Abdulrazak Gurnah: "'n poging om die vergete 'n stem te gee" | Huidige literatuur
John Ortiz | | Biografie, Wedstryde en toekennings, skrywers
Zanzibar se see
Abdulrazak Gurnah is 'n Tanzaniese skrywer wat die Nobelprys vir Letterkunde in 2021 gewen het. Die Sweedse Akademie het verklaar dat die skrywer gekies is vir die "roerende beskrywing van die gevolge van kolonialisme en die lot van die vlugteling in die gaping tussen kulture en kontinente ... ". Dit was 18 jaar sedert die laaste Afrikaan - John Maxwell Coetzee in 2003 - hierdie belangrike toekenning gewen het.
Gurnah staan ​​uit omdat hy op 'n sensitiewe en kru manier die deurgang beskryf van diegene wat deur honger en oorlog verplaas is van die Afrika-kus na Europa, en hoe hulle nog steeds 'n see van vooroordele, struikelblokke en strikke moet oorkom om die "beloofde land" te bereik. . Vandag het hy tien romans en 'n aansienlike aantal verhale en kortverhale gepubliseer, almal in Engels geskryf. —Al is Swahili sy moedertaal. Sedert 2006 is hy 'n lid van die Royal Literature Society, 'n organisasie in Groot-Brittanje wat toegewy is aan die studie en verspreiding van literatuur.
1 Biografiese gegewens van die skrywer, Abdulrazak Gurnah
1.1 Kinderjare en studies
1.2 Kollege professor
2 Skrywer ervaring
3 Skrywer se styl
4 'n Nobel wat die wêreld verras het
4.2 'N Toekenning wat oorheers word deur ander nasionaliteite
4.3 Sterk kompetisie
4.4 Indrukke van die skrywer nadat hy die Nobel gewen het
5 Paradys, die mees uitstaande werk van Gurnah
6 Opsomming van ander Gurnah-romans
6.1 Memory of Departure (1987)
6.2 By die see (2001)
7 Volledige werke deur Abdulrazak Gurnah
7.2 Opstelle, kortverhale en ander werke
Biografiese gegewens van die skrywer, Abdulrazak Gurnah
Kinderjare en studies
Abdulrazak Gurnah is gebore op 20 Desember 1948 op die eiland Zanzibar (argipel van Tanzanië). Op 18 -jarige ouderdom moes hy uit sy vaderland na die Verenigde Koninkryk vlug weens die vervolging teen Moslems. Reeds op Engelse bodem, hy studeer hoër aan die Christ Church College en voltooi in 1982 'n doktorsgraad aan die Universiteit van Kent.
Vir dekades, Gurnah het haar lewe gewy aan onderrig op universiteitsvlak op die gebied van Engelse Studies.. Vir drie agtereenvolgende jare (1980-1983) het hy in Nigerië klas gegee aan die Bayero University Kano (BUK). Hy was 'n professor in Engelse en postkoloniale letterkunde, sowel as die direkteur van die Engelse departement aan die Universiteit van Kent, pligte wat hy beklee het totdat hy afgetree het.
Sy ondersoekende werke fokus op postkolonialisme, asook in kolonialisme gerig op Afrika, die Karibiese Eilande en Indië. Tans is belangrike universiteite gebruik sy werke as onderrigmateriaal. Die vakke wat deur ervare onderwysers onderrig word, staan ​​uit, soos: Patricia Bastida (UIB), Maurice O'Connor (UCA), Antonio Ballesteros (UNED) en Juan Ignacio de la Oliva (ULL), om 'n paar te noem.
In sy loopbaan as skrywer het hy egter kortverhale en essays geskep, sy romans is diegene wat hom die meeste erkenning gegee het. Vanaf 1987 tot vandag het hy 10 verhalende werke in hierdie genre gepubliseer. Sy eerste drie werke -Geheue van vertrek (1987) Pilgrims Way (1988) y Dottie (1990) - het soortgelyke temas: hulle toon verskillende nuanses van die ervarings van immigrante in Groot -Brittanje.
In 1994 publiseer hy een van sy bekendste romans, paradys, wat 'n finalis was vir die gesogte Britse Booker-prys in 2001. Hierdie werk was die eerste wat in die Spaanse taal ingebring is -Wat Paradys-, dit is in 1997 in Barcelona gepubliseer en is deur Sofía Carlota Noguera vertaal. Twee ander titels van Gurnah wat in die taal van Cervantes gebring is, is: Onrustige stilte (1998) y Op die oewer (2007).
