7 Antieke sportsterre - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
7 Antieke sportsterre
Een van die hoë figure van antieke sport, Theagenes, was 'n Griekse pugilis wat na bewering 1300 wedstryde in die loop van 'n loopbaan van 22 jaar gewen het. Sy belangrikste prestasies was tydens die Olimpiese Spele in 480 en 476 v.C., toe hy die eerste atleet geword het wat die krans in boks en pankration gewen het, 'n antieke vorm van gemengde vechtkunsten. Hy sou nog 21 kampioenskappe tydens die Pythian-, Nemean- en Isthmian -wedstryde wen, en selfs 'n kroon as langafstandloper tydens 'n kompetisie in die stad Argos.
Theagenes het vir meer as twee dekades onoorwonne gebly as bokser, en hy was steeds 'n formidabele teenwoordigheid, selfs na sy dood. Volgens 'n legende, toe 'n vandal later probeer het om 'n standbeeld te vereer wat Theagenes vereer, val die reuse bronsgrafiek op die man en vermorsel hom.
2. Leonidas van Rhodes
Min is bekend oor Leonidas van Rhodes, 'n hardloper wat die krans in drie kategorieë op die Olimpiese Spele 164, 160, 156 en 152 gewen het. Leonidas is nie net opvallend vir sy lang loopbaan nie - hy het sy laaste kampioenskappe op 36 -jarige ouderdom gewen - maar ook vir sy veelsydigheid. Hy het naellope soos die stadion en diaulos gewen, maar was ook seëvier in die hoplitodromos, 'n kraggebaseerde wedloop waarin deelnemers in 'n helm en wapenrusting hardloop terwyl hulle 'n skild dra.
In totaal het Leonidas van Rhodes 'n ongelooflike 12 Olimpiese oorwinnings behaal, 'n prestasie wat nog nooit in die antieke of moderne kompetisies geëwenaar is nie. Selfs die moderne swemster Michael Phelps het slegs 11 individuele Olimpiese oorwinnings behaal.
Dit is maklik om jou te verwonder oor die astronomiese salarisse wat moderne atlete verdien, maar hierdie rykdom is slegs 'n klein bedrag in vergelyking met die winste van Gaius Appuleius Diocles, 'n Romeinse strydwa in die tweede eeu nC. wedrenne, het 1 462 gewen en 861 keer tweede geëindig.
Alhoewel daar ander wa -jockeys was met 'n beter rekord, het Gaius die kans gehad om groot geldbyeenkomste te wen, en met sy verdienste het hy een van die rykste manne in antieke Rome geword. Volgens professor Peter Struck aan die Universiteit van Pennsylvania, was die loopbaanwins van Gaius Appuleius Diocles van 36 miljoen Romeinse sestres genoeg om die salaris van die hele Romeinse weermag vir meer as twee maande te betaal-'n bedrag wat meer as $ 15 miljard in kontant bedra.
4. Diagoras van Rhodes
Diagoras van Rhodes was 'n kampioen bokser en die aartsvader van een van die beroemdste sportgesinne van antieke Griekeland. Hy het die kroon op die Olimpiese Spele in 464 vC geëis, 'n prestasie wat later in vers deur die liriese digter Pindar verewig is. Hy het ook bokstitels gewen tydens die Pythiaanse spele in Delphi, die Nemean -spele en die Isthmian -spele. Hierdie oorwinnings het daartoe gelei dat Diagoras 'n periodonike geword het - 'n eer aan sportlui wat op al vier die groot feeste gewen het.
Diagoras is miskien die bekendste vir die prestasies van sy drie seuns, wat almal kampioenskappe in boks of pankration gewen het. Toe sy seuns Damagetus en Acusilaus beide byeenkomste in die 448 v.C. Daar word gesê dat hulle die Olimpiese Spele gevier het deur Diagoras deur die arena op hul skouers te dra.
Chionis van Sparta, 'n veelsydige baan- en veldatleet, het twee byeenkomste tydens drie afsonderlike Olimpiese Spele in 664, 660 en 656 v.C. Hy spesialiseer in die stadion- en diaulos -wedrenne, 'n paar naellope wat onder die oudste byeenkomste van die fees was, en sy rekord van drie agtereenvolgende oorwinnings is byna 200 jaar lank nie herhaal nie.
Chionis was ook 'n bekwame springer en word onthou dat hy 'n sprong van 52 voet uitgevoer het. Die meeste historici beskryf hierdie prestasie as 'n versiering, maar ander het voorgestel dat die meting verwys na die driesprong, wat sy oorsprong in die antieke Olimpiese Spele het. As dit inderdaad 'n driesprong was, was Chionis van Sparta se 52-voet-hop eers in die moderne Olimpiese Spele eers in 1936 gelyk.
Een van die mees legendariese verhale van die antieke Olimpiese Spele handel oor Arrichion of Phigalia, 'n kampioen -vegter wie se loopbaan tragies kortgeknip is tydens 'n wedstryd. Volgens die ou skrywer Philostratus het Arrichion die krans in pankrasie opgeëis tydens die 572 en 568 v.C. Olimpiese Spele, en in 564 v.C. hy het vir die derde keer in 'n ry die eindstryd gehaal.
Tydens die geveg plaas Arrichion se teenstander hom in 'n pynlike verstikking met sy voorarm. Terwyl die lewe uit hom uitgedruk word, het Arrichion daarin geslaag om sy mededinger se enkel te ontwrig - alhoewel sommige berigte sê dat dit sy toon was - en die ander man genoop om uit die stryd te kom. Terwyl hy die titel verower het, is dit vinnig ontdek dat Arrichion slegs 'n paar oomblikke voordat die geveg opgeroep is, uit die versmorging gesterf het. Sommige rekeninge sê dat hy aan versmoring gesterf het, terwyl ander beweer dat dit 'n gebreekte nek of hartstilstand was. Arrichion is vir die derde keer agtereenvolgens postuum tot pankrasiekampioen verklaar en word in sy geboortestad Phigalia as 'n held beskou.
Een van die ware atletiese supersterre uit die oudheid, Milo van Croton, was 'n worstelaar wat bekend was vir sy sterkte en wonderlike eetlus. Milo het die Olimpiese titel verbasend ses keer agtereenvolgens tussen 536 en 520 v.C. gewen en nog 27 kampioenskappe tydens die Nemean-, Pythian- en Isthmian -spele gewen.
Milo is ewe bekend vir sy aktiwiteite buite die ring. Hy was 'n berugte vraat en kon na berig word meer as 40 pond vleis en brood eet en agt liter wyn in een sitting drink. Daar word ook gesê dat hy die Crotoniates in 510 vC tot 'n militêre oorwinning oor die Sybariete gelei het, en die filosoof een keer gered het Pythagoras se lewe deur 'n ineenstortende dak vas te hou totdat Pythagoras na veiligheid kon ontsnap. Volgens die legende was dit hierdie bomenslike krag wat Milo uiteindelik sy lewe gekos het. 'N Beroemde verhaal vertel dat hy as 'n ou probeer het om 'n boom met sy kaal hande te skeur, maar hy het vasgesteek en deur wolwe geëet.
Geskiedenis van die sewe seë
Alhoewel 'n 'see' gewoonlik gedefinieer word as 'n groot meer met soutwater of 'n spesifieke deel van 'n oseaan, is die idioom 'Seil die sewe seë' nie so maklik omskryfbaar nie.
'Seil die sewe seë' is 'n frase wat deur matrose gebruik word, maar verwys dit eintlik na 'n spesifieke stel seë? Baie sou ja sê, terwyl ander nie saamstem nie. Daar is baie gedebatteer of dit verwys na sewe werklike seë of nie, en indien wel, watter?
7 Antieke sportsterre - GESKIEDENIS
Die antieke Olimpiese Spele was aanvanklik 'n eendaagse gebeurtenis tot 684 vC, toe dit tot drie dae verleng is. In die 5de eeu v.C. is die Spele weer uitgebrei tot vyf dae. Die antieke Spele het hardloop, verspring, gewigstoot, spiesgooi, boks, pankration en perdrygeleenthede ingesluit.
Die vyfkamp het 'n Olimpiese sport geword met die toevoeging van stoei in 708 v.C., en bevat die volgende:
Hardloop / Spring / Diskusgooi
Wedstryde wat ingesluit is, sluit in:
die stade-wedloop, wat die vooraanstaande toets van spoed was, wat die Olympia-baan van die een kant na die ander (200 m voetwedloop) dek,
die diaulos (tweestad - 400m voetwedloop),
dolichos (wissel tussen 7 en 24 stades).
Atlete het klip- of loodgewigte gebruik wat halters genoem word om die afstand van 'n sprong te vergroot. Hulle het die gewigte vasgehou tot aan die einde van hul vlug, en hulle dan agteruit gesit.
Die diskus was oorspronklik van klip en later van yster, lood of brons. Die tegniek was baie soortgelyk aan vandag se vryslag -diskusgooi.
Dit word hoog aangeslaan as 'n vorm van militêre oefening sonder wapens. Dit eindig eers toe een van die deelnemers nederlaag erken het.
Boksers het bande (himantes) om hul hande gedraai om hul polse te versterk en hul vingers stewig te maak. Aanvanklik was hierdie bande sag, maar soos die tyd vorder, het boksers harde leerbande begin gebruik, wat dikwels veroorsaak dat die gesig van hul teenstander misvorm word.
Dit was 'n primitiewe vorm van gevegskuns wat worstel en boks kombineer, en word beskou as een van die moeilikste sportsoorte. Grieke het geglo dat dit deur Theseus gestig is toe hy die felle Minotaur in die labirint verslaan het.
Dit het perdewedrenne en wa -wedrenne ingesluit en het plaasgevind in die Hippodrome, 'n wye, plat, oop ruimte.
2) 1936: die protesoptogte wat nie was nie
As daar ooit 'n betoging teen 'n Olimpiese Spele was, was dit die Spele van 1936 in Berlyn. Führer Adolf Hitler was van plan om die geleentheid te gebruik om die vermoëns van die fascistiese Duitse staat en die vermeende meerderwaardigheid van sy Ariese atlete ten toon te stel. Ondanks harde oproepe tot 'n boikot, wou geen enkele genooide land om morele redes deelneem nie (alhoewel Joodse atlete uit verskillende lande geweier het om dit by te woon). Verskeie atlete het in Duitsland gerapporteer dat hulle boodskappe ontvang het van mense wat bekommerd is oor die toenemende wreedheid van die Nazi's, sover ons weet. Een so 'n brief is gerig aan die onbetwiste ster van die Olimpiese Spele in Berlyn, die Amerikaanse viermalige goue medaljewenner Jesse Owens. Die skrywer, ene JM Loraine van Brittanje, het Owens aangespoor om van die geleentheid gebruik te maak om 'n protes van die podium af te lê: weier om sy medaljes van enige lid van die Nazi-party te aanvaar in die lig van hul vervolging van nie-blankes, Jode en ander so- ongewens genoem. 'As u hierdie goeie en eerbare gebaar met die oë van die hele wêreld op u maak, verdien u die bewondering en dankbaarheid van elke man en vrou wat vryheid liefhet, en u woorde sal oor die hele wêreld weerklink,' het Loraine geskryf. Owens, vir hom en die geskiedenis, het Owens nooit sy woorde gelees nie; die Gestapo, wat in die geheim toesig gehou het oor al die pos wat aan nie-blanke medaljes gestuur is, het die brief onderskep voordat dit sy geadresseerde bereik het. Ons sal nooit weet wat Owens - wat nie vreemd was vir diskriminasie in die gesegregeerde Verenigde State nie - van die inhoud daarvan sou gemaak het.
