Merlin: Warrior & Poet. Twee historiese figure wat die legende geïnspireer het - Inligting
Merlin: Warrior & Poet. Twee historiese figure wat die legende geïnspireer het
Dit is nou net 'n paar weke voor die fliek Koning Arthur: Legende van die swaard raak die groot skerm. Die verhale wat ons vandag ken, is afkomstig van die romantiese fiksie van die Middeleeue, wat die eerste keer gedurende die twaalfde eeu saamgestel is, begin met die werk van die Walliese geestelike Geoffrey van Monmouth omstreeks 1135.
Die moderne legende van Merlin is uit die Middeleeue gebore. ( CC BY-ND 2.0 )
Hier word Merlin uitgebeeld as die werklike mag agter die troon: hy is koning Arthur se mentor, sy koninklike adviseur, en hy manipuleer staatsaangeleenthede met magiese kragte. Die aksie speel af in die sesde eeu, kort na die ineenstorting van die Romeinse Ryk. Histories het Brittanje gedurende hierdie tydperk verdeel geraak in baie koninkryke-die lot van die land het erger geraak deur die Angelsaksers wat vanuit hul vaderland in Noord-Duitsland binnegeval het. Die indringers het uiteindelik 'n groot deel van Brittanje verower en die inwoners weswaarts gedryf. Uiteindelik het Suid-Brittanje twee afsonderlike lande geword: Engeland, gestig deur die Angelsaksers, en Wallis, die streek van die Walliesers, die Engelse naam vir die inheemse Britte.
Kaart met webwerwe wat verband hou met Merlin en die Arthur -legende. (Graham Phillips)
Arthur en Merlin in die donker eeue
Hierdie tydperk van konflik en onsekerheid staan ​​in die volksmond bekend as die donker eeue, 'n era waaruit min geskrewe rekords oorleef, en dit is in hierdie onstuimige tyd dat Arthur geleef het. Hy word verenig om die Britse koninkryke te verenig om die Angelsakse te stop, wat 'n kort tydperk van vrede en voorspoed tot stand bring. Dit eindig egter tragies as Arthur sterf in 'n geveg, wat in 'n burgerlike konflik met sy eie familie beland. Omdat Merlin nie daarin geslaag het om die toekoms van die Britte te verseker nie, word Merlin gek van hartseer en eindig sy dae as 'n gekke, herwinde kluisenaar.
Merlin, uit die Neurenberg Chronicle, 1493.
Alhoewel hierdie verhaal met middeleeuse fantasie gewikkel is, bestaan ​​daar wel vroeëre Dark Age -werke wat daarop dui dat die Arthur van fiksie moontlik op 'n ware historiese figuur gebaseer was; meer merkwaardig, Merlin ook. In hierdie verslae verskyn Merlin onder die oorspronklike Walliese weergawe van die naam, Myrddin, en word gesê dat hy 'n koninklike raadgewer en 'n digter was wat die gawe van profesie gehad het. Sulke mense-digters wat met die tweede oogopslag toegeskryf word-het wel bestaan ​​gedurende die post-Romeinse era en is deur verskillende hoofmanne behou om as raadslede en kroniekskrywers op te tree en gedigte saam te stel om die prestasies van hul koning op te teken. Hulle was bekend as 'bards', en daar word gesê dat Myrddin een van hulle was; werke wat uit die sesde eeu dateer, word selfs aan hom toegeskryf.
Die Swart Boek van Carmarthen
'N Manuskrip genaamd The Black Book of Carmarthen, wat nou in die National Library of Wales bewaar is, bevat twee gedigte, Die Groete en Die appelbome , beide behels 'n geveg op 'n plek genaamd Arfderydd in Noord -Brittanje, waarna die skrywer beweer dat hy uit sy gedagtes gedryf is en gedwing is om alleen in 'n nabygeleë bos te woon. Nog 'n oënskynlik kontemporêre gedig in die manuskrip, getiteld Die gesprek van Myrddin en Taliesin , betref Myrddin en 'n ander bard wat dieselfde stryd bespreek.
Wie het die swaard uit die klip gehaal? Die waarheid van die swaarde van koning Arthur
Die kelk van Magdalena - is dit die Heilige Graal?
Hierdie werke impliseer almal dat die romanse Merlin gedeeltelik gebaseer was op die Myrddin van die gedigte: hy leef 'n teruggetrokke bosbestaan, nadat hy sy verstand verloor het, presies soos Merlin in die Arthur -verhale.
'N Bladsy uit die Black Book of Carmarthen, vermoedelik die vroegste oorlewende manuskrip wat slegs in Wallies geskryf is.
Bewyse dat hierdie Myrddin histories bestaan ​​het, kan gevind word in die Walliese Annale , 'n tiende-eeuse kroniek wat in die British Library in Londen bewaar is. Dit bevat die einste geveg waarna in die Black Book of Carmarthen -gedigte verwys word, spesifiek die naam van die bard. 'N Inskrywing vir die jaar 573 lui: "Die Slag van Arfderydd waarin ... Myrddin mal geword het."
'N Regte, historiese man?
Dit lyk dus asof die towenaar Merlin gedeeltelik gebaseer is op 'n werklike bard uit die sesde eeu. Ongelukkig kon hy egter nie 'n tydgenoot van 'n historiese koning Arthur gewees het nie. Een van die vroegste werke wat Arthur oorleef het, is die Geskiedenis van die Britte deur 'n monnik met die naam Nennius, wat omstreeks 830 geskryf het. Anders as die Middeleeuse romanse wat meer as drie eeue later geskryf het, wat hul verslae uitgebrei het met fantasievolle temas, vertel Nennius bloot Arthur se beweerde militêre prestasies. Ons word vertel dat sy mees beslissende geveg die Slag van Badon was wat oënskynlik naby die stad Bath gevoer is.
Merlin dikteer sy profesieë aan sy skrifgeleerde, Blaise; Franse 13de -eeuse miniatuur uit Robert de Boron se Merlin en prosa (geskryf omstreeks 1200).
'N Ander monnik, Gildas, wat in die geheue van die gebeurtenis geskryf het, beskryf die stryd as 'n historiese gebeurtenis wat omstreeks 500 plaasgevind het. Daar word vermoed dat Arthur geleef het. As Merlin by die veel later Slag van Arfderydd in 573 teenwoordig was, sou hy ver oor die honderd jaar oud moes gewees het. Goed vir 'n legendariese towenaar, maar in werklikheid onwaarskynlik, veral in 'n tyd waarin die gemiddelde lewensverwagting baie laer was as vandag. Daar was egter 'n ander historiese figuur waarop die verhaal van Merlin blykbaar gebaseer was, en hy het gedoen lewe op die regte tyd.
Merlin en die drake
Geoffrey van Monmouth, in sy twaalfde eeu Geskiedenis van die Kings of Britain , stel Merlin eers as 'n seun voor. 'N Britse koning genaamd Vortigern vang die jong Merlin op en neem hom na sy vesting, na bewering op 'n heuwel wat nou Dinas Emrys in Noord -Wallis genoem word. Die koning het probleme ondervind met die bou van die fort: die fondamente het aanhoudend in duie gestort en sy towenaars het vir hom gesê dat hy 'n kind moet offer om dinge reg te stel. Maar net toe Merlin op die punt staan ​​om doodgemaak te word, het hy 'n visioen van twee jakkalse, een rooi, die ander wit, wat mekaar in 'n poel in 'n grot onder die fort beveg. Dit is die rede waarom die gebou steeds in duie stort, vertel hy aan Vortigern. Hy wys vir Vortigern waar hy moet grawe; die swembad word gevind en die jakkalse word vrygelaat. Die koning is so beïndruk dat hy Merlin se lewe spaar, hom as een van sy adviseurs aanstel en hom met grond beloon.
Illustrasie uit Geoffrey van Monmouth se twaalfde-eeuse History of the Kings of Britain, waarin die jong Merlin die twee jakkalse aan koning Vortigern onthul.
Alhoewel die verhaal duidelik 'n legende is eerder as 'n historiese gebeurtenis, het Geoffrey dit nie uitgevind nie. Presies dieselfde weergawe kom byna woordeliks voor in Nennius se Geskiedenis van die Britte , 300 jaar tevore geskryf. Behalwe hier word die seuntjie egter nie Merlin genoem nie, maar Ambrosius. Nennius verwys na dieselfde karakter later in sy werk as 'n belangrike Britse leier na die afsterwe van Vortigern. Al is die verhaal van die twee jakkalse fabelagtig of anekdoties, Ambrosius was 'n historiese figuur. In die werk van Gildas word na hom verwys as 'n vegterleier van die Britte aan die einde van die vyfde eeu. Interessant genoeg, verdwyn hy uit die geskiedenis op die tydstip dat Arthur na bewering koning geword het. Hieruit is dit duidelik dat Merlin en Ambrosius, wat Geoffrey van Monmouth betref, een en dieselfde was. Daar bestaan ​​geen rekord van hoe, waar of wanneer Ambrosius gesterf het nie, so dit is moontlik dat hy, namate hy ouer geword het, uit die militêre lewe teruggetree het om as adviseur van die Britse konings op te tree. Anders as die Merlin wat in die Walliese Annale , Ambrosius het beslis op die regte tyd geleef en sou op die regte ouderdom gewees het om die Merlin te word wat verband hou met koning Arthur.
Geheime samelewings en verborge kennis: die plofbare ster wat die moderne wêreld geïnspireer het
Ontmoet Magnus Maximus, die Romeinse Usurper-Welsh-held wat koning Arthur geïnspireer het
Dit is redelik om af te lei dat die legende van Merlin, soos dit gedurende die Middeleeue ontwikkel het, geïnspireer is deur twee afsonderlike figure wat dekades van mekaar geleef het. Alhoewel die naam van die karakter blykbaar van die tweede daarvan afgelei is, kon slegs die eerste egte assosiasie met 'n historiese Arthur gehad het.
Ambrosius, wie se volle naam Ambrosius Aurelianus was, kom vermoedelik van Amesbury in die suide van Engeland, 'n stad wat sy naam dra. Taalkundiges glo dat die naam Amesbury afkomstig is van die vroeë Engels Ambrose Bury , wat beteken "Ambrosius 'fort." En hier word gesê dat hy begrawe is, in 'n grafkelder wat nog onder die middeleeuse abdij lê wat later op die terrein gebou is. Versteek in 'n hoek van die Amesbury Abbey, is daar selfs 'n antieke klipborsbeeld wat na bewering 'n beeld van Ambrosius is. As dit waar is, is dit dalk die enigste voorstelling van die historiese Merlin wat nog steeds bestaan.
Amesbury Abbey in die Engelse graafskap Wiltshire was die begraafplaas van Ambrosius, 'n historiese figuur waarop die legende van Merlin blykbaar gebaseer was. (Graham Phillips)
Die antieke klipborsbeeld uit die Amesbury Abbey, wat Ambrosius Aurelianus sou uitbeeld. Dit is moontlik die enigste voorstelling van die historiese Merlin wat nog bestaan. (Graham Phillips)
Die man, of die legende?