Gurnah - beskou as "die stem van die ontheemdes" - het ook opvallend gestaan ​​vir ander romans, soos: By die see (2001) verlating (2005) y Gruis Hart (2017). In 2020 aangebied sy laaste narratiewe werk: Na -lewe, deur Britse kritici beskou as: "'N Poging om 'n stem te gee aan die vergete."
Skrywer se styl
Die werke van die skrywer is in 'n prosa geskryf sonder vermorsing; in hulle hul belangstelling in kwessies soos ballingskap, identiteit en wortels is duidelik. Sy boeke toon die gevolge van die kolonisasie van Oos-Afrika en wat sy inwoners ly. Dit word gesien as 'n weerspieëling van sy lewe as immigrant, 'n sleutelelement wat hom onderskei van ander Afrikaanse skrywers van die diaspora wat op Britse gebied woon.
Net so is Anders Olsson - Voorsitter van die Nobelkomitee - van mening dat die karakters wat deur Gurnah geskep is, baie goed saamgestel is. In hierdie verband sê hy: "Tussen die lewe wat hulle agtergelaat het en die lewe wat kom, konfronteer hulle rassisme en vooroordeel, maar hulle oortuig hulself ook om die waarheid stil te maak of hul biografieë uit te vind om konflik met die werklikheid te vermy."
'n Nobel wat die wêreld verras het
Selfs in die literêre wêreld vra baie: "Wie is Abdulrazak Gurnah?" of "Waarom het 'n onbekende skrywer die prys gewen?" Die feit is dat daar verskeie voldoende redes is waarom Gurnah geword het 2021 die vyfde Afrikaner wat die Letterkunde Nobel. Alles dui egter daarop dat die jurie die besluit geneem het op grond van die tema wat die skrywer aangespreek het.
Die feit dat baie onbewus is van die trajek van 'n Tanzaniese skrywer, doen geen afbreuk aan sy talente as skrywer nie. Sy ryk taalbeheersing, tesame met die sensitiwiteit wat hy daarin slaag om in elke reël vas te vang, maak van hom 'n skrywer na aan die leser.. In sy werke word sy toewyding aan die werklikheid van sy geboorteland en sy volksgenote bewys, wat die menslike aard van sy pen en die skakel tussen sy ervarings en sy literêre werk versterk. Elke storie toon 'n konteks wat gekenmerk word deur die oorloë wat op die vasteland gely is.
Maar waarom is Gurnah anders? Wel, die skrywer weier om oorbodige stories te herskep oor wat tussen Engeland en Afrika gebeur het. Met sy boeke het hy 'n nuwe visie van die Afrika -kontinent en sy mense getoon, met digte nuanses wat min in ag geneem het, wat stereotipes verbreek het en die gestalte van die ontheemdes in die oë van diegene wat lees, bevestig het. Abdulrazak opper die werklikheid van kolonialisme en die gevolge daarvan vandag – migrasie is net een daarvan, maar van vlees en bloed.
'N Toekenning wat oorheers word deur ander nasionaliteite
Dit is geen verrassing dat sedert die skepping van die Nobelprys vir Letterkunde in 1901, die meerderheid van die wenners Europese of Noord-Amerikaanse was. Frankryk is eerste met 15 bekroonde skrywers, nou gevolg deur die Verenigde State met 13 en Groot-Brittanje met 12. En, soos vooraf genoem, is slegs vyf Afrikane tot dusver met hierdie bekende eerbewys vereer.
Agtien jaar het verloop sedert eDie laaste Afrikaanse se grootgemaak met hierdie belangrike toekenning: John Maxwell Coetzee. Voor die Suid-Afrikaner is hy in 1986 deur die Nigeriër Wole Soyinka ontvang, in 1988 deur die Egiptenaar Naguib Mahfouz en die eerste Afrikaanse vrou, Nadine Gordimer, in 1991.
nou, Hoekom is daar soveel ongelykheid?; sonder twyfel is dit iets moeilik om te beantwoord. Daar word egter verwag dat die komende jare veranderinge in die Sweedse Akademie sal sien, grootliks as gevolg van die skandale oor ongelykheid en misbruik wat in 2018 plaasgevind het. Daarom is 'n jaar later 'n nuwe komitee geskep met die doel van verandering die visie en vermy oneerlike scenario's. Anders Olsson het in hierdie verband uitgespreek:
"Ons het ons oë oop vir skrywers wat postkoloniaal genoem kan word. Ons blik word mettertyd verbreed. EN die doel van die Akademie is om ons visie op letterkunde te versterk diep in. Byvoorbeeld, literatuur in die postkoloniale wêreld ".
