Rembrandt - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Rembrandt Harmenszoon van Rijn (15 Julie 1606 - 4 Oktober 1669) word oor die algemeen beskou as een van die grootste skilders en drukkuns in die Europese kunsgeskiedenis en die belangrikste in die Nederlandse geskiedenis. Sy bydraes tot kuns kom in 'n tydperk wat historici die Nederlandse Goue Eeu noem (wat rofweg saamval met die sewentiende eeu), waarin Nederlandse wêreldmag, politieke invloed, wetenskap, handel en kultuur, veral skilderkuns, hul toppunt bereik het.
'Geen kunstenaar het ooit meer delikate vaardighede met meer energie en krag gekombineer nie,' lui Chambers 'Biografiese woordeboek. "Sy behandeling van die mensdom is vol menslike simpatie" (J.O. Thorne: 1962).
Portret van Jan Six, 1654. Olie op doek.
Rembrandt van Rijn is op 15 Julie 1606 (tradisioneel) gebore, maar waarskynlik in 1607 in Leiden, Nederland. Botsende bronne noem dat sy gesin 7, 9 of 10 kinders gehad het. Die gesin het goed gevaar. Sy vader was 'n meulenaar, en sy moeder was die dogter van 'n bakker. As seun het hy die Latynse skool besoek en aan die Universiteit van Leiden ingeskryf, hoewel hy 'n groter geneigdheid tot skilderkuns gehad het. Hy is spoedig vakleerling by 'n Leiden-geskiedenis skilder, Jacob van Swanenburgh. Na 'n kort maar belangrike vakleerlingskap met die beroemde skilder Pieter Lastman in Amsterdam, het Rembrandt 'n ateljee in Leiden geopen wat hy met die vriend en kollega Jan Lievens gedeel het. In 1627 begin Rembrandt studente aanvaar, onder wie Gerrit Dou.
In 1629 is Rembrandt ontdek deur die staatsman en digter Constantijn Huygens, wat vir Rembrandt belangrike kommissies van die Haagse hof verkry het. As gevolg van hierdie verband het prins Frederik Hendrik tot 1646 skilderye van Rembrandt aangekoop.
Teen 1631 het Rembrandt so 'n goeie reputasie gevestig dat hy verskeie opdragte vir portrette uit Amsterdam ontvang het. As gevolg hiervan verhuis hy na daardie stad en in die huis van 'n kunshandelaar, Hendrick van Uylenburgh. Hierdie skuif het uiteindelik in 1634 tot die huwelik van Rembrandt en Hendrick se neef, Saskia van Uylenburg gelei. Saskia kom uit 'n goeie gesin. Haar pa was 'n prokureur en Burgemeester burgemeester van Leeuwarden. Hulle is in die plaaslike kerk getroud, maar sonder die teenwoordigheid van een van sy familielede.
In 1639 verhuis Rembrandt en Saskia na 'n prominente huis in die Joodse wyk, wat later die Rembrandt-huismuseum sou word. Dit was daar waar Rembrandt gereeld sy Joodse bure gesoek het om vir sy Ou-Testamentiese tonele te modelleer. 1 Alhoewel hulle toe welgesteld was, het die egpaar verskeie persoonlike terugslae gehad: hul seun Rumbartus is twee maande na sy geboorte in 1635 oorlede, en hul dogter Cornelia sterf op net drie weke ouderdom in 1638. 'n Ander dogter, ook genaamd Cornelia, sterf ook in kinderskoene. Slegs hul vierde kind, Titus, gebore in 1641, het tot volwassenheid oorleef. Saskia is in 1642 op die ouderdom van 30 oorlede, kort na Titus se geboorte, waarskynlik aan tuberkulose.
Susanna en die ouderlinge, 1647. Olie op doek.
In die laat 1640's het Rembrandt 'n gemeenregtelike verhouding met sy slavin, Hendrickje Stoffels, begin wat 20 jaar jonger was. In 1654 het hulle 'n dogter gehad, wat hulle ook Cornelia genoem het, wat vir Hendrickje 'n amptelike smaad van die Gereformeerde kerk gebring het omdat sy "in sonde geleef het." Rembrandt is nie ingeroep om vir die kerkraad te verskyn nie omdat hy nie 'n lid van die Gereformeerde Kerk was nie.
