Waarom is toneelstukke in 1642 in Londen verbied? - Nuus - 2022
Waarom is toneelstukke in 1642 in Londen verbied?
'N Produk van godsdienstige ywer en politieke omwenteling, die verbod op toneelstukke in Londen en in Engeland in 1642, was 'n oomblik wat die grys jare van puriteinse bewind in Engeland simboliseer.
Na dekades van Shakespeare, Webster en Marlowe wat 'n florerende toneel in die hoofstad geskep het, het die speelhuise stil geword tot die herstel van die monargie in 1660.
So 'n stap sou onmoontlik gewees het as Londen nog in 1642 onder die bewind van 'n monarg gewoon het. gewone mense van die stad was gereeld.
In hierdie sin het teater 'n ongekende vorm van vermaak gebied wat deur alle klasse geniet is. En hoewel dit ietwat verander het tydens die bewind van Charles I, met hedendaagse toneelstukke wat minder ingewikkeld was en gerig was op 'n hoër voorkoms, was die speelhuise van Londen steeds vol mense wat die werke van vorige dekades geniet.
'N Skets van 1595 van 'n repetisie in die Swan Theatre in Southwark, Londen.
Die Puriteine ​​vs. die monargie
Vir Elizabeth I en haar opvolgers James I en Charles I was teater 'n goeie manier om die inwoners van Londen gelukkig te hou, en iets waarmee hulle dit geniet het om mee te assosieer.
Charles se vyande, aan die ander kant, was vurige Puriteine, verenig deur hul afkeuring van die monargie - wat as te katoliek beskou word - en van die teater, wat geminag is om sy ligsinnigheid en, soos die meeste ander vorme van vermaak, beskou word as sondig.
Die nuutste werk van Suzannah Lipscomb onthul die lewens van vroue in die 16de en 17de eeu deur 'n reeks hofbronne wat min deurkyk het. Dan praat met haar oor die maniere waarop hierdie vroue veel gewelddadiger en aggressiewer was as wat voorheen aangeneem is, en die maniere waarop hulle om mag in 'n patriargale wêreld geveg het.
Hierdie sienings was sentraal in die Puritane se Protestantse beweging, wat die hervorming van die Engelse Kerk as slegs halfvoltooi beskou het, en daarop gemik was om die oorblywende spore van die Katolisisme uit die weg te ruim. Sulke spore het ingesluit wat hulle as buitensporige ligsinnigheid beskou het, en - indien nodig - 'n koninklike familie wat te veel simpatiek teenoor die Katolieke was.
Die ouma van Charles I, Mary Queen of Scots, was betrokke by 'n aantal katholieke geïnspireerde komplotte teen die Protestantse Elizabeth I, en hy was bekend daarvoor dat hy op sy Franse Katolieke vrou gepraat het.
Teen 1642 was daar ook toenemende wrywing tussen die koning, wat die geloof in sy goddelike reg op absolute heerskappy gehandhaaf het, en die deur die Puritein-gedomineerde parlement, wat gekwel het onder wat hy as Charles se swaarmoedige en onbevoegde heerskappy beskou het.
In Januarie het dinge tot 'n punt gekom toe Charles die wette van die ongeskrewe grondwet van Engeland verbreek het deur in die Laerhuis in te marsjeer en te eis dat vyf invloedryke Puriteinse lede wat sterk teen hom was, gearresteer word.
Teen die tyd dat hy daar aankom, het hierdie lede gevlug, en toe hy die omvang van sy optrede besef, het Charles kort daarna die hoofstad verlaat en hom voorberei op 'n burgeroorlog met sy eie parlement wat hy uiteindelik sou verloor, en wat hom sy lewe sou kos. 1649.
Dit het Londen slegs onder parlementêre beheer gelaat, en die mag was in die hande van die ongewilde, maar polities begaafde Puriteinse faksie.
Van Oliver Cromwell tot Robin Cook, van Ellen Wilkins tot Margaret Thatcher, van Edmund Burke tot Winston Churchill. Dan Snow kyk terug na van die grootste toesprake wat ooit in Westminster gehou is.
Die verbod op toneelstukke
Die verbod op toneelstukke op 6 September 1642 is gelas deur die 'Long Parliament', wat van krag sou bly totdat die monargie in 1660 herstel is. met "hierdie tye van vernedering" en burgeroorlog.
Die speelhuise self is nie gesluit nie, maar is vir ander geleenthede gebruik, terwyl slegs baie nie -amptelike optredes in die stad toegelaat is. In 1648 is die verbod in die wet vasgelê, hoewel 'n ondergrondse toneel voorspelbaar nooit verdwyn het nie.
Charles II se jarelange minnares Nell Gwyn was een van Engeland se eerste aktrises.