Historiese perspektief op die gebruik van knoffel
Die doel van hierdie oorsig is om die mediese gebruik van knoffel deur die eeue kortliks te ondersoek en die rol wat dit in die voorkoming en behandeling van siektes speel. Belangstelling in die moontlike voordele van knoffel het sy oorsprong in die oudheid en is een van die vroegste gedokumenteerde voorbeelde van plante wat gebruik word vir die behandeling van siektes en die handhawing van gesondheid. Knoffel was aan die begin van die opgetekende geskiedenis gebruik en is gevind in Egiptiese piramides en antieke Griekse tempels. Daar is Bybelse verwysings na knoffel. Antieke mediese tekste uit Egipte, Griekeland, Rome, China en Indië het elk mediese aansoeke vir knoffel voorgeskryf. In baie kulture is knoffel toegedien om sterkte te bied en werkkapasiteit vir arbeiders te verhoog. Hippokrates, die eerbiedwaardige dokter, het knoffel voorgeskryf vir verskillende toestande. Knoffel is aan die oorspronklike Olimpiese atlete in Griekeland gegee, miskien as een van die vroegste "prestasieverbeterende" agente. Dit is interessant dat kulture wat sonder kontak met mekaar ontwikkel het, tot soortgelyke gevolgtrekkings gekom het oor die doeltreffendheid van knoffel. Moderne wetenskap is geneig om baie van die oortuigings van antieke kulture rakende knoffel te bevestig, omskryf meganismes van werking en ondersoek die potensiaal van knoffel vir die voorkoming en behandeling van siektes.
Die sport van baan en veld het sy wortels in die menslike voorgeskiedenis. Baan -en -veld -byeenkomste is een van die oudste van alle sportkompetisies, aangesien hardloop, spring en gooi natuurlike en universele vorme van menslike fisiese uitdrukking is. Die Antieke Olimpiese Spele is die eerste voorbeelde van georganiseerde atletiekbyeenkomste tydens 'n sportfees. By die eerste Spele in 776 vC in Olympia, Griekeland, is slegs een byeenkoms betwis: die stadionvoetspoor.  Die omvang van die Spele is later uitgebrei tot verdere hardloopkompetisies, maar die bekendstelling van die antieke Olimpiese vyfkamp was 'n stap in die rigting van baan en veld soos dit vandag erken word-dit bestaan ​​uit 'n vyfbyeenkomskompetisie van die verspring , spiesgooi, diskusgooi, stadionvoetspoor,  en stoei.  
By die Panhellenic Games in Griekeland was gedurende hierdie tydperk ook baan- en veldbyeenkomste aanwesig, en dit het ongeveer 200 vC na Rome in Italië versprei.   Na die tydperk van die klassieke oudheid (waarin die sport grootliks deur die Grieks-Romeinse invloed beïnvloed is) het nuwe baan- en veldgebeurtenisse in dele van Noord-Europa in die Middeleeue begin ontwikkel. Die klip -en -gewig -kompetisies wat gewild was onder die Keltiese samelewings in Ierland en Skotland, was voorlopers van die moderne gewigstoot- en hamergooi -geleenthede. Een van die laaste baan- en veldgebeurtenisse wat ontwikkel is, was die paalspring, wat spruit uit kompetisies soos die Fierljeppen -wedstryde in die Noord -Europese Laeveld in die 18de eeu.
Diskrete moderne baan- en veldwedstryde, apart van algemene sportfeeste, is die eerste keer in die 19de eeu opgeneem. Dit is tipies gereël deur opvoedkundige instellings, militêre organisasies en sportklubs as kompetisies tussen mededingende ondernemings.  Kompetisies in die Engelse openbare skole is beskou as menslike ekwivalente van perdewedrenne, jakkalsjag en hasebaan, beïnvloed deur 'n klassieke leerplan. Die Royal Shrewsbury School Hunt is die oudste hardloopklub ter wêreld, met geskrewe rekords van 1831 en bewyse dat dit teen 1819 gestig is. twee "jakkalse"  selfs vandag word RSSH -hardlopers "honde" genoem en 'n wedrenoorwinning is 'n 'doodmaak'.  Die eerste definitiewe rekord van Shrewsbury (landloop) se jaarlikse Steeplechase is in 1834, wat dit die oudste renwedloop van die moderne era maak.  Die skool maak ook aanspraak op die oudste atletiekbyeenkoms wat nog bestaan, afkomstig van die Tweede Lente -byeenkoms wat eers in 1840 gedokumenteer is. , die Hurdle Race en die proefopgawes. Hardlopers is deur "eienaars" ingeskryf en genoem asof hulle perde is.  21 myl daarvandaan en 'n dekade later is die eerste Wenlock Olimpiese Spele by Much Wenlock -renbaan gehou.  Byeenkomste tydens die Wenlock-spele van 1851 het 'n "halfmylvoetwedloop" (805 m) en 'n "spring in afstand" -kompetisie ingesluit. 
In 1865 het dr William Penny Brookes van Wenlock gehelp met die oprigting van die National Olympian Association, wat hul eerste Olimpiese Spele in 1866 in The Crystal Palace in Londen gehou het.  Hierdie nasionale byeenkoms was 'n groot sukses en lok 'n skare van meer as tienduisend mense.  In reaksie, dieselfde jaar, is die Amateur Athletic Club gestig en het dit 'n kampioenskap gehou vir 'gentlemen amateurs' in 'n poging om die sport vir die opgevoede elite terug te kry.  Uiteindelik het die "allcomers" -etos van die NOA gewen en die AAC is in 1880 herbou as die Amateur Athletic Association, die eerste nasionale liggaam vir atletiek. Die AAA Kampioenskappe, die de facto Britse nasionale kampioenskappe, hoewel dit slegs vir Engeland was, word sedert 3 Julie 1880 jaarliks ​​gehou, met slegs pouses tydens twee wêreldoorloë en 2006-2008.  Die AAA was in die beginjare van die sport effektief 'n wêreldwye beheerliggaam, wat sy reëls vir die eerste keer gekodifiseer het.
Intussen het die Verenigde State 'n jaarlikse nasionale kompetisie begin hou - die USA Outdoor Track and Field Championships - wat die eerste keer in 1876 deur die New York Athletic Club gehou is.  Die oprigting van algemene sportbeheerliggame vir die Verenigde State (die Amateur Athletic Union in 1888) en Frankryk (die Union des sociétés françaises de sports athlétiques in 1889) het die sport op 'n formele basis geplaas en beteken dat internasionale kompetisies moontlik geword het .
Die vestiging van die moderne Olimpiese Spele aan die einde van die 19de eeu was 'n nuwe hoogtepunt vir baan en veld. Die Olimpiese atletiekprogram, wat baan- en veldbyeenkomste insluit, plus 'n marathonwedloop, bevat baie van die voorste sportkompetisies van die Somerspele 1896. Die Olimpiese Spele het ook die gebruik van metrieke metings in internasionale baan- en veldbyeenkomste gekonsolideer, beide vir wedrenafstande en vir die meting van spronge en gooi. Die Olimpiese atletiekprogram het oor die komende dekades aansienlik uitgebrei, en baan- en veldwedstryde was steeds een van die prominentste by die Spele. Die Olimpiese Spele was die elite -kompetisie vir baan en veld, en slegs amateursportmanne kon deelneem. Baan en veld was steeds 'n groot amateursport, aangesien hierdie reël streng toegepas is: Jim Thorpe is van die baan- en veldmedaljes ontneem van die Olimpiese Spele van 1912 nadat dit onthul is dat hy onkoste gekos het vir die speel van bofbal, wat die Olympiese reëls vir amateurisme oortree het , voor die Spele van 1912. Sy medaljes is 29 jaar ná sy dood herstel. 
Dieselfde jaar is die International Amateur Athletic Federation (IAAF) gestig, wat die internasionale beheerliggaam vir baan en veld geword het, en dit het amateurisme as een van die grondbeginsels vir die sport vasgelê. Die National Collegiate Athletic Association het in 1921 hul eerste buitenshuise baan- en veldkampioenskap vir mans gehou, wat dit een van die mees gesogte kompetisies vir studente gemaak het, en dit is spoedig gevolg deur die bekendstelling van baan en veld tydens die inhuldiging van World Student Games in 1923. [ 16] Die eerste kontinentale baan- en veldwedstryd was die Suid -Amerikaanse kampioenskappe in 1919, wat gevolg is deur die Europese atletiekkampioenskappe in 1934. 
Tot in die vroeë 1920's was baan en veld byna uitsluitlik 'n strewe na mans. Alice Milliat het aangevoer dat vroue by die Olimpiese Spele ingesluit moet word, maar die Internasionale Olimpiese Komitee het geweier. Sy stig die International Women's Sports Federation in 1921 en, saam met 'n groeiende vrouesportbeweging in Europa en Noord -Amerika, begin die groep met die Women's Olimpiade (wat jaarliks ​​van 1921 tot 1923 gehou word). In samewerking met die English Women's Amateur Athletic Association (WAAA) is die Women's World Games vier keer tussen 1922 en 1934 gehou, asook 'n Women's International and British Games in London in 1924. Hierdie geleenthede het uiteindelik tot die bekendstelling van vyf gelei atletiekbyeenkomste vir vroue tydens die atletiek by die Somerspele 1928.  In China is vroue se atletiekbyeenkomste in die 1920's gehou, maar was onderhewig aan kritiek en oneerbiedigheid van die gehoor. Nasionale vroue -byeenkomste is in hierdie periode gestig, met die eerste Britse baan- en veldkampioenskappe vir vroue in 1923 en die Amateur Athletic Union (AAU) wat die eerste Amerikaanse baan- en veldkampioenskappe vir vroue geborg het. Ook in 1923 het advokaat Zhang Ruizhen vir liggaamlike opvoeding 'n beroep gedoen op groter gelykheid en deelname van vroue aan Chinese atletiek. Die opkoms van Kinue Hitomi en haar Olimpiese medalje in 1928 vir Japan dui op die groei van vroue in Oos -Asië.  Meer vroue -geleenthede word geleidelik ingestel namate die jare vorder (alhoewel dit eers teen die einde van die eeu was dat die mans- en vroueprogramme pariteit van gebeure benader het). By 'n toenemend inklusiewe benadering tot die sport, is groot baan- en veldwedstryde vir gestremde atlete vir die eerste keer op die Paralimpiese Somerspele van 1960 bekendgestel.