Rembrandt het finansiële sukses as kunstenaar geniet. Hy het baie van sy rykdom gebruik om baie uiteenlopende en buitensporige kostuums en voorwerpe te koop wat hom geïnspireer het en wat dikwels in sy skilderye gebruik is. Hy het ook kunswerke, afdrukke (wat gereeld in sy skilderye gebruik word) en rariteite aangekoop. Die wanbestuur van sy geld, sowel as sy liberale bestedingsgewoontes, het waarskynlik daartoe bygedra dat hy uiteindelik in 1656 bankrot geword het. As gevolg van die hofuitspraak moes hy die meeste van sy skilderye, sy huis en sy drukpers verkoop, en verhuis na 'n meer beskeie akkommodasie op die Rozengracht. Hier het Hendrickje en Titus 'n kunswinkel begin om te eindig. In 1661 is hy gekontrakteer om 'n reeks groot skilderye vir die nuutgeboude stadsaal te voltooi, maar eers nadat die kunstenaar wat vroeër in opdrag was, oorlede is voordat hy die werk voltooi het.
Rembrandt het Hendrickje en Titus oorleef. Rembrandt is kort na sy seun, op 4 Oktober 1669 in Amsterdam, oorlede en in 'n ongemerkte graf begrawe in Westerkerk.
Een van Rembrandt se vele selfportrette.
In 'n brief aan 'n beskermheer bied Rembrandt die enigste oorlewende uiteensetting van wat hy deur sy kuns probeer bereik het: "die grootste en natuurlikste beweging." Of dit verwys na doelstellings, wesenlik of andersins, is oop vir interpretasie; in elk geval smelt Rembrandt die aardse en geestelike soomloos aan soos wat geen ander skilder in die Westerse kuns is nie.2
Rembrandt het meer as 600 skilderye, byna 400 etse en 2000 tekeninge vervaardig. Hy was 'n meester van die selfportret en vervaardig bykans honderd daarvan gedurende sy lang loopbaan, wat meer as 60 skilderye en meer as 30 etse en tekeninge insluit. Saam gee hulle ons 'n buitengewone duidelike beeld van die man, sy voorkoms en, nog belangriker, sy dieper wese, soos geopenbaar deur sy ryk verweerde gesig. Alhoewel daar baie min geskrewe dokumentasie oor hom bestaan, vertel sy ekspressiewe selfportrette ons baie oor die man en sy innerlike lewe.
Een van Rembrandt se belangrikste tegnieke is die gebruik van chiaroscuro, die teatergebruik van lig en skadu.
'Die filosoof in meditasie' is 'n voorbeeld van die gebruik van chiaroscuro.(Klik om te vergroot.)
Hy is sterk beïnvloed deur Caravaggio, maar het uiteindelik sy eie benadering bemeester deur die wisselwerking tussen lig en donker te gebruik, nie bloot as elemente van komposisie en ruimte nie, maar om die subtiele karakter van karakter en diepte van betekenis te openbaar.
Rembrandt se hoogs dramatiese en lewendige aanbieding van onderwerpe, sonder die rigiede formaliteit wat sy tydgenote gereeld getoon het, en sy diep gevoel van deernis vir die mensdom, ongeag rykdom en ouderdom, was 'n baie gelaaide kombinasie wat hom prominensie en berugtheid gebring het. Hy het ook baie eksperimentering en 'n verskeidenheid tegnieke getoon, wat bygedra het tot sy mistiek.
Sy onmiddellike familie - sy vrou Saskia, sy seun Titus en sy gemeenregtelike vrou Hendrickje - is dikwels as modelle vir sy skilderye gebruik, waarvan baie mitiese, Bybelse of historiese temas gehad het.
Periodes, temas en style
Rembrandt en sy vrou Saskia in 1635.
Dit was veral tydens Rembrandt se Leiden-periode (1625-1631) dat Pieter Lastman se invloed die belangrikste was. Skilderye was taamlik klein, maar ryk aan besonderhede (byvoorbeeld in kostuums en juweliersware). Temas was meestal godsdienstig en allegories.
Gedurende sy vroeë jare in Amsterdam (1632-1636) het Rembrandt dramatiese Bybelse en mitologiese tonele in hoë kontras en van groot formaat begin skilder. Hy het ook portretkommissies begin aanvaar.
In die laat 1630's het Rembrandt baie skilderye en etswerk van landskappe vervaardig. Dikwels het hierdie natuurlike drama uitgelig, met ontwortelde bome en onheilspellende lug. Rembrandt se landskappe is meer gereeld geëtseer as geverf. Die donker natuurkragte het plek gemaak vir rustige Nederlandse plattelandse tonele.