Die wag vir die herstel van die monargie was moontlik lank, maar die dood van aarts-Puritein Oliver Cromwell en die toetreding van Charles II-wat bekend was as die 'vrolike monarg'-het tot 'n herlewing in die Engelse toneel gelei. Dit is ondersteun deur die opkoms van sexy, skandalige vroulike aktrises, wat Brittanje se eerste bekendes in moderne styl sou word.
Charles II het self 'n jarelange minnares gehad wat 'n bekende aktrise was - Nell Gwyn.
Namate die mag van die Tudor- en die Stuart -dinastieë toegeneem het, het Londen groter en groter geword. Teen die tyd dat Henry VIII koning was, was die bevolking van Londen minstens 100,000.
Die ware ramp het in 1665 plaasgevind toe Londen deur die Groot Plaag getref is, wat ongeveer 100 000 mense doodgemaak het. 'N Jaar later het die stad, wat tot ongeveer 'n halfmiljoen bevolking geswel het, meestal in houtstrukture, weer tot as gereduseer tydens die Groot Brand in Londen. In die nasleep van die inferno is baie noemenswaardige geboue gebou, waaronder Buckingham -paleis en die St. Paul's Cathedral.
Tydens die Groot Smog van 1952 het Londenaars onmeetlike lyding verduur en duisende sterf tydens en na die besoedeling. Meer onlangs het 56 mense in 2005 gedood deur 'n terroriste -aanslag op die Londense vervoerstelsel. Maar die stad het steeds gegroei en floreer, die gasheer vir die Olimpiese Spele in 2012, terwyl dit hom as die vooraanstaande kulturele en finansiële sentrum van Europa gevestig het.
Die vuil dans van jou grootouers
Op 'n sekere tydstip in die onlangse geskiedenis het 'n nuwe dansgier die wêreld oorval, wat groot opwinding onder die jongmense veroorsaak het, gepaardgaande met 'n groot handwring onder diegene wat gevoel het dat dit moreel gevaarlik is. Hierdie dans is op 'n aantal plekke verbied, op die kansels en deur koerantredaksies uitgeskel, en het selfs 'n amptelike teregwysing van die pous gekry. En nee, hierdie verderflike vorm van beweging was nie twerking, dolk, die Macarena of enige van die ander danse wat onlangs afgewerk is nie. Dit was die wals.
Om nie te vergeet nie, het moraliseerders in Noord -Amerika kort daarna die knuppel ingeneem. 'N Artikel in die Suidelike Letterkundige Boodskapper uit 1835 snuif: "Kan ons geliefde vroue en dogters - geliefdes, omdat hulle nog steeds nie besmet is deur buitelandse korrupsie nie - dat hulle voortdurend in al die woelige, opwindende doolhowe van die losbandige wals ronddraai, soos soveel Franse of Italiaanse operameisies? , sonder om alle selfrespek te benadeel of te verloor? " 'N Anonieme skrywer wat die joernaal skryf Die Nuwe Wêreld in 1843 'n hartstogtelike pleidooi gerig aan ouers wie se kinders die sirene van hierdie wervelende dans ten prooi val: "As u hul beskeie onskuld in sy varsheid wil behou ... moet hulle nie wals nie." Die besware teen walsing was te wyte aan die feit dat dit vennote 'n beskeie mate van fisiese kontak toegelaat het en lustige gedagtes by mans aangemoedig het toe hulle hul hande op 'n vrou se liggaam gesit het.
Die wals is in die 1820's deur pous Leo XII verbied, en Amerikaanse etiketboeke het daarteen gewaarsku ("met betrekking tot die onlangs ingevoerde Duitse wals, ek kan nie so gunstig praat nie", skryf die skrywer van die 1840 -uitgawe van Etiket vir dames). Selfs teen die einde van die 19de eeu het die dans nog steeds teenstanders gehad: 'n dansonderwyser is aangehaal Die Washington Post in 1882 en gesê: "die wals word bereken om die kleintjie meer skade te berokken as by baie van die ondeugde waarteen vanaf die kansel gepreek word".
Soos dit duidelik is vir almal wat ooit 'n ballroom -dansles gevolg het, kon die wals die oorgang na eerbaarheid bewerkstellig, en die terpsichorese heiligheid het spoedig gefokus op ander maniere om u liggaam na musiek te beweeg. Veral in die 20ste eeu is herhaaldelike pogings aangewend om te verhoed dat dansers hul siel onherstelbare skade berokken. In 1913 word die tango deur 'n Franse aartsbiskop 'n 'diep morele gevaar' genoem, en dieselfde jaar het Kaiser Wilhelm sy weermagoffisiere verbied om dit te dans (sowel as die bose neef, die tweestap).
