German Skerries. Up in Arms and Orange Tree Richmond at the Stephen Joseph theatre, Scarborough. « Patricia Rogers' Weblog
German Skerries. Up in Arms and Orange Tree Richmond at the Stephen Joseph theatre, Scarborough.
This entry was posted in Stephen Joseph Theatre, Theatre and tagged George Evans, German Skerries, Howard Evans, Katie Moore, Orange Tree Theatre, Robert Holman, Stephen Joseph Theatre, Up in Arms theatre company.
← A Shot in the Dark.
Once There Were Ponies. → Elements of Desire - Joseph Klibansky Hedendaagse Mixed Media Kunstenaar
Hars, 24K Bladgoud
(ook in brons) Oktober | 2012 | Slakkelak
Categories: Slakgedagtes	| Sleutelwoordw: Geloof,Hantering van trauma,Hoop,trauma	| 7 Kommentaar
Posted on 11 Oktober 2012 by Slakkelak
Net gister het ek vir julle vertel wat my gelukkig maak. Na ons al ons aardse besittings verloor het, het ek net meer en meer besef dat ‘n mens jouself moet besig hou met dinge wat vir jou lekker is. Omdat reis nie nou deel uitmaak van my verwysingsraamwerk nie, ‘reis’ ek op my plaas. Ek ondersoek elke ding wat leef en beef en asem heef… en sommer elk en ieder ander ding ook.
Categories: Plaaslewe, Slakgedagtes, So doen Slakke dit	| 5 Kommentaar
Posted on 10 Oktober 2012 by Slakkelak
Wat maak my gelukkig? Dis maklik maar ook kompleks, want dit wat my gelukkig maak is ‘n omskrywing van my as persoon en die dinge waarmee ek myself besig hou.
Categories: Slakgedagtes, Weeklikse foto uitdaging	| 3 Kommentaar
Posted on 1 Oktober 2012 by Slakkelak
Jare gelede toe ons in Centurion gewoon het, het my man ‘n jong skoolseun in diens geneem om Saterdae in die tuin te help. Hy was omtrent so standerd sewe. Petrus Msiza. Sy glimlag was net tande waar jy kyk. Hy was altyd betyds, altyd vrolik en hardwerkend.
Op ‘n dag vra hy vir Roelf of hy nie dalk vir hom ‘n ekstra geldjie het nie, want hy wil graag op ‘n sokker toer gaan. Daardie aand het sy ma, Maria, gebel om te sê dankie vir die geld. Die eerste keer van baie. Ons het gehad om te gee, en omdat ons geweet het hy vat nie kanse nie, was dit net ‘n plesier.
Toe hy in standers nege was het hy een Saterdag met ‘n ander jongman daar aangekom, en gesê sy ma stuur hom vir ‘n rukkie weg na iewers ver, want in die skool waar hy was was daar te veel onluste en die kinders het nie geleer nie. Hy het baie mooi gevra dat ons sy werk vir hom moet hou, en daarom het hy ‘n plaasvervanger gebring.
Sy ma het daarop aangedring dat hy sy matriekjaar moet oordoen, aangesien sy punte nie na haar wense was nie. Ek het nooit self sy punte gesien nie, maar dit kon nie te sleg gewees het nie want hy is intelligent. Hy was toe al weer terug by die huis en naweke op sy tuin pos.
Petrus se groot wens was om ‘n polisieman te word. Ongelukkig vir hom was daar soveel rekrute dat hy elke keer nie die inname gemaak het nie. Hy het meer as een jaar probeer. Dit was vir hom ‘n baie groot teleurstelling en hy het gesukkel om werk te kry. Hy was ook bietjie stout (sy eie woorde) in matriek en uit die stoutigheid is ‘n klein seuntjie gebore. Die gevolg was dat hy moes ‘damage’ betaal.
So het hy toe nou maar in voltydse diens by die du Preez’s ingeklok. Op daardie stadium het Roelf al van die huis af gewerk vir sy programmeringsbesigheid. In af tydjies het hy aan ons en ons vriende se Land Rovers gepeuter. Natuurlik was Petrus ‘n baie gewillige leerling van alles wat Roelf hom wou wys. Sweis. Bou. Land Rovers regmaak.
Roelf het vir Petrus gedwing om sy bestuurslisensie te kry. Hy het hom net een dag ingelaai, ‘n afspraak gemaak vir die leerlinglisensie en die geld betaal. Ek het in die stad gewerk en dit was Pa se plig om die twee dogters rond te ry na al hulle aktiwiteite toe, ek het hulle weer opgetel wanneer ek van my werk af gekom het. Toe word dit Petrus se werk toe hy sy lisensie kry. Hy mag net met die een voertuig, ‘n ou Land Rover bakkie, gery het… soos ‘n koning in ‘n koets was hy agter daardie stuur, net tande waar jy kyk!
Sy damage is afbetaal en toe help ons weer met die lobola.
Ons finansies het ‘n dippie begin vang en dit het ook moeilik geraak om Petrus voltyds besig te hou. ‘n Stadserf het net soveel werk, jou voertuie en jou vrinne se voertuie breek net soveel keer en Petrus se gesin se eise was meer as wat ons kon bybring. Roelf het goeie kontakte gehad by die Land Rover agente en vertel toe vir een van sy vriende dat hy vir Petrus mooi opgelei het en vra of hy dit nie in sy hart sien om hom ‘n kans te gee in sy werkswinkel nie.
Dit was vir ons ‘n hartseer dag, want Petrus was teen daardie tyd al ‘n vriend. Hy en Roelf kon mekaar se siele vreeslik uittrek wanneer hulle gewerk het. Toe my sus se kinders nie meer na die huis kon kyk wanneer ons met vakansie was nie, het Petrus dit gedoen. Baas was nie meer Baas nie, maar Madala (oom)
Sy nuwe werknemer het baie gou sy potensiaal gesien en omdat hy ‘n bestuurslisensie gehad het, was hy so bietjie verhewe bo die ander werkers. Hulle het hom daarvoor gehaat, en vir ‘n ruk was dit nie vir hom lekker by sy werk nie. Met tyd het alles uitgesorteer geraak en wanneer Roelf daar gekom het, was hy altyd net vol lag.
Toe trek ons plaas toe en verloor kontak.
Vandag het Roelf se kar gebreek en het hy daardie besigheid gebel om hom te kom insleep.
Dit was Petrus wat hom kom haal het. Ons Petrus. Hy ry sy eie Land Rover en het sy eie huis gekoop. Sy ‘stoutigheidjie’ is nou al amper klaar met skool en hy sê hy gaan sy seun laat leer by die Technikon. Dit gaan goed met hom. En dankie Madala dat jy vir my hierdie werk gekry het. Dankie Madala, dankie.
Een van die dae wanneer hy verlof kan vat, gaan hy vir ons kom kuier op die plaas. Ons sien uit na jou kuier Petrus Msiza.
Opdatering 11 Januarie 2015
Dis nou twee jaar later. Die kuier is uitgestel en uitgestel en sal nou nooit meer gebeur nie. Petrus se werkgewer het ons Vrydag laat weet dat hy Donderdag oorlede is in ‘n motorongeluk terwyl hy aan diens was. Hy het ‘n voertuig êrens gaan oplaai en ‘n petrol tenkwa se bestuurder het aan die slaap geraak agter die wiel. Petrus is op slag dood. In ‘n oogwink word ‘n goeie man se lewe is deel van die statistiek van die padsterftes in ons land.
Petrus Msiza – Ons gesin vuur 21 kanonskote vir jou en ons stap die dodemars in gelid.