideale vennoot vir 'n groep tradisionaliste nie, wat die Raad as die hoofwortel van die kwaad gesien het. Vir twee jaar het Aartsbiskop Bueno egter geen amptelike uitsprake oor die gebeure gemaak nie, maar 'n bestendige stroom pelgrims het steeds na Palmar de Troya gekom. Daar is berig dat soveel as 40,000 15 mense op 1970 Mei 1972 teenwoordig was. Drie dae na hierdie alledaagse hoogtepunt het Bueno 'n dokument gepubliseer waar hy kortliks kommentaar gelewer het op die gebeure. Hy het nie sake uitgedink toe hy gesê het dat dit tekens van 'kollektiewe en bygelowige histerie' is nie. Die kern van die aartsbiskop Bueno se verklaring oor Palmar de Troya word in XNUMX herhaal. In 'n besluit verbied hy eksplisiet alle soorte openbare aanbidding op die Alcaparrosa-veld, en beveel hy dat die Rooms-Katolieke priesters nie teenwoordig moet wees nie, wat nog te sê om daar enige godsdienstige dienste te vier.
Daar is egter duidelike bewyse dat individuele Katolieke priesters in Palmar de Troya teenwoordig was, sowel voor as na die veroordeling van die aartsbiskop, en dat Tridentine-massas vanaf 1969 gereeld op die terrein gevier is. Die klerklike ondersteuningsgroep het sowel Spanjaarde as buitelanders ingesluit, wat kritiek gehad het op die ontwikkeling ná die versoening. Tog was die sieners en leiers van die groeiende beweging leke in die vroeë 1970's. Omdat hulle suksesvol was met hul fondsinsameling, kon Clemente en Manuel in 1974 die verskyningsterrein verkry en sodoende die beweging beheer. Na die aankoop het hulle 'n ietwat meer uitgebreide heiligdom gebou, aanvanklik 'n hangaragtige konstruksie.
In 'n visie aan Clemente op November 30, 1975, het die Maagd Maria en Christus aangekondig dat die komende fondasie van 'n nuwe godsdienstige orde wat al die bestaande sou vervang. Die nuwe Palmariese orde, die Karmeliete van die Heilige Gees, is inderdaad gestig op Desember 22, 1975. Dit het vier klasse lede ingesluit: priesters, broers, susters en tersiêre. Die Palmariërs het natuurlik nog nie hul eie priesters gehad nie, en Aartsbiskop Bueno van Sevilla sou nie vir hulle 'n voorsiening maak nie. Nietemin was dit noodsaaklik dat die groep apostoliese opvolging sou kan eis.
Die oplossing vir die ordineringsprobleem het met die Viëtnamese Aartsbiskop Pierre-Martin Ngô-Dinh-Thuc (1897-1984) gekom. Ná een van die Vatikaan II-sessies was hy nie in staat om terug te keer na sy vaderland nie en het hy dus in Italië gewoon. Thuc is ingewy biskop in 1938 en word aartsbiskop van Hue in 1960. Terwyl hy in Europa gewoon het, is hy in Hue vervang en is hy eerder as aartsbiskop van Bulla Regia aangestel. Hy dien egter eintlik as 'n assistent-predikant in 'n klein Italiaanse stad, ontsteld en verbouereerd oor die veranderinge in die na-versoenende kerk. Aartsbiskop Thuc het na Palmar de Troya gekom deur bemiddeling van Maurice Revaz, wat kerkregtelike onderwys gegee het aan die kweekskool van die tradisionalistiese Vereniging van Pius X in Ecône. Revaz oortuig Thuc dat hy deur die Maagd verkies is om die Katolieke Kerk van die verderf te red. Met kort kennisgewing het die Viëtnamese prelaat dus na Sevilla en Palmar de Troya gereis. Op Oujaarsaand in 1976 het hy Clemente Dominguez, Manuel Alonso en twee ander mans tot die priesteramp georden. Die priesterlike ordenings was egter net die voorspel. Minder as twee weke later, op 11 Januarie 1976, het Thuc vyf van die Palmariërs ingewy, weer eens Clemente en Manuel ingesluit. Met die biskoplike wydings het die Palmariërs hul gewilde apostoliese opvolging verseker en kon hulle eie biskoppe maak.
