Asetrou - Penton Independent Alternative Media - Altering Perspectives since 1995
by admin · Published Jun 27, 2012 · Updated Jun 26, 2012
Wat is Asetrou / Heidenisme in elk geval?
Is 'n Heiden nie 'n goddelose barbaar nie?
Wat bedoel jy met "Germaans"?
Is Thor, Odin, Freiya endiesmeer tog nie Wiking-gode nie?
Hoe verskil Asetrou van ander meer hoofstroom godsdienste, soos Christenskap?
Ons hoor dikwels dat Jesus vir ons sondes gesterf het, so sal jul siele dan nog gered moet word?
In Suid-Afrika, veral in die Christelike gemeenskap, is dit gewoonlik geglo dat as jy nie Christen is nie, dan moet jy sekerlik 'n satanis wees, veral as jy en jou geloof as heidens / pagaans geïnterpreteer kan word.
Wat sê jy daarvan?
8) In skerp kontras, Anton LaVey (die vader van een van die vele vertakkings van moderne Satanisme) het beweer dat Satanisme eintlik ateïsties (geloof in GEEN god) is, en dat al die gode/godinne van alle pantheons maar niks meer was as "aspekte" van die "self", en dat dit letterlik alles alleenlik in die aanbidder se gedagtes en verbeelding bestaan.
Die punt in tyd waar Wicca stoom begin optel het was in 1941, toe Dr. Gerald Gardner die roman "A Goddess Arrives" publiseer. Dit vind plaas in die tyd van antieke Siprus en besing die heerlikheid en wonder van die antieke heidendom en die godelikheid van die vroulike geslag daarin. Nog 'n roman het in 1949 gevolg; "High Magic's Aid" wat klaar sy fiksionele siening van geskiedenis en "antieke" rituele uitgebeeld het wat lateraa in sy dan ongepubliseerde boek " Book of Shadows" (geskrewe 1949-1961) gevind kan word – deesdae gesien as een van die belangrikste en mees veranderde tekste in die Wicca geloof. Gardner se uiteensetting van die "tradisionele" rituele en sy "geskiedenis" van Wicca, soos geopenbaar in sy boeke, is afkomstig van twee baie verskillende bronne af – Die towerkunste kom van die magiese praktyke van Ordo Templi Orientis "Orde van die Asiatiese Templars" ('n vertakking van die Golden Dawn wat hul praktyke gebaseer het op 'n mengsel van die laat-Middeleeuse grimoires, die praktyke van Vrymesselaars sowel as suiwere verbeelding.) Die rituele is van dieselfde bronne afkomstig nl. die gebonde en blinddoek inisiasie, die simboliese geseling, die seremoniële fokus van 'n sirkel en altaar, die gebruik van pentagramme en driehoeke, die appèl aan die voogde van die vier kardinale punte van die kompas, die gebruik van wierook en water, die idee dat die goddelike magte in een van die selebrants sit, sowel as die gebruik van simboliese swaarde en twee dolke, een swart en een wit.
Ander bronne vir Gardner se konteks van Wicca, was die werk van skrywers wat beweer het dat daar 'n voortbestaan was van 'n antieke heks-kultus regdeur die Middeleeue wat toe uiteindelik gelei het na die Groot Heksejagte toe – die politiek rondom die heksejagte van die Middeleeue was toe nog nie bekend nie en die verkeerde afleidings was toe gemaak. Gardner het ook van Margret Murray se boek; " The Witch Cult in Western Europe " geleen vir Wicca, veral die term "Ou Geloof", die horings-god en godin, "covens" vir organisasie van groepe en die idee dat alle antieke godsdienste hulself hoofsaaklik bekommer het met vrugbaarheid. Van Charles Godfrey Leland leen hy die idee (sonder enige historiese bewyse) dat antieke heidene en hekse hul rituele naak uitgevoer het. Van die Engelse folks-tradisies het hy die term en tradisie vir die huwelik nl. "Handfasting" sowel as oor 'n vuur te spring, geleen.
As die sleutelteks van sy seremonies, het Gardner en sy groep gebruik maak van sy "Book of Shadows" wat hy beweer het afkomstig was vanaf 'n oorspronklike sestiende eeuse teks oor heksery, maar wat deur moderne literêre studie uituindelik bewys was as 'n hedendaagse skepsel. Dit het ook van 'n merkwaardige verskeidenheid van bronne gebruik gemaak, insluitend die Aradia, of "Evangelie van die Hekse" (1899) deur Charles Godfrey Leland, die skryfwerk van die seremoniële towenaar Alistair Crowley, en 'n gedig deur Rudyard Kipling!
