Read and Write application parameters in XML - CodeProject 11,175,921 members (62,330 online)
--Paul Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 25-Jan-15 6:39Refresh« Prev1234567 Next » Issue 1, 2009 Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Volume 6,
"Om leeg te word soos &apos;n skulp" : verlies en verganklikheid in Die boek van toeval en toeverlaat
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 1 –20 (2009)
Verlies en verdriet staan sentraal in die oeuvre van Lettie Viljoen / Ingrid Winterbach. Die boek van toeval en toeverlaat (2006), Winterbach se jongste roman, kan beskou word as &apos;n toevallige sintese van die verskillende verlieservarings waarvan daar in haar vorige prosatekste sprake is : materiële verlies; tydelike en permanente skeiding van geliefdes; die dood van dierbares of betekenisvolle persone; vaer-omlynde vorme van verlies, soos melancholie, gemis, psigiese onbehae en malaise; asook &apos;n groeiende besef van verganklikheid en sterflikheid. In hierdie artikel word ondersoek ingestel na die verskillende vergestaltings van verlies en verganklikheid in Die boek van toeval en toeverlaat. Aandag word nie net gegee aan die rol wat verlieservarings en verdrietreaksies op verhaalvlak speel nie, maar ook aan die manier waarop verlies in die struktuur, taalgebruik en styl van diê roman neerslag vind. Dit wil voorkom asof Helena Verbloem, die hoofkarakter-verteller, &apos;n verdrietbeskouing soortgelyk aan Freud se aanvanklike opvatting rakende verlies huldig. Hiervolgens word "normale" verdriet beskou as &apos;n aktiewe proses waartydens die libido geleidelik van die verlore liefdesobjek losgemaak word en mettertyd in &apos;n ander liefdesobjek belê word, met die oog daarop dat daar uiteindelik &apos;n beslissende en spontane einde aan die verdriet sal kom. Helena slaag egter nie daarin om voldoende troos te vind aan die hand van substitute vir die liefdesobjekte wat sy verloor het nie. Haar verdriet vertoon eerder kenmerke wat met Freud se latere, gewysigde beskouing ten opsigte van "melancholiese" verdriet ooreenstem - &apos;n beskouing waarvolgens verdriet nie tot &apos;n beslissende, spontane einde kom nie, maar eerder &apos;n langdurige proses impliseer. Ten slotte word die vraag gevra of Helena wel by wyse van haar vertelling daarin slaag om &apos;n mate van verweer/verset teen haar verlieservarings te bied.
"Om leeg te word soos &apos;n skulp" : loss and mortality in The book of Happenstance
Experiences of loss and grief are central to the oeuvre of Lettie Viljoen / Ingrid Winterbach. Winterbach&apos;s latest novel, The Book of Happenstance (2008), may be seen as a coincidental synthesis of the various experiences of loss mentioned in her previous novels : material loss; the temporary and permanent parting of loved ones; the death of significant others; more vaguely defined forms of loss, such as melancholy, yearning, psychological uneasiness and malaise; as well as a growing realisation of transience and mortality. In this article the various embodiments of loss and mortality in The Book of Happenstance are investigated. Attention is given not only to the role of loss and experiences of grief at the content level, but also to the way in which loss is portrayed in the structure, language use and style of this novel. At first glance, it seems as though Helena Verbloem, the main character and narrator in the novel, holds an opinion of grief similar to Freud&apos;s initial view regarding loss. According to this view, "normal" grief is seen as an active process, during which the libido is gradually detached from the lost object of love and, in time, invested in another object of love, in the hope that there will eventually be a conclusive and spontaneous end to the grief. Helena doesn&apos;t succeed in finding adequate comfort in substitutes for her lost objects of love. Her grief displays characteristics similar to Freud&apos;s later, revised view on "melancholic" grief - a view according to which grief does not end conclusively and spontaneously, but rather constitutes a prolonged process. In conclusion the question is asked whether Helena is able to offer a means of defence/resistance against her experiences of loss by means of her narrative.