Terwyl die plaaslike hiërargie stadig was om kommentaar te lewer op die verskynings, was hulle reaksie op die ordonnasies en wydings onmiddellik. Na aanleiding van die biskopwedstryde het Aartsbiskop Bueno hulle onreëlmatig verklaar en alle betrokkenes is opgeskort 'n divinis en dus verbied om enige klerklike dade te verrig, terwyl hy weer die beweerde verskynings by Palmar de Troya veroordeel. Op Januarie 15, die pouslike Nuncio, Luigi Dadaglio, het na Sevilla gegaan waar hy verklaar het dat die Palmariese biskoppe en aartsbiskop Thuc uit die tyd van die wydings uitgewis is ( ipso facto ) in die afwesigheid van nodige lisensies van die Heilige Stoel en die gewone. In September 1976 het die Heilige Gemeente vir die Geloofsleer in Rome verklaar dat die geestelikes opgeskort is ipso iure (volgens die Kanonewet), maar het geen duidelike verklaring gemaak oor die vraag of die wyke ongeldig of wesenlik geldig was nie, maar onwettig.
Teen 1976 het die Palmariërs reeds 'n vinnig groeiende kerklike hiërargie ontwikkel, en in minder as twee jaar het hulle een-en-negentig biskoppe gewy. Die meeste van hulle was van Ierland en Spanje, terwyl ander uit 'n aantal lande in die Amerikas en Europa gekom het. Die normale prosedure in hierdie tydperk was dat Clemente beweer het dat hy 'n private verskyning van die Maagd of Christus ontvang het en hom gevra het om meer biskoppe te wy. In die boodskappe is dit ook duidelik uitgewys wie biskoppe gemaak moet word. 'N Effek van hierdie modus operandi was dat mans wat in die Karmeliete van die Heilige Gesig as vlerke ingegaan het, binne maande, weke of selfs dae biskoppe kon word. 'N Klein minderheid van die gewyde Palmariese biskoppe was of was Rooms-Katolieke priesters, ander het die seminaar bygewoon, terwyl die meeste jong leke was. Teen hierdie tyd het die Palmariërs hulself nie as 'n aparte kerk beskou nie, maar as een van die min ware aanhangers van die Rooms-Katolieke Kerk.
Aan die begin van die 1970'e het Clemente Domínguez reeds beweer dat Paus Paulus VI deur beide 'n ware pous en 'n teenstander sou opgevolg word. In 1976 het die boodskappe selfs beton geword, en dit is geïmpliseer dat daar 'n tyd sou wees wanneer die Katolieke Kerk nie meer Romeinse sal wees nie. Wat die status van Pous Paulus VI betref, het die Palmariese stories oor tyd verander. Sommige het beweer dat hy bedwelm is of 'n gevangene aangehou het en deur 'n akteur vervang is. Terselfdertyd is daar beweer dat Paulus VI binnekort daar persoonlik sou aankom om sy getroue biskopskollege te lei en sodoende die Romeinse Curia te ontsnap.
Paus Paulus VI is gesterf op Augustus 6, 1978. In daardie tyd was Clemente saam met 'n groep biskoppe in Bogotá. Net ure na die die dood van Paulus VI, het Clemente beweer pous geword deur direkte goddelike ingryping, met die naam Gregory XVII. Na sy terugkeer na Sevilla, op Augustus 9, het hy verkondig dat die Heilige Stoel van Rome na Palmar de Troya verskuif het. Die Romeinse era van die kerk was verby en die Heilige Katolieke Apostoliese Palmariese Kerk is gestig.
Palmariese kerkaktiwiteite was op geen manier beperk tot Spanje nie. In die vroeë 1980's was daar sending-biskoppe in Frankryk, Duitsland, Oostenryk, Switserland, Ierland, Groot-Brittanje, Nigerië, maar ook in die Verenigde State, Kanada en in verskeie lande in die Karibiese Eilande en Latyns-Amerika, veral Argentinië, Mexiko, Costa Rica , Peru, Chili en Colombia. In Oceanië was daar gemeenskappe in Australië en Nieu-Seeland. Sommige van hierdie plekke het afsonderlike kapelle en inwoner geestelikes gehad. Op die meeste plekke het Palmarians egter sogenaamde senakke in private huise gevorm, en is op 'n ongereelde basis deur geestelikes besoek. Dit is moeilik om die lidmaatskap in die laat 1970s en vroeë 1980s te skat, maar dit moet tot 'n paar duisend beloop het.