Danse wat verband hou met jazz (en Afro-Amerikaanse kultuur) het veral negatiewe aandag geniet. Die Charleston ('' N lewendige baldans waarin die knieë in en uit gedraai word en die hakke by elke tree skerp na buite geswaai word ') is op baie plekke verbied vanweë die oënskynlike seksuele aard en die waarskynlikheid dat vroue se bene blootgestel word (hoewel sommige plekke dit verbied het) weens oënskynlike veiligheidskwessies, nadat meer as 40 mense in Boston dood is toe die vloer in 1925 ineengestort het tydens 'n dans in Charleston). 'N Aantal gebiede en verenigings het die shimmy (die skouer-wriemelende gunsteling van die Jazz Age-skare).
'N Stadsverordening wat die shimmy -dans verbied, is in Sheridan, Wyo, aangeneem. Die verordening maak voorsiening vir 'n boete van $ 100.
— Jackson's Hole Courier (Jackson, WY), 12 Februarie 1920
Op dieselfde dag merk ons ​​op dat Parys lang rompe en ultra-beskeie klere bepaal het, en dat die National Dancing Association in New York die skelm en ander lepelvolle dans verbied het.
— Die Los Angeles Times, 7 Augustus 1921
Die kalkoen draf en die hasie drukkie Miskien het hulle hul risqué gloed verloor, maar toe hierdie ragtime danse bekendgestel word, is dit deur baie mense beskou as padkaarte na die verderf. En die jitterbug, 'n waansinnige dans waarvan die naam blykbaar gebaseer was op Cab Calloway se slangterm vir 'n dronk, was onderhewig aan verordeninge en resolusies wat dit verbied.
Die inhuldigingskomitee is vandag tydens 'n uitvoerende sitting meegedeel dat president Wilson se werklike rede waarom hy die komitee versoek om die gewone inhuldigingsbal te laat vaar, is dat hy vrees dat daar 'n toevlug sal wees na die "kalkoen draf", die "hasie drukkie" en ander ragtime danse., en veroorsaak dus 'n nasionale skandaal.
— Die New York Times, 21 Januarie 1913
Die komitee van twee sal burgemeester Fred Hugo raadpleeg oor die instelling van 'n verordening wat 'n daaglikse lisensiegeld van $ 5 op die enigste "jitterbug -paleis" van die stad bepaal. Dit is volgens hulle oortollig selfs vir plekke waar die mees vurige swaai -aanhangers hulle beskerm.
— Die New York Herald Tribune, 26 Maart 1939
Daar is min danse van die afgelope honderd jaar wat gewild was onder die jeug en vrygestel is van onsedelikheid. Alhoewel die gewildheid van enige dans kortstondig kan wees, is 'n sterk gevoel van afkeuring by bejaardes 'n konsekwente tema by elke nuwe herhaling. 'N Voorstel vir u wat vind dat hul ouers (of grootouers) vingers waai oor die dans wat u en u vriende doen: die regte antwoord is: "Ek doen ten minste nie die hasie drukkie."
is deur Oscar Wilde (1854-1900). Geskryf in 1892,
is deur die Lord Chamberlain verbied vanweë die uitbeelding van Bybelse karakters, en dit is later in Boston verbied. Die toneelstuk is 'vulgêr' genoem. Wilde se toneelstuk is gebaseer op die Bybelse verhaal van prinses Salome, wat vir koning Herodes dans en dan die hoof van Johannes die Doper as haar beloning eis. In 1905 het Richard Strauss 'n opera gekomponeer op grond van Wilde se werk, wat ook verbied is.
Waarom is toneelstukke in 1642 in Londen verbied? - Geskiedenis
HIER was nog nooit so 'n algemene passie vir dramatiese vermaak nie, aangesien die kuns gedurende die Elizabethaanse tydperk deeglik bestudeer en verstaan ​​is, soos anders onder die bewind van dramaturge soos Jonson, Beaumont en Fletcher en Shakespeare? Die akteurs het in hul ou ou groot stadshuise gewoon, of in groot landgoed, soos Edward Alleyn bewoon in Dulwich, gewaardeer en gesog deur die beste mense, en as dit gewoonlik verstandig was, het hulle ryk en geëerd gesterf. Hul grootste vyand was die plaag terwyl dit woed, en dit was gereeld, alle teaters was gesluit en hulle moes na die land trek, wat nie winsgewend was nie.
