10 April 1940 - Inligting - 2022
Koning van Noorweë doen 'n beroep op alle Noorweërs om die indringende Duitsers te beveg
Die Belgiese weermag kanselleer alle verlof
The Lampasas Daily Leader (Lampasas, Tex.), Vol. 37, nr. 31, red. 1 Donderdag, 11 April 1940
Daaglikse koerant uit Lampasas, Texas, wat plaaslike, staats- en nasionale nuus insluit, asook advertensies.
vier bladsye: ill. bladsy 18 x 13 duim. Gedigitaliseer vanaf 35 mm. mikrofilm.
Skepper: Onbekend. 11 April 1940.
Hierdie koerant is deel van die versameling getiteld: Lampasas Area Newspaper Collection en is deur die Lampasas Public Library verskaf aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Lampasas Openbare Biblioteek
Die openbare biblioteek van Lampasas, wat in 1901 gestig is in die huis van 'n inwoner, het deur die jare steeds gegroei. Dit beslaan vandag 'n toegewyde biblioteekgebou in Hoofstraat 201 S. en bedien ongeveer 7 400 kaarthouers.
Hoof titel: The Lampasas Daily Leader (Lampasas, Tex.), Vol. 37, nr. 31, red. 1 Donderdag, 11 April 1940
Serie titel:Die daaglikse leier van Lampasas
Bygevoeg titel: Die Lampasas -leier
vier bladsye: ill. bladsy 18 x 13 duim.
Elke dag gepubliseer behalwe Sondag.
Control of Number of Library of Congress: sn86064222
OCLC: 13698485 | Eksterne skakel
Lampasas Area Koerantversameling
Lampasas is geleë aan die Sulphur Creek, by die aansluiting van die Amerikaanse snelweë 183, 281 en 190, in die suidelike deel van Lampasas County. Hierdie versameling bevat kwessies van Die Lampasas -leier.
Aan 11 April, 1900 kry die Amerikaanse vloot sy eerste duikboot, ontwerp deur die Ierse immigrant John P. Holland. Aangedryf deur petrol terwyl dit op die oppervlak is en deur elektrisiteit wanneer dit ondergedompel word, die Holland dien as model vir moderne duikbootontwerp. Teen die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog het die Holland en Holland-geïnspireerde vaartuie was deel van 'n groot vloot oor die hele wêreld.
Die Holland Submarine, Paterson, Passaic County, NJ. Nathaniel R. Ewan, fotograaf, 17 Julie 1936. Historic American Buildings Survey/Historic American Engineering Record/Historic American Landscapes Survey. Afdelings vir afdrukke en foto's
Voorstelle vir onderwaterbote dateer uit die laat 1500's. Die eerste duikboot wat eintlik gebou is, was waarskynlik 'n vaartuig wat in die vroeë sewentiende eeu deur die Nederlandse uitvinder Cornelis Drebbel geskep en getoets is. Gedurende die volgende twee eeue het verskillende uitvinders voortgegaan om ontwerpprobleme uit te werk.
Onderzeeërs het in die negentiende eeu meer algemeen geword, met 'n tydperk van intense ontwikkeling wat aan die einde van die eeu plaasgevind het toe nasies daarna gestreef het om hul seekrag te vestig. 'N Dompelboot, die Skilpad is kortliks gebruik tydens die Amerikaanse Revolusie. In die vroeë jare van die negentiende eeu het die Amerikaanse uitvinder Robert Fulton ook geëksperimenteer met duikbootontwerpe.
Duikbote is in die Verenigde State gebruik tydens die oorlog van 1812 en die burgeroorlog, maar dit was eers in die Eerste Wêreldoorlog dat duikbote aanvaarde militêre vaartuie geword het.
Die Detroit News Tydige onderwerpe. Oom Sam se grootste duikboot. Pacific and Atlantic Photos, Inc., fotograaf, [tussen 1915-1930]. Detroit Publishing Company. Afdelings vir afdrukke en foto's
Die eerste duikboot wat 'n slagskip sink
Horace Lawson Hunley (1823-63) van New Orleans was een van die ontwikkelaars van die Konfederale duikboot wat bekend staan ​​as die H. L. Hunley. Vier voet breed en ongeveer veertig voet lank, met 'n romphoogte van vier voet en drie duim, die H. L. Hunley was die eerste sub wat 'n skip in die geveg laat sink het.
Monitor kaart ... met kaart op groot skaal van die hawe van Charleston. Boston: Louis Prang and Company, c1863. Burgeroorlog kaarte. Geografie en kaartafdeling
Die program van William Tunstall-Pedoe, genaamd True Knowledge, gebruik algoritmes om 300 miljoen feite oor mense, plekke en gebeure te sorteer en is bedoel om 'n nuwe manier om op die internet te blaai.
Die sensusrekords van New York in 1940 kan nou op naam gesoek word
NEW YORK-Amerikaners wag Woensdag op 'n kuberverrassing: hulle kan familiename in 'n Amerikaanse sensus van 1940 aansluit en besonderhede oor die lewens van New Yorkers kry-van Joe DiMaggio en Jacqueline Bouvier Kennedy tot hul eie familielede.
Vanaf middernag is dit nie meer noodsaaklik om presiese adresse van sewe dekades gelede te verskaf om 'n verbinding met New York te soek nie.
Met name, gratis soektogte na die Amerikaanse sensus van 1940 wat vir die eerste keer in April bekend gemaak is, sal persoonlike inligting oor inwoners van New York ontsluit - dan die grootste Amerikaanse staat en 'n immigrantekern waarvandaan mense die hele land verhuis het.
Sensusdeskundiges sê die New York -gegewens is van nasionale belang, want tientalle miljoene Amerikaners het hul oorsprong in hierdie poort na die Verenigde State deur Ellis Island, en baie kan nou soek na meer persoonlike inligting.
'Dit is die opwindende aspek hiervan-die vermoë om die leeftyd van ons moeders en vaders te ondersoek,' sê Debra Braverman, 'n onafhanklike forensiese genealoog in New York met kliënte wat inligting soek vir trustfondse en boedels.
Toe die sensus die eerste keer bekend gemaak is, 'as u nie presies weet waar iemand in 1940 woon nie, kon u dit nie vind nie', het Braverman gesê.
Dit is van kardinale belang om by die naam op te tel om die boek tot dusver van die jaar se sensus, wat volgens wet nie vir 72 jaar vrygestel kon word nie, en dus die mees onlangse boek beskikbaar is, te kraak.
Hierdie Amerikaanse sensus lei na China.
Sommige van die werk om handgeskrewe sensusrekords na 'n gerekenariseerde indeks oor te skryf, is gedoen deur werkers in 'n kantoor buite die suidelike stad Dongguan met 'baie sterk karakterherkenningsvermoëns', sê Todd Jensen, hoof van die dokumentbewaringsdiens by Ancestry.com, 'n Provo, in Utah gevestigde familiegeskiedenisonderneming wat die aanlyn-sensus in New York vir 1940 bekend maak met hul nuwe naamindeks.
"Gegewe die kompleksiteit van hul eie taal, is dit makliker om karakters uit ander tale te lees en te herken," het hy gesê.
Ook Woensdag verskyn 'n ander historiese skatkis vir die eerste keer op die internet: sensusinligting wat afsonderlik deur die staat New York vir 1915 en 1925 saamgestel is, by naam geïndekseer. Hierdie rekords bevat besonderhede oor beroemde persoonlikhede soos Lauren Bacall, Al Capone, Franklin Roosevelt en Harry Houdini, wat volgens die 1925 -sensus in die Verenigde State gebore is, alhoewel die meeste biografieë sê dat hy in Hongarye gebore is.
Die belangstelling in wortels is so sterk dat 37 miljoen treffers tydelik op die webwerf van die National Archives geval het toe die sensus van 1940 op 2 April bekend gemaak is.
Braverman, 'n inwoner van Manhattan, het besonderhede oor haar 84-jarige pa se familie onthul omdat hy sy gesin se Brooklyn-adres onthou het voor sy bar mitzvah in 1940, toe hy 13 was.
'Sy geheue was presies,' het sy dogter gesê.
Maar die Brooklyn -kinderjare wat haar ma onthou het, stem nie ooreen nie, so hulle sal hierdie week weer probeer om die inligting te vind.
Die voormalige burgemeester van New York, Ed Koch, het die boerpot behaal as dit kom by sy familiegeskiedenis, wat in al drie die sensusse voorkom - die federale, sowel as die New Yorkse van 1915 en 1925.
Die 87-jarige Koch het deelgeneem aan 'n voorskou-soektog deur Ancestry.com, wat al drie die sensusrekords aanlyn beskikbaar stel.