Geen amptelike dokumente toon die algemene lidmaatveranderings in die Palmariaanse kerk nie. Vir biskoppe is daar tog interne data wat 'n duidelike aanduiding gee. Oor die algemeen is 192 mans ingewyde Palmariese biskoppe tussen 1976 en die dood van Gregorius XVII in 2005. Gedurende hierdie drie dekades het nie minder nie as 133 die bevel verlaat of geskors, sewe-en-twintig sterf in die amp en slegs twee-en-dertig biskoppe. het gebly vanaf 2005. Die vroulike tak van die orde, wat op sy hoogtepunt meer as honderd nonne insluit, was waarskynlik in 2005 tot dertig of veertig, en die agteruitgang het voortgeduur. Gedurende die bestaan ​​van die Palmariaanse kerk het baie biskoppe, priesters, nonne en leke die kerk vrywillig verlaat of geëkskommunikeer, terwyl nuwe mense binnegekom het. Behalwe aan die begin, was die meeste nuwe lede nog steeds kinders van egpare uit Palmaria en nie mense wat van buite gekom het nie.
Die laat 1990's en vroeë 2000's was 'n baie onstuimige tyd in die kerk, gevul met afstigtings en uitsettings. Die krisis het nie net te make met die nuwe leerstellings van die kerk nie, maar ook met die gedrag van die pous en ander leiers. Die pous se sedes het 'n onenigheid geword. In 1997 het Gregory XVII blykbaar 'n openbare verklaring afgelê en erken dat hy in sy tyd as leier van die orde teen die gelofte van kuisheid gesondig het. By dieselfde geleentheid het hy ook ongematigde drank- en eetgewoontes erken. In 'n preek drie jaar later het die pous duidelik verwys na sy vroeëre afwykende gedrag, maar beweer dat hy sy weë reggestel het.
Die vyf-volume Heilige Geskiedenis of die Palmariese Bybel, gedruk in 2001, het 'n ander baie ernstige punt van onenigheid geword. Dit was 'n deeglike en baie gedetailleerde herbewerking van die Bybelse boeke gebaseer op die deurlopende privaat openbarings aan Gregory XVII. Die doel van die hersiening was om die ware betekenis van die tekste vas te stel, presies soos die goddelike skrywer hulle begryp het. Toe die nuwe Bybel bekend gemaak is, is die gelowiges beveel om hul tradisionele Bybels te vernietig en slegs die Palmariese weergawe te lees. Kritiek teen hierdie ontwikkeling het gelei tot verdere sekondes en ekskommunikasies.
Interessant genoeg was daar teen die millenniumwisseling ten tyde van die sekondes en uitsetting 'n kenmerk van pouslike godsdienstige gedrag wat verander het. Nie sedert die Palmariese Raad in 1980 ingewy is nie, toe onderrig meer formalized en geïnstitusionaliseerde geword het, het Gregoria XVII geval. openbare ekstase, ontvang hemelse boodskappe voor die oë van die gelowiges. Tog het dit weer gebeur ná 2000.
Hierdie openbare ekstase was beslis 'n manier om getuienis aan te bied dat Christus en die Maagd aan Gregory se kant was, en sodoende sy pouslike gesag verdedig. Volgens die pous sou die getroue lede van die sigbare kerk onder sy absolute heerskappy die Ark van verlossing binnegaan, wie se deure binnekort gesluit sou wees. Volgens hom is die militante van die kerk min, maar dit bestaan ​​uit die enigste mense wat die goddelike (en pouslike) wil gehoorsaam.
Die Heilige Week in 2005 was 'n belangrike tyd in die geskiedenis van die Palmariese Kerk, toe Gregory XVII op Maart 21 gesterf het. By sy dood, daar was nie konklaaf nie, want hy het reeds sy pa, Isidoro María (Manuel Alonso), genoem. Laasgenoemde is gekroon op Maart 24, en neem Peter II as sy pouslike naam. In sy eerste apostoliese briewe verdedig die nuwe pous sy posisie as die ware opvolger van Gregory XVII, die baie groot, wat dadelik geanoniseer is. Petrus II het nooit aanspraak gemaak op enige private verskynings nie en het hoofsaaklik gekyk na homself as die verdediger van die Palmariese leerstellings.
