Mara: October 2012
Posted by Mara at 09:19
my Geelbekkie se hartklop kom sit tussen my vingers
my Geelbekkie se ogies is moeg en dof, en
sy pragtigste lewe beweeg, weg, lala sag, lala weg my bekkie
het my droewige siel van hulp gewees?
Posted by Mara at 01:53
Wanneer verlaat die Kaptein sy skip? Mooi gedink, is hy op die einde daar met al die rotte wat onvermydelik saam met die skip sal ondergaan. Dit gebeur soms dat die Kaptein te lank vertoef, wat fataal is. Dis heelwaarskynlik baie emosioneel om te sien hoe die massiewe skip die diepe donkerte afsak. Daar waar niks is. 'n Koue watergraf. Ek raak bang as ek dit visualiseer. Ek voel soos die Kaptein. Wat leer ons? Kaptein, moenie te lank vertoef. Wil jy regtig saam met die rotte ondergaan? Vir hulle is daar geen ander uitweg nie. Jy het 'n keuse, Kaptein.
Moet ek gaan met leë hande, moet ek só my Heer ontmoet? Die liedjie draai in my kop. Nie een siel gewen vir Jesus ......
Ja Jesus. Ons is sondaars. Maar ek wonder maar net. Soos ek in die lewe gekom het met geen gedagte waarvan ek bewus is, sal ek dan maar eerder so uit die lewe gaan, met geen gedagte of lading van goed of sleg in my hart. Kan ek leeg uitgaan soos ek gekom het? Dink U nie dit sal beter wees vir baie mense?
Kan ons vir oulaas berou en vergewe en vergeet, en dan leeg bly?
jou ritme het nog nie my lyf verlaat nie
ons beweeg as een
twee siele kleef mekaar
daar waar die begin was is nou ook die
daar waar die einde was is nou ook die
Ag tog my liefste onskuldige sensitiewe lesers. Julle ken duidelik nie die emosies waarmee ek worstel nie. In julle volmaakte voorgee-lewens is daar nie 'n fok nie. Julle sinne is skoon en heilig. Probeer tog verstaan dat ek nie so kan wees nie. Ons het nou al baie dinge deurgegaan op hierdie blog. Van hartseer, jags, siek, jaloers, mislik, ens ens gaan ons aan. Ek het my idees, en vir my is hulle reg. Enige iets wat nie na genoeg aan mý reg is nie, verwerp ek dadelik. Ek is net so. Ek probeer altyd beter dink, beter weet, want ek wil 'n beter toekoms hé. Ek probeer regtig hard. Iets wat my hard probeer in die wiele ry, maak my histeries. Ons is deur bekering, liefde en so en so gaan ons aan. Dit lyk my ons gaan die dag bereik dat my waansinnigheid my einde gaan beteken. En die beste van alles, julle gaan dit beleef. Byt net vas. Hierdie is soos 'n storieboek, dit sal nie verweer of die blaaie uitval nie. My woorde sal vir altyd vasstaan in hierdie sondige lewe. Jare na my waansinnigheid en as julle ook al dood is, sal daar nog mense wees wat toevallig op my blog afkom. En onthou net altyd, ek val julle nooit persoonlik aan nie. Ek val die wêreld se mense aan as ek begin jy en jou. Moenie sensitief wees nie. Die jy's en die jou's is die mense wat my pyn veroorsaak. Geweldige pyn. In my hart. Soms in my gat. I love you.