Volgens hom kom sy pa alleen op 16 -jarige ouderdom uit Europa en het uiteindelik 'n gesin in 'n Bronx -woonstel opgevoed. "Ek het jare lank vir mense gesê dat ons in 'n geweldige armoede leef," het hy gesê. 'N Reeks sensusrekords uit die tyd sou hom verkeerd bewys.
Hulle het getoon dat die huur in die depressie-era vir die Kochs se vyfvertrek Bronx-woonstel $ 75 per maand beloop, "en dit was destyds baie geld," het Koch gesê.
'Ek het my hele lewe lank aan mense gesê dat ek baie arm is, maar ek het geleer dat ons nie in armoede leef nie; ek is uit 'n middelklasgesin gebore,' het hy gesê.
Die New Yorkse wêreld van die sensus van 1940 bevat name wat later bekend geword het, waaronder Katharine Hepburn, John D. Rockefeller Jr., J.D. Salinger, Kennedy en Ella Fitzgerald.
Die sensusopname -indeks van 1940 sal moontlik in hierdie herfs vir alle state beskikbaar wees.
Alhoewel New York die grootste staat is, wie se sensusrekords reeds met die naam geïndekseer is, is Ancestry.com en twee ander ondernemings, FamilySearch.org en MyHeritage.com, ook 'n aantal kleiner state toeganklik gemaak.
Die tellings in die staat New York vir 1915 en 1925 is vir die eerste keer aanlyn beskikbaar via 'n skakel wat sê: "vind gratis familiegeskiedenis" aan almal wat 'n poskode en e -posadres in New York het.
Die staat se tellings toon 'elke New Yorker van die beroemde tot die berugte vir almal tussenin', sê Kathleen Roe, direkteur van argiewe en rekordbestuur by die New York State Archives.
'N Perfekte voorbeeld van hierdie smeltkroes is Babe Ruth, wat in die 1925 -sensus verskyn het as' George H. Ruth 'en sy beroep as' Base Ballplayer 'noem. Hy woon by die Grand Concourse naby die Yankee -stadion, wat later 'The House That Ruth Built' genoem sou word. Die buurman van die Ruth-familie was Joseph Weinstock, 'n Oostenrykse immigrant wat in die vervaardiging werk en sy in Rusland gebore vrou, volgens die sensus.
Geskiedenis van vroue in die Amerikaanse kongres
Neem asseblief kennis: Data vir kongresse voor die huidige weergawe weerspieël die aantal vroue wat aan die einde van die kongres dien, insluitend vroue wat moontlik ingesweer is na die verkiesing vir die volgende kongres.
Vroue in die Senaat
Vroue in die huis
65ste 1917-1919 0 (OD, 0R) 1 (OD, 1R) 1 (0D, 1R)
66ste 1919-1921 0 (0D, 0R) 0 (0D, OF) 0 (0D, 0R)
67ste 1921-1923 1 (1D, 0R) 3 (0D, 3R) 4 (1D, 3R)
68ste 1923-1925 0 (0D, 0R) 1 (OD, 1R) 1 (0D, 1R)
69ste 1925-1927 0 (0D, 0R) 3 (1D, 2R) 3 (1D, 2R)
70ste 1927-1929 0 (0D, 0R) 5 (2D, 3R) 5 (2D, 3R)
71ste 1929-1931 0 (0D, 0R) 9 (5D, 4R) 9 (5D, 4R)
72ste 1931-1933 1 (1D, 0R) 7 (5D, 2R) 8 (6D, 2R)
73ste 1933-1935 1 (1D, 0R) 7 (4D, 3R) 8 (5D, 3R)
74ste 1935-1937 2 (2D, 0R) 6 (4D, 2R) 8 (6D, 2R)
75ste 1937-1939 2 (1D, 1R) 1 6 (5D, 1R) 8 (6D, 2R)
76ste 1939-1941 1 (1D, OF) 8 (4D, 4R) 9 (5D, 4R)
77ste 1941-1943 1 (1D, OF) 9 (4D, 5R) 10 (5D, 5R)
78ste 1943-1945 1 (1D, 0R) 8 (2D, 6R) 9 (3D, 6R)
79ste 1945-1947 0 (0D, 0R) 11 (6D, 5R) 11 (6D, 5R)
80ste 1947-1949 1 (0D, 1R) 7 (3D, 4R) 8 (3D, 5R)
81ste 1949-1951 1 (0D, 1R) 9 (5D, 4R) 10 (5D, 5R)
82ste 1951-1953 1 (0D, 1R) 10 (4D, 6R) 11 (4D, 7R)
83ste 1953-1955 2 (0D, 2R) 11 (5D, 6R) 2 13 (5D, 8R) 2
84ste 1955-1957 1 (OD, 1R) 16 (10D, 6R) 2 17 (10D, 7R) 2
85ste 1957-1959 1 (0D, 1R) 15 (9D, 6R) 16 (9D, 7R)
86ste 1959-1961 2 (1D, 1R) 17 (9D, 8R) 19 (10D, 9R)
87ste 1961-1963 2 (1D, 1R) 18 (11D, 7R) 20 (12D, 8R)
88ste 1963-1965 2 (1D, 1R) 12 (6D, 6R) 14 (7D, 7R)
89ste 1965-1967 2 (1D, 1R) 11 (7D, 4R) 13 (8D, 5R)
90ste 1967-1969 1 (0D, 1R) 11 (6D, 5R) 12 (6D, 6R)
91ste 1969-1971 1 (0D, 1R) 10 (6D, 4R) 11 (6D, 5R)
92ste 1971-1973 2 (1D, 1R) 13 (10D, 3R) 15 (11D, 4R)
93ste 1973-1975 0 (0D, 0R) 16 (14D, 2R) 16 (14D, 2R)
94ste 1975-1977 0 (0D, 0R) 19 (14D, 5R) 19 (14D, 5R)
95ste 1977-1979 2 (2D, 0R) 18 (13D, 5R) 20 (15D, 5R)
96ste 1979-1981 1 (OD, 1R) 16 (11D, 5R) 17 (11D, 6R)
97ste 1981-1983 2 (0D, 2R) 21 (11D, 10R) 23 (11D, 12R)
98ste 1983-1985 2 (0D, 2R) 22 (13D, 9R) 24 (13D, 11R)
99ste 1985-1987 2 (0D, 2R) 23 (12D, 11R) 25 (12D, 13R)
100ste 1987-1989 2 (1D, 1R) 23 (12D, 11R) 25 (13D, 12R)
101ste 1989-1991 2 (1D, 1R) 29 (16D, 13R) 31 (17D, 14R)
102ste 1991-1993 4 (3D, 1R) 3 28 (19D, 9R) 4 32 (22D, 10R) 4
103ste 1993-1995 7 (5D, 2R) 5 47 (35D, 12R) 4 54 (40D, 14R) 4
104de 1995-1997 9 (5D, 4R) 6 48 (31D, 17R) 4 57 (36D, 21R) 4
105ste 1997-1999 9 (6D, 3R) 54 (37D, 17R) 7 63 (43D, 20R) 7
106ste 1999-2001 9 (6D, 3R) 56 (39D, 17R) 8 65 (45D, 20R) 8
107ste 2001-2003 13 (9D, 4R) 9 59 (41D, 18R) 9 72 (50D, 22R) 9
108ste 2003-2005 14 (9D, 5R) 60 (39D, 21R) 10 74 (48D, 26R) 10
109de 2005-2007 14 (9D, 5R) 68 (43D, 25R) 11 82 (52D, 30R) 11
110de 2007-2009 16 (11D, 5R) 72 (52D, 20R) 12 88 (63D, 25R) 12
111ste 2009-2011 17 (13D, 4R) 13 73 (56D, 17R) 13 90 (69D, 21R) 13
114de 2015-2017 20 (14D, 6R) 85 (63D, 22R) 105 (77D, 28R) 18
115ste 2017-2019 23 (17D, 6R) 87 (64D, 23R) 16 110 (81D, 29R) 16
117de 2021-2022 24 (16D, 8R) 20 119 20 (88D, 31R) 143 (104D, 39R)
1 Altesaam drie (2D, 1R) vroue het in die 75ste kongres in die senaat gedien, maar nie meer as twee het tegelyk saam gedien nie. Deel van die tyd het twee Demokrate saam gedien, en gedeeltelik een Demokraat en een Republikein saam.
