Verklaring[edit | edit source]
Verwante afbeeldingen[edit | edit source]
Retrieved from "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Vlag_van_Gaasterland-Sloten&oldid=54403567"
This page was last edited on 19 August 2019, at 01:33. Die Swart Hond | SkalkSkryf
« `n Besoek aan die ou Meesters
Venice By Night »
Augustus 31, 2014 deur Louwie
Nog `n storie deur broer Flip daar uit Mooinooi se kontrei uit.
Lank lewe die Swarthond
Ons het vir Gaardt en Elize goed leer ken nadat ons hier op Mooinooi aangeland het. Gaardt is eintlik Gerhardt met ‘n “dt” maar kleintyd het hy gesukkel om sy eie naam te sê en so het dit Gaardt geword. Dit is nou twee mense waar jy ’n aand by kuier en die tyd vlieg verby. Voor jy jou kan kry is dit middernag en jou maagspiere is lam van die lag. Gaardt is ’n baas storieverteller, veral van sy eie ondeundheid wat gewoonlik grens aan die kriminele. Hy sal enigiets doen om iemand anders ’n streep te trek en dan vir jare daarna sy storie op die regte tyd oorvertel. Ongelukkig onthou hy nie altyd watter storie hy al vir jou vertel het nie en partymaal hoor jy dieselfde verhaal oor en oor. Maar hierdie een het hy nog nooit vir ons vertel nie. Iets moes oor sy lewer geloop het dat hy die aand besluit het om dit te doen.
Gaardt het jare gelede vir hom ’n plasie gekoop êrens in die Oos-Kaap. Daar is net twee maniere hoe hy ontspan en dit is jag en hengel. Om te gaan toer na vreemde plekke toe is vir hom soos om deur ’n ensiklopedie te blaai. En die onderlinge verbintenis tussen ‘n ensiklopedie, ‘n biblioteek en die skool hou vir hom geen aangename herinneringe in nie. Of Jan van Riebeeck die Kasteel gebou het of die Dopperkerk op Graaff Reinet, is vir hom van geen belang nie. Solank die inwoners tevrede is, is daar mos niks verder oor die saak te sê nie, wat nog van boeke skryf en fotos neem.
Op sy plasie is daar ’n paar verdwaalde koedoes en nog ander kleiner wild wat hy in die winter kan gaan oes en dit is ook nie te ver van die see af as hy wil gaan visvang nie. Hy en Elize breek so eenkeer in die winter en tweekeer in die somer weg na die plasie toe.
Eendag het daar ’n bleeksiel opgedaag wat hulle paaie gekruis het en dit is hoe Kalfie op die plaas beland het. Kalfie is ’n klein forsgeboude mannetjie en het sy bynaam op laerskool gekry omdat hy so ’n breker in die skrum was. Maar hy was nog te jonk om “Os” of “Bees” te wees en toe noem sy onderwyser hom maar Kalfie. Hy was half haweloos maar kon darem ’n werkie in die omgewing kry waarmee hy sy eie vlees en bloed kon voed maar behuising was steeds buite sy begroting. Gaardt en Elize het toe besluit dat dit goed sal wees as daar iemand is om die plaas op te pas en hy kry toe ’n buitekamer om gratis in te woon mits hy darem so effe die werf en die huis versorg. Dit het goed vir almal gewerk en die assosiasie was sonder enige probleme.
Op ’n kol gaan die twee toe weer plasie toe in die winter om ’n ou biltong-dingetjie te gaan plattrek. Daar aangekom vertel Kalfie vir hulle dat met dié dat misdaad so erg in die omgewing begin toeneem het, het die boere daar ’n radiogroep gevorm en hou hulle alles wat gebeur fyn dop. Kalfie het so ’n radio en hy leen by die mense wat die storie beheer nog ’n stel sodat Gaardt-hulle tydens hulle verblyf ook kan deelneem aan die prosedures en hoor wat in die omgewing aangaan. Dit sou ook handig tepas kom as hulle gaan jag want dan kan hulle maklik met mekaar kommunikeer want die selfoonseine kom nie oral op die plaas by nie.
