Dit is 'n interessante vraag wat die tydskrif WEG aan lesers stel het oor wie hulle eerder tydens 'n lang rit wil beluister: CCR of Steppenwolf. Te oordeel na die reaksies op Facebook was die meeste mense geneig om na CCR te luister.
Ek kan dit verstaan en sou dieselfde gesê het as ek nie betreklik onlangs deur 'n vriend onderwerp is aan 'n klomp Steppenwolf en John Kay-CDs en DVDs nie.
Maar dis nie die punt wat ek wil maak nie. WEG se vraag het my eerder laat dink aan die lys liedjies wat die skrywer John Sandford agter-in Broken Prey geplaas het. Hy sê dis sy hoofkarakter se keuse van die beste liedjies uit die rock-era waarna mens tydens 'n lang motorrit kan luister – die soort musiek wat jy eenvoudig op jou iPod móét hê.
Hy sê die lys is in geen spesifieke volgorde nie, maar die reis moet net met ZZ Top begin.
"1. Sharp-Dressed Man · ZZ Top
4. Superman's Song · Crash Test Dummies
21. Won't Get Fooled Again · Who
25. Lyin' Eyes · Eagles
28. Mary Jane's Last Dance · Tom Petty
29. Me 'n Bobby McGee · Janis Joplin
31. I Love Rock 'n Roll · Joan Jett
42. Knockin' on Heaven's Door · Bob Dylan
61. Sweet Home Alabama · Lynyrd Skynyrd
63. Ramblin' Man · Allman Brothers
64. Rock 'n Roll · Led Zeppelin
65. What's Love Got to Do With It · Tina Turner
71. Sweet Child o' Mine · Guns 'n Roses
72. Paradise City · Guns 'n Roses
73. Knockin' on Heaven's Door (covers Dylan) · Guns 'n Roses *
75. Feel Like Makin' Love · Bad Company
80. I'm in the Mood · John Lee Hooker & Bonnie Raitt
92. (Sittin' on the) Dock of the Bay · Otis Redding
* Yeah, yeah, I know it's on the list twice."
Daar is baie goeie musiek wat dit nie maak op sy lys nie. Hieronder is vyf van hulle!
Die dowwe kolle tref mens so eke paar jaar. Skielik is jy nie lus om musiek te hoor nie. Gewoonlik gaan dit na 'n ruk verby. Soms moet mens dit 'n bietjie aanhelp.
Soos hierdie keer.
Wat ek gewoonlik doen, is om te gaan soek na iets waarvan ek al lank weet, maar nog nooit gehoor het nie. Hierdie keer het ek gaan soek na die musiek van Moondog, 'n taamlik legendariese karakter op sy dag in New York.
Só legendaries dat mense soos Frank Zappa en Captain Beefheart sy lof besing het.
Dit is ook hoekom ek verwag het dat sy musiek 'n element van hulle s'n sou hê. Meer verkeerd kon ek nie gewees het nie.
Moondog se regte naam is Louis Thomas Hardin (gebore 26 Mei 1916). Hy het in Kansas grootgeword en sy sig weens 'n plaasongeluk op die ouderdom 16 verloor. Hy het musiek in Memphis bestudeer, en in sy laat twintigs het hy na New York verhuis.
Dáár was hy bevriend met groot name soos Leonard Bernstein, Charlie Parker en Benny Goodman. Ná sowat tien jaar in New York het hy besluit om nie meer in sy woonstel te slaap nie, maar maande op 'n slag op straat geleef.
Hy was 'n maklik herkenbare figuur danksy die klere wat hy gedra het – sy eie skeppings van wat hy gemeen het die soort klere sou wees wat die god Thor sou dra as hy klere moes dra. Dit het hom die bynaam "The Viking of 6th Avenue" besorg.
Moondog het homself aan die lewe gehou deur die verkoop van sy gedigte, asook deur sy uitvoerings as straatmusikant. Hy kon 'n groot verskeidenheid klawerbord-, blaas- en slaginstrumente speel, en was veral bekend vir die nuwe soorte slaginstrumente wat hy ontwerp het.
In 1974 het hy na Duitsland verhuis, waar hy meeste van sy formele komposisies gepubliseer het – 'n soort minimalistiese musiek wat volgens verskeie bronne 'n taamlike invloed op die New Yorkse avant garde-komponistegehad het. Wat my die meeste van sy musiek tref, is die orde en sereniteit daarvan.
Moondog is in 1999 oorlede.
Die klankgrepe hierby bevat ongelukkig nie video-opnames nie, maar gee mens tog 'n idee van Moondog se flambojante anderwêreldsheid.
Talle van sy albums is nog elektronies te kry – meestal uit sy Duitse periode. Maar soek ook na Moondog wat Columbia in 1969 uitgerik het, of H'art Songs (1978).
Phoebe Snow is onlangs in die ouderdom van 60 oorlede. Sy het die afgelope jaar groot fisieke terugslae gehad nadat 'n beroerte haar verlede January platgetrek het. Daarmee word een van die werklik besonderse stemme van die jare sewentig permanent stil. 'n Mens kan net die hoed tip vir een van die groot geeste van ons tyd, 'n sangeres wat haar loopbaan opgeoffer het vir haar kind.
Vir diegene wat nie haar sang ken nie, wag daar 'n wonderlike ontdekkingstog. Die New York Times se plateresensent het in 1974, met die uitreiking van haar debuutplaat, Phoebe Snow, geskryf dat Snow se "contralto [is] grounded in a bluesy growl and capable of sweeping over four octaves."
