Castor & Pollux (illustrasie) - Die storie - 2022
Dioscuri, ook genoem (in Frans) Castor en Polydeuces en (in Latyn) Castor en Pollux, (Dioscuri van Grieks Dioskouroi, "Seuns van Zeus"), in die Griekse en Romeinse mitologie, tweelinggode wat skeepswrak seevaarders gesteun het en opofferings ontvang het vir gunstige winde. Hulle was die kinders van Leda en óf Zeus, die koning van die gode, óf Tyndareus, Leda se sterflike eggenoot en die koning van Lacedaemon. Volgens die gewone weergawe was Castor die seun van Tyndareus en dus sterflik, terwyl Pollux die seun van Zeus was (wat Leda in die vorm van 'n swaan genader het).
Albei broers was goeie ruiters, en Pollux was 'n ongeëwenaarde bokser. Hulle het deelgeneem aan die jag van die Calydoniese varke (kyk Meleager) en in die reis van die Argo (kyk Argonaut). Toe hul suster Helen deur Theseus ontvoer is, val hulle Attika binne en vind haar terug. Hulle het die dogters van Leucippus, Phoebe en Hileira weggevoer en deur Leucippus se broerskinders, Idas en Lynceus, gekonfronteer. Castor is deur Idas vermoor, maar Pollux het Lynceus in vergelding doodgemaak Zeus het Idas met 'n donderbol doodgemaak. Zeus het Pollux toe die keuse gegee om al sy tyd aan Olympus deur te bring, of om die helfte van sy onsterflikheid aan sy sterflike broer te gee, sodat hulle saam koninkryk kon wissel. Pollux verkies om sy onsterflikheid te deel. In een weergawe van die verhaal het hulle die sterrebeeld Tweeling geword (alhoewel verskeie pare met die sterrebeeld verband hou).
Die bekendstelling van hul kultus in Rome strek tradisioneel terug tot 484 v.C. Die bou van hul tempel in die Forum volg op 'n gelofte van Aulus Postumius by die slag van die Regillusmeer, waar volgens die legende die Dioscuri aan die kant van die Romeine geveg het en die nuus van die oorwinning na Rome gebring het. As ruiters was hulle veral aantreklik vir die Romein gelyk stel, die ruiterorde of ridders, en aan die kavallerie. In die kuns word die tweeling voorgestel as twee jongmense, gewoonlik ruiters, wat spiese vashou en helms gedra het; hulle beeld verskyn op vroeë Romeinse munte.
Die laaste koning van Rome, Lucius Tarquinius Superbus, en sy bondgenote, die Latyne, het oorlog gevoer teen die baba -Romeinse Republiek. Voor die geveg het die Romeinse diktator Aulus Postumius Albus Regillensis gesweer om 'n tempel vir die Dioscuri (Castor en Pollux) te bou as die Republiek sou wen.
Volgens die legende het Castor en Pollux op die slagveld verskyn as twee bekwame ruiters ten bate van die Republiek, en nadat die geveg gewen is, verskyn hulle weer op die Forum in Rome wat hul perde natmaak in die lente van Juturna en kondig die oorwinning aan. Die tempel staan ​​op die veronderstelde plek van hul voorkoms.
Een van Postumius se seuns is tot duumvir verkies om die tempel op 15 Julie (die ides van Julie) 484 vC in te wy. 
Gedurende die Republikeinse tydperk het die tempel gedien as 'n ontmoetingsplek vir die Romeinse senaat, en vanaf die middel van die 2de eeu vC was die voorkant van die podium 'n sprekersplatform. Gedurende die keiserlike tydperk het die tempel die kantoor vir gewigte en maatreëls gehuisves en was dit 'n bewaarplek vir die staatskas. Kamers wat tussen die fondamente van die tempel geleë is, is gebruik om hierdie besigheid te bedryf. Op grond van bevindings uit die dreine is een van die kamers waarskynlik deur 'n tandarts gebruik. 
Die argaïese tempel is in 117 vC volledig gerekonstrueer en vergroot deur Lucius Caecilius Metellus Dalmaticus na sy oorwinning oor die Dalmatiërs. Gaius Verres het hierdie tweede tempel in 73 vC weer herstel.
Ter herdenking van die aanvanklike oorwinning by die Regillusmeer, is daar op 15 Julie elke jaar 'n groot ruiterparade gehou met soveel as 5000 jong mans wat skilde en spiese dra. Twee jong mans wat op wit perde gery het, het die parade gelei en Castor en Pollux verteenwoordig. 
