Senuweestelsel - Inligting - 2022
Dit blyk dat elke vyfde of sesde persoon verskillende senuweestelsels het. Sommige van hulle is oor die algemeen individueel van aard.
Alhoewel die wetenskap ver gevorder het in die bestudering van die menslike senuweestelsel, is primitiewe en foutiewe idees oor die oorsake van bogenoemde probleme oral voorkom.
Selfs die gesondheidswerkers het nie genoeg opleiding nie, so leef mites. Hier is die mees aanhoudende wanopvattings.
Alle senuweeafwykings is gebaseer op stres. As dit die geval was, sou die afwyking nooit by volkome welgestelde mense ontstaan ​​nie. Die lewe sê anders. Stres kan wel die bron van senuwee-onklaarraking wees. Maar hiervoor moet dit óf baie langdurig óf sterk wees. In ander gevalle word mense deur wie se senuweestelsel voorheen beskadig is, op stres reageer. Senuwee-vragte maak die verborge net voor die hand liggend. Vir 'n verswakte senuweestelsel kan sulke "spanning" 'n groot verskeidenheid dinge wees: 'n oop kraan, 'n onbeduidende huishoudelike rusie. En hoeveel voorbeelde van hoe mense wat al lank in moeilike omstandighede en omstandighede verkeer, net hul gees en liggaam versterk het. Die verskil is of die senuweestelsel gesond is of reeds aangetas is.
Alle siektes kom van die senuwees af. Dit is 'n redelik ou en gewilde mite. Maar as dit waar was, sou enige leër na 'n maand van vyandigheid in een groot siekte verander het. Per slot van rekening is 'n regte stryd die sterkste spanning wat siekte by alle deelnemers behoort te veroorsaak. In die praktyk word daar egter nie so 'n massiewe karakter waargeneem nie. En in die burgerlike lewe is daar beroepe wat gepaard gaan met hoë spanning op die senuwees. Ons praat van onderwysers, dokters, dienswerkers. Maar selfs onder hulle is daar geen totale morbiditeit nie. Die beginsel "alle siektes kom van die senuwees af" verstaan ​​dat siektes alleen sigbaar is as gevolg van 'n skending van senuwee-stimulasie. Die man was gesond, maar die ervarings het aanleiding gegee tot pyn in die hart. Maar dit is onmoontlik om aan te neem dat senuwee-vragte die bron van die siekte geword het. Die meeste siektes is latent en gaan nie altyd gepaard met pyn nie. En dit wys wanneer die liggaam 'n verhoogde effek ervaar, ook die senuweeagtige. Byvoorbeeld, 'n slegte tand kan homself nie uitgee voordat koue of warm water daarop sit nie. Dieselfde hart kan deur 'n siekte aangetas word, maar in die eerste stadiums sal daar geen pyn of ongemak wees nie. Slegs met behulp van 'n kardiogram is dit moontlik om die werk te bestudeer, en selfs dan is dit nie altyd akkuraat nie. In die diagnose van ander interne organe is dit ook nie so eenvoudig nie. Dit is dus onmoontlik om aan te neem dat alle siektes van senuwees afkomstig is. Dit is net dat senuweeagtige oorlading die liggaam in so 'n posisie plaas wanneer die siektes wat reeds teenwoordig is, voel.
In geval van senuweeafwykings, is dit nodig om slegs medisyne te neem wat die senuweestelsel direk sal beïnvloed. Dit is die moeite werd om die vraag te vra, wat moet behandel word as diere in die park siek diere of 'n park is? Kan dit wees dat siektes van interne organe slegs hulself skade berokken? Sou die ontwrigting van die werking van een orgaan nie die hele organisme beïnvloed nie? Die menslike senuweestelsel is 'n belangrike deel, soos byvoorbeeld die kardiovaskulêre stelsel. Daar is baie siektes wat direk in die brein gebore word. Om dit te behandel, moet u medikasie neem wat die breinweefsel beïnvloed. Maar meestal ontstaan ​​neuropsigologiese probleme as gevolg van fisiologiese afwykings, swak biochemie. Siektes van die interne organe beïnvloed die bloedsomloop in die brein en die senuweestelsel in die algemeen. As u nie 'n konstante bloedsamestelling handhaaf nie, sal daar na 'n rukkie ontwrigting in die biochemiese prosesse wees wat die werking van die brein verseker. Dit is hoe senuweeafwykings voorkom. Terloops, dit kan meestal die enigste teken van 'n interne orgaan siekte wees. Dit is dus nodig om na die oorsaak van foute in die senuweestelsel te kyk en die oorsaak van die probleme te behandel.