Onder Petrus II het die Palmariese kerk meer geslote en eksklusiewe as ooit tevore geword, selfs al was dit 'n kwessie van graad en nie van aard nie. Boodskappe oor die noodsaaklikheid om met die omliggende wêreld te breek en volgens streng Palmariese norme te leef, is in elke apostoliese brief teenwoordig. By 'n aantal geleenthede het Petrus II die idee herhaal dat die Palmariese Kerk die enigste hoop is in 'n wêreld wat heeltemal oorheers word deur Satan. Nie net die "afvalliges" nie, maar ook louwarm lede is daarvan beskuldig dat hulle die kerk van binne verwoes het. Tydens die pousdom van Petrus II het die aantal gedetailleerde regulasies aansienlik toegeneem, en baie van die ouderdomme het selfs strenger geword. Baie het te doen met klere. Daar is baie ander reëls wat Palmariane onderskei van wat hulle beskou as die totale morele verdorwenheid van die omliggende wêreld. Kerklede mag nie in algemene verkiesings stem of die kerkgeboue van ander denominasies betree nie. Hulle is ook verbied om doop, troues of begrafnisse van nie-Palmarians by te woon, insluitend nabye familielede. Nog meer verreikende is die algemene verbod om te praat met mense wat nie op die Palmariese manier geklee is nie, of nie-Palmarians as geheel. Lede moet hul televisiestelle, video's, selfone en rekenaars vernietig om nie deur die "verdraaglike morele melaatsheid-rampant in die wêreld" besmet te word nie, soos die pous dit geformuleer het.
Dit was nog altyd moeilik om presies te weet hoe die Palmariërs sulke aansienlike fondse kon versamel alhoewel hulle 'n eerder klein organisasie. Gedurende die 1970s, 1980s en tot en met die 1990's was die Palmariese kerk baie ryk weens wesenlike, min of meer vrywillige donasies van lede en weldoeners. Mense het 'n deel van hul salaris aan die kerk betaal, en dit het die begunstigde geword in laaste testamente en testamente. Met die geld het die leiers omtrent tien geboue in die middestad van Sevilla verkry, wat as hoofkwartier en kloosters gedien het. Hulle was ook in staat om die enorme kerk op die skuilplek te bou, die katedraal-basiliek van Our Crowned Virgin van El Palmar, wat een van die grootste tempels is wat in die twintigste-eeuse Spanje gebou is. Saam met die wonderlike godsdienstige toebehore in die basiliek, is die koste daarvan minstens 100,000,000 Euros, en waarskynlik baie meer. As gevolg van dalende inkomste in die laat 1990's, verkoop die Palmarians hul oorblywende geboue in Sevilla in 2003. In daardie tyd het die geestelikes verlaat vir Palmar de Troya, waar die bevel 'n paar twintig huise in die 1970s gekoop het. Nuwe geboue is gebou op die katedraalverbindings. Palmar de Troya het dus die residensiële sentrum van die kerk geword, nie net die geestelike nie.
Na ses jaar in die amp sterf Peter II op 15 Julie 2011. Sy opvolger was biskop Sergio María, die voormalige militêre offisier Ginés Jesús Hernández Martínez (geb. 1959). Hy is op 3 Maart 2011 in die openbaar as die opvolger van Peter II aangewys. Die nuwe Palmariese pous was gekroon op Julie 17, met die naam Gregory XVIII. Kort na die kroning het die nuwe pous 'n nuwe Palmariese Raad belê om in Januarie 2012 te begin. Tydens die pontifikaat van Gregoria XVIII, lyk die Palmariese ekonomie aansienlik verbeter. Na 'n dekade lange stilstand het die werk op die katedraal versnel, en by 2014 is die konstruksiewerk wat in 1978 begin het, afgehandel.
Op April 22, 2016, Gregory XVIII het skielik die pousdom en die Palmariese kerk verlaat. Hy het nie 'n verklaring aan die gemeenskap of die kerklede gemaak nie, maar het net 'n nota gelaat waarin hy verklaar het dat hy geloof verloor het. Hy het gaan woon met 'n vrou, Nieves Triviño, 'n voormalige Palmariese non, met wie hy 'n tyd lank 'n verhouding gehad het. Op April 23, 2016, Gregorius se Staatsekretaris, Switserse Biskop Eliseo María-Markus Josef Odermatt, het pous onder die naam Peter III geword. In sy eerste pastorale briewe aan die Palmariese getroue het Petrus III die eks-pous verklaar as 'n "afvallige" en 'n vervloekte dier wat die hele kerk probeer vernietig het. Hy beskryf Gregorius se pontificaat as tirannie. Petrus III het Hernández ook daarvan beskuldig dat hy geld, juweliersware en 'n luukse BMW (die "pop-mobile") steel.
Tussen April en Junie 2016 het Gés Hernández verskeie onderhoude met die Spaanse media geskenk waarin hy verklaar het dat die Palmariese Kerk 'n uitgebreide hoax was wat op leuens gebou is, maar dat hy dit eers onlangs besef het. Hy het egter geen aanduidings gegee oor watter soort inligting hy gehad het nie. In September 2016, Hernández en Triviño getroud. Net voor die troue, het die semi-naak vir 'n Spaanse mansmagasyn geplaas.