Interessant genoeg, staan ​​die beroemde Stonehenge net twee kilometer verder, 'n monument wat volgens Geoffrey van Monmouth deur Merlin self gebou is. Dit sal fassinerend wees om te sien watter Merlin die nuwe film uitbeeld: die mal ou bard, die afgetrede kryger, 'n kombinasie van albei, of iets heeltemal nuuts. Of miskien het hulle hom heeltemal weggelaat. Ek, vir een, kan nie wag om uit te vind nie.
'N Volledige verslag van Graham Phillips se navorsing oor die Merlin -legende kan gevind word in sy boek, Die verlore graf van koning Arthur | GrahamPhillips.net
Maak seker dat u met Graham op Facebook , en sien syne onderhoud met Natalie-Marie Hart
In die Tempeliers en die verbondsark - na aanleiding van ou leidrade , Bied Graham bewyse aan dat hierdie merkwaardige oorblyfsel werklik bestaan ​​het en deur die kruisvaarder -ridders, die Tempeliers, gedurende die Middeleeue ontdek is en na Europa teruggebring is. Van die oorloggeteisterde Midde-Ooste tot die rustige Britse platteland, Graham volg 'n ou spoor van leidrade op soek na die geheimsinnige verlore ark! Sien skrywer en navorser Graham Phillips eksklusiewe webinar - sluit by ons aan by Ancient Origins Premium .
Merlin (ook bekend as Myrddin, Merlinus) is die groot towenaar van die Arthurian Legends wat veral bekend is uit Sir Thomas Malory se Le Morte D'Arthur (1469 nC). Die karakter is geskep deur Geoffrey van Monmouth in syne Geskiedenis van die Kings of Britain (1136 CE) waar hy die eerste keer verskyn as 'n wyse en voorbarige jeug met profetiese magte. Die Franse digter Robert Wace (ongeveer 1110-1174 CE) vertaal daarna die werk van Geoffrey en voeg daarby in sy Roman de Brut (ongeveer 1160 nC). Merlin word later as die sentrale karakter van die Merlin deur Robert de Boron (12de eeu nC) wat hom as 'n Christelike profeet aangewys het, en hierdie uitbeelding sou met 'n mate van variasie voortduur in die Vulgatsiklus (1215-1235 CE) en die Post-Vulgate-siklus (c. 1240-1250 CE) om Malory se finale karakterisering van die siener te beïnvloed.
In Malory is Merlin Arthur se mentor, instrumenteel in elke aspek van sy lewe, van sy opvatting tot sy opvoeding, sy opkoms tot mag en sy visie op 'n koninkryk wat regeer word deur geregtigheid en welwillendheid. Merlin staan ​​sentraal in die lewens van al die hoofkarakters van die legende, wat die verlede en die toekoms kan sien, gretig is om te adviseer en van diens te wees, maar nie kan verander wat hy weet moet wees nie.
Sedert sy vroegste verskyning in die Middeleeuse literatuur, bly Merlin een van die gewildste karakters in die legendes. Hy was moontlik oorspronklik 'n vrugbaarheidsgod of -gees, gevrees of vereer vir sy groot wysheid en magiese vermoëns, en hierdie konsep van Merlin is herleef in die 19de-eeuse romantiese literatuur. Sedertdien het hy verskyn in of beïnvloed talle fiksie-, film- en ander mediawerke, byna altyd op dieselfde manier uitgebeeld of na verwys as 'n kragtige towenaar.
Merlin verskyn eers in die letterkunde in die Geskiedenis van die Kings of Britain deur die Walliese geestelike Geoffrey van Monmouth (omstreeks 1100 - omstreeks 1155 nC). Die naam van die Merlin -karakter is nie 'n eienaam nie (in hierdie geval 'n individu), maar 'n toponiem ('n pleknaam), spesifiek die Walliese Caermyrddin ('Merlin's Town'), met verwysing na die stad Carmarthen, Merlin se geboorteplek. Geoffrey het Myrddin as Merlinus gelatiniseer omdat die streng latinisering van Merdinus die naam met die Latyn sou verbind het merdus (ontlasting, mis). Die karakter het sy oorsprong in Walliese folklore met die wildman-in-the-wood-motief, 'n half-woeste wat op die rand van die beskawing geleef het, met groot krag en wysheid.
Die bekendste Walliese wildman was Myrddin Wyllt ("Myrddin the Wild"), 'n bard uit die 6de eeu wat na bewering kranksinnig geword het en na die bos teruggetrek het. Geoffrey het 'n kort werk geskryf, Die profesieë van Merlin (ongeveer 1130 CE), voor sy beroemde geskiedenis, maar hierdie Merlin het niks te doen met die towenaar van die Arthurian Legends nie. Na die sukses van hom Geskiedenis, Het Geoffrey nog 'n werk geskryf, Die lewe van Merlin (ongeveer 1150 nC), waarin die hoofkarakter magiese en profetiese vaardighede vertoon, maar hierdie werk het geen verband met die Arthurian Legends nie.
In die van Geoffrey Geskiedenis, Merlin verskyn as 'n prominente karakter in Boeke VI-VIII. Koning Vortigern, die usurpator, sukkel om 'n toring te bou omdat die fondament nie stewig sal staan ​​nie. Sy towenaars raai hom aan om 'n jeug in die koninkryk te vind wat geen vader het nie en hom te offer, om sy bloed met die mortel te besprinkel, en dan is die fondament gesond. Vortigern stuur sy predikante uit om so 'n jeug te vind, en hulle kom af op Merlin wie se ma vir hulle sê dat hy geen aardse vader het nie, maar dat 'n gees haar besoek het wat die gestalte van 'n man aanneem en haar bevrug het.
Merlin word voor die koning gebring wat sy probleem verduidelik en hoe hy die seuntjie moet opoffer, maar Merlin beïndruk sonder bevel dat die towenaars na hom gebring moet word sodat hy kan wys dat hulle lieg. Hy vra hulle wat onder die fondasie is wat dit verhinder om vas te staan, en hulle kan nie antwoord nie. Hy vertel dan vir Vortigern dat hy 'n poel daaronder sal vind en sê dat hy sy werksmense moet bel en die fondament moet skeur. Hulle vind die swembad soos Merlin gesê het, en hy vra dan vir die towenaars wat in die swembad is. Weer kan hulle nie antwoord nie, en Merlin sê vir hulle dat hulle twee hol klippe en twee slapende jakkalse binne vind, een wit en een rooi, wat hulle alles vind as hulle die swembad dreineer.
In Boek VII interpreteer Merlin die betekenis van die jakkalse en voorspel die toekoms. Die rooi draak simboliseer die Britte en die wit die Sakse wat Vortigern in sy koninkryk genooi het. Die wit draak sal die rooi draak onderdruk totdat die Boar of Cornwall opstaan ​​om die Sakse 'n profesie oor koning Arthur en sy toekomstige oorwinning oor die Sakse te verdryf. Die onwettige bewind van Vortigern word in boek VIII uitgedaag deur die edele Ambrosius Aurelius en sy broer Uther Pendragon, en as Vortigern vermoor word, word hy opgevolg deur Ambrosius.
Die koninkryk is egter steeds in konflik, en Ambrosius moet die Sakse bestry. Na 'n groot oorwinning beveel hy 'n gedenkteken om te bou en Merlin skuif vir hierdie doel die reuse mistieke klippe van Mount Killare in Ierland na Amesbury buite Londen, en skep sodoende Stonehenge. Ambrosius word deur die Sakse vermoor, en Uther word dan koning en bondgenote met Gorlois van Cornwall, maar raak verlief op Gorlois se vrou Igerna.
Merlin gooi 'n towerspreuk uit wat Uther soos Gorlois laat lyk, en hy slaap by haar en kry sodoende Arthur. Gorlois sterf in die geveg en Uther trou met Igerna en sterf dan later as gevolg van drink uit 'n fontein wat deur sy Saksiese vyande vergiftig is. Arthur word koning, wreek sy vader en oom en verdryf die Sakse uit Brittanje. Merlin verdwyn uit die vertelling nadat hy Uther se nag met Igerna gereël het sonder dat daar 'n verduideliking gegee is. Boeke IX-XII van die Geskiedenis fokus op Arthur se verowerings, sy verraad deur Mordred wat Guinevere ontvoer en die Slag van Camlann waarin Arthur dodelik gewond word en sy ridders meestal vermoor word.
Wace, Chretien, en Robert de Boron
Robert Wace het Geoffrey's vertaal Geskiedenis maar bygevoeg tot die verhaal uit sy verbeelding. Soos baie Franse digters van sy tyd, word hy beskerm deur Eleanor van Aquitaine (ongeveer 1122-1204 nC) aan wie hy die werk opgedra het. Wace is verantwoordelik vir sommige van die bekendste aspekte van die Arthurian Legends, soos die Round Table en die naam van Arthur se swaard, Excalibur. Hy het ook die hoofkarakters meer volledig ontwikkel, veral Merlin in die Stonehenge -episode, wat, hoewel dit Geoffrey noukeurig volg, meer van Merlin se magiese vermoëns maak.
Die groot Arthur-digter Chretien de Troyes (c. 1130-1190 CE), noem Merlin slegs een keer in sy Erec en Enide (reëls 6617-6618) en slegs met verwysing na 'n tradisie wat dateer uit Merlin se tyd. Robert de Boron is die volgende om die karakter uit Wace se werk in syne te ontwikkel Merlin (omstreeks 1200 nC). Hierdie gedig begin met 'n groep demone wat die vernietiging van die wêreld beplan deur 'n bonatuurlike wese te skep wie se boosheid die goeie van Christus sal meeding. Hierdie skepsel sal halfmens en halfduiwel wees, en daarom het hulle 'n vroom man en slaap hy saam met sy dogter. Die dogter vertel haar belyder wat gebeur het (blykbaar met die wete dat haar pa in besit was) en hy seën haar met die teken van die kruis as beskerming, en nou word die kind gebore met bonatuurlike vermoëns, maar sonder die bose gees waarop die demone gereken het.
As Merlin gebore word, word hy gedoop, en hierdie ritueel, tesame met sy moeder se natuurlike vroomheid en goedheid en die beskermende seën wat sy ontvang het kort nadat hy Merlin ontvang het, dra alles by tot sy natuur as inherent goed, terwyl die bonatuurlike omstandighede van sy opvatting hom vaardig maak in magiese kunste. Hy kan amper praat sodra hy gebore is, en voor hy drie jaar oud is, kan hy die verhaal vertel van Josef van Arimathea en hoe hy die Heilige Graal na Brittanje gebring het (die onderwerp van die vroeëre gedig van Robert de Boron Josef van Arimathea). Merlin word in vrede by sy ma groot totdat die koning van die usurpator Vertigier sy predikante uitstuur om 'n vaderlose kind te vind om op te offer, want die fondament van sy toring sal nie vasstaan ​​nie.
Robert se vertelling volg dan byna presies die van Geoffrey en Wace, tot by Merlin om Uther te vermom as die man van die pragtige koningin (hier genoem Ygerne) en Arthur se opvatting. As Arthur gebore word, gee Uther hom aan Merlin, wat hom by 'n pleeggesin plaas wat niks weet van sy koninklike geboorte nie. Arthur se identiteit word onthul wanneer hy die swaard van die koning uit 'n aambeeld trek en hom sodoende as die seun en erfgenaam van Uther vestig.