In 14 vC het 'n brand wat groot dele van die forum verwoes het, die tempel verwoes, en Tiberius, die seun van Livia deur 'n vorige huwelik en aangenome seun van Augustus en die uiteindelike troonopvolger, het dit herbou. Tiberius se tempel is in 6 nC ingewy. Die oorblyfsels wat vandag sigbaar is, kom uit die tempel van Tiberius, behalwe die podium, wat uit die tyd van Metellus kom.
In samewerking met hierdie keiserlike heropbou het die kultus self met die keiserlike familie geassosieer. Aanvanklik is die tweeling geïdentifiseer met die beoogde erfgename van Augustus, Gaius en Lucius Caesar. Na hul voortydige dood het die omgang met Castor en Pollux egter oorgegaan na Tiberius en sy broer Drusus. 
Volgens Edward Gibbon het die tempel van Castor gedien as 'n geheime ontmoetingsplek vir die Romeinse senaat. Gereelde vergaderings van die senaat word ook deur Cicero gerapporteer.  Gibbon het gesê dat die senaat in 237 nC tot rebellie teen keiser Maximinus Thrax opgewek is en ten gunste van toekomstige keiser Gordianus I by die Tempel van Castor.
As die tempel nog in gebruik was teen die 4de eeu, sou die tempel gesluit gewees het tydens die vervolging van heidene in die laat Romeinse Ryk. Die tempel het moontlik reeds in die vierde eeu uitmekaar geval, toe 'n muur voor die Lacus Juturnae uit hergebruikte materiaal opgerig is. Van die daaropvolgende geskiedenis is niks bekend nie, behalwe dat slegs drie kolomme van die oorspronklike struktuur in die 15de eeu nog bestaan ​​het. Die straat wat by die gebou loop, is geroep via Trium Columnarum.
In 1760 het die Conservatori, wat die kolomme in 'n dreigende ineenstorting gevind het, steierwerk vir herstelwerk opgerig. Sowel Piranesi as die jong Engelse argitek George Dance the Younger kon opklim en akkurate metings maak Dance het '' 'n model van die beste voorbeeld van die Korintiese orde in die hele wêreld '', soos hy aan sy pa gerapporteer het. 
Vandag oorleef die podium sonder die voorkant, net soos die drie kolomme en 'n stuk entablature, een van die bekendste funksies in die Forum.
Die tempel in oksels was peripteraal, met agt Korintiese kolomme aan die kort sye en elf aan die lang sye. Daar was 'n enkele cella wat met mosaïek bedek was. Die podium is 32 m × 49,5 m (105 voet x 162 voet) en 7 m (23 voet) hoog. Die gebou is gebou in opus caementicium en oorspronklik bedek met blare tuff wat later verwyder is. Volgens ou bronne het die tempel 'n enkele sentrale trap gehad om toegang tot die podium te kry, maar opgrawings het twee sytrappe geïdentifiseer.
Die tempelkompleks is tussen 1983 en 1989 opgegrawe en bestudeer deur 'n gesamentlike argeologiese missie van die Nordiese akademies in Rome, onder leiding van Inge Nielsen en B. Poulsen. 
Die Romeinse tempel is een van 'n aantal bekende Dioscuri -terreine wat uit die oudheid oorgebly het. Onder andere,
die barokke basiliekkerk van San Paolo Maggiore in Napels is gebou op die terrein van 'n tempel van Castor en Pollux. Sy stoep en voorkant het oorleef totdat die Sannio -aardbewing in 1688 slegs twee kolomme uit Korinte oorbly, wat in die fasade van die kerk opgeneem is.
Die verdwene Anakeion naby die Akropolis in Athene was 'n Dioscuri -tempel. Pausanias het in ongeveer 150 nC geskryf en dit as oud beskryf. 
Pausanias het 'n ander tempel in Argos geïdentifiseer wat Castor en Pollux, hul seuns Anaxias en Mnasinus en hul vrouens Hilaeira en Phoebe uitbeeld.
Die uitgebreide ruïnes van die Valle dei Templi in Agrigento, Sicilië, bevat die plek van 'n ander Tempel van die Dioscuri.
In sy beskrywing van die Dioscuri -tempel in 1888 in die ou Griekse koloniale stad Naucratis in Egipte, het Ernest Arthur Gardner opgemerk dat sulke tempels algemeen genoeg was om 'n kenmerkende oriëntasie te hê. Tempels vir die gode was geneig om na die ooste te kyk. Tempels vir helde en demi-gode soos Castor en Pollux kyk na die weste. 
