Atoombom: Uitvinders, Tweede Wêreldoorlog en feite - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die atoombom en kernbomme is kragtige wapens wat kernreaksies as bron van plofbare energie gebruik. Wetenskaplikes het die eerste keer kernwapentegnologie tydens die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel. Atoombomme is slegs twee keer in oorlog gebruik - beide kere deur die Verenigde State teen Japan aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in Hiroshima en Nagasaki. 'N Tydperk van kernverspreiding het gevolg op die oorlog, en tydens die Koue Oorlog het die Verenigde State en die Sowjetunie meegeding om oppergesag in 'n wêreldwye kernwapenwedloop.
Kernbomme en waterstofbomme
'N Ontdekking deur kernfisici in 'n laboratorium in Berlyn, Duitsland, in 1938, het die eerste atoombom moontlik gemaak nadat Otto Hahn, Lise Meitner en Fritz Strassman kernsplitsing ontdek het.
As 'n atoom van radioaktiewe materiaal in ligter atome verdeel, is daar 'n skielike, kragtige vrystelling van energie. Die ontdekking van kernsplitsing het die moontlikheid van kerntegnologieë, insluitend wapens, oopgemaak.
Atoombomme is wapens wat hul energie verkry uit splitsingsreaksies. Termonukleêre wapens, of waterstofbomme, maak staat op 'n kombinasie van kernsplyting en kernsmelting. Kernfusie is 'n ander tipe reaksie waarin twee ligter atome saamkom om energie vry te stel.
Die Manhattan -projek
Die Manhattan-projek was die kodenaam vir die poging van Amerika om 'n funksionele atoombom tydens die Tweede Wêreldoorlog te ontwikkel. Die Manhattan -projek is begin as gevolg van die vrees dat Duitse wetenskaplikes sedert die dertigerjare aan 'n wapen gewerk het met behulp van kerntegnologie.
Op 28 Desember 1942 het president Franklin D. Roosevelt die oprigting van die Manhattan -projek gemagtig om verskeie wetenskaplikes en militêre amptenare bymekaar te bring wat aan kernnavorsing werk.
Baie van die werk in die Manhattan -projek is uitgevoer in Los Alamos, New Mexico, onder leiding van die teoretiese fisikus J. Robert Oppenheimer, "vader van die atoombom". Op 16 Julie 1945, in 'n afgeleë woestyn naby Alamogordo, New Mexico, is die eerste atoombom suksesvol ontplof - die Drie -eenheidstoets. Dit het 'n enorme sampioenwolk van ongeveer 40 000 voet hoog geskep en die atoomtydperk ingelui.
Hiroshima en Nagasaki bombardemente
Wetenskaplikes in Los Alamos het teen 1945 twee verskillende atoombomme ontwikkel-'n ontwerp op uraan genaamd "die klein seuntjie" en 'n op plutonium gebaseerde wapen wat "die vet man" genoem word.
Terwyl die oorlog in Europa in April geëindig het, het gevegte in die Stille Oseaan voortgegaan tussen Japannese magte en Amerikaanse troepe. Einde Julie het president Harry Truman gevra vir die oorgawe van Japan met die Potsdam -verklaring. Die verklaring beloof 'vinnige en algehele vernietiging' as Japan nie sou oorgee nie.
Op 6 Augustus 1945 gooi die Verenigde State sy eerste atoombom uit 'n B-29-bomwerpervliegtuig genaamd Enola Gay oor die stad Hiroshima, Japan. Die "Little Boy" het met ongeveer 13 kiloton krag ontplof en vyf vierkante myl van die stad gelykgemaak en 80 000 mense is onmiddellik dood. Tienduisende meer sou later sterf weens blootstelling aan bestraling.
Toe die Japannese nie onmiddellik oorgegee het nie, het die Verenigde State drie dae later 'n tweede atoombom op die stad Nagasaki laat val. Die "Fat Man" het na raming ongeveer 40 000 mense doodgemaak.
Nagasaki was nie die primêre teiken vir die tweede bom nie. Amerikaanse bomwerpers het aanvanklik die stad Kokura geteiken, waar Japan een van sy grootste ammunisie -aanlegte gehad het, maar rook van vuuraanvalle het die lug oor Kokura verduister. Amerikaanse vliegtuie draai toe na hul sekondêre teiken, Nagasaki.
Met verwysing na die verwoestende krag van "'n nuwe en wreedste bom", het die Japanse keiser Hirohito op 15 Augustus sy land se oorgawe aangekondig-'n dag wat bekend gestaan ​​het as 'VJ-dag'-wat die Tweede Wêreldoorlog beëindig het.
Die Verenigde State was die enigste land met kernwapens in die jare onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog. Die Sowjette het aanvanklik nie die kennis en grondstowwe gehad om kernplofkoppe te bou nie.
