Nuuskommentaar: Plaas Zuma homself in die doofpot?Zuma antwoord vrae in die parlement. Foto: Twitter ’n Nagaan van Zuma se volledige toespraak bring nie behoorlike helderheid oor of Zuma inderdaad blankes, bruines en Afrikaners (“die ander” wie se koms die kontinent se probleme veroorsaak het, aldus Zuma) uitgesluit het in sy voortdurende oprakel van “Africans” nie. Dit lyk of die IOL-verslaggewer dalk meer rasbenepenheid in Zuma se toespraak gelees het as wat bedoel was. Wat egter wel duidelik is, is dat Zuma sommer in sy intrede Afrikaans uitgesluit het toe hy die “fellow Africans” verwelkom het, en die teenwoordiges in vier tale gegroet het, Afrikaans uitgesluit. Hy verwys wel na die “verskillende gemeenskappe” wat in vrede moet kan saambestaan, maar dis nie duidelik of hy die “inheemse” Africans en “Africans” van elders as gemeenskappe in die oog het nie. Die ANC se “suksesse” word teenoor ander Afrikalande gemeet (en selektief gedoen). Die mislukkings (aangebied as doelwitte wat nie heeltemal behaal is nie) word voor die deur van apartheid en kolonialisme gelê. Trouens, hy meen die stryd om vryheid eindig nie wanneer onafhanklikheid verkry is nie. Daar was natuurlik geen verwysing na waar Suid-Afrika op die persvryheidsindeks, die korrupsie-persepsie-indeks, die geweldsindeks, omkoopindeks en vele meer trek nie. Terwyl die president sy werkliheidsvreemde toespraak lewer, is daar harde werklikhede. In Johannseburg het die Gautengse Onderwysdepartement slae by Fedsas en AfriForum in die hof gekry oor die toelatingskwessie. Die departement se regsverteenwoordiger het in sy betooghoofde aangevoer dat Fedsas die kat aan die stert beet het en die verkeerde kwessies hof toe neem. Nadat die saak se dringende deel afgehandel is, het ’n woordvoerder sy mond erg uitgespoel, en was dit duidelik dat Fedsas in die kol was met sy ontleding oor wat die departement probeer doen het – om skole hul wetlike verantwoordelikheid om oor toelatings te beslis, te ontneem. Die LUR self het immers die bal reeds laat val met sy verwysing na die “kleinbasies”. ’n Volledige hofsaak volg nou. Ten spyte van die verdelende impak van hierdie saak verskyn dit nie op Zuma se radarskerm nie. Nuwe statistieke toon dat Suid-Afrika se werkloosheidskoers nuwe laagtepunte bereik. Dit is deels toe te skryf aan ’n nuwe definisie van werkloosheid, maar dit maak die syfer meer geloofwaardig. The Economist se indeks van die veiligste stede is ook gister bekend gemaak. Johannesburg is al stad in Afrika wat The Economist se lys van 50 veiligste stede ter wêreld kon haal – maar dit is omdat dit so moeilik is om die verlangde data uit Afrika te kry. Trouens, Johannesburg is saam met Midde-Oosterse stede gemeet en het selfs op daardie lysie byna onderaan geëindig. Op die algemene lys behaal Johannesburg die 47ste plek uit 50 stede. Ho ChiMiehn-stad in Viëtnam, Teheran in Iran en Djakarta in Indonesië is die stede wat swakker as Johannesburg vaar. Ook op die indekse wat spesifieke aspekte van veiligheid meet het Johannesburg nie te goed gevaar nie. Die verrassing is waarskynlik dat Johannesburg nie op die indeks vir persoonlike veiligheid die swakste gevaar het nie, maar vir gesondheidsdienste. Vir gesondheidsdienste het Johannesburg die 47ste plek ingeneem, vir digitale veiligheid die 44ste plek, vir persoonlike veiligheid die 39ste plek en vir infrastruktuur die 45ste plek. Zuma sal wel weer die media voor stok kry omdat so skraps oor die “positiewe” dele van sy toespraak geskryf is. Dit is immers deel van sy blaampolitiek-strategie. Die media kom wêreldwyd onder druk weens subjektiewe beriggewing, en syfers uit die VSA toon byvoorbeeld dat 61% van die Amerikaanse kiesers nie die politieke nuus wat hulle kry vertrou nie. Net 21% vertrou die politieke nuus. Terwyl veral die gedrukte media onder sulke enorme druk is, sal verwag word dat dié media sal uithaal om geloofwaardigheid te bewerkstellig. In Suid-Afrika is dit egter ’n baie, baie moeilike taak. Word die regering se getjommel belig, kritiseer die regering die media omdat die “goeie storie” nie die nodige prominensie kry nie. Word die “goeie storie” sterk belig, verloor die media hul lesers wat in hul eie alledaagse waarnemings die teenoorgestelde beleef. En Zuma help nie die proses aan nie. Lees ’n mens deur sy toespraak en die lang lys van stappe wat die regering, volgens hom, neem om dinge reg te ruk, strook dit nie met die ooglopende gespartel om korrupsieloos te lewe nie. Die ouditeur-generaal se verslae vertel ook ’n ander verhaal. Dus, hoe meer aksie, hoe meer geploeter. Uiteindelik sal Zuma net homself kan blameer as hy min of meer verswyg word, behalwe wanneer hy weer sy voet daarin sit. Met sy jongste blaps, “die ander” wat die vreedsame en prettige saambestaan van Afrikane kom bederf het, het die lys van skadelike stellings ’n aks gegroei. Baie van hierdie bog haal ook die oorsese media, wat ook tam raak om oor Zuma te berig asof hy die leier van ’n voorste Afrikaland is.