Wat ek geleer het uit my kwarantyn-kwadraatHalrika Breytenbach. (Foto: Verskaf.) Deur Halrika Breytenbach Verslae hop ek op die internet rond, laat die aand van 23 Maart 2020. My netwerk kreun knorrig en ek sukkel met opvangs weens ’n oorvol kuberruim. Hier en daar vang my oog van die ou Covid-19-grappies oor toiletpapier-paniekaankope, oorpakkostuums van plastiek vir Paasfees en ’n bejaarde oom met ’n halwe lemoen vir ’n gesigsmasker met die onderskrif: Organiese masker met gratis Vitamien C. Ek lees iemand se kommentaar op sosiale media wat koggelend verklaar: “Julle het mos gedink dis ’n grap. Kyk nou!” Die beskuldiging kla my aan sonder dat ek iets het om oor skuldig te voel. En skielik voel ek so jammer vir die skrywer. Dis ’n hopelose noodkreet. Hierdie persoon voel alleen. Paniekerig. Sonder hoop. Ek blaai verder. My Newsfeed op Facebook word gedomineer deur Bybelverse van bemoediging. Mense wat ons dapper president prys vir sy sorgvuldige toespraak. Een waarin die kommer vir sy land wat brand, duidelik hoorbaar is, maar tog nie sonder broodnodige hoop nie. Ek dink aan my eie gevoel van medelye terwyl ek na sy toespraak gekyk het – hoe moeg moet hy nie wees ná dae se samesprekings nie? (Ek sou die sakke onder my oë eers mooitjies moes toeverf voordat ek bereid sou wees om op nasionale televisie te verskyn.) Hy dra ’n land se krisis op sy skouers. Iets waarvoor geen graad of opleiding hom kon voorberei nie. ’n Wêreldwye pandemie. Iets waarvoor niemand kon voorberei nie. Geen geld in die wêreld, kaste vol kruideniersware of maskers en ontsmettingsmiddels kan hierdie virus van jou deur weghou nie. Hoop kan. En my gedagtes gaan terug na die afgelope drie maande – hoe ek tydens ons Desembervakansie (slegs die een week wat my man verlof het en ons by familie in die Klein-Karoo kuier) in die hospitaal opgeneem word op Kersdag. Longontsteking. Ek het ’n virus by ons meisiekind gekry wat by my (vir die eerste keer in my lewe) tot longontsteking gevorder het – sommer oornag. Natgesweet en bewend van die kouekoors het Kersfees gekom en gegaan. Maar Jesus het nie. Nog vir twee maande ná my hospitaal-Kersfeeskaperjolle is die stryd teen die gehoes nog nie gewen nie. Terug tuis is ek deur nog doktersbesoeke, sakke medisyne en ’n besoek by ’n oor-neus-en-keelspesialis. Want my stem was weg. En my stem is my werk. Ek moes optredes kanselleer en nuwe uitnodigings wegwys. Ek doseer elke jaar deeltyds by ’n tersiêre instelling – ook dít moes ek van die hand wys. By die huis praat ek gebaretaal met my gesin. Ek tuisonderrig ons tienjarige dogter sonder ’n stem. Praat is my taal. Dis hoe ek uiting gee aan my menswees en emosie. My stem is waarmee ek oorlog voer en my Skepper aanbid. En ek gee amper moed op. Op ’n roeping wat groter strek as net dit wat ek vir drie maande kon sien. Maar God gee nie moed op nie. Ek is eindelik gesond ná weke se afsondering – siende dat ek nie ’n stem gehad nie, het ek meestal sosiale samekomste vermy. Ek is gereed om koffie-afsprake, mentorsessies en bedieningsgeleenthede te hervat. Ek kan uit my afsondering kruip! Toe bekruip ’n nuwe kwarantyn my. Saam met die res van die wêreld. Dus is dit kwarantyn-kwadraat vir my. Wat ek geleer het in my kwarantyn-tyd: (Dalk bemoedig dit jou vandag.) Ons het mekaar nodig. Mense het fisiek vir my kom bid en vir ons kos gestuur terwyl ek siek was. Al is ons nou in ’n fisieke kwarantyn, kan ons dit steeds doen! Bid op Skype of oor die foon vir jou vriende en familie. Wat hierdie tyd vir ons inhou, weet niemand. Maar wat ek weet, is dat God klaar vooruit is. Ek kies om my fokus te rig op Abba Vader ons Voorsiener, Ontfermer en Pappa, Jesus Christus ons Geneesheer, Vriend en Prins van Vrede. En Heilige Gees, ons Trooster, Raadsman en Rigting. Mag dit vir jou ook so wees. 2 Korintiërs 5:7 “Ons leef deur te glo en nie deur te sien nie.”