2 Sluit nie 'n Republikeinse afgevaardigde in die huis uit Hawaii voor die staat in nie.
3 Op die verkiesingsdag in 1992 is drie vroue in die senaat gedien, twee is verkies en een is aangestel. Op 3 November het Dianne Feinstein 'n spesiale verkiesing gewen om twee jaar van 'n termyn waarop sy op 10 November 1992 gesweer is, te voltooi.
4 Sluit nie 'n Demokratiese Afgevaardigde in die Huis uit Washington, DC in nie.
5 Sluit Kay Bailey Hutchison (R-TX) in, wat 'n spesiale verkiesing op 5 Junie 1993 gewen het om die oorblywende jaar en die helfte van 'n termyn uit te dien.
6 Sluit Sheila Frahm (R-KS) in, wat op 11 Junie 1996 aangestel is om 'n vakature wat bedank het, te vul. Sy is verslaan in haar primêre wedloop om die volle termyn te voltooi.
7 Sluit nie twee demokratiese afgevaardigdes van die Maagde -eilande en Washington, DC in nie. Dit sluit ook nie Susan Molinari (R-NY) in wat bedank het op 8/1/97 nie. Bevat 4 vroue (2 Demokrate en 2 Republikeine) wat spesiale verkiesings in Maart, April en Junie 1998 gewen het.
8 Sluit nie twee demokratiese afgevaardigdes van die Maagde -eilande en Washington, DC in nie.
9 Huisgetal bevat nie twee Demokratiese afgevaardigdes van die Maagde-eilande en Washington, DC Patsy Takemoto Mink (D-HI), wat op 19 September 2002 oorlede is. 23, 2002. Sluit Lisa Murkowski (R-AK) in, wat op 20 Desember 2002 aangestel is om 'n vakature in die Senaat te vul.
10 Sluit nie drie demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde -eilande en Washington, DC in nie. Sluit Stephanie Herseth (D-SD) in, wat 'n spesiale verkiesing op 1 Junie 2004 gewen het om 'n vakature te vul.
11 Sluit nie drie demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde -eilande en Washington, DC in nie. Sluit Juanita Millender-McDonald (D-CA) in, wat op 22 April 2007 oorlede is.
12 Sluit alle huidige vroue in. Huislede bevat nie drie Demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde -eilande en Washington, DC nie. Sluit nie die oorlede Stephanie Tubbs Jones in nie, maar wel Marcia Fudge wat 'n spesiale verkiesing gewen het om haar te vervang.
13 Kirsten Gillibrand (D-NY) verhuis van die Huis na die Senaat toe sy op 26 Januarie 2009 aangestel is om 'n vakature te vul. Sluit nie Hillary Rodham Clinton in, wat ingesweer is, maar bedank het 1/16/09 Hilda Solis, wat ingesweer is, maar bedank het op 17/02/09 en Ellen Tauscher, wat bedank het 26/06/09. Bevat Judy Chu, wat 'n spesiale verkiesing op 14/07/09 gewen het. Sluit nie drie demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde -eilande en Washington, DC in nie.
14 Sluit Kathy Hochul (D-NY) in wat 'n spesiale verkiesing gewen het. Sluit nie Jane Harman in wat bedank op 28/2/11 nie, insluit Janice Hahn (D-CA) wat 'n spesiale verkiesing gewen het om haar te vervang. Sluit nie Gabrielle Giffords in wat bedank het op 24/01/12 nie. Sluit Suzanne Bonamici (D-OR) in wat 'n spesiale verkiesing gewen het. Sluit nie drie demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde -eilande en Washington, DC in nie.
15 Sluit nie JoAnn Emerson (R-MO) in wat bedank het op 22 Januarie 2013. Sluit Robin Kelly (D-IL) in wat 'n spesiale verkiesing gewen het. Sluit Katherine Clark (D-MA) in wat 'n spesiale verkiesing op 12/10/13 gewen het om 'n vakature te vul. Sluit Alma Adams (D-NC) in wat 'n spesiale verkiesing op 11/4/14 gewen het.
16 Sluit Karen Handel (R-GA) in, wat op 20 Junie 2017 'n spesiale verkiesing gewen het om die oorblywende jaar en die helfte van 'n termyn uit te dien. Sluit Tina Smith (D-MN) in wat aangestel is om 'n vakature op 3 Januarie 2018 te vul. Sluit in Cindy Hyde-Smith (R-MS) wat op 9 April 2018 aangestel is om 'n vakature te vul. AZ), wat 'n spesiale verkiesing gewen het op 25 April 2018. Sluit Brenda Jones (D-MI), Mary Gay Scanlon (D-PA) en Susan Wild (D-PA) in, wat 'n spesiale verkiesing op 6 November gewen het, 2018. Huisgetalle sluit nie Louise Slaughter (D-NY) in wat oorlede is op 16 Maart 2018. Sluit nie drie Demokratiese afgevaardigdes van Guam, die Maagde-eilande en Washington, DC en twee Republikeinse afgevaardigdes van Amerikaans Samoa en Puerto Rico in nie.
17 Sluit Kelly Loeffler (R-GA) in wat aangestel is om 'n vakature op 6-1-2020 te vul. Sluit nie Martha McSally (R-AZ) in wat aangestel is om 'n vakature op 3 Januarie 2019 te vul en op 2 Desember 2020 sy amp verlaat het nie.
18 Sluit in Colleen Hanabusa (D-HI) wat in November 2016 'n spesiale verkiesing gewen het om 'n termyn wat nie verstryk het nie, in te vul.
19 Sluit nie Katie Hill (D-CA) in wat bedank het op 11/1/2019 nie.
20 Getalle sluit in verteenwoordiger Mariannette Miller-Meeks (R-IA02), wat voorlopig in die Amerikaanse huis sit, terwyl die uitslae van haar wedstryd teen Rita Hart (D) onder bespreking van die huis is. Getalle sluit nie Kamala Harris (D-CA) in wat op 18/01/21 sy amp verlaat het om vise-president te word nie, Kelly Loeffler (R-GA) wat op 20/01/21 sy amp verlaat het, Marcia Fudge wat op 3/10 bedank het /21, of Debra Haaland wat die kantoor op 3/16 verlaat het om die Amerikaanse minister van binnelandse sake te word. Sluit Claudia Tenney (R-NY) in wat as die wenner van die algemene verkiesing gesertifiseer is, maar eers op 2/11/21 as gevolg van regsuitdagings aangestel is. Julia Letlow (R-LA), wat op 14/4/21 ingesweer is nadat sy 'n spesiale verkiesing gewen het om die vakature te vul wat die dood van haar man, wat nooit amptelik aan die amp is nie, en Melanie Stansbury (D-NM) wat 'n spesiale toekenning gewen het, beset het verkiesing om Debra Haaland op te volg.
Kopiereg © 2021, Rutgers, The State University of New Jersey. Alle regte voorbehou.
Deborah Czeresko aan die werk by Urban Glass, Brooklyn
Die Culper Spy Letter: 'n nuwe ontdekking by die Long Island Museum
In Augustus 2020 het die Long Island Museum 'n ongekatalogiseerde Culper Spy Ring -brief in sy versamelings ontdek. Die handgeskrewe dubbelzijdige brief, wat in Desember 1951 deur die museum verkry is, is 9 3/16 "x 7 5/8", gedateer 8 November 1779 en kom van Benjamin Tallmadge (met sy alias, John Bolton) na Robert Townsend (alias Samuel Culper Jr.).
Klik op die skakel vir meer inligting oor hierdie opwindende ontdekking.
Ons is Vrydag – Sondag, 12:00 en#8211 17:00 oop!
Behalwe om die nuwe uitstallings te verken, is besoekers ook welkom om die Carriage Museum te ondersoek, wat agt opgeknapte galerye bevat wat die verhaal van vervoer voor die motor vertel.
Besoekers is welkom om die Carriage Museum en Art Museum te verken, maar die History Museum sal gesluit bly. Die LIM sal heropen met die volgende ure: Vrydag – Sondag, 12:00. tot 17:00.
Fisiese distansie is nodig en alle besoekers en personeel moet te alle tye gesigmaskers dra terwyl hulle op die perseel is. Die LIM volg CDC-voorgeskrewe skoonmaakprotokolle vir alle geboue.
Jefferson 's Ferry Life Plan Community borg met trots die LIM 's 2 vir 1 Vrydae. Koop een toegangsprys vir een volle prys, kry een gelykstaande of minder waarde gratis.
Besoekers kan 'n volledige lys van beskikbare museumervarings vind en meer te wete kom oor wat hulle tydens 'n besoek kan verwag deur die LIM BESOEKGIDS af te laai.