Binne 'n paar jaar het die VSR egter-deur 'n netwerk van spioene wat internasionale spioenasie beoefen-bloudrukke van 'n bom in 'n splytingstyl gekry en plaaslike bronne van uraan in Oos-Europa ontdek. Op 29 Augustus 1949 het die Sowjette hul eerste atoombom getoets.
Die Verenigde State het gereageer deur 'n program in 1950 van stapel te stuur om meer gevorderde termonukleêre wapens te ontwikkel. Die wapenwedloop van die Koue Oorlog het begin, en kerntoetse en navorsing het hoë doelwitte geword vir verskeie lande, veral die Verenigde State en die Sowjetunie.
Lees meer: ​​Hoe die bomaanval in Hiroshima die koue oorlog begin het
In die volgende paar dekades sou elke wêreldmoondheid tienduisende kernkoppe opberg. Ander lande, waaronder Groot -Brittanje, Frankryk en China, het ook gedurende hierdie tyd kernwapens ontwikkel.
Vir baie waarnemers verskyn die wêreld op die rand van 'n kernoorlog in Oktober 1962. Die Sowjetunie het kernwapens op Kuba, net 90 kilometer van die Amerikaanse kus, geïnstalleer. Dit het gelei tot 'n 13-dae lange militêre en politieke stryd wat bekend staan ​​as die Cubaanse missielkrisis.
President John F. Kennedy het 'n vlootblokkade rondom Kuba ingestel en dit duidelik gemaak dat die Verenigde State bereid is om militêre mag te gebruik indien nodig om die vermeende bedreiging te neutraliseer.
Ramp is vermy toe die Verenigde State ingestem het tot 'n aanbod van die Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof om die Kubaanse missiele te verwyder in ruil daarvoor dat die Verenigde State belowe om Kuba nie binne te val nie.
Baie Amerikaners het in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog en ná uitgebreide kernwapentoetse in die Stille Oseaan gedurende die veertiger- en vyftigerjare bekommerd geraak oor die gesondheids- en omgewingsuitwerking van kernuitval - die straling wat in die omgewing agtergelaat is ná 'n kernontploffing.
Die anti -kernbeweging het in 1961 op die hoogtepunt van die Koue Oorlog as 'n sosiale beweging ontstaan. Tydens demonstrasies van Women Strike for Peace op 1 November 1961 saam met die aktivis Bella Abzug, het ongeveer 50 000 vroue in 60 stede in die Verenigde State opgeruk om teen kernwapens te demonstreer.
Die anti -kernbeweging het in die sewentiger- en tagtigerjare weer nasionale aandag getrek met protesoptogte teen kernreaktors ná die ongeluk Three Mile Island - 'n ineenstorting by 'n kragstasie in Pennsylvania in 1979.
In 1982 het 'n miljoen mense in New York opgeruk om kernwapens te protesteer en 'n einde te maak aan die kernwapenwedloop van die Koue Oorlog. Dit was een van die grootste politieke protesoptredes in die geskiedenis van die Verenigde State.
Die Verenigde State en die Sowjetunie het die voortou geneem by die onderhandelinge oor 'n internasionale ooreenkoms om die verdere verspreiding van kernwapens in 1968 te stuit.
Die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens (ook die nie-verspreidingsverdrag of NPT genoem) het in werking getree in 1970. Dit het die wêreld se lande in twee groepe geskei-kernwapenstate en nie-kernwapenstate.
Kernwapenstate het die vyf lande ingesluit wat destyds bekend was om kernwapens te besit - die Verenigde State, die V.S.S., Groot -Brittanje, Frankryk en China.
Volgens die verdrag het kernwapenstate ingestem om nie kernwapens te gebruik of nie-kernstate te help om kernwapens te bekom. Hulle het ook ingestem om hul voorraad kernwapens geleidelik te verminder met die uiteindelike doel van totale ontwapening. Nie-kernwapenstate het ingestem om nie kernwapens aan te skaf of te ontwikkel nie.
Toe die Sowjetunie in die vroeë negentigerjare in duie stort, was daar nog duisende kernwapens versprei oor Oos -Europa en Sentraal -Asië. Baie van die wapens was in Wit -Rusland, Kazakstan en die Oekraïne. Hierdie wapens is gedeaktiveer en na Rusland teruggestuur.
Sommige lande wou die opsie hê om hul eie kernwapenarsenaal te ontwikkel en het nooit die NPT onderteken nie. Indië was die eerste land buite die NPT wat 'n kernwapen in 1974 getoets het.