Nog 'n blik op die drie kolomme van die Tempel van Castor en Pollux
Die Tempel van Castor en Pollux (regs) met die Tempel van Vesta aan die linkerkant
Legendes en verhale
Die tweeling was uitstekende jagters en het deel uitgemaak van die partytjie wat die bose monster, die Calydonian -vark, doodgemaak het. Die dier is as straf deur die godin Artemis gestuur omdat die koning haar nie geëer het nie. Die vark is egter eerste getref deur 'n pyl van 'n kragtige vrou, Atalanta, wat 'n opskudding onder die mans veroorsaak het. Baie van die jagpartytjies draai mekaar om oor die buit, en verleng ironies genoeg die godin se straf van die mense. Die tweeling het ook aan die Argonaut -ekspedisie deelgeneem. Pollux moes gebruik maak van sy uitstekende boksvaardighede in die avontuur saam met Jason, om koning Amycus van Bebryces, hul prysbokser, te klop.
Die tweeling wou met twee vroue, Hilaeira en Phoebe, trou, maar albei die dames is reeds in die huwelik belowe met die neefs van die tweeling. Castor en Pollux het nietemin die twee vroue ontvoer en na Sparta geneem, waar elkeen vir hul man 'n seun gebaar het. Dit het groot twis in die gesin veroorsaak en 'n vete begin. Hulle twee neefs, Idas en Lynceus, is later na Sparta om by hul oom te gaan kuier. Helen moes die huishouding bestuur, want hulle oom was weg. Die tweeling het die kans gesien om wraak te neem op hul neefs, wat hul vee gesteel het, en het gegaan om Idas en Lynceus se kudde te steel. Die neefs het kort ná hulle vertrek en Parys, prins van Troy, alleen agtergelaat met Helen. Parys het voordeel getrek uit almal se afwesigheid en het die pragtige Helen ontvoer en sodoende die Trojaanse Oorlog begin.
Die neefs het Castor en Pollux raakgeloop in 'n poging om hul vee te bevry en 'n geveg het gevolg. Idas vermoor Castor met sy spies en Lynceus word deur Pollux vermoor. Idas is op die laaste sekonde gekeer omdat hy Pollux deur Zeus vermoor het. Zeus het 'n dodelike donderslag gestuur wat Idas doodgemaak en sy seun gered het. Zeus het Pollux die keuse gegee om sy broer te red, deur die helfte van sy kosbaarste besitting, sy onsterflikheid, weg te gee en Pollux het dit aanvaar. Hy spandeer toe die helfte van sy tyd in Hades en die helfte op die berg Olympus, soos sy tweeling omgekeerd gedoen het.
Helen se ontvoering
Theseus, die koning van Athene, was op soek na 'n geskikte vrou. Hy het tevergeefs probeer om 'n Amazon -koningin, Antiope, en kleindogters van Zeus, Phaedra en Ariadne agtervolg.
Hy het egter nie sy soeke opgegee nie en daarna 'n nog meer gewaardeerde prys Helen van Troy gesoek. Hy het haar ontvoer en na Attika geneem. Castor en Pollux het hul suster gaan red, die land van die koning binnegeval en daarin geslaag om haar terug te kry. Die tweeling het Theseus se ma as wraak geneem en selfs die koning se mededinger op die troon gesit. Aethra, Theseus se ma, het Helen se bediende geword as verdere straf vir die ontvoering van hul suster.
Charles Dill stel voor dat Rameau die opera uit 1737 gekomponeer het net nadat hy saam met Voltaire gewerk het aan die opera "Samson" wat nooit voltooi is nie, waarna hy "Castor et Pollux" gekomponeer het om Voltaire se estetika te implementeer. Voltaire het byvoorbeeld gesoek na die voorstelling van statiese tableaus wat emosie uitdruk, soos in die eerste bedryf van die weergawe van 1737 wat begin op die toneel van Castor se graf met 'n koor van Spartane wat 'Que tout gemisse' sing, gevolg deur 'n resitasie tussen Telaire en Phoebe waarin eersgenoemde die verlies van haar geliefde Castor betreur en uitloop op Telaire se klaagliedjie "Tristes apprets". Dill merk op dat die 1754 -weergawe daarenteen begin met 'n baie meer agtergrond agter die verhaal van Telaire se liefde vir Castor en dat hy sy dood aan die einde uitbeeld. Die gebeure in Wet I van die 1737 -weergawe verskyn in Wet II van die 1754 -weergawe. Dill beweer dat Voltaire meer geïnteresseerd was in musiek as aksie in opera. Boonop merk Dill op 'n verskil in die plotte tussen die twee weergawes. In die 1737 -weergawe is die grootste kommer oor die morele dilemma tussen liefde en plig waaroor Pollux te staan ​​kom: moet hy sy liefde vir Telaira nastreef of sy broer red? Natuurlik kies hy laasgenoemde. In die 1754 -weergawe merk Dill op dat die plot meer betrekking het op die toetse wat Pollux moet ondergaan: hy moet Lynceus doodmaak, Jupiter oorreed om nie sy reis in die onderwêreld teë te staan ​​nie, en Castor oorreed om nie die gawe van onsterflikheid te aanvaar nie.