Vanaf 1640 word sy werk minder uitbundig en nugter in toon, wat die persoonlike tragedie weerspieël. Bybelse tonele is nou meer gereeld uit die Nuwe Testament afgelei as die Ou Testament, soos voorheen die geval was. Skilderye het weer kleiner geword. Een uitsondering is die enorme Nagwaak, sy grootste werk, net so wêreldlik en geestelik soos enige ander Kloveniersdoelen, die musketiervertakking van die burgermilisie. Rembrandt het van die konvensie afgewyk vir sulke groepkommissies, wat die statige en formele samestelling van persoonlikhede dikteer. In plaas daarvan het hy 'n aksietoneel geskilder, waarin hy gewys het hoe die milisie gereed is om op 'n missie te begin. Sy nuwe benadering het kontroversie veroorsaak. Die skildery is later in grootte verminder en in 1715 na die Amsterdamse stadsaal verskuif. Die skildery hang nou in die grootste saal van die Rijksmuseum in Amsterdam, waar dit die hele agtermuur beslaan.
In die 1650's het Rembrandt se styl weer verander. Skilderye neem toe. Kleure het ryker geword, borselslae meer uitgesproke. Met hierdie veranderinge distansieer Rembrandt hom van vroeëre werk en huidige mode, wat toenemend geneig was tot fyn, gedetailleerde werke. Oor die jare is Bybelse temas nog gereeld uitgebeeld, maar die klem verskuif van dramatiese groeps tonele na intieme portretagtige figure. In sy laaste jare het Rembrandt sy diepste reflektiewe selfportrette geskilder.
The Hundred Guilder Print, c.1647-1649, ets.
Rembrandt se etse was baie gewild gedurende sy leeftyd en word vandag beskou as een van die beste meesters van die medium. Daar is nog 79 van sy oorspronklike koperplate. Vyf en sewentig van hulle is 18 jaar lank deur 'n private versamelaar in die bewaring gehou totdat hulle uiteindelik in 1958 in Raleigh, Noord-Carolina, in die openbaar vertoon is. Rembrandt se druk van "Christ Healing the Sick" is die 'Hundred Guilder' genoem. Druk "vanweë die mooi prys wat vroeë versamelaars gehaal het.
Rembrandt is net so bekend vir sy bemeestering van teken as vir skilder. Hy gebruik tekeninge nie net as studies vir groter werke nie, en ook nie as voltooide aanbiedings nie, maar as aantekeninge, 'n manier om sy waarnemings en besinning oor die alledaagse lewe en sy godsdienstige temas vas te lê. Ongeveer 1400 tekeninge oorleef, waarvan die meeste nie onderteken is nie. Miskien het 'n gelyke getal verlore gegaan.
Gedurende die eeu na Rembrandt se dood was baie van sy skilderye bedek met lae donkerkleurige vernis deur handelaars en versamelaars. Dit is om verskillende redes gedoen. Een daarvan was om die oppervlak van die skildery te bewaar. Maar 'n ander, meer kontroversiële rede, was om Rembrandt se aanskoulike en ietwat abrupte skilderstyl 'n meer verenigde voorkoms te gee. Rembrandt gebruik gewaagde beroertes, impasto en geskarrel, wat miskien van naby af gelyk het. Hy het beplan dat die foto van 'n sekere afstand af gesien sou word, wat die kyker self sou verenig. Vanweë die donker 18de-eeuse vernis, het Rembrandt die onverdiende reputasie verwerf vir skilder in donker en somber toon.
Nagwaak of The Militia Company van kaptein Frans Banning Cocq, 1642. Olie op doek; te sien in die Rijksmuseum, Amsterdam.
Die oorspronklike titel van die 'Night Watch' was byvoorbeeld The Militia Company van kaptein Frans Banning Cocq. Dit het die naam 'Night Watch' gekry omdat dit so verdof en ontheilig is deur vuil en vernis dat dit soos 'n nagtoneel gelyk het. Nadat dit skoongemaak is, is dit ontdek dat dit 'n breë dag verteenwoordig - 'n groep musketiers wat uit 'n sombere binnehof in die verblindende sonlig stap.
'N Ander voorbeeld van ontdekking het plaasgevind tydens die skildery Bellona is in 1947 deur die Metropolitan Museum of Art in New York herstel. Nadat die baie lae vernis noukeurig verwyder is, is die lewendige kleure onthul, saam met Rembrandt se handtekening en datum, 1633, wat die egtheid daarvan verskaf.
In 1968 is die Rembrandt-navorsingsprojek (RRP) begin onder die borgskap van die Nederlandse Organisasie vir Bevordering van Wetenskaplike Navorsing (NWO). Kunshistorici het saam met kundiges van ander velde saamgewerk om die egtheid van die werke wat aan Rembrandt toegeskryf word, te heroorweeg deur gebruik te maak van alle beskikbare metodes, insluitend moderne tegniese diagnostiek. Die projek het ook 'n volledige kritiese katalogus van sy skilderye saamgestel. As gevolg van hul bevindings, is baie skilderye wat voorheen aan Rembrandt toegeskryf is, van die lys gehaal. Daar word nou gedink dat baie van hulle die werk van sy studente is.