Gaardt en Kalfie val een oggend vroeg in die pad om te kyk of hulle ’n skoot kan inkry. Elize en haar ma, wat ook saam gegaan het plaastoe vir die week, bly doenig in en om die huis. Daar is ook nog die twee weeshuisseuns wat saam is maar Gaardt wou hulle nie saamvat veld toe nie. Wessel, die outjie wat gereeld vakansies by Gaardt-hulle deurbring, is maar ’n handvol. Hulle het eintlik al besluit om nie meer die knapie vir vakansies uit te vat nie maar sien elke keer op teen die tranedal en teleurstelling as hy moet hoor dat hulle hom nie meer wil hê nie. Hy is so 10 jaar oud maar kan groter marakkas veroorsaak as die hele Brakpanse rugbyspan nadat hulle ‘n wedstryd teen Kempton verloor het. Wessel het hierdie keer gevra of sy maatjie ook kan saamkom en Elize het gereken dat dit dalk van die probleme kan help oplos want dan kan die twee seuns mekaar besighou sonder dat daar te veel onheil uitbroei. Dit was ook maar net ’n gedagte wat sy gehad het ter versagting van hulle week harte en wat niemand probeer teenstaan of beaam het nie. Die houding van almal was een van wag en sien. So kom ons om, so kom ons om.
Op die werf is daar twee honde van Kalfie. Die een is ’n soort van ’n Pittbull en die ander ’n opregte swart hond wat die eer toekom bloot net omdat beide sy pa en sy ma albei honde was. Verder was daar nie duidelik herkenbare tekens van enige spesifieke ras nie. Kalfie het die hond verlate en verlore langs die pad gevind en huistoe gebring. Die Pitt was natuurlik, getrou aan sy raskenmerke, nie juis ’n oorvriendelike dier nie. Inteendeel, dit het nie veel gekos om sy moer te strip nie. Elize se wit Malteser was ook saam vir die vakansie en sy het die brakkie oral saamgedra en opgepas soos die enigste liter water in die woestyn tussen 12 Arabiere. Die Malteser was eintlik meer soos ’n kind in die huis.
Maak nie saak hoe rustig die dag vanself begin het en of dit so beplan was nie maar kort na 10-uur het die hel spontaan losgebreek. Die twee seuns het die Pitt en die swarthond aanhou terg en aanhits tot die twee honde mekaar gepak het. Of eerder, tot die Pitt besluit het dat dit sy opdrag is om die swarthond vandag te verskeur. Die geveg was verwoed. Die Pitt het sulke happe vel van die swarthond afgeskeur en dan sommer ingesluk ook. Elize storm uit die huis uit wit geskrik en benoud, nie seker of sy dalk vir ’n oomblik haar waaksaamheid verslap het en dat die Pitt besig is om van die Malteser ’n maaltyd te maak nie.
Toe sy sien hoe die arme swarthond veskeur word was dit nie veel van ’n verligting nie en sy moes ’n plan maak om die geveg te stop. Om die twee honde kaal hande uit mekaar te probeer trek sou nie werk nie. Gelukkig onthou sy dat Kalfie eenkeer vertel het dat die enigste swakplek in die Pitt se mondering is dat hy baie bang is vir die knal van ’n vuurwapen. Elize storm die huis in om Gaardt se 9 mil in die bedkassie te gaan haal. Toe sy buite kom begin sy skote aftrek en hou aan tot die magasyn leeg is. Met die kyk sy om, net betyds om te sien hoe haar ma met die Malteser in haar arms op die grond neerslaan met ’n groter wordende bloedkol op haar bors.
As die witste skrik enigsins nog witter kon word sou dit iets soos ’n spook in helder daglig wees. Sy raak totaal verlam maar weet sy moet iets doen. Dit val haar by van die radio. Sy storm terug huistoe en gryp die radio. Hulle het darem al vir haar gewys hoe om die knoppie te druk en dan te praat. Elize gil:
“Gaardt, waar is jy? Jy moet dadelik huistoe kom. Hier was ’n skietery en ek dink ma is raakgeskiet. Gaardt, waar is jy? Gaaaardt!”
Die radio is stil. Niemand antwoord nie.
“Gaardt, Gaardt, waar is jy? Kom dadelik huistoe.”
’n Rustige diep stem antwoord:
“Dit is Hotel Kilo Een, wie is dit wat praat?” (Lees: Hoofkwartier 1).
Elize gil diekeer met groter drif noudat daar lewe aan die anderkant van die radio is.
“Ek soek na Gaardt, my man. Hier was ’n skietery. Iemand kom help tog!”
“Hotel Kilo Een. Dame bly asseblief kalm, en sê wie jy is, en waar jy is.”
“Ag heretjie tog Meneer, ek is Elize en ons plaas is Bokfontein. Kom tog net gou. Ek dink my ma gaan dood. Roep vir Gaardt, roep vir Gaardt.”
“Hotel Kilo Een. Mevrou bly in jou huis, sluit die deure, ons reaksiespan gaan dadelik mobiliseer.” Die stem gaan op dieselfde stadige trant voort. “Alle stasies, dit is Hotel Kilo Een. Ons het ’n kode rooi, by Bokfontein Alfa 143. Ek se weer: Alle stasies, ons het ’n kode rooi, by Bokfontein, Alfa 143. Begin dadelik met noodprosedure, Sierra Pappa tien. Ek sê weer: Begin dadelik met noodprosedure, Sierra Pappa tien.” (Sierra Pappa beteken natuurlik Standaard Prosedure en die tien verwys na die kere wat die prosedure al hersien en opgegradeer is.)