Ander nie-ondertekenaars van die NTP sluit in: Pakistan, Israel en Suid-Soedan. Pakistan het 'n bekende kernwapenprogram. Daar word algemeen geglo dat Israel kernwapens besit, maar het nog nooit die bestaan ​​van 'n kernwapenprogram amptelik bevestig of ontken nie. Dit is onbekend of vermoedelik dat Suid -Soedan kernwapens besit.
Noord -Korea het aanvanklik die NPT -verdrag onderteken, maar het aangekondig dat dit uit die ooreenkoms onttrek word in 2003. Sedert 2006 het Noord -Korea kernwapens openlik getoets deur sanksies van verskillende nasies en internasionale liggame te tref.
Noord-Korea het twee langafstand-interkontinentale ballistiese missiele in 2017 getoets-een wat na berig word die vasteland van die Verenigde State kan bereik. In September 2017 beweer Noord -Korea dat dit 'n waterstofbom getoets het wat bo -op 'n interkontinentale ballistiese missiel kon pas.
Iran, hoewel 'n ondertekenaar van die NPT, het gesê dat dit die vermoë het om met kort kennisgewing die vervaardiging van kernwapens te begin.
Baanbrekende kernwetenskap: die ontdekking van kernsplyting. Internasionale Atoomenergie -agentskap.
Die ontwikkeling en verspreiding van kernwapens. nobelprize.org.
Hier is die feite oor die kerntoets van Noord -Korea. NPR.
Wie het die atoombom gebou?
In net 27 maande bereik Amerika wat ander nasies onmoontlik gedink het. Hoe het die Verenigde State die merkwaardige prestasie bereik om 'n atoombom te bou toe Duitsland, Italië en Japan misluk het? Honderde fisici, wiskundiges en ingenieurs was nodig om die eerste atoomwapen ter wêreld te ontwerp, te bou en te toets en die Amerikaanse regering het alles in hul vermoë gedoen om hierdie individue na die Manhattan -projek te lok. Vir die in Bulgaars gebore joernalis Stephane Groueff was die Manhattan-projek 'n uitstekende voorbeeld van die 'Amerikaanse manier': 'n kombinasie van kreatiwiteit, moed om onortodokse benaderings te probeer en 'n meedoënlose vasberadenheid om sukses te behaal.
'N' Wedloop 'vir die bom
Die Amerikaanse regering het in Augustus 1939 bewus geword van die Duitse kernprogram, toe Albert Einstein aan president Roosevelt geskryf het, waarsku 'dat dit moontlik sou wees om 'n kernkettingreaksie op te stel in 'n groot massa uraan waarmee groot hoeveelhede krag en groot hoeveelhede nuwe radiumagtige elemente sou ontstaan. " Die Verenigde State was in 'n wedloop om 'n atoombom te ontwikkel wat glo dat elkeen wat die bom eerste het die oorlog sou wen.
Robert Furman, assistent van generaal Leslie Groves en die hoof van buitelandse intelligensie vir die Manhattan -projek, beskryf hoe "die Manhattan -projek op vrees gebou is: vrees dat die vyand die bom het, of dit sou hê voordat ons dit kon ontwikkel. Die wetenskaplikes het geweet dat dit die geval was omdat hulle vlugtelinge uit Duitsland was, 'n groot aantal van hulle, en hulle het onder die Duitsers gestudeer voordat die oorlog uitgebreek het. " Leona Marshall Libby, natuurkundige van Manhattan -projek, onthou ook: 'Ek dink almal was bang dat ons verkeerd was, en die Duitsers was ons vooruit ... Duitsland het die beskaafde fisika -wêreld in elke opsig gelei, ten tyde van die oorlog, toe Hitler verlaag het. die oplewing. Dit was 'n baie skrikwekkende tyd. "
Die Amerikaanse regering bly ewe bang. Generaal Groves onthou: 'Tensy ons eers positiewe kennis van die teendeel gehad het, moes ons aanneem dat die mees bekwame Duitse wetenskaplikes en ingenieurs met 'n volledige steun van hul regering en met die volle kapasiteit van die Duitse industrie aan 'n atoomprogram werk. hul beskikking. Enige ander aanname sou ongesond en gevaarlik gewees het "(Norris 295). Daar is selfs oorweeg om Werner Heisenberg in Switserland in 1942 te ontvoer, hoewel hierdie plan nooit tot stand gekom het nie. In 1943 het die Verenigde State die Alsos -sending begin, 'n buitelandse intelligensieprojek wat daarop gemik is om die omvang van die kernprogram van Duitsland te leer.
