Getrek | George Herald
Cornelle Carstens | 01 February 2019
"Upington toe. Dís waarheen."
My vriendin, tien jaar my junior syg langs my neer. "Wat?" hyg sy. "Jy sal nooit in die Noord-Kaap aard nie…"
"Nee man…" Met die laaste bietjie krag wat ek oor het beduie ek met my wysinger hemelwaarts en herhaal "Upington" – soos iemand onlangs grappenderwys na die hiernamaals verwys het.
As die twyfelagtige voorreg van trek my ooit weer te beurt val, is dit die enigste plek waarheen ek kans sien om te verhuis. My vriendin lag my stelling af. Ons het sopas 'n rusbank op haar bakkietjie opgesukkel. Sy steur haar min aan my geknakte gees, beur haar arm onder my in asof ek 'n gewonde kameraad op die slagveld is.
"Toe-toe…laat jy trek en klaarkry."
Sy sleepdra my tot terug na die huis, waar bokse en ander losgoed soos 'n trop steeks donkies rondstaan. Sy skud haar kop. Oral in die oop en onherbergsame ruimte, eens knus, staan huisraad en ander twak (veral twak) gegroepeer. Sy skud haar kop. Sy verstaan nie my "proses" nie.
"Ek het die goedjies probeer sorteer," verdedig ek. "Daardie is vir die kerk…daardie vir Meisie se kinders…dié paar goedjies kan ek swaai vir petrolgeld…" Haar wenkbrou lig.
Die dood van 'n geliefde, egskeiding en trek is gelys onder die top mees traumatise ervarings wat 'n mens kan beleef. Ek verplant besonder sleg. Ek voel ontheem.
Ek sou 'n treurige Voortrekker gemaak het. Dis eenvoudig nie in my gene nie, want mý mense was maar nog altyd hier in die Kolonie, ongeag wie die septer swaai.
Mense lag as hulle hoor ek trek na 'n huis in dieselfde buurt, maar eintlik maak die kort afstand dit veel erger. Daar is nie sprake van 'n meubelwa en 'n span werkers wat goedere aandra soos miere nie. Nee – dis ek en watter pêl se hande ookal los is. Boonop verkies ek om te wag tot donker voor ek my skamele huisraad in die openbaar agterop 'n bakkie vertoon.
Die ergste is die kooigoed. Skielik twyfel jy aan jou sindelikheid as jy die matrasbeskermer afhaal in hier en daar 'n kol gewaar.
Jy vra jouself af – nou wanneer sou dié koffiekol hier beland het of is dit 'n Milo-vlek?
Voeg dan nog die verflenterde strykplank by, met 'n brandmerk van 'n yster wat die materiaal en sponslagie daaronder verwoes het. En dít, ek stryk dan nie eens nie?
Trek is 'n katarsis. Jy verwens jouself vir daardie sentimentele "goetertjies" wat jy vergaar het. Waarom het jy tog maar nie net die admin op datum gebring nie, maar jouself gepaai met – toemaar, ek doen dit later.
By die kinderspeelgoed haak ek vas. Ek maak pakkies op vir vriendinne se kinders na gelang van hulle ouderdomme en belangstelling, maar as ek by die weggeeslag kom, begeef my moed my.
Trek is nie vir sissies nie. En ek, is 'n sissie. As ek my volgende aardse skuif dalk nie oorleef nie, laat ek sommer nou al my reëlings deurgee. Skryf dán op die kopklip by my rusplek: Hier lê Cornelle Carstens. Getrek.