Maar namate Puritanisme vorder, het die welvaart van die teaterberoep begin afneem. In 1622 was daar slegs vier hoofmaatskappye-die King's, wat by die Blackfriars en die Globe the Prince, by die Curtain the Palgrave's, by die Fortune the Queen of Bohemia, by die Cockpit opgetree het. 1629 was die eerste jaar waarin 'n vroulike kunstenaar in die Engelse teater te sien was. Die innovasie is deur 'n Franse onderneming bekendgestel, maar die vroue is gesis en van die verhoog af bestook. Dit was by die nuwe teater wat pas in die Salisbury Court geopen is. Drie weke daarna het hulle 'n tweede poging aangewend, maar die gehoor sou hulle nie duld nie. Koning Charles en sy koningin het 'n groot liefde vir dramatiese vermaak, laasgenoemde het gereeld aan die hofmaske deelgeneem, wat die wrede taal van die ontslape mede -Prynne op haar gebring het. Maar in 1635 noem sir Henry Herbert, die Meester van die Revels, onder wie se jurisdiksie alle teateraangeleenthede dan plaasgevind het, slegs die geselskap van die King onder Lowin en Taylor by Blackfriars, die Queens onder Beeston by die Cockpit, die Prince's onder Moore en Kane by die fortuin in die volgende jaar voeg hy 'n vierde, ongetwyfeld Salisbury -hof by die lys, watter huis waarskynlik op die vorige datum gesluit is.
Op 6 September 1642 is die teaters op verordening gesluit, aangesien dit skynbaar nie in sulke moeilike tye aan allerhande afleidings of vermaaklikhede toegegee word nie. In 1647 is 'n ander en meer noodsaaklike bevel uitgereik, as gevolg van sekere oortredings van die vorige, met die dreigement om almal wat die wetgewing verbreek het, in die gevangenis te straf en te straf. Op die hakke van hierdie tweede kom 'n derde, wat alle spelers as skurke en rondloper verklaar het, en die regters van die vrede gemagtig het om alle toneelgalerye en sitplekke wat 'n akteur ontdek het tydens die uitoefening van sy roeping, te sloop en die eerste oortreding moes wees geklits, want vir die tweede word dit as 'n onverbeterlike skelm beskou, en elke persoon wat 'n verhoogvertoning sien, moet 'n boete van vyf sjielings opgelê word. Voorwaar, die heerskappy van die lofprysing-God Barebones het begin. Maar selfs hierdie streng regulasies is nie voldoende gevind nie, en in die volgende jaar is 'n priester-maarskalk aangestel, wie se plig dit was om alle balladesangers te gryp en alle toneelstukke te onderdruk. In Whitelocke's Memorials word genoem dat op 20 Desember 1649 op die Red Bull 'n paar verhoogspelers in beslag geneem is, hul klere weggeneem en na die gevangenis geneem is. Wat 'n verandering van die palm dae van Elizabeth en James! Gelukkig was die wat oorlede is. Die volgende, uit Davies se & quotMiscellanies, & quot is 'n treffende beeld van die toestand van akteurs in hierdie tyd:
& quot Toe hulle hom nie meer kon dien deur die beroep van toneelspel nie, het hulle met vrymoedigheid sy saak op die veld bevestig. Diegene wat te ver gevorder het om ouderdomsbewyse van hul lojaliteit te gee, was gereduseer tot 'n alternatief om honger te ly of werk te verrig om hul behoeftes te bevredig. Gedurende die eerste jare van die onnatuurlike wedstryd tussen King en die Parlement was die spelers nie onwelkome gaste in die dorpe en stede wat die koninklike saak voorgestaan ​​het nie, maar in Londen, waar grootmoedigheid en teenkanting teen die koning seëvier, was hulle niks anders as vervolging nie. 'N Paar van die adellikes wat die amusement van die verhoog liefgehad het, het die spelers aangemoedig om privaat in hul huise op te tree, maar die wakende oë van woedende yweraars het alle openbare uitstallings verhoed, behalwe soos die skrywer van Historia Histrionica nou en dan beweer. wat met groot omsigtigheid en privaatheid gegee is. 'N Ruk voor die onthoofding van die ongelukkige Charles, het 'n groep komediante ontstaan ​​uit die wrak van verskeie wat drie of vier keer in die kajuit gespeel het, maar terwyl hulle Fletcher's Bloody Brother opgetree het, het die soldate wat binnegedring het, 'n einde gemaak die toneelstuk, en het die akteurs na Hatton House gebring, destyds 'n soort gevangenis vir koninklike misdadigers waar hulle twee of drie dae gevange gehou is, en nadat hulle van hul verhoogsklere ontneem is, ontslaan is. Baie omtrent hierdie tyd het Lowin die Three Pigeons in Brentford gehou, waar hy deur Joseph Taylor bygewoon is. Hier het hulle 'n ongemaklike bestaan ​​uitgehou, met skaars ander