Teen 1944 was die bewyse egter duidelik: die Duitsers was nie naby aan die ontwikkeling van 'n bom nie en het net gevorder tot voorlopige navorsing. Na die Duitse nederlaag het die Geallieerdes tien Duitse wetenskaplikes aangehou in Farm Hall, 'n gebroke huis in Godmanchester, Engeland, van 3 Julie 1945 tot 3 Januarie 1946. Sommige van hulle, soos Heisenberg, Kurt Diebner en Carl von Weiszacker was direk betrokke by die projek, terwyl ander, soos Otto Hahn en Max von Laue, slegs vermoed is en later bewys is dat hulle nie betrokke was nie. Heisenberg se ongeloof nadat hy gehoor het dat die Verenigde State 'n atoombom op Hiroshima laat val het, het in die geallieerdes se gedagtes bevestig dat die Duitse poging nooit naby was nie. Soos 'n Duitse wetenskaplike uitgeroep het, moes dit 'fabrieke soos die Verenigde State nodig gehad het om soveel uraan-235 te maak!'
Atoombom: Uitvinders, Tweede Wêreldoorlog en feite - GESKIEDENIS
Op 2 Augustus 1939, net voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog, skryf Albert Einstein aan die destydse president Franklin D. Roosevelt. Einstein en verskeie ander wetenskaplikes het Roosevelt vertel van pogings in Nazi-Duitsland om uraan-235 te suiwer, wat gebruik kan word om 'n atoombom te bou. Kort daarna het die Amerikaanse regering begin met die ernstige onderneming wat toe slegs bekend was as "The Manhattan Project". Eenvoudig gestel, die Manhattan -projek was daartoe verbind om navorsing te bespoedig wat 'n lewensvatbare atoombom sou oplewer.
Die mees ingewikkelde probleem waarmee 'n atoombom aangepak moes word, was die produksie van genoeg hoeveelhede "verrykte" uraan om 'n kettingreaksie te onderhou. Destyds was uraan-235 baie moeilik om te onttrek. In werklikheid is die verhouding van omskakeling van uraanerts na uraanmetaal 500: 1. Die een deel uraan wat uiteindelik uit die erts gesuiwer word, is meer as 99% uraan-238, wat feitlik nutteloos is vir 'n atoombom. Om die taak nog moeiliker te maak, is die nuttige U-235 en byna nuttelose U-238 isotope, byna identies in hul chemiese samestelling. Geen gewone chemiese ekstraksiemetode kan hulle skei nie, slegs meganiese metodes kan werk.
'N Massiewe verrykingslaboratorium/-aanleg is in Oak Ridge, Tennessee, gebou. Harold C. Urey en sy kollegas aan die Columbia Universiteit het 'n ekstraksiestelsel bedink wat volgens die beginsel van gasdiffusie werk, en Ernest O. Lawrence (uitvinder van die Cyclotron) aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley het 'n proses geïmplementeer wat magnetiese skeiding van die twee behels. isotope.
Daarna is 'n gassentrifuge gebruik om die ligter U-235 verder te skei van die swaarder, nie-splitsbare U-238. Nadat al hierdie prosedures afgehandel was, was alles wat gedoen moes word, om die hele konsep agter atoomsplitsing ("splitsing van die atoom", in leketaal) op die proef te stel.
In die loop van ses jaar, van 1939 tot 1945, is meer as $ 2 miljard bestee tydens die geskiedenis van die Manhattan -projek. Die formules vir die verfyning van uraan en die saamstel van 'n werkende atoombom is deur 'n paar van die grootste geeste van ons tyd tot hul logiese doelwitte geskep en tot hul logiese doelwitte bereik. Die belangrikste onder die mense wat die krag van die atoom ontketen het, was J. Robert Oppenheimer, wat toesig gehou het oor die projek van konsepsie tot voltooiing.
Uiteindelik het die dag aangebreek dat almal in Los Alamos sou uitvind of 'The Gadget' (tydens die ontwikkeling daarvan as sodanig met die naam genoem is) die enorme dud van die eeu of 'n einde aan die oorlog sou wees. Dit het alles neergekom op 'n noodlottige oggend in die midsomer, 1945.
Om 5:29:45 (Mountain War Time) op 16 Julie 1945, in 'n wit vlam wat strek vanaf die wasbak van die Jemez-gebergte in die noorde van New Mexico tot die nog donker wolke, het "The Gadget" die atoomtydperk ingelui . Die lig van die ontploffing het toe oranje geword toe die atoombaard teen 360 voet per sekonde opwaarts begin skiet het, terwyl dit afkoel en rooi word. Die kenmerkende sampioenwolk van radioaktiewe damp het op 30.000 voet gekom. Onder die wolk was al wat van die grond op die ontploffingsplek oorgebly het fragmente van jadegroen radioaktiewe glas wat deur die hitte van die reaksie geskep is.
Die briljante lig van die ontploffing het die lug in die vroeë oggendure so sterk deurdring dat inwoners uit 'n verre naburige gemeenskap sou sweer dat die son twee keer opkom daardie dag. Nog meer verstommend is dat 'n blinde meisie die flits 120 myl daarvandaan sien.