Terwyl sommige geleerdes (soos Cuthbert Girdlestone, Paul-Marie Masson en Graham Sadler) aangeneem het dat die 1754-weergawe beter was, voer Dill aan dat Rameau die veranderinge van 1754 op 'n ander punt in sy loopbaan aangebring het. In 1737 het hy die grense van tragedie lyrique getoets, waar hy in 1754 meer werk gedoen het met balletgeoriënteerde genres waarin hy treffende musikale komposisies insluit wat die gehoor aangenaam maak. Dill stel dus voor dat daar 'n paar kommersiële kommer agter die verandering in estetika in 1754 kon wees, aangesien die hersiene weergawe meer ooreenstem met die tradisionele Lulliaanse estetika. Hy sê dat hoewel baie die hersiening as meer innoverend beskou, die weergawe van 1737 in werklikheid die gewaagder was. 
Castor et Pollux verskyn in 1737 terwyl die kontroversie ontvlam deur Rameau se eerste opera Hippolyte et Aricie was nog steeds woedend. Konserwatiewe kritici het die werke van die "vader van die Franse opera", Jean-Baptiste Lully, as onoortreflik beskou. Hulle het Rameau se radikale musikale vernuwings gesien as 'n aanval op alles wat hulle waardeer het en daar het 'n woordestryd tussen hulle ontstaan Lullistes en die ondersteuners van die nuwe komponis, die sg Rameauneurs (of Ramistes). Hierdie omstredenheid het verseker dat die première van Kaster 'n noemenswaardige gebeurtenis sou wees.
Rameau het nie die dramatiese struktuur van Lully's verander nie tragédie lyrique genre: hy behou dieselfde vyfbedryfformaat met dieselfde tipe musieknommers (ouverture, voordrag, lug, koor en danssuites). Hy het eenvoudig die musikale hulpbronne wat vir Franse operakomponiste beskikbaar was, uitgebrei.  Terwyl sommige Rameau se nuwe idioom verwelkom het, het meer konserwatiewe luisteraars dit onaantreklik gevind. Aan die een kant het die ondersteuner van Rameau, Diderot (wat later sy lojaliteit elders gedraai het) opgemerk: "Ou Lulli is eenvoudig, natuurlik, selfs te soms, en dit is 'n gebrek. Young Rameau is enkelvoud, briljant, kompleks, geleerd ook soms geleer, maar dit is miskien 'n gebrek by die luisteraars. "  Aan die ander kant, die klagte van die Lullistes was dat die musikale idioom van Rameau baie meer ekspressief was as dié van Lully, en hy het dit so ver as "Italiaans" (volgens Franse standaard) genoem.  Waar Lully byvoorbeeld 'n musikale uitdrukking bevat het, het Rameau se resitatiewe styl veel wyer melodiese spronge ingesluit, in teenstelling met Lully se meer verklarende styl. Dit kan byvoorbeeld duidelik gehoor word in die openingsresitaat tussen Phoebe en Cleone (Phoebe se bediende) in Wet I, toneel 1 van die 1754 hersiene weergawe. Boonop het hy 'n ryker harmoniese woordeskat bygevoeg met negende akkoorde.  Die meer veeleisende vokale styl van Rameau het gelei tot die opmerking (vermoedelik deur Rameau self gemaak) dat terwyl Lully se operas akteurs vereis het, sy vereiste sangers.  Met verloop van tyd het hierdie veranderinge meer en meer aanvaarbaar geword vir die Franse gehoor.
Soos dit blyk, was die opera 'n sukses.  Dit het twintig optredes aan die einde van 1737 ontvang, maar het eers weer verskyn toe die wesenlik hersiene weergawe in 1754 op die planke was. Hierdie keer was daar dertig optredes en tien in 1755. Graham Sadler skryf dat "Dit was. Castor et Pollux dit word beskou as die bekroonde prestasie van Rameau, ten minste vanaf die eerste herlewing (1754). "
Herlewings het gevolg in 1764, 1765, 1772, 1773, 1778, 1779 en 1780. Die smaak vir Rameau se operas het nie lank die Franse Revolusie oorleef nie, maar uittreksels uit Castor et Pollux word nog in 1792 in Parys opgevoer. Gedurende die negentiende eeu het die werk nie op die Franse verhoog verskyn nie, alhoewel die bekendheid daarvan die algemene onduidelikheid oorleef het waarin Rameau se werke gesink het Hector Berlioz het die aria bewonderend genoem Tristes waardeer. 
