Glasgow het van 'n klein landelike nedersetting teen die Clyde tot een van die grootste seehawens in Groot-Brittanje ontwikkel. Die Middeleeuse biskopsetel, waar later, in die 15de eeu, die Universiteit van Glasgow gestig is, sou uiteindelik 'n beduidende sentrum van die 18de eeuse Skotse Verligting word. Vanaf die 18de eeu was Glasgow een van die belangrikste Britse seehawens vir die transatlantiese handel met Brits-Noord-Amerika en die Britse Wes-Indiese Eilande.
Ondanks sy noordelike ligging op min of meer dieselfde breedtegraad soos Moskou en Kopenhagen word Glasgow se klimaat as oseanies (Köppen Cfb) geklassifiseer. Vanweë sy ligging in die weste van Skotland, die nabyheid van die Atlantiese Oseaan en die invloed van die warm Golfstroom is Glasgow een van die meer gematigde gebiede in die land, met 'n jaarlikse gemiddeld van 9,0 °C. Dit beteken egter ook dat die verskille tussen die vier seisoene kleiner is as in ander streke van Wes-Europa.
Winters in Glasgow word deur koue en bewolkte weer, met 'n gemiddeld van 4,0 °C. Soms daal die kwik ook benede vriespunt, alhoewel daar in die tydperk sedert 2000 nouliks koue winters met sneeuvalle voorgekom het. Indien wél sneeuvalle aangeteken word, is die landskap hier net 'n kort tyd lank met 'n sneeulaag bedek.
In die najaar kan die weer koel tot gematig wees, terwyl daar steeds meer reën val. Die vroeë herfs word egter dikwels deur meer stabiele weerstoestande met enkele sonskyndae gekenmerk.
Later het Keltiese stamme hulle in die gebied gevestig. Waarskynlik het hulle handel met die Romeine gedryf wat omstreeks 80 n.C. in Cathures, soos Glasgow destyds genoem is, 'n handelspos gestig het. Die oprigting van die Antonynse Muur in 143 was 'n poging om die provinsie Britannia, die Romeins-verowerde gebied in die suide, teen aanvalle uit die noordelike Caledonia, wat deur Piktiese en Keltiese stamme bewoon is, te beskerm. Hierdie grensmuur, wat van turf gebou is en van Old Kilpatrick teen die Clyde in die weste tot by Bridgeness aan die Forth in die ooste gestrek en 'n substruktuur van paaie en forte behels het, is egter ná 'n kort tyd laat vaar.
Sint Kentigern het 'n Christelike houtkerk aan die oewer van die Molendinar Burn, 'n klein syrivier van die Clyde, opgerig. Hierdie gebou was 'n vroeë voorloper van Glasgow se huidige katedraal. Vanweë sy groot gewildheid onder die geestelike gemeenskap het Kentigern die bynaam Mungo of "die Geliefde" gekry. Hy staan sedertdien algemeen bekend as "Sint Mungo". Volgens legendes het hy in Glasgow vier wonders gedoen wat nog steeds in die stedelike wapen uitgebeeld word.
Met 'n bevolking van sowat 1 500 in die laat 12de eeu was Glasgow volgens destydse standaarde reeds 'n belangrike nedersetting. In 1175 het koning William 'n oktrooi aan biskop Jocelyn en sy opvolgers toegestaan waarvolgens die status van Glasgow tot burgh of the barony verhef is – 'n voorreg waaraan ekonomiese voordele soos die oopstelling vir handel verbonde was.
Die burgh was deel van die feodale stelsel en een van 'n aantal administratiewe eenhede in die Anglo-Normandiese tydperk met sy verfynde stelsel van regte en pligte in 'n vaste hiërargie. So het die koninklike oktrooi, wat tussen 1175 en 1178 deur William die Leeu uitgereik is, 'n bepaalde regtelike status vir sowel die nedersetting asook sy inwoners verseker. Die status van burgh is gewoonlik in 'n stedelike straatrooster met stadspoorte weerspieël, en net soos ander vergelykbare nedersettings het ook Glasgow die voorreg gekry om weekliks, hier op Donderdae, mark te hou. Later, waarskynlik tussen 1189 en 1198, is koninklike toestemming vir 'n jaarlikse mark verleen wat agt dae lank vanaf 7 Julie gehou is. Boubedrywighede vir Glasgow se katedraal het in 1238 begin en die stad se groeiende rol as beduidende geestelike sentrum versinnebeeld.