Toe hulle die ontploffing sien, het die skeppers gemengde reaksies gehad. Isidor Rabi het gevoel dat die ewewig in die natuur versteur is - asof die mensdom 'n bedreiging vir die wêreld is wat dit bewoon. J. Robert Oppenheimer, hoewel ekstaties oor die sukses van die projek, het 'n onthoude fragment uit die Bhagavad Gita aangehaal. 'Ek het die dood geword', het hy gesê, 'die verwoester van wêrelde'. Ken Bainbridge, die toetsdirekteur, het aan Oppenheimer gesê: 'Nou is ons almal teuns.'
Nadat hulle die resultate bekyk het, het verskeie deelnemers petisies geteken om die monster wat hulle geskep het, te verloor, maar hul protes val op dowe ore. Die Jornada del Muerto van New Mexico sou nie die laaste plek op aarde wees wat 'n atoomontploffing beleef het nie.
Wetenskaplikes wat die atoombom uitgevind het onder die Manhattan -projek: Robert Oppenheimer, David Bohm, Leo Szilard, Eugene Wigner, Otto Frisch, Rudolf Peierls, Felix Bloch, Niels Bohr, Emilio Segre, James Franck, Enrico Fermi, Klaus Fuchs en Edward Teller. Kyk na 'n afskrif van die brief wat Einstein aan Roosevelt geskryf het wat die Manhattan -projek aangevuur het.
Atoombom ontploffing in Hiroshima
Soos baie weet, is die atoombom slegs twee keer in oorlogvoering gebruik. Die eerste was in Hiroshima. 'N Uraanbom met die bynaam "Klein seuntjie" (ten spyte van 'n gewig van meer as vier en 'n half ton) is op Hiroshima op 6 Augustus 1945 laat val. Die Aioi-brug, een van 81 brûe wat die sewe-vertakte delta van die Ota-rivier verbind, was die Die doelgrond -nul is 1,980 voet. Om 0815 uur word die bom by die Enola Gay laat val. Dit het slegs 800 voet gemis. Om 0816 uur, binne 'n oomblik, is 66,000 mense dood en 69,000 beseer deur 'n 10-kiloton atoomontploffing.
Die oppervlakte van totale verdamping van die atoombom ontploffing gemeet een half myl in deursnee totale vernietiging een myl in deursnee ernstige ontploffing skade tot twee myl in deursnee. Binne 'n deursnee van twee en 'n half myl het alles ontvlambaar gebrand. Die oorblywende gebied van die ontploffingsgebied was deurspek met ernstige vlamme wat 'n bietjie meer as drie myl in deursnee tot by die laaste rand gestrek het.
Op 9 Augustus 1945 het Nagasaki dieselfde behandeling ondergaan. Hierdie keer is 'n Plutonium -bom met die bynaam 'Fat Man' op die stad neergegooi. Alhoewel "Fat Man" sy doelwit met meer as anderhalf kilometer verpas het, het dit steeds byna die helfte van die stad gelykgemaak. In 'n breukdeel van 'n sekonde het die bevolking van Nagasaki gedaal van 422,000 tot 383,000. Meer as 25 000 mense is beseer.
Japan het op 10 Augustus 1945 aangebied om oor te gee.
OPMERKING: Fisici wat hierdie twee atoomontploffings bestudeer het, skat dat die bomme slegs 1/10 van 1 persent van hul onderskeie plofbare vermoëns gebruik het.
Byprodukte van atoombomontploffings
Terwyl die ontploffing van 'n atoombom dodelik genoeg is, stop die vernietigende vermoë nie daar nie. Atoombom val ook 'n ander gevaar in. Die reën wat volg op enige atoondontploffing is belaai met radioaktiewe deeltjies, en baie oorlewendes van die ontploffings in Hiroshima en Nagasaki het aan stralingsvergiftiging beswyk.
Die atoombom -ontploffing het ook die verborge dodelike verrassing dat dit die toekomstige geslagte van diegene wat daardeur leef, beïnvloed. Leukemie is een van die grootste kwale wat oorgedra word na die nageslag van oorlewendes.
Alhoewel die hoofdoel agter die atoombom duidelik is, is daar ander byprodukte van die gebruik van atoomwapens. Alhoewel atomiese ontploffings op groot hoogtes skaars dodelik is, kan 'n klein ontploffing op groot hoogte 'n ernstig genoeg EMP (elektro-magnetiese pols) lewer om alles elektronies, van koperdrade tot 'n rekenaar se CPU, binne 'n radius van 50 myl te skarrel.
