Abrams ontlok stewige vertolkings van sy kinderakteurs (dieselfde kan nie van die volwasse akteurs gesê word nie, maar hulle’s in elk geval net klankborde vir die kinders se emosies en kanonvoer vir die “besoeker”) en gee hul wisselwerking a la Woody Allen bykomende oemf deur hulle mekaar te laat doodpraat. In dié chaotiese kolking van puberteit se aanslag is die bykomende krisis waarin die karakters gedompel word, net nóg ’n aanslag wat afgeweer moet word.
Baie teleurstellend, ironies genoeg, is die intrige om die ruimtebesoeker, wat die katalisator is. Die punchline is iets waarmee Abrams nog altyd sukkel – dink maar aan Mission: Impossible III – en wat hom tot dusver keer om ’n meesterstuk te kan maak. Dalk ook maar omdat sy agtergrond in TV is, waar ’n reeks oor maande strek. Mens kan verstaan dat die ruimtewese nie veronderstel is om die hooffokus te wees nie, maar sy bekendstelling aan die gehoor en sy gedrag maak min sin.
Die fliek word gebou om die gedagte van die kinders wat iets vreemds afneem, maar die kyker sien die wese lank voordat daar gewys word wat op die film is. En wanneer mens dit wel die eerste keer sien, voeg dit niks by dít wat reeds gewys is nie. Dis ’n onsinnige ontknoping. Daarby laat sy gedrag mens ook met vrae, soos: Wat doen hy met die mense wat hy ontvoer (die afleiding is hy eet hulle) en wat’s die verband tussen die ondergrondse konstruksie (bloot ’n skuilplek?) en die watertoring (sy ontsnapmiddel?)?
Dit gaan nie oor die ruimtewese of die leuenaar-owerheid nie, maar oor die bande wat mense met mekaar vorm en die manier waarop trauma daardie bande verstewig of verbreek. En as ’n herinnering aan ’n tyd toe sulke “eenvoudige” stories die loketrekords laat spat het, slaag Super 8 uitstekend in sy doel.