hulpmiddels as dié wat hulle by die vriende van koninklikes gekry het, en die ou liefhebbers van die drama wat hulle nou en dan besoek het en hulle tekens van hul oorvloed laat. By hierdie geleenthede het Lowin en Taylor hul besoekers 'n voorsmakie van hul kwaliteit gegee. Die eerste het die gees en humor van Falstaff opgewek. Weer sweer die vet ou skelm dat hy die prins en die poins ken, net soos hy wat hulle gemaak het. Hamlet het ook die visioenêre angs van die spook opgewek en sy uitgesoekte ouditeure met skrik en verwondering vervul. Om hul gaste te vermaak, moet ons veronderstel dat hulle verskillende persoonlikhede aanneem en afwisselend opgewonde vreugde en hartseer. Hoe gereeld was daardie eerlike genote verbaas oor die goeie nuus dat die koning en die parlement tot 'n verdrag gekom het, dat die vrede herstel sou word en die koning sou triomfeer na sy hoofstad. Hoe sou hulle aangesig verlig word met vreugde, die glas vrolik rondloop en die vergadering verwerp met: 'Die koning sal weer sy eie hê.' Hul eerlike vriend en medewerker, Goff, die akteur van vrouedele by Blackfriars en die Globe, was die gewone jakkals om die verspreide komediante bymekaar te roep, wat hulle by Holland House, of op 'n edelmanstoel, binne 'n paar kilometer van die hoofstad kon uitstal . & quot
Maar selfs nie 'die heiliges' was onberispelik nie, een wat Robert Cox onder die dekmantel van tou-dansende vermaak onder die dekmantel van tou-dansende vermaak, die middele gevind het om die amptenare wat aangestel is om na sulke sake om te sien, omgekoop het Dit was 'n skande en kan amper nie deur die titel van dramatiese optrede waardig gemaak word nie, en dit was dus meer geneig om deur hul heiligheid geduld te word as die edele produksies van Shakespeare en Beaumont en daarin word hulle nou gevolg deur die Mawworms van die huidige tyd, wat glimlag vir die sombere en twyfelagtige grappe van 'n sirkusnar, en goedkeurend na die jong dames met 'n toon op die kaalrugstert en die ander in 'n horisontale lyn goedkeurend kyk, maar dit sal sondig ag om na die edele te luister met Touchstone, en baie onbuigsaam om na Rosalind te kyk in haar bosbou -rok. Met 'n geselskap wat slegs uit homself, 'n man en 'n seuntjie bestaan, het Robert Cox ondanks verordeninge besluit om deur die hele land te reis, om by die universiteite op te tree-wat uit gebrek aan beter dinge gretig verwelkom het- -en om 'n groot fortuin te verdien deur sy mammas.
Maar selfs die partisane van die Gemenebest het 'n bietjie moeg geraak vir die Kimmeriese somberheid en intellektuele verlamming waarin hulle geleef het, en nadat hulle die aangesig van Whitelocke, sir John Maynard en ander onderskeidende persone gekry het, het Davenant in 1656 geopen 'n soort teater by Rutland House, Charterhouse Yard, waar hy begin het met die voorstelling van wat hy 'n opera genoem het (& quot The Siege of Rhodes & quot). Dit is gevolg deur ander soortgelyke werke. In 1658 gaan hy 'n stappie verder en maak die Cockpit oop met 'n uitvoering wat hy beskryf het as "The Cruelty of the Spaniards in Peru, uitgedruk deur instrumentale en vokale musiek, en deur die kuns van perspektief in tonele, by die Cockpic in Drury Lane, by drie in die middag. & quot Ons sien dat hy die woord & quotplay versigtig vermy het, & quot; daardie rooi lap van stierkop-fanatisme. Daar word gesê dat Cromwell se haat teenoor die Spanjaarde, wat in hierdie stuk tereggestel is, baie te doen gehad het met die toestemming van my Lord Protector.
Twee jaar daarna kom die herstel, en 'n nuwe orde van dinge dramaties. Teaters het begin herleef, en toneelstukke is openlik opgevoer in die Red Bull, die Cockpit in Drury Lane en die teater in Salisbury Court.
Hierdie artikel is herdruk van Engelse akteurs: Van Shakespeare tot Macready. Henry Barton Baker. New York: Henry Holt & amp Co., 1879. pp. 27-35.
King James 1st was 'n groot voorstander van die kunste, veral drama. In sy eerste regeringsjaar het hy 'n koninklike handves toegeken aan die groep spelers van Shakespeare en hulle het daarna hul naam verander na die King's Men. James was egter so lief vir teater dat baie ander optredes uitsluitlik vir die monargie aangebied is en geen openbare uitstappies gehad het nie. Hierdie optredes word dikwels 'maskers' genoem en behels dansreekse, musiek en uitspattige kostuums. Dit het 'n modieuse en dikwels duur ontspanningsaktiwiteit geword vir koninklike gesinne in Europa.