Die eerste moderne herlewing vind plaas in die Schola Cantorum in Parys in 1903.  Onder die gehoor was Claude Debussy. Die eerste optrede in die Verenigde Koninkryk, georganiseer deur Ronald Crichton, is in November 1934 deur die Oxford University Opera Club aangebied by die Magdalen College. 
Premiere Cast, 24 Oktober 1737
Kaster haute-contre Monsieur Tribou
Télaïre sopraan Mlle Pélissier
Phébé sopraan Marie Antier
Jupiter bas Meneer Dun
Vénus sopraan Mlle Rabon
Minerveer sopraan Mlle Eremans
Die opsomming is gebaseer op die weergawe van 1737
Die allegoriese proloog hou nie verband met die hoofverhaal nie. Dit vier die einde van die oorlog van die Poolse opvolging, waarby Frankryk betrokke was. In die proloog onderwerp Venus, godin van liefde, Mars, god van die oorlog, met die hulp van Minerva. In die hersiening van 1754 is die proloog uitgeskakel.
Agtergrond: Castor en Pollux is beroemde helde. Ondanks die feit dat hy tweelingbroers is, is een van hulle (Pollux) onsterflik en die ander (Castor) sterflik. Hulle is albei verlief op die prinses Telaira (Télaïre), maar sy is net lief vir Castor. Die tweeling het 'n oorlog gevoer teen 'n vyandelike koning, Lynceus (Lyncée) wat tot 'n ramp gelei het: Castor is doodgemaak. Die opera begin met sy begrafnisrites. Telaira spreek haar hartseer uit aan haar vriend Phoebe (Phébé) in Tristes waardeer, een van Rameau se bekendste arias. Pollux en sy groep Spartaanse krygers onderbreek die rou en bring die lyk van Lynceus wat in wraak gedood is. Pollux bely sy liefde vir Telaira. Sy vermy antwoord, en vra hom in plaas daarvan om by sy vader Jupiter, die koning van die gode, te gaan pleit om Castor weer lewend te maak.
Pollux verwoord sy teenstrydige emosies in die aria Natuur, amour, qui partagez mon coeur. As hy doen wat Telaira sê en dit regkry om Jupiter te oorreed om sy broer lewendig te maak, weet hy dat hy die kans sal verloor om met haar te trou. Maar hy gee uiteindelik toe aan haar pleidooie. Jupiter daal van bo af en Pollux smeek hom om Castor weer lewend te maak. Jupiter antwoord dat hy magteloos is om die lotwette te verander. Die enigste manier om Castor te red, is dat Pollux sy plek tussen die dooies inneem. Pollux, wanhoop dat hy Telaira nooit sal wen nie, besluit om na die onderwêreld te gaan. Jupiter probeer hom weerhou met 'n ballet van die hemelse plesiere onder leiding van Hebe, die godin van die jeug, maar Pollux is vasberade.
Wet 3 Redigeer
Die verhoog toon die ingang van die onderwêreld, bewaak deur monsters en demone. Phoebe versamel die Spartane om te keer dat Pollux die poort van die onderwêreld binnegaan. Pollux weier om ontmoedig te word, al verklaar Phoebe haar liefde vir hom. As Telaira aankom en sy sien hoe Pollux se ware liefde vir haar is, besef Phoebe dat haar liefde onbeantwoord sal word. Sy doen 'n beroep op die demone van die onderwêreld om te keer dat hy binnegaan (Sortez, sortez d'esclavage/Combattez, Démons furieux). Pollux veg met die demone met die hulp van die god Mercurius en daal af in Hades.
Wet 4 Redigeer
Die toneel toon die Elysiese velde in die onderwêreld. Castor sing die aria Séjours de l'éternelle paix: die pragtige omgewing kan hom nie troos vir die verlies van Telaira nie, en 'n koor van Happy Spirits ook nie. Hy is verbaas om sy broer Pollux te sien, wat hom vertel van sy offer. Castor sê dat hy slegs van die geleentheid gebruik sal maak om die land van die lewendes weer te besoek, sodat hy Telaira vir die laaste keer kan sien.
Wet 5 Redigeer
Castor keer terug na Sparta. As Phoebe hom sien, dink sy dat Pollux ten goede dood is en pleeg sy selfmoord, sodat sy saam met hom in die onderwêreld kan aansluit. Maar Castor sê vir Telaira dat hy net van plan is om 'n enkele dag by haar te bly. Telaira beskuldig hom bitterlik dat hy haar nooit liefgehad het nie. Jupiter daal in 'n storm neer as 'n deus ex machina om die dilemma op te los. Hy verklaar dat Castor en Pollux albei onsterflikheid kan deel. Die opera eindig met die fête de l'univers ("Festival of the Universe") waarin die sterre, planete en son die besluit van die god vier en die tweelingbroers in die sterretjie ontvang word as die sterrebeeld Tweeling.