Van Robert Merlin is 'n opvolger van sy vroeëre Josef van Arimathea en was moontlik die tweede werk van 'n trilogie wat afgesluit is met 'n werk oor Perceval en die graal. Robert se belangrikste bydrae tot die Arthuriese verhale was hul kerstening wat latere skrywers sou beïnvloed. Die graal, voorheen 'n skottel, het nou die Heilige Graal geword, die beker van Christus. Merlin, hoewel nog steeds 'n randfiguur, het 'n Christelike siener geword en Arthur en sy ridders het kampioene en verdedigers van die Christelike saak geword. Arthur as 'n Christelike koning blyk duidelik uit Geoffrey, maar in Geoffrey's Geskiedenis en Wace's Brut, Arthur veg eers vir sy land en mense en doen 'n beroep op Christus om die poging te ondersteun nadat Robert de Boron, Arthur eers in diens van Christus was en al sy groot prestasies voortspruit uit sy toewyding aan God.
Vulgate Cycle & Prosa Merlin
Die Vulgatsiklus hierdie tradisie voortgesit en ontwikkel en is ook die eerste keer dat die Arthurian Legends in prosa verskyn. In die Middeleeue is prosa gebruik vir werke oor geskiedenis, teologie of filosofie wat as 'ernstige' onderwerpe beskou is, wat poësie vir verbeeldingswerke gebruik het. Die anonieme skrywers van die Vulgatsiklus het hul vorm doelbewus gekies omdat hulle die onderwerp as werklike geskiedenis wou voorstel, nie as fantasieuse romanse nie.
Die Vulgatsiklus begin met 'n geskiedenis van die Heilige Graal, gaan na Merlin se geboorte en betrokkenheid by Arthur, beklemtoon Lancelot se verhouding met Guinevere, bepaal die belangrikheid van die ridders se soeke na die Heilige Graal en eindig met Arthur se dood na die Slag van Camlann. Die Vulgatsiklus (geredigeer en hersien as die Post-Vulgate-siklus) het 'n ander werk geïnspireer, die Prosa Merlin. Hierdie stuk dateer uit die middel van die 15de eeu nC (kort voor Malory geskryf het Le Morte D'Arthur), is in Middel -Engels geskryf en fokus volledig op Merlin as held en sentrale karakter teen die agtergrond van die Arthur -wêreld.
Die Prosa Merlin steun sterk op die van Robert de Boron Merlin maar voeg belangrike besonderhede by, soos die spesifieke rede vir die demoon se komplot om 'n vroulike mens met 'n demoniese kind te bevrug. Soos in die Bybel verwys, het hy na die dood van Christus aan die kruis in die hel neergedaal om die aartsvaders wat daar opgesluit was, te bevry ('n daad wat bekend staan ​​as die Harrowing of Hell). Hierdie gebeurtenis het die balans van die hel versteur, en daarom stel die demone hul plan in werking om 'n menslike agent op aarde te skep wat Christus se redding van die siele sal teenstaan ​​en meer na Satan se koninkryk sal stuur. Die skrywer verduidelik ook dat Merlin vernoem is na sy vrome Christen -grootvader, en sodoende 'n verbintenis tussen die siener en Myrddin van die Walliese heidense tradisie verbreek het.
Die Prosa Merlin volg Robert de Boron vir sy eerste vyf afdelings, waarna twee opvolgers gevolg word wat deur geleerdes bekend staan ​​as die historiese voortsetting (Prosa Merlin Sequel) en die romantiese voortsetting (Suite du Merlin, ook bekend as die Huth Merlin omdat dit in die Huth -manuskrip van die Britse biblioteek voorkom). Die historiese voortsetting neem toe waar Robert s'n Merlin eindig, met Arthur wat die swaard uit die aambeeld trek (eers nou is dit 'n swaard in 'n klip), en vertel dan die verhaal van Arthur se stryd teen sy opstandige baronne, die vorming van die hof en bedrywighede.
Die romantiese voortsetting ontwikkel al die meer mitiese aspekte van die Arthurian Legends, soos Arthur wat Excalibur ontvang van die Lady of the Lake, Arthur se betowering wat daartoe lei dat hy die vader van Mordred word, die vorming van die Round Table, die Lancelot-Guinevere-aangeleentheid, en hoe Nimue (ook gegee as Vivienne en Niniane in ander werke, Merlin se protegé en geliefde) vang Merlin vas, verseël hom vir ewig in 'n wêreld waaraan hy nie kan ontsnap nie, waartoe sy alleen toegang het, en veroordeel hom dus tot 'n ewige dood in die lewe en verwyder die karakter uit die vertelling. Al die meer resonante elemente van die Arthur -heelal word in hierdie werk ontwikkel, maar Malory sal die verhaal verder in sy voltooide vorm bring.
Malory se Merlin
Sir Thomas Malory was 'n politieke gevangene in Newgate, Londen 1468-1470 CE toe hy L geskryf hete Morte D'Arthur. Alhoewel sy primêre bron die Post-Vulgate-siklus, is geleerdes dit eens dat hy waarskynlik toegang tot 'n goeie biblioteek gehad het en dat hy goed gelees het in die Arthur-geskiedenis. Malory's Merlin is die finale hoogtepunt van al die ander weergawes van die siener voor 1469 nC: 'n kragtige towenaar met profetiese insig wat die elemente kan beheer, die vorm kan verander, die persepsie van die werklikheid van ander kan verander en die harte en ware begeertes van mense kan lees. Malory het byna beslis die Prosa Merlin vir die kern van sy karakter, maar het hom tot 'n baie dieper mate ontwikkel.
Net soos in die vroeëre werke, word Merlin gebore uit 'n edele vrou en 'n demoon, help Uther om Arthur te verwek en plaas die seun by die pleeggesin van Sir Ector na sy geboorte. Arthur word groot as 'n span van sy ouer pleegbroer Kay en bedien hom by toernooie. By so 'n gebeurtenis vind hy dat hy vergeet het om die swaard van Kay uit die tent te haal, en op pad terug sien hy 'n swaard in 'n klip. Hy teken dit en bring dit na Kay, wat dit as die swaard van die koning herken en probeer maak asof hy dit getrek het, maar daar word bevind dat hy lieg. Arthur gee dan die swaard terug na die klip en teken dit weer maklik, wat bewys dat hy die troonopvolger is.
Merlin keer na hierdie gebeurtenis terug na Arthur se lewe, raai hom aan in koningskap en regeer, en bly 'n immer teenwoordige figuur wat gebeurtenisse agter die skerms orkestreer of ander probeer oortuig om na hul beter aard te luister. Hy vertel Arthur dat Guinevere hom ontrou sal wees met Lancelot op die oomblik dat Arthur sy voorneme aankondig om met haar te trou, maar Arthur sal nie luister nie. Merlin versorg Nimue as sy opvolger en raak heeltemal verlief op haar en verloor sy perspektief. Hy het geen idee hoe ambisieus Nimue is nie, nadat hy haar die omvang van sy magiese kennis geleer het en sy hom dan in die tronk sit. As Merlin weg is, verloor Arthur sy betroubare raadgewer, en sodra die saak van Lancelot en Guinevere aan die lig kom, gaan die eenheid en visie van die tafel rond, Mordred neem die troon toe en die koninkryk val na die klimaatslag van Camlann.
Gedurende al hierdie werke staan ​​Merlin sentraal in die vertelling en bly die karakter een van die gewildste van die Arthurian Legends. Walliese skrywers wat Geoffrey volg, het hul eie werke oor die siener geskryf. Italiaanse en Spaanse digters gebruik die Franse en Walliese tradisies om Merlin in hul eie werke te vertolk, en sy gewildheid word getuig van die aantal volledige werke of fragmente van manuskripte uit die Middeleeue wat hom noem of bevat. Die geleerde Peter H. Goodrich sê:
Merlin, die profeet en magie, is histories die tweede bekendste karakter uit die Middeleeuse literatuur, wat skaars oortref is deur sy leërheer koning Arthur. Behalwe die literatuur, het hy ons openbare bewussyn selfs in 'n groter mate as Arthur binnegegaan, deur sy naam te verbind met allerhande tegnologiese toerusting en goedere, baie van hulle nie in die minste Arthur nie. (1)
Die karakter het die konsep van die towenaar, towenaar, towenaar en wyse man beïnvloed sedert sy eerste verskyning in Geoffrey's Geskiedenis en skrywers soos J.R.R. Tolkien, CS Lewis en JK Rowling, onder vele ander, het soveel erkenning gegee aan hul werke. Geleerde William W. Kibler merk op hoe dit te wyte is aan die dwingende aard van die karakter:
Merlin is voortdurend in die middel van die aksie, voorspel gebeure en gebruik sy magiese kragte om die geskiedenis te beheer. Hy is pikant en welwillend en gebruik voortdurend sy vormveranderende kragte om te help en te verwar. (Lacy, 384)
Die Arthurian Legends het tydens die Renaissance in die onguns geraak, maar Merlin was nog altyd so gewild. Daar word gereeld pelgrimstogte gemaak na Merlin's Spring (ook bekend as die fontein van Barenton) in Broceliande, Bretagne, vanweë die genesende krag totdat die praktyk in 1853 deur die Vatikaan verbied is. Die belangstelling in die Arthurian Legends is gewoonlik kort daarna herleef deur Alfred, Lord Tennyson, deurdat dit gewild is Idille van die Koning in 1859 nC.
Sedertdien is die legendes ontelbare kere herontwerp om die verskillende tydgeeste van die tydperke waarin dit geskryf is, te weerspieël, en Merlin gaan voort as een van die mees oortuigende karakters. Merlin verskyn in tallose films, speletjies, televisieprogramme, romans en kort fiksie. Selfs as hy nie by die naam genoem word nie, beïnvloed of beïnvloed sy persona nog steeds die van elke towenaar, in watter vorm ook al, wat na hom gekom het.
Ons het almal geleer oor die Pythagorese stelling in die wiskundeklas, maar 'n soortgelyke elegante bewys is nie beskikbaar vir die bestaan ​​van sy naamgenoot nie. Volgens sommige berigte het die Griekse denker Pythagoras gedurende die 5de en 6de eeu v.C. Hy word onthou as 'n filosoof en wiskundige, maar in die ou tyd was hy beter bekend as die geestelike vader van 'n kultus wat geobsedeer is deur numerologie, die transmigrasie van die menslike siel en nogal bisar en die euwels van die eet van boontjies.
Alhoewel Pythagoras se haat vir peulgewasse goed gedokumenteer is, is daar geen beduidende kontemporêre verhale oor sy lewe nie. Alle verwysings na die groot denker en miskien ook sy beroemde idees en formules kom van sy volgelinge, wat hulself Pythagoreërs genoem het. Watter verhale ons oor Pythagoras het, is diep vervleg met mite en bonatuurlike. Een verhaal beskryf dat hy 'n goue dy het, en 'n ander verklaar dat hy die seun van die god Apollo was. Vir sommige dui hierdie leuens en teenstrydighede daarop dat Pythagoras bloot 'n oordrewe of selfs fiktiewe leier was wat deur lede van 'n godsdienstige sekte bedink is. Selfs as Pythagoras wel bestaan ​​het, was hy waarskynlik nie die eerste om sy beroemde stelling te ontdek nie, en die bewyse toon dat die Egiptenare die formule heelwat vroeër kon waarneem.