Die eerste skeepsvrag tabak het in 1674 in Glasgow se hawe aangekom en die oorgang van 'n nedersetting van plaaslike belang tot 'n internasionale handelshawe gemarkeer.
Eers die Amerikaanse Rewolusie het hierdie florerende handel 'n nekslag toegedien. Die plaaslike sakegemeenskap was op hierdie tydstip egter al besig met die diversifisering van sy handelsbande. So is suiker van die Wes-Indiese Eilande ingevoer en rum gestook. Teen die einde van die 18de eeu was Glasgow reeds die grootste invoerhawe vir suiker in Brittanje.
Nuwe tegnologieë het die nywerheidsomwenteling op tou gesit. Die ingenieur John Golborne het in 1770 'n metode ontwikkel om modder uit die Clyde se rivierbed te verwyder. Hiervoor is 'n reeks spesiale hawehowe langs die oewer gebou, en slegs twee jaar later kon ook groter skepe rivier-op vaar om regstreeks in die middestad aan te lê.
James Watt, een van die baanbrekers by die ontwikkeling van die stoomenjin, het toesig oor hierdie projek gehou wat oor 'n afstand van 19 myl langs die rivieroewer gestrek het. Met die groot omwenteling in die Clyde en die bou van 'n nuwe seehawe, Port Glasgow naby Greenock, het Glasgow se "goue tydperk" van skeepsbou en swaar nywerhede begin.
Die groeiende nywerheidsstad was 'n trekpleister vir immigrante wat in die 1820's uit die Skotse Hoogland verdryf is, maar ook vir Ierse vlugtelinge wat as gevolg van die Groot Hongersnood van die 1840's elders 'n nuwe heenkome moes vind. Glasgow se bevolking het van 77 000 in 1801 meer as vertiendubbel tot 800 000 teen die einde van die eeu. Die dramatiese bevolkingsaanwas het Glasgow se ekonomie van goedkoop ongeskoolde mannekrag voorsien. Maar ook ander immigrante is na die Skotse metropool gelok, soos byvoorbeeld Jode, Italianers en Oos-Europeërs wat almal 'n belangrike bydrae tot die ontwikkeling van Glasgow sou lewer.
Gedurende sy bloeitydperk het Glasgow se katoenfabrieke byna 'n derde van die plaaslike industriële mannekrag in diens gehad. Hierdie bedryf is egter net soos die tabaknywerheid deur eksterne faktore negatief beïnvloed, waaronder die Amerikaanse Burgeroorlog (1861–1865) en, in die Britse konteks, deur strawwe mededinging van ander stede soos Manchester.
Nyweraars in Glasgow het hulle dus op 'n wye reeks swaar nywerhede begin toespits, waaronder skeepsbou, die vervaardiging van lokomotiewe en ingenieurswese. Hierdie bedrywe kon op Skotland se natuurlike hulpbronne soos ystererts en steenkool uit Lanarkshire steun. In die periode vanaf 1870 tot die begin van die Eerste Wêreldoorlog is byna 'n vyfde van alle skepe wêreldwyd in Glasgow se skeepswerwe gebou.
Vir James Burn Russell, 'n plaaslike gesondheidsbeampte, was die samehang tussen onhigiëniese toestande en siektes danksy die inligting, wat hy versamel het, meteens duidelik, en hy kon die stadsvaders en huiwerige tariefbetalers daarvan oortuig dat 'n ambisieuse projek van stapel gestuur moes word om stadsbewoners van skoon drinkwater te voorsien.
Naas skeepsbou het ook die vervaardiging van lokomotiewe in die loop van die 20ste eeu 'n afswaaifase betree. Oorspronklik is 'n kwart van alle lokomotiewe, wat wêreldwyd in gebruik was, in Glasgow vervaardig. Baie lokomotiewe is per skip na oorsese bestemmings, waaronder Suid-Afrika, vervoer. 'n Spesiale hyskraan, wat stoomketels vir nuutgeboude skepe, maar ook lokomotiewe met 'n gewig van 175 ton kon lig, is in 1931 op Stobcross Quay gebou. Die Finnieston-hyskraan is vandag steeds een van Glasgow se bekendste bakens.