Die Poolse ruiter- kontroversieel toegeskryf aan Rembrandt.
Een voorbeeld van aktiwiteit is The Polish Rider, een van die skatte van die Frick Collection in New York. Die egtheid daarvan is jare tevore bevraagteken deur verskeie geleerdes onder leiding van Julius Held. Baie, waaronder dr. Josua Bruyn van die Foundation Rembrandt Research Project, skryf die skildery toe aan een van Rembrandt se naaste en talentvolste leerlinge, Willem Drost, oor wie weinig bekend is. Die Frick-museum self het nooit sy eie attribusie verander nie, terwyl die etiket steeds "Rembrandt" lees en nie "toegeskryf word aan" of "skool van." Meer onlangse opinie het verander in die guns van die Frick, met Simon Schama in sy boek uit 1999 Rembrandt's Eyes, en 'n Rembrandt Project-geleerde, Ernst van de Wetering (Melbourne Symposium, 1997) wat albei argumenteer vir die toekenning van die meester. Baie geleerdes meen dat die uitvoering ongelyk is, en verkies verskillende toewysings vir verskillende dele van die werk.
'N Ander skildery,' Pilate Washing his Hands, 'is ook van twyfelagtige toeskrywing. Kritiese opinies van hierdie foto het sedert 1905 aansienlik gevarieer, toe Wilhelm von Bode dit deur Rembrandt as ''n ietwat abnormale werk' beskryf het. Die meeste geleerdes sedert die 1940's dateer die skildery egter na die 1660's en gee dit aan 'n anonieme leerling.
Die toewysings- en hertoewysingswerk is aan die gang. In 2005 is vier olieverfskilderye wat vroeër aan Rembrandt se studente toegeskryf is, herklassifiseer as die werk van Rembrandt self: Studie van 'n ou man in profiel en Studie van 'n ou man met 'n baard uit 'n Amerikaanse private versameling, Studie van 'n huilende vrou, besit deur die Detroit Institute of Arts, en Portret van 'n bejaarde in 'n wit enjinkap, geverf in 1640. 1
Rembrandt se eie ateljeepraktyk is 'n belangrike faktor in die moeilikheidsgraad van toeskrywing, aangesien hy, soos baie meesters voor hom, sy studente aangemoedig het om sy skilderye te kopieer, soms af te werk of te retoucheer om as oorspronklikes verkoop te word, en soms as gemagtigde kopieë te verkoop. Boonop was sy styl maklik genoeg vir sy talentvolste studente om na te boots. Die ongelyke kwaliteit van sommige van Rembrandt se eie werk en sy gereelde stilistiese evolusies en eksperimente word verder bemoeilik. Dit is hoogs waarskynlik dat daar nooit 'n universele ooreenkoms sal wees oor wat doen en wat nie 'n ware Rembrandt is nie.
Jong vrou in die bed, 1647. Olie op doek.
"Rembrandt" is 'n modifikasie van die spelling van die kunstenaar se voornaam wat hy in 1633 bekendgestel het. Grofweg gesproke bestaan ​​sy vroegste handtekeninge (ongeveer 1625) uit 'n aanvanklike 'R', of die monogram 'RH' (vir Rembrandt Harmenszoon ), en in 1629 begin "RHL" (die "L", vermoedelik, vir Leiden). In 1632 voeg hy sy patroniem aan hierdie monogram, "RHL-van Rijn," toe gebruik hy sy voornaam alleen, "Rembrandt. "In 1633 voeg hy 'n 'd' by en handhaaf die vorm van toe af.
In Nederland is die opvallendste versameling van Rembrandt se werk by die Amsterdamse Rijksmuseum, insluitend De Nachtwacht (The Night Watch) en De Joodse bruid (Die Joodse Bruid).
Baie van sy selfportrette word in die Mauritshuis van Den Haag gehou.
Sy huis, bewaar as die Rembrandt House Museum in Amsterdam, bevat baie voorbeelde van sy etse.
Prominente versamelings in ander lande kan gevind word in Berlyn, Kassel, St. Petersburg, New York, Washington, DC, die Louvre en die National Gallery, Londen.
== 'n Seleksie van werke == 250px | regs |Anatomie-les van dr. Nicolaes Tulip, 1632. Olie op doek.