Die Middeleeuse (en nie-so-middeleeuse) geskiedenis agter Netflix 's Vervloek
Links: Girflet kyk hoe King Arthur 's se swaard deur die Lady of the Lake gehaal word (detail), van Die soeke na die Heilige Graal en die dood van Arthur, ongeveer 1316. British Library, me Add. 10294, fol. 94. Regs: The Lady of the Lake Telleth Arthur van die swaard Excalibur, van Thomas Mallory's Morte d'Arthur, geïllustreer deur Aubrey Beardsley, 1893. Foto met vergunning van Wikimedia Commons
Vir die van julle wat kyk Vervloek, daar lê spoilers voor.
Die ontwykende Lady of the Lake uit die legendes van King Arthur is die hoofkarakter, Nimue, in Netflix se nuwe reeks aksies en magies Vervloek. Gebaseer op die gelyknamige grafiese roman van 2019, Vervloek put uit meer as duisend jaar Arthuriana, die literêre en visuele tradisies oor die mite-historiese heerser van vroeg-Middeleeuse Brittanje.
In tien episodes ontmoet kykers baie bekende figure - waaronder Merlin, Guinevere, Gawain (as die Groene Ridder), Morgan le Fay, Percival en Lancelot (waarvan die laaste 'n belangrike onthulling is) - maar die agtergrond van elkeen, soos dié van Nimue en Arthur ontvang 'n welkome verfrissing.
Die baie Middeleeuse Arthur -legendes
In die Middeleeue is koning Arthur in talle historiese en ridderlike tekste ingevoeg. Hier verskyn hy geklee in Franse Gotiese mode. Tristan Praat met koning Arthur, koningin Genevieve en ridders, ongeveer 1320–1340, Jeanne de Montbaston. Temperakleure, goue verf en silwer en goudblaar op perkament, 15 1/2 × 11 3/4 duim. Die J. Paul Getty Museum, me. Ludwig XV 5 (83.MR.175), fol. 337v. Digitale beeld met vergunning van Getty's Open Content Program
Daar is soveel Middeleeuse variasies oor die Lady of the Lake en haar rol om Arthur die swaard van krag te gee - of afwisselend hoe Arthur 'n swaard uit 'n klip gehaal het - soos daar teater- en filmversies is van die jong man se reis na koningskap. Daar word vermoed dat Arthur in die 5de of 6de eeu nC geleef het, en legendes van sy lewe het veral in die 12de eeu toegeneem (voortgebou op vroeëre mondelinge en geskrewe verhale).
In die 1130's het die Britse geestelikes en skrywer Geoffrey van Monmouth die kroniek geskryf Die geskiedenis van die konings van Brittanje, waarin Arthur die Saksers verslaan het, swaai Caliburnus (wat in Frans Excalibur word), en homself gevestig het as koning van die Britte. Ons ontmoet ook Arthur se geliefde Guinevere, en in ander tekste van die skrywer ontmoet ons die profeet-siener (towenaar) Merlin.
'N Bietjie later, in die 1170's-90's, voeg die Franse digter-komponis Chrétien de Troyes die hof by Camelot by, die soeke na die Heilige Graal-die beker waaruit Christus gedrink het tydens die Laaste Avondmaal-sowel as die ridder Lancelot en sy liefdesverhouding met Guinevere, en Morgan le Fay as Arthur se suster. Omstreeks 1200 het die Franse digter Robert de Boron vertel van die beroemde Sword in the Stone en 'n lang Christelike agtergrond vir die graal verskaf.
Die definitiewe weergawe van die verhaal uit die tydperk is die Engelse skrywer Sir Thomas Malory Morte d'Arthur (Die dood van koning Arthur, 1485). In hierdie verslag is Nimue die hoofvrou van die meer.
Die legende het geleidelik mettertyd ontwikkel, en die kunswerke wat soms met manuskripte oor Arthur gepaard gegaan het, weerspieël gewoonlik die kostuums en argitektuur van die tydperk waarin dit geskep is.
'N Koning Arthur -verhaal vir elke generasie
Alfred, Lord Tennyson's Idille van die Koning (1859), gebaseer op Malory se Arthur -legende, het die fotograaf Julia Margaret Cameron geïnspireer om vriende en familielede op te stel as karakters uit die verhaal. So lê die koning soos 'n gebroke kolom en teks van Tennyson's Idille van die koning, 1875, Julia Margaret Cameron. Albums silwer druk, 13 3/4 × 10 7/8 in. Die J. Paul Getty Museum, 84.XO.732.1.2.11. Digitale beelde met vergunning van Getty's Open Content Program
Arthur -verhale vertel ons byna altyd baie meer oor die sosiale prioriteite, verwagtinge en waardes van die skeppers of historiese oomblik waarin dit gemaak word as oor die Middeleeue. Baie literêre oorvertellings en die kunswerke wat daarmee gepaard gaan, het ons idees gevorm oor wie Arthur is, waarvan sommige meer skuld aan die Middeleeuse bronmateriaal het as ander.
Miskien is die mees invloedryke moderne literêre weergawe van Arthur T.H. White se 1958 Die eens en toekomstige koning, wat die legendariese koning as 'n heerser uit die 14de eeu uitbeeld en Nimue as 'n waternimf en towenaar beskou wat Merlin uiteindelik vang. White laat die moontlike historiese oorsprong van die Britse koning uit die 5de/6de eeu agter en lê die idee van Arthur stewig vas in die latere Middeleeue. Talle verhoog- en filmvertellings van die verhaal maak in verskillende mate staat op White vir plot en omgewing. Die Broadway -musiekblyspel Camelot (1960), Disney's Die swaard in die klip (1963), Excalibur (1981), en Eerste ridder (1995) vind almal inspirasie by White. Nimue verskyn slegs in die verhoogweergawe, en hoewel Sean Connery weliswaar 'n redelike onvergeetlike koning Arthur is Eerste ridderAl hierdie vertellings weerspieël 'n nostalgiese (en uiteindelik ahistoriese) idee van die Europese Middeleeue wat volledig deur wit mense bevolk is en ingebed is in die 19de-eeuse romantiese idees van ridderlikheid en verhale oor onbeantwoorde liefde.
Arthur -verhale kan ook die vorm aanneem van politieke kommentaar. In die satiriese Monty Python en die Heilige Graal (1975) en die musikale verwerking daarvan Gemorspos (2004), vertel Arthur hoe die Lady of the Lake hom Excalibur gegee het. Die reaksie van die boer is 'n klassieke reël: 'Luister, vreemde vroue wat in damme lê en swaarde uitdeel, is geen basis vir 'n regeringstelsel nie! Die hoogste uitvoerende gesag kom uit 'n mandaat van die massas, nie uit 'n verwoestende waterseremonie nie! "
In die afgelope twintig jaar het rolprentmakers probeer om die 'historiese' Koning Arthur te laat herleef en 'n gruwelike laag bygevoeg tot die andersins mak weergawes van die verhaal. Koning Arthur (2004) en Guy Ritchie's Koning Arthur: Legende van die swaard (2017) het albei die verhaal vertolk te midde van die ineenstorting van die Romeinse Ryk. In die voormalige ster speel Clive Owen as Arthur en Keira Knightly die krygsboogskutter Guinevere, wat uitgebeeld word as 'n heiden wat saamwerk met Merlin, die leier van die Woads (inheemse Britte wat teen die Romeinse heerskappy veg). In laasgenoemde speel Charlie Hunnam Arthur in 'n film met Vikings, towerkuns en 'n cameo van die Lady of the Lake. Hierdie films gee ons 'n idee van hoe hardnekkig die legende is. Die sykostuums en algehele Gotiese omgewings van die films uit die 20ste eeu is vervang deur leer en verskillende vroeë Middeleeuse tydperke toe mense na Brittanje migreer of binnedring.
Van die verlede tot die hede is die meeste Arthur -verhale deur wit mans geskryf of vervaardig, en Vervloek is geen uitsondering nie - dit is deur Frank Miller en Tom Wheeler. Maar in Vervloek, Arthur is swart en Nimue is die kragtige vegter-koningin van die fey (magiese wesens). Vervloek pas goed in hierdie gevestigde tradisie om die legende vir die hede by te werk. Een stereotipe wat deur die Arthur -reeks voortgesit word, is dat die Middeleeuse mense bygelowig was van towery. Beide Vervloek en die BBC -reeks van 2008 Merlin speel die idee op.
Maar, Vervloek onderskei hom van ander Arthur -aanpassings deur gewaagde plot- en beslissingsbesluite wat goed aansluit by die Middeleeuse fantasie en geskiedenis.Die legendariese storielyn bevat nou 'n kragtige vroulike hoofrol, lesbiese nonne, 'n sentrale konflik tussen fay-folk en die kerk, en kleuraktore in verskeie prominente rolle, waaronder die van Arthur, wat almal aanvanklik verrassend kan lyk, gegewe hoe manlik, heteronormatief dit is. , nie-magiese en witgekalkte vorige filmweergawes van die verhaal was. Maar dit moet kykers nie verbaas nie. Middeleeuse Europa was die tuiste van vreemde individue en verhoudings, sowel as swart ridders en burgerskap.
Die 13de-eeuse Nederlander Legende van Sir Morien (ook genoem Moriaen) vertel ook van 'n Swart ridder van die ronde tafel. Swart Afrikaners het gedurende die Middeleeue in Europa gewoon, as soldate in leërs, ambassadeurs by die hof, geestelikes en pelgrims en as slawe van huishoudings. (Hierdie geskiedenis word in die Getty -uitstalling ondersoek Balthazar: 'n Swart Afrikaanse koning in die Middeleeuse en Renaissance -kuns.) Europeërs was ook deeglik bewus van Swart heersers en het soms legendes oor magtige Afrika -konings geskep. En idees oor ras het gedurende die Middeleeue op talle maniere ontwikkel.
Ons word aangemoedig om die meer diverse rolverdeling van te sien Vervloek en sien daarna uit om Dev Patel in die komende film te sien speel as die legendariese ridder Sir Gawain Die Groene Ridder. Hierdie verhaal volg een van die bekendste ridders van die Tafelronde in sy strewe om 'n gevegsuitdaging van die geheimsinnige Green Knight te aanvaar (gebaseer, soos baie van die Arthur-verhale, op 'n 14de-eeuse ridderlike romanse). Die sleepwa alleen is propvol interessante middeleeue wat 'n blik kan gee op wat Arthur en sy ridders vandag vir ons voorstel.
Ons erken dat kykers van Vervloek kan verwar word oor wanneer die vertoning moet plaasvind: 'n belangrike heldin presenteer as familie van 'n Viking-seevaarder (hulle was ongeveer tussen die 8de en 11de eeu) op 'n stadium verwys Merlin na Karel die Grote, die Heilige Romeinse keiser van die 8de/9de eeu wat eeue ná die veronderstelde heerskappy van Arthur geheers het, en later verwys na Bisantium, die Oos -Romeinse Ryk tot 1453. Gedurende die reeks sien ons wonderlike Engelse Romaanse ruïnes (insluitend Waverley Abbey) en Gotiese kloosters (soos Lacock Abbey). En die Pous se Rooi Paladins is iets soos inkwisiteurs, wat ketters (of magiese wesens in Cursed) jag.