As die lewenskrag verswak word, is dit nodig om spesiale middele, adaptogene (Eleutherococcus, Rhodiola rosea of ​​pantocrinum), te gebruik. Sulke tonika kan geen rede vir die daling in lewenskrag uitskakel nie. Adaptogene kan slegs deur gesonde mense geneem word voor indrukwekkende fisieke of senuweeagtige spanning. As hierdie fondse geneem word deur mense met 'n reeds verswakte senuweestelsel, sal dit lei tot 'n nog groter uitputting van interne reserwes. Dokters is van mening dat tonika die pasiënt se toestand slegs vir 'n kort tyd kan verlig deur die individu se moontlike liggaam te gebruik.
Doelgerigtheid en ander eienskappe van 'n persoon hang slegs van hom af. 'N Denkende persoon verstaan ​​dat dit nie heeltemal waar is nie. Wetenskaplikes sê dat spesiale areas van die brein, die frontale lobbe, verantwoordelik is vir doelgerigtheid. Daar is baie maniere om hul normale toestand te ontwrig. As daar byvoorbeeld swak sirkulasie in hierdie deel van die brein is. Dit sal nie denke en geheue beïnvloed nie. Die persoon word nie aanmekaar gesit nie, verloor konsentrasie en wil om doelwitte te bereik. Versteurings in verskillende dele van die brein kan verskillende sielkundige afwykings veroorsaak. Om te dink dat iemand karakter skep vir homself is nie heeltemal korrek nie. Boonop word die belangrikste kenmerke ongeveer vier jaar neergelê. Maar in hierdie lewensperiode onthou mense nie hulself goed nie. Die basis word dus amper gevorm sonder om ons wense in ag te neem. Positron tomografie het getoon dat elke tipe karakter by gesonde mense ooreenstem met 'n sekere aktiwiteit van bloedvloei in verskillende dele van die brein. Dieselfde beginsels verdeel mense in introverte en ekstroverte. Om onafhanklike redes word individuele kenmerke, handskrif, gangvorming gevorm. En u kan van ongewenste eienskappe ontslae raak, nie net met 'n eenvoudige wil nie, maar deur dit uit te skakel wat die normale werking van senuweeselle belemmer.
Depressie kom voor as gevolg van moeilike lewensomstandighede of verkeerde, negatiewe denke. In werklikheid eindig nie almal se moeilike lewensomstandighede in depressie nie. In die geval van 'n gesonde senuweestelsel word veranderinge in lewenstyl as 'n reël sonder veel skade verdra. Die skepping van depressie deur slegte gedagtes is onmoontlik, gewoonlik is die teendeel waar. Eerstens kom dit, en dan kom waarskynlike verklarings vir hierdie toestand in my kop: "Alles is sleg", "Niemand hou van my nie", "Daar is geen sin in die lewe nie" en so aan. Depressie is die gevolg van verswakte aktiwiteit in breinselle. Dit gebeur dat groot verdriet ook daartoe aanleiding gee. Maar in hierdie geval sal geestelike wonde mettertyd genees. Dit is wanneer hulle sê dat die tyd genees. En dit is moeilik om depressie in jouself te definieer - dit gaan voortdurend weg. Selfs diegene wat bewus is van hul vatbaarheid vir hierdie toestand, erken moontlik nie altyd 'n verergering nie.