Op Junie 10, 2018, Gés Hernández en Nieves Triviño het oor die hoë muur rondom die kerkverbindings by Palmar de Troya geklim. Hulle gesigte was bedek, en hulle was gewapen met minstens een mes. Hulle het ook toerusting gehad wat gebruik kan word om deure en slotte oop te maak. Dit was die Massa-uur, en die friars, nonne en leke was binne-in die katedraal. Hulle is egter deur 'n Palmariese biskop ontdek. Toe het Hernández die biskop met 'n mes aangeval of ten minste gedreig, en in die daaropvolgende oproer is al drie beseer. Terwyl die biskop en Triviño klein skade ontvang het, is Hernández in die bors gesteek. Vir 'n geruime tyd was sy toestand krities. Maar 'n paar dae later is beide Hernández en Triviño gearresteer vir "gewapende roof met verswarende omstandighede" en na hofverhore is albei in die gevangenis tereggestel.
Vandag (2018) bly die aantal Palmariese kerklede laag, waarskynlik iewers tussen 1,000 en 1,500. Die meeste van hulle woon in Spanje, Ierland en Nigerië, maar daar is ook baie Palmariese gemeenskappe in baie ander plekke, waaronder die Verenigde State, Duitsland, Switserland, Oostenryk en verskeie lande in Latyns-Amerika. Teen die middel van 2016 het Pous Peter III die getroue in kennis gestel dat die Palmariese godsdiensgemeenskap twee-en-dertig friars (biskoppe) ingesluit het, van wie net sewe hul geloftes in die afgelope twee dekades geneem het. Die nonne het veertig getel, maar net 'n tiende van hulle het die afgelope twintig jaar bymekaargekom en hul gemiddelde ouderdom was byna sestig jaar. Alhoewel geen presiese data beskikbaar is nie, het 2018 die aantal friars en nonne effens afgeneem, hoofsaaklik as gevolg van sterftes en gebrek aan nuwe beroepe. Kortom, die Palmariese Kerk ervaar 'n lidmaatskapskrisis.
Net soos die Rooms-Katolieke Kerk hou die Palmariërs vas dat Christus sewe sakramente ingestel het. Nietemin leer hulle ook dat in hierdie eindtyd die verkiesing na die pousdom 'n agtste, onsigbare sakrament is, wat direk deur Christus toegeken word. Een oorspronklike aspek van die Palmariese sakramentele teologie is dat die Maagd 'n druppel van haar bloed in die getroue by die doop laat val bekering. Hierdie daling kan versterk, verminder of heeltemal verdwyn volgens die morele status van die individu. Die sakramente "troon" ook en versterk 'n stuk van Christus se hart in die gelowiges.
Die doop is die deur na die kerk en die ander sakramente, en kinders moet verkieslik binne agt dae na hul geboorte gedoop word. Deur die doop ontvang die kind (of volwassene) die bloeddruppel van Maria, wat die erfsonde wegneem. Die Palmariese doop het 'n onuitwisbare karakter, maar die krag van die bloeddruppel kan verswak word. Die sakrament van bevestiging moet ideaal kort na die doop toegedien word. Dit versterk die bloeddruppel en maak die individu sterker in sy of haar stryd teen Satan. As iemand 'n kardinale sonde pleeg, verdwyn die bloeddruppel van Maria. Belydenis is die manier om weer die staat van genade te betree.
Die eucharistie is waarskynlik die belangrikste sakrament vir die Palmariërs. Pous Gregory XVII het in sy eerste pouslike uitsprake in 1978 verklaar dat die enigste ritueel wat gebruik moes word, die Tridentiene massa van Pius V in 1570 gepromulgeer is. Kort daarna het hy verskeie nuwe elemente bekendgestel, en op Oktober 9, 1983, het die pous 'n nuwe, baie briewe, Palmariese massa-orde ingestel, wat gekonsentreer is op offergawes, toewyding en offergemeente wat deur die priester geneem is. Kortliks moet elke geestelike verskeie massas per dag lees; Trouens, hulle lees beurte van massas en nie individuele massas nie. Volgens die Palmariese leerstelling, die liggaam, siel en bloed van Christus en Maria is teenwoordig in die toegewyde brood en wyn. Nagmaal moet slegs op die tong geneem word en die ontvanger moet kniel wanneer die sakrament ontvang word.