Met die opkoms van talle plaaslike kampioenskappe, sowel as die groei in multi-sportbyeenkomste in Olimpiese styl (soos die Statebondspele en die Pan-Amerikaanse Spele), het kompetisies tussen internasionale baan- en veldatlete wydverspreid geword. Vanaf die 1960's het die sport meer blootstelling en kommersiële aantrekkingskrag gekry deur televisie -dekking en die toenemende rykdom aan nasies. Na meer as 'n halfeeu van amateurisme, het die amateurstatus van die sport in die laat 1970's begin verplaas word deur toenemende professionaliteit.  As gevolg hiervan is die Amateur Athletic Union in die Verenigde State ontbind en is dit vervang met 'n nie-amateur-liggaam wat uitsluitlik gefokus was op die atletiek: The Athletics Congress (later USA Track and Field).  Die IAAF het amateurisme in 1982 laat vaar en later alle verwysings daarna uit sy naam verwyder deur homself as die International Association of Athletics Federations te hermerk.  Terwyl Westerse lande tot die vroeë tagtigerjare tot amateurs beperk was, het Sowjetbloklande altyd staatsfinansierde atlete gehad wat voltyds geoefen het, wat Amerikaanse en Wes-Europese atlete 'n beduidende nadeel gehad het.  In 1983 word die IAAF -wêreldkampioenskap in atletiek gestig - die eerste wêreldwye kompetisie ooit net vir atletiek - wat saam met die Olimpiese Spele een van die mees gesogte kompetisies in baan en veld geword het.
Die profiel van die sport bereik 'n nuwe hoogtepunt in die 1980's, met 'n aantal atlete wat huishoudelike name geword het (soos Carl Lewis, Sergey Bubka, Sebastian Coe, Zola Budd en Florence Griffith Joyner). Baie wêreldrekords is in hierdie tydperk gebreek, en die bykomende politieke element tussen mededingers van die Verenigde State, Oos -Duitsland en die Sowjetunie, in reaksie op die Koue Oorlog, het net die sport se gewildheid laat opvlam. Die toename in die kommersiële kapasiteit van baan en veld is ook ontmoet met ontwikkelings in die toepassing van sportwetenskap, en daar was baie veranderinge aan afrigtingsmetodes, atlete se dieetregime, oefengeriewe en sporttoerusting. Dit het ook gepaard gegaan met 'n toename in die gebruik van prestasieverbeterende middels. Staatsgesteunde doping in die 1970's en 1980's Oos-Duitsland, China,  die Sowjetunie,  en vroeë 21ste eeu Rusland, sowel as prominente individuele gevalle soos dié van die Olimpiese goue medaljewenners Ben Johnson en Marion Jones, het die openbare beeld en bemarkbaarheid van die sport.
Vanaf die 1990's word baan en veld al hoe meer professioneel en internasionaal, aangesien die IAAF meer as tweehonderd lidlande gekry het. Die IAAF -wêreldkampioenskappe in atletiek het 'n volledig professionele kompetisie geword met die bekendstelling van prysgeld in 1997,  en in 1998 bied die IAAF Golden League - 'n jaarlikse reeks groot baan- en veldbyeenkomste in Europa - 'n hoër vlak van ekonomiese aansporing in die vorm van 'n boerpot van $ 1 miljoen. In 2010 is die reeks vervang deur die meer winsgewende IAAF Diamond League, 'n reeks van veertien vergaderings wat in Europa, Asië, Noord-Amerika en die Midde-Ooste gehou is — die eerste wêreldwye jaarlikse reeks baan- en veldbyeenkomste. 
Spoor- en veldgebeurtenisse word in drie breë kategorieë verdeel: baanbyeenkomste, veldgebeurtenisse en gekombineerde geleenthede. [ aanhaling nodig ] Die meerderheid atlete spesialiseer in slegs een byeenkoms (of tipe byeenkoms) met die doel om hul prestasies te vervolmaak, alhoewel die doel van atlete saam gekombineer is om vaardig te wees in 'n aantal dissiplines. Baanbyeenkomste behels dat jy op 'n baan oor gespesifiseerde afstande hardloop, en - in die geval van die hekkie- en steilbyeenkoms - kan hindernisse op die baan geplaas word. Daar is ook afloswedrenne waarin spanne atlete aan die einde van 'n sekere afstand 'n stokkie aan hul spanlede gee en hardloop.
Daar is twee soorte veldgebeurtenisse: spring en gooi. In springkompetisies word atlete beoordeel op die lengte of hoogte van hul spronge. Die prestasies van springwedstryde vir afstand word gemeet vanaf 'n bord of merker, en elke atleet wat hierdie punt oortref, word geglo dat dit 'n fout gemaak het. In die spronge vir hoogte moet 'n atleet hul liggaam oor 'n dwarslat skoonmaak sonder om die staaf van die ondersteunende standaarde af te slaan. Die meerderheid springbyeenkomste is sonder hulp, alhoewel atlete hulself vertikaal aandryf met doelgemaakte stokke in die paalspring.
Die gooi -geleenthede behels die gooi van 'n werktuig (soos 'n swaar gewig, spies of diskus) vanaf 'n vasgestelde punt, terwyl atlete beoordeel word op die afstand wat die voorwerp gegooi word. Gekombineerde byeenkomste behels dieselfde groep atlete wat 'n aantal verskillende atletiekbyeenkomste beveg. Punte word gegee vir hul prestasie in elke byeenkoms en die atleet en/of spanne met die grootste puntetotaal aan die einde van alle byeenkomste is die wenner.
Nota: Gebeurtenisse in kursief word slegs by binnenshuise wêreldkampioenskappe meegeding
Opmerking: sewekamp kan verwys na twee verskillende geleenthede, elk bestaande uit verskillende dissiplines en albei erken deur IAAF: die binnekamp seweskamp vir mans en die buite sewekamp vir vroue.
Wedrenne oor kort afstande, of naellope, is een van die oudste hardloopkompetisies. Die eerste 13 uitgawes van die Antieke Olimpiese Spele bevat slegs een byeenkoms, die stadionwedren, wat 'n wedloop van die een kant van die stadion na die ander was.  Naelloopbyeenkomste fokus daarop dat atlete hul vinnigste hardloopspoed bereik en behou. Drie sprintbyeenkomste word tans by die Olimpiese Spele en die Wêreldkampioenskappe buite gehou: die 100 meter, 200 meter en 400 meter. Hierdie gebeurtenisse het hul oorsprong in wedrenne van keiserlike metings wat later na metriek verander het: die 100 m het ontstaan ​​uit die 100 meter-afslag,  die 200 m-afstande kom van die langafstand (of 1/8 myl), [27 ] en die 400 m was die opvolger van die 440 meter-jaag- of kwartmylren. 
Op professionele vlak begin naellopers die wedloop deur 'n krom posisie in die wegspringblokke in te neem voordat hulle vorentoe leun en geleidelik in 'n regop posisie beweeg terwyl die wedloop vorder en momentum verkry word.  Atlete bly in dieselfde baan op die hardloopbaan tydens alle naellope,  met die uitsondering van die 400 m binne. Wedrenne tot 100 m fokus grootliks op versnelling tot 'n atleet se maksimum spoed.  Alle naellope buite hierdie afstand bevat toenemend 'n element van uithouvermoë.  Menslike fisiologie bepaal dat 'n hardloper se maksimum spoed nie langer as dertig sekondes gehou kan word nie, omdat melksuur opbou sodra die spiere van die been begin suurstof ontneem.  Topsnelheid kan slegs tot 20 meter gehandhaaf word. 
Die 60 meter is 'n algemene binnenshuise byeenkoms en binnenshuise wêreldkampioenskap. Minder algemene geleenthede sluit in die 50 meter, 55 meter, 300 meter en 500 meter, wat in sommige hoërskool- en kollegiale kompetisies in die Verenigde State aangebied word. Die 150 meter het, hoewel dit selde deelgeneem het, 'n sterbelaaide geskiedenis: Pietro Mennea het in 1983 'n wêreldbeste opgestel,  die Olimpiese kampioene Michael Johnson en Donovan Bailey het in 1997 kop-aan-kop oor die afstand gespeel,  en Usain Bolt het Mennea se rekord in 2009.  verbeter
Die mees algemene baanafstandbyeenkomste is die 800 meter, 1500 meter en myl, alhoewel die 3000 meter ook as 'n middelafstandbyeenkoms geklassifiseer kan word.  Die 880 werf, of 'n half kilometer, was die voorvader van die 800 m afstand en dit het sy wortels in kompetisies in die Verenigde Koninkryk in die 1830's.  Die 1500 m het ontstaan ​​as gevolg van drie rondtes van 'n 500 m baan, wat in die 20ste eeu algemeen op kontinentale Europa was. 
Hardlopers begin die wedloop vanaf 'n staande posisie langs 'n geboë wegspringlyn en nadat hulle die beginpistool gehoor het, gaan hulle na die binneste baan om die vinnigste pad na die eindpunt te volg. In 800 m -wedrenne begin atlete op 'n verspringende beginpunt voor die draai in die baan en moet hulle in hul bane bly vir die eerste 100 m van die wedloop.  Hierdie reël is ingestel om die hoeveelheid fisieke rommel tussen hardlopers in die vroeë stadiums van die wedloop te verminder.  Fisiologies vereis hierdie middelafstand-byeenkomste dat atlete oor goeie aërobiese en anaërobiese energieproduserende stelsels beskik, en ook dat hulle sterk spoeduithouvermoë het. 
Die byeenkomste van 1500 m en myl was histories een van die mees gesogte atletiekbyeenkomste. Die Sweedse mededingers Gunder Hägg en Arne Andersson het by verskeie geleenthede in die veertigerjare mekaar se wêreldrekords van 1500 m en myl gebreek.   Die prominensie van die afstande word gehandhaaf deur Roger Bannister, wat (in 1954) die eerste was om die lang ontwykende myl van vier minute te hardloop,   en die prestasies van Jim Ryun het die interval gewild gemaak opleiding.  Wedrenne tussen die Britse mededingers Sebastian Coe, Steve Ovett en Steve Cram kenmerk die middelafstand-hardloop in die 1980's.  Vanaf die negentigerjare het Noord -Afrikaners soos Noureddine Morceli van Algerië en Hicham El Guerrouj van Marokko die 1500 en myl -byeenkomste oorheers. 
Behalwe die kort afstande van naellope, word faktore soos 'n atleet se reaksies en topsnelheid minder belangrik, terwyl eienskappe soos tempo, wedrenstaktiek en uithouvermoë meer belangrik word.  
Daar is drie algemene hardloopwedstryde oor lang afstande in baan- en veldwedstryde: 3000 meter, 5000 meter en 10 000 meter. Laasgenoemde twee wedrenne is beide Olimpiese en Wêreldkampioenskapsbyeenkomste in die buitelug, terwyl die 3000 m by die IAAF Wêreld Binnenshuise Kampioenskappe gehou word. Die byeenkomste van 5000 m en 10 000 m het hul historiese wortels in die wedlope van 3 myl en 6 myl. Die 3000 m is histories gebruik as 'n langafstandbyeenkoms vir vroue, wat die Wêreldkampioenskapprogram in 1983 en die Olimpiese program in 1984 betree het, maar dit is laat vaar ten gunste van 'n byeenkoms van 5000 m vir vroue in 1995.  Marathons, terwyl lang- afstandwedrenne word gewoonlik op straatbane aangebied en word gereeld afsonderlik van ander baan- en veldbyeenkomste gehardloop.
Wat mededingingsreëls en fisiese vereistes betref, het baanwedlope oor lang afstande baie gemeen met middelafstandwedrenne, behalwe dat pas, uithouvermoë en wedrenstaktieke baie groter faktore in prestasies word.   'n Aantal atlete het egter sukses behaal in beide middel- en langafstandbyeenkomste, waaronder Saïd Aouita wat wêreldrekords van 1500 m tot 5000 m opgestel het.  Die gebruik van pasaangeërs in langafstandbyeenkomste is baie algemeen op elitevlak, alhoewel hulle nie op kampioenskapsvlakkompetisies teenwoordig is nie, aangesien alle gekwalifiseerde deelnemers wil wen.  
