Daisies en Dandelions – Tale & Verhale
Dit is nie alles maanskyn en Madeliefies nie, maar dit behoort te wees.
Daar is iets besonders aan die eenvoud van 'n somersaand op die strand terwyl die maanlig so satynagtig straal oor die rustelose golwe. Dit is werklik asof 'n etlike brokkie lig van reg uit die hemel eindelik deur die nag se kombers breek.
Vol van maansiekte wens mens hopeloos op 'n Perdeblom wat van self deur die wind weggewaai word op iemand wat jou middernagson sal wees. Daardie een wie jou nag sal verhelder met 'n glimlag van 'n Madeliefie. Of jou oë sal laat skitter vol van hartsverlange wanneer dit weer dag word.
Soos die branders teen die rotse klop en langsamerhand die hardkoppigheid afbreek, omhels die reuk van sout en humiditeit my longe tot op die brink van bars.
Ek luister na die nag se stilte en voel die liefde wat van ver af kom om my te omhels. 'n Gedagte skiet deur my kop dat hierdie liefde miskien net 'n fantasie is. Die sekelmaan sak in die stille oseaan in en skelm kruip 'n benoudheid my van buite af in- "is hy dan ook só lief vir my?"
'n Droom wêreld vou oop voor my en ek sien die flitse van 'n lewe sonder hom. Meteens besef ek dat dié onsekerheid bloot van 'n wantrou ontstaan. Films verkleur dikwels die paadjie van liefde en ontneem ons van die vermoë om te glo dat ons goed genoeg is vir 'n feë-verhaal.
Van agter af omhels die nag se asem my- hy is my huis. Met hom is die lewe vol van maanskyn en Madeliefies. Sonder hom is die oseaan 'n donker put van pekelwater wat geen mistieke towerkrag rond klots nie. Nee.
'n Lewe sonder hom is soos 'n skulp sonder perlemoen en 'n oester sonder 'n pêrel- dood eenvoudig "net".
Hy is my nagkers. My middernagson. My Jakaranda boom in Oktober.
(Die son wat dag en nag skyn in die Poolstreke)
(Soort senusiekte wat met die maansveranderinge skyn saam te hang en gekenmerk word deur toevalle en slaapwandel, hallusinasie en aanvalle van waansin)