Gedurende die vroeë geskiedenis van die atoomtydperk was dit 'n gewilde idee dat atoombomme eendag in mynboubedrywighede gebruik sou word en moontlik sou help met die bou van 'n ander Panamakanaal. Nodeloos om te sê, dit het nooit gebeur nie. In plaas daarvan het die militêre toepassings van atoomvernietiging toegeneem. Atoombomtoetse van die Bikini -atol en verskeie ander terreine was algemeen totdat die Nuclear Test Ban -verdrag ingestel is.
Die verhaal van die atoombom
Die verhaal van die atoombom het rondom die begin van die eeu begin toe 'n klein aantal natuurkundiges begin dink het oor, bespreek en gepubliseer het oor die verskynsel van radioaktiwiteit, die gedrag van alfa -deeltjies en die eienskappe van verskillende materiale wanneer dit bestraal word. Aanvanklik het hierdie persone bekende wetenskaplikes soos Ernest Rutherford van Nieu-Seeland en Groot-Brittanje, Neils Bohr van Denemarke, Pierre en Marie Curie van Frankryk en Albert Einstein van Duitsland ingesluit. Later is by die & quotnuclear group & quot aangesluit Leo Szilard van Hongarye, Otto Hahn van Duitsland, Michael Polenyi van Hongarye, Walter Bothe van Duitsland, Lise Meitner van Oostenryk, Hantaro Nagaoka van Japan en ander van dieselfde uiteenlopende agtergronde.
Teen die vroeë 1900's bestudeer hierdie wetenskaplikes die struktuur van die atoom en die afbuiging en verstrooiing van alfa -deeltjies. In 1908 het Rutherford getoon dat die alfa -deeltjie in 1911 'n heliumatoom was, het hy aangekondig dat die kern van 'n atoom 'n minuut maar gekonsentreerde massa was, omring deur elektrone in wentelbane. Teen die dertigerjare ondersoek die kernwetenskaplikes die revolusionêre konsep om 'n atoom uraan met 'n neutron te verdeel.
In die vroeë 1930's het antisemitisme in Duitsland en Rusland gestyg. Hitler word in 1933 kanselier van Duitsland, en die Nazi's het begin om die burgerregte van Duitse Jode af te skaf en hul vervolgingsveldtog te begin. Duitse wetenskaplikes wat Jode was, het besef dat die Nazi's 'n dodelike bedreiging inhou, en hulle begin emigreer, meestal na die Verenigde State. Die emigrante in die dertigerjare het Einstein, Theodore von Karman, John von Neumann, Eugene Wigner, Leo Szilard, Hans Bethe, Edward Teller, Lise Meitner, Enrico Fermi en vele ander ingesluit. Alhoewel dit nie Joods was nie, het Enrico Fermi met 'n Joodse vrou getrou, en hy was bang vir en verag Mussolini se antisemitisme. Hierdie emigres het hul navorsing en besprekings in die Verenigde State en in Brittanje voortgesit.
Teen 1939 het die denke van kernwetenskaplikes gevorder tot onderwerpe soos splitsing van uraanatome en 'n kettingreaksie veroorsaak, veral in die U235 -isotoop, wanneer die materiaal deur neutrone gebombardeer word, die vergelykende effektiwiteit van stadige neutrone teenoor vinnige neutrone in die bereiking van 'n kettingreaksie en die moontlike metodes om U235 van U238 in natuurlike uraan te skei. Die moontlikheid om 'n massiewe atoomontploffing te produseer, was algemeen bekend en bespreek, en berekeninge van 'n 'kritieke massa' is gedoen.
Duitse intelligensie het die rigting van kernnavorsing in die Verenigde State en Groot -Brittanje ontdek. Die Duitse Oorlogskantoor het navorsing gekonsolideer onder hul vooraanstaande fisici Erich Bagge, Werner Heisenberg en Paul Harteck. Een van die kwessies wat bestudeer is, was die gebruik van swaar water as moderator, wat die reis van sekondêre neutrone vertraag.
In die Verenigde State, in die somer van 1939, het 'n klein aantal natuurkundiges, wat bekommerd was oor die moontlikheid dat Duitsland 'n atoombom suksesvol sou ontwikkel, besluit om president Roosevelt te waarsku. 'N Brief is geskryf deur Einstein en Szilard, en is deur Alexander Sachs, 'n ekonoom en skrywer, wat 'n vriendelike verhouding met Roosevelt gehad het, aan die president, generaal Edwin Watson, gestuur. Sachs is 'n afspraak met die president aan wie hy die brief van Einstein gelees het. Die brief beskryf die nuwe kragtige bomme wat geproduseer kan word en het aanbeveel dat die Amerikaanse regering die eksperimentele werk wat tans plaasvind, bespoedig. Einstein het sy brief afgesluit deur te sê dat Duitsland die verkoop van uraan uit Tsjeggo -Slowaakse myne gestaak het en dat Carl von Weizacker, 'n hoogs gerespekteerde Duitse wetenskaplike, verbonde was aan die Kaiser Wilhelm Instituut in Berlyn, waar Amerikaanse werk aan uraan herhaal word. Hierdie laaste opmerkings weerspieël die kommer van Amerikaanse kernwetenskaplikes oor Duitse vermoëns.