In die volgende jare het Glasgow se ekonomie radikale verandering ondergaan en in die rigting van 'n diensgebaseerde ekonomie begin beweeg wat met sy ryk kulturele lewe 'n gewilde toeristetrekpleister geword het. So het die stad sy ou karakter van grys 'n nywerheids- en werkersklas, wat reeds by 19de eeuse reisigers soos die Duitse skrywer Theodor Fontane in sy Skotse reisverhaal van 1860 negatiewe kommentaar uitgelok het, vir goed kwytgeraak.
Die oorsese handel het vir Glasgow 'n Goue Tydperk ingelui. 'n Groep welvarende koopmans, die sogenaamde Tobacco Lords, het byna die hele handel met Groot-Brittanje se Noord-Amerikaanse kolonies oorheers, maar was ook by die onmenslike slawehandel betrokke. Die ongekende toevloei van kapitaal, wat die ekonomiese ontwikkeling van Glasgow bevorder het, word vandag steeds deur talle indrukwekkende geboue en monumente uit hierdie bloeitydperk weerspieël.
Die see en die Clyde-rivier het ook 'n sentrale rol by die industriële ontwikkeling van Glasgow gespeel. Die Tobacco Lords het groot bedrae geld in die uitbou van waterweë belê. So is slik uit die Clyde se rivierbedding verwyder sodat groter skepe stroomop kon vaar. Skeepsbou was 'n florerende bedryf, waarby die aantal skeepswerwe reeds in die 19de eeu meer as 200 beloop het. Hierdie werwe het internasionale handelsbande gehandhaaf, en nog in 1928 is sowat 'n vyfde van alle skepe, wat wêreldwyd van stapel geloop het, deur Glasgowse ondernemings gebou.
'n Tweede uiters winsgewende nywerheid, wat steeds meer ongeskoolde werkers uit die Skotse Hoogland en Ierland na Glasgow gelok het, was linnewewery. Uitbuiting was aan die orde van die dag. Terwyl mans in swaar nywerhede werksaam was, het vroue en kinders vir 'n hongerloon in steenkoolmyne en katoenspinnerye gewerk en onder onmenslike werksomstandighede gely. In die tweede helfte van die 19de eeu het vier cholera-pandemies in Glasgow opgevlam en het die lewensverwagting vir die werkersklas tot net 30 jaar gedaal.
Glasgow was desondanks sosiale misstande een van die welvarendste stede ter wêreld waar sakemans parke, museums en biblioteke aan die publiek geskenk het. Die stad het 'n trekpleister vir bekwame argitekte en kunstenaars geword. Destydse fabrieke is dikwels as pragtige geboue ontwerp. So het die Dogepaleis in Venesië as argitektoniese voorbeeld vir Templeton's Carpet Factory gedien. In 1896 was Glasgow die derde stad ter wêreld wat oor 'n moltreinnetwerk beskik het.
Al is ook Glasgow ná die Eerste Wêreldoorlog deur die algemene ekonomiese krisis en internasionale mededinging geraak, was dit steeds 'n sentrum van die staalbedryf. Sowel die Eerste asook die Tweede Wêreldoorlog het tot die opswaai van die plaaslike wapenbedryf bygedra wat tenks en skepe vir die Britse weermag en vloot verskaf het.
Die dekades ná die Tweede Wêreldoorlog was 'n traumatiese periode vir Glasgow se industriële ontwikkeling. Alhoewel die stad kort ná die oorlog nog steeds aanspraak daarop kon maak dat dit die "Werkswinkel van die Britse Ryk" was en skeepswerwe en ander swaar nywerhede gefloreer het, het destyds 'n langdurige proses van industriële agteruitgang begin, al is dit verskeie kere deur kort herlewings tenminste tydelik onderbreek. Vir die meeste eienaars van ondernemings was die herinnering aan die lang depressie ná die Eerste Wêreldoorlog nog sterk genoeg om weg te skroom van groter beleggings of samesluitings met plaaslike mededingers. Terselfdertyd het die na-oorlogse heropbou van nywerhede in ander Europese lande en die Verre Ooste in die vroeë 1950's moderne aanlegte met 'n hoë produktiwiteit laat ontstaan.