Alhoewel Vervloek Soms ly dit aan die historiese gewig van sy eeue-oue karakters, maar dit is die moeite werd om te kyk as die nuutste poging om die Arthur-verhale en karakters wat ons almal leer ken het (en miskien selfs liefhet) by te werk. Leer Nimue ken, en onderweg kry u nuwe insigte oor die ontuglike Guinevere, die uitgespoelde Merlin, die lojale Percival, die harde man Gawain, die geheimsinnige wrede Lancelot en die opkomende leier Arthur.
Arthuriese legendes in kuns, letterkunde en die alledaagse lewe
Skrywers het gedurende die Middeleeue nuwe weergawes van die Arthur -legendes geskep. In die vroeë 1100's het 'n Engelsman met die naam Geoffrey van Monmouth die Geskiedenis van die Kings of Britain, wat Arthur as 'n nasionale held voorgestel het. Nuwe invloede, soos die Christendom, het die ou legendes verander. 'N Ou Keltiese Arthur -verhaal oor die soeke na 'n towerketel, of 'n ketel, het byvoorbeeld 'n soeke na die Christelike Heilige Graal geword. 'N Ander belangrike invloed was die Middeleeuse konsep van ridderlikheid, die gedragskode wat die gemoedelike gedrag van die Knights of the Round Table geïnspireer het.
Talle weergawes van die Arthur -legendes is gedurende die Middeleeue vervaardig. Die Franse skrywer Chrétien de Troyes het tussen 1155 en 1185 gedigte oor Arthur -onderwerpe geskryf. Hy fokus op magie en wonderwerke en stel die tema van die soeke na die Heilige Graal bekend. Die Graal het ook Wolfram von Eschenbach geïnspireer, 'n Duitser wat sy epiese gedig geskryf het Parzival omstreeks 1200. Ander romans uit die tydperk ontwikkel die karakter van Merlin en bevat die romantiese verstrengeling van Lancelot en Guinevere.
In 1485 het Sir Thomas Malory, 'n Engelsman, baie dele van die Arthuriese legendes saamgevleg in 'n bundel genaamd Le Morte d'Arthur (Die dood van Arthur). Die bekendste weergawe van die legendes, die werk van Malory het gedien as die basis van die meeste moderne interpretasies. Baie skrywers sedert Malory het die Arthur -legendes aangepas. In 1859 publiseer die Engelse digter Alfred, Lord Tennyson die eerste deel van Idille van die Koning, 'n boeklengte gedig oor Arthur en sy ridders. Tussen 1917 en 1927 publiseer die Amerikaanse digter Edwin Arlington Robinson drie gedigte oor Arthur -onderwerpe: Merlin, Lancelot, en Tristram.
Een van die gewildste moderne Arthur -romans is T. H. White's Die eens en toekomstige koning (1958), wat in die loop van twee dekades oorspronklik in vier afsonderlike bundels verskyn het. Ander skrywers, soos Mary Stewart en Marion Zimmer Bradley, het die Arthur -verhaal uit verskillende oogpunte oorvertel, insluitend dié van die vroue in Arthur se lewe. Die legendes het ook die Broadway -musiekblyspel geïnspireer Camelot (I960), gemaak in 1967, en die films 'N Yankee van Connecticut in King Arthur's Court (1949) en Excalibur (1981).
Gawain is bekend onder verskillende name en variante in verskillende tale. Die karakter stem ooreen met die Walliesers Gwalchmei ap Gwyar, en staan ​​in Latyn bekend as Walwen, Gualguanus, Waluanus, ens. in Frans as Gauvain in Duits as Gawein, Gawan, Walewein, ens. in Italiaans as Galvagin en Galvano, in Spaans as Galván en in Engels as Gawain. Daar word algemeen aanvaar dat die latere vorme uit die Walliesers kom Gwalchmei.  Die element Gwalch beteken havik, en is 'n tipiese bynaam in die Middeleeuse Walliese poësie.  Die betekenis van mei is onseker. Daar word voorgestel dat dit verwys na die maand Mei (Mei in Modern Welsh), met die vertolking van "Hawk of May", meen Rachel Bromwich dit onwaarskynlik. Kenneth Jackson stel voor dat die naam ontstaan ​​het uit 'n vroeë Common Brittonic -naam *Ualcos Magesos, wat "Hawk of the Plain" beteken.  Of dit kan die 'groot valk' beteken
Die Gwyar (wat "gore"  of "gemorste bloed/bloedvergieting"  beteken) in Gwalchmei ap Gwyar is waarskynlik die naam van Gwalchmei se ma, eerder as sy vader, soos die standaard in die Walliese Triades is.  Matronieme is soms in Wallis gebruik, soos in die geval van Math fab Mathonwy en Gwydion fab Dôn, en was ook redelik algemeen in die vroeë Ierland.  Gwyar verskyn as 'n dogter van Amlawdd Wledig in een weergawe van die hagiografiese genealogie Bonedd y Saint. Verder, die 14de eeu Geboorte van Arthur, 'n Walliese teks wat tonele van Geoffrey van Monmouth aanpas, vervang Gwyar deur "Anna", die naam van Geoffrey vir Gawain se ma, met die naam Morgause in die latere Frans-geïnspireerde tradisie.  Ander bronne volg egter nie hierdie vervanging nie, wat daarop dui dat Gwyar en Anna onafhanklik ontstaan ​​het. 
Nie alle geleerdes aanvaar die gwalch afleiding. John Koch stel voor dat die naam afkomstig kan wees van 'n Brythonic -oorspronklike *Wolcos Magesos, "Wolf/Errant Warrior of the Plain."  Ander voer aan dat die kontinentale vorme uiteindelik nie vandaan kom nie Gwalchmei. Roger Sherman Loomis stel 'n afleiding van die bynaam voor Gwallt Avwyn, gevind in die lys van helde in Culhwch en Olwen, wat hy vertaal as "hare soos teuels" of "helder hare".   Lauran Toorians stel voor dat die Nederlandse naam Walewein (getuig in Vlaandere en Frankryk omstreeks 1100) was die vroegste, wat daarop dui dat dit Brittanje binnegekom het tydens die groot vestiging van Vlaminge in Wallis in die vroeë 12de eeu.  Die meeste beurs ondersteun egter 'n afleiding van Gwalchmei, waarvan variante goed getuig in Wallis en Bretagne. Geleerdes soos Bromwich, Joseph Loth en Heinrich Zimmer spoor die etimologie van die kontinentale weergawes na 'n korrupsie van die Bretonse vorm van die naam, Walcmoei. 
Gwalchmei (of Gwalchmai) was 'n tradisionele held van die Walliese mitologie. Sy gewildheid het aansienlik toegeneem ná buitelandse weergawes, veral dié wat afkomstig is van Geoffrey van Monmouth's Historia Regum Britanniae, in Wallis bekend geword het. 
'N Vroeë Walliese romanse Culhwch en Olwen, wat in die 11de eeu gekomponeer is (hoewel dit eers in die 14de jaar opgeneem is), en uiteindelik geassosieer word met die Mabinogion,  skryf Gwalchmei dieselfde verhouding met Arthur toe wat Gawain later gegee word: hy is 'n seun van Arthur se suster en een van sy voorste krygers  (in die 14de-eeuse Walliese teks Die geboorte van Arthur, Gwalchmei kry drie susters: Gracia, Graeria en Dioneta, die laaste een van hulle is 'n eweknie van Morgan ). Hy word egter slegs twee keer in die teks genoem, een keer in die uitgebreide lys van Arthur se hof aan die begin van die verhaal, en weer as een van die 'Ses Helpers' wat Arthur saam met die protagonis Culhwch stuur op sy reis om sy liefde Olwen te vind .  Anders as die ander helpers neem hy nie verder deel aan die aksie nie, wat daarop dui dat hy later by die romanse gevoeg is, waarskynlik onder die invloed van die Walliese weergawes van Geoffrey's Historia.  Hy verskyn ook in Peredur fab Efrawg (Peredur seun van Efrawg) deel van die Mabinogion, waar hy die held Peredur help in die laaste stryd teen die nege hekse van Caer Loyw.  'n Verhaal wat deur die Welsh-geleerde Sion Dafydd Rhys uit die 16de eeu opgeteken is, noem hoe Gwalchmei drie bose heksesusters vernietig het, vrouens van die reuse wat voorheen deur Arthur gedood is en hulle in hul kastele vermoor deur sy listigheid omdat hulle andersins nie verslaan kon word nie aan hul magte. 
In elk geval was Gwalchmei duidelik 'n tradisionele figuur in Wallis. Ander vroeë verwysings na hom sluit in die Welsh Triads die Englynion en Beddau (Strofe van die grafte), wat 'n lys van die plek van sy graf, die Trioedd y Meirch (Drieklanke van die perde), wat sy perd genaamd Keincaled (bekend as Gringolet in die werke van die Middeleeuse Franse skrywers) prys en die elegansie van Cynddelw vir Owain Gwynedd, wat Owain se vrymoedigheid vergelyk met dié van Gwalchmei.  In die Welsh Triads noem Triad 4 hom as een van die "Three Well-Endowed Men of the Isle of Britain" (waarskynlik met verwysing na sy erfenis)  Triade 75 beskryf hom as een van die "Three Men of die eiland van Brittanje wat die meeste beleefd teenoor gaste en vreemdelinge was  en Triad 91 prys sy vreesloosheid.  Sommige weergawes van Triades 42 en 46 prys ook sy perd Keincaled, wat die Drieklanke van die perde.  Die uitsondering van Gwalchmei as Most Couritable roep sy rol in die Mabinogion, waar hy gereeld as tussenganger tussen vreemde ridders en Arthur se hof dien. 
Lewe en dood Redigeer
'N Paar verwysings na Gawain verskyn in die eerste helfte van die 12de eeu buite Wallis. Byvoorbeeld, William van Malmesbury skryf in sy Gesta Regum Anglorum omstreeks 1125 het die "Walwen" graf in Pembrokeshire ontbloot tydens die bewind van William the Conqueror, William vertel dat die neef van Arthur uit die koninkryk gedryf is deur die Saksers onder leiding van Hengest se broer, alhoewel hy sy vyande ernstig sou benadeel.
Dit was egter Geoffrey van Monmouth se weergawe van Gawain in die Historia Regum Britanniae, wat omstreeks 1136 geskryf is, wat die karakter na 'n breër gehoor gebring het.  Soos in die Walliese tradisie, is Geoffrey's Gawain (Gualguanus) die seun van Arthur se suster, hier Anna genoem, en haar man is Lot (Loth), die prins van Lothian en een van Arthur se belangrikste ondersteuners. Gawain word uitgebeeld as 'n voortreflike kryger en potensiële erfgenaam van die troon totdat hy tragies deur die magte van sy verraderlike broer Modredus in Richborough getref word, tydens 'n poging om te land, 'n ramp veroorsaak het.  Geoffrey noem dat Gawain twaalf jaar oud was in die tyd toe koning Lot en Arthur 'n oorlog met Noorweë begin het en dat hy voorheen pous Sulpicius in Rome gedien het. Hy speel later 'n belangrike rol as een van die leiers in Arthur se oorwinnende oorlog teen die Romeine.
