Wat eet skelms? - babasnone
Hoof babas Wat eet skelms?
In AnimalWised wil ons u hierdie keer 'n artikel aanbied oor 'n interessante dier, spitsvreters, soogdierdiere wat onder die kleinste in hul groep tel. Die grootste spesie bereik ongeveer 15 sentimeter, terwyl die kleinste onder die 3 en 5 sentimeter lank. Moet u egter nie mislei deur hul grootte nie, want hierdie klein diertjies is belangrike roofdiere binne die ekosisteme wat hulle bewoon..
As gevolg van hul ooreenkoms hou spitsmuise gereeld verband met knaagdiere, soos muise, maar hulle behoort tot die orde Eulipotyphla, wat hulle deel met oormatige, mol, gimnasse, solenodons en krimpvarkies, met wie hulle nouer verwant is. As u belangstel om spesifiek van te weet wat eet spitsvroue, moenie ophou om die volgende reëls te lees nie, waar u waardevolle inligting daaroor sal vind.
U sal dalk ook belangstel in: Wat eet skilpaaie? Indeks
Waar bly spitsvroue?
Waarop voed skelms?
Nuuskierigheid oor spitsmuise en hul dieet
Shrews het 'n voorkeur vir vogtige plekke met baie plantegroei, aangesien daar ongetwyfeld baie meer opsies vir hul uiteenlopende dieet op hierdie webwerwe is. Sommige spesies kan egter in woestyn- en klipperige gebiede woon. In hierdie sin is die ekosisteme waar ons spitsmuise kan opspoor:
Rivier- en meergrense.
Meer spesifiek, hulle kan in verskillende hoogtes, wat wissel van seevlak tot ongeveer 2000 meter. Hulle woon in verskeie lande ter wêreld, met die uitsondering van Australië, Nieu-Seeland, Nieu-Guinea en Antarktika. In Amerika is hulle in sommige gebiede aanwesig.
Spitsvreters is mooi diere eensaam en baie territoriaal. Gedurende die winter en tydens die voortplanting kan hulle egter hul neste deel wat hulle ondergronds grawe, hoewel hulle ook grotte beset wat deur ander diere verlaat is. Wyfies aanvaar net een mannetjie vir voortplanting, maar hulle kan tegelykertyd met meer as een vrou wees..
Shrews, aan die ander kant, spog met so 'n hoë metaboliese tempo, so dit gaan deur die grootste deel van die dag aktief, kort periodes slaap In die winter slaap hulle nie, maar sommige soorte kan lusteloos wees.
Om deur die loop van die dag hulself te kan oriënteer, is daar 'n paar spesies van shrews vermoë om eggolokasie te gebruik (stelsel soos dié wat deur vlermuise gebruik word), wat bestaan ​​uit die uitstraal van ultraklank, om die area waarin hulle is te herken.
Aan die ander kant het hierdie groep 'n redelike doeltreffende strategie om moontlike roofdiere te vermy, en dit is die teenwoordigheid van reukagtige kliere wat veroorsaak dat hulle 'n nogal onaangename reuk, dus is hulle nie smaaklik vir vleiseters met 'n goeie reuksintuig nie. Die diere kan egter prooi deur diere met 'n swak reukgevoel, soos die geval met sommige voëls..
Spitsmuise het 'n gulsige eetlus. Daarom, veral in die wintertyd, moet spitsmuise hê voedsel wat voortdurend beskikbaar is, aangesien dit nie genoeg is met die diere wat hulle verbruik as hulle jag nie. Dit is die rede waarom spitsmanne hulle bêre kos in hul gate, wat hulle baie goed vir ander roofdiere wegsteek, en hulle eet elke 2 uur gedurende die dag kos.
Die volgende is 'n lys met die soorte kos wat deur die verskillende soorte spitsmuise gebruik kan word, wat, alhoewel hulle verkieslik diere vreet, ook op plantprodukte voed, en daarom word dit as allesetende diere beskou:
In gevangenskap is getoon dat hierdie diere dit moeilik vind om voedsel wat in groot stukke is, te verteer, dus moet hulle in klein stukkies.
Daar is spesies spitsmuise in staat om produseer giftige stowwe wat meng met jou speeksel. Dit is die geval met die Amerikaanse kortstertknop (Blarina brevicaud), wat submandibulêre kliere het waar speeksel saam met die giftige verbinding geproduseer word. Die fossielverslag toon ook ander spesies giftige spitsmuise wat uitgesterf het, soos die spesie Beremendia fissidens.
Oor hierdie eienaardigheid van die vervaardiging van gif ('n baie seldsame eienskap in hierdie klas gewerwelde diere) het wetenskaplikes gesê twee standpunte oor die saak wat gekoppel is aan die onderwerp van voedingslepels:
Om die slagoffer te verlam: Aan die een kant word voorgestel dat die gif ('n neurotoksiese stof) weens die noodsaaklikheid van groot hoeveelhede voedsel nie die prooi doodmaak nie, maar dit verlam, dus word dit gebruik om die prooi in te hou sy hol. onbeweeglike diere.
Te verdedig: die ander benadering is gekoppel aan 'n evolusionêre strategie van die groep, wat gebruik word om baie groter diere in die gesig te staar, wat 'n groter inspanning en energieverbruik verg. Deur die neurotoksiese gif te byt en in te spuit, sal die prooi dus weerloos wees, hoewel dit groter is as die spitsvader..
Een aspek wat duidelik is, is aggressiwiteit waarmee hierdie diere kan aanval tydens jag. In werklikheid, sy tande is lewensbelangrike wapens vir hierdie oomblikke. Uiteindelik kan spitsmense van hul tande verloor. As dit gebeur, sterf hulle binne 'n kort tydjie as gevolg van die onvermoë om volgens hul vereistes te voer..
Die dierewêreld hou nooit op om ons te verbaas nie, die grootte en voorkoms van 'n spesie is nie altyd 'n aanduiding van wat hulle in staat is om te doen nie, soos geïllustreer in die geval van die spitsmuis, wat, hoewel klein en broos en skadeloos van voorkoms, hul prooi aanval op 'n hewige manier, onder die aktiefste soogdiere op die planeet.