Tweeling kyk: tonele twee keer gesien, in skilderye en#038 foto's,'n uitstalling uit die kunsversameling van LIM en bied bykans 60 skilderye, van die 1830's tot die hede, langs mekaar foto's langs dieselfde of soortgelyke plekke en geboue, wat tans in die kunsmuseum te sien is. Klik hier om 'n virtuele rondleiding te maak van sommige van die uitstallings.
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog - 11 April 1940 & 1945
80 jaar gelede - 11 April 1940: In Noorweë begin Duitsers van noord na Oslo om met troepe by Trondheim te skakel.
Gevangenes in die konsentrasiekamp Buchenwald, Duitsland, 16 April 1945, skrywer Elie Wiesel is in die tweede ry bo, sewende van links, langs die stapelbank (Amerikaanse nasionale argief: 208-AA-206K-31)
75 jaar gelede - Apr. 11, 1945: In Duitsland bevry die Amerikaanse Derde Leër die konsentrasiekamp Buchenwald, en die Amerikaanse negende leër bereik die Elbe -rivier naby Magdeburg, 60 myl van Berlyn.
Operasies in die lug tydens die Tweede Wêreldoorlog
Feitlik al die sogenaamde 'revolusies in militêre aangeleenthede ' — gepantserde oorlogvoering, strategiese bombardemente, kombinasie-wapentaktieke, duikbootoorlogvoering, amfibiese aanval, vliegtuigdraer – gebaseerde operasies — het in die een of ander vorm verskyn tydens die wêreld Oorlog I. Die enigste rewolusie wat teen November 1918 nog sou verskyn het, was wat vandag lugoperasies genoem word, alhoewel versiend lugvaartadvokaat Brigadier -generaal William 'Billy ' Mitchell vroeër voorgestel het dat infanterie wat deur 'n valskerm gedaal word, gebruik kan word om aan te val Duitse lugbase in 1919, as 'n manier om die skade wat lugkrag kan aangerig, te vergroot.
Die einde van die oorlog het sulke innovasies tot stilstand gebring, terwyl die bestraffende dekade wat op die konflik gevolg het, verseker het dat feitlik niks vooruitgegaan het in terme van voorbereiding op die gebruik van vliegtuie om militêre mag buite militêre lyne te projekteer nie. Slegs wetenskapfiksieskrywers, en 'n paar van hulle, het die moontlikheid gebruik om militêre formasies agter vyandelike linies te laat val.
In die middel van die dertigerjare het twee ambisieuse tirannieë, die Sowjetunie en Nazi-Duitsland, geïnteresseerd geraak in die moontlikhede wat operasies in die lug kan bied. Soos met hul werk in gemeganiseerde oorlogvoering, het die Sowjet -belangstelling in lugvaartbedrywighede eers vrugte afgewerp. In 1935 het die Sowjette tydens hul jaarlikse maneuvers 'n groot aantal valskermsoldate laat val. Tragies vir die Russiese volk het die brutale en megalomane regime van Josef Stalin daarna 'n drastiese suiwering van die Rooise Leër se offisierkorps uitgevoer, 'n woeste bloedverlies wat die vroeë oorlogsontwikkeling in die lug beëindig het en 'n groot deel van die Sowjet vernietig het Unie se militêre doeltreffendheid.
Die Nazi's het nie hul offisierkorps gesuiwer nie. In plaas daarvan, as deel van die massiewe militêre opbou van Duitsland, het Adolf Hitler aansienlike hulpbronne bestee aan die skepping van innoverende nuwe vorme van die gekombineerde wapenbenadering tot oorlog. Die Luftwaffe, onder die ambisieuse Hermann Göring, het die ontwikkeling van magte in die lug onder sy vlerk geneem. Terselfdertyd het die weermag begin om ondersteunende magte te ontwikkel wat valskermsoldate deur lugbrug en sweeftuig kan versterk sodra die lug 'n lugbrugkop gevestig het.
Met 'n deeglike en skrikwekkende doeltreffendheid het die Duitsers teen die laat dertigerjare 'n samehangende leer vir lugoperasies ontwikkel, die opgeleide troepe om sulke operasies uit te voer en die toerusting wat die valskermsoldate moontlik sou maak, of FallschirmjÄger, om hul missies uit te voer sodra hulle die grond bereik het. Die Luftwaffe kon die vervoer vir lugoperasies verskaf deur sy eerste bomwerperskrag, wat grotendeels uit Junkers Ju-52/3ms bestaan ​​het, in die vervoermag oor te plaas as vinniger en meer effektiewe bomwerpers soos die Heinkel He-111, Dornier Do-17 en die Junkers Ju-88 het beskikbaar geword.
Tog was die getal opgeleide troepe in die lug en hul ondersteunende struktuur relatief klein, nie veel meer as 'n versterkte regiment toe die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 uitbreek nie. 'N Gedeelte van die mag is gebruik in die Poolse veldtog, maar die Duitse verowering was so vinnig en oorweldigend dat relatief min aandag toegespits was op die gebruik van valskermsoldate.
Die Duitse ervaring
Die eerste groot gebruik van die lugmag in Duitsland het tydens operasie plaasgevind Weserübung, die inval in Noorweë in die lente van 1940. Die Duitse vloot was veronderstel om Oslo te verower, maar Noorse reserviste wat ou Krupp-gewere en torpedo's op die wal langs die Oslofjord gebruik het, het daarin geslaag om die splinternuwe swaar kruiser te laat sink. Blücher en stop die vlootaanval koud. Die Luftwaffevlieg toe saam met 'n geselskap van valskermsoldate om die onverdedigde vliegveld van Oslo op te neem. In die loop van die oggend en die vroeë middag van 9 April het die Duitsers genoeg versterkings gevlieg om in die namiddag na die hoofstad te trek, maar teen die tyd het die regering gevlug, en die Noorse weerstand het ondergronds gegaan.
Frankryk was 'n nog groter sukses vir die Fallschirmjäger. Vroeg in Mei 1940 was die sterkte van die Duitse lugmag byna dié van 'n ligte infanteriedivisie. Maar hul impak op die openingsbewegings van een van die belangrikste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog was buite verhouding tot hul grootte. In die suidelike Ardennen het Fieseler Fi-156 Storch-ligte verkenningsvliegtuie lede van die Brandenburg-regiment onmiddellik op die brûe na die suide van die 10de panserdivisie se marsroete laat val. In België het 'n klein groepie Duitse sweeftuie op die oggend van 10 Mei bo-op die groot Belgiese vesting Eben Emael geland. Die sogenaamde onoorwinbare vesting het binne 'n paar uur op die sweeftuie geval en die weg oopgemaak vir kolonel-generaal Fedor von Bock 's Army Group B om na Noord -België te vorder, wat die aandag van die Franse hoë bevel daar fataal gevestig het.
'N Nog groter sukses was met twee gelyktydige operasies in die lug tydens die inval in Holland. Die eerste was 'n staking wat baie ooreenstem met wat Mitchell in 1918 voorgestel het. In hierdie geval het Duitse valskermsoldate op die lughawe naby Den Haag geland, met die bedoeling dat hulle versterk sou word deur troepe wat deur Ju-52's ingebring is. Die doel was om die Nederlandse regering in beslag te neem en 'n oorgawe van sy magte te bewerkstellig nog voordat die gevegte begin het. Terwyl die valskermsoldate aanvanklik op die vliegveld beslag gelê het, het Nederlandse troepe hulle vinnig verdryf voordat hulle versterk kon word. Die aanval het egter daartoe gelei dat die Nederlandse hoëkommando's gefokus het op die verdediging van die hoofstad en sy reserwes na Den Haag gejaag het.
Intussen het 'n veel gevaarliker Duitse oprit, onder leiding van valskermsoldate, stoom bymekaargemaak op die Nederlandse grens. In 'n operasie wat in die opvatting van die latere operasie Market-Garden gelyk het, indien nie in uitvoering nie, het die Duitsers klein pakkies valskermsoldate laat val om die deurslaggewende brûe wat regoor Holland en na die hart van die land gelei het, te gryp. Hulle het die weg gebaan vir die 10de Panzer -afdeling. Op elke punt het hulle daarin geslaag, terwyl die Duitse pantsermag geen twyfel getoon het wat later die geallieerde pantserdryf in September 1944 sou aandui nie. Binne 'n dag was die Nederlandse posisie hopeloos.
