Norfolk Island - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Norfolk Island (Norfuk: Norfuk Ailen) is 'n klein, bewoonde eiland in die Stille Oseaan geleë tussen Australië, Nieu-Seeland en Nieu-Caledonië, en vorm saam met twee naburige eilande een van Australië se eksterne gebiede. Die Norfolk Island-denne, 'n simbool van die eiland in sy vlag, is 'n immergroen boom wat inheems is aan die eiland en is baie gewild in Australië, waar ook twee verwante spesies groei. Norfolk Island is 'n klein gebied met 'n klein bevolking wat ook 'n kort rol gespeel het in die geskiedenis van Brittanje se koloniale aktiwiteite in Australië.
Norfolk-eiland is die belangrikste eiland van die eilandgroep wat die gebied insluit. Dit het 'n oppervlakte van 13,3 vierkante kilometer (34,6 vierkante kilometer), met geen groot, binnelandse waterliggame nie, maar 'n kilometerlyn van 32 km. Die hoogste punt van die eiland is Mount Bates (319 voet) bo seespieël, geleë in die noordweste kwadrant van die eiland. Die grootste deel van die terrein is geskik vir boerdery en ander landboukundige gebruike. Philip Island, die tweede grootste eiland van die gebied, is 'n paar kilometer suid van die hoofeiland geleë.
Die kuslyn van Norfolk-eiland bestaan ​​uit wisselende gesigte tot in verskillende grade. Die eiland skuif afwaarts na Sydneybaai en Emilybaai, die plek van die oorspronklike koloniale nedersetting Kingston. Daar is geen veilige hawe-geriewe op Norfolk-eiland nie; laai-kajuite is by Kingston en Cascade Bay geleë. Goedere word per skip ingebring, gewoonlik na Cascade Bay. Emily Bay, beskerm teen die Stille Oseaan deur 'n klein koraalrif, is die enigste veilige area om te swem, hoewel branderplankryers soms in Ball Bay gevind kan word.
Norfolk Island is 'n vulkaniese formasie met meestal rollende vlaktes. Die klimaat is subtropies en sag, met min seisoenale onderskeid. Die gemiddelde daaglikse maksimum temperatuur in die winter wissel van 18 ° C tot 19 ° C en tussen 23 ° C en 25 ° C in die somer. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 51,6 duim, met Mei tot Augustus die reënste maande, en November tot Januarie die droogste.
Die omgewing rondom Mt. Bates word bewaar as die Norfolk Island National Park. Die park, wat ongeveer 10 persent van die land van die eiland beslaan, bevat oorblyfsels van die woude wat oorspronklik die eiland bedek het, insluitend subtropiese reënwoud.
Die park bevat ook die twee kleiner eilande ten suide van Norfolk-eiland, Nepean-eiland en Philip-eiland. Die plantegroei van Philip Island is verwoes weens die bekendstelling van varke en konyne gedurende die strafperiode. Die belangrikste nedersetting op die eiland is Burnt Pine. Huisstede lê oor 'n groot deel van die eiland. Die amptelike hoofstad van die eiland is Kingston, wat hoofsaaklik as 'n regeringsentrum funksioneer.
Panoramiese uitsig oor die Norfolk-eiland met die Nepese en Filippyne in die verte
Die eiland Norfolk is eers deur die Oost-Polinesiese seevaarders gevestig, waarskynlik van die Kermadec-eilande in die veertiende eeu C.E., en wat etlike generasies oorleef het voordat hy verdwyn het. Hul hoofdorpie is in Emilybaai opgegrawe. Hulle het klipwerktuie, rotte en piesangbome agtergelaat as bewys van hul verblyf.
Kaptein James Cook was die eerste Europeër wat die eiland in 1774 gesien het, op sy tweede reis na die Suid-Stille Oseaan. Hy het dit vernoem na die hertogin van Norfolk. Cook word glo beïndruk met die hoë reguit bome en Nieu-Seelandse vlasagtige plante. Hy het monsters teruggeneem na die Verenigde Koninkryk en verslag gedoen oor hul potensiële gebruike vir die Royal Navy.
