Op die nag van die Amerikaanse verkiesing, het Manhattan se landdrosse, glasgegote Javits Center gestaan ​​met sy plafon intact en sy gaste-eer in verslaan afwesigheid. Hillary Clinton - wat gereeld gepraat het van "die hoogste, hardste glasplafon" wat sy probeer breek - wou 'n nuwe era met simboliese aplomb inbring. Soos ondersteuners in dieselfde glaspaleis wanhoop, was dit duidelik dat die simboliek van haar nederlaag nie minder magtig was nie.
Mense het gehuil, hoop uitgespreek en meer vrae is gevra oor net wat dit sal neem vir die sterkste leier op die planeet om eendag 'n vrou te wees. Hillary Clinton se oorweldigende ervaring en prestasies as burgerregte prokureur, eerste dame, senator en sekretaris van die staat was nie genoeg nie.
Die Javitts-sentrum. BravoKiloVideo / Shutterstock.com
Die dubbele standaarde van geslagsreëls in die samelewing was ontstellend uitblinkbaar. Die Clinton-veldtog het gesê FBI se direkteur, James Comey, het die ondersoek na Clinton se private bediener geopenbaar "Kakebeen" dubbele standaarde. Trump het hom egter geprys as "guts". Toe geen bevredigende e-posbewyse gevind is nie, het Trump gehardloop oor die regsproses, beweer: "Hillary Clinton is skuldig. Sy weet dit. Die FBI weet dit, die mense weet dit. "Chants of"sluit haar op"Resoneer deur die skare op 'n tydren.
Mob-agtige huil dat 'n vrou sonder getuienis of verhoor opgesluit word? Dis middeleeuse.
Die hart van 'n koning
Sedert die eeue het vroue geslagskonstrukte gemanipuleer om agentskap en 'n stem in die politieke milieu te kry. Tydens haar toespraak aan die troepe by Tilbury, wat die inval van die Spaanse Armada in die vooruitsig gestel het, het Elizabeth my beroemd beweer:
Ek weet ek het die liggaam, maar van 'n swak en swak vrou; maar ek het ook die hart en die maag van 'n koning en van 'n koning van Engeland.
Elizabeth I, The Ditchley Portrait, c. 1592, National Portrait Gallery. Elizabeth staan ​​op Engeland en die top van die wêreld self. Haar mag en oorheersing word gesimboliseer deur die hemelsfeer wat aan haar linkeroor hang. Die oorvloedige pêrels verteenwoordig haar maagdelikheid en dus swakheid. Wikimedia Commons
Vierhonderd jaar later was Margaret Thatcher verplig om dieselfde benadering te volg, 'n stemafrigter in diens neem van die Nasionale Teater om haar te help om haar stem te laat sak. en Clinton het 'n tydren in Ohio gesê: "Nou waaraan mense gefokus is, is die volgende president en opperbevelhebber." Nie 'n miljoen kilometer weg van die koninklike identifikasies van Elizabeth, die pseudo-manlike "Virgin Queen" nie.
Hierdie geslagspel het oeroue oorsprong. In die laat vierde eeu nC, St Jerome het aangevoer dat kuis vroue man geword het. Net so, die vroeë Christelike nie-kanonieke Evangelie van Thomas beweer dat Jesus Maria "manlik sou maak, sodat sy ook 'n lewende gees kan word soos julle mans".
Teen die Middeleeue het hierdie idee van vroulike liggaamlike minderwaardigheid sowel materiaal as geestelik geword soos mediese tekste oor die onderwerp versprei. Vroue se liggame is as minderwaardig beskou en meer geneig tot siektes. As gevolg van die interieur van vroulike anatomie moes manlike dokters op diagramme en tekste staatmaak om hulle te interpreteer, dikwels met 'n enkele fokus op die voortplantingsstelsel. Aangesien mans meestal die boeke geskryf het, is die leksikale en prentkonstruksie van die vroulike liggaam dus histories en letterlik geskryf deur manlike skrywers.