Hoe belangrik was hierdie openingsbewegings deur troepe in die lug? Op sigself was hulle natuurlik nie deurslaggewend nie. Maar invalle in die lug in Frankryk en die Lae Lande het gehelp om 'n klimaat van vrees te skep en het die idee bevorder dat die Duitsers onoorwinlik was. Boonop het die gerugte wat rondom die gebruik daarvan gewerp is, waarvan sommige deur Duitse propaganda versprei is, soos valskermsoldate vermom as nonne, bygedra tot die verbrokkeling van die geallieerde moraal en samehorigheid. Maar miskien die belangrikste van alles was die feit dat hul prestasies in die Lae Lande aansienlik bygedra het tot die sukses van die weermaggroep B ' om die Franse hoë bevel gefokus te hou op Noord -België en Nederland, terwyl die groot Duitse pantserdryf die Ardennen oorsteek en breek. tussen 13 en 15 Mei oor die Maasrivier.
Die volgende groot gebruik van Fallschirmjäger het plaasgevind in Mei 1940, toe die Duitsers die feit konfronteer dat, terwyl hul inval in Joego -Slawië en Griekeland 'n enorme sukses was, die Britte steeds die strategies belangrike eiland Kreta gehad het. Daar is groot meningsverskil onder historici oor die vraag of Kreta of Malta einde Mei 1941 die Duitse doelwit moes gewees het. Maar die bewyse is duidelik, ten minste vir hierdie skrywer, dat die Duitsers die regte besluit geneem het. Hulle kon dit nie bekostig om die Britte toe te laat om 'n basis te hou vanwaar die Royal Air Force (RAF) die Roemeense olievelde kon aanval nie, wat absoluut noodsaaklik was vir die Duitse oorlogspoging gedurende die Tweede Wêreldoorlog.
Operasie Merkur, die inval op Kreta, op 20 Mei 1941, was baie naby aan die eerste groot Duitse nederlaag van die oorlog. Bygestaan ​​deur Ultra — die breek van die Duitse sifers op hoë vlak, het die Britte vooraf gewaarsku dat die Duitsers voorberei om 'n grootskaalse lugoperasie teen die eiland te begin. Die inligting is deurgegee aan genl.maj. Bernard Freyberg, die bevelvoerder van die eiland, wat geen aandag aan die intelligensie gegee het nie. In plaas daarvan het hy die meerderheid van sy magte ontplooi om die strande te beskerm teen 'n seevaart, ondanks die versekering van die Royal Navy dat dit so 'n gebeurtenis kan voorkom.
Die Duitse plan vir die aanranding verdeel die lugmag in die helfte: die eerste val kom teen die vliegveld by Maleme aan die westelike punt van die eiland, die tweede kom later op die dag, teen Heraklion aan die oostelike punt van die eiland. Die Duitsers onderskat die aantal Statebond -troepe wat Freyberg beskikbaar het, aansienlik en hulle onderskat die vasberadenheid van die Kretense bevolking om hul huise te verdedig. Die landing by Heraklion was 'n onbeduidende ramp. Die operasie teen die Maleme -vliegveld het nie veel beter verloop nie. Die aanvallende valskermsoldate het ontsaglike ongevalle geneem en daarin geslaag om slegs 'n paar voetstappe te vestig teen die Nieu -Seelandse bataljon wat die vliegveld verdedig. Boonop kon die Duitse lugbevel in Athene gedurende die eerste dag grootliks nie insien hoe sleg dit gaan nie. Gelukkig vir die gestremdes Fallschirmjäger, Freyberg en die plaaslike bevelvoerders het nie daarin geslaag om die verdedigers by Maleme te versterk nie.
Daardie aand het die bevelvoerder van Nieu -Seeland op die toneel, wie se bataljon ook swaar ongevalle gely het, maar nie swaarder as die Duitsers nie, sy troepe van die belangrike heuwel geneem wat die vliegveld oorheers het. Die volgende oggend bevind die Duitse valskermsoldate hulle in beheer van Maleme. Binnekort vlieg 'n bestendige stroom Ju-52's in versterkings, en die Duitsers het daarin geslaag om genoegsame kragte op te bou om die verdedigers van die Statebond te oorweldig.
Die verowering van Kreta neem 'n spesiale plek in die militêre geskiedenis in as die eerste suksesvolle inval op 'n eiland wat heeltemal uit die lug is. Tog was die Duitse oorwinning in die lug baie duur, wat baie historici voorgestel het Hitler ontmoedig het om in die begin van Junie 1942 lugmag te gebruik teen Malta. Hierdie skatting van die skrywer is dat dit nie die geval was nie. MerkurSlagrekening, maar hoe naby die operasie misluk het, was die belangrikste faktor in die Führer's se besluit.
Duitse bedrywighede op Kreta is ook opmerklik omdat die indringers, na hul beslaglegging op die eiland, besig was met die groothandelslag van die plaaslike bevolking as vergelding vir wat hulle as die inboorlinge beskou het en 'n skandalige begeerte om hul vaderland te verdedig. Soos met die Wehrmacht en die Waffen SS, die Luftwaffe's valskermsoldate was fanatiese Nazi's, deeglik geïndoktrineer met die Führer' se ideologie.
Duitse valskermsoldate en kommando's in die lug speel 'n minder belangrike rol as lugmag in die res van die oorlog. Daar was 'n paar suksesse: die beslaglegging van die Tunisiese brughoof in reaksie op Operation Torch en die geallieerde landing in Noord -Afrika in November 1942 en#8212 en Benito Mussolini se redding in September 1943. Maar meestal veg Duitse valskermsoldate as gewone infanterie. In hierdie rol het hulle nuwe glans verleen aan hul vreesaanjaende reputasie op slagvelde in Rusland, Noord-Afrika, Italië en Wes-Europa as goed opgeleide en taai opponente, wreed gemotiveer deur ideologie.
Die geallieerde ervaring
Interessant genoeg het die Geallieerdes die meeste voordeel getrek uit die Duitse sukses op Kreta. Volgens die Amerikaanse weermag -majoor -generaal James ' Jumping Jim ' Gavin, het die Britte die Duitse leerstukhandleiding vir valskermsoldaatoperasies vasgelê en onmiddellik 'n afskrif aan Amerikaners oorgedra. Die handleiding, met relatief min uitsonderings, was die basis vir die opleiding en voorbereiding van geallieerde magte in die lug. Behalwe vir 'n gids, het die Duitse sukses op Kreta ook geallieerde militêre en politieke leiers oortuig dat hulle magte in die lug benodig as hulle Europa suksesvol sou binnedring. So begin die moeisame proses om die afdelings in die lug op te bou wat Hitler ''s sou aanval Festung Europa, of vesting Europa, in 1943 en 1944.
Die eerste afdeling in diens van die geallieerde magte in die lug het gekom tydens Operasie Husky, die inval in Sicilië, wat op 10 Julie 1943 begin het. Stormsterk wind het die navigasie vir die vervoervliegtuie heeltemal versteur. Van die 144 sweeftuie met Britse infanterie het slegs 54 op Sicilië geland en slegs 12 naby hul doelwitte. 'N Amerikaanse mag van 3,400 valskermsoldate is oral in die suidoostelike deel van die eiland laat val en 33 stokke in die Britse gebied, 53 naby Gela en 127 in die omgewing van die 45ste infanteriedivisie. Slegs die 2de Bataljon van die 505ste Parachute Infanterieregiment (PIR) was saam toe dit te lande kom, maar 25 km van sy doel af.Ongeag die gebrek aan konsentrasie, veroorsaak die Amerikaanse valskermsoldate onmiddellik 'n groot kopseer vir die verdedigende Duitsers en Italianers. Soos die amptelike geskiedenis aandui: ' [B] en die van valskermsoldate dwaal deur die agterste gebiede van die kusverdedigingseenhede, sny vyandelike kommunikasielyne, hinderlaag klein partye en skep verwarring onder vyandelike bevelvoerders oor presies waar die belangrikste landing in die lug is plaasgevind het. ' Miskien die belangrikste was dat sommige van hierdie klein groepies valskermsoldate die ontplooiing van die Hermann Göring -panserdivisie teen die geallieerde landings by Gela kon vertraag.
Ten ooste het 'n groep Britse valskermsoldate ondanks sy klein grootte Ponte Grande in beslag geneem, maar dit was te min om te voorkom dat die Italiaanse verdedigers die brug kon herwin. Teen die oggend van die tweede dag het sowel die Britte as die Amerikaners stewige voet aan die oostelike en suidelike oewer van die eiland gehad. Slegs by Gela het die Duitsers aansienlike druk op Amerikaanse troepe geplaas. Gevolglik het George S. Patton beveel dat die 504ste Regimentele Gevegspan ingeval moet word om die lyn te versterk. Hierdie bevel het gelei tot een van die ergste voorvalle van vriendelike vuur tydens die Tweede Wêreldoorlog. Ondanks noukeurige pogings om te koördineer om te verseker dat die Amerikaanse vloot nie op die inkomende vliegtuie sou skiet nie, het die troepedraerformasies onder hewige anti-vliegtuigvuur van die Geallieerde vloot van Gela af gekom.