Geoffrey se werk was geweldig gewild en is in baie tale aangepas. Die Normandiese weergawe deur Wace, die Roman de Brut, skryf Gawain die ridderlike aspek toe wat hy in latere literatuur sou aanneem, waarin hy hoflikheid en liefde bo kampsug verkies.  Verskeie latere werke brei uit oor Geoffrey se vermelding van Gawain se seuntyd in Rome, waarvan die belangrikste die anonieme Middeleeuse Latyn is De Ortu Waluua Nepotis Arturi (The Rise of Gawain, Neef van Arthur), wat sy geboorte, seuntjie en vroeë avonture beskryf wat gelei het tot sy ridderskap deur sy oom. 
Gawain begin met die vyf werke van Chrétien de Troyes en word veral 'n gewilde figuur in die Ou Franse ridderromans. Chrétien ken Gawain as 'n hoofkarakter en stel 'n paar kenmerke vas wat latere uitbeeldings deurdring, waaronder sy ongeëwenaarde beleefdheid en sy manier van doen met vroue. Sy romanse stel die patroon wat gereeld gevolg word in latere werke waarin Gawain dien as 'n bondgenoot vir die protagonis en 'n model van ridderskap met wie ander vergelyk word. Maar veral in die latere romanse van Chrétien Lancelot, die Chevalier de la Charrette (Lancelot, die ridder van die wa) en Perceval ou le Conte du Graal (Perceval, die verhaal van die graal), blyk die gelyknamige helde Lancelot en Percival moreel beter te wees as Gawain wat die hoflikheidsreëls tot op die letter volg eerder as die gees.  Chrétien se verhaal van Yvain, Yvain ou le Chevalier au Lion (Yvain, die ridder van die leeu), is in die Middel -Engels vertaal as Ywain en Gawain. Gawain is ook prominent in die voortsettings van Waarskynlik, insluitend Perlesvaus.
In die nasleep van Chrétien verskyn 'n toestroming van romanse wat in Frans geskryf is, en in hierdie word Gawain op verskillende maniere gekenmerk. In baie van hierdie "Gawain -romanse", soos Le Chevalier à l'épée (Die ridder met die swaard) en La Vengeance Raguidel (of Messire Gauvain), hy is die held in ander, hy help die held, soms is hy die onderwerp van burleske humor.  In die variante van die Bel Inconnu (Fair Unknown) verhaal, hy is die vader van die held.  In Waarskynlik en 'n paar ander verhale, hy is die ander wielder van Arthur se magiese swaard Excalibur in die Engelse Alliterative Morte Arthure, hy het 'n swaard met die naam Galuth, wat die naam Galatine dra in Thomas Malory se episode van die Romeinse oorlog.
Vir die Engelse en die Skotte bly Gawain 'n eerbiedwaardige en heldhaftige figuur en word die onderwerp van verskeie romanses en lirieke in die dialekte van hul nasies, soos die Middle Scots -gedig Golagros en Gawane. Belangrike Engelse Gawain -romanse sluit in The Awntyrs off Arthure (Die avonture van Arthur) en Die Avowyng van Arthur (The Avowing of Arthur). Die Middelnederlandse romanse Roman van Walewein (Die verhaal van Gawain) deur Penninc en Pieter Vostaert en die Middel -Hoog -Duitse romanse Diu Crône (Die kroon) deur Heinrich von dem Türlin is albei hoofsaaklik opgedra aan Gawain.
Gawain is veral die held van een van die grootste werke uit die Middel -Engelse letterkunde, die alliteratiewe gedig Sir Gawain en die Groene Ridder, waar hy uitgebeeld word as 'n uitstekende, maar menslike ridder. In die gedig moet hy na die titel Green Knight gaan om vermoedelik deur die Knight vermoor te word. Gawain doen dit met betrekking tot 'n ooreenkoms tussen die twee sonder om te weet dat dit alles 'n toets van die Ridder is.  Gawain word aangehaal in die brief van Robert Laneham waarin hy die vermaaklikheid in 1575 in Kenilworth beskryf,  en die heropname van vroeëre werke soos Die Greene Knight dui daarop dat 'n gewilde Engelse tradisie van Gawain voortgegaan het. In moontlik Malory's The Weddynge van Syr Gawen en Dame Ragnell (Die troue van Sir Gawain en Dame Ragnelle), sy verstand, deug en respek vir vroue bevry sy vrou, 'n afskuwelike dame, van haar vloek van lelikheid. Die kinderballades bevat 'n bewaarde legende in die positiewe lig: Die huwelik van Sir Gawain, 'n fragmentariese weergawe van die verhaal van Die troue van Sir Gawain en Dame Ragnelle.
In die Lancelot-Grail (Vulgate Cycle) word Gawain uitgebeeld as 'n trotse en wêreldse ridder en die leier van sy broers en susters, wat deur sy mislukkings die gevaar demonstreer om die gees te verwaarloos vir die nuttelose gawes van die materiële wêreld. Op die groot Graal -soeke is sy bedoelings altyd die suiwerste, maar hy kan nie God se genade gebruik om die fout in sy weë te sien nie. Toe sy broers Agravain en Mordred later beplan om Lancelot en Guinevere te vernietig deur hul liefdesverhouding bloot te lê, probeer Gawain hulle keer. As Guinevere op die brandstapel verbrand word en Arthur sy beste ridders ontplooi om die teregstelling te bewaak, weier Gawain edel om aan die daad deel te neem, alhoewel sy broers daar sal wees. Maar toe Lancelot terugkeer om Guinevere te red, volg 'n geveg tussen die ridders van Lancelot en Arthur en word Gawain se broers Gareth en Gaheris vermoor (Agravain word ook by hierdie geleentheid of tydens 'n vorige ontmoeting vermoor). Dit verander sy vriendskap met Lancelot in haat, en sy begeerte vir wraak veroorsaak dat hy Arthur in 'n oorlog met Lancelot in Frankryk betrek. By afwesigheid van die koning neem Mordred die troon in beslag, en die Britte moet terugkeer om Brittanje te red. Intussen word Gawain dodelik gewond deur Lancelot self na 'n lang tweestryd.
Die dood van Gawain word in die Alliterative in meer besonderhede beskryf Morte Arthure. By die bereiking van die land veroorsaak Gawain groot vyande en vermoor onder meer die koning van Gotland voordat hy op 'n heuwel omring word. Hy stoot te perd vorentoe teen Mordred en die twee slaan mekaar van hul perde af met hul lansies. Gawain probeer dan om Mordred se keel af te sny, maar Mordred steek hom deur die helm en gee dan 'n treurende lofrede aan sy dooie broer, die beste en mees heerlik van ridders. In die Didot Waarskynlik, Probeer Gawain om te klim toe een van Mordred se Saksiese bondgenote hom noodlottig in die kop slaan deur 'n helm sonder rits, 'n soortgelyke verslag word in die Stanzaic vertel Morte Arthur.
Thomas Malory se Engelse versamelingswerk Le Morte d'Arthur (Die dood van Arthur) is hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, gebaseer op Franse werke uit die Vulgate- en Post-Vulgate-siklusse. Hier behou Gawain deels die negatiewe eienskappe wat die latere Franse skrywers aan hom toegeskryf het, en deels sy vroeëre positiewe voorstellings, wat 'n karakter skep wat deur sommige as inkonsekwent beskou word, en deur ander as 'n geloofwaardig gebrekkige held. Gawain is die eerste wat verklaar dat hy "sal in die Queste of the Sankgreall werk"maar begin regtig met die Graal -soeke om meer magiese etes en drankies te kry (metys en drynkes) daarvan eerder as uit 'n godsdienstige ywer of om die Fisher King se koninkryk te red. Een van Malory se ander Franse bronne was L'âtre périlleux (Die gevaarlike begraafplaas), 'n gedig oor Gawain se redding van 'n vrou uit 'n demoon.
In Malory se weergawe, nadat Guinevere deur Arthur veroordeel is om aan die einde van verbrand te word Le Morte d'Arthur, Lancelot kom om haar te red. Maar Mordred het 'n boodskap gestuur aan koning Arthur Arthur stuur 'n paar ridders om Lancelot te vang, en Gawain, as 'n lojale vriend van Lancelot, weier om aan die missie deel te neem. Die botsing tussen Lancelot se party en Arthur se ridders lei daartoe dat Gawain se twee seuns en sy broers, behalwe Mordred, vermoor word. Dit begin die wraakgierige vyandigheid van Gawain, en lok Arthur self in 'n oorlog met Lancelot, eers in Brittanje en daarna in Frankryk. Gawain se woede is so groot dat hy weier om op te hou veg, selfs nadat die pous ingegaan het en 'n bul uitreik om die geweld tussen Arthur en Lancelot se faksies te beëindig. Na die verraad van Mordred voer Gawain twee oorloë teen Mordred en Lancelot. Hy daag Lancelot twee keer uit tot 'n tweestryd, maar verloor elke keer en vra Lancelot om hom dood te maak Lancelot weier en gee hom genade voordat hy vertrek. Die dodelik beseerde Gawain skryf later aan Lancelot, berouvol oor sy bitterheid, vra vir sy hulp teen Mordred en om vergifnis vir die verdeling van die ronde tafel. Na sy dood verskyn Gawain ook in Arthur se droomvisie om hom te vertel dat hy dertig dae moet wag totdat Lancelot terugkeer na Brittanje voordat hy teen Mordred veg, en Arthur stuur Lucan en Bedivere om 'n tydelike vredesverdrag te sluit, maar die bloedige finale konflik ontstaan ​​in elk geval. By sy uiteindelike aankoms huil Lancelot twee nagte by Gawain se graf. In sy inleiding tot Malory's Le Morte d'Arthur, Het William Caxton geskryf dat diegene wat die kasteel van Dover besoek nog 'die skedel van [Sir Gawaine] kan sien, en dieselfde wond word gesien wat Sir Launcelot hom in die geveg gegee het'. 
In die Italiaanse romanse La Tavola Ritonda, Nadat Gawain in sy tweegeveg met Lancelot verslaan is, neem hy deel aan 'n aanval deur die vriend en bondgenoot van Lancelot, Sir Turinoro van Cartagina. In 'n enkele geveg met Turinoro word Gawain op sy kop geslaan op dieselfde plek waar Lancelot hom gewond het en dood is. Turinoro sterf ook. In Jean des Preis se Belg Ly Myreur des Histors, Arthur, verslaan en gewond in sy laaste geveg met Mordrech (Mordred), gaan saam met Gawain in 'n boot na die magiese eiland Avalon sodat hulle daar genees kan word deur sy suster Morgaine (Morgan). Die oorlewende Gawain verskyn ook in die vroeëre Franse epiese gedig La Bataille Loquifer, verskyn saam met Arthur en Morgan in Avalon, waar hulle nog honderde jare later nog lewe.