Die vyfde sakrament van die kerk, die laaste werking, versterk die verhouding van die gelowiges met Christus en Maria en verhoog die bloeddruppel van die Maagd. In die Palmariaanse kerk is daar drie grade van kerklike ordening: diaken, priester en biskop. By die ordening word die priester bewoon deur die siel van Christus, gesien in die vorm van 'n stralende kruis. Die sewende Palmariaanse sakrament is die huwelik. Die hoofrede is om kinders, nuwe lidmate, aan die kerk te gee. Maagdelikheid is steeds die voorkeurstaat.
Deur die jare het die Palmariese kerk 'n baie groot aantal mense geanoniseer. Net in die tydperk tussen 1978 en 1980, is sommige van die 1,400-persone genaamd heiliges deur Gregory XVII. Die heiliges is van baie soorte. Hulle het van baie verskillende dele van die wêreld gekom en het tussen die elfde eeu en die middel-1970's gesterf. Tog was die groot meerderheid Spaans. Een belangrike kategorie van Palmariese heiliges is biskoppe, priesters en nonne wat tydens die Spaanse Burgeroorlog vermoor is. Onder die heiliges wat in 1978 geanonimeer was, was ook die onlangse oorlede Spaanse leier Francisco Franco, maar ander twintigste-eeuse regse politici soos die fascistiese leier José Antonio Primo de Rivera was ook na die altare verhef. Engelse martelare, wat tydens die sestiende en sewentiende-eeuse vervolging van die Katolieke vermoor is, vorm 'n ander groot groep, asook sendelinge wat as martelare in China en Indokinae gesterf het. Gregorius XVII het ook 'n "ontelbare" groep Ierse martelare gekanoniseer, gedood weens hul Katolieke geloof.
Die Palmariese kerk, bekend as Santa Iglesia Católica Apostólica en Palmariana en Orden Religiosa die Los Carmelitas van Santa Faz en Compañía de Jesús y María, het reeds op sy stigting in 1978 reeds 'n ontwikkelde, swaar organisasiestruktuur onder leiding van die pous. Die pous het absolute mag in die kerk. Hy is die Hoëpriester, die Vader van Christus en die Opvolger van St Peter. Hy is onfeilbaar wanneer hy die leerstelling verkondig en die hoogste geestelike en tydelike gesag in die heelal het. Tog is dit duidelik dat die eerste Palmariese pous, Gregory XVII en Manuel Alonso (Vader Isidoro María) noue medewerkers was. Clemente / Gregory was die "stemkas" van die hemel en charismatiese leier, terwyl Manuel / Isidoro María die vooraanstaande gris was deur wie alle boodskappe geslaag het.
Vanaf 1976 het die Palmariërs 'n groot aantal biskoppe ingewy. Palmariese priesters bestaan, maar hulle is duidelik deur die biskoppe oortref. Met die stigting van die kerk in 1978 is die meeste biskoppe kardinale gemaak, wat lede van 'n curia was, gelei deur die minister van buitelandse sake, vader Isidoro María. Nommer drie in die hiërargie was die vise-sekretaris van staatsvader Elias María, wat so sou bly tot sy dood in 1997. 'n Vierde invloedryke leier was vader Leandro, Camilo Estévez Puga, wat in 1999 oorlede is. In 1987 kondig pous Gregorius aan dat sedert 1978 het hy agt-en-negentig biskoppe tot die kardinaal verhef. Van die biskop-kardinaal was sommige vikarisse oor die algemeen in beheer van liturgie, kultus, beroepe, missies, propagering van geloof en die Inkwisisie, en ander is verkies tot aartsbiskoppe, patriarge of aartspatriarge. Desondanks het Gregory XVII die kardinaal in 1995 onderdruk en in 2000 het hy vader Isidoro María as sy opvolger aangestel. Na Gregory se dood in 2005 word hy pous en neem die naam Peter II aan. Tydens Peter II se pontifikaat was vader Sergio María die minister van buitelandse sake en is hy as sy opvolger gekies. By Petrus se dood in 2011 volg hy hom op as pous en neem Gregorius XVIII as sy pouslike naam. In April 2016 verlaat Gregory XVII die pousdom en die Palmarian Church. Hy is toe opgevolg deur sy minister van Buitelandse Sake, biskop Eliseo María, wat pous Peter III geword het.
In die vroeë jare was daar omtrent honderd nonne in die Karmelietbevel van die Heilige Gees, wat 'n lewe in streng omhulsel geleef het. Hulle is gelei deur 'n moeder-superieur, gesien as die mede-generaal van die Orde. Die beskikbare bronne sê min oor hul rol.