Geallieerde vloot- en handelseenhede is die hele dag deur aanvalle van Ju-88's en ander Axis-vliegtuie aangeval, insluitend 'n groot inval wat onmiddellik geëindig het voordat die troepedraaivliegtuie bo-op gekom het. Die stadigvliegende formasies, duidelik verlig deur 'n kwartmaan, sit eende vir angstige vlootskutters. Sodra 'n swak gedissiplineerde geweerpersoneel oopgemaak het, het almal in die vloot, op die strande en in die landingsones geskiet. Dit was massaslagting. Teen die tyd dat dit verby was, het die troepedraers 23 uit 144 gestuurde vliegtuie verloor, met 'n verdere 37 vliegtuie wat erg beskadig is. Ses van die vliegtuie wat neergeskiet is, het hul volle vrag valskermsoldate aan boord gehad. Altesaam verloor die 504ste 81 dood, 132 gewondes en 16 vermis. Onder intense lugafweervuur ​​het die vervoermanne teen die aand op die 12de weer valskermsoldate oor die hele suidoostelike Sicilië laat val, maar die regiment het nog net 37 offisiere en 518 man getel.
Die probleme wat met valskermdruppels op Sicilië ondervind is, het nie die voortgang van die opbou van geallieerde magte in die lug afgeskrik nie. In 'n tyd waarin militêre organisasies en politieke leiers meer bereid was om ongevalle te aanvaar as wat vandag die geval is, het senior offisiere soos Dwight D. Eisenhower, Patton en sir Alan Brooke die hoë ongevalle -tariewe en gebrekkige indiensneming tot 'n gebrek aan ervaring afgeskryf as 'n gebrekkige konsep. Boonop het die suksesvolle versterking van die Salerno -brughoof deur 'n regiment van die 82ste lugafdeling in 'n kort tydperk ook gehelp om die idee te versterk dat valskermsoldaterformasies baie nuttig kan wees in toekomstige militêre operasies.
Die groot oomblik vir die geallieerde magte in die lug het gekom met Operasie Overlord in Junie 1944. Hulle bydrae tot hierdie poging alleen het die aansienlike hulpbronne wat die Britse en Amerikaanse leërs ingesamel het, meer as regverdig gemaak vir die ontwikkeling van taktiek en opleiding in die lug.
Aan die einde van 1943 het die Geallieerdes 'n groot bevelverskuiwing gemaak. Die span wat die oorlog in die Middellandse See gevoer het, is na die Britse Eilande gebring om die groot inval in Frankryk te beplan en uit te voer. Eisenhower het die opperste bevelvoerder van die Geallieerdes geword, met die Britse lughoofmaarskalk sir Arthur Tedder as sy adjunk. Veldmaarskalk Bernard Law Montgomery het ook teruggekeer uit die Middellandse See om die eerste fase van grondbedrywighede te beheer.
Toe hulle in Engeland aankom, het Eisenhower en sy afgevaardigdes 'n plan geërf wat grootliks gedryf is deur die vermoedelik beskikbare hulpbronne. Die aanvanklike plan vir die inval het 'n drie-afdeling amfibiese landing vereis, ondersteun deur die val van een lugafdeling. Beide Eisenhower en Montgomery het die beplanningsveronderstelling van 'n aanval van vier afdelings heeltemal onaanvaarbaar gevind. Hulle het selfs geïmpliseer dat hulle nie bereid was om die inval te beveel nie, tensy die getalle aansienlik verhoog is. Hulle het hul sin gekry. Die gekombineerde stafhoofde het die logistieke en amfibiese hulpbronne gevind om die invalmag te verhoog na 'n ses-afdeling landingsmag en drie Amerikaanse, twee Britse en een Kanadese — ondersteun deur 'n daling van drie lugafdelings.
Die voorstel vir 'n daling in die lug in drie afdelings het byna onmiddellik gelei tot 'n aansienlike stryd tussen die algemene bevelvoerders van die geallieerde operasies ter ondersteuning van die inval, met lughoofmaarskalk sir Trafford Leigh-Mallory aan die een kant en Montgomery en Eisenhower aan die ander kant. Leigh-Mallory het, nie baie taktvol nie, aangevoer dat die valskermsoldate deur die Duitsers geslag gaan word. Volgens hom sal hulle meer as 95 persent sterftes opdoen.
Eisenhower het gekant teen sy oortuiging dat die aanranding in die nag nie so 'n hoë slagoffersyfer sou ondergaan nie, maar dat dit nie saak maak wat die slagoffersyfer is nie, solank die troepe in die lug hul taak verrig. As die opperste bevelvoerder van die Geallieerde het hy sy sin gekry. Maar hierdie argument het 'n besondere indruk gemaak op sy besoek aan die lede van die 101ste lugafdeling op 5 Junie 1944. Terwyl hy met die jong valskermsoldate gepraat het, was Eisenhower deeglik daarvan bewus dat hy moontlik al die mans na hul dood sou stuur.
Wat was presies die missie van die Amerikaanse 82ste en 101ste lug en die Britse 6de lug? Die Britse troepe in die lug het miskien die belangrikste missie gehad in terme van die aardrykskunde van Normandië. Hulle sou op die vaste grond aan die oostekant van die Orne -rivier beslag lê, terwyl 'n spesiaal opgeleide sweeftuigmag die brûe oor die Caen -kanaal en Orne in Benouville sou beset om 'n skakel met die amfibiese landings te bewerkstellig. Die beheer van die grond, as gevolg van die moerasse en moerasagtige gebiede wat verder oos lê, sou beteken dat die Duitsers die Britse en Kanadese strande uit die suide kon aanval, maar nie uit die ooste nie. En daardie een rigting — na die suide — was meer as genoeg om die Kanadese besig te hou toe die moorddadige jeugmisdadigers van die 12de SS Panzer Division 'Hitlerjügend' aangekom. Die taak van die Amerikaanse valskermsoldate was soortgelyk aan dié van die Britte: Hulle moes die Duitsers van die rug van die soldate hou wat die Utah -strand laat land en die Duitse kommunikasie in die hele westelike Normandië ontwrig.
Die druppels het hul missie meer as bereik en — om die verskriklike militêre eufemisme teen 'n aanvaarbare prys te gebruik. Bridge — word daarna vir ewig onthou as ' Pegasus Bridge ' — en die Orne River Bridge het bo die beplanners geslaag ' wildste verwagtinge. Teen laatoggend het die kommando's van Simon Fraser, Lord Lovat, met die 6de Airborne verbind en die harde grond aan die oostekant van die Orne was relatief veilig.
Die Amerikaanse valskermsoldate was minder gelukkig omdat die vlieënier-vlieëniers hulle oor Normandië laat val het weens die weer, swak navigasie en Duitse lugafweervuur. Alhoewel dit moontlik 'n direkte impak op hul samehorigheid as strydmagte gehad het, het die klein groepies valskermsoldate verwoesting en verwarring oor die hele Normandiese platteland versprei. In die besonder het hul optrede die aandag van Duitse bevelvoerders afgelei van die landings, insluitend die op Omaha -strand. Boonop het genoeg valskermsoldate geland naby waar hulle veronderstel was om die basiese missies te verrig, en luitenant Dick Winters ' aanval op die Duitse battery in Brécourt Manor naby die landingsplek van Utah Beach was 'n noemenswaardige voorbeeld.
Nadat hulle hul missie voltooi het, moes die valskermsoldate teruggetrek word ter voorbereiding van hul volgende missie. Hulle was nie. Die twee Amerikaanse afdelings het tot in Junie op die lyn gebly en vreeslike lyde gely. Die Britse 6de lugafdeling het nog langer gebly en soveel verliese gely dat dit nie in September beskikbaar was vir die Holland -operasie nie.
Operasie Market-Garden, die mislukte poging om 'n groot deel van Nederland te bevry en 'n direkte roete na Noord-Duitsland te neem, was die grootste lugoperasie in die geskiedenis. Maar dit was van die begin af 'n ongelukkige onderneming. Die beplanning het begin net nadat Montgomery die opmars van die XXX Corps noord van Antwerpen gestop het. 'N Voorskot van nog net 10 kilometer sou die hele Duitse vyftiende leër in die sak gesteek het en die grootste deel van die weermag se deelname aan die einde van September -gevegte verhinder het. Reeds op 5 en 6 September het Ultra -ontsyferings ontdek dat die Duitsers van plan was om die 9de en 10de SS Panzer -afdelings in die Arnhem -gebied te herontplooi vir rus en opknapping. die week onmiddellik voor die operasie sou begin.
