In 1838 het Lenie Retief ’n brief aan haar familie in die Kaap geskryf. Dit was kort na die moorde op haar man en haar seun. In haar brief skryf sy nie dat sy moedeloos is of dat daar nie hoop is nie. Sy skryf nie dat daar nie ’n toekoms is nie en sy kla nie dat Afrikaners nie kan saamstaan of dat hul nie leiers het nie. Nee, sy skryf oor hoop en oor die toekoms wat hulle vir hul kinders in hierdie land gaan vestig. Sy skryf: “Stuur vir my ’n kissie vrugtebome, sodat ons kan plant in die nuwe land.”
’n Soortgelyke boodskap van hoop vind ons in ’n anonieme brief wat kort na die Tweede Vryheidsoorlog geskryf is. ’n Vrou, wie se naam nie bekend is nie, skryf:
“Daar is nou vrede in die land, maar nie soos ons verwag het nie. Die twee klein Republieke bestaan nie meer nie. Ons besit tans vier perde, twee muile en ’n paar skape. Gister het ek ’n emmer koring gesaai. Sodra ek kan, sal ek nog saai en plant. As Pa van Ceylon af terugkom, sal ons spoedig weer ’n boerdery op die been kan bring.”