Oorsprongvertellings en afwisselende broers en susters Redigeer
Les Enfances Gauvain, gedeeltelik gebaseer op De Ortu Waluuanii, vertel hoe Arthur se suster Morcades (Morgause) deur Lot swanger word, op hierdie stadium slegs 'n bladsy in die hof van koning Arthur. Sy en Lot gee die kind in die geheim aan 'n ridder met die naam Gawain the Brown (Gauvain li Brun) wat die kind met sy eie naam doop en die baba Gawain in 'n vat sit met 'n brief wat verduidelik wie die kind is en hom op die see laat sit. . Die vat word deur 'n visserman en sy vrou gevind. Iewers nadat Gawain tien jaar oud is, belowe sy pleegvader om 'n pelgrimstog na Rome te maak as hy van sy ernstige siekte herstel. As hy dit wel doen, neem hy sy pleegkind saam na Rome, waar 'n klerk die brief lees en verstaan ​​dat die seuntjie van geboorte af is en die pous Gawain as sy eie pleegseun neem. Rekeninge soortgelyk aan hierdie kan gevind word in Perlesvaus, die Gesta Romanorum, en baie ander tekste.
In De Ortu Waluuani, die jong Gawain, incognito as die Ridder van die Surcoat, onderneem 'n tweegeveg om te bepaal of Rome of Persië Jerusalem moet besit. Onderweg verslaan Gawain en sy manne die seerowerkoning Milocrates en sy broer Buzafarnam, en red die niggie van die keiser wat Milocrates ontvoer het. In Jerusalem veg hy teen die reuse Persiese kampioen Gormund en maak hom dood na drie dae van enkele gevegte. Hy word dan na koning Arthur gestuur met die bewys van sy geboorte. Arthur se koningin, hier genaamd Gwendoloena en met profetiese magte, waarsku Arthur oor die koms van 'n ridder van Rome wat magtiger is as hy Arthur en Kay ontmoet Gawain op pad, maar hy haal hulle albei uit. Gawain arriveer dan by Arthur se hof, maar die koning verwerp hom ten spyte daarvan dat hy geleer het dat die ridder sy neef is. In reaksie daarop belowe Gawain dat hy sal doen wat Arthur se hele leër nie kon doen nie. Die geleentheid kom wanneer die Lady of the Castle of Maidens na Arthur stuur vir hulp, nadat sy ontvoer is deur 'n heidense koning wat haar Arthur wil trou en sy magte die heidense weermag wil beveg, maar verloor, maar dit slaag Gawain uit sy eie. en keer terug met die dame en met die heidense koning se kop. Arthur word uiteindelik gedwing om die ridder in die openbaar te aanvaar, en Lot en Anna erken Gawain formeel as hul seun.
Soortgelyk aan hierdie verhaal is die verhale van die Kasteel van Wonders in Chrétien's Waarskynlik, Wolfram von Eschenbach's Parzival, Diu Crône, en die Noorse Valvens þáttr (Die verhaal van Gawain), waarin Gawain na die kasteel kom waar sy ouma (koning Arthur se moeder), sy eie moeder en sy suster onbekend was. Gawain beëindig die avontuur van die kasteel en word sy heer. Volgens normale reëls sou dit net reg wees as hy onwetend met sy ma of sy suster trou, maar Gawain ontdek wie die vroue is. In 'n variant ingesluit in die Gesta Romanorum, Gawain-afgeleide karakter met die naam Gregory kom na 'n kasteel waar sy ma woon, beleër deur die hertog van Bourgondië. Gregory tree in diens van die dame en slaag daarin om haar grond terug te wen, waarna hy onbewustelik met sy eie ma trou.
Latere romans laat vaar egter die motief dat Gawain in Rome grootgemaak word. In die Suite du Merlin toegeskryf aan Robert de Boron, moet 'n huwelik tussen koning Lot en 'n dogter van Ygerne (Igraine, Arthur se ma) deel uitmaak van die onderhandelinge wat vir Arthur se pa Uther Pendragon se huwelik met Ygerne Gawain reël, dus ongeveer dieselfde ouderdom as Arthur, of selfs ouer moet wees . In die Vulgaat Merlin, verskyn hy eers as 'n jong akker in die koninkryk van sy vader. Gawain, sy broer Gaheris, en 'n aantal ander goewerneurs, die meeste van hulle seuns of stamvaders van die konings wat teen koning Arthur in opstand kom, kom bymekaar en verdedig die land Logres teen die Sakse terwyl Arthur weg is om koning Leodegan (Leodegrance) te help teen koning Rion (Rience), waarna Arthur die ridders ridder. Gedurende hierdie tyd red Gawain hul ma Belisent (Morgause) en die baba Mordred om deur die Saksiese koning Taurus ontvoer te word. Dit is anders in die Post-Vulgate Merlin, waar koning Lot teen Arthur veg, maar sy magte verslaan word en hy self word vermoor deur koning Pellinor (Pellinore), een van koning Arthur se bondgenote. Gawain verskyn as 'n elfjarige seuntjie by Lot se begrafnis en sweer om sy vader se dood op Pellinor te wreek, en bid dat hy nooit bekend sal word vir ridderlike dade totdat hy wraak geneem het nie. Die verhaal van die vete tussen Gawain en Pellinor en sy seuns is baie belangrik in die Post-Vulgate-siklus en die prosa Tristan, maar daar is geen spoor daarvan in die Lancelot-Grail Cycle of in 'n vroeëre bekende verhaal nie, waarvan sommige 'n voorstelling is van Lot nog lank nadat Gawain 'n ridder geword het.
In baie werke buite die tradisie wat deur Lancelot-Grail geïnspireer is, het Gawain susters. Dit bevat 'n naamlose suster in Chrétien's Yvain (wat hy saam met haar naamlose man en kinders van 'n reus red), 'n naamlose suster in Hunbaut (wat deur Gorvain Cadru ontvoer word), Soredamors (die moeder van Cligés) en Clarissant in Chrétien's Cligés, en Elainne in die Modena -manuskrip van die Didot Waarskynlik. In Parzival, hy het ook 'n tweede suster met die naam Cundriê en 'n jonger broer met die naam Beacurs (die enigste manlike broer van Gawain in hierdie weergawe).
Verskillende karakterisering Redigeer
Tradisioneel is veral Gawain van al die ridders van Arthur bekend vir sy beleefdheid, deernis en nederigheid. In Gawain: Sy reputasie, sy hoflikheid en sy verskyning in Chaucer's Squire's Tale, BJ Whiting versamel kwantitatiewe bewyse dat hierdie kwaliteit sterker is in Gawain as in enige van die ander ridders van die ronde tafel, met die woorde "hoflik", "beleefd" en "hoflik" wat met verwysing na Arthur se neef gebruik word, 178 keer in totaal, meer as vir al die ander ridders in die Arthuriese literatuur.  Die prosa Lancelot, beskryf Gawain as die mooiste van sy broers en veral genadig teenoor die arm mense en uitgeworpenes in die samelewing, soos melaatses. In sommige weergawes van die legende sou Gawain, na die bewind van koning Arthur, die ware en regmatige troonopvolger van Camelot gewees het.  
Volgens die Vulgaat Mort Artu, Gawain is as 'n baba gedoop deur 'n wonderwerkende heilige man, ook genoem Gawain, wat die seuntjie na homself vernoem het, en die volgende dag aangekondig dat sy krag en krag elke middag, op die uur van die doop, Verhoog. Sy kennis van kruie maak hom ook 'n goeie geneser , soos in Chrétien's getoon word Waarskynlik, Valvens Þáttr, Parzival, Waleweinen die Nederlandse Lancelot -samestelling (in die verhale Moriaen, Die Riddere metter Morwen, Walewein ende Keye, en Lancelot en het Hert met de Witte Voet). In Sir Gawain en die Groene RidderDaar word ook gesê dat die persoon van Gawain gegrond is op 'n diep Christelike geloof in Christus en die Maagd Maria. 
In die Vulgaat Queste del Saint Graalhy word egter gebruik as 'n simbool van die ongeskiktheid van sekulêre ridderskap. Gawain kry die skuld vir sy godsdienstige godsdiens en word gewys dat hy taamlik doelloos moord pleeg, aangesien hy byvoorbeeld sy familielid en 'n mede -ridder van die ronde tafel, Ywain the Bastard, in een van die vele ewekansige duels om 'n spesifieke rede dodelik gewond het (misluk om mekaar selfs te herken totdat dit te laat is), net soos hy ook verantwoordelik is vir die dood van meer sy mede -tafelgenote, waaronder die jong koning Bagdemagus van Gorre wat hy per ongeluk tydens 'n toernooi doodmaak. Die Vulgaat Mort Artu selfs sê Gawain het 'n paar van sy mede -ridders van die ronde tafel vermoor in die soeke na die graal, waarvan hy onwaardig blyk te wees. Uiteindelik lei sy onwilligheid om Lancelot te vergewe tot sy eie dood en dra dit by tot die ondergang van Arthur se koninkryk.
In die Post-Vulgate-siklus word Gawain se karakter verder swartgemaak, sterk beïnvloed deur sy uitbeelding as 'n skurk in die prosa Tristan.  Hy is nou bloeddorstig en dikwels moorddadig. Onder die belangrike ridders van die ronde tafel wat Gawain vermoor het tydens en na die Graal -soektog, is koning Pellinor se seun Agloval (Aglovale), koning Lac se seun Erec en koning Esclabor se seun Palamedes (wat Escablor se eie dood as gevolg van hartseer veroorsaak het). Vroeër is Gawain en sy broers ook die moordenaars van koning Pellinor en sy seuns Driant en Lamorat (Lamorak). Alhoewel Gawain steeds 'n reputasie het as een van die beste en hoflikste ridders ter wêreld, is dit 'n skyn, want hy is dikwels in die geheim 'n verkragter van meisies en 'n moordenaar van goeie ridders, nie beter as sy broer Agravain nie. As die magtige en heilige Graal -ridder Perceval vir Gawain vra of hy sy vader Pellinor vermoor het, lieg Gawain eenvoudig en ontken dit uit vrees vir hom.
Die Guiron le Courtois afdeling van Palamedes verduidelik Gawain se vele groot wreedhede deur sy hartseer omdat hy deur ander ridders oortref is nadat hy nie sy volle krag herwin het na die oorlog met Galehaut nie. So 'n nuwe gewilde beeld wat uit die laat ou Franse romanstradisie ontstaan ​​het, het die historiese gehoor van Die vrou van Bath's Tale om die verkragter-ridderkarakter van die verhaal as Gawain te identifiseer.  Malory's Gawain, na aanleiding van die latere Franse voorstellings, kom ook "na vore as 'n karakter wat bestaan ​​uit ooglopende teenstrydighede tussen deug en kwaad." 