In die laat 1970's en vroeë 1980's het die Spaanse koerante 'n reeks getuienisse gepubliseer deur voormalige biskoppe van die Palmariese kerk. Om 'n binneperspektief te bied, het ex-lede vertel van 'n baie streng lewe gebaseer op blinde gehoorsaamheid aan meerderes. Natuurlik was die pous en sy naaste mans bo-op, gevolg deur ander kardinale. Die hoogste leiers het nogal 'n luukse lewe gelei om goed te eet en te leef. Die gewone biskoppe, priesters en veral die nie-geordende broers, het in moeilike omstandighede gewoon. Die dae het 'n streng en herhalende plan gevolg, en die lede van die bevel is voortdurend beheer, ontneem van slaap en te min gegee om te eet. Sielkundige en fisiese mishandeling was algemeen.
Alhoewel geestelikes eers 8:30 die oggend wakker geword het, het hul aktiwiteite dikwels tot baie laat in die nag voortgeduur. Nadat die misdadigers bygewoon het en 'n ligte ontbyt gehad het, het hulle in hul ry gegaan van hul klooster af na die hoofkwartier in Sevilla, waar 'n personeellid was en waar openbare kritiek teen individuele broeders ook deel gehad het. Daarna het klasse van liturgie en Spaans begin, aangesien die meeste lede buitelanders was. Laatmiddag vertrek alle nonne en geestelikes, maar gewoonlik nie die pous nie, na Palmar de Troya. Daar was nuwe massas en vroom praktyke, soos om die boetvaardige rosekrans te bid en oor die Kruisstasies te mediteer. Hulle het oor die algemeen ná middernag na Sevilla teruggekeer, maar hulle het hul gebede dikwels 'n paar uur in die stad voortgesit. Daarna het die broeders 'n paar uur geslaap totdat die volgende dag begin het.
Alhoewel die Palmariaanse geboue in Sevilla van buite redelik elegant gelyk het en sentraal geleë was, het die gewone geestelikes en nonne in vervalle kamers gewoon. Verskillende soorte siektes, beide van fisiese en sielkundige aard, was algemeen. Op 'n gereelde basis moes die broeders in die middel van die nag van die een gebou na die ander verhuis, volgens die inhoud van die pous se visioene. In 1981 het hierdie soort verskynings egter verdwyn, en hul woonkwartiere het stabieler geword.
In latere jare is daar baie getuienisse van oud-Palmarians wat die kerk verlaat het, dikwels as tieners. As "afvalliges" mag hulle geen kontak hê met enige familielede wat in die kerk bly nie. Totale vermy is die norm.
Ten spyte van die algemene veroordeling van die buitewêreld wou die Palmariese kerk godsdienstig en amptelik erken word groep. Na afloop van die bekendmaking van die 1980-Spaanse wet op godsdiensvryheid, in 1981 en verskeie kere later, het die Palmarians aansoek gedoen om inskrywing in die amptelike Spaanse register van godsdienstige verenigings. Hulle is egter deur die Ministerie van Justisie herhaaldelik inskripsie geweier, onder andere omdat die term "Katolieke" deur die Rooms-Katolieke Kerk beheer is. In latere aansoeke het hulle dus 'n nuwe amptelike naam, Iglesia Cristiana Palmariana die Carmelitas de la Santa Faz, ingestel. In die amptelike konteks gebruik die kerk nie die etiket "Katoliek" nie, maar eerder "Christelik".
In 1985 het die Palmariërs teen die beslissings van die Ministerie appèl aangeteken by die Spaanse Hooggeregshof. Aanvanklik het die hof teen hulle beslis. Op 2 November 1987 besluit die hof egter dat die Palmariaanse kerk wel in die register kan opgeneem word, aangesien hulle aan al die formele vereistes vir 'n godsdiensvereniging voldoen. Hierdie besluit is gevolg deur baie kritiek in die Spaanse media en van sommige navorsers, wat die Palmariërs beskou as 'n gevaarlike sekte en 'n verdagte besigheidsorganisasie, wat veral belangstel in die versameling van rykdom.