Nadat die eerste veroordeelde vloot in Januarie 1788 in Port Jackson, Nieu-Suid-Wallis, Australië aangekom het (Australië was bedoel om as strafkolonie vir die gevangenes van Brittanje te dien), het goewerneur Arthur Phillip luitenant Philip Gidley King beveel om 'n party van 15 skuldiges te lei en sewe vrymanne om beheer oor die nabygeleë Norfolk-eiland te neem en voor te berei op die kommersiële ontwikkeling daarvan, met die bykomende doel om te verhoed dat die Franse Norfolk koloniseer. Die ekspedisie het op 6 Maart 1788 aangekom en die eerste van twee strafkolonies op die eiland gevestig.
Die vlas waaroor Cook berig het, was moeilik om voor te berei vir vervaardiging en niemand in die groep het die nodige vaardighede gehad nie. Daar is gevind dat die dennehout nie veerkragtig genoeg is vir maste nie, en hierdie bedryf is ook laat vaar. Meer gevonniste is gestuur, en die eiland het in plaas daarvan die bron van graan en groente vir Sydney geword. Gewasse het egter dikwels misluk as gevolg van die soute wind, rotte en ruspes. Die gebrek aan 'n natuurlike veilige hawe het die kommunikasie en die vervoer van voorrade en produkte belemmer.
Die eiland van Norfolk word vir die volgende 11 jaar beheer deur 'n opeenvolging van korttermynkommandante. Reeds in 1794 stel King die sluiting daarvan as 'n strafregtelike skikking voor, omdat dit te afgeleë en moeilik vir vervoer was, en te duur om te onderhou. Teen 1803 het die staatsekretaris, Robert Hobart, beveel dat 'n deel van die leër van Norfolk-eiland, setlaars en gevangenes na Van Diemen's Land (Tasmanië) verwyder moet word weens die groot onkoste daarvan. Teen Februarie 1814 is alle voorraad en geboue vernietig en is die eiland tot Junie 1825 laat vaar.
'N Tweede strafskikking op Norfolk-eiland is in 1824 beveel as 'n plek om' die slegste beskrywing van veroordeeldes 'te stuur. Na 'n skuldigbevinding in 1834 het Vader William Ullathorne, die pastoor-generaal van Sydney, die Norfolk-eiland besoek. Hy was geskok "dat elke man wat sy uitdrukking gehoor het, bitterlik gehuil het, en dat elke man wat gehoor het van sy veroordeling tot die dood met droë oë op sy knieë neergedaal het en God gedank het." Die verslag van landdros Robert Pringle Stuart van 1846 het die skaarsheid en die slegte gehalte van voedsel, die gebrek aan behuising, die gruwels van marteling en die onophoudelike ontploffing, die onderdanigheid van die skuldiges en die korrupsie van die opsieners blootgelê. Biskop Robert Willson het drie keer by Norfolk-eiland besoek. In 1846 rapporteer hy aan die House of Lords wat vir die eerste keer die omvang van gruweldade besef het. Die tweede strafregtelike skikking is na 1847 begin aftakel en die laaste gevangenes is in Mei 1855 na Tasmanië verwyder.
Op 6 Junie 1856 het die nasate van die Tahitiërs en die oorvloed mutineers het op Norfolk-eiland aangekom. Die Pitcairn-eilande het te klein geword vir hul groeiende bevolking. Die Pitcairners het baie van die geboue wat oorbly uit die strafgebiede beset, en geleidelik die boerdery- en walvisvangsbedrywe gevestig. Alhoewel sommige families in 1858 en 1863 besluit het om na Pitcairn terug te keer, het die bevolking van die eiland stadig maar seker gegroei namate die setlaars aanvaar het, wat dikwels met walvisvlote aangekom het.
In 1867 word die hoofkwartier van die Melanesiese Sending van die Kerk van Engeland op die eiland gevestig, en in 1882 word 'n kerk van St. Barnabas opgerig. Die missie is vanaf die eiland na die Salomonseilande verskuif om in 1920 nader aan die teikenpopulasie te wees.