Die Puriteine ​​het teaters gesluit en dramaturgs geteister
Klik op enige prentjie vir meer inligting oor lisensiëring vir kommersiële of persoonlike gebruik.
Hierdie geredigeerde artikel oor die Engelse teater verskyn oorspronklik in Look and Learn -uitgawe nommer 199 wat op 6 November 1965 gepubliseer is.
In die jare van sy grootste triomf was die Engelse teater in lewensgevaar. Sy vyande, die Puriteine, het gewag op hul kans om dit te vernietig, en in 1642, slegs ses en twintig jaar na die dood van Shakespeare, het dit gelyk of hulle daarin geslaag het. Toneelstukke is verbied, teaters word afgebreek en akteurs word verbied om op te tree en met dreigemente en gevangenes bedreig as hulle dit doen. Sommige van hulle het na Frankryk gevlug om daar op te tree. Ander het by Charles I aangesluit en dapper vir hom baklei, terwyl sommige in die geheim in die huise van edeles opgetree het toe die kans hom voordoen.
In die vroeëre jare van die sewentiende eeu kon so 'n onrusbarende en tragiese toedrag van sake nie deur die akteurs gedink word nie, selfs nie in hul nagmerries nie. Hulle het koninklike beskerming gehad, want James I en Charles I was so lief vir die teater as wat koningin Elizabeth gedoen het. Hulle het 'n wonderlike ontvanklike gehoor gehad, wat gretig was om opgewonde en betower te word, en hulle het briljante dramaturge. Alhoewel Shakespeare ons vandag die grootste van hulle lyk, was hy op sy eie tyd slegs 'n reus onder reuse.
Daar was Ben Jonson, sy vriend en mededinger, wie se toneelstuk Volpone nog steeds gewild is, net soos die wonderlike prentjie van Thomas Dekker se Elizabethaanse lewe, The Shoemaker 's Holiday. Daar was John Ford, wie se tragedies The Witch of Edmonton en The Broken Heart nog steeds af en toe uitgevoer word, en wat blykbaar self 'n ongelukkige mede was:
'Diep in 'n stortingsterrein wat John Ford alleen gekry het
Met gevoude arms en weemoedige hoed. '
En, miskien die naaste aan Shakespeare in genie, was daar John Webster. Sy twee meesterwerke, The Duchess of Malfi en The White Devil, is gruwelverhale van moord en intrige, maar tog het hulle 'n groot grootsheid en lyne wat Shakespeare self waardig is.
Dit was 'n ongeluk in die teater dat hierdie goeie dramaturg óf dood was óf met aftrede was toe die Puriteine ​​intrek vir die laaste moord. Drama word te gewelddadig, te dwaas en te morbied, en dit speel in die vyand se hande.
Teen hierdie tyd was daar 'n paar binnenshuise teaters en die#8211 Shakespeare -geselskap wat by die een in Blackfriars opgetree het. Daar was sitplekke vir almal, en die goedkoopste was 6d. in teenstelling met 1d. in die buitelug-teaters het hulle waarskynlik 'n meer gerespekteerde gehoor gelok, en moes dus minder oop gewees het vir aanval deur die Puriteine. Maar hulle was ten spyte hiervan aangeval.
Vanweë al hul hardwerkende, godvresende eienskappe, het die Puriteine ​​'n eienaardige vrees gehad dat mense hulself geniet. Die teater het mense opgewonde gemaak, so dit moet boos wees! Opwinding moet slegs uit godsdiens spruit. Een prediker het gekla dat mense vir 'n paar uur na 'n toneelstuk kon luister, maar slegs 'n uur van sy preke kon verduur!
Die Puriteine ​​het werklik geglo dat allerhande goddeloosheid in die speelhuise floreer. En so gebeur dit dat, kort na die uitbreek van die burgeroorlog, een van die eerste dade van 'n hoofsaaklik Puriteinse parlement was om te beveel dat die openbare toneelstukke ophou en verbied sal word. 8220 beskou as skelms. "
Dit was die laaste doodslag vir Merry England. Selfs die maskers, wat in die jare voor die burgeroorlog so gewild was, was nie meer daar nie. Dit het sang, dans, musiek en toneelspel gekombineer. Dit is dikwels geskryf deur die voorste skrywers van die dag en is opgevoer met uitgebreide natuurskoon deur bekwame manne van die teater. Die meeste van die kunstenaars was here, dames en Kavaliers van die Hof. Vroue mag deelneem omdat hierdie optredes hoofsaaklik amateur was en gewoonlik in die groot paleise gehou is.