In die weergawe van 1737 begin die eerste bedryf met 'n grafstoneel waarin 'n koor van Spartane treur oor die dood van hul gevalle koning Castor wat deur Lynceus vermoor is. Die musiek in F mineur het 'n dalende motief met terkord wat verband hou met klaagliedere sedert die van Claudio Monteverdi Nimf se klaaglied (in hierdie geval is dit chromaties: F-E-Eb-D-Db-C). Alhoewel Telaira's Tristes waardeer in toneel 3 het nie die dalende tetrachord -kenmerk nie, noem Cuthbert Girdlestone dit steeds 'n klaaglied.  Die lug is in da capo-vorm, waarvan die B-gedeelte 'n resitatiewe kwaliteit het. Dit bevat 'n fagot -obbligato -deel en 'n hoë uitbarsting van die woord "Nie!" wat sy hoogtepunt aandui. Die optogmusiek vir die ingang van Pollux en die Spartane het 'n militêre karakter. Met Lynceus se lyk aan sy voete, verkondig Pollux dat sy broer wraak geneem het op die Spartaanse koor en dan sing en dans: "Laat die hel hierdie nuwe wending toegejuig! Laat 'n treurige skaduwee daarin juig! Die wraakkreet is die lied van die hel.". Die tweede lug van die Spartane in C majeur, aangesien dit 'n trompet -obbligato -deel met al sy militêre verenigings moontlik maak. (Voordat klepinstrumente was, was die trompetsleutels C en D majeur.) Die wet sluit af met 'n lang resitatief waarin Pollux sy liefde vir Telaira bely.
Die proloog is heeltemal afgesny, dit was nie meer polities relevant nie en die mode vir operas met proloog was dood. Die opera begin nie meer met die begrafnis van Castor nie, 'n heeltemal nuwe Act One is gemaak wat die agtergrond van die verhaal verduidelik: Telaira is verlief op Castor, maar sy is verloof aan Pollux, wat bereid is om haar aan sy broer af te staan ​​wanneer hy dit agterkom. Ongelukkig word die huweliksvieringe gewelddadig deur Lynceus onderbreek en breek 'n geveg uit waarin Castor vermoor word. Handelinge Drie en Vier is saamgevoeg en die werk as 'n geheel verkort deur baie resitatiewe te sny. 
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 12 Augustus 2012:
Terrye - haha, ek sal! Ek het soveel aangename terugvoer hiervan gekry, ek werk alreeds aan die volgende een! D Cheers!
Terrye Toombs van êrens tussen hemel en hel sonder 'n padkaart. op 12 Augustus 2012:
CC, puik werk en hoop dat u voortgaan met 'n hele reeks oor die sterrebeelde. :)
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 25 Julie 2012:
Doc Sonic - 'n mede -Tweeling! Dit & aposs awesome! Dankie vir die inloer en vir u terugvoer. Die mitologie is interessant, nie waar nie? Weereens dankie. Cheers!
Glen Nunes van Cape Cod, Massachusetts op 24 Julie 2012:
Baie insiggewend. Ek is 'n Tweeling, en ek het 'n bietjie geweet van die konstellasie, maar nie soseer van die mitologie nie. U het 'n goeie werk gedoen oor albei.
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 22 Julie 2012:
Docmo - haha, sekerlik dubbele genot! : D Ek het 'n ander een wat ek binnekort klaarmaak. Baie dankie dat u kom inloer het. Ek het beslis dit geniet om dit te skryf. Cheers!
Mohan Kumar uit die Verenigde Koninkryk op 22 Julie 2012:
Werklik vindingryk, gevul met fassinerende feite en uiters leesbare, Cyndi. Ek is lief vir sterrekunde en net so lief vir die Griekse mitologie, so hierdie middelpunt is 'n & apostwin & apos genot! Natuurlik!
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 21 Julie 2012:
Leer - ai, dankie. Ja, die Griekse mitologie is fassinerend. Ek dink ek wil navorsing doen oor die ander om te deel. Baie dankie dat u by 'n ander van my hubs kom inloer het - u is 'n juweel, my vriend. :) Hubhugs!
Dan - hmm, ja, Pollux en Castor kan soms snoesig speel en in 'meng' - maar kyk hierdie tyd van die aand in die westelike hemelruim en as u Orion & aposs -gordel kan vind, kan u daaruit kyk na twee helder sterre. Dankie vir die inloer. Dit is altyd wonderlik om jou te sien. Cheers!