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 21 –41 (2009)
In hierdie artikel word daar gekyk na die bundel Nagsweet van Johann de Lange wat oorspronklik deel was van die bundel Wordende naak. Daar word gelet op die komplekse genderpolitiek in hierdie verse en uitgewys dat lesers se tegniese besware eerder &apos;n morele probleem verhul. Die tekste dwing die leser om verby die oppervlak te delf en die tekste as emblema van dieperliggende wonde te sien. Die digter is in sy cruising van die minnaar op soek na die afwesige vader wat hom deur die dood versaak het. Relevante psigoanalitiese tekste word betrek en die invloed van hierdie bundel op &apos;n jonger digter geëvalueer.
The poetry of Johann de Lange with particular reference to Nagsweet
This article explores Nagsweet by Johann de Lange, a volume of poems originally part of Wordende naak. The complex gender politics of these poems is examined to highlight the fact that readers&apos; criticism of technical aspects very often disguises a moral dilemma. These poems force the reader to go beyond the surface to reveal the texts as emblematic of more deeply seated wounds. In cruising the lover the poet seeks the absent father who abandoned him by dying. Relevant psychoanalytical texts are applied and the influence of this volume of poetry on a younger poet is assessed.
Duiwelskloof : geskiedenis, storie en oraliteit
Anne-Mart Olsen and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 42 –58 (2009)
In Duiwelskloof (1998) lewer André P. Brink kommentaar op die historikus wat meer klem lê op feite en waarheid, en die belangrikheid van mondelinge tradisie onderskat. Hierdie artikel bied &apos;n intertekstuele studie van die tekste en geografie wat Brink beïnvloed het gedurende die kreatiewe proses van Duiwelskloof. Die opvallendste invloed is dié van die geskiedenis van Gamkaskloof, soos opgeteken in B.M. du Toit se The People of the Valley : Life in an isolated Afrikaner community in South Africa (1974). Die fokus is op hoe Duiwelskloof &apos;n alternatiewe lesing bied tot die offisiële geskiedenis, waarin daar &apos;n onderwaardering is van die orale weergawe van diegene wie se geskiedenis opgeteken word.
Devil&apos;s Valley: history, story and orality
In Devil&apos;s Valley (2000) André Brink employs various postmodern methods to critique the lack of emphasis placed on orality by the historian and "official history". This is an intertextual study of texts and geography that have influenced Brink in the writing of Devil&apos;s Valley. Most pertinent is the history of Gamkas Kloof as described in B.M. du Toit&apos;s The People of the Valley : Life in an isolated Afrikaner community in South Africa (1974). The focus is on how Devil&apos;s Valley offers an alternative reading to other official histories that have disregarded the oral tradition and stories of those whose history is being recorded.
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 59 –87 (2009)
Hierdie artikel ondersoek die produksiegehalte van uitgewershuisprodukte. Binne hierdie konteks word Palindroom (2008) en Kladboek (2008) as gevallestudies aangewend om te bepaal hoe die verskillende produksiekettings by verskillende uitgewershuise se finale produkte daar uitsien. Hierdie werkswyses (wat deur onderhoude met die verskillende rolspelers gerekonstrueer is) van die onderskeie uitgewers word vergelyk met Venter (2006) se ideale produksieketting om tekortkominge in die prosesse te identifiseer. Hierdie tekste is as voorbeelde gekies omdat hulle deur dieselfde outeur is, in dieselfde jaar verskyn het, en albei publikasies deur klein uitgewershuise uitgegee is (Genugtig! Uitgewers en Protea Boekhuis onderskeidelik). Daar word aandag geskenk aan verskillende elemente van die boek as produk. Eerstens word die paratekstuele elemente wat Genette (1997) identifiseer, ontleed volgens die kommunikatiewe waarde van onderskeidelik die periteks (omslag, kolofonblad, titel, ens.) en die epiteks (resensies, onderhoude, ens.). Tweedens word beskouings van Carstens (2003) rondom die normering van Afrikaans, dié van Du Plessis en Carstens (2000) en Butcher (2006) aangaande taalversorging, en Grebe (2006) se toepassing daarvan op die boek as produk aangewend om die gehalte van die tekste te beoordeel. Hierdie aspekte van die boek word in verband gebring met die publikasieproses om te identifiseer welke fases verbeter kan word om &apos;n bevredigende finale produk daar te stel. Uiteindelik poog hierdie artikel om aanbevelings aangaande die produksie van Afrikaanse prosa te maak wat as riglyn vir uitgewershuise, redakteurs en taalversorgers kan dien.