Hierdie stempel is in 1981 uitgereik ter herdenking van die eerste landing van 'n vliegtuig op die eiland, Sir Francis Chichester, Gypsy Moth "Mme Elijah," op Cascade Bay op 28 Maart 1931
Na die totstandkoming van die Statebond van Australië in 1901, is Norfolk-eiland onder die gesag van die nuwe regering van die gemenebes geplaas om as 'n eksterne gebied geadministreer te word.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die eiland gebruik as 'n belangrike lugbasis en brandstofverbruik tussen Australië en Nieu-Seeland. Toe die eiland binne die verantwoordelikheidsgebied van Nieu-Seeland val, is dit deur 'n eenheid van die Nieu-Seelandse weermag, bekend as N Force, versorg. Norfolk-eiland het nie onder aanval gekom nie.
Norfolk-eiland is die enigste Australiese gebied op die nie-vasteland wat selfbestuur verkry het. As gevolg van die 'Norfolk Island Act' wat in 1979 deur die parlement van Australië aangeneem is, het die Australiese regering gesag op die eiland deur 'n administrateur (Grant Tambling in 2006) wat deur die goewerneur-generaal van Australië aangestel word. Wetgewing wat deur die Australiese parlement goedgekeur is, kan sy wette na wense uitbrei, insluitend die bevoegdheid om enige wette wat deur die Wetgewende Vergadering van Norfolk-eiland gemaak is, te ignoreer.
Op Norfolk-eiland word 'n wetgewende vergadering van nege setels met 'n volksstem verkies vir 'n termyn van hoogstens drie jaar. Al die setels word deur onafhanklike kandidate beklee, aangesien Norfolk-eiland nie politieke partye het nie. Lyding is op 18-jarige ouderdom universeel.
Vier van die lede van die vergadering vorm die Uitvoerende Raad, wat beleid bedink en as 'n adviserende liggaam vir die Administrateur optree. Die Wetgewende Vergadering verkies die hoofminister vir 'n termyn van hoogstens drie jaar. Die hoofminister was Geoffrey Robert Gardner in 2006.
Die regbank bestaan ​​uit die Hooggeregshof en die Hof van Klein Sessies. Die regstelsel is gebaseer op die wette van Australië, plaaslike ordonnansies en handelinge. Die Engelse gemenereg is van toepassing op aangeleenthede wat nie onder die Australiese of die Norfolk-eilandwetgewing gedek word nie.
Alhoewel dit meestal vreedsaam is, was Norfolk-eiland tot dusver die afgelope twee moorde. In 2002 is Janelle Patton, 'n Australiër wat op die eiland woon, dood aangetref. Twee jaar later is die adjunk-hoofminister van die eiland, Ivens "Toon" Buffett, doodgeskiet gevind, met die onwaarskynlike onderskeid dat hy die eerste Australiese minister is wat in die amp vermoor is. Behalwe vir hierdie twee gebeure, is misdaadsyfers laag op die eiland, hoewel onlangse berigte daarop dui dat klein diefstal en gevaarlike bestuur meer algemeen voorkom.
Die belangrikste nasionale vakansiedag is Bounty Day, gevier op 8 Junie ter nagedagtenis aan die koms van die Pitcairn Islanders in 1856.
As 'n gebied van Australië het Norfolk-eiland nie diplomatieke verteenwoordiging in die buiteland of binne die gebied nie, en is dit ook nie 'n deelnemer aan enige internasionale organisasies, buiten sportorganisasies nie.
Ten spyte van die status van die eiland as 'n selfregerende gebied van Australië, beweer sommige eilandbewoners dat dit eintlik onafhanklikheid verleen is op die oomblik toe koningin Victoria toestemming aan Pitcairn-eilandbewoners gegee het om hulle weer op die eiland te vestig. Hierdie menings is herhaaldelik deur die Gesamentlike Komitee vir Gebiede vir die Australiese parlement verwerp, en is ook deur die Hooggeregshof van Australië verwerp. Die Australiese regering het in 2006 'n hersiening van die status van die eiland onderneem. Onder die meer radikale van die twee voorgestelde modelle sou die wetgewende vergadering van die eiland verminder word tot die status van 'n plaaslike raad.
Norfolk-eiland is onderworpe aan afsonderlike immigrasiebeheer vanaf die res van Australië.