Alhoewel Clemente Domínguez en die groep rondom hom die verskyningsterrein in 1974 fisies oorgeneem het en die vinnige ontwikkeling van 'n beweging in 'n eie kerk oorheers het, het die meeste ander sieners duidelik van hulle gedistansieer en wou nie 'n ander pous en 'n nuwe kerk hê nie. Vandag kan 'n mens 'n wit kruis sien met 'n foto van pous Franciskus net buite die hoë mure van die Palmariese kerk. Dit is die Cruz Blanca: die bymekaarkomplek vir die sieners wat nie tot die Palmariaanse kerk behoort nie en hul ondersteuners. Volgens die groep se eie gegewens vergader ongeveer 'n dosyn mense elke weekdag daar om die rosekrans te bid. Oor naweke kan daar veertig persone teenwoordig wees. Met Paasfees kom daar egter net soveel as 'n paar honderd bymekaar op die terrein, insluitend pelgrims uit die buiteland.
Volgens die groep se webwerf word die aantal verskynings in die Cruz Blanca en in hul kapel, Santuario del Corazón de María, deur die dekades heen op ongeveer 10,000 2005 geskat. Aan die begin het verskeie van die ou sieners beweer dat hulle hemelse kommunikasie deur die Cruz Blanca ontvang het, waaronder Pepe Cayetano en Manuel Fernández, maar in later jare beweer slegs Rosario Arenillas dat hy boodskappe ontvang. Tot sy dood in 1976 is die groep gelei deur Félix Arana, 'n voormalige Rooms-Katolieke priester, wat in XNUMX as 'n Palmariese biskop ingewy is. Hy het egter slegs 'n paar maande lidmaatskap gehandhaaf en die beweging toe teëgestaan ​​soos dit ontwikkel het. Arana het as die geestelike leier van die Cruz Blanca gedien. Hy het die sieners se boodskappe opgeteken, getranskribeer, gepubliseer en geïnterpreteer. Hy het ook daagliks die Tridentine-mis in die kapel gevier.
Christus en die Maagd is diegene wat gereeld deur die Cruz Blanca aan die sieners verskyn het, gevolg deur St. Joseph en Padre Pio. Die boodskappe bevat dikwels 'n duidelike apokaliptiese komponent. Hulle is baie krities teenoor die moderne Rooms-Katolieke Kerk en beweer dat dit byna vernietig is na Vatikaan II en dat die meeste priesters en biskoppe ketters is. Die pous is egter nie te blameer nie, want sy boodskappe word deur die curia vervals. Die Cruz Blanca beweer dus dat pous Johannes Paulus II en sy opvolgers ware pous is, maar dat hulle geweldig ly as gevolg van hul getrouheid. Hulle beweer dat die Heilige Stoel deur Antichris ingehaal sal word, en dat groot oorloë en katastrofes die wederkoms van Christus sal voorafgaan. In hierdie situasie is die getroues se rol om vir die pous en die kerk te bid, sodat die einde van die wêreld afgeweer word. Die Cruz Blanca-groep se enigste verhouding tot die Palmariaanse kerk, wat deur hulle verwys word as 'die sekte van Clemente', is dat hulle bid vir hul terugkeer na die Rooms-Katolieke Kerk. Soos gesien kan word, is die inhoud van die boodskappe by die Cruz Blanca steeds soortgelyk aan dié wat Clemente gedurende die eerste helfte van die 1970's ontvang het.
'N Belangrike stap in die geskiedenis van die Palmariese kerk is op November 7, 2000, geneem toe Gregorius XVII nie minder as agtien biskoppe en sewe nonne uitgedryf het nie, en beskuldig hulle van kettery en van plan om die pous omver te werp. Sommige van die uitgewekenes het 'n onafhanklike Palmariese gemeenskap in Archidona, Andalusië, begin en ander sal hulle later volg. Alhoewel hulle steeds vroeë verskynings aan Clemente as geverifieer beskou het en geglo het dat Gregorius XVII werklik die ware pous was, met die publikasie van die Palmariese Bybel, of selfs van die middel-1990's, het hulle hom as 'n kranksinnige ketter beskou wat sy pouslike gesag verloor het. Die dissentgroep was baie krities oor die feit dat Pous Gregory die kardinaat in 1995 onderdruk het. Verdere dissenters het sy besluit in 2000 gekant om Vader Isidoro María as sy opvolger te kies en die moontlikheid van 'n konklaaf weg te neem. Soos Gregory (en Isidoro María) as manifeste ketters beskou is, het die groep in Archidona die Heilige Stoel geglo om vakant te wees.
* 'N Omvattende profiel van die Heilige Apostoliese Katolieke Palmariese Kerk, wat inlynverwysings en 'n volledige stel verwysings bevat, is beskikbaar in die artikels / vraestelle afdeling van WRSP saam met die boekmanuskrip, 'N Pous van hulle eie: El Palmar de Troya en die Palmariese Kerk.