Hierdie nuwe voorskrifte het daartoe gelei dat die Afrikaner voor groot name opgemerk is. Sy besondere unieke werke —Met moeilike maar uiters werklike onderwerpe— het die Nobelkomitee toegelaat om dit as te klassifiseer "een van die mees uitstaande postkoloniale skrywers in die wêreld ... ".
Vanjaar was daar name van bekende literatore in die omgewing. Skrywers soos: Ngugi Wa Thiong'o, Haruki Murakami, Javier Marias, Scholastique Mukasonga, Mia Couto, Margaret Atwood, Annie Ernaux, onder andere. Nie verniet was die verrassing oor Gurnah se oorwinning nie, wat, hoewel welverdiend, in 'n digte oerwoud van gewyde figure ontstaan.
Indrukke van die skrywer nadat hy die Nobel gewen het
Na ontvangs van die toekenning, die Tanzaniese skrywer is nie van plan om die tema wat hy het, te laat vaar nie Nobelpryswenner. Met die erkenning voel jy meer gemotiveerd om jou mening oor 'n verskeidenheid onderwerpe en jou persepsie van die wêreld op 'n eerlike manier uit te spreek.
In 'n onderhoud in Londen het hy gesê: 'Ek skryf oor hierdie toestande omdat ek oor menslike interaksies wil skryf en waardeur mense gaan as hulle hul lewens herbou ".
Die aanwysing van Abdulrazak Gurnah as 'n Nobelpryswenner het beide die Sweedse grondgebied en die hele wêreld verras. Die skrywer was nie een van die moontlike wenners nie, aangesien sy werke nie deur spesialiste verklaar is nie in die letterkunde. 'n Weerpieëling hiervan was die opmerkings wat na die aanstelling in die pers na vore gekom het, waaronder ons kan uitlig:
"'n Mistieke keuse van die Sweedse Akademie". Die uitdruklike (Expressen)
"Paniek en verwarring toe die naam van die wenner van die Nobelprys vir letterkunde aangebied word." Middagdagboek (Aftonbladet)
"Baie geluk Abdulrazak Gurnah! Die 2021 Nobelprys in Letterkunde is welverdiend." Nasionale EN (Jorge Iván Garduño)
"Dit is tyd om te besef dat nie-wit mense kan skryf." Sweedse koerant (Svenska Dagbladet)
"Abdulrazak Gurnah, 'n ster waarop niemand 'n sent wed nie" Lelatria Magazine (Javier Claure Covarrubias)
"Die nuus van die Nobelprys vir Gurnah is gevier deur romanskrywers en geleerdes wat lank aangevoer het dat sy werk 'n wyer leserspubliek verdien." Die New York Times
paraíso, Gurnah se mees uitstaande werk
In 1994 het Gurnah Paraíso aangebied, sy vierde roman en die eerste waarvan die tekste in Spaans vertaal is. Met hierdie vertelling het die Afrikaanse skrywer groot erkenning op literêre gebied gekry, tot dusver die mees verteenwoordigende skepping daarvan. Die verhaal word met 'n alwetende stem vertel; dit is 'n mengsel van fiksie met die herinneringe aan die kinderjare van Gurnah in sy geboorteland.
Tussen lyne, Gurnah maak 'n duidelike veroordeling van die verskriklike slawerny praktyke wat op kinders gerig is, wat al jare op Afrika -gebied voorkom. Alles verweef op hul beurt met die natuurskoon, fauna en legendes wat deel uitmaak van die kultuur van die streek.
Paradise: Aan BBC Radio 4...
Vir die realisering daarvan het die skrywer na Tanzanië verhuis, hoewel hy daar gesê het: "Ek het nie gereis om data in te samel nie, maar om die stof terug in my neus te kry". Dit weerspieël die ontkenning van die oorsprong daarvan; daar is 'n herinnering en 'n erkenning van 'n pragtige Afrika, maar onder 'n werklikheid vol ernstige konflikte.
Sommige spesialiste het saamgestem dat die intrige «ldie adolessensie en volwassenheid van 'n Afrika -kind, 'n tragiese liefdesverhaal en ook 'n verhaal van die korrupsie van die Afrikaanse tradisie as gevolg van die Europese kolonialisme ".
Die storielyn sterre Yusuf, 'n 12-jarige seun gebore in die vroeë 1900's in Kawa (fiktiewe dorp), Tanzanië. Sy vader Hy is die bestuurder van 'n hotel en is in die skuld by 'n handelaar met die naam Aziz, wat 'n magtige Arabiese magnaat is. Deur nie hierdie verbintenis die hoof te bied nie, hy word gedwing om sy seun te verpand as deel van betaling.