Glasgow het gedurende die Eerste Wêreldoorlog inderdaad sentraal gestaan in die protesbeweging van geskoolde werkers teen die sogenaamde dilution (letterlik "verdunning") – 'n beleid waarvolgens ongeskoolde werkers aangestel is om dele van die werk te verrig waarvoor oorspronklik geskooldes in diens geneem is. Sommige sosialistiese party-aktiwiste, waaronder John Maclean (1879–1923), 'n onafhanklike Marxistiese redenaar, was gekant teen die Britse toetreding tot die oorlog. Maclean is vanaf 1915 tot en met sy afsterwe in 1923 in 'n tronk aangehou; ander, soos byvoorbeeld David Kirkwood (1872–1955) het die regeringsbeleid gesteun. Ná die oorlog het 'n algemene politieke beweging uit hierdie protesgroepe ontstaan wat vir die eerste keer ook lede van Glasgow se Iers-Katolieke gemeenskap ingesluit het.
Die stadsraad van Glasgow is meer as drie dekades lank deur die Britse Arbeidersparty oorheers nadat die Progressiewe Party steeds meer steun verloor het. Net soos in ander post-industriële stede in die Verenigde Koninkryk is daar ook in Glasgow 'n sterk korrelasie tussen die persentasie stemme wat vir linksgerigte partye uitgebring word en die agteruitgang van swaar nywerhede wat met die verlies van duisende werkgeleenthede verbonde is. 'n Vergelykbare korrelasie bestaan in Glasgowse kiesafdelings tussen stempatrone en die vlak van relatiewe armoede en sosiale benadeling.
In die laat 20ste eeu was Glasgow die sentrum van die protesbeweging teen die sogenaamde poll tax (kopbelasting) wat deur die Thatcher-regering ingevoer is en later 'n belangrike basis vir die linksgerigte Skotse Sosialistiese Party. Die laaste konserwatiewe afgevaardigde het sy setel in die Hillhead-byverkiesing in 1982 verloor. Hillhead, een van die welvarendste buurte in die stad, is destyds deur 'n Sosiaal-Demokratiese afgevaardige verteenwoordig. Die Konserwatiewe Party word tans net deur 'n klein minderheid kiesers gesteun en het slegs een van die 79 setels in die stadsraad van Glasgow, ofskoon hulle dié politieke liggaam nog tussen 1969 en 1972 as die Progressiewes oorheers het en 'n konserwatiewe politikus, Sir Donald Liddle, die amp van Lord Provost beklee het.
In die Skotse onafhanklikheidsreferendum op 18 September 2014 het 'n meerderheid kiesers in Glasgow (53,5 persent) ten gunste van 'n onafhanklike Skotse staat buite die Verenigde Koninkryk gestem, soos voorgestel deur die regerende Skotse Nasionale Party (SNP). Die persentasie stemgeregtigdes, wat gestem het, was die laagste in Skotland met slegs 75 persent. Glasgow en die aangrensende North Lanarkshire was twee van slegs vier (van altesaam 32) plaaslike regeringsdistrikte waar die onafhanklikheidsbeweging geseëvier het.
Die Universiteit van Glasgow se hoofkampus is sedert die 19de eeu op Gilmorehill in die weste van die stad geleë
Glasgow huisves 'n verskeidenheid navorsings- en hoër onderwysinstellings, waaronder vier universiteite wat binne 'n radius van tien myl vanaf die middestad geleë is: die Universiteit van Glasgow (die vierde oudste in die Engelssprekende wêreld wat op 7 Januarie 1451 deur 'n bul van pous Nicolaas V gestig is), die Universiteit van Strathclyde, die Glasgow Caledonian University, en die University of the West of Scotland.
Dikwels word Glasgow beskryf as 'n wonderlike stad wat uit sandsteen gebeitel is. November-sonstrale ná 'n reënbui skep 'n besondere atmosfeer in Trongate in die middestad. Die term tron verwys na die vroeëre stadswaag waar goedere, wat na die stad ingevoer is, geweeg en volgens hul gewig belas is, terwyl 'n gate geen in Skots geen stadspoort is nie, maar 'n straat of pad
Glasgow se huidige stadsbeeld word, afgesien van enkele ouer geboue soos die Middeleeuse katedraal, deur Victoriaanse en Edwardiaanse geboue oorheers wat in die afgelope twee eeue ontstaan het. Dikwels is dit kleiner argitektoniese besonderhede wat 'n unieke karakter aan afdelingswinkels, hotelle, kroeë, stasies en die kantoorgeboue van banke en versekeringsmaatskappye gee, soos versierings wat op die fasades aangebring is.