Die ontmoeting met Roosevelt het op 11 Oktober 1939 plaasgevind. In die daaropvolgende maande is daar kernkomitees in die verskillende departemente van die Amerikaanse regering gestig en die voortgesette navorsing en koördinering van die resultate tussen die agentskappe. In 1941 het James Bryant Conant 'n skakelkantoor tussen die Britse regering en die National Defense Research Council van die Verenigde State geopen. Die Japannese bombardement op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 het die ontwikkeling van 'n atoombom in die Verenigde State versnel.
In die lente van 1942 is besluit om ontwikkelingsaktiwiteite in Chicago te konsolideer. Die doel was om teen die einde van die jaar 'n kernkettingreaksie te veroorsaak. Fermi en kollegas verhuis uit New York, waar hulle die hulpbronne van die Columbia -universiteit gebruik het, en begin op die perseel van die Universiteit van Chicago. Om 'n eksperimentele "stapel" te bou om die haalbaarheid van 'n beheerbare kettingreaksie aan te toon, het Fermi die komponente (6 ton uraan en 250 ton grafiet vir gebruik as moderator) in 'n muurbalbaan in die verlate stadion van die Universiteit van Chicago bymekaargemaak. Handbediende kadmiumstawe is as 'n beheermetode gebruik. Op die middag van 2 Desember 1942, met 42 waarnemers wat na die instrumente kyk en luister na die klik van die neutron tellers, bereik die stapel kritiek, dit wil sê 'n selfonderhoudende kernreaksie, wat 4 1/2 minute werk totdat die stawe weer ingesit is .
Vroeër, in die lente en somer van 1942, het kernwetenskaplikes en hul leiers in die Verenigde State bewus geword van 'n nuwe materiaal wat deur neutronbombardement van U238 geskep is. Hierdie materiaal is deur sy ontdekker, Glenn Seaborg, plutonium genoem. Die gebruik van plutonium vir bomme het verskeie voordele bo U235: groter plofkrag, kleiner grootte en gewig en makliker vervaardiging. Die atoombenaming het Pu239 geword.
In Duitsland was die teoretiese kennis van atoomfisika en die moontlike toepassing van die wetenskap op wapens op die hoogte van dié in Brittanje en die Verenigde State. Duitse wetenskaplikes is egter gestrem deur 'n tekort aan materiaal en fondse. Ontwikkelings met langafstandtoepassing het onvermydelik voorrang geniet bo die wat onmiddellik baat by die oorlogspoging. Albert Speer bespreek in Junie 1942 met Hitler die moontlikheid om 'n atoombom te ontwikkel, maar sonder duidelike gevolgtrekkings. Duitse navorsing sou voortgaan, maar sonder fokus op wapens. Allies se intelligensie was nie bewus van hierdie situasie nie.
Die Britte was bekommerd oor die Duitse verkryging van swaar water wat in Vemork in die suide van Noorweë vervaardig is. 'N Britse poging om op die sweeftuig te ry om die installasie in November 1942 te saboteer, was 'n mislukking as gevolg van 'n kombinasie van swak beplanning en slegte weer. In Februarie 1943 het 'n Noorse kommandospan nog 'n poging aangewend en daarin geslaag om die grootste deel van die aanleg af te breek, wat die produksie vir baie maande onderbreek het. In die herfs van 1943 het die Britte nuus ontvang dat die aanleg die produksie van swaar water hervat het. Verhoogde veiligheid daar deur die Nazi's het 'n ander sabotasiepoging uitgesluit, en 'n presiese bomaanval is deur Britse-Amerikaanse verteenwoordigers in Washington goedgekeur. Op 16 November 1943 is die aanval deur 140 B-17's van die Agtste Lugmag uitgevoer. Die kragsentrale is vernietig en die elektrolise -eenheid beskadig, wat die aanleg effektief gesluit het. Die Nazi's het gekies om in Duitsland te herbou en was van plan om die toerusting en bestaande swaarwater wat oorgebly het, per spoor te vervoer. Die Britte het besluit om die veerboot wat betrokke sou wees, te saboteer. Die sabotasiepoging is op 20 Februarie 1944 met sukses deur 'n drie-man Noorse span gedoen om die veerboot en sy vrag na die bodem van 'n Noorse meer te stuur. Na die oorlog beweer 'n lid van die Duitse leër Ordnance dat die verlies aan swaarwaterproduksie in Noorweë die belangrikste faktor was in die mislukking van 'n selfonderhoudende atoomreaktor in Duitsland.
