Die behuisingsgaping in Kenia
Tuis Mense Die behuisingsgaping in Kenia
Gewysigde datum: Mag 17, 2021
Die behuisingsgaping in Kenia is groot, met 'n kumulatiewe tekort aan behuising van 2 miljoen eenhede wat met 200,000 2.6 eenhede per jaar groei. Hierdie tekort word hoofsaaklik aangedryf deur 'n vinnig groeiende bevolking van 1.2% per jaar, vergeleke met die wêreldwye gemiddelde van 4.4%, en 'n hoë verstedelikingskoers van 2.1% teenoor 'n wêreldwye gemiddelde van XNUMX%.
In die nasleep hiervan is dit geen wonder dat bekostigbare behuising een van die pilare in Kenia se Big 4 Agenda is nie. Die ander pilare is voedselsekerheid, vervaardiging en bekostigbare gesondheidsorg. The Big 4 Agenda is deel van Kenia se Visie 2030, wat in 2008 bekendgestel is as Kenia se ontwikkelingsplan vir die periode 2008 tot 2030.
Die doel was om Kenia te ontwikkel tot 'n nywerheidsland met middelinkomste, waar al die burgers teen 2030 toegang tot beter fasiliteite sou kon hê en die lewenskwaliteit sou kon verbeter. Die Ministerie van Behuising skat 'n totale jaarlikse aanbod van behuising op 50,000 eenhede. . Meer as 80% van die bestaande behuisingsaanbod is vir die segmente met 'n hoë inkomste en hoër-middelinkomste, met slegs 15% vir die laer-middel en 2% vir die lae-inkomste-bevolking.
Ingrypings deur die regering
Soos per die Groot Vier Agenda, is die Keniaanse regering van plan om bekostigbare behuising aan te bied teen $ 8,000 30,000 tot $ 5 30 per eenheid, teen laer rentekoerse tot XNUMX% en 'n opsie vir langer verbandleners tot XNUMX jaar. So 'n teikenverkoopprys, indien dit bereik word, sal die bekostigbaarheid verhoog, sodat meer mense hierdie eenhede kan koop.
Dit laat twee hoofvrae ontstaan, waarvan die eerste is: kan die regering of private ontwikkelaars, of 'n vennootskap tussen die twee, eintlik huise produseer teen 'n koste wat dit kan laat verkoop teen hierdie lae pryse?
Die antwoord op die vraag is nie so duidelik nie. Die kontrakteurs het die versekering nodig dat die regering hierdie eenhede sal opneem wanneer dit voltooi is om hul totale konstruksierisiko te beperk. Die ander kwessie is finansiering. Daar moet 'n verskuiwing wees in die finansieringsmodelle wat deur die regering en ander private entiteite geskep word, sodat private spelers en kontrakteurs sulke konstruksie-aktiwiteite winsgewend kan vind.
Die tweede vraag is, vir diegene wat wel kwalifiseer, watter instansie sal 'n verband teen die voorgestelde rentekoers van 5.0% per jaar gee?
As ons na die huidige toestand kyk, sou die antwoord geen wees nie. Die formele banksektor het duidelik misluk as dit gaan om krediet teen koerse wat die meeste Keniane in staat stel om 'n huis te besit. Die heersende koers in die meeste finansiële instellings is hoër as 12% vir verbandlenings.
As gevolg hiervan probeer die regering dit bekragtig deur 'n sekondêre mark te vestig, dit is in die vorm van die Kenia-verbandherfinansieringsmaatskappy (KMRC), wat na verwagting die rentekoersgaping in leningsinstellings, sowel as SACCO's, sal oorbrug.
Die toetrede van KMRC tot hierdie markruimte sal na verwagting die bekostigbaarheid vir verbandleners verhoog, en die aantal individue verhoog wat in aanmerking kom vir so 'n fasiliteit. Dit sal weer die primêre verbandmark en huiseienaarskap uitbrei.
KMRC gaan regeringsgesteunde fondse insamel met van die geld wat van die Wêreldbank af kom. Die fondse sal tussen 12 banke versprei word, en elkeen sal ongeveer Ksh4 miljard beloop. Na verwagting sal KMRC finansiering aan verbandinstellings bied teen 'n koers van 5% vir verdere lenings teen 7% aan huiseienaars wat 'n bruto inkomste van minder as Ksh150,000 per maand verdien.
Verbandlenings sal beperk word tot Ksh4m in die metropolitaanse gebied Nairobi (Nairobi, Kiambu, Machakos & Kajiado) en Ksh3m elders onder hierdie skema.
Die regering beoog om gedurende die volgende vyf jaar 500,000 125,000 bekostigbare huise te voorsien, wat in die volgende verspreiding sal wees; Sosiaal 225,000, lae koste 150,000 en verbandgaping XNUMX eenhede.
Die vraag na gehalte en bekostigbare behuising is onmiskenbaar, en met die stygende middelklas is dit ook die behoefte om huise te besit. Hoe kan die regering en die private sektor dus saamkom om aan hierdie duidelike en groeiende vraag te voldoen, om Keniane toe te laat om 'n huis te besit en hul lewensgehalte in hierdie verband te verbeter? En hoe kan ons opkomende tegnologieë in die konstruksiesektor benut om vinnig en doeltreffend in die vraag te voorsien?