Die Wiccan ideaal dat alle menslike beskawings op een-of-ander tyd eksklusief deur vroue gelei was, was gewild gemaak in radikale sirkels in die 1960's. Veral deur die boeke van Elizabeth Davis, Helen Diner en Robert Graves. Al hierdie skrywers het hul "feitlike" inligting verkry vanaf "Das Mutterrecht" (Die Matriarchie) geskryf deur Johann Jakob Bachofen in 1861. Bachofen het sy data gebaseer op antieke Griekse bronne soos Herodotus, en die teorie en argument bevorder dat alle menslike beskawings 'n era gehad het waarin vroue regeer het. Die enigste werklike ontwikkeling in hierdie teorie oor die volgende 120 jaar vir teoretiese moederregtelike samelewing was dat dit as 'n ramp vir al daardie kulture uitgedraai het. Maar omdat Helen Diner voorgestel het dat dit goed was vir die vroulike geslag, het haar opvolgers verkondig dat dit sekerlik dus wonderlik moes wees vir die mensdom en vir die planeet as 'n geheel.
In die tussentyd, het dieselfde impuls van ondervraging wat die 1960's gekenmerk het, nie net gelei tot kontemporêre feminisme nie maar ook tot ondersoek van die akademiese ortodoksie rondom die bronne waarop Bachofen van staat gemaak het met betrekking tot die moedergodin deur geleerdes in antropologie en ander wetenskappe. Hierdie geleerdes het baie meer inligting tot hul beskikking gehad as wat die Grieke oor geskryf het, sowel as die motiverings van die antieke skrywers soos Dio Cassius en Herodotus, wat Bachofen nie in 1861 gehad het nie. Die kumulatiewe effek van al hierdie nuwe materiaal wat deur antropologiese, argeologiese en letterkundige studies geanaliseer was, was dat 'n oortuigende argument vir die bestaan van enige moederregtelike, matrilineêre – of matrifokale volke in Europa of die Nabye Ooste vernietig was of verdwyn het.
Die kombinasie van Bachofen se teorie (wat nou gekelder was deur nuwe ondersoek) met moderne Wicca was uiteindelik uiters potent gewees. Teen die laat 1970's het radikale feministe in die VSA hoog en lag voortgeset dat Wicca en heksery, godin aanbidding en 'n vrou se regte intrinsiek vermeng was. Hulle het dus uitgebeeld dat die antieke voor-Christelike godsdienste gesentreer was op die aanbidding van Godinne, en die groot heksejagte van die Middeleeue 'n doelbewuste aanval op beide feminisme was sowel as op die Heidendom. Gedurende die 1970's en 80's het Wicca selfs meer eklekties geraak. Ongelukkig was hierdie uibreiding nie as gevolg van nuwe verrykte ondersoek van die outentieke godsdienstige praktyke van die verlede nie, maar eerder 'n sywaartse vergroting van hul repertoire deur die opname, samesmelding en absorbsie van ander diverse en teenstrydige tradisies van godsdiens, geloof, magie en kultuur van rondom die wêreld. Vanaf die "Earth Mysteries" en Amerinde (Amerikaanse inboorlinge nl. Die Rooi Indiaan) was die idees van Ley Lines, aarde-energie, totem diere, geestes-wandeling, medisyne wiele, "sweat-lodges" en sjamaniese visioene tot Wicca gevoeg. Vanaf Oosterse gelowe kom die meditatiewe tegnieke, mandalas, chakras en die derde oog. Al hierdie was in verskillende grade en verskillende verhoudings tot die oorspronklike Wicca van Gardner gevoeg.
Maar die grootste invloed van alles was uitgeoefen deur radikale Amerikaanse feminisme. In die vroeë dekades van Wicca, was die horings-god (Cernunnos) min of meer gelyk aan die godin, maar deur die 1980's was hy omskep tot die "junior" vennoot in die alliansie, as 'n eenvoudige metgesel en selfs as haar seun! Vir moderne Wiccans het hierdie ideologie nog 'n uitstekende rede gegee om bewyse van patriargale of magsdelende (dele van die mag tussen die geslagte) godsdienste en kulture, te ignoreer – veral soos Keltiese herkonstruksionele heidenisme en Asetrou, en om hulself te oortuig om verder op 'n geloof te bou wat gebaseer is op 'n ywerse geskiedkundige sprokiesverhaal in plaas van geskiedkundige werklikheid. As gevolg daarvan het hul hulself maar toegerus met 'n intense morele ywer sowel as 'n tendens om martelaars te wees. Dit het gelei tot die vorming van Wicca soos ons dit vandag ken; 'n diverse wêrelds-godsdiens wat min ooreenkomste het met die ware antieke heiden-gelowe van die Germaanse en Keltiese mense van voor-Christelike Europa nie.
