Vroue word minder geraak deur inmenging by die uitvoering van sekere take as mans, en hormone kan 'n rol speel in hierdie teenstrydigheid. Ons onlangse eksperiment het bevind dat die looppatroon van mans - wat gewoonlik lae vlakke van estrogeen het - verander het toe hulle op dieselfde tyd 'n moeilike mondelinge taak moes uitvoer.
Daarenteen het vroue wat nog nie menopouse bereik het nie en waarskynlik hoër estrogeenvlakke gehad het - geen teken van sulke inmenging getoon nie.
Gepubliseer in die Royal Society Open Science tydskrif, het ons navorsing ondersoek om die hipotese te verken dat die vermoë om die regterarm te swaai, beheer deur die brein se linker halfrond, belemmer sal word indien dieselfde breindeel gebruik word om 'n ander taak gelyktydig uit te voer.
Ons was verbaas om te vind hierdie remming was inderdaad teenwoordig op mans en vroue oor die ouderdom van 60, maar nie in vroue onder hierdie ouderdom nie.
Die stroop toets
Die meeste van ons gee min aandag aan hoe ons ledemate beweeg as ons loop. In plaas daarvan, loop, dien die eenvoudige doel om ons van een plek na die ander te kry. Met ander woorde, loop, en die gepaardgaande swaai van die arms, is semi-outomatiese, doelgerigte gedrag.
Maar die koördinasie van ons arm swaai verander op 'n subtiele manier wanneer ons gevra word om sekere kognitiewe (dink) take te voltooi terwyl u loop.
As neurowetenskaplikes op die gebied van rugmurgbeserings, is ons navorsingsgroep belangstel in beskrywing en begrip die gevolge van loop as dit ook moeilike take verrig, en om vas te stel of hierdie addisionele toestande verskillende aanpassings tot koördinasie tot gevolg het.
Dit is veral handig wanneer kontrasterende reaksiepatrone vir diegene wat in pasiënte in die vroeë stadiums van neuropatiee gesien word, voorkom - toestande as gevolg van probleme in die senuweestelsel.
Klassiek is 'n taak wat gebruik word om navorsingsdeelnemers van 'n ander af te lei, die Stroop toets, voorgestel deur John Ridley Stroop in die 1930s. Hier word deelnemers 'n skriftelike kleurwoord (soos 'groen') aangetoon wat in 'n inkongruente kleur (soos rooi) geskryf is.
Die korrekte antwoord is die kleur van die woord (in ons voorbeeld, rooi), hoewel meeste mense die woord outomaties lees eerder as om die kleur in te skryf. Die taak is uit die familie van "interferensie" take waar die brein suksesvol moet integreer. veelvuldige en mededingende stimuli om die korrekte reaksie te bereik.
Die breinnetwerke en -strukture wat tydens hierdie taak geaktiveer is, was breedvoerig nagevors en daar is aanduiding dat hulle oor die algemeen is gevind in die brein se linker halfrond.
Die Stroop toets op 'n trapmeul
Ons eksperiment het bestaan ​​uit die meet van looppatrone in 83 gesonde manlike en vroulike vrywilligers van verskillende ouderdomsgroepe (20 tot 40, 40 tot 60 en 60 tot 80 jaar) op 'n trapmeul.
Die deelnemers moes 'n oomblik lank loop terwyl hulle ook 'n Stroop-taak voltooi of net normaal loop.
Die meeste deelnemers het hul linker- en regterarm simmetries geswaai wanneer hulle net loop. Maar toe die mans van enige ouderdomsgroep op dieselfde tyd die Stroop-toets geloop en uitgevoer het, het die swaai in hul regterarm dramaties gedaal. Dit was ook die geval in ouer vroue (oor 60).
Vroue onder 60 was egter in staat om die Stroop-taak uit te voer sonder enige beduidende verandering in arm-swing simmetrie.
Die regterarm word beheer aan die linkerkant van die brein wat, soos vroeër genoem, ook waar die verwerkingsareas geaktiveer is tydens die Stroop-toets.
By mans en ouer vroue het die Stroop-toets die linkerbrein oorweldig tot die mate dat die beweging van die arm regs verminder is.
Dit kan die hormone wees
Terwyl mans en vroue 'n aantal belangrike biologiese verskille het, die struktuur en funksie van ons senuweestelsel lyk redelik soortgelyk. Ons was dus geïntrigeerd om so 'n konsekwente geslagsverskil te vind in hoe twee relatief eenvoudige gedrag met mekaar in wisselwerking is.
Terwyl dit met die eerste oogopslag dit bewys blyk te wees, kan vroue beter by multitasking as mans wees. Dit is belangrik om te onthou, dit beskryf slegs die koppeling van twee hoogs spesifieke gedrag: 'n mondelinge interferentaak en handwapen swaai tydens loop.
Ons dink egter die feit dat premenopousale vroue voorkom dat hulle weerstand bied teen inmenging, het iets te doen met die spesifieke breinstreek wat ons glo gebruik word vir beide die Stroop-taak en die swaai van die arm - die voorfrontale korteks aan die voorkant van die brein.
Dit is 'n komplekse en evolusionêre-onlangse deel van die brein wat blyk te wees betrokke in beide kognitiewe beheer en die beheer van sommige elemente van loop.
Daar is ook baie bewyse estrogeen reseptore is teenwoordig in hierdie streek. Wanneer estrogeen self teenwoordig is, kan aktivering van hierdie reseptore lei tot die hervorming van neurale netwerke en moontlik verbeterde funksie in die prefrontale korteks.
Dit kan verklaar waarom jonger vroue - wat relatief hoë vlakke van estrogeen, ten minste op sekere tye van hul menstruele siklus, as mans en ouer vroue - in staat is om die Stroop-taak in hul linker prefrontale korteks te verwerk, sonder om dit inmeng met hulle arm swaai.
Dit is natuurlik nog spekulatiewe maar verduidelik die resultate mooi. Aangesien die estrogeenreseptore vermoedelik ook in 'n man se prefrontale korteks voorkom, kan die rol van oestrogeen op die brein in albei geslagte meer ingewikkeld wees as wat ons tans waardeer.
Daar is bewyse wat geaktiveer word tydens die Stroop-taak in die linker halfrond.
Christopher S. Easthope, Navorser, Spinal Cord Injury Center, Universiteit van Zurich en Tim Killeen, neurochirurgiese inwoner, Kantonale hospitaal St Gallen, Universiteit van Zurich