Die langafstandbaanbyeenkomste het in die 1920's gewild geword deur die prestasies van die "Flying Finns", soos die veelvuldige Olimpiese kampioen Paavo Nurmi. Die suksesse van Emil Zátopek in die vyftigerjare het intense interval-oefenmetodes bevorder, maar Ron Clarke se wêreldrekordrekords het die belangrikheid van natuurlike opleiding en ewe hardloop bepaal. In die 1990's het Noord-en Oos-Afrikaanse hardlopers in langafstandbyeenkomste gestyg. Veral Keniaanse en Ethiopiese atlete was sedertdien steeds oorheersend in hierdie byeenkomste. 
Aflosrenne is die enigste baan -en -veldbyeenkoms waarin 'n span hardlopers regstreeks teen ander spanne meeding.  Gewoonlik bestaan ​​'n span uit vier hardlopers van dieselfde geslag. Elke hardloper voltooi hul gespesifiseerde afstand ('n been genoem) voordat hy 'n stokkie aan 'n spanmaat oorhandig, wat dan sy been begin nadat hy die stokkie ontvang het. Daar is gewoonlik 'n aangewese gebied waar atlete die stok moet ruil. Spanne kan gediskwalifiseer word as hulle nie die verandering binne die gebied kan voltooi nie, of as die stokkie tydens die wedloop laat val word. 'N Span kan ook gediskwalifiseer word as sy deelnemers opsetlik ander mededingers belemmer het.
Afloswedrenne het in die 1880's in die Verenigde State verskyn as 'n variasie op liefdadigheidswedrenne tussen brandweermanne, wat elke 300 meter 'n rooi wimpel aan spanmaats sou oorhandig. Daar is twee baie algemene aflosbyeenkomste: die 4 × 100 meter aflos en die 4 × 400 meter aflos. Beide byeenkomste het die Olimpiese program by die Somerspele van 1912 betree nadat 'n eenmalige aflosaflosaflos vir mans in die Olimpiese Spele in 1908 plaasgevind het.  Die 4 × 100 m -byeenkoms word streng binne dieselfde baan op die baan gehardloop, wat beteken dat die span gesamentlik een volledige baan van die baan hardloop. Spanne in 'n 4x400 m-byeenkoms bly in hul eie baan totdat die naaswenner van die tweede been die eerste draai verbysteek, waarna hardlopers hul bane kan verlaat en na die binneste deel van die baan kan gaan. Vir die tweede en derde stokwisseling moet spanmaats hulself in lyn bring met hul spanposisie - voorste spanne neem die binnebane, terwyl spanmaats van die stadiger spanne op die buitebane moet wag.  
Die Shuttle Hurdle Relay per Hurdling -webblad: In 'n shuttle hekkie -aflos hardloop elk van vier hekkies in 'n span die teenoorgestelde rigting as die vorige hardloper. Geen knuppels word vir hierdie spesifieke aflos gebruik nie.
Die IAAF hou wêreldrekords vir vyf verskillende soorte baanaflosse. Soos met 4 × 100 m en 4 × 400 m byeenkomste, bestaan ​​alle wedlope uit spanne van vier atlete wat dieselfde afstande hardloop, waarvan die afstande wat minder gereeld betwis word, die 4 × 200 m, 4 × 800 m en 4 × 1500 m aflos is.  Ander byeenkomste sluit in die afstand -wisselslagaflos (bestaande uit bene van 1200 m, 400 m, 800 m en 1600 m), wat gereeld in die Verenigde State gehou word, en 'n naelloopaflos, bekend as die Sweedse wisselslagaflos, wat is gewild in Skandinawië en is gehou tydens die IAAF Wêreldkampioenskap vir jeug in atletiek.  Aflosbyeenkomste het aansienlike deelname aan die Verenigde State, waar 'n aantal groot vergaderings (of afloskarnavalle) feitlik uitsluitlik op aflosbyeenkomste gefokus is. 
Wedrenne met hindernisse as struikelblokke is die eerste keer in die 19de eeu in Engeland gewild.  Die eerste bekende gebeurtenis, wat in 1830 plaasgevind het, was 'n variasie van die 100-meter-dash wat swaar houtversperrings as hindernisse ingesluit het. 'N Kompetisie tussen die Oxford- en Cambridge-atletiekklubs in 1864 het dit verfyn en 'n wedloop van 120 meter (110 m) gehou met tien hekkies van 3 voet en 1,06 m (6 duim) hoog (elk 10 meter uitmekaar geplaas) ), met die eerste en laaste hekkies onderskeidelik 15 meter van die begin en die einde af. Franse organiseerders het die wedloop aangepas in metrieke (voeg 28 cm by) en die basiese beginsels van hierdie wedloop, die 110 meter hekkies vir mans, het grootliks onveranderd gebly.  Die oorsprong van die 400 meter hekkies lê ook in Oxford, waar (omstreeks 1860) 'n kompetisie oor 440 meter gehou is en twaalf 1,06 m hoë houtversperrings langs die baan geplaas is. Die moderne regulasies spruit uit die Somer-Olimpiese Spele van 1900: die afstand is vasgestel op 400 m, terwyl tien 3 voet (91,44 cm) hekkies 35 m van mekaar op die baan geplaas is, met die eerste en laaste hekkies 45 m en 40 m weg onderskeidelik die begin en eindpunt.  Vrouehekkies is effens laer op 84 cm (2 ft 9 in) vir die 100 m -byeenkoms en 76 cm (2 ft 6 in) vir die 400 m -byeenkoms.  
Verreweg die algemeenste byeenkomste is die 100 meter hekkies vir vroue, 110 m hekkies vir mans en 400 m hekkies vir beide geslagte. Die 110 m vir mans is op elke moderne Somerspele aangebied, terwyl die 400 m vir mans in die tweede uitgawe van die Spele bekendgestel is.   Vroue het aanvanklik deelgeneem aan die 80 meter hekkiebyeenkoms, wat in 1932 tot die Olimpiese program toegetree het. m hekkiesbyeenkoms het op die Olimpiese Spele plaasgevind (nadat dit die vorige jaar by die Wêreldkampioenskap in Atletiek in 1983 voorgestel is).  Ander afstande en hoogtes van hekkies, soos die 200 meter hekkies en lae hekkies, was eens algemeen, maar word nou selde gehou. Die 300 meter hekkies word op sommige vlakke van Amerikaanse kompetisie gehardloop.
Buiten die hekkies is die steil jaag wedren die ander baan en veld byeenkoms met hindernisse. Net soos die hindernisgebeurtenisse, vind die steeplechase sy oorsprong in studentekompetisie in Oxford, Engeland. Hierdie gebeurtenis is egter gebore as 'n menslike variasie op die oorspronklike steilvliegkompetisie wat in perdewedrenne gevind is. Op die baan vir die Engelse kampioenskappe van 1879 is 'n steilvliegbyeenkoms gehou en op die Somerspele 1900 was daar 2500 m en 4000 m steil jaagrenne vir mans. Die byeenkoms is oor verskillende afstande gehou totdat die Somer -Olimpiese Spele in 1920 die opkoms van die 3000 meter -steile baan as die standaardbyeenkoms gemerk het.  Die IAAF stel die standaarde van die byeenkoms in 1954 vas, en die byeenkoms word gehou op 'n 400 m -baan wat 'n watersprong op elke rondte insluit.  Ten spyte van die lang geskiedenis van mans se steilvlugbane in baan en veld, het die vrouestapelbaan eers in 2005 die Wêreldkampioenskapstatus gekry, met sy eerste Olimpiese verskyning in 2008.
Die verspring is een van die oudste atletiekbyeenkomste, wat sy oorsprong het as een van die gebeure in die antieke Griekse vyfkampwedstryd. Die atlete hardloop 'n entjie en spring in 'n gegrawe aarde, met die wenner die een wat die verste spring.  Klein gewigte (Halteres) is in elke hand gehou tydens die sprong, dan teruggeswaai en naby die einde gedaal om ekstra momentum en afstand te kry.  Die moderne verspring, gestandaardiseer in Engeland en die Verenigde State omstreeks 1860, lyk baie soos die ou gebeurtenis, hoewel geen gewigte gebruik word nie. Atlete hardloop oor 'n baan wat na 'n springplank en 'n sandput lei.  Die atlete moet spring voor 'n gemerkte lyn en hul bereikte afstand word gemeet vanaf die naaste sandpunt wat deur die atleet se liggaam versteur word. 
Die atletiekkompetisie tydens die eerste Olimpiese Spele het 'n verspringkompetisie vir mans aangebied en 'n vrouekompetisie is tydens die Somer -Olimpiese Spele van 1948 ingestel.  Professionele verspringers het tipies sterk versnellings- en naellope. Atlete moet egter ook konsekwent vorder sodat hulle naby die bord kan opstyg terwyl hulle hul maksimum spoed behou.   Benewens die tradisionele verspring, bestaan ​​daar 'n staande verspringwedstryd wat vereis dat atlete sonder 'n aanloop uit 'n statiese posisie spring. 'N Mansweergawe van hierdie gebeurtenis verskyn op die Olimpiese program van 1900 tot 1912. 
Soortgelyk aan die verspring, vind die driesprong plaas op 'n baan wat op pad is na 'n sandput. Oorspronklik sou atlete twee keer op dieselfde been spring voordat hulle in die put spring, maar dit is vanaf 1900 verander na die huidige "hop, trap en spring" patroon. Daar is 'n geskil oor die vraag of die driesprong in antieke Griekeland betwis is: terwyl sommige historici beweer dat daar 'n wedstryd van drie spronge by Antieke Spele plaasgevind het,  ander, soos Stephen G. Miller, meen dat dit verkeerd is, wat daarop dui dat die oortuiging spruit uit 'n mitologiese verslag van Phayllus van Croton wat ongeveer 16,3 m lank gespring het.   The Book of Leinster, 'n Ierse manuskrip uit die 12de eeu, teken die bestaan ​​van geal-ruith (driesprong) wedstryde by die Tailteann Games. 
Die driespringkompetisie vir mans was altyd teenwoordig by die moderne Olimpiese Spele, maar eers in 1993 het 'n damesweergawe die status van die Wêreldkampioenskap verwerf en drie jaar later sy eerste Olimpiese verskyning.  Die driesprongbyeenkoms vir mans wat tydens die Olimpiese Spele in 1900 en 1904 aangebied is, maar sulke kompetisies het sedertdien baie ongewoon geword, hoewel dit steeds as 'n nie-mededingende oefenoefening gebruik word. 
Die eerste aangetekende gevalle van hoogspringkompetisies was in die 19de eeu in Skotland.  Verdere kompetisies is in 1840 in Engeland gereël en in 1865 is die basiese reëls van die moderne byeenkoms daar gestandaardiseer.  Atlete hardloop kort op en neem dan van een voet af om oor 'n horisontale staaf te spring en terug te val op 'n kussingslanding.  Die hoogspring vir mans is ingesluit by die Olimpiese Spele van 1896 en 'n vrouekompetisie het in 1928 gevolg.