So moes vroue radikale maniere om hul geslag en selfs hul fisiologie te verander, dus vroue, wat sosiaal deur hul vroulike liggame beperk was en in 'n man se wêreld leef. Om gesag te verkry, moes vroue kuis wees en soos mans optree deur "manlike" eienskappe aan te neem. Sulke wysigings kan dalk feministiese, of protosoïdiese ambisies in die gedrang bring, maar hulle was eintlik gesofistikeerde strategieë om die status quo te ondermyn of te ondermyn.
Verligting van Hildegard van Bingen (1098-1179) se Scivias, waarin sy in 'n non se sel opgeneem is en geskryf. Wikimedia Commons
Middeleeuse vroue wat 'n stem in godsdienstige kringe wou hê (die Kerk was natuurlik die ongekende krag van die dag) het hul vroulikheid gestort deur hul liggame aan te pas, die manier waarop hulle dit gebruik het, en dus die manier waarop hulle "gelees" was. deur ander. Deur hul maagdelikheid te beskerm, vas te maak, hul vlees te versteur, te lees, te skryf, of fisies in 'n klooster of ankerplaas ingebou te word, het hulle die manier waarop hulle geïdentifiseer is, herorienteer.
Joan van Arc (1412-1431) het 'n weermag 'n weermag vir die oorwinning in die Honderdjarige Oorlog geklee as 'n soldaat in 'n tyd toe vroue nie veronderstel was om te veg nie.
Catharina van Siena (1347-1380), wat sosiale kodes van vroulike skoonheid ontwrig het, het haar hare geskeer in teenstelling met haar ouers se wens om haar getroud te maak. Sy het later 'n kragtige mistieke ervaring gehad waardeur sy die hart van Christus in eie plek ontvang het; 'n viscerale transformasie wat haar liggaam en identiteit radikaal verander het.
En St Agatha (231-251), wie se storie wyd in die Middeleeue versprei is, het geweier om seksuele druk te gee en is gemartel, uiteindelik die borseling van haar borste. Sy is sedertdien uitgebeeld om haar borste op 'n bord aan te bied aan Christus en die wêreld. Agatha het haar martelaars se doelwit ondermyn, haar "ontfeminiseerde" self gebruik en in plaas daarvan haar borste aangebied as simbole van mag en triomf.
Sint Agatha dra haar gesnyde borste op 'n skottel, Piero della Francesca (ca. 1460–70). Wikimedia Commons
Sommige geleerdes het selfs aangevoer dat monnike en nonne 'n "derde geslag" in die Middeleeue geword het: nie heeltemal manlik of vroulik nie.
Hierdie buigsame geslagstelsels wys hoe middeleeuse mense dalk meer gesofistikeerd was in hul konseptualisering van identiteit wat ons vandag is, wanneer uitdagings aan binêre begrippe van geslag word nou eers wyd bespreek. Middeleeuse kuisheidskodes mag nie in die meeste 21-eeuse smaak wees nie, maar hierdie kragtige vroue in die geskiedenis het beheer oor hul eie identifikasie: gevind skuiwergate in die reëls, het gesag gevind in hul eie self-mode.
Die Amerikaanse presidensiële veldtog het sonder twyfel die politiek van geslag herbevestig. Hillary Clinton het gesê: "As ek 'n storie van die voorblad wil klop, verander ek net my haarstyl." Dit is maklik om op so 'n kommentaar te spring, aangesien Clinton as 'n media-sycophant beskou word, tot die verwagting dat vroue deur hul voorkoms gedefinieer word. Maar eintlik, soos talle vroue voor haar, manipuleer Clinton en gebruik die reëls wat haar probeer omskryf.
Volledige bevryding, dit is nie. Eers wanneer die lang geskiedenis van geslagsreëls uitgedaag word, word kragtige vroue nie meer met mans vergelyk nie. Soos die reaksie van Joan of Arc en haar troepe, is dit beslis nou tyd vir 'n ander oproep tot wapens: vir die vryheid van verdraagsaamheid, insluiting, gelykheid en deernis. Ons moet hartseer in optimisme en woorde in aksie wees. Om nie die drome van meisies regoor die wêreld te verbreek nie, maar die glasplafonne wat hulle beperk.