Elize hoor nie presies wat verder op die radio gebeur nie maar dit klink vir haar of daar ’n regiment Romeine is wat in Latyn met mekaar praat. Meer kan sy nie doen nie en sy sak inmekaar langs haar ma.
Kalfie en Gaardt het hulle radio afgeskakel want hulle was neus-op-die-grond agter ’n vars koedoespoor aan en wou nie die kans vat dat die radio dalk die bok verjaag nie. Uiteindelik kom iemand deur na Kalfie op sy selfoon en hy ontvang ‘n kort en kragtig boodskap: “Gaan dadelik huistoe. Daar is ’n kode rooi.” Kalfie weet alte goed wat dit beteken en sy stem bewe toe hy vir Gaardt sê: “Ons beter flippen vinnig by die huis uitkom.” Tyd vir verduidelik is daar nie. “Ry pappie, ry en maak seker jou geweer is gelaai.”
Toe Gaardt se Cruiser by die werf injaag lyk dit of hulle die laaste mense is wat by Nampo se skou opdaag. By die hek is daar ’n kêrel met ’n glimbaadjie wat vir Gaardt sy parkeerplek aandui. Daar is voertuie met elke denkbare kleur flitsende ligte op die dak. Die bloues is seker die polisie maar dit lyk soos gewone Hi-Lux bakkies. Dan is daar een met ’n rooi lig maar dit is ’n bruin kombi en nie ’n ambulans nie. Verder is daar groenes, geles, wittes en party voertuie wat meer as een kleur lig op het. Dit lyk darem of hierdie klein troepemag blitsvinnig die oorhand oor die terroriste gekry het want almal staan ontspanne daar rond. Gaardt hol die huis binne waar Elize en haar ma kopomlaag by die tafel sit. ’n Stadige stem sê vir Gaardt:
“Ek is Hotel Kilo Een, en ons het die situasie, ten volle onder beheer. Ons reaksie-eenheid, was binne 6 minute en 36 sekondes, op die toneel. Hier is geen casavacs nie, en u kan nou maar oorneem, en opruim.” Gaardt registreer nie die vreemde term nie maar “casavac” was die Koevoete op die grens se woord vir “Casualties evacuation” wat maar net verwys na die dooies en gewondes wat afgevoer moet word.
Gaardt probeer met Elize kommunikeer maar sy gaap sulke halwe onverstaanbare sinne. Dis dieselfde met haar ma. Sy sit en bewe soos ’n krimpvarkie wat per ongeluk in die honde se waterbak geval het en sy het ’n groot badhanddoek om haar gedrapeer. Langs Elize sit so ’n skraal rooikop mannetjie met ’n stetoskoop om sy nek. Dit kan dalk ’n dokter wees.
“Nee,” antwoord hy Gaardt se vraag, “ek is die radiogroep se para-mediek Oom.” Ten minste praat hy gewone Afrikaans en nie Latyn nie. “Dis my kombi wat hier buite staan. Daars ’n stretcher in en suurstof en als wat ek nodig het. Maar Oom moet nie bekommerd wees nie, altwee die Anties is oraait. Hulle ly net bietjie aan skok maar ek het hulle elkeen ’n shot Valium gestamp en dit sal hulle gou laat recover.”
Gaardt wat nog steeds geen vaagste benul het van wat hier gebeur het nie besluit dat die para-mediek met sy Anglikaans waarskynlik ‘n beter persoon is om te vra as die Romeinse Generaal.
“Oom sien, daar het ’n fight uitgebreek tussen die twee groot honde en blykbaar het die een Antie met haar gun begin skiet. Die Ou-Antie het uit die huis gekom en die klein withondjie opgetel om te keer dat hy nie ook ge-shred word nie maar een van die Antie se bullets het hom ge-graze. Toe die Ou-Antie weer sien was daar ’n groot kol bloed op haar blouse en sy dog die koeël het vir haar ge-hit. Dit is toe dat sy uitpass.”
Gaardt begin so stadig die toneel opsom. Daar buite het hy die bloedplasse gesien en gedink dat die twee vrouens dodelik verwond moes wees maar dit was toe van die hondegeveg.