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 88 –106 (2009)
In hierdie artikel word die eietydse filosoof Bernard Stiegler se begrip van die "otium van die volk" as nastrewenswaardige geestelike en politieke ideaal krities ondersoek. Eerstens word Stiegler se ontleding van die toestand van "simboliese ellende" behandel. Tweedens word Stiegler se voorstel vir die oorkoming van simboliese ellende, die "otium van die volk", behandel, soos Stiegler aansluiting vind by die klassieke, veral Romeinse, begrip van die otium, synde dit wat saamhang met rus, die kuns, die religie en die kultivering van die gees in die algemeen. Derdens, ofskoon aansluiting gevind word by laasgenoemde ideaal, word die vermeende swakplekke in die ideaal soos Stiegler dit voorhou, in oënskou geneem in die lig van Stiegler se gebrekkige oorweging van religie na die Industriële Rewolusie. Laastens word hoe die "otium van die volk" potensieel vanuit die religieuse tradisies versterk kan word, voorlopig aan die hand van die Soto Zen-Boeddhisme gedemonstreer.
Religion and Bernard Stiegler&apos;s "otium of the people"
In this article the concept of the "otium of the people" of the contemporary philosopher Bernard Stiegler as a worthy spiritual and political ideal is critically investigated. Firstly, Stiegler&apos;s analysis of the condition of "symbolic misery" is treated. Secondly, Stiegler&apos;s proposal for the overcoming of symbolic misery, the "otium of the people", is treated, as Stiegler links with the classical, especially Roman, concept of the otium, being that which relates to rest, art, religion and the cultivation of the spirit in general. Thirdly, although the latter ideal is affirmed, the apparent weaknesses of the ideal as Stiegler proposes it, is considered in the light of Stiegler&apos;s limited consideration of religion after the Industrial Revolution. Finally, how the "otium of the people" may potentially be strengthened from within religious traditions is demonstrated in a preliminary fashion using the example of Soto Zen Buddhism.
Die moderne strewe na artistieke outonomie : &apos;n waardering vir &apos;n gefaalde projek
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 107 –127 (2009)
In hierdie artikel word geredeneer dat die moderne artistieke-outonomie-strewe &apos;n bydrae tot emansipasie in die algemeen gelewer het, hoofsaaklik deur die geweld verbonde aan korrespondensiedenke te ondergrawe. Dit begin deur aan te stip dat &apos;n beduidende persentasie van die wêreld se mees totalistiese, gewelddadige gebeurtenisse op korrespondensiedenke gebaseer en gerasionaliseer was en dat dit dikwels nog steeds gebeur. Daarna volg &apos;n ontleding van hoe die tersaaklike intellektuele tradisie gepoog het om die kuns as &apos;n waaragtige korrespondensie met &apos;n vermeende estetiese sentrum te konsipieer en te realiseer, en hoe hierdie pogings mettertyd so paradoksaal geraak het dat hierdie korrespondensieprojek deur die tradisie self verwerp is. Omdat "ander" intellektuele tradisies egter steeds dikwels potensieel gewelddadige eiebelang op korrespondensiedenke rasionaliseer, maak hierdie tradisie se vroeë, vrywillige verwerping van korrespondensiedenke en -praktyke dit &apos;n emansiperende krag in die geskiedenis.
The modern quest for artistic autonomy : an appreciation for a failed project
This article argues that the modern quest for artistic autonomy contributed to emancipation in general, essentially by undermining the violence that results from correspondence thinking. It starts out by noting that a significant percentage of the world&apos;s most totalising, violent moments were and often still are rationalised on correspondence thinking. Thereafter the article analyses how the intellectual tradition in question attempted to conceptualise and realise art as a truthful correspondence with a supposed aesthetic essence, and how these attempts eventually became so paradoxical that this correspondence project was abandoned by the tradition itself. However, as "other" intellectual traditions often still rationalise potentially violent self-interests on correspondence thinking, this tradition&apos;s early,voluntarily abandonment of such thinking and practices makes it an emancipatory force in history.
