Die Vyf Goeie Keisers - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Vyf Goeie Keisers
Baie mense het 'n baie negatiewe siening van die Romeinse keisers, omdat hulle glo dat hulle tiranne was. Terwyl baie van die keisers hul mag misbruik het, het sommiges hul bes probeer om goeie leiers te wees, en om te doen wat hulle glo die mense reg het. 'N Belangrike groep van hierdie welwillende leiers, wat selfbeheersing en geregtigheid in hul optrede getoon het, was die sogenaamde "vyf goeie keisers." Die vyf goeie keisers was 'n reeks opeenvolgende regeerders wat buitengewoon reg was en wat opvolgers gekies het vir wie hulle geglo het. sou hul voorbeeld volg.
Na Julius Caesar is die titel van keiser van persoon na persoon oorgedra deur erfenis sowel as deur opstand. Baie van die eerste keisers het 'n geliefde familielid gekies en verklaar dat hulle sou oorneem wanneer die keiser sterf. Hierdie praktyk het etlike dekades tot stabiele heerskappy gelei, maar na die sluipmoord op Nero was daar chaos terwyl verskeie militêre leiers om mag meeding. Uiteindelik het die laaste gesinslyn aan bewind gekom: Vespasianus, gevolg deur sy seuns Titus en Domitianus, het 27 jaar lank Rome regeer. Na die moord op Domitianus het die eerste van die vyf goeie keisers die mag oorgeneem.
Nerva was die eerste keiser wat deur die Senaat gekies is, en het in 96 C. E begin. Hy word veral onthou omdat hy 'n bietjie normaliteit help herstel het na die moord op Domitianus, en sy bewind het slegs 'n jaar geduur. Toe hy keiser geword het, was Nerva baie oud en het hy geen eie kinders gehad nie. Dit het hom 'n ideale kandidaat vir die titel gemaak, want hy sou op grond van meriete sy opvolger moes kies en nie bloot 'n familielid noem nie.
Kort nadat sy bewind begin het, het Nerva 'n uitgebreide geskil gehad met die Praetoriaanse wag, die amptelike beskermers van die keiser wat gewoonlik by moordpogings betrokke was. Hulle het geglo dat Nerva nie genoeg gedoen het om sy bewind te bevestig en die voortsetting van die Ryk te verseker nie. In die besonder wou hulle hê dat hy 'n opvolger met 'n militêre agtergrond sou noem, en hom gedwing om Trajan te noem. Nerva is 'n paar maande daarna oorlede, maar het die ryk op amper 'n eeu van regverdige heerskappy op koers gebring.
Trajan was beide 'n sterk militêre leier en 'n kragtige burgerleier. Militêr brei hy die grense van Rome tot hul hoogtepunt uit: die gebied onder sy bevel tydens sy dood was die grootste Rome wat ooit gehou is. Binnelands het hy verskeie openbare geboue gebou en die welvaart van sy militêre verowerings met die Romeinse volk gedeel.
In teenstelling met vorige keisers, het Trajan sy bewind in 98 C. begin met die verklaring dat hy die verantwoordelikhede van leierskap met die Senaat sou deel. Dit, tesame met sy werk om die beslag op eiendom en mag deur vorige keisers te ongedaan te maak, is daartoe gelei dat die senaat van sy tyd en latere historici Trajanus tot die regverdigste keisers van die Romeinse geskiedenis verklaar het. As burgerlike leier het Trajan grond wat vorige keisers van hul politieke vyande gesteel het, terugbesorg en daarop gefokus om die finansiële stabiliteit van die ryk te verseker. Terselfdertyd kon hy 'n groot aantal projekte vir openbare werke onderneem, brûe bou, kanale, openbare geboue en blywende monumente wat almal baat gevind het.
As voormalige soldaat was Trajan ook 'n geweldige effektiewe militêre leier. Die Romeinse Ryk is altyd onder die ooste van die koninkryke aangeval, en Trajan was baie naby daaraan om hierdie bedreiging vir altyd uit te skakel. Hy het twee suksesvolle oorloë teen die koninkryk Dacia geveg, 'n koninkryk wat die keiser Domitianus in die geveg verslaan en die Ryk jare lank geteister het. Nadat hy Dacian verower het, vestig hy sy aandag op 'n ander Oosterse koninkryk, Parthia. Voor sy dood in 117 C.E. het Trajan aansienlike hoeveelhede Parthia verower, in wat nou Irak, Sirië en Israel is.
Terwyl Trajanus voor of na meer grondgebied as enige keiser verower het, het Hadrian die taak gehad om dit te bestuur. Hadrian, wat bekend was vir 'n uitgebreide reis in die Ryk, in die mate dat die Senaat en die Romeine destyds onbedagsaam was, het gehelp om die militêre verowerings van Trajanus te omskep in 'n werklike politieke eenheid wat bestuur kon word.
