Moondiale inligting: leer hoe u 'n maanvorm vir u tuin kan maak - Interessant
Almal ken en is lief vir sonwysers - die buiteklokke wat die son gebruik om tyd te vertel. In die middel staan ​​'n wigagtige ding wat 'n styl genoem word. Terwyl die son oor die lug beweeg, gooi die styl 'n skaduwee wat ook beweeg, en val oor die getalring rondom die buitekant van die sonwyser se gesig. Dit werk baie goed, maar het een groot nadeel. Dit werk nie snags nie. Dit is waar die maandelange inkom. Hou aan om te lees om meer inligting oor die maan te leer, soos om maan in die tuine te gebruik en om 'n eie maan te maak.
Wat is Moondials?
Voordat jy te opgewonde raak oor maanblare, is daar een ding wat jy moet verstaan: dit werk nie baie goed nie. Eerstens verander die tyd wat die maan op 'n bepaalde plek in die lug is elke aand met 48 minute! Vir die ander is die maan nie altyd snags op nie, en soms is dit nie helder genoeg om 'n leesbare skaduwee te gooi nie.
Basies is om wensdenke te gebruik om maaltye in tuine te gebruik vir betroubare tydopname. Solank as wat u dit nie gebruik om betyds by afsprake te kom nie, kan dit 'n baie cool kunswerk wees en om die tyd uit te vind, kan dit 'n prettige oefening wees.
Die gebruik van maanbottels in tuine
In wese is 'n maanwyser net 'n sonwyser met baie wysigings. Eintlik werk dit perfek een nag per maand - die nag van die volmaan.
As u u mondstuk posisioneer, doen dit as die maan vol is en kontroleer dit teen 'n horlosie. Draai dit byvoorbeeld om 22:00 sodat die styl se skaduwee oor die 10-punt val. Gaan dit weer 'n paar keer na om seker te maak dat dit reg is.
Maak vervolgens 'n grafiek wat u vertel hoeveel minute u elke aand van daardie tyd moet optel of aftrek. Voeg 48 minute by elke les verby die volmaan. Aangesien 48 minute 'n baie presiese tyd is vir iets so rof soos 'n skaduwee wat deur 'n nie baie helder voorwerp gewerp word nie, sal u lesings nie fenomenaal wees nie.
U sal egter vir mense kan vertel dat u 'n maanblad in u tuin het, wat op sy eie opwindend genoeg is.
2.3 Kasteel Volkihar-ruïnes
2.4 Valerica se studie
2.5 Die keuse
Praat met Serana en vra haar wat in haar gedagtes is. Sy glo sy weet waar om te begin soek na een van die vermiste Elder Scrolls wat Dexion genoem het.
Sy glo haar moeder, Valerica, sal weet waar die Elder Scroll is, maar sy het geen idee waar sy is nie. Die laaste keer dat Serana haar sien, het sy vir haar gesê dat sy na 'n veilige plek sou gaan waar Harkon haar nooit sou kry nie. Serana kan nie dink waar dit kan wees nie, maar deur 'n bykomende dialoog lei Serana af dat Valerica in Castle Volkihar self skuil.
As die Dragonborn 'n volgeling het, sal Serana weier om hulle verder te lei as die dokke, totdat die volgeling ontslaan word. Om die volgeling te vra om op 'n plek weg van die kasteel af te wag, is nie voldoende nie. Dit is egter moontlik om die twee Dark Brotherhood Initiates en Cicero as volgelinge te gebruik totdat 'n mens die tuin met die klokraaisel bereik.
Hierdie afdeling bevat foute wat verband hou met Chasing Echoes. Voordat u 'n fout by hierdie lys voeg, moet u die volgende oorweeg:
Kon nie nou resensies filter nie. Probeer asseblief weer later.
Het dit baie geniet om weer hierna te kyk
Moondial. Interessant ander verhaal gebaseer op 'n jong meisie Minty, wat by 'n tante in 'n baie ou herehuis gaan bly het. Die Moondial in die tuin vervoer haar terug in die tyd waar sy Tom en Sarah uit die verlede ontmoet. Met haar terugkeer na die hede word sy ondervra oor die besoek van die kinders deur 'n dorpsouderling, wat vir haar sê dat hy hulle ook gesien het en haar meedeel dat hulle nie kan rus nie, hulle het Minty nodig om hulle te red. Kan Minty 'n manier vind om hulle te help en van wie of waarvoor red sy hulle? Minty moet tussen die verlede en die hede reis om 'n manier te vind.