As 'n persoon nie van rook ontslae kan raak nie, dan is die probleem in sy senuwees en 'n swak wilskrag. Dit is bekend dat die komponente van tabakrook mettertyd aan die biochemiese reaksies van ons liggaam begin deelneem, en sodoende natuurlike stowwe geleidelik verplaas. Rook herbou die senuweestelsel sodat dit verslaaf raak aan al hoe meer porsies nikotien. In teorie, as u ophou rook, verander die brein waardeur u kan terugkeer na u vorige toestand. In die praktyk gebeur dit egter slegs by diegene wie se senuweestelsel 'n hoë aanpasbaarheid het en die vermoë het om aan te pas by nuwe toestande. En volgens statistieke word die aanpassingsvermoë by ongeveer 30% van mense verminder weens redes buite hul beheer. Reaksies vind op sellulêre vlak plaas, en dit is soms onmoontlik om u aanpasvermoëns deur wilskrag alleen te verbeter. Daar is gevalle waar mense aanhou rook, selfs in kardiologie, onder die bedreiging van 'n tweede hartaanval. Mense met 'n verminderde aanpasbaarheid wat wil ophou rook, kan dus aangeraai word om medisyne te neem wat die brein se werking aktiveer en verbeter, tot antidepressante. Die situasie is dieselfde met alkohol. En die aanpassingsmoontlikhede is nie onbeperk by mense met 'n gesonde senuweestelsel nie.
Senuweeselle word nie herstel nie. Volgens hierdie mite hou al ons ervarings, woede, negatiewe emosies onomkeerbare veranderinge in die senuweeweefsel in. Maar seldood is eintlik 'n natuurlike en deurlopende proses. Dit word in verskillende dele van die brein in verskillende breine hernu, van 15 tot 100 persent per jaar. En stres "doodmaak" nie die selle self nie, maar die stowwe wat hulle help om met mekaar te omgaan (neurotransmitters). Dit kan lei tot die gebrek aan sulke stowwe, wat tot langtermyn senuwee-ineenstorting kan lei. Hierdie stowwe word egter onherstelbaar deur die brein verbruik gedurende enige geestelike prosesse, tydens denke, kommunikasie, plesier. Die natuurlike meganisme werk duidelik - as daar baie indrukke is, weier die brein om dit te aanvaar. Voorbeelde hiervan is die antieke heersers, vol met plesier, die werkers van die suikerfabriek wat snoepgoed gehaat het.
Luiheid is die uitvinding van diegene wat nie wil werk nie. Hulle sê dat 'n persoon drie natuurlike instinkte het - selfbehoud, voortplanting en voeding. In werklikheid is daar baie meer sulke instinkte. Een daarvan kan genoem word "lewende vitaliteit." Alhoewel daar 'n aantal mense is wat 'n konstante hunkering na werk ervaar, is mense meestal lui en onsinnig. Luiheid is dus 'n algemene instink om lewenskrag te bespaar en onwilligheid om dit te bestee aan onnodige aktiwiteite. Die gereelde voorkoms van so 'n gevoel dui eerstens daarop dat die liggaam die energiereserwes verminder het. By chroniese moegheid is luiheid en apatie klassieke metgeselle, maar dit dui op 'n ongesonde liggaamstoestand. Baie energie word bestee aan interne prosesse - om konstante temperatuur, hartkontraksie, asemhaling te handhaaf. En die voorkoms van luiheid en apatie dui daarop dat die liggaam biologiese beskerming teen die verspilling van sy lewenskrag insluit as gevolg van hul gebrek. Maar wanbegrip van hierdie meganisme ontlok konflikte, sommige begin selfs hulself die skuld gee.
As u die liggaam rus gee, sal chroniese moegheid oorgaan. Dit gebeur dat selfs by gesonde mense wat elke dag hard werk, krag slegs na 'n nagrus herstel word. En sommige mense voel oor die algemeen 'n gevoel van moegheid, hoewel hulle nie spierbelasting as sodanig ervaar nie. Die sleutel lê daarin dat die vrystelling van energie of die vorming daarvan om verskillende stadiums om verskillende redes kan ontwrig word. Byvoorbeeld, die skildklier sal minder funksioneel word. Gevolglik vertraag metabolisme en energie. Ongelukkig word sulke senuwee-afwykings bloot deur psigiaters geïgnoreer. Maar elke sewende pasiënt wat na 'n psigoterapeut of psigiater verwys word, ly eintlik aan skildklierdisfunksie. Dit is duidelik dat geen rus in hierdie geval sal help nie.