Die laaste bestanddeel in die resep vir 'n ramp was die aanstelling van luitenant -generaal Frederick 'Boy ' Browning, die ergste soort verwarrende Britse offisier, vir die algemene beheer van die operasie. Browning het die aanstelling ontvang oor die veel meer ervare Amerikaanse majoor genl Matthew Ridgway, een van die groot afdelingsbevelvoerders van die oorlog, om redes wat tot vandag toe nog nie duidelik is nie. Die posisie van Browning in die Britse weermag was grootliks te wyte aan Britse vooroordeel op grond van tradisie en aansien: Alan Brooke, hoof van die keiserlike generaal, het blykbaar die behoefte gevoel om 'n wagter aan te stel by 'n korpsbevel.
Namate die aftelling na die begindatum van 17 September 1944 voortgegaan het, het dit gelyk asof die Geallieerdes hul eie hindernisse vir sukses bied. Die meer ervare Amerikaanse 101ste en 82ste lugafdelings het makliker rolle gekry om die brûe op pad na Arnhem te gryp, en die moeilikste taak is oorgelaat aan die Britse 1ste lugafdeling, wat geen gevegservaring gehad het nie. Beplanners vir die 1ste lugafdeling het toe die RAF-lugvervoerbevelvoerder laat ontmoedig om die veld onmiddellik suid van Arnhem as die belangrikste valgebied te gebruik, vanweë die Duitse lugweergeweer. In plaas daarvan val die 1ste Airborne in gebiede wat ses myl van hul mikpunt was. Generaal Gavin het later opgemerk dat as hy in beheer van die Arnhem -val was, hy die weiering van die RAF sou geneem het om die troepe tot by Eisenhower nader te laat val. Boonop was daar nie genoeg lugvervoer om die hele afdeling te vervoer nie, en daarom is besluit dat slegs die helfte die eerste dag en die helfte die tweede dag sou val. Die gebrek aan voldoende lugbrug is nog erger gemaak deur die besluit van Browning dat hy en sy hoofkwartier op die eerste dag per sweeftuig sou invlieg en nie minder nie as 34 sweeftuie benodig, wat almal uit die vel van die gevegsmagte gekom het. Uiteindelik, geïrriteerd oor een van sy inligtingsbeamptes omdat hy gepraat het oor die moontlikheid dat die Duitse wapenrusting in die Arnhem -omgewing van krag kan wees, het Browning die gewraakte beampte afgedank en nie sy waarskuwing deurgegee aan die 1st Airborne nie, wat ten minste het as 'n voorsorgmaatreël meer teen-tenkmyne saamgeneem as die dreigement daarvan in kennis gestel is.
Die foute het voortgegaan toe die sprong op die 17de gemaak is. Een van die Duitse bevelvoerders in die onmiddellike omgewing was generaal Kurt Student, die Duitse pionier in die lug, wat vinnig besef het wat die Geallieerdes doen. Syne Fingerspitzengefuhl (voorgevoel) is spoedig versterk toe Duitse troepe die planne vir die operasie wat 'n Amerikaanse luitenant -kolonel (waarskynlik 'n deel van die hoofkwartier van Browning 's) saamgevat het, herwin het op 'n sweeftuig wat neergestort het. Nie een van die Britse radio's het aan die landing gewerk nie, en genl.maj. Roy Urquhart, die Britse 1ste Airborne -bevelvoerder, het in Arnhem vasgekeer terwyl sy kolonels gestry het oor wie in beheer moet wees.
Ten spyte van al die mislukkings en ongelukke, was die prestasie van die troepe in die lug fantasties. Twee oomblikke in die gevegte val by my op: die hou van die noordelike punt van die Arnhem -brug deur kolonel John Frost se tweede valskermbataljon van die 1ste lug en die beslaglegging van die hoofbrug oor die Waalrivier by Nijmegen teen die 82ste Airborne 's 504ste Valskerm Infanterie.
Daar was egter nie veel wat vegvaardigheid kon doen om die gevolge van beplanning van onbevoegdheid en ongeluk te oorkom nie. Die troepe van die Duitse vyftiende leër het niks anders as hoofpyn veroorsaak nie, terwyl die Britse XXX Corps noordwaarts gery het om met die geïsoleerde lugafdelings te skakel en die landroete oor die Ryn te beveilig. Britse wapenrusting het eenvoudig nie met die nodige spoed beweeg nie. Soos altyd reageer die Duitsers met die vermetelheid en meedoënloosheid wat hulle leer vereis. Teen die tyd dat die Pantserdivisie van die Garde Arnhem bereik het, was alles wat gedoen kon word, om die oorblyfsels van die Britse 1ste lugafdeling, wat meer as 8 000 slagoffers gely het, uit te haal, 'n sterk kontras met die 1 500 slagoffers waarin XXX Corps gely het. dit is te rustig noordwaarts.
Soos Allan Millett en ek in ons boek voorgestel het, 'N Oorlog wat gewen moet word: die Tweede Wêreldoorlog, 1937-1945Die droewige vertoning van Market-Garden weerspieël die sistemiese en konseptuele foute van die geallieerde leiers, hul onvermoë om oorlog op operasionele vlak te begryp en die inherente probleme van die Westelike Front in September 1944. In die grootste sin van Montgomery se strategie was territoriaal van aard, daarop gemik om 'n brughoof oor die Ryn te kry en dan 'n geveg op die Noord -Duitse vlakte te voer. Maar daar was geen waarneembare operasionele doel nie …. '
Die laaste sprong
Die geallieerde afdelings in die lug sou aansienlike gevegte ondervind gedurende die res van die oorlog, maar met die uitsondering van die groot afname in die lug ter ondersteuning van Montgomery se kruising van die Ryn teen onbeduidende weerstand, het die gevegte geen operasies in die lug behels nie. Die enigste groot stryd wat nie plaasgevind het nie, was die wrokvoetbalwedstryd tussen die 101ste en die 82ste, wat einde Desember geskeduleer was, maar is van die hand gewys omdat die afdelings die enigste reserwes was wat die Geallieerdes beskikbaar was toe die Duitsers aangeval het in die Ardenne op 16 Desember 1944. Wat het die lugmag in die Tweede Wêreldoorlog bereik? Vanuit Duitse oogpunt was troepe in die lug 'n goedkoop belegging wat beduidende dividende gelewer het, veral in sielkundige sin. Hulle militêre rol in die veldtogte van 1940 was indrukwekkend. Die inval in Kreta in 1941 was duur, maar dit was van groot strategiese belang. Die operasie ontken die Britte die gebruik van 'n baie belangrike basis waaruit hulle die Roemeense olievelde kon aanval. Aan die geallieerde kant was die hulpbronne wat bestee is aan die ontwikkeling van magte in die lug aansienlik, maar dan het die Amerikaners baie hulpbronne gehad om te bestee. Die bydrae van die lug tot die sukses van die landing in Normandië was indrukwekkend en belangrik. Die eerste twee dae was dit 'n skild wat die versterking en uitbreiding van die strandkoppe moontlik gemaak het, met min inmenging van die Duitsers.
Maar in die grootste sin verteenwoordig die gees van die lug die vasberadenheid van die Amerikaanse en Britse bevolking om nie toe te laat dat tirannie die groot stede en huise van die Europese beskawing in toom hou nie. En terwyl ons aan die begin van die 21ste eeu staan, moet ons nie die koste vergeet wat die jongmanne betaal het om ons vryheid te waarborg nie. Vir sommige was hul beloning 'n begraafplaas in 'n ver land vir ander; dit was die las van verskriklike herinneringe en die pyn van nooit geneesde wonde vir ander, dit was die pyn om vriende en familielede te verloor. Daardie groepe broers het 'n prys vir ons betaal, dit is ons las en ons kinders se las. Laat ons nooit vergeet nie.
Hierdie artikel is geskryf deur Williamson Murray en verskyn oorspronklik in die Maart 2004 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog.
Konsentrasiekamp Bergen-Belsen: Geskiedenis en oorsig
Bergen-Belsen was 'n konsentrasiekamp naby Hannover in Noordwes-Duitsland, tussen die dorpe Bergen en Belsen. Dit is in 1940 gebou en was 'n krygsgevangenekamp vir Franse en Belgiese gevangenes. In 1941 het dit die naam Stalag 311 gekry en het ongeveer 20 000 Russiese gevangenes gehuisves. Die krygsgevangenskap -deel van die kamp het tot Januarie 1945 in werking gebly.