Springtegniek speel 'n belangrike rol in die geskiedenis van die byeenkoms. Hoogspringers het tipies eers die latvoete in die laat 19de eeu skoongemaak met behulp van die skêr-, oostelike afsny- of westerse roltegniek. Die straddle-tegniek het in die middel van die 20ste eeu prominent geword, maar Dick Fosbury het die tradisie omver gewerp deur 'n pionier te wees in die laat-sestigerjare-die Fosbury Flop-wat hom die goud op die Olimpiese Spele in 1968 behaal het. Hierdie tegniek het vanaf die 1980's die oorweldigende standaard vir die sport geword.   Die staande hoogspring is tydens die Olimpiese Spele van 1900 tot 1912 betwis, maar is nou relatief ongewoon buite die gebruik daarvan as oefenoefening.
Wat sport betref, is die gebruik van pale vir afwisselingsafstande aangeteken in Fierljeppen -wedstryde in die Friese gebied van Europa, en by die gimnastiekkompetisies in Duitsland in die 1770's is hoogte gewel.  Een van die vroegste aangetekende paalspringkompetisies was in 1843 in Cumbria, Engeland.  Die basiese reëls en tegniek van die byeenkoms het sy oorsprong in die Verenigde State. Die reëls het vereis dat atlete nie hul hande langs die paal moet beweeg nie en atlete het eers begin om die balk met hul voete skoon te maak en te draai sodat die maag na die kroeg kyk. Bamboespale is in die 20ste eeu bekendgestel en 'n metaalkas in die aanloopbaan vir die aanplant van die paal het standaard geword. Landingsmatrasse is in die middel van die 20ste eeu ingebring om die atlete wat al hoe hoër hoogtes bereik, te beskerm. 
Die moderne byeenkoms sien dat atlete oor 'n baan loop, die paal in die metaalkas plant en oor die horisontale staaf spring, voordat hulle die paal loslaat en agteroor op die matras val.  Terwyl vorige weergawes hout, metaal of bamboes gebruik het, word moderne pale gewoonlik gemaak van kunsmatige materiale soos veselglas of koolstofvesel.  Die paalspring is sedert 1896 'n Olimpiese byeenkoms vir mans, maar dit was meer as 100 jaar later dat die eerste wêreldkampioenskap vir vroue by die IAAF Wêreldbinne -kampioenskappe in 1997 gehou is. Die eerste Olimpiese paalspringkompetisie vir vroue het in 2000 plaasgevind. 
Baan en veld bevat enkele van die belangrikste soorte gooi -sportsoorte, en die vier groot dissiplines is die enigste suiwer werpbyeenkomste wat tydens die Olimpiese Spele aangebied is. 
Die oorsprong van die gewigstoot kan herlei word na pre-historiese kompetisies met rotse:  in die Middeleeue was die kliphout in Skotland bekend en die steinstossen is in Switserland aangeteken. In die 17de eeu was kanonskietkompetisies binne die Engelse weermag 'n voorloper van die moderne sport.  Die term "skoot" kom van die gebruik van ronde skietstyl-ammunisie vir die sport.  Die moderne reëls is die eerste keer in 1860 uiteengesit en vereis dat mededingers wettige ingooie moet neem binne 'n vierkante gooioppervlak van 2,13 m aan elke kant. Dit is verander in 'n sirkelgebied met 'n deursnee van sewe voet in 1906, en die gewig van die skoot is gestandaardiseer tot 16 pond (7,26 kg). Gooi tegniek is ook verfyn gedurende hierdie tydperk, met geboë armgooie wat verbied is omdat dit as te gevaarlik geag word en die sy-stap en gooi tegniek wat in 1876 in die Verenigde State ontstaan ​​het. 
Die gewigstoot is sedert 1896 'n Olimpiese sport vir mans, en 'n vrouekompetisie met 'n skoot van 4 kg is bygevoeg in 1948. Verdere gooitegnieke het sedert die naoorlogse tyd ontstaan: in die 1950's het Parry O'Brien gewild gemaak die 180 grade draai en gooi tegniek wat algemeen bekend staan ​​as die "gly", wat die wêreldrekord 17 keer onderweg breek, terwyl Aleksandr Baryshnikov en Brian Oldfield die "spin" of rotasie tegniek in 1976 bekendstel.  
In die diskusgooi ding atlete mee om 'n swaar skyf die verste te gooi. In standaardkompetisies gooi atlete die skyf uit 'n vasgestelde sirkelboog en maak beurte om 'n reeks gooi, met die uitsonderlike beste poging wat die oorwinnaar bepaal. As een van die gebeure in die antieke vyfkamp, ​​dateer die geskiedenis van die diskusgooi terug tot 708 vC.  In die ou tyd is 'n swaar sirkelvormige skyf uit 'n vaste staande posisie op 'n klein voetstuk gegooi, en dit is hierdie styl wat herleef het vir die Olimpiese Spele van 1896.  Dit duur voort tot die 1906 Intercalated Games in Athene, wat sowel die antieke styl as die toenemend gewilde moderne styl van draai en gooi bevat. Teen die Olimpiese Spele van 1912 het die ou staande gooi -styl in onbruik geraak en wedstryde wat binne 'n 2,5 m -werpgebied begin, het die standaard geword.  Die diskuswerktuig is gestandaardiseer tot 2 kg (4,4 pond) in gewig en 22 cm (8 duim) in deursnee in 1907.  Die vrouediskus was een van die eerste vroue -byeenkomste op die Olimpiese program, wat in 1928 bekendgestel is.  Die eerste moderne atleet wat die diskus gegooi het terwyl hy die hele liggaam gedraai het, was die Tsjeggiese atleet Frantisek Janda-Su, wat die tegniek uitgevind het toe hy die posisie van die beroemde standbeeld van Discobolus bestudeer het en die 1900 Olimpiese silwermedalje gewen het.
As 'n werktuig van oorlog en jag, het spiesgooi in die prehistoriese tyd begin.  Saam met die diskus was die spies die tweede gooi in die antieke Olimpiese vyfkamp. Rekords van 708 vC toon twee tipes spieskompetisies wat saam bestaan: gooi na 'n teiken en gooi spies vir afstand. Dit was laasgenoemde tipe waaruit die moderne gebeurtenis ontstaan.  In antieke kompetisies sou atlete 'n enkiel (dun leerstrook) om die spies wat as 'n slinger gedien het om ekstra afstand te vergemaklik.  Die spiesgooi het in die laat 19de eeu baie gewild geword in Skandinawië en atlete uit die streek is nog steeds een van die mees dominante gooiers in manskompetisies.  Die moderne gebeurtenis bevat 'n kort aanloop op 'n baan en dan laat die gooier die spies los voor die foutlyn. Die aanloopbaan het 'n lengte van minstens 30 m en is bedek met dieselfde oppervlak as die baan. 
Die eerste Olimpiese spiesgooi -wedstryd vir mans is in 1908 gehou en 'n vrouekompetisie is in 1932 ingestel.   Die eerste spies is gemaak van verskillende soorte hout, maar in die 1950's het die voormalige atleet Bud Held 'n hol spies bekendgestel , dan 'n metaalspies, wat albei die prestasies van die gooiers verhoog het.  Nog 'n voormalige atleet, Miklós Németh, het die ruwe stertspies uitgevind en gooi wat meer as 100 m bereik het-na die grense van stadions.  Die afstande en die toenemende aantal horisontale landings het daartoe gelei dat die IAAF die spies vir mans herontwerp het om afstand te verminder en die werktuig se afwaartse aanslagmoment te vergroot om makliker meting moontlik te maak. Ruwe stertontwerpe is in 1991 verbied en alle punte wat met sulke spiese behaal is, is uit die rekordboeke verwyder. Die spies vir vroue het 'n soortgelyke herontwerp in 1999 ondergaan.  Die huidige spiesspesifikasies is 2,6 tot 2,7 m lank en 800 gram in gewig vir mans, en 2,2 tot 2,3 m en 600 g vir vroue. 
Die vroegste aangetekende voorlopers van die moderne hamergooi kom uit die Tailteann Games van antieke Ierland, wat gebeurtenisse bevat soos die gooi van 'n gewig wat aan 'n tou geheg is, 'n groot rots op 'n houthandvatsel, of selfs 'n wawiel op 'n houtas.  Ander antieke kompetisies sluit in die gooi van 'n gietysterbal wat aan 'n houthandvatsel geheg is - die wortel van die term "hamergooi" vanweë die ooreenkoms met die gereedskap.  In die 16de eeu in Engeland is wedstryde met die gooi van die werklike smid se Sledgehammers aangeteken.  Die hamerwerktuig is gestandaardiseer in 1887 en die kompetisies het soos die moderne gebeurtenis begin lyk. Die gewig van die metaalbal was 7,26 kg, terwyl die aangehegte draad tussen 1,175 m en 1,215 m moes meet. 
Die hamergooi vir mans het in 1900 'n Olimpiese byeenkoms geword, maar die vroue -byeenkoms - met 'n gewig van 4 kg - word eers later baie wyd meegeding, en uiteindelik op die Olimpiese program vir vroue in 2000.  Die afstande manlike atlete het vanaf die vyftigerjare groter geword as gevolg van verbeterde toerusting met behulp van die digter metale, 'n oorskakeling na betongooi -gebiede en meer gevorderde oefentegnieke.  Professionele hamergooiers was histories groot, sterk, stewige atlete. Eienskappe soos verfynde tegniek, spoed en buigsaamheid het egter in die moderne era al hoe belangriker geword, aangesien die wettige gooi -area van 90 tot 34,92 grade verminder is en gooi -tegniek drie tot vier beheerde rotasies behels.   
Gekombineerde geleenthede Wysig
Gekombineerde (of multidissiplinêre) byeenkomste is kompetisies waarin atlete aan 'n aantal baan- en veldbyeenkomste deelneem, wat punte verdien vir hul prestasie in elke byeenkoms, wat bydra tot 'n totale puntetelling. Buitelug is die algemeenste gekombineerde byeenkomste die mans se tienkamp (tien byeenkomste) en die sewekamp vir vroue (sewe byeenkomste). As gevolg van stadionbeperkings, het die binnenshuise gekombineerde byeenkomskompetisie 'n verminderde aantal byeenkomste, wat lei tot die sewekamp vir mans en die vyfkamp vir vroue. Atlete kry punte toegeken op grond van 'n internasionale standaard-puntetellingstelsel, soos die puntelys-puntetabel.
Die Antieke Olimpiese vyfkamp (bestaande uit verspring, spiesgooi, diskus, die stadion wedloop en stoei) was 'n voorloper van die gekombineerde atletiekbyeenkomste en hierdie ou gebeurtenis is herstel tydens die Olimpiese Somerspele 1906 (Intercalated Games). Op die Somer-Olimpiese Spele in 1904 is 'n all-round mans gehou, tussen vyf Amerikaanse en twee Britse atlete.