In Japan het studies na 'n atoombom binne die weermag begin. Generaal Takeo Yasuda, direkteur van die Aviation Technology Research Institute van die Imperial Japanese Army, het die internasionale wetenskaplike literatuur gevolg en in 1938 en 1939 die ontdekking van kernsplitsing raakgesien. Hy het sy assistent, lt. -kolonel Tatsusaburo Suzuki, opdrag gegee om 'n verslag op te stel. Suzuki berig terug in Oktober 1940 en kom tot die gevolgtrekking dat Japan toegang het tot voldoende uraan in Korea en Birma om 'n atoombom te maak.
Yasudo wend hom tot Japannese natuurkundiges wat saam met Neils Bohr en Ernest Lawrence gewerk het en wat 'n siklotron by 'n laboratorium in Tokio gebou het. In April 1941 het die Imperial Army Air Force navorsing gemagtig oor die ontwikkeling van 'n atoombom.
Tydens die oorlog is Japannese kernpogings ernstig gestrem deur die gevolge van die oorlog op hul industriële ekonomie. Teen die einde van 1944 het baie Japannese wetenskaplikes, waarskynlik hul voorste fisikus, Yoshio Nishina, besef dat hulle nie betyds 'n bom sou kon bou om die uitkoms van die oorlog te bewerkstellig nie.
In die Sowjetunie het teen 1939 begin werk aan 'n atoombom. 'N Vooraanstaande Sowjet -fisikus, Igor Kurchatov, het sy regering gewaarsku oor die militêre betekenis van kernsplitsing. Die Duitse inval in Junie 1941 het die kernprogram tydelik gestaak en die herrangskikking van navorsingsprioriteite tot die nadeel van atoombomme veroorsaak, ten minste vir eers. Na herbeoordeling deur die Sowjet -atoongemeenskap, is die werk aan 'n wapenprogram vroeg in 1943 hervat.
In die Verenigde State het die Manhattan -projek ('n naam wat om veiligheidsredes aangeneem is en afgelei is van die geboorteplek), in hoë spoed gegaan, nog voordat Fermi sy demonstrasie van die haalbaarheid van 'n beheerde kettingreaksie voltooi het. In September 1942 is Leslie R. Groves, 'n kolonel (binnekort bevorder) in die Corps of Engineers, verantwoordelik vir die bestuur van die Manhattan -projek. Een van Groves se eerste belangrikste besluite was om Oak Ridge, Tennessee, te kies as die plek vir plante vir isotoopskeiding, om U235 uit U238 te produseer in hoeveelhede wat voldoende is vir atoombomme.
Groves was van plan om twee mededingende tegnologieë vir die skeidingsproses te gebruik: elektromagnetiese en gasvormige diffusie. Die elektromagnetiese proses het die gebruik van massiewe magnete vereis om die ligter U235 van die swaarder U238 te skei. Die gasvormige verspreidingsproses het 'n poreuse versperring gebruik waardeur uraanheksaflouriedgas gepomp sou word, sou die ligter molekules van U235 makliker deurgaan as die swaarder van U238 en dit kan via 'n chemiese proses versamel word.
Die konstruksie deur die aannemer het geen buitengewone probleme ondervind nie, maar 'n landwye tekort aan koper vir die massiewe magnete vir die elektromagnetiese stelsel moes opgelos word deur silwer te gebruik, wat in groot hoeveelhede van die Amerikaanse Tesourie -depot afkomstig was. By October 1943 the system was ready for testing. However, it soon became apparent that the magnets were plagued by numerous electrical shorts, caused by faulty design and manufacture. All of the 48 magnets had to be rebuilt. Finally the system was ready for operation in January 1944.
Now head of the Center for Civic Media at the Massachusetts Institute of Technology, Zuckerman wrote an essay for The Atlantic last year entitled "The Internet's Original Sin," in which he took full responsibility for the pesky blighters. Working as an employee of web host Tripod at the time, Zuckerman explained that the company, which provided free web pages for consumers, had spent five years looking for a way to generate revenue.
While working as a consultant for Herman Miller in the 1960s, Bob Propst introduced America to the open plan office and with it, the office cubicle. It was, he told the New York Times in 1997, designed to "give knowledge workers a more flexible, fluid environment than the rat-maze boxes of offices."
Kamran Loghman worked for the FBI in the 1980s and helped turn pepper spray into weapons grade material. He also wrote the guide for police departments on how it should be used. The spray has been used numerous times by police in the US, but following an incident at the University of California in 2011 when police sprayed the bright orange chemical on what the New York Times described as "docile protestors," Loghman spoke out. "I have never seen such an inappropriate and improper use of chemical agents," he told the Tye.