Dotsie Bausch: Terug op baan 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Dotsie Bausch: Terug op baan
Die Amerikaanse fietsryer, Dotsie Bausch, het die sport byna veertien jaar gelede op 26-jarige ouderdom aangepak, terwyl hy herstel het van die anoreksie en bulimie wat haar lewe byna beweer het. Na 'n suksesvolle loopbaan as professionele padfietsryer, het sy 'n Olimpiese medalje op die baan geword. Hy het in Londen die silwer in die 3 000 m-span uitgeoefen met Sarah Hammer, Jennie Reed en Lauren Tamayo. Ons het met die voormalige model gepraat oor haar hardgevegte terugkeer, met geen remme, en dit is soos om ruiters die helfte van haar ouderdom te klop.
Fietsry: Eerstens, gefeliciteer met Londen! Het jy al ooit gedink jy sal op hierdie vlak meeding?
Dotsie Bausch: Dit is so 'n algemene ding om van die Olimpiese Spele te hoor dat hulle gedroom het om dit te doen omdat hulle vyf was. Maar ek sou myself nie in daardie kategorie plaas nie. Ek was nog altyd 'n gek Olimpiese Speler fan, en sou hulle saam met my ma sien. Maar nie tot die laaste drie jaar het dit my as 'n werklike moontlikheid ontvou nie.
Ná Beijing het die organiseerders die spoorlyn verander om meer pariteit aan vroue se spoorfietsry te bring. Hulle het die individuele strewe uitgeoefen en spanuitoefening aangewend. Ek dink dit gaan oor die toevoeging van skare-pleasers-daar gebeure in daar wat meer opwindend is om te kyk. So het die spanuitoefening sy debuut gemaak, en dit blyk waaroor ek goed is.
Vertel ons 'n bietjie oor spoorfietsry en hoe jy daarmee begin het.
Ek het in 2007 van padfietsry na die baan oorgeskakel. Ek was altyd lief vir padfietsry en padrenne, maar ek was moeg van al die reise wat ek gedoen het. Ek het ouer geword en moeg geword van afloop-hotelle in die middel van nêrens.
Ek was tevrede met my loopbaan, maar het probeer fietsry en het verlief geraak. Ek het eers die individuele strewe probeer probeer, want as 'n padfietsryer sou ek goed gewees het by kort proloog tydproewe, oral tussen vier en 12 minute lank. Ek het 'n paar van hulle op groot wedrenne gewen en gedink, miskien is ek goed hierin.
Ek het verlief geraak op die nuwe uitdaging van die baan. Dit verg regtig hoë, korter magskragte en dit is waaraan ek meer begaafd is. As jy dit sien, is dit opwindend. Dit is 'n groot toeskouersport omdat dit vervat is.
Jy ry rond 'n gebalke ovaal, millimeter van jou maat se wiel, in die nastrewing van jou teenstanders-op 'n nie-waagfiets met geen remme. Hoe berei jy daarvoor voor?
Dit is 'n baie tegniese gebeurtenis. In die loop van duisende ure se opleiding word jy baie sensitief vir elke klein beweging. Ons is letterlik 'n halwe duim uitmekaar. Maar omdat ons op 'n vaste rat is, is daar geen skielike bewegings nie - jy kan nie jou remme gryp nie en stop soos jy kan op 'n padfiets. Dit verg baie vertroue in mekaar se vermoë, ure en ure op mekaar se wiel. Ons ken mekaar baie goed. Met 'n nuwe ruiter sal ons waarskynlik nie eers so naby wees nie.
Die spanaspek vir my is wat ek liefhet en so baie koester. Dit is wat ek liefhet oor die pad wat op die baan gebring is, in teenstelling met individuele strewe, wat soos om jou kop teen 12 rondtes teen 'n baksteen te klop. Die span dinamiese is so ryk, so lonend, soveel pret. Die vier van ons sal vir die res van ons lewens verbind word.
Wat is iets wat roadies dalk nie van spoorfietsry weet nie?
Die enorme verskil, wat moeilik om te verduidelik, tensy jy dit eintlik gevoel het, is dat ons 'n rat moet kies wat ons vinnig kan onderhou. Ons het 'n 102-duim rat in Londen gehardloop. Om dit vanaf 'n dooie begin te beweeg, is 'n enorme las. Ons kry waarskynlik letterlik gram melksuur en 'n massiewe hoeveelheid spierskade in ongeveer 10 sekondes. Dan moet ons liggame dit hanteer. Jy dink 3k is nie so lank nie, maar ek het nog nooit daardie tipe pyn [op die pad] beleef wat ek op die baan het nie.
As jy van 'n oprit afloop [in 'n padfietsryproef], gaan jy nooit in 'n harde rat af nie. Jy kan skuif as daar wind is, of as jy gelaai word. Die gevoel van een rat is die kritieke verskil tussen pad en spoor. Maar padfietsryers het die uitdaging om op doeltreffendheid te fokus.
Aangesien spoorfietsry so 'n tol op die liggaam neem, watter herstelmetodes gebruik jy?
Ek gebruik daagliks 'n ton ys. Ek gebruik arnica, masseerterapie, ysbad. Ek neem ook borrie, 'n spesery wat uiterste anti-inflammatoriese eienskappe het, in plaas daarvan om Advil altyd te gebruik (alhoewel ek dit ook soms neem). Ek fokus ook op goeie proteïen, hoë voedingsdigtige kosse. Ek eet baie avokado, amandel botter. Ek hou van proteïene wat ook baie volhoubare goeie vette in hulle het. Ek raak elke drie uur honger en my glykogeen val redelik vinnig as ek nie eet nie.
Watter ander kosse maak jy staat op terwyl jy oefen?
Tydens 'n oefensessie neem ek Gu Chomp energie koue, want ek kan nie regtig eet nie. Net daarna is dit óf sojaproteïen, hennepproteïen, of ertjieproteïen. As ek op die baan is, meng ek dit net met water. Ek eet meestal vegetariese.
Jy het op jou blog iets interessants geskryf oor hoe eetstoornisse ietwat anders as ander verslawings hanteer moet word, aangesien die vermy van die bron van die probleem nie 'n opsie is nie. Hoe het jy geleer om jou liggaam op 'n gesonde manier te brand?
Dit is baie vang-22ish. Jy begin 