Dit word waargeneem dat Wicca 'n beweging is wat eintlik op 'n geslote sisteem van geloof staatmaak, in teenstelling met herkonstruksionele stelsels van geloof soos Asetrou. Vanaf die 1970's kan gesien word dat die bibliografieë wat in boeke oor Wicca vasgeheg was, werke deur "gevestigde" geleerdes en skrywers in die Wicca gemeenskap was, sowel as deur mense met hul eie oortuigings en idees oor die onderwerp – met min sekulere of geskiedkundige bronne. Dit lei tot 'n geslote stelsel waar hul as sulks net vir mekaar skryf en net vir mekaar se boeke lees. Dit word ook waargeneem dat hul maan omgee oor die geweldige uitstorting van nuwe akademiese publikasies wat werklik relevant is tot hulle belange, veral soos onlangse werke oor die waarheid van die Groot heksejagte en outentieke antieke heidendom.
Glo julle dat die Gode an magte van heiden geloofstelsels die enigste ware enes is?
Verwerp jul nie ander godsdienste as vals soos ander meer hoofstroom gelowe nie?
Ek het opgemerk dat vele heidene towerkunste beoefen, veral met die runen.
Is dit 'n vereiste van heiden wees?
Is Asetrou 'n "natuurs-godsdiens"?
Indien so, beteken dit dat jul werklik die aarde, die bome, endiesmeer as gode aanbid?
Hoekom kies jul om die Germaanse / Noorse gode te aanbid?
Is hulle maar nie net aspekte van 'n universele geheel of selfs van die dienaars self nie?
Dit is ons oer-erfenis – 'n erfenis van trots en deursettingsvermoe wat tot in die moderne tyd raakgesien kan word. Dit is ons erfenis. Sommige godsdienste stel voor dat alle gode eintlik maar net aspekte is van 'n enkele god; Asetrou, wat 'n ware politïestiese geloofstelsel is, glo nie so nie. Die gode is verskillend en individueel van mekaar en bestaan onafhanklik van hul aanbidders se gedagtes. 'n Hindoe kan sekerlik Odin aanskou as 'n uitbeelding van die Brahman, 'n Wiccan kan hom as 'n aspek van die horings-god sien, en 'n Jungiaanse sielkundige kan hom sekerlik identifiseer as 'n Noorse-weergawe van die wyse ou man argetipe. Maar vir 'n heiden is Odin niks meer en niks minder as Odin nie: so uniek en individueel soos sy volgelinge, en nie as deel of aspek van enige ander groter god nie, en beslis nie 'n aspek van sy dienaars nie.
Die historiese tekste toon wel 'n duidelike inslag na manlike gode en helde.
Is Asetrou dus nie seksisties nie?
Hoe letterlik neem jul die mites, legendes en sagas?
Byvoorbeeld, glo jy werklik dat 'n groot, rooi-bebaarde man met 'n massiewe hamer 'n wa deur die ruimte ry wanneer dit storm?
Ek het gelees dat die antieke heidene diere en selfs mense as deel van hul godsdiens opgeoffer het.
Is dit nog steeds deel van moderne Asetrou?
Wat gebeur in die heidense hiernamaals? Het die Noorse nie geglo dat slegs gevalle krygers saam met Odin in die hiernamaals sal wees nie? Word almal anders dan gedoem om op te eindig in die koue uitspansel van die Hel?
Indien nie dan hoe dan?
Reg, soos ek dit verstaan – hoef ek nie 'n kryger of 'n towenaar te wees om Asetrou / Heidenisme te beoefen nie, solank ek niks aaklig genoeg gedoen het om my in Nastrand te bevind nie.
Beteken dit dan dat ek kan maak soos ek wil, solank as wat ek in die Germaanse gode glo?
Johannesburg Heathen and Germanic Studies: http://www.facebook.com/groups/JoburgVikings
SüdAnbruch Kindred – Heathen /Asatru South Africa: http://www.facebook.com/groups/314346138582035/
Anna: papawer@gmail.com of Karl: karl.asatru@gmail.com
Next story Magical creatures and otherworldly beings are without dogma
Previous story Interview with Jeffrey S. Kupperman, editor of Journal of the Western Mystery Tradition