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 126 –141 (2009)
Dit is onwaarskynlik dat Standaardafrikaans terug te voer is op een relatief uniforme vernakulêr. Ana Deumert toon oortuigend aan dat wat ons vandag as Standaardafrikaans herken, &apos;n konstruksie is wat ons te danke het aan die strewe van taalentrepreneurs teen die einde van die 19de en vroeë 20ste eeu. Hulle het aan &apos;n eie Suid-Afrikaanse identiteit gebou. Dit het soms daartoe aanleiding gegee dat daar bewus teen die Nederlandse norm ingegaan is. Na aanleiding van die Afrikaanse negasie- en diminutiefsisteme word aangetoon hoe bepaalde identiteit- en suiwerheidsideale linguisties gekonstrueer is.
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 6, pp 142 –156 (2009)
In hierdie artikel poog ek om die vraag aangaande die openbare rol van die akademikus as intellektueel te kontekstualiseer aan die hand van die hedendaagse globale, neoliberale "regeer-mentaliteit". Met die hulp van denkers soos Bourdieu, Foucault, Sennett, Arendt, maar ook die sosiale geograaf David Harvey, word dit duidelik dat neoliberalisme die individu se vermoë om die openbare sfeer te betree radikaal verskraal en moontlikhede daartoe begrens. Hierdie begrensing lei tot die onvermydelike depolitisering van intellektuele arbeid deur die toenemende individualisering van die self enersyds en die ongehinderde privatisering van die openbare andersyds. Dit word verklaar deur die alles-verterende en verreikende aard van neoliberalisme bloot te lê. Foucault en Bourdieu glo nietemin in die moontlikheid van verset en setel dit in die individu en in haar kapasiteit as gepolitiseerde intellektueel. Die herpolitisering van intellektuele en hulle rol in die politieke sfeer veronderstel egter &apos;n meer fundamentele herowering van die openbare sfeer. Die taktiese vraagstuk aangaande moontlike maniere van verset word dus onderlê deur die ontologiese vraag aangaande die vryheid van die self wat gestalte kry in die tussenruimte tussen die self en die ander wat die sosiale, maar ook die openbare en die politieke, impliseer. Met behulp van die denke van Levinas word ten slotte aangevoer dat trou aan die self nie gesetel is in die najaag van matelose vryheid nie (alhoewel dit onbetwisbaar is dat ons vryheid in gedrang is), maar in &apos;n sosiale dimensie wat via die ander die self in staat stel om die openbare en uiteindelik die politieke te herower.
In this paper I attempt to contextualise the question regarding the public role of the academic as intellectual in terms of the present global, neo-liberal "govern-mentality". With the aid of thinkers such as Bourdieu, Foucault, Sennett, Arendt, but also the social geographer David Harvey, it becomes clear that neo-liberalism radically attenuates the individual&apos;s capacity to enter the public sphere. This incapacitation leads to the inevitable depoliticisation of intellectual labour through the increasing individualisation of the self on the one hand and the rampant privatisation of the public on the other hand. This is explained by laying bare the corrosive and pervasive nature of neo-liberalism. Foucault and Bourdieu nevertheless believe in the possibility of resistance, which they locate in the individual and in his/her capacity as a politicised intellectual. However, the repoliticisation of intellectuals and their role in the political sphere presupposes a more fundamental recovery of the public sphere. The tactical question regarding the possibilities of and means to resistance is therefore rooted in the ontological question regarding the freedom of the self that comes into being in the social space between the self and the other. In the final analysis, the thinking of Levinas is used to argue that fidelity to the self is not realised through the pursuit of limitless freedom (although it is undeniable that our freedom is at stake), but in the social dimension, which enables the self - via the other - to re-enter the public and eventually the political sphere.