Dié beskrywing het, ondanks swaksinnige besluite deur haar platemaatskapy om haar as rock-sangeres te probeer bemark, end-uit waar gebly. Sy was nooit tevrede met haar sang nie – sy het tot voor haar beroerte nog sanglesse geneem. Haar albums was effens wisselvallig, met goeie rede, maar die goeie snitte daarop is werklik iets besonders.
Snow se regte naam is Phoebe Ann Laub. Sy is in New York gebore, haar pa 'n plaagbestryer en haar ma 'n dans-onderwyseres wat op haar dag in Martha Graham se dansgroep aktief was.
Haar ouers was musiekliefhebbers, en Phoebe Laub het 'n magdom musiekstyle en –soorte van jongs af ingekry.
Terwyl sy student was het sy gereeld in folk-klubs opgetree, met net haar kitaar as begeleiding. Haar verhoognaam het sy oorgeneem by die fiktiewe karakter Phoebe Snow wat destyds 'n sekere treindiens help adverteer het (baie soos Charles Glass se rol in advertensies vir Castle-bier).
Haar debuutplaat bly die hoogtepunt van haar loopbaan. Daarop word sy begelei deur illustere geeste soos Teddy Wilson, Zoot Sims, die Persuasions, Ron Carter, Chuck Domanico, Chuck Israels, Steve Gadd en Bob James. Haar tweede album, Second Childhood (1976) is nie heeltemal op dieselfde peil nie, en van daardie punt af moet mens maar tussen die snitte van elke album (nege met nuwe materiaal, asook verskeie versamelings van haar beste nommers) soek na die juwele.
Hoekom is mens nie té krities oor die ontsporing van haar loopbaan nie? Wel, sy was getroud met Phil Kearns (wat nie met die Australiese rugbyspeler verwar moet word nie) en het in Desember 1975 geboorte gegee aan 'n dogter, Valerie, kort na die opnames vir haar tweede album voltooi is.
Valerie het ernstige breinskade met die geboorte opgedoen, en Snow het besluit om haar self te versorg. Van daardie oomblik af was haar loopbaan die tweede belangrikste ding in haar lewe. Valerie is in 2007 oorlede, te laat vir Snow om weer met erns om die mure van Jerigo te begin hardloop.
Phoebe Snow se musiek, veral dardie eerste twee albums, is nie meer so maklik in die hande te kry nie. Miles het op sy webwerf , Birds with Broken Wings, 'n besonder goeie keur uit veral die eerste twee plate onder die titel Isn't It A Shame beskikbaar gemaak vir aflaai deur die breë publiek. Dis gratis. Gaan kyk gerus hier:
In 'n loopbaan bestaande uit kuriositeite, is King Crimson se Beat 'n sonderlinge album. Dit is 'n album wat geskep is om saam te val met die vyf-en-tintigste herdenking van die publikasie van Jack Kerouac se roman On the road. Die album is in 1982 uitgereik.
Vir diegene wat versot is op die skryfwerk van Kerouac en sy vryheid van gees, is daar onmiddelik 'n klomp oppervlakkige raakpunte. Die snit "Neal and Jack and Me" verwys na Kerouac en sy vriend Neal Cassady, terwyl "Heartbeat" reageer op die boek met dieselfde titel, geskryf deur Carolyn Cassady, Neal se vrou.
Dan is daar oor "Sartori in Tangier" wat met spelfout en al 'n reaksie kan wees op Kerouac se roman Satori in Paris, terwyl die snit "Neurotica" heenwys na 'n literêre tydskrif van die Beat-tydperk.
Daarbenewens het Allen Ginsberg se beroemde gedig "Howl" die lirieke van "The Howler" geïnspireer.
Die vraag is nou, hoe bring mens met musiek hulde aan die groot geeste van die Beat-beweging? Waar is die wilde, ekstatiese woordvloed van Kerouac, sy immer teenwoordige saxofoon wat onbelemmerde, vrye klanke in die lug rondstrooi? Beat bevat nie die geringste sweem van Kerouac se geliefde vryvorm-jazz nie, maar darem iets baie naby daaraan. Die soort musiek wat King Crimson in hierdie stadium van hul loopbaan gemaak het, was musiek met ongelooflike vaste strukture, waarbinne die instrumentaliste hul vryhede uitgeleef het. Hoekom anders sal jy 'n tromslaner soos Bill Bruford en die baskitaarspeler Tony Levin in jou groep hê as jy nie met baie vaste musikale konstrukte wil werk nie?
Om na Beat te luister skep dan taamlik paradoksale gewaarwordinge by mens. Aan die een kant die grensloosheid wat Robert Fripp en Adrian Belew se kitaarspel kenmerk, die vermoë om vreemde, evokatiewe klanke te gebruik om eksotiese dinge te suggereer. Aan die ander kant is daar die wissellende tydsaanduidings wat Bruford moet baasraak (en hoe!) om die musiek te anker. Luister veral na die kontras tussen die vryvloeiende lirieke van "Neurotica" en die onbuigsame, vaste ritme-bed waarop dit lê.
Ek het ook nog nie vrede gemaak met "The Howler" se skynbare bande met "Howl" nie – maar mens kan wel tog aanvoel dat Fripp en Belew iets probeer doen het met hul kitare wat Ginsberg se kreet gestand doen.