Die Groot Depressie in die 1930's was allesbehalwe bevorderlik vir nuwe boukuns, maar ondanks alle ekonomiese moeilikhede was daar 'n sterk strewe na moderniteit wat deur die bou van die luukse plesierboot Queen Mary geïnspireer is. Die optimisme, wat met hierdie skeepsbouprojek verbind is, is weerspieël in Rogano se Oyster Bar wat tussen 1935 en 1936 op Exchange Place ontstaan het. Die kroeg se interieur is deur Weddell & Inglis in 'n maritieme styl ontwerp. Die dekoratiewe fasade is 'n voorbeeld van Art Deco, 'n nie-historiese boustyl en kunsstroming wat sy naam aan 'n Paryse tentoonstelling, die Exposition des Arts Décoratifs, te danke het wat in 1925 gehou is, maar toon ook invloede van gestroomlynde modernistiese geboue wat in dié tydperk in die Verenigde State ontstaan het.
Tydkapsule Tenement House: Mej. Agnes Toward, wat as snelskriftikster by 'n redery werksaam was, het 'n tenement-woonstel met oorspronklike meubilering uit die 1920's agtergelaat wat tans deur die National Trust for Scotland bestuur word en oop staan vir die publiek
Templeton On The Green, ook bekend as Templeton Business Centre, is oorspronklik as 'n fabrieksgebou vir die tekstiel- en tapytvervaardiger James Templeton & Co ontwerp en gebou. James Templeton, 'n bekende entrepreneur, was ontevrede met die destydse industriële argitektuur. Nadat 'n aantal ontwerpe vir 'n nuwe fabrieksgebou deur die Glasgow Corporation verwerp is omdat welvarende burgers in die nabygeleë Monteith Row volgens oorlewerings protes teen die lelike uitsig oor só 'n struktuur aangeteken het, het die argitek William Leiper die opdrag gekry om 'n fabriek te ontwerp wat so uniek en pragtig sou wees dat die stadsvaders die projek dadelik sou goedkeur. Leiper het die Venesiaanse Dogepaleis as voorbeeld vir sy ontwerp gekies.
Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het Glasgow 'n behuisingskrisis in die gesig gestaar. Daar is enersyds 'n tekort aan huurwoonstelle ondervind, terwyl bestaande woonstelle dikwels in 'n slegte toestand was. Die beperkings op die bou van nuwe woonhuise gedurende die oorlog en die groot skade, wat Duitse lugaanvalle berokken het, het die probleem aansienlik verskerp. 'n Afvaardiging uit Glasgow het in 1947 'n besoek aan die Suid-Franse metropool Marseille afgelê om die argitek Le Corbusier se konsep van toringblokke te bestudeer.
Reeds in 1940 is daar in die sogenaamde Barlow-verslag voorgestel dat bewoners uit digbevolkte stedelike gebiede na omliggende gebiede verskuif word. Volgens 'n verslag, wat deur 'n Glasgowse amptenaar saamgestel is, was 700 000 bewoners van Glasgow se middestad – of 'n derde van die totale bevolking van westelike Sentraal-Skotland – in 'n gebied met 'n oppervlakte van slegs drie vierkante myl saamgetrek.
In die vroeë 21ste eeu is 'n radikale nuwe behuisingsplan van stapel gestuur waarvolgens meer as 80 000 woonstelle, wat voorheen as council houses in besit van die owerheid was, aan die Glasgow Housing Association (GHA) oorgedra sal word – 'n nie-winsgewende sosiale eienaar.
Die tuine het in die volgende jare gefloreer en sy versamelings so vinnig gegroei dat in 1839 'n nuwe terrein aangekoop moes word wat wes van die stad aan die oewer van die Kelvinrivier geleë was. In 1842 het die nuwe tuin sy deure vir die publiek geopen. Lede van Glasgow se Koninklike Botaniese Instelling (Royal Botanic Institution) het vrye toegang tot die tuin gekry, terwyl die publiek net op naweke toegelaat is en 'n toegangsgeld van een pennie moes betaal.
Die bekende Kibble-paleis, wat tans 'n hele woud van boomvarings huisves, was oorspronklik 'n privaat kweekhuis wat in Coulport aan die meer Loch Long gevestig is. Dit is in 1873 na sy huidige plek verskuif en aanvanklik gebruik as konsertsaal en vergaderplek waar befaamde sprekers soos Gladstone en Disraeli opgetree het.
In 1891 is die Botaniese Tuin deur die Glasgow-korporasie oorgeneem wat ingestem het om die bande met die universiteite te bewaar.