Kinders en verhoudings Redigeer
Hartmann von Aue's Erec is die eerste wat Gawain se nageslag noem, met 'n "Henec the Skillful, seun van Gawain" (Henec suctellois fil Gawin) onder die ridders van die ronde tafel. Thomas Malory erken Gawain met drie seuns deur die Lady of Lys ('n suster van Bran de Lys/Lis, of "Brandles" in die Middel -Engels Die Jeaste van Syr Gawayne ). Hulle heet Florence, Lovell en Gingalain. Sowel Lovell (Lioniel) as Gingalain (Guinglain) het voorheen verskyn in die eerste vervolg op Chrétien's Waarskynlik en in die Livre d'Artus. Gingalain is die enigste van hulle wat in verdere werke belangrike rolle gespeel het as die gelyknamige karakter van die Ou Franse romanse Le Bel Inconnu (The Fair Onbekend) deur Renaud de Beaujeu,  sowel as van die Middel -Engelse romanse Libeaus Desconus en van die Midde -Hoogduitse weergawe daarvan Wigalois (Gingalain se naam daarin) deur Wirnt von Grafenberg. Behalwe hulle, die ook gelyknamige held van Pragtig deur Robert de Blois is die seun van Gawain deur 'n naamlose dogter van die koning van Wallis in die Prosa Lancelot, 'n dogter van koning Tradelmant van Noord -Wallis word buite die huwelik deur Gawain swanger.
Aangesien Gawain in veelvuldige verhale bekend staan ​​as "The Maidens 'Knight", word sy naam dus aan geen vrou in die besonder geheg nie. As sodanig is hy die kampioen van alle vroue, en deur hierdie reputasie het hy die naamparing vermy wat in verhale van Erec en Lancelot voorkom (die voormalige is onlosmaaklik verbind met Enide, laasgenoemde met Guinevere). Hy is egter ook vroue gegee in die loop van die Arthuriese literatuur.  In Die troue van Sir Gawain en Dame Ragnelle, trou hy met die vervloekte Ragnelle, en deur haar 'soewereiniteit' in die verhouding te gee, lig hy die betowering op wat haar 'n haglike voorkoms gegee het.  In Parzival, Gawain trou met Orguelleuse, die weduwee van die hertog van Logres. (In PerlesvausOrguelleuse beplan in plaas daarvan om Gawain dood te maak en dan saam met hom te begrawe, word sy die meisie van die smal bos genoem Hunbaut.)
Hy word ook verbind met 'n vae bonatuurlike figuur in verskillende verhale, soms die prinses/koningin van die ander wêreld.  Die held van Le Bel Inconnu is die nageslag van Gawain en 'n fee genaamd Blancemal, en in The Marvels of Rigomer (Les Merveilles de Rigomer), Word Gawain gered deur die fay Lorie.   In Wigalois, die moeder van sy seun staan ​​bekend as Florie, waarskynlik 'n ander weergawe van die Lorie Rigomer. In Italiaanse romanse La Pulzella Gaia, Gawain veg en verslaan 'n feetjie in die vorm van 'n reuse -slang, wat die dogter van sy eie tante Morgan le Fay blyk te wees (Fata Morgana) en word sy geheime minnaar, hul verhouding, sodra dit onthul is, maak hulle albei vyande van Guinevere (jaloers op Gawain nadat hy verwerp is), Arthur en Morgan tegelyk.  Le Morte d'Arthur noem dat Gawain eens in die mag van die wellustige heks Hellawes was. 
In baie romanse word Gawain uitgebeeld as 'n model vir ridderlike eienskap.  In Sir Gawain en die Groene Ridderbyvoorbeeld, waar hy beskryf word as "hierdie voortreflike vader van teling",  ontvang Gawain die soene van Lady Bertilak met diskresie, en wil haar dadelik nie beledig deur haar vooruitgang te weier en nie die gasvryheid van haar te wil verraai nie. man.  In Sir Gawain en die Groene Ridder, gebaseer op die winskopie om mekaar hul onderskeie daaglikse winste te gee, moet Gawain die soen wat hy van Lady Bertilak ontvang, aan sir Bertilak gee. Hierdie sinspeling dien om ridderlike ideale van godsdienstige, krygs- en hoflike liefdeskodes te versterk, veral in manlike vegterkultuur, en toon die maniere aan waarop die manlike wêreld deur vroulike wanorde ondermyn kan word.  Hierdie ondertoon van homo -erotiek tussen Gawain en sir Bertilak beklemtoon die sterkte van manlike homososiale bande, en die feit dat seks nooit plaasvind nie, versterk die ideale van die manlike ridderlike kode.  Die Vulgaat Mort Artu het Gawain se lyk met honderd ridders na Camelot gebring. Die ridders arriveer by kasteel Beloë, waarvan die heer Gawain beny en hom gehaat het, maar sy vrou verklaar in haar hartseer dat sy nog nooit iemand anders as Gawain liefgehad het nie en nooit 'n ander sal liefhê nie, solank sy leef, die heer van Beloë trek syne swaard en maak haar dood in woede en die ridders maak hom om die beurt dood. Na die aankoms by Camelot word die liggaam van Gawain in die graf van sy dierbare broer Gaheriet (Gaheris) geplaas.
Gawain verskyn gereeld in moderne literatuur en media. Moderne uitbeeldings van hom word dikwels sterk beïnvloed deur Malory, hoewel kenmerke inkonsekwent is. Alfred Tennyson het episodes van Malory aangepas om Gawain voor te stel as 'n wêreldse en ontroue ridder in syne Idille van die Koning.    Net so ook T. H. White se roman Die eens en toekomstige koning volg Malory, maar stel Gawain voor as meer bedompig as Malory se geskeurde en tragiese voorstelling.  In teenstelling hiermee, Thomas Berger s'n Arthur Rex beskryf Gawaine as oopkop en introspektief oor sy gebreke, eienskappe wat hom die grootste ridder van die ronde tafel maak.  Alhoewel hy gewoonlik 'n ondersteunende rol speel, bevat sommige werke Gawain as die hoofkarakter. Die van Vera Chapman Die Groene Ridder en Anne Crompton's Gawain en Lady Green bied moderne oorvertellings van Sir Gawain en die Groene Ridder.  Gwalchmei is die protagonis in Gillian Bradshaw se Celtic-getinte Valke van Mei en die opvolgers daarvan,  en 'n bejaarde Gawain is een van die sentrale karakters in die roman van Kazuo Ishiguro Die begrawe reus. 
Filmvertolkings van Gawain, en die Arthur -legende in die algemeen, is baie dank verskuldig aan Malory White's Die eens en toekomstige koning oefen ook 'n groot invloed uit. Gawain verskyn as 'n ondersteunende karakter in films soos Ridders van die ronde tafel (1953, gespeel deur Robert Urquhart) en Excalibur (1981, gespeel deur Liam Neeson), wat almal gebaseer is op elemente van sy tradisionele kenmerke.  Ander films gee Gawain 'n groter rol. In die 1954 -aanpassing van Prins Valiant, hy is 'n ietwat boosaardige, hoewel edele en goedhartige, foelie vir sy eienaar en vriend, Valiant.  Hy speel sy tradisionele rol in die film van 1963 Swaard van Lancelot (gespeel deur George Baker), op soek na wraak wanneer Lancelot sy ongewapende broer Gareth vermoor, maar uiteindelik Lancelot te hulp kom toe hy Mordred se verantwoordelikheid ontbloot.  Sir Gawain en die Groene Ridder is verskeie kere aangepas om te verfilm, insluitend 1973's Gawain en die Groene Ridder (gespeel deur Murray Head) en 1984's Swaard van die dapper (gespeel deur Miles O'Keeffe), beide geregisseer deur Stephen Weeks, en geen van die films is goed beoordeel nie en wyk beide wesenlik af van die bronmateriaal.  'n Televisie -aanpassing van 1991 deur Thames Television, Gawain en die Groene Ridder, was meer getrou en beter ontvang.  Ander rolprentvertolkings sluit in Robert Gwyn Davin in Eerste ridder (1995), Anthony Hickox in Prins Valiant (1997), Sebastian Roché in Merlin (1998), Noah Huntley in The Mists of Avalon (2001), en Joel Edgerton in Koning Arthur (2004). In die 2008 -reeks Merlin, Verskyn Gawain as Sir Gwaine, gespeel deur Eoin Macken. Alhoewel hy van edele oorsprong is, gaan hy as 'n boer oor as gevolg van die mishandeling van sy moeder deur die koning wat sy vader gedien het. In die 2011 -reeks Camelot, word hy gespeel deur Clive Standen. In die 2017 -reeks Ridderval, Sir Gawain, gespeel deur Pádraic Delaney, word uitgebeeld as een van die leidende figure van die Tempeliers in Frankryk. In 2020's Vervloek, Gawain gespeel deur Matt Stokoe dien as die Green Knight. In die film van 2021 Die Groene Ridder, Gawain word uitgebeeld deur Dev Patel.
Die karakter verskyn in 'n aantal verhoogproduksies en operas, meestal interpretasies van Sir Gawain en die Groene Ridder. Die opera uit 1991 is veral opvallend onder hulle Gawain met musiek deur Harrison Birtwistle en 'n libretto deur David Harsent. 
Hoewel kritici steeds oor Cather se seksualiteit debatteer, is haar verhoudings met Isabelle McClung en Edith Lewis redelik bekend. Ook haar skryfwerk ondersoek geslagsdinamika, met Tommy, die onsentimentele word aangewys as een van haar werke wat "die besondereheid van rigiede geslagsrolle demonstreer en gunstige behandeling gee aan karakters wat konvensies ondermyn".
Louis was 'n heilige. Maar hy was ook 'n ma se seun. Hy was slegs 12 toe sy pa sterf, en sy ma Blanche het as regent vir hom gedien. Sy het ook sy vrou gekies. Tog was Louis toegewyd aan sy bruid Margaret, en saam het hulle 11 kinders gehad, terwyl Blanche jaloers op haar skoondogter geword het en met haar neus uit die gewrig gesterf het.
Arthur se mees betroubare adviseur was moontlik 'n towenaar, maar Merlin was ook 'n man wat vatbaar was vir die sjarme van vroue. Nimue (of soms Vivien, Nineve of Niniane) was so sjarmant dat sy Merlin kon insel en hom vasgevang het in 'n grot (of soms boom), waar hy Arthur nie kon help in sy tyd van donkerste probleme nie.
Dit behoort ons nie miskien te verbaas dat Dante, die digter van die Christelike hiernamaals, 'n bietjie ingewikkelde tyd gehad het na sy eie dood nie. Hy was 'n bekende digter in sy eie lewe en is uit sy geliefde Florence verban. Toe hy sterf, is hy begrawe in Ravenna. Omdat hulle erken dat hulle een van hul genieë uitgedryf het, wou Florence sy liggaam terug hê, maar die monnike wat oor sy graf verantwoordelik was, steek sy bene weg. Florence moes sedertdien sonder sy lyk ly.
'N Beroemde man soos Dante laat altyd skilderye van hom maak, maar die meeste daarvan is nogal lelik. Sy wange hang neer en sy neus wys na sy ken. In 2007 het navorsers metings van Dante & rsquos -skedel gebruik om te sien of hy hierdie artistieke behandeling werklik verdien.  Die rekonstruksie dui daarop dat Dante nie erger was as baie mense nie, en dat sy kenmerkende kenmerke in baie skilderye eerder 'n produk was van 'n poëtiese lisensie as vir die digter self.
Kyk die video: Was There A Real Merlin? Merlin: The Legend. Timeline
Copyright © salvadoryoscar.com | Merlin: Warrior & Poet. Twee historiese figure wat die legende geïnspireer het...