Abraham en Isaac, 1643. Olie op doek. Die ontvoering van Europa, 1632. Olie op paneel. 'N Skitterende voorbeeld van die' goue era 'van die barokskilderkuns.
1629 'N Kunstenaar in sy ateljee (The Museum of Fine Arts, Boston, Massachusetts)
1630 Die opwekking van Lasarus (Los Angeles County Museum of Art, Los Angeles)
1630-1635 'N Turk (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1631 Portret van Nicolaes Ruts (Frick Collection, New York)
1631 Filosoof in meditasie (Louvre, Parys, Frankryk)
1632 Jacob de Gheyn III (die mees gesteelde skildery ter wêreld) (Dulwich Picture Gallery, Londen, Engeland)
1632 Anatomie-les van dr. Nicolaes Tulip (Mauritshuis, Den Haag)
1632 Portret van 'n edele (Oosterse) man (Metropolitan Museum of Art, New York)
1632 Die ontvoering van Europa (J. Paul Getty Museum, Los Angeles)
1633 Christus in die storm aan die meer van Galilea (voorheen in die Isabella Stewart Gardner-museum, Boston; gesteel in 1990 en steeds in die algemeen)
1635 Die fees van Belshazzar (National Gallery, Londen)
1635 Offer van Isak (Staats Hermitage Museum, Sint Petersburg)
1636 Die verblinding van Simson (Städel, Frankfurt am Main, Duitsland)
1636 Danae (Staats Hermitage Museum, Sint Petersburg)
1642 The Militia Company van kaptein Frans Banning Cocq beter bekend as die Nagwaak (Rijksmuseum, Amsterdam)
±1643 Christus wat die siekes genees ook bekend as The Hundred Guilders Print (Victoria en Albert Museum, Londen) ets, met die bynaam vir die enorme bedrag (destyds) wat daarvoor betaal is
1647 'N Ou dame met 'n boek (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1648 Bedelaars wat aalmoese ontvang by die deur van 'n huis (National Gallery of Art, Nederland)
1650 Die filosoof (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1650 Die meul (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1653 Aristoteles met 'n borsbeeld van homer (Metropolitan Museum of Art, New York)
1654 Batseba by haar bad (Louvre, Parys) (daar word vermoed dat Hendrickje 'n voorbeeld van hierdie skildery gemaak het)
1655 Joseph word deur Potifhar se vrou beskuldig (National Gallery of Art, Washington D.C.)
1655 'N Man in wapenrusting (Kelvingrove Museum & Art Gallery, Glasgow, Skotland)
1656 'N Vrou wat 'n pienk vashou (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1657 Die apostel Paulus (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1658 Selfportret (Frick Collection, New York)
1658 Philemon en Baucis (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1659 Selfportret (Metropolitan Museum of Art, New York)
1660 Selfportret (Metropolitan Museum of Art, New York)
1660 Portret van 'n heer met 'n lang hoed en handskoene (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1660 Portret van 'n dame met 'n volstruis-vere-waaier (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1661 Sameswering van Julius Civilis (Nationalmuseum, Stockholm) (Julius Civilis het 'n Nederlandse opstand teen die Romeine gelei) (die meeste van die opgesnyde skilderye is verlore; slegs die sentrale deel bestaan ​​nog steeds)
1662 Sindika van die Drapersgilde (Nederlands De Staalmeesters) (Rijksmuseum, Amsterdam)
1662 Portret van 'n man in 'n hoë hoed (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1662-1663 'N Jong man aan tafel gesit (The National Gallery of Art, Washington, D.C.)
1664 Die Joodse Bruid (Rijksmuseum, Amsterdam)
1666 Lucretia (Die Minneapolis Institute of Arts, Minneapolis)
1669 Terugkeer van die verlore seun (Staats Hermitage Museum, Sint Petersburg)
Rembrandt - Hendrickje by 'n oop deur
Rembrandt - The Syndecs of the Clothmakers Guild
Rembrandt Artiest in sy ateljee, 1629
Rembrandt Batseba in die slegte, 1654
Rembrandt Buste van die ou man met bontmuts. 1630
Rembrandt Die aartsengel verlaat Tobias en sy gesinne. 1637
Selfportret, 1658. Olie op doek.
Clough, Shepard B. Europese geskiedenis in 'n wêreldperspektief. Lexington, MA: D.C. Heath and Company, 1976. ISBN 0669855553
Hughes, Robert (2006), "The God of Realism," The New York Review of Books (Rea S. Hederman) 53 (6) Beoordeling
Van de Wetering, Ernst, et al., 'N Korpus van Rembrandt-skilderye - Deel IV. Den Haag: Martinus-Nijhoff Publ., 2005. ISBN 1402032803