“Toe ek hier aankom het ek ook nie geweet of die Ou-Antie ge-brush is nie maar Oom, ek is goed ge-train en het ook al op TV gesien wat die regte para-medieks doen.” Dit skemer by Gaardt deur dat hierdie ’n selfopgeleide Google para-mediek is maar nou maak dit ook nie meer saak nie. “Ek het die Ou-Antie se blouse opgeskeur dat die knope soos popcorn wegskiet, soos hulle op TV doen, en haar bra middeldeur geknip met ’n skêr sodat ek dadelik by die wond kon uitkom om ’n pressure bandage te apply.”
Swerkater, daar skend hy toe sowaar skooma se waardigheid. Gelukkig was sy nie by haar bewussyn nie anders sou hý ‘n “regte” para-mediek se hulp nodig gehad het.
“Toe sien ek dat daar niks verkeerd is met haar balonne nie en dat die bloed net op haar blouse is. Ek het die wit hondjie ge-check en gesien dat daar ’n diep wond in sy boud is. Die het ek met ’n bandage vasgedraai maar Oom-hulle sal moet laat die veearts op die dorp hom check.”
Swerkater nog ’n keer. Gaardt keer sy eie gedagtes want sênounet dat daar wel ’n skietwond was, dan sou die mannetjie tog iets aan die saak kon doen ala Google. Aan selfvertroue ontbreek hy ten minste niks. Laat dit nou maar daar. Skoonma sal dit alles mettertyd verwerk. Sy sal in elkgeval nie die fynere besonderhede van die kwak se “operasie” onthou nie.
Gaardt begin die beheer oorneem want die voertuie verlaat op ’n streep die werf. Buite kry hy vir Kalfie waar hy by sy swarthond sit. Dit lyk baie sleg. Dit is asof iemand probeer het om die hond af te slag. Groot dele van sy vel is oopgeskeur en stukke is weg. Daar is nog steeds baie bloed wat uitloop. Swathond kreuntjank so saggies asof hy besig is om sy baas te groet. Gaardt se vir Kalfie om die Cruiser te vat en gou met altwee die honde na die veearts toe te ry.
“Jammer ou maat, maar sê hulle moet die swarthond dadelik uitsit. Dit sal tydmors wees om hom te probeer aanmekaarlas en dit is beter dat hulle hom uit sy lyding verlos. Vat die Malteser saam dat hulle na die wond in sy boud kan kyk.
Die werf kom terug na normaal en die twee vrouens begin so stadig tot verhaal kom. ’n Uur later kom Kalfie terug van die dorp af en sy skouers hang laag. “Die veearts sê hy sal sy bes doen. Oom moet maar môre daar ’n draai maak en gaan kyk.”
Vroegoggend is almal uit en probeer die vorige dag se gebeure afskud sodat als weer na normaal kan terugkeer. Gaardt ry dorptoe om die Malteser te gaan haal. Die veearts is heel opgewonde en sê Gaardt moet saamstap na die hokke toe, hy het goeie nuus. Daar in die eerste hok sit die swarthond met omtrent geen hare op sy lyf nie soos die veearts dit afgeskeer het. Daar is honderde steke oor sy hele vel wat hom meer na ’n ystervark laat lyk as ’n hond. Hy is nog onvas op sy pote maar wikkel sy stert so heen en weer toe hy Gaardt sien. Ongelooflik.
“Ek het omtrent die hele naglank geopereer en moes ook nog vir hom ’n bloedoortapping gee. Ek moet sê, ek self het nie gedink dat hy dit sal maak nie.”
“En die klein Maltesertjie?” vra Gaardt.
“Dis jammer Oom, ek sou hom ook kon probeer red het, maar ek het hom dadelik uitgesit soos Kalfie gevra het.”
Gaardt voel hoe die aarde onder hom begin draai. Nes jy dink alles is verby, dan kom die ergste. Gaardt kners sy tande, byt sy lip en sluk omtrent sy eie adamsappel in.
“Jy moet maar sê wat die skade is Dok. Ek maak sommer nou met jou reg.”
Gaardt sê die swarthond het geleef vir nog omtrent 10 jaar.
“Hy is eers verlede jaar dood. Tja, die Swarthond is dood, lank lewe die Swarthond.”
Posted in Flip, Louwie | Tagged Dr Flip, Mooinooi, stories, Swart Hond | 3 Kommentaar
op Februarie 10, 2015 at 2:20 nm Son
Ek het nou SO lekker gelees!
op Februarie 10, 2015 at 7:54 nm Louwie
Hi Son, jy vat lank om hier uit te kom! Ja dit was `n goeie storie. Bly jy het dit geniet.
op Februarie 11, 2015 at 9:11 vm Son
Ja, jammer ek is so stadig. Ek kom nie by al my leeswerk uit nie, maar save als, dan lees ek so jaar agter die tyd. Maar lees, lees ek. Eventually 😆