Dianna Mendez op 20 Julie 2012:
Dit is 'n wonderlike spilpunt vir kuns en wetenskap. Ek was baie lief daarvoor om oor die Tweeling in die Griekse mitologie te lees. Dankie vir die interessante les oor hierdie sterrebeelde. Het gestem!
Dan Human van Niagara Falls, NY op 20 Julie 2012:
Tweeling is een van die sterrebeelde wat ek altyd ondervind. Ek weet nie hoekom nie, maar om een ​​of ander rede steek dit my nie af soos sommige van die ander nie.
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 20 Julie 2012:
Patty - dit klink wonderlik! My ouers het my liefde vir die bestudering van die konstellasies bevorder deur vir my 'n teleskoop te kry. Ek soek graag die verskillende sterrebeelde. :) Dit & aposs beslis so interessant. Baie dankie vir die inloer! Cheers!
Patty Kenyon van Ledyard, Connecticut op 19 Julie 2012:
Baie interessante inligting. Toe ek jonger was, het ek en my pa saam sterrebeelde bestudeer. Hy het byna elke Carl Sagan -boek (met die hoop dat ek nie die naam vermoor het nie) en as die sterre uit was, sou ons baie tyd spandeer om na elke sterrebeeld te soek !! Ek probeer dit nou met my eie kinders doen. Die buitenste ruimte is fassinerend !! Dankie vir die deel!!
Mary Craig uit New York op 19 Julie 2012:
Uitstekende inligting so mooi gedoen. Ek was nog nooit in sterrebeelde betrokke nie, maar ek het 'n skoonseun wat altyd die Orion en die gordel wys!
Ek het dit geniet om hierdie een te lees.
Cynthia Calhoun (skrywer) van Western NC op 19 Julie 2012:
Hehe, KrisL - te snaaks! Baie dankie en dit herinner my. Ek moet meer gereeld gaan spring. ) Cheers!
KrisL van S. Florida op 19 Julie 2012:
Lit meisie: ek het gevind dat dit spring, dink ek. . . Ek moet hierdie persoon volg, en dan sien dat u dit geskryf het. Wat 'n plesier!
KrisL - baie dankie. :) Ja, ek het beslis probeer om dit leservriendelik te maak sonder om te veel in die wetenskaplike navraag te raak. Dankie vir die inloer! Ek waardeer jou terugvoer. Cheers!
K9 - aw, dankie vir die koms & apos by! Ek wonder soms of ek 'n gesplete persoonlikheid het. Hehe. Ek grap net. Dankie vir jou terugvoer. Lekker dag vir jou! Hubhugs. :)
'N Groot snit bo die gemiddelde spilpunt. . . vertel regtig die gemiddelde leser alles wat u wil weet, sonder om te tegnies te raak, en gee hulpbronne om meer te leer.
Indië Arnold van Northern, Kalifornië op 19 Julie 2012:
Ek het dit baie geniet om die variasies in antieke verhale van Pollux en Castor (Tweeling) te leer. My suster is 'n Tweeling, daarom dink die gedagtes oor mense wat onder hierdie teken gebore is, met twee ingeboude persoonlikhede. Ek glo dit is waar! )
alocsin - hehe, ja, ek hou daarvan om my lesers op hul tone te hou. Hehe. Cheers!
Vellur - ja, ek is seker nuuskierig oor die ander sterrebeelde! Baie dankie vir die inloer. Ek is so bly jy het die lees geniet. :)
CloudExplorer - die ou mense het beslis daarvan gehou om die lug te bestudeer. Dankie dat u kom inloer het! Ek waardeer u kommentaar en stemme en terugvoer. :) Weereens dankie!
Teresa - hehe, nou moet ek jou hub oor honde gaan lees. : D Dankie vir jou kommentaar. Daar loop baie Gemini & aposs rond. Hehe. Hubhugs!
Ruchira - ai, dankie dat u daar was! Jy & aposre lief. Was u pa 'n mede -tweeling? Ontsagwekkende! :)
Aurelio Locsin van Orange County, CA op 19 Julie 2012:
Sekerlik 'n onverwagse spilpunt van u, maar ek hou van die mengsel van wetenskap en kuns. Stem hierop en nuttig.
Nithya Venkat van Dubai op 18 Julie 2012:
Interessant en nuttig. Het die lees geniet. Elke konsellasie het 'n interessante geskiedenis. Ek was mal oor hierdie hub en het gestem.
Mike Pugh van New York op 18 Julie 2012:
Fantastiese middelpunt van die sterrebeelde en hul verband met ons astrologiese tekens.
astrologie is iets besonders, en ek het dit baie interessant gevind hoe die antieke mense dit reggekry het, net deur die lug in die nag te bestudeer.
