Weeldewa se enjin kom nie die mas op nieVolvo XC90. Foto: Verskaf Volvo het onlangs geringe opknappings aan sy fantastiese XC90-produk aangebring. Die enjin pla egter. Die opknappings is: Die XC90 is Volvo se groot sportnutsvoertuig met sitplek vir sewe, gewoonlik – maar daar is nou ŉ opsionele sessitplek-weergawe. Die sessitplek-uitleg begin redelik gewild raak – die XC90 en BMW se X7 bied dit aan. Tensy die vyfde en sesde sitplek luuks is, sien ek nie die nut daarvan om die middelste sitplek in die tweede ry te verwyder nie. BMW se X7 kry dit beter reg omdat die twee sitplekke in die middelste ry dan luukser sitplekke met armleunings en so meer is. Die Volvo se binneruim is puik. Dit is pragtig uitgelê met ongelooflike materiale. Die bougehalte is puik en Volvo se sitplekke van die bestes in die bedryf wat my betref. Die Bowers & Wilkens-klankstelsel in die Volvo XC90 is by ŉ redelike marge die topstandaard-klankstelsel in enige voertuig tans beskikbaar, selfs bó Lexus se Mark Levinson-stelsel. Volvo XC90. Foto: Verskaf Dit bring my by die appeltjie wat ek met Volvo wil skil. Die ontwerp is asemrowend mooi. Die binneruim puik. Die materiale fantasties. En dit word alles bederf deur Volvo se huidige enjins. Volvo het ŉ paar jaar gelede die besluit geneem om net 2.0-viersilinderturbo-enjins te gebruik, petrol of diesel. Met dié is ŉ D4, D5, T4, T5 en T6 almal min of meer dieselfde enjin met verskillende blikbreine wat sê hoeveel krag en so meer. Dit bied twee probleme. Al is die uitstoot dalk laer in die nuwe reeks Drive-E-enjins – is hulle almal redelik swaar op brandstof. Die ander probleem is – ŉ viersilinderturbo-enjin het geen persoonlikheid nie. ŉ Luukse weeldewa van dié grootte wat R1 miljoen kos moet die opsie bevat vir ŉ sessilinderenjin. ŉ Sessilinder is net baie meer romerig en karaktervol. Volvo XC90. Foto: Verskaf Volvo verkoop genoeg groot sportnutse en luukse sedans wêreldwyd om dán eerder ŉ 2.0-sessilinder met ŉ klein kapasiteit te ontwikkel. Maar – Volvo se strategie lê nie by binnebrandenjins nie. Volvo sal van dié jaar, 2020, nie weer ŉ nuwe voertuig verkoop wat nie ŉ vorm van hibridiese krag het nie. So, intussen, terwyl ons wag vir ŉ elektriese XC90 met ŉ reikafstand van 500 km of meer, moet ons maar tevrede wees met ŉ growwe 2.0-viersilinder wat swaar is op brandstof. Ai. Ek het verlede jaar ŉ T6 gebruik om plaas toe te ry. Dit is so by die 500 km soontoe en terug, oop pad. Met die spoedbeheer gestel op 130 km/h is die beste wat die Volvo kon bied 12 ℓ/100 km. BMW se X5 M50d wat 300 kW het, bied beter brandstofverbruik op dieselfde pad terwyl ek my woonwa sleep. Dis onaanvaarbaar. Die reeks lyk só: Volvo XC90. Foto: Verskaf Die reeks word gedek deur ŉ 5 jaar/100 000 km-waarborg en 5 jaar/100 000 km- omvattende instandhoudingsplan. Die brandstofverbruiksyfers is die vervaardiger se NEDC-laboratoriumsyfers wat geensins in die werklikheid behaal sal kan word nie. Ons gemiddeld met die D5 teen die tyd dat hy teruggegaan het, is 9.3 ℓ/100 km en ons het baie rustig met hom gery. Die kompetisie lyk só: 5 jaar/60 000 km- diensplan 9-dienste-diensplan 5 jaar/100 000 km- omvattende instandhoudingsplan 5 jaar/100 000 km- omvattende instandhoudingsplan 5 jaar/100 000 km- omvattende instandhoudingsplan 5 jaar/100 000 km- omvattende instandhoudingsplan In dié segment is daar ŉ magdom rolspelers. Daar is iets vir elke geur. Die Haval is die enigste model hier wat die Volvo se brandstofverbruik sal klop met ŉ werklike syfer van in die 18 ℓ/100 km. So, wees versigtig – dit lyk dalk soos ŉ winskoop, maar nie by die pompe nie. In dié segment is die Prado vir my ŉ wenner vir ŉ eerlike 4×4 met sewe sitplekke … dan die X5. In terme van enjin is die X5 se M50d onweerlegbaar.