Toerisme, die grootste ekonomiese aktiwiteit van Norfolk-eiland, het oor die jare geleidelik toegeneem. Aangesien Norfolk-eiland die invoer van vars groente en vrugte verbied, word 'n oorgrote meerderheid van die produkte plaaslik verbou. Beesvleis word beide plaaslik vervaardig en ingevoer. Die eiland Norfolk maak aanspraak op 'n eksklusiewe ekonomiese sone wat 200 seemyl (370 kilometer) en gebiedseise tot drie seemyl (6 kilometer) vanaf die eiland strek. Hierdie gebied bied die eilandbewoners vis, die enigste belangrikste natuurlike hulpbron, hoewel daar bespiegel word dat die gebied olie- en gasafsettings kan insluit.
Daar is geen groot bewerkbare lande of permanente landbougrond nie, hoewel ongeveer 25 persent van die eiland 'n permanente weiding is. Daar is geen besproeide grond nie.
Die eiland gebruik die Australiese dollar as sy geldeenheid. Inwoners van Norfolk-eiland betaal nie Australiese federale belasting nie, wat 'n belastingparadys skep. Aangesien daar geen inkomstebelasting is nie, verhoog die eiland se wetgewende vergadering geld deur middel van 'n invoerbelasting.
Daar is geen spoorweë, waterweë, hawens of hawens op die eiland nie. Skepe word gelaai en gelaai deur walvisbote wat met lanserings gesleep word, vyf ton op 'n slag by die laaiplekke in Kingston en Cascade Bay. Daar is een lughawe, Norfolk Island Airport. Daar is 50 myl (80 kilometer) paaie op die eiland, 'n bietjie meer as landpaaie. ' Plaaslike wet gee koeie die reg. Vanaf 2004 word 2.532 telefoonlyne gebruik, 'n mengsel van analoog (2.500) en digitale (32) stroombane. Die landkode van Norfolk-eiland is 672. Koosiale kabels onder die see verbind die eiland met Australië, Nieu-Seeland en Kanada. Satellietdiens word beplan.
Daar is 'n TV-stasie met plaaslike programme wat Norfolk TV programmeer, asook senders vir ABC-TV en Southern Cross Television. Die internetlandekode-topvlakdomein (ccTLD) is .nf.
In 1991/1992 beloop die uitvoer $ 1,5 miljoen. Uitvoerkommoditeite het posseëls ingesluit, sade van die denne Norfolk-eiland en Kentia-palm, en klein hoeveelhede avokado's. Uitvoervennote in 2004 was Australië, ander lande in die Stille Oseaan, Nieu-Seeland, Asië en Europa. Invoer beloop $ 17,9 miljoen in 1991/1992) Invoerkommoditeite is nie gelys nie. In 2004 was die invoervennote Australië, ander eilande in die Stille Oseaan, Nieu-Seeland, Asië en Europa.
Die bevolking van Norfolk-eiland is in Julie 2006 op 1 288 geraam met 'n jaarlikse bevolkingsgroeikoers van 0,01 persent.
Die meeste eilandbewoners is van Kaukasiese afkoms en is afstammelinge van die oorvloed mutineers sowel as meer onlangse aankomelinge uit Australië en Nieu-Seeland. Ongeveer die helfte van die eilandbewoners kan hul wortels na Pitcairn-eiland terugspoor. Hierdie gemeenskaplike erfenis het gelei tot 'n beperkte aantal vanne onder die eilandbewoners - 'n beperking wat genoeg beperk dat die telefoongids van die eiland mense bynaam noem (soos Cane Toad, Dar Bizziebee, Kik Kik, Lettuce Leaf, Mutty, Oot, Paw Paw, Snoop, Tarzan en Wiggy).
Die meerderheid eilandbewoners is Protestantse Christene. In 1996 het 37,4 persent geïdentifiseer as Anglikaans, 14,5 persent as Uniting Church, 11,5 persent as Rooms-Katoliek, en 3,1 persent as Adventiste in die sewende dag.