Die tipe teater wat vir die maskers gebou is, het geleidelik begin lyk soos dié wat ons vandag ken. Dit was nou dat die proscenium-boog, wat die verhoog omring soos 'n raamwerk, net soos die gordyn verskyn het. Eintlik was die gordyn aanvanklik slegs 'n ekstra hulpmiddel om verrassingseffekte te bewerkstellig, en die grootste deel van die natuurskoon is ten volle gesien as deel van die vermaak.
Baie van die eer vir die sukses van die maskers gaan aan Inigo Jones, wat as jong man Italië besoek het en die nuutste teateridees wat hy daar gesien en gehoor het, teruggebring het.
Vir 'n paar jaar kon maskers slegs in die geheim uitgevoer word. Teen die einde van die protektoraat van Cromwell het 'n buitengewone man met die naam Sir William D 'Avenant die teater weer lewendig gemaak.
Sir William D 'Avenant was die seun van Shakespeare, en het voor die burgeroorlog maskers geskryf. Hy het dapper geveg vir sy koning en is tot ridder geslaan vir dapperheid. Maar toe word hy gevange geneem, in die Tower of London opgesluit en ter dood veroordeel.
Hy is gered deur invloedryke vriende, waaronder die digter John Milton en Bulstrode Whitelocke, die Bewaarder van die Toring, wat 'n komponis van maskers was.
'N Tyd lank reis hy na die buiteland. Toe, soos die ware teatergenie wat hy was, het hy daaraan gedink om 'n manier om die teater in Londen te laat herleef, al was dit verbied. Musiek was nie verbied nie en Cromwell self was mal daaroor, en D 'Avenant het die owerhede slim oortuig dat die nuut uitgevinde operakuns 'n herlewing van die kunste van Griekeland en Rome was, en in 1656 het The Siege of Rhodes, met sangers in plaas van akteurs wat die rol speel. 'N Mevrou Coleman verskyn in die opera en was die eerste vrou wat professioneel op die Engelse verhoog opgetree het.
Ander operas het gevolg en hulle was meer soos maskers as opera soos ons dit vandag ken, en teen die tyd dat Charles II in 1660 op die troon herstel is, het D 'Avenant die weg voorberei vir die restauratieteater. Die akteurs het teruggekeer, en dramaturge was weer besig.
Hierdie inskrywing is op Vrydag 15 Maart 2013 om 12:32 geplaas en is ingedien onder Akteurs, Historiese artikels, Geskiedenis, Musiek, Godsdiens, Teater. U kan enige kommentaar op hierdie artikel volg via die RSS 2.0 -feed. Beide opmerkings en pings is tans gesluit.
Ontdek literatuur: Shakespeare en Renaissance
As ons dink aan die toneelstukke van Shakespeare, dink ons ​​miskien aan hulle wat in die Globe -teater voorkom - 'hierdie hout -O', Henry V.Se koor stel dit. Ons dink aan die wesenlikheid van die plek: die neutedoppe wat in die modderige rietstrooi erf getrap het, die kelder genaamd 'Hel', die verhoog wat sy akteurs in die middel van die gehoor uitstoot. Al hierdie elemente was beslis deel van die vroeë moderne teaterervaring, maar die ervaring was ouer, meer divers en vreemder as die Globe.
Gegraveer beeld van Londen deur C J Visscher wat die Globe wys
Die Globe -teater op die voorgrond van Claes Visscher & rsquos panorama van Londen, 1616.
Ingevolge 'n bevel wat in 1575 uitgevaardig is, is akteurs verbied om binne die Londense stadsgrense op te tree. In reaksie hierop begin teaters net buite die stadsmure opskiet. Die eerste hiervan was die breinkind van James Burbage, wat 'n breë belangstelling in teater, entrepreneurskap en bou gehad het. Associated with Leicester's Men, Burbage took the lead in securing land, designing the layout, contracting a builder, and facilitating the construction of the 'Theatre'.
The Globe, best-known of the great open-air theatres, has a remarkable history. The Lord Chamberlain's Men, the acting company to which Shakespeare belonged, had played for years at the Theatre, to the north in Shoreditch. The company owned the building but leased the land it stood on. When its lease expired, the landlord sought to appropriate the building as well as the land, and so the Chamberlain's Men played temporarily at the Curtain. Then, on a frosty night in 1598, three days after Christmas, a carpenter and several men associated with the company secretly dismantled the Theatre and removed the timbers. In the spring, they ferried the timbers across the Thames and used them to build a larger theatre in Southwark: the Globe. The Globe opened in 1599 – probably featuring the new plays Henry V. en Julius Caesar – and provided a leading dramatic venue for the next 14 years. In 1613, however, during a fateful performance of Henry VIII, a stage cannon ignited the thatched roof and the Globe burned to the ground 'all in less than two hours', according to a contemporary account, 'the people having enough to do to save themselves'. Less than a year later, another Globe rose from the ashes of its predecessor and remained open until 1642.