Na 'n aangrypende reis, gaan die seuntjie saam met sy "oom Aziz" kus toe. Daar begin sy lewe as rehani (onbetaalde tydelike slaaf), in die geselskap van sy vriend Khalil en ander bediendes. Sy hooffunksie is om die Aziz-winkel te werk en te bestuur, waar die produkte wat in die periferie deur die handelaar verkoop word, vandaan kom.
Benewens hierdie take, Yusuf moet sorg vir die ommuurde tuin van sy meester, 'n majestueuse plek waar hy ten volle voel. Snags vlug hy na die Edeniese plek waar hy deur drome sy wortels soek, dié van daardie lewe wat van hom verwyder is. Yusuf word 'n aantreklike jong man en smag na hopelose liefde terwyl hy deur ander begeer word.
Op die ouderdom van 17 begin Yusuf sy tweede reis met die handelaarskaravaan regoor Sentraal -Afrika en die Kongo-bekken. Tydens die toer is daar 'n reeks struikelblokke waarin die skrywer 'n deel van die Afrika-kultuur vasvang. Wilde diere, natuurlike skoonhede en plaaslike stamme is slegs enkele van die inheemse elemente wat op die plot voorkom.
Met sy terugkeer na Oos -Afrika het die Eerste Wêreldoorlog begin en sy baas Aziz ontmoet die Duitse soldate. Ondanks die mag van die welgestelde handelaar word hy en ander Afrikane gewerf om die Duitse weermag te dien. Op hierdie punt sal Yusuf die belangrikste besluit van sy lewe neem.
Opsomming van ander Gurnah-romans
Geheue van vertrek (1987)
Is skrywer se eerste roman, speel af la kusgebied van Oos-Afrika. Die protagonis daarvan is 'n jong man wat, nadat hy 'n arbitrêre stelsel in sy land in die gesig gestaar het, saam met sy weelderige oom na Kenia gestuur word. Deur die geskiedenis sal sy reis weerspieël word en hoe dit groei om 'n geestelike wedergeboorte te hê.
Herinnering van vertrek: Deur ...
By die see (2001)
Dit is die sesde boek van die skrywer, die Spaanse weergawe daarvan is in 2003 in Barcelona gepubliseer (met 'n vertaling deur Carmen Aguilar). In hierdie vertelling is daar twee verhale wat verweef is wanneer die protagoniste aan die kus van die Britse see ontmoet. Dit is Saleh Omar, wat alles in Zanzibar verlaat het om na Engeland te verhuis, en Latif Mahmud, 'n jong man wat lank gelede daarin geslaag het om te ontsnap en al jare in Londen woon.
BY DIE SEE: Deur die wenner...
Dit is 'n roman wat in twee fases afspeel, die eerste in 1899 en dan 50 jaar later. In 1899 word die Engelsman Martin Pearce gered deur Hassanali, nadat hy die woestyn oorgesteek en in 'n Oos -Afrikaanse stad aangekom het. Die handelaar vra sy suster Rehana om Martin se wonde te genees en vir hom te sorg totdat hy herstel. Binnekort word 'n groot aantrekkingskrag tussen die twee gebore en hulle het 'n passievolle verhouding in die geheim.
Die gevolge van daardie verbode liefde sal 5 dekades later weerspieël word, wanneer Martin se broer op Rehana se kleindogter verlief raak. Die verhaal meng die verloop van tyd, die gevolge van kolonialisme in verhoudings en die probleme wat liefde simboliseer.
Oor hierdie roman het die kritikus Mike Phillips vir die Engelse koerant geskryf Die voog:
"Die grootste deel van Desertie dit is so pragtig geskryf en so lekker soos enigiets wat jy onlangs gelees het, 'n soet nostalgiese herinnering aan 'n koloniale kinderjare en 'n verdwynde Moslem-kultuur, gedefinieer deur sy reflektiewe en gewoontemaniere, oortrek deur sy kalender van feeste en godsdienstige vieringe.
Verlating: Deur die wenner...
Volledige werke deur Abdulrazak Gurnah
paradys (1994) - paraíso (1997).
Bewonderende stilte (1996) - Onrustige stilte (1998)
By die see (2001) - Op die wal (2003)
Die laaste geskenk (2011)
Gruis Hart (2017)
Opstelle, kortverhale en ander werke
Opstelle oor Afrikaanse skryfwerk 1: 'n her-evaluering (1993)
Transformatiewe strategieë in die fiksie van Ngũgĩ wa Thiong'o (1993)
Die fiksie van Wole Soyinka "in Wole Soyinka: An Appraisal (1994)
Verontwaardiging en politieke keuse in Nigerië: 'n oorweging van Soyinka's Madmen and Specialists, The Man Died, and Season of Anomy (1994, konferensie gepubliseer)