Britte ken Hadrian die beste vanweë sy beroemde muur. Die muur van Hadrian was deel van 'n groter projek van Hadrian om te verseker dat die nuut uitgebreide Ryk veilig sou wees vir bedreigings. Benewens die muur in Brittanië, het Hadrian soortgelyke mure langs die Donau-rivier in die noorde van Italië gebou, en beklemtoon die belangrikheid van 'n sterk en goed gedissiplineerde leër om nuwe bedreigings teen te werk. Hadrian is ook gedwing om 'n gebied wat deur Trajanus verower is, prys te gee wat moeilik was om te verdedig, wat die grense van die Ryk gekrimp het om die res beter te beveilig.
Ongelukkig oorleef daar nie veel historiese rekords om Hadrianus se bewind te vertel nie. Hy was bekend dat hy 'n voorstander van die kunste was, en hy het self poësie geskryf. Dit stem ooreen met die ander goeie keisers: dit wys dat hy 'n geleerde was en besorg was om 'n goeie lewe te lei, eerder as om aan die mag vas te hou. Voor sy dood in C.C. 138. noem hy Antoninus Pius as sy opvolger, maar vra dat Pious op sy beurt Marcus Aurelius as sy eie opvolger noem.
Antoninus Pius, die vreedsaamste van al die keisers, is gekenmerk deur 'n binnelandse fokus. Hy was 'n bekwame burgerlike administrateur en het tydens sy bewind wettige en ekonomiese hervormings teweeggebring. Sy besondere fokus op die regverdigheid en regverdigheid van die wet het hom 'n reputasie as 'n buitengewone regverdige man gemaak.
Die beroemdste wetlike hervorming van Antoninus was om die konsep dat 'n verweerder onskuldig is totdat hy skuldig bevind is, 'n beginsel wat tot vandag toe geld. Antoninus het die wettige regte van slawe ook baie uitgebrei en die vrystelling van slawe vergemaklik. Benewens sy veranderings aan die regstelsel, het hy ook verskeie regsadviseurs aangespoor om oor die wet te skryf, wat 'n kultuur van regdenkende regshervorming in die hele ryk skep.
Marcus Aurelius was die beroemdste filosofiese van die vyf goeie keisers, en een van die bekendste filosoofheersers van die geskiedenis. Hy neem die titel keiser in 161 C.E. aan, aanvanklik met die hulp van Lucius Verus, maar later op sy eie na die dood van Verus. Aurelius, 'n bekwame militêre bevelvoerder en 'n regverdige binnelandse heerser, was die laaste en beste beliggaming van die gees van die goeie keisers.
Omdat hy reeds 'n lang politieke loopbaan gehad het voordat hy keiser geword het, was Aurelius 'n bekwame amptenaar. Sy antwoorde op belangrike huishoudelike gebeure van die tyd is as uiters regverdig beskou. Tydens oorstromings en aardbewings het hy persoonlik belanggestel om toesig te hou oor die reaksie en die heropbou daarvan, en om toe te sien dat stede binne die Ryk versorg word. In ooreenstemming met die voorbeeld wat Trajan begin het, het hy die senaat by sy besluitneming ingesluit, en hy het 'n reputasie gehad om nie die mag van die keiser uit te brei nie.
Anders as sy voorganger, het Aurelius oorloë met beide die Parthiërs en die Germaanse stamme noord van Italië geveg. In die Parthiaanse oorlog het sy mede-heerser Lucius Verus die troepe beveel en 'n verdere oorwinning teen die Parthians verseker wat hulle 'n tydjie sou onderdruk. Aurelius self het troepe gelei in die Marcomannic-oorloë, 'n reeks gevegte teen die verskillende Germaanse stamme wat veroorsaak is deur die stamme se inval op die Romeinse gebied. Alhoewel Aurelius 'n oorwinning behaal het teen die stamme, was die oorloë bloot die eerste golf in 'n eeue-lange geskil met die Germaanse noordelikes wat uiteindelik sou bydra tot die ondergang van die Ryk.
Aurelius is veral bekend vir sy boek Die meditasies, geskryf tydens die Germaanse oorlog. Daarin skets hy sy Stoïsynse filosofie en beskryf hy hoe hy hom beywer het om 'n goeie lewe te lei ongeag sy stasie, as burger of as die keiser. Die boek was 'n gepaste simbool vir die laaste van die goeie keisers: 'n passievolle poging om lesers te oorreed om te doen wat reg is, nie net wat die beste vir hulle is nie. Ongelukkig vir die mense van die Romeinse Ryk, sal min van die latere keisers Aurelius se raad volg.
Kyk die video: Fall of The Roman Empire. .in the 15th Century: Crash Course World History #12 (Julie 2022).