Thanks to contemporary drawings of similar playhouses, we know roughly what the Globe looked like. It resembled the Theatre closely, in part because it had been constructed from the Theatre's materials. Roughly 30 meters in diameter, it could accommodate an audience of 3,000. The stage protruded into the standing area, so players downstage were surrounded on three sides by the groundlings, who were presumably talking, belching, eating nuts, and sometimes engaging in discussions with the actors onstage. There was a trapdoor to a cellar beneath the stage when ghostly, demonic, or otherwise dead characters appeared, they would emerge from the cellar, accompanied perhaps by smoke, noise, or other special effects. Through the trapdoor the Ghost of Hamlet's father – a role that may have been played by Shakespeare himself – probably appeared in the play's first performance, startling groundlings and seated patrons alike. From the cellar, he bellowed 'Swear!' resoundingly and repeatedly. Complementing the hell-space, the Globe had a heaven-space, a cloud-painted roof over the back of the stage. In Cymbeline, when Jupiter 'descends in Thunder and Lightning, sitting uppon an Eagle,' he may have been lowered from 'heaven'. Below the roof, a balcony held musicians and provided a space from which characters could survey the action below (perhaps the royal audience sat here during the play-within-the-play in Hamlet) very important members of the audience might be seated there as well. As far as we know, the Globe had a curtained alcove beneath the balcony, called the 'discovery space'. Here, no doubt, Ferdinand and Miranda were discovered playing chess in Die storm.
Eric Rasmussen, Foundation Professor and Chair of English at the University of Nevada, is co-editor of the award-winning Royal Shakespeare Company&rsquos edition of William Shakespeare: The Complete Works enWilliam Shakespeare and Others: Collaborative Plays
Ian DeJong is a doctoral student at the University of Nevada. His scholarship centers around the cultural construction of Shakespeare. Sy werk het verskyn in Shakespeare Quarterly.
Exaggerated though they were, there was much force in these criticisms of the contemporary celebrations-particularly in high society. Moderate opinion agreed that there were excesses that needed to be curbed, and if the critics had stopped there, they would have had a large measure of support. They forfeited sympathy-and foreshadowed the extravagances of the forties and fifties-when they extended their objections to customs that were harmless arid pleasant, and the pedantry in which some of them indulged made them easy targets for ridicule. It was one thing to carry their convictions into practice themselves like, for example, the eccentric Lady Margaret Hoby, who in the latter years of Elizabeth's reign devoted Christmas Day to prayer, Bible reading and self-examination. It was another to inveigh against New Year gifts and evergreens or, like a. Puritan caricatured by Sir Thomas Overbury, to attack the Pope by refusing to eat plum-broth or to condemn those who ate mince-pies . as Papists and idolaters. As Thomas Warmstry pointed out, the remedy for anybody who objected to receiving New Year gifts was to make this known and not to trouble further the consciences of possible donors. There was also the objection to the word "Christmas" because it incorporated the Popish "mass." "Christ-tide, I pray you," said the Puritan Ananias in Jonson's Die Alchemis.
The evidence to the contrary seems, on the other hand, to be conclusive. Too much importance need not be attached to the fulminations of the extremists, but, judging from the most visible sign of passive resistance, the closing of shops, the majority of people never acquiesced. In 1650 the Council of State complained of the "very wilful and strict observation of the day" in London and Middlesex by "a general keeping of their shops shut up." In the same areas the ordinance of 1652 was ostentatiously disobeyed. Volgens die Weekly Intelligencer, almost all the shops in the City of London were shut, "and so were the churchdoors." It was as rare, said the Flying Eagle, to see a shop open, "as to see a Phenix, or Birds of Paradice." And of two shops that did open it was said that one shopkeeper had better have given fifty pounds, "his wares were so dirtied." In 1656 it was suggested that there were even defaulters in Parliament itself. It was observed that the House was thin, "much, I believe, occasioned by observation of this day," and a Bill was read "for the abolishing and taking away of festival days, commonly called holy days." One speaker in the debate said that he could not rest all night "for the preparation of this foolish day's solemnity," and another that in many places the day was kept more strictly than the Sabbath and that it was possible to go from the Tower to Westminster without a shop being open or a creature stirring. " We are, I doubt, returning to popery," he concluded. In 1657 the Council ordered the authorities of London and Westminster to enforce the law, but once again it was reported that all the shops were shut.