Ek en J het vanoggend besluit dat dit beter is vir hom om 'n lewe sonder my voort te sit. Ons het saam besluit dat ek geoordeel word as 'n slegte vrou. Ek doen niks in die huis nie, en buite die huis beteken ek ook nie veel nle. Oor die algemeen gestel, is ek 'n nul op 'n kontrak. Ek sit heeldag en blog, en hier moet ek darem vir myself opstaan. Dis my blog, en ek gee nie 'n fok om wie dit lees nie, of wie 'n opinie oor my blog het nie. Inteendeel, het ek nog nooit in my lewe omgegee wie wat dink van my nie. Die opinies van ander mense raak nie aan my nie, m.a.w. ander mense se oordeel, goed of sleg, ek voel 'n fok. Julle beteken niks vir my nie, nou waarom sou wat jy dink, my enigsins pla. Dit bring ons terug by die punt van my slegte nuttelose bestaan. Ek stem daarvoor dat ons nooit moes getrou het nie. Sonder om skaam te voel, (daar is nie skaamte in my lewe nie) gee ek hom nou die kans om 'n nuwe lewe te begin. Met my reputasie, sal die mense wat my goed ken, net hulle koppe skud. Ja, ek weet. Mara was maar nog altyd links van die regering. Van ek my oë oopgemaak het was ek sleg. Dis dalk hoekom my pa my weggegooi het. Ek verdien dit. Dis vir my lekker om in 'n vuil plek te bly. Dit gee my vreeslike genot om tussen vuilgoed te trap met my kort, dik gat, moet ek klein treëtjies gee dat ek nie oor die sand wat van buite af ingetrap word, gly nie. Dan slaap Johan nog, en ek skuifel-skuifel die gang af. Was 'n patetiese gemors is ek nie. Ek trap oor die klere wat die hele huis vol lê. Ek bereik 'n orgasme met hierdie een. Hoe vuiler dit buite is, hoe meer raak ek liries, wonderbaar, wonderbaar! En as die geld aan die einde van die maand inkom waarvoor ek hoer, dan sing almal hallelujah. Dit maak nie saak hoeveel stres het dit gekos, as ek dit wat ek doen, so doen dat dit lyk asof ek nie 'n effort ingesit het nie. Want dis hoe ek werk. Ek werk vinnig en effektief. Dis hoe ek die geld inkry, Ek pomp vinnig en effektief. Heeldag word daar vergelyk hoeveel ek en hoeveel hy gedoen het. Sleg, sleg. So, daar is nou nog 'n huwelik wat ek sy gat laat sien het. Julle wil nie weet die hoeveelste een dié was nie. Kan die Vader my nog aankyk? Is daar nog genade vir my oor? Of het ek al my genade al opgebruik. Om nie eers te praat van al die planne wat ek maak vir die oudag nie. Fok, waar kom ek aan al die gemors wat in my kop uitbroei? Kan ek nie net soos miljoene ander mense net ophou probeer om dinge beter te maak nie? Soos miljoene ander mense wat op hulle oudag fokkol het, nie eers kos nie. Wel, ek neem aan J (dis johan vir die met die fokkol IK's- dom fokkon dose) is verlig. Ek is moeg geskel en gevloek en histeries geraak. Nou wonder julle waaroor, wel die met die fokkol IK's, julle sal duidelik nie verstaan nie.
Posted by Mara at 01:19
Het ontmoetings in ons lewens met mense, mense wat 'n defnitiewe merk op ons gelaat het, goed of sleg, 'n rede gehad? My antwoord is: laat hierdie ontmoetings eerder tevergeefs wees. Want ek kan nie die pyn van 'n rede of enige ander herinnering hanteer nie. Die gewig wat ek dra is alreeds te swaar
Posted by Mara at 09:58
I don't try to walk better than anyone else. I only try to walk better than myself.
Posted by Mara at 10:09
Girls - When the going gets tough - the tough gets going
Nou ja, so het die Eco Ultra Marathon tot 'n einde gekom. Vir ons wat so getrou elke dag die pad aangepak het, was dit amper skokkend vinnig. Ek en Maryna het stil-stil verkeer op die pad terug na Kaapstad. Die lyf en die kop kon nie die skielike stilstand mooi bymekaar bring nie. Ons girls het wel geweet dat ons gereed was om nog 'n 301 te doen. Magriet het gesê: gee my net een dag om my wasgoed op datum te bring. Ons groepie was handskoen-pas vir mekaar uitgesoek om die dae saam te beproef. Voordat ek oorgaan en beledigend raak, of skokkende onthullings maak, of spesiale oomblikke deel, sal ek darem die tradisionele "oe en aa" doen. Die sentiment beklemtoon. Girls, you are wonderful. Magic. Om sulke spesiale mense op te tel langs die pad, wil regtig gedoen word. Mooi onse meisies. Super-girls.