Tienkamp vir mans
Sewekamp vir mans (binne)
Dames se vyfkamp (binne)
Die term baan en veld is vervleg met die stadions wat die eerste keer sulke kompetisies aangebied het. Die twee basiese kenmerke van 'n baan- en veldstadion is die buitenste ovaalvormige hardloopbaan en 'n grasveld binne hierdie baan-die veld. In vorige kompetisies het die baanlengtes gewissel: die Panathinaiko -stadion was 333,33 meter op die Somerspele 1896, terwyl die afstand by die Olimpiese Spele in 1904 'n derde van 'n myl (536,45 m) by Francis Field was. Namate die sport ontwikkel het, het die IAAF die lengte gestandaardiseer tot 400 m en verklaar dat die bane in ses tot agt baanbane verdeel moet word. Presiese breedtes vir die bane is vasgestel, asook regulasies rakende die kromming van die baan. Spore van afgeplatte bakke was vroeg in die 20ste eeu gewild, maar sintetiese spore het in die laat 1960's standaard geword. 3M se Tartan-baan ('n all-weather hardloopbaan van poliuretaan) het gewild geword nadat dit by die Amerikaanse Olimpiese Proewe in 1968 en die Somer-Olimpiese Spele in 1968 gebruik is, en dit het begin met die proses waarin sintetiese bane die standaard vir die sport geword het. Baie baan- en veldstadions is veeldoelige stadions, met die drafbaan rondom 'n veld wat gebou is vir ander sportsoorte, soos die verskillende soorte sokker.
Die veld van die stadion kombineer 'n aantal elemente vir gebruik in die spring- en gooi -byeenkomste. Die verspring- en driesprongareas bestaan ​​uit 'n reguit, smal 40 meter-hardloopbaan met 'n sandput aan die een of albei kante. Spring word gemeet vanaf 'n opstartplank - gewoonlik 'n klein houtstrook met 'n plastiekmerker vasgemaak - wat verseker dat atlete agter die meetlyn spring. Die paalspringgebied is ook 'n hardloopbaan van 40 meter en het 'n inspringing in die grond (die boks) waar gewelaars hul pale plant om hulself oor 'n dwarslat te dryf voordat hulle op kussingsloopmatte val. Die hoogspring is 'n gestroopte weergawe hiervan, met 'n oop baan of veld wat lei na 'n dwarslat met 'n vierkantige oppervlakte landingsmatte daaragter.
Die vier gooi -byeenkomste begin gewoonlik aan die een kant van die stadion. Die spiesgooi vind gewoonlik plaas op 'n stuk baan wat sentraal en parallel is met die reguit ritte van die hoofbaan. Die spiesgooi -gebied is gereeld 'n sektorvorm oor die baan (sportveld) in die middel van die stadion, wat verseker dat die spies minimaal kans het om skade of besering aan te rig. Die diskusgooi- en hamergooi -wedstryde begin in 'n hoë metaalhok wat gewoonlik in een van die hoeke van die veld geleë is. Die hok verminder die gevaar dat werktuie uit die speelveld geslinger word en gooi skuins oor die veld in die middel van die stadion. Die gewigstoot het 'n sirkelvormige werpgebied met 'n teenbord aan die een kant. Die werpgebied is 'n sektor. Sommige stadions het ook 'n waterspringgebied aan die een kant van die veld, spesifiek vir steil jaagwedrenne.
Basiese binnenshuise plekke kan aangepaste gimnasiums wees, wat maklik hoogspringkompetisies en kortbaanbyeenkomste kan akkommodeer. Volwasse binnenshuise arena's (dit wil sê dié wat volledig toegerus is om alle byeenkomste vir die Wêreldbinne-binnekampioenskappe aan te bied) het ooreenkomste met hul buite-ekwivalente. Gewoonlik word 'n sentrale gebied omring deur 'n ovaalbaan van 200 meter met vier tot agt bane. Die baan kan by die draaie gebank word sodat atlete gemakliker om die radius kan hardloop. Sommige het 'n tweede hardloopbaan wat reguit oor die veld loop, parallel met die reguit rigtings van die hoofbaan. Hierdie baan word gebruik vir die 60 meter en 60 meter hekkies, wat byna uitsluitlik binne gehou word.
'N Ander algemene aanpassing in die Verenigde State is 'n baan van 160 meter (11 rondtes tot 'n myl) wat inpas by 'n gemeenskaplike basketbalbaan. Dit was baie gewild toe wedrenne op keiserlike afstande gehou is, wat geleidelik in die sewentiger- en tagtigerjare deur verskillende organisasies uitgefaseer is. Voorbeelde van hierdie opset is die Millrose Games in Madison Square Garden en die Sunkist Invitational wat voorheen in die Los Angeles Sports Arena gehou is. 
Al vier die algemene springbyeenkomste word by binnenshuise plekke gehou. Die verspringgebiede loop langs die sentrale baan van 60 m en is meestal identies in vorm met hul buitekant. Die paalspringbaan en landingsgebied is ook langs die sentrale hardloopbaan. Gewigstoot en gewigstoot is die enigste gooi -geleenthede wat binnenshuis gehou word weens groottebeperkings. Die werpgebied is soortgelyk aan die buitelugbyeenkoms, maar die landingsektor is 'n reghoekige gedeelte omring deur net of 'n stopversperring. 
Benewens die aanbied van die Wêreld Binne -kampioenskappe, bied die IAAF sedert 2016 die IAAF Wêreldbinnenshuise toer aan.
Die reëls van baanbyeenkomste in atletiek, soos waargeneem in die meeste internasionale atletiekwedstryde, word bepaal deur die Kompetisiereëls van die International Association of Athletics Federations (IAAF). Die mees onlangse volledige stel reëls is die 2009 -reëls wat slegs betrekking het op kompetisies in 2009.  Belangrike reëls van baanbyeenkomste is die met betrekking tot begin, hardloop en eindig. Huidige reëls vir Wêreldatletiek (WA) is beskikbaar op WA se webwerf . Huidige USATF (USA) Kompetisie -reëls boekie is beskikbaar op die USATF webwerf . Vorige boekies van die USATF -kompetisiereëls is ook beskikbaar (2002, 2006 tot 2020) .
Begin met redigeer
Die begin van 'n wedloop word gekenmerk deur 'n wit lyn van 5 cm breed. In alle wedlope wat nie in bane gehardloop word nie, moet die beginlyn geboë wees, sodat al die atlete op dieselfde afstand van die eindpunt begin.  Beginblokke mag gebruik word vir alle wedlope tot en met 400 m (insluitend die eerste skof van die 4 × 100 m en 4 × 400 m) en mag nie vir enige ander wedloop gebruik word nie. Geen deel van die wegspringblok mag die beginlyn oorvleuel of na 'n ander baan strek nie. 
Alle wedrenne moet begin word deur die verslag van die aanvanklike geweer of goedgekeurde wegspringapparaat wat na bo afgevuur word nadat hulle vasgestel het dat atlete stabiel en in die regte beginposisie is.  'n Atleet mag nie sy hande of voete aan die beginlyn of aan die grond voor raak nie. 
Vir naellope tot 400 m gee die voorgereg twee opdragte: "op jou punte" om atlete opdrag te gee om die beginlyn te nader, gevolg deur "stel" om die atlete te adviseer dat die begin van die wedloop op hande is. Die opdragte van die voorgereg word tipies gegee in die moedertaal in nasionale kompetisies, of in Engels of Frans in internasionale kompetisies. Sodra alle atlete in hul beginposisie is, moet die geweer of 'n goedgekeurde wegspringapparaat afgevuur of geaktiveer word. As die voorgereg nie tevrede is dat almal gereed is om voort te gaan nie, kan die atlete uit die blokke geroep word en kan die proses weer begin. 
Daar is verskillende soorte begin vir wedlope van verskillende afstande. Middel- en langafstandwedrenne gebruik hoofsaaklik die waterval begin. Dit is wanneer alle atlete begin op 'n geboë lyn wat verder uitbeweeg aan die buitekant van die baan. Deelnemers mag dadelik na die binnebaan beweeg, solank dit veilig is. Vir sommige middelafstandwedlope, soos 800 m, begin elke atleet in sy eie baan. Sodra die geweer afgevuur het, moet hulle in die baan waarin hulle begin, hardloop totdat merkers op die baan hulle in kennis stel dat dit tyd is om na die binnebaan te beweeg. Vir sprintwedrenne begin atlete in wegspringblokke en moet hulle hele baan in hul eie baan bly. 
'N Atleet mag, nadat hy 'n finale posisie aanvaar het, eers met sy beginbeweging begin nadat hy die verslag van die geweer of goedgekeurde wegspringapparaat ontvang het. As hy na die oordeel van die beginner of herinnerings dit vroeër doen, word dit as 'n vals begin beskou. Dit word as 'n vals begin beskou as 'n atleet na die oordeel van die aanvaller nie die opdragte "op u punte" of "stel" na behoorlike tyd na 'n redelike tyd of 'n atleet na die opdrag "op u punte" ander steur nie atlete in die wedloop deur middel van klank of andersins. As die hardloper in die "stel" posisie is en beweeg, word die hardloper ook gediskwalifiseer.  Vanaf 2010 [update] word enige atleet wat 'n vals begin maak, gediskwalifiseer. 
In die internasionale elite -kompetisie voel elektroniese vasgemaakte wegspringblokke die reaksietyd van die atlete. As die atleet in minder as 0,1 sekonde reageer, klink 'n waarskuwing vir 'n herroeper en die atleet is skuldig aan 'n vals begin. 
Hardloop van die wedloop Edit
Vir naellope (behalwe die 4 × 400 m -aflos en die binnenshuise 400 meter), moet elke atleet die wedloop binne die toegewese baan van begin tot einde hardloop. As 'n atleet hul baan verlaat of op die lyn trap om elke baan af te bak, sal die atleet gediskwalifiseer word. Baanreëls geld ook vir aanvanklike periodes van ander baanwedlope, byvoorbeeld die begin van die 800 m. Soortgelyke reëls geld vir wedlope oor lang afstande wanneer 'n groot veld atlete teenwoordig is en afsonderlike beginpunte aangewys word, met die veld wat saamsmelt tot een groep kort na die beginfase.  
Elke atleet wat 'n ander atleet in die wiele ry of belemmer op 'n manier wat sy vordering belemmer, moet van die byeenkoms gediskwalifiseer word. As 'n atleet egter deur 'n ander persoon gestoot of gedwing word om buite sy baan te hardloop, en as daar geen wesenlike voordeel verkry word nie, moet die atleet nie gediskwalifiseer word nie.  
Die afwerking Redigeer
Die afwerking van 'n wedloop word gekenmerk deur 'n wit lyn van 5 cm breed.  Die eindposisie van atlete word bepaal deur die volgorde waarin enige deel van hul bolyf (onderskei van die kop, nek, arms, bene, hande of voete) die vertikale vlak van die naderrand van die eindstreep bereik.  Ten volle outomatiese tydsberekeningstelsels (foto-tydsberekening) word al hoe meer algemeen op toenemend laer vlakke van baanwedstryde, wat die akkuraatheid verbeter, terwyl die behoefte aan arendse amptenare op die wenstreep uitgeskakel word. Ten volle outomatiese tydsberekening (FAT) word vereis vir hoëvlak -byeenkomste en elke keer as 'n sprintrekord opgestel word (alhoewel afstandrekords aanvaar kan word as dit deur drie onafhanklike stophorlosies afgestel word). 