Die kamp het sy naam verander na Bergen-Belsen en is in 1943 omskep in 'n konsentrasiekamp. Jode met buitelandse paspoorte is daar gehou om verruil te word vir Duitse onderdane wat in die buiteland gevange was, alhoewel baie min uitruilings gedoen is. Ongeveer 200 Jode is toegelaat om na Palestina te immigreer en ongeveer 1500 Hongaarse Jode is toegelaat om na Switserland te immigreer, beide het plaasgevind onder die rubriek van uitruilings vir Duitse onderdane.
Bergen-Belsen het hoofsaaklik gedien as 'n bewaringskamp vir die Joodse gevangenes. Die kamp was verdeel in agt afdelings, 'n aanhoudingskamp, ​​twee vrouekampe, 'n spesiale kamp, ​​neutrale kampe en 'n 8220 -ster -kamp (hoofsaaklik Nederlandse gevangenes wat 'n Davidster op hul klere gedra het in plaas van die kampuniform) , Hongaarse kamp en 'n tentkamp. Dit is bedoel om 10 000 gevangenes te hou, maar teen die einde van die oorlog is meer as 60,000 gevangenes daar aangehou weens die groot aantal mense wat uit Auschwitz en ander kampe uit die Ooste ontruim is. Tienduisende gevangenes uit ander kampe het na Bergen-Belsen gekom nadat hulle doodsoptogte gepynig het. Die krygsgevangenekamp is in Januarie 1945 omgeskakel na 'n vrouekamp (Grosses Frauenlager) nadat 'n groot toestroming van vroulike gevangenes uit ander kampe ontruim het.
Toestande in die kamp was volgens konsentrasiekampstandaarde goed, en die meeste gevangenes was nie aan dwangarbeid blootgestel nie. Vanaf die lente van 1944 versleg die situasie egter vinnig. In Maart is Belsen herontwerp en Ehrholungslager [Herstelkamp], waar gevangenes van ander kampe wat te siek was om te werk, gebring is, hoewel niemand mediese behandeling ontvang het nie. Toe die Duitse weermag terugtrek in die aangesig van die opkomende bondgenote, is die konsentrasiekampe ontruim en hul gevangenes na Belsen gestuur. Die geriewe in die kamp kon nie die skielike toestroming van duisende gevangenes akkommodeer nie en alle basiese dienste - voedsel, water en sanitasie - het in duie gestort, wat tot die uitbreek van die siekte gelei het. Anne Frank en haar suster, Margot, is in Maart 1945 saam met ander gevangenes aan 'n tifusepidemie aan tifus dood.
Terwyl Bergen-Belsen geen gaskamers bevat nie, sterf na raming 50 000 mense aan hongersnood, oorwerk, siektes, brutaliteit en sadistiese mediese eksperimente. Teen April 1945 was meer as 60 000 gevangenes in Belsen opgesluit in twee kampe wat 2,5 myl van mekaar af was. Kamp 2 is slegs 'n paar weke voor die bevryding op die terrein van 'n militêre hospitaal en kaserne geopen.
Lede van die Britse Royal Artillery 63ste Anti-Tank Regiment het Belsen op 15 April 1945 bevry en sy kommandant, Josef Kramer, gearresteer. Die noodlenigingsoperasie wat gevolg is, is gelei deur brigadier H. L. Glyn-Hughes, adjunk-direkteur van mediese dienste van die Tweede Weermag.
As die eerste groot kamp wat deur die bondgenote bevry is, het die geleentheid baie persdekking gekry en die wêreld het die gruwels van die Holocaust gesien. Sestigduisend gevangenes was teenwoordig tydens die bevryding. Daarna sterf daagliks ongeveer 500 mense aan hongersnood en tifus, wat byna 14 000 bereik het. Massagrafte is gemaak vir die duisende lyke van diegene wat omgekom het.
Tussen 18 en 28 April is ongeveer 10 000 dooies begrawe. Aanvanklik is die SS -wagte gemaak om die lyke te versamel en te begrawe, maar uiteindelik moes die Britte hulle na stootskrapers wend om die duisende liggame in massagrafte te stoot.
Die ontruiming van die kamp het op 21 April begin. Nadat hulle gedrink is, is gevangenes na kamp nr. 2 oorgeplaas, wat in 'n tydelike hospitaal en rehabilitasie kamp omskep is. Terwyl elkeen van die kaserne skoongemaak is, is dit afgebrand om die verspreiding van tifus te bekamp. Op 19 Mei is die ontruiming voltooi en twee dae later het die seremoniële verbranding van die laaste kaserne die eerste fase van die noodlenigingsoperasies beëindig. In Julie is 6 000 voormalige gevangenes deur die Rooi Kruis na Swede geneem vir herstel, terwyl die res in die pas gestigte ontheemde (DP) kamp oorgebly het om te wag op repatriasie of emigrasie.
In 1946 was Belsen die grootste DP -kamp in Europa vir meer as 12 000 Jode; dit was die enigste uitsluitlik Joodse kamp in die Britse gebied van Duitsland. Die vlugtelinge het binne drie dae na bevryding 'n kampkomitee gevorm. Politieke, kulturele en godsdienstige aktiwiteite is deur die komitee gereël, soos soek na familielede en geestelike rehabilitasie. Die Joodse gesinslewe is hernu, meer as twintig huwelike is daagliks gedurende die eerste paar maande uitgevoer. Meer as 2 000 kinders is vir oorlewendes gebore. 'N Laerskool is in Julie 1945 gestig en teen 1948 het 340 studente die skool bygewoon. In Desember 1945 is 'n hoërskool begin en is gedeeltelik deur die Joodse brigade beman. 'N Kleuterskool, weeshuis, yeshiva en godsdienstige skool is ook gestig. ORT het 'n beroepsopleidingskool geborg. Die DP's het ook die belangrikste Joodse koerant geskryf, Onthou Shtimme (Our Voice), in die Britse gebied.
Baie van die DP's wou na Palestina immigreer, maar het 'n streng Britse immigrasiebeleid gehad. Landelike militêre opleidingsessies wat deur die Haganah gehou is, is in Desember 1947 by die kamp gehou om DP's voor te berei op immigrasie na Palestina. Gratis vertrek uit die kamp was tot 1949 verbied.
Teen die middel van 1950 het die meeste DP's vertrek en teen 1951 was die kamp leeg. Die meeste DP's van Bergen-Belsen en#146 immigreer na Israel, die Verenigde State en Kanada.
Die SS -kommandant van die kamp, ​​Josef Kramer, bekend as die "Beast of Belsen ", is deur 'n Britse militêre hof verhoor en skuldig bevind en is daarna opgehang. Vyf en veertig personeellede is verhoor, veertien is vrygespreek.
Vandag bly daar niks van die kamp oor nie, want die Britte het onmiddellik elke struktuur afgebrand om die verdere verspreiding van tifus te voorkom. Wat oorbly, is 'n begraafplaas, die grootste Joodse begraafplaas in Wes-Europa, volgens Renee Ghert-Zand. Sy merk op dat daar geen graftekens of monumente is nie, behalwe vir 'n klein aantal simboliese, wat die afgelope jare deur familielede of gedenkfondasies geplaas is om 'n aantal amptelike monumente aan te vul wat aan die einde van die veertigerjare en vroeë 50's opgerig is . " Naby is 'n ander begraafplaas na die bevryding gebou as die laaste rusplek vir 4500 Jode en Christene. Die meeste van die grafte is gemerk, en verskeie van die met grafstene sê net: " Hier lê 'n onbekende oorledene. "
Koningin Elizabeth II van Groot-Brittanje het in Junie 2015 'n historiese besoek aan die konsentrasiekamp Bergen-Belsen gebring. Holocaust. Dit was die eerste keer dat die 89-jarige monarg 'n konsentrasiekamp besoek het. Die koningin ontmoet Britse leërveterane, wat gruwelverhale gedeel het van hul eerste indrukke by aankoms in die kamp in April 1945. Amptelike bronne berig dat die koningin 'n persoonlike en reflektiewe besoek aan die kamp gehad het, vergesel van haar man, Prins Philip.
'N Dokumentasiesentrum en museum kan nou ook op die terrein besoek word.
Bronne: U.S. Holocaust Memorial Museum
Simon Wiesenthal Sentrum Multimedia Leersentrum aanlyn
Verenigde State Holocaust Memorial Museum
"Wedergeboorte na die Holocaust: Die ontheemdespersoneel van Bergen-Belsen, 1945-1950 "
Renee Ghert-Zand, " In Bergen-Belsen, waar tienduisende omgekom het ... en ander hul lewens begin het, " Tye van Israel, (27 April 2015).