Dit is die volledige TV-weergawe. Die enigste teleurstelling hiermee is die kwaliteit, dit het geen digitale verbetering gekry nie, en dit is dus nie net die manier wat die spel weggee wat sy ouderdom betref nie. Die prentjie is opvallend korrelig en natuurlik nie breedskerm nie, dus jy moet met swart rande weerskante kyk. weer terug na die goeie ou dae!
Klein heer fauntelroy. Dit het goed na DVD oorgedra en die kwaliteit is baie verbeter na Moondial. Die verhaal is van 'n jong seun Ceddie wat van die VSA na die Verenigde Koninkryk verhuis om by sy oupa te woon, 'n taamlik arrogante Earl. Ceddie moet die landgoed van sy oupa erf, dus moet hy leer om 'n geskikte aristokraat te word. Dit blyk egter dat hy ook sy oupa 'n ding of twee kan leer, dit is totdat sy erfenis bedreig word. Geskryf deur Francis Hodgson Burnett. Wie het ook die geheime tuin geskryf wat in fantastiese TV-dramas verwerk is
Dit is beslis die moeite werd om te kyk as 'n nostalgiese volwassene of saam met die kinders
Kon nie die opmerkings laai nie. Probeer asseblief weer later.
Moondial is 'n Britse televisiereeks wat deur die BBC vir kinders gemaak is en in 1988 uitgesaai is, met 'n herhaling in 1990. Dit is geskryf deur Helen Cresswell, wat ook die roman geskryf het waarop die reeks gebaseer is.
Die verhaal handel oor 'n jong meisie wat by haar tante tuisgaan nadat haar ma in 'n motorongeluk beseer is. Minty (Siri Neal) spandeer baie van haar tyd op die terrein van 'n nabygeleë herehuis en trek haar na 'n maanblad wat haar in staat stel om terug te reis in die tyd, waar sy betrokke raak by twee kinders, Tom (Tony Sands), wat woon in die Victoriaanse era, en Sarah (Helena Avellano), wat blykbaar in 'die vorige eeu' daaraan leef, en hulle moet red uit hul eie ongelukkige lewens.
Die westelike ingang van Belton House naby Grantham in Lincolnshire, die omgewing vir Moondial. Moondial word beskou as 'n nostalgiese gunsteling deur aanhangers van die BBC-kinderdrama uit die 1980's.
Die reeks is vervaardig deur Paul Stone en geregisseer deur Colin Cant. Ander rolverdelinglede sluit in Valerie Lush as tante van Minty Mary, Arthur Hewlett as die bejaarde, misterieuse Mr. World en Jacqueline Pearce in die dubbele rol van die bose Miss Vole (wat blykbaar in die 18de eeu geleef het) en die hedendaagse spook. jagter juffrou Raven.
In die vroeë negentigerjare het Moondial in 1988 uitgesaai, maar sedertdien is dit amper heeltemal uit die oog verdwyn - dit is belaglik moeilik om in die hande te kry, en die een 'regte' DVD-vrystelling wat byna in die winkels verdwyn het. sodra dit vrygestel is (die mees onlangse DVD-weergawe was - vreemd genoeg - via die Reader's Digest, en is nou ook nie beskikbaar nie), dit is hierdie volledige episodiese weergawe wat, ten minste op die oomblik, in volledige episodiese formaat op Youtube verskyn. En net om duidelik te wees, koop ek dadelik 'n kommersiële DVD-weergawe daarvan, net soos baie ander TV SF / fantasie-geeks op soortgelyke ouderdom, ek is seker. Natuurlik is daar ontsettend baie dinge uit daardie era wat ook nie vrygelaat word nie, maar dit is frustrerend in die geval van Moondial omdat dit so sterk in my geheue vassteek toe ek dit die eerste keer gekyk het, toe ek veertien was, en die wêreld van Kinder-TV was 'n baie vreemder, spookierder plek.
Daar is 'n hele reeks vertonings wat in my gedagtes opgebrand is uit daardie era - een daarvan, die ITV-bloemlesingsreeks 'Dramarama: Spooky', het my die lewende kak so bang gemaak dat ek die onlangse DVD-vrystelling eintlik vermy het, bloot omdat ek nie seker is dat ek wil uitvind dat my geheue bedrieg het en dat dit nie so vreesaanjaend was as wat ek onthou het nie. Sommige het nog nie briljant verouder nie - The Box of Delights, byvoorbeeld, 'n baie aangepaste 1984-verwerking wat 'n hele reeks gesogte fantasie-aanpassings begin het, het steeds sjarme, maar hou nie heeltemal by nie (hoofsaaklik vanweë die heeltemal kranksinnige gratis -vorm van John Masefield se oorspronklike verhaal), maar alhoewel Moondial absoluut 'n produk van sy tyd is en dikwels skouspelagtig tagtigerjare, word dit ook beter verouder as wat ek verwag het, en dit skep 'n paar indrukwekkende vlakke van atmosfeer.