Met die akkuraatheid van die tydsberekeningstelsels, is bande skaars. Bande tussen verskillende atlete word soos volg opgelos: By die bepaling of daar in 'n ronde gelykop was vir 'n kwalifiserende posisie vir die volgende ronde, gebaseer op tyd, moet 'n beoordelaar (genaamd die hooffoto -afrondingsbeoordelaar) die werklike tyd wat deur die atlete tot 'n duisendste van 'n sekonde. As die regter besluit dat daar gelykop was, moet die atlete wat gelykop is, in die volgende ronde geplaas word, of as dit nie haalbaar is nie, moet daar lotte getrek word om te bepaal wie in die volgende ronde geplaas moet word. In die geval van 'n gelykop uitslag vir die eerste plek in 'n eindstryd, besluit die skeidsregter of dit prakties is om te reël dat die atlete wat gelykop is, weer deelneem. As hy besluit dat dit nie die geval is nie, bly die resultaat. Bande in ander plasings bly oor. 
Oor die algemeen laat die meeste veldbyeenkomste 'n deelnemer toe om sy poging individueel te neem, onder teoreties dieselfde omstandighede as die ander deelnemers in die kompetisie. Elke poging word gemeet om te bepaal wie die grootste afstand bereik het. 
Vertikale sprongen wysig
Vertikale spronge (hoogspring en paalspring) stel 'n balk op 'n bepaalde hoogte. Die deelnemer moet die balk skoonmaak sonder om dit van die standaarde af te weer wat die staaf (plat) hou. Drie mislukkings agtereenvolgens beëindig die deelnemer se deelname aan die byeenkoms. Die deelnemer het die opsie om sy poging te slaag, wat tot strategiese voordeel gebruik kan word (die voordeel gaan natuurlik verlore as die deelnemer dit misloop). 'N Pas kan gebruik word om energie te bespaar en 'n sprong te vermy wat hul posisie in die posisie nie verbeter nie. Nadat al die deelnemers hul pogings op 'n hoogte skoongemaak, geslaag of misluk het, gaan die staaf op. Die hoeveelheid wat die maat styg, is vooraf bepaal voor die kompetisie, maar as een deelnemer oorbly, kan die deelnemer hul eie hoogtes kies vir die oorblywende pogings. 'N Rekord word gehou van elke poging deur elke deelnemer. Nadat alle deelnemers hul pogings aangewend het, is die een wat die hoogste spring, die wenner, ensovoorts die ander deelnemers in die byeenkoms. Bande word eers gebreek, die aantal pogings op die hoogste hoogte (die minste oorwinnings), en dan as dit steeds gelykop is, deur die totale aantal gemis in die kompetisie as geheel. Die lat gaan nie terug na 'n laer hoogte nie, behalwe om 'n gelykop posisie vir die eerste plek of 'n kwalifiserende posisie te verbreek. As die kritieke posisies nog steeds gelykop is nadat die tiebreakers toegepas is, neem alle gelykopgestelde deelnemers 'n vierde sprong op die laaste hoogte. As hulle nog steeds mis, gaan die balk een inkrement af waar hulle weer spring. Hierdie proses duur voort totdat die band gebreek is. 
Horisontale spronge Redigeer
Horisontale spronge (verspring en driesprong) en alle gooi moet agter 'n lyn begin word. In die geval van horisontale spronge, is die lyn 'n reguit lyn loodreg op die aanloopbaan. In die geval van gooi is die lyn 'n boog of 'n sirkel. Deur die grens oor te steek terwyl die poging begin word, word die poging ongeldig - dit word 'n fout. Alle landings moet in 'n sektor plaasvind. Vir die spronge, dit is 'n sand gevulde put, vir gooi is dit 'n gedefinieerde sektor. 'N Gooi op die lyn op die rand van die sektor is 'n fout (die binnekant van die lyn is die buitekant van die sektor). As hulle 'n behoorlike poging aanvaar, meet amptenare die afstand van die naaste punt terug na die lyn. Die meetband word versigtig reggemaak tot op die kortste afstand tussen die punt en die lyn. Om dit te bewerkstellig, moet die band in spronge perfek loodreg op die opstartlyn wees, of deur die middelpunt van die boog getrek word vir ingooie. Die amptenare aan die einde van die band het die nul, terwyl die amptenare op die beginpunt die lengte meet en aanteken. Elke keer as 'n rekord (of potensiële rekord) plaasvind, word die meting (weer) met 'n staalband geneem en deur minstens drie amptenare (plus gewoonlik die ontmoetingsregter) waargeneem. Staalbande word maklik gebuig en beskadig, en word dus nie gebruik om daaglikse kompetisies te meet nie. Vir groot kompetisies kry elke deelnemer drie drieë. Die topmededingers (gewoonlik 8 of 9, afhangende van die reëls van die kompetisie of die aantal bane op die baan) kry nog drie drieë. Op daardie vlak van mededinging word die volgorde van die deelnemers vir die laaste drie pogings bepaal - dus is die deelnemer aan die einde van die derde ronde die laaste, terwyl die laaste deelnemer wat kwalifiseer eerste gaan. Sommige vergaderings herrangskik die kompetisiebevel weer vir die laaste ronde, so die laaste poging word op daardie stadium deur die leier aangewend. By ander kompetisies kan ontmoetingsbestuur kies om alle deelnemers tot vier of drie pogings te beperk. Wat ook al die formaat is, alle deelnemers kry ewe veel pogings. 
Mans en vroue het verskillende gewigte vir hul werpwerktuie - mans se spies is 800 gram in vergelyking met 600 vir vroue, mans se gewigstoot is 35 pond teenoor 20 vir vroue, mans se diskus is 2 kilogram teenoor vroue 1, mans se gewigstoot is 16 pond in vergelyking tot 8 pond vir vroue, en mans se hamergooi is ook 16 pond vir die vroue 8. Boonop is mans se hoë hekkies op 'n hoogte van 42 duim in vergelyking met vroue se hekkies wat 33 duim is. Vir die tussenhekkies (400 meter hekkies) is die hekkiehoogte vir mans 36 duim in vergelyking met 30 duim vir vroue.
Die internasionale bestuur van baan en veld val onder die jurisdiksie van atletiekorganisasies. World Atletiek is die wêreldwye beheerliggaam vir baan en veld, en atletiek as 'n geheel. Die bestuur van baan en veld op kontinentale en nasionale vlak word ook deur atletiekliggame gedoen. Sommige nasionale federasies is vernoem na die sport, waaronder USA Track & amp Field en die Philippine Amateur Track & amp Field Association, maar hierdie organisasies beheer meer as net baan en veld en is in werklikheid atletiekbeheerliggame.   Hierdie nasionale federasies reguleer sub-nasionale en plaaslike baan- en veldklubs, asook ander soorte hardloopklubs. 
Olimpiese Spele, Paralimpiese Spele en wêreldkampioenskappe Redigeer
Die groot wêreldwye baan- en veldwedstryde word beide onder atletiek gehou. Baan -en -veldwedstryde vorm die meerderheid van die byeenkomste op die Olimpiese en Paralimpiese atletiekprogramme, wat elke vier jaar plaasvind. Baan -en -veldbyeenkomste het sedert die ontstaan ​​in 1896 'n prominente posisie op die Somerspele beklee  en die byeenkomste word gewoonlik in die hoofstadion van die Olimpiese en Paralimpiese Spele gehou. Byeenkomste soos die 100 meter kry van die hoogste mediadekking van enige Olimpiese of Paralimpiese sportbyeenkoms.
Die ander twee groot internasionale kompetisies vir baan en veld word deur die IAAF gereël. Die IAAF het die Olimpiese kompetisie in 1913 as sy wêreldkampioenskapsbyeenkoms gekies, maar 'n aparte wêreldkampioenskap vir atletiek alleen is eers in 1983 gehou - die IAAF -wêreldkampioenskap in atletiek. Die kampioenskappe bestaan ​​uit baan- en veldkompetisies plus die marathon- en wedloopwedstryde. Dit werk aanvanklik vierjaarliks, maar na 1991 verander dit in 'n tweejaarlikse formaat. Wat die binnenshuise baan en veld betref, word die IAAF Wêreld Binnenshuise Kampioenskappe sedert 1985 elke twee jaar gehou, en dit is die enigste wêreldkampioenskappe wat slegs uit baan- en veldbyeenkomste bestaan.
Ander kampioenskappe Redigeer
Net soos die byeenkomsprogramme by die Olimpiese Spele, Paralimpiese Spele en Wêreldkampioenskappe, vorm baan en veld 'n belangrike deel van kontinentale kampioenskappe. Die Suid -Amerikaanse kampioenskappe in atletiek, wat in 1919 geskep is,  was die eerste kontinentale kampioenskappe en die Europese atletiekkampioenskappe het in 1934 die tweede kampioenskappe geword.  Die Asiatiese atletiekkampioenskappe en Afrika -kampioenskappe in atletiek is in die 1970's en Oseanië het in 1990 met sy kampioenskappe begin.
Daar is ook binnenshuise kontinentale kompetisies in Europa (Europese atletiekbinnekampioenskappe) en Asië (asiatiese kampioenskappe vir binnenshuise atletiek). Daar was nie 'n konsekwente kampioenskap vir die hele Noord -Amerika nie, wat (deels) te wyte is aan die sukses van beide die Sentraal -Amerikaanse en Karibiese kampioenskappe en die VSA buitelug -en -veldkampioenskappe. Die meeste lande het 'n nasionale kampioenskap in baan en veld, en vir atlete speel dit dikwels 'n rol in die keuse van groot kompetisies. Sommige lande hou baie baan- en veldkampioenskappe op hoërskool- en universiteitsvlak, wat jonger atlete help ontwikkel. Sommige hiervan het aansienlike blootstelling en aansien gekry, soos die NCAA baan- en veldkampioenskap in die Verenigde State en die Jamaikaanse hoërskoolkampioenskappe.  Die aantal en status van sulke kompetisies verskil egter aansienlik van land tot land.
Multi-sport geleenthede Wysig
Die sport weerspieël die rol wat baan- en veldbyeenkomste tydens die Olimpiese Somerspele en Paralimpiese Spele speel, en is deel van die atletiekprogramme van baie groot multi-sportbyeenkomste. Onder die eerste van hierdie byeenkomste wat die model in die Olimpiese styl gevolg het, was die Wêrelduniversiteitspele in 1923, die Statebondspele in 1930 en die Maccabiah-spele in 1932.  Die aantal groot multi-sportbyeenkomste het aansienlik toegeneem gedurende die 20ste eeu en dus het die aantal baan- en veldgebeurtenisse daarin gehou. Gewoonlik word baan- en veldbyeenkomste in die hoofstadion van die wedstryde aangebied.
Na die Olimpiese en Paralimpiese Spele sluit die drie mees prominente byeenkomste vir baan- en veldatlete die drie IOC-gesanksioneerde kontinentale spele in: die All-Africa Games, Asian Games en die Pan American Games. Ander wedstryde, soos die Statebondspele en Summer Universiade, en World Masters Games neem aansienlike deelname deur baan- en veldatlete deel. Baan en veld is ook teenwoordig op nasionale vlak, met kompetisies soos die Chinese nasionale spele wat die mees gesogte nasionale kompetisie vir binnelandse baan- en veldatlete is.
Eendagbyeenkomste vorm die mees algemene en seisoenale aspek van die sport-dit is die mees basiese vlak van baan- en veldkompetisie. Vergaderings word oor die algemeen jaarliks ​​gereël, hetsy onder die beskerming van 'n opvoedkundige instelling of sportklub, of deur 'n groep of onderneming wat as vergaderingspromotor dien. In die geval van eersgenoemde word atlete gekies om hul klub of instelling te verteenwoordig. In die geval van privaat of onafhanklike byeenkomste, neem atlete slegs op uitnodiging deel. 