Pragtige middelpunt, goed geskryf en baie nuttig vir diegene wat oor astrologie moet weet, op en uit stem!
Teresa Coppens van Ontario, Kanada op 18 Julie 2012:
Het gestem Cyndi. Ek moes dit net lees voor ek vir die nag ingaan. My jongste seun is 'n Tweeling wat middel Junie gebore is. Wonderlike werk en propvol interessante feite.
Ruchira uit die Verenigde State op 18 Julie 2012:
Cyndi, 'n vindingryke spilpunt. Ek is seker dat u trots sou wees op die eienskappe en die konstellasie daarvan. My pa was 'n tweeling.
Die linkerfiguur was oorspronklik koploos, maar is herstel in die 17de eeu, die bloeitydperk van interpretatiewe restaurasies, deur Ippolito Buzzi, toe die beeldhouwerk in die versameling van kardinaal Ludovico Ludovisi was,  met behulp van 'n borsbeeld uit die Hadriaanse tydperk (ongeveer 130) van Antinous van die Apollo-Antinous tipe uit 'n ander standbeeld.  Die identifisering van die figure het baie keuses van manlike pare gedurende die 17de en 18de eeu geïnspireer. Gedurende die 19de eeu het dit bekend geword as "Antinous en Hadrian's genius", om die probleem van hul beide jongmense te oorkom, terwyl dit histories 'n belangrike kenmerk van Antinous se verhouding met Hadrian was dat Antinous 'n jeugdige eromenos was en Hadrianus 'n ouderling vee uit. Alternatiewelik word 'Antinous and a offer offer daemon' voorgestel, met verwysing na die mite dat Antinous homself om die lewe gebring het om Hadrian se lewe te vermoor), of bloot omdat Antinous en Hadrianus hul trou aan mekaar belowe het.
Ander alternatiewe identifikasies in die verlede het ingesluit: 
en Thanatos, wat die sfeer interpreteer as 'n granaatjie, simbool van die dood en Alexis se voorstel dat Orestes en Pylades 'n offer bring aan die standbeeld van die godin Artemis, wat hulle wou gryp, of voor die graf van die vermoorde Agamemnon. Winckelmann was die eerste wat die beeldhouwerk gepubliseer het in Monumenti Antichi Inediti 1767, pp xxi – xxii. 
Al hierdie identifikasies word nou as verkeerd beskou en bloot as gevolg van die herstel van die figuur as Antinous: die groep word nou aanvaar as Castor en Pollux en offer 'n offer aan Persephone. So 'n identifikasie is gebaseer op die figuur aan die regterkant, wat twee fakkels hou, een neergedraai (op 'n blomkransaltaar) en een omgedraai (agter sy rug), en op die identifisering van die vrou se bol as 'n eier (soos dit waaruit die Dioscuri is gebore). Die interpretasie is ondersteun deur Goethe, wat 'n rolverdeling van die groep besit het. 
Sommige geleerdes beweer dat die statuutgroep oorspronklik deur die ou beeldhouer Pasiteles geskep is. 
Die werk is 'n uitstekende voorbeeld van neo-Attiese eklektisisme wat gereeld aan die einde van die Romeinse Republiek en gedurende die eerste dekades van die Ryk, rondom die Augustus-tydperk, gekombineer word, terwyl die regter jeug Poliklitean is, die linkerkant -hand een in 'n sagter, meer sensuele en Praxitelean -styl.  Die Praxitelising -karakter het daartoe gelei dat die beeldhouer van die oorspronklike waarvan dit 'n kopie is, aan een van Praxiteles se leerlinge toegeskryf word. [ aanhaling nodig ]
Die vondste daarvan is onbekend, maar teen 1623 was dit in die Ludovisi -versameling by die Villa Ludovisi in Rome, waar die Ludovisi -restaurateur, die beeldhouer Ippolito Buzzi (1562–1634) dit daardie jaar herstel het.  Nicolas Poussin (illustrasie, links) het dit gesien in die Ludovisi -versameling of in die van kardinaal Camillo Massimo, wat dit later besit het.  Die skets van Poussin was nie bedoel as 'n getroue voorstelling van die beeldhouwerk nie, maar om geberg te word en daarna verwys te word, as deel van sy visuele repertoire van oudhede, wat uitgebreid was en wat sy teenwoordigheid in die meeste van sy skilderye laat voel het. In his sketch of the San Ildefonso group Poussin has made minor adjustments to the poses, but his major change is in transforming the lithe adolescents into more muscular athletes or heroes. 
Kaster was from the Capitol and worked as a cameraman who filmed Katniss in District 13's propos for the rebels. He worked alongside his brother, Pollux, and is directed by Cressida and her assistant Messalla. Together, the four of them form the TV crew.