Geletterdheid word nie amptelik opgeneem nie, maar dit kan aanvaar word dat dit ongeveer ooreenstem met Australië se geletterdheidsyfer. Eilandbewoners woon 'n skool in wat gebruik maak van 'n kurrikulum in Nieu-Suid-Wallis voordat hulle na die vasteland gaan vir verdere studie.
Eilandbewoners praat sowel Engels as 'n Kreoolse taal, bekend as 'Norfuk', 'n versnit van 1700's-Engels en Tahitiaans. Die Norfuk-taal neem af in populariteit namate meer toeriste na die eiland reis en meer jong mense vertrek weens werk en studie redes. Daar is egter pogings om dit lewendig te hou via woordeboeke en die hernoeming van sommige toeristeaantreklikhede deur hul Norfuk-ekwivalente. In April 2005 is dit tot 'n mede-amptelike taal van die eiland verklaar.
Emigrasie neem toe, aangesien baie eilandbewoners die noue bande tussen Norfolk, Australië en Nieu-Seeland benut. Die enigste skool op die eiland bied onderwys aan die Australiese jaar 12. Daarom moet enige student wat tersiêre studie wil voltooi, oorsee reis. Boonop veroorsaak die klein ekonomie van die eiland dat baie geskoolde werkers emigreer.
Terwyl daar geen 'inheemse' kultuur op die eiland was ten tyde van die nedersetting nie, het die Tahitiaanse invloed van die Pitcairn-setlaars daartoe gelei dat sommige aspekte van die Polinesiese kultuur aangepas is by die van Norfolk, insluitend die huladans. Plaaslike kookkuns toon ook invloede uit dieselfde streek.
Eilandbewoners is tradisioneel 'buitelug' mense, met visvang en ander watervaardighede gereeld tydverdrywe is, 'n aspek wat meer opvallend geraak het namate die eiland toegankliker word vir toerisme. Die meeste eilandgesinne het ten minste een lid betrokke in primêre produksie in een of ander vorm.
Aangesien al die Pitcairn-setlaars met mekaar verband hou, was eilandbewoners histories informeel met mekaar sowel as vir besoekers. Die opvallendste aspek hiervan is die 'Norfolk Wave', met bestuurders wat na mekaar wuif (wat wissel van 'n golf wat die hele arm gebruik tot 'n verhoogde wysvinger van die stuurwiel) as hulle verbysteek.
Godsdiensbeoefening bly 'n belangrike deel van die lewe vir die meeste eilandbewoners, veral die ouer geslagte. Ondernemings is byvoorbeeld geneig om op Maandae gesluit te wees.
Een van die inwoners van die eiland is die romanskrywer Colleen McCullough, waarvan die werke insluit Die doringvoëls en die Meesters van Rome reekse, sowel as Morgan's Run, grootliks op Norfolk-eiland geleë.
↑ The Dominion Post, 21 April 2005 (bladsy B3)
↑ Nick Squires, red ons dialek, sê Bounty-eilandbewoners, The Daily Telegraph (19 April 2005). 13 Januarie 2012 herwin.
↑ Central Intelligence Agency, Norfolk Island, Die Wêreld Factbook. 13 Januarie 2012 herwin.
Clark, Manning. 'N Geskiedenis van Australië, Vols. I-III. Melbourne: Melbourne University Press, 1962, 1968, 1973. Penguin Books Australia Ltd (1996). ISBN 1854714589
Clarke, Marcus. Vir die duur van sy natuurlike lewe. HarperCollins, 2002 (oorspronklik gepubliseer 1874). ISBN 020719839X
Hazzard, Margaret. Straf kort van die dood: 'n geskiedenis van die strafreg op Norfolk-eiland. Melbourne: Hyland, 1984. ISBN 0908090641
Hughes, Robert. Die noodlottige strand. London: Pan, 1988. ISBN 0330298925
Kippis, Andrew. The Life and Voyages of Captain James Cook. Westminster, 1788. Herdrukte Londen en New York, 1904, pp. 246 ff. C. Scribner's Sons (1904). ASIN B00085UEGW
Wright, R. The Forgotten Generation of Norfolk Island and Van Diemen's Land. Sydney: Library of Australian History, 1986. ISBN 0908120621