Die mees basiese soort vergaderings is baanbrekers vir almal wat grootliks klein, plaaslike, informele kompetisies is wat mense van alle ouderdomme en vaardighede toelaat om mee te ding. Namate vergaderings meer georganiseerd raak, kan dit amptelike goedkeuring deur die plaaslike of nasionale vereniging vir die sport verkry word. 
Op professionele vlak het vergaderings in die negentigerjare in Europa aansienlike finansiële aansporings vir alle atlete begin bied met die opstel van die "Golden Four" -kompetisie, wat vergaderings in Zürich, Brussel, Berlyn en Oslo behels. Dit het uitgebrei en IAAF -steun gekry as die IAAF Golden League in 1998, , wat later aangevul is deur die uitkenning van geselekteerde vergaderings wêreldwyd as die IAAF World Athletics Tour. In 2010 is die Golden League-idee wêreldwyd uitgebrei as die Diamond League-reeks, en dit vorm nou die hoogste vlak van professionele eendagbyeenkomste. 
Die IAAF -wêreldranglysstelsel is vir die 2018 -seisoen bekendgestel. 'N Atleet se posisie op die ranglys word bepaal deur punte wat behaal word op grond van hul prestasie en belangrikheid van die kompetisie. Die punte sal oorweeg word om in aanmerking te kom vir die Wêreld -atletiekkampioenskappe en Olimpiese Spele.  Hierdie stelsel sal die deelname van atlete beïnvloed, wat tipies deur nasionale liggame bepaal is, hetsy deur keuringspanele of nasionale proefbyeenkomste. 
Atlete se prestasies word op feitlik alle baan- en veldwedstryde vasgestel of gemeet. Dit kan nie net dien as 'n manier om die wenner in 'n byeenkoms te bepaal nie, maar dit kan ook gebruik word vir historiese vergelyking (dit wil sê 'n rekord). Daar bestaan ​​'n groot verskeidenheid rekordsoorte en mans- en damesoptredes word afsonderlik opgeneem. Die belangrikste soorte rekords organiseer atlete se optredes volgens die streek wat hulle verteenwoordig - begin met nasionale rekords, dan kontinentale rekords, tot op die globale of wêreldrekordvlak. Nasionale beheerliggame beheer die nasionale rekordlyste, die gebiedsverenigings organiseer hul onderskeie kontinentale lyste en die IAAF bekragtig wêreldrekords.
Die IAAF bekragtig baan- en veldrekords as hulle aan hul gestelde kriteria voldoen. Die IAAF publiseer die eerste keer 'n wêreldrekordslys in 1914, aanvanklik slegs vir mansgeleenthede. Daar was 53 erkende rekords in hardloop, hekkie en aflos, en 12 veldrekords. Wêreldrekords in vroue -byeenkomste het in 1936 begin namate meer gebeure geleidelik by die lys gevoeg is, maar aan die einde van die sewentigerjare is daar aansienlike veranderinge aangebring. Eerstens is alle rekords in keisermetings in 1976 laat vaar, met die uitsonderlike uitslag die kilometer as gevolg van die prestige en geskiedenis van die byeenkoms. Die daaropvolgende jaar sou alle wêreldrekords in sprintbyeenkomste slegs erken word as volledig outomatiese elektroniese tydsberekening gebruik word (in teenstelling met die tradisionele hand-timing stophorlosiemetode). In 1981 is elektroniese tydsberekening verpligtend gemaak vir alle wêreldrekords in baan en veld, met tye binne 'n honderdste van 'n sekonde. Twee bykomende tipes wêreldrekords is in 1987 bekendgestel: wêreldrekords vir binnenshuise kompetisies, en wêreldrekords vir junior atlete onder 20 jaar oud. 
Die volgende belangrikste rekordtipe is dié wat tydens 'n spesifieke kompetisie behaal is. Die Olimpiese rekords verteenwoordig byvoorbeeld die beste prestasies deur atlete tydens die Somerspele. Alle groot kampioenskappe en wedstryde het hul relevante kompetisie -rekords, en 'n groot aantal baan- en veldbyeenkomste hou rekords van hul byeenkomste. Ander rekordsoorte sluit in: stadionrekords, rekords volgens ouderdomsgroep, rekords volgens gestremdheid en rekords volgens instelling of organisasie. Kontantbonusse word gewoonlik aan atlete aangebied as hulle aansienlike rekords breek, aangesien dit groter belangstelling en openbare bywoning in baan- en veldkompetisies kan genereer.
Sport en sport word deur die beheerliggame van die sport verbied, van nasionale tot internasionale vlak, om sekere stowwe in te neem of te gebruik. Die IAAF se grondwet bevat die World Anti-Doping Code onder ander anti-dopingmaatreëls.  Praktyke soos bloeddoping en die gebruik van anaboliese steroïede, peptiedhormone, stimulante of diuretika kan aan atlete 'n fisiese mededingende voordeel in baan en veld gee.  Die gebruik van sulke stowwe in baan en veld word teen etiese en mediese redes gekant. Aangesien die sport funksioneer deur atlete se prestasies te meet en te vergelyk, veroorsaak prestasieverbeterende middels 'n ongelyke speelveld-atlete wat nie dopingmiddels gebruik nie, het 'n nadeel bo mededingers wat dit doen. Medies kan die gebruik van verbode middels 'n nadelige uitwerking op die gesondheid van atlete hê. Enkele vrystellings word egter gemaak vir atlete wat verbode middels vir terapeutiese gebruik inneem, en atlete word nie in hierdie gevalle toegelaat nie, soos Kim Collins se mislukte dwelmtoets weens asmamedikasie. 
Atlete was histories gewillig om wettige en gesondheidsrisiko's te neem om hul prestasie te verbeter, terwyl sommige selfs hul bereidwilligheid om hul lewens in gevaar te stel, toon, soos getoon deur navorsing deur Mirkin,  Goldman  en Connor  in die ondersoek na houdings teenoor die sogenaamde Goldman-dilemma. Om die gebruik van prestasieverbeterende middels te voorkom, moet atlete dwelmtoetse ondergaan wat binne en buite die kompetisie deur antidopingbeamptes of geakkrediteerde mediese personeel uitgevoer word.  Gestrafte atlete is vatbaar vir hoër toetse by terugkeer na kompetisie. Atlete wat bevind word dat hulle stowwe op die verbode lys van die Wêreld Anti-Doping Agentskap geneem het, ontvang sanksies en kan vir 'n tydperk uit die kompetisie verbied word wat ooreenstem met die erns van die oortreding.  Die gebruik van stowwe wat nie op die verbode lys is nie, kan egter ook sanksies tot gevolg hê as die stof in samestelling of effek dieselfde lyk as 'n verbode stof. Atlete kan ook 'n sanksie kry as gevolg van ontbrekende toetse, probeer om te verhoed dat toetse of met die resultate gepeuter word, weier om aan toetsing onderwerp te word, deur omstandigheidsgetuienis, of belydenis van gebruik. 
Doping het 'n belangrike rol gespeel in die moderne geskiedenis van baan en veld. Staatsgesteunde doping in Oos-Duitsland met hormone en anaboliese steroïede het die opkoms van vroue uit Oos-Duitsland op die gebied van die laat 1960's tot die 1980's gemerk. 'N Aantal van hierdie vroue, soos Marita Koch, het wêreldrekords gebreek en was baie suksesvol by internasionale kompetisies. Sommige atlete, wat 'n dopingplan van hul tienerjare af gevolg het, het as gevolg van die regime aansienlike gesondheidsprobleme opgedoen.   'n Soortgelyke staatsondersteunde dopingstelsel is in die Sowjetunie ontwikkel. In 2016 publiseer The New York Times 'n artikel waarin die gebruik van doping deur die Sowjets ter voorbereiding van die Olimpiese Spele in 1984 uiteengesit word.  Ben Johnson het tydens die Olimpiese Spele in Seoel 1988 'n nuwe wêreldrekord op die 100 meter gehardloop, maar is later verbied omdat hy anaboliese steroïede gebruik het.  In die middel van die eerste dekade van die 21ste eeu het die BALCO-skandaal uiteindelik gelei tot die val van prominente naellopers, onder andere Marion Jones en Tim Montgomery, deur hul gebruik van verbode middels.  Die onthulling van staatsgebaseerde doping in Rusland het in 2016 gelei tot 'n internasionale verbod op al sy atlete, en Russe moes by die IAAF aansoek doen om as gemagtigde neutrale atlete deel te neem by geleenthede soos die Olimpiese Somerspele 2016 en die Wêreldkampioenskap 2017 in Atletiek.  Doping het lande op alle kontinente geraak en het plaasgevind in individuele, span- en nasionale omgewings.
Baan en veld dra die meeste ooreen met die ander wat onder die atletiek, veral landloop, en padvorme van wedloop en hardloop, gekategoriseer word. Al hierdie vorme van wedrenne is geneig om afwerkingstye aan te teken, het streng gedefinieerde begin- en eindpunte, en is gewoonlik individueel van aard. Middel- en langafstandlopers neem, benewens die baan, gewoonlik deel aan langlauf- en padbyeenkomste. Baanrenne is ook meestal padspesialiste. Dit is ongewoon dat baan- en veldatlete buite hierdie twee groepe aan landloop- of padbyeenkomste deelneem.
Verskeie sterkte -atletiek, soos die sterkste man ter wêreld en wedstryde op die hoogland, bevat dikwels vorme van voetslaan met swaar voorwerpe, sowel as gooi -geleenthede, soos die caber -gooi en die vat -gooi, wat ooreenkomste met baan- en veldgooi -geleenthede bevat.
Atlete is die persone wat by die atletiek betrokke is. Atletiek sluit baan- en veldbyeenkomste in, soos hardloop, gooi, stap en spring, die mees algemene byeenkomste is langlauf, langlauf en wedloop. Atletiek is baie gewild omdat sulke mededingende byeenkomste eenvoudig georganiseer word en nie duur toerusting benodig nie. Atletiekbyeenkomste is meestal individuele sportsoorte, maar daar is uitsonderings soos afloswedrenne en langlaufwedrenne. Atletiek het hul oorsprong in die antieke Olimpiese Spele wat die eerste keer in 776 vC in Griekeland gehou is. Atlete moet 'n baie streng en gesonde leefstyl handhaaf, insluitend aandag aan hul dieet en oefenroetines. Hulle moet 'n streng opleiding en oefenroetine in hul gekose sportsoorte ondergaan om professioneel mee te ding. Om 'n professionele atleet te wees, is fisies belastend en geestelik uitputtend. Aangesien atlete slegs 'n paar jaar in hul beste vorm is, kan hulle slegs vir 'n beperkte tyd aktief aan mededingende sportsoorte deelneem. Hulle loop ook die risiko van beserings wat hul loopbaan kan beperk of selfs beëindig. Sommige atlete kan afrigters en instrukteurs word na hul uittrede uit aktiewe sport. Blaai deur hierdie afdeling om meer te wete te kom oor die lewe en werke van verskillende bekende atlete van regoor die wêreld.
Hierdie posisie is gebaseer op 'n algoritme wat verskillende faktore kombineer, insluitend die stemme van ons gebruikers en soektendense op die internet.