Aangepas deur die kinderskrywer Helen Cresswell uit haar eie roman, is dit die verhaal van Araminta Caine (tieneraktrise Siri Neal), gewoonlik bekend as Minty, wat gepak het om in die land te bly met haar effens stand-offish tante, maar skaars 'n kans kry om in te gaan woon voordat haar ma in 'n byna noodlottige motorongeluk betrokke is wat haar in koma bring. Getraumatiseerd en eensaam (veral omdat haar pa al 'n paar jaar vantevore oorlede is), gaan Minty uiteindelik die terrein van die uitgestrekte landhuis in die omgewing (eintlik Belton House in Lincolnshire) verken, maar raak vinnig betrokke by die soorte spookagtige dinge wat is geneig om rondom misterieuse landhuise in kinderverhale te gebeur. In hierdie geval hou 'n antieke sonwyser die sleutel tot iets wat tussen 'n tydreisverhaal en 'n spookverhaal staan, terwyl Minty paaie kruis met 'n siek kombuisseun genaamd Tom, en 'n verskrikte meisie wat altyd haar gesig verberg - albei vasgevang in hul onderskeie wêrelde, en albei het Minty nodig om uiteindelik hul vryheid te vind.
Dit is veilig om te sê, dit is nie juis vol aksie nie. Ons kry wel twee duidelike skurke - 'n bose goewerneur en 'n skreeusnaakse nare goth-spookjagter, albei gespeel deur Jacqueline Pearce in 'n volledige styl wat gelukkige herinneringe aan haar dae sal terugbring as 'n wrede kampskurk Servalan in die BBC-kultus-ruimte-opera Blake's 7 - maar dit is geensins 'n avontuurverhaal nie. Gemoed is die sleutelwoord hier, en daar is 'n sekere mate van vreemde abstraktheid aan die verhaal waarmee jy vandag beslis nie kon wegkom nie, maar hoewel Moondial hoofsaaklik 'n saggeaarde, stadigaan-brandende stemmingsstuk is wat oor karakter gaan, is dit dikwels 'n verstommende goeie een.
Die laat tagtigerjare is 'n tyd waarin die hele voorkoms van televisie teen 'n taamlike duiselingagtige tempo begin verander en ontwikkel het, en daar is sekere aspekte van Moondial wat baie verskans voel in die manier waarop dinge vroeër was - byvoorbeeld die aantal pragtige pragtige Engelse aksente word uitgestal, veral in die volwasse lede van die rolverdeling. Visueel is daar egter 'n baie besliste poging om dit goed te laat lyk - fantasy TV is altyd baie regisseursafhanklik, en dit is redelik duidelik dat die regisseur hier (Colin Cant, wat volgens IMDB hierna slegs aan 'n handjievol projekte gewerk het) verstaan ​​dat die beeldmateriaal en die ligging sou baie swaar werk moes doen om 'n gevoel van enigma en misterie te genereer.
Die eindresultaat hiervan is dat die hele show 'n wonderlike spookagtige voorsprong het, wat gehelp word deur die emosionele onderstroom in die kern van die verhaal - dat dit eintlik gaan oor 'n meisie wat 'n manier vind om die moontlikheid te hanteer dat haar moeder kan sterf. Ons kry 'n hele reeks uitmuntende opsporingsopnames en onstuimige groothoeklense, wat die vertoning 'n baie duidelike gevoel van styl gee, en dit is ook een van die min voorbeelde waaraan ek dag-vir-nag kan dink - spesiale filters gooi op die kamera om die illusie van die nag te bewerkstellig, toe kamera's nie so kragtig was nie en die opname van die nag duur was - werk dit eintlik. Dit is te danke aan 'n paar sorgvuldig gebruikte filters en video-effekte, sowel as die besluit om die meeste kleure uit die beeld te tap - wat u kry, is iets wat nie presies soos die nag lyk nie, maar dit lyk donker, vreemd en definitief spookagtig.
Wat dit nog meer verbasend maak, is dat Moondial op video geskiet word, en dit is ongelooflik moeilik om iets wat op video geskiet is, stylvol te laat lyk (gaan kyk na die BBC-drama Neverwhere wat aan die einde van die negentigerjare deur Neil Gaiman geskryf is, wat net soms bestuur om die geskiet-op-video vloek te verloor). Selfs die hedendaagse aflewerings van Doctor Who wat destyds geskiet is (seisoen 25) trek nie soveel oomblikke van suiwer filmstyl af as Moondial as dit regtig werk nie. Hierby pas 'n musiekklankbaan van David Ferguson wat 'n mengsel van sintes en tradisionele instrumente gebruik op 'n vreemde tydlose manier, wat 'n groot vlak van duisternis en rand toevoeg tot iets wat regtig grillig en veerlig kon wees.
Daar is ook die doelbewuste sinistere voorsprong aan die vervoer deur die tyd - ek was nog altyd lief vir programme en films wat probeer om die onmoontlike as werklik uit te beeld, en Moondial bied sy fantasie-elemente baie versigtig aan op 'n gestileerde, maar baie beheerde manier. Die reis deur die tydskakel / sonkring word regtig eenvoudig bereik - 'n sirkelvormige volgskoot wat om die betrokke sonskakel draai, gekombineer met 'n funky stuk draai-video-effekte aan die einde van die 1980's - maar gekombineer met 'n fantastiese griezelige klankontwerp, gee dit 'n werklike gevoel van proses. In plaas van om magies en sjarmant te probeer wees, is tydreise in Moondial vreemd, ontstellend en disoriënterend, en die hele verhaal voel gevolglik baie vreemder (en steeds so effens wetenskapfiktief).
Weliswaar, hoewel baie van Moondial nog steeds verbasend goed werk, het nie alles hier so effektief verouder nie. Om mee te begin, is daar 'n erns in die verhaal wat dikwels aangrypend is, maar soms afloop in effens lomp storievertelling - dit is 'n baie interne verhaal en eindig ongelukkig 'n paar te veel keer op die 'sentrale karakter praat met haarself' -toestel. Siri Neal is dikwels baie indrukwekkend in 'n veeleisende rol (sy is in feitlik elke toneel), veral die reekse tussen haar en Tom (Tony Sands), maar daar is 'n paar ongemaklike oomblikke in die openingsepisodes - veral 'n bietjie volledige histerie in episode 1 wanneer sy uitvind van haar ma se ongeluk - dit kom nie heeltemal af nie. Volwasse akteurs word gewoonlik verdeel in diegene wat regtig effektief is, en diegene wat 'n bietjie gemanierde TV-optredes lewer (hoewel Pearce nie hiertoe behoort nie, en 'n wonderlike boosheid gee wat koel, koel en duidelik kampeer).
Die tempo is soms 'n bietjie te stadig, selfs volgens die Eighties-kinderreeksstandaarde. Dit is 'n program wat in 25 minute stukke beter werk as alles op een slag, en daar is 'n punt in episode 6 waar dit moeilik is om nie te dink nie " Ag liewe god, is daar nie nog 'n stadige wandeling langs die terras na die Moondial nie? ' Plus, die styl is dikwels baie tagtig, alhoewel daar baie TV-dramas uit daardie era is wat baie, baie erger verouder is (soos 'n weergawe van Jane Austen se Northanger Abbey uit 1986, wat nou ongelukkig lyk soos die musiekvideo met ' Totale verduistering van die hart').
Uiteindelik is die ding wat die doeltreffendste aan Moondial is, die vreemde, wat dit nog hartseer maak dat daar amper niks meer op televisie is nie. Dit tap in 'n baie Engelse vorm van spookiness (van die bedreiging van landhuise, tot die duiwelse kinders geklee in Wicker Man-styl dieremaskers), dit is so goties (en Goth) as wat 'n kinder-TV-reeks waarskynlik kan wegkom, en dit is 'n vertoning wat dit waag om tyd te neem en doelbewus dromerig en surrealisties te wees. Terwyl dit rof om die kante is, en die einde u byna seker sal laat kopkrap en gaan "Oké, dit was nie heeltemal bevredigend nie.", Dit is steeds 'n geheue-baan wat die moeite werd is om te neem. Ons hoop dat 'n behoorlike DVD-weergawe vroeër eerder as later sal verskyn.
Psigedeliese maan en ster
Briljant geverfde faux lapmaan en 'n enkele ster omring deur ewe briljante strale - 'n rangskikking van Wind and Weather, die onderneming wat fokus op die wêreld rondom ons. Die beeldhouwerk kan binne of buite gebruik word, wat 'n skeut kleur skep waar dit ook al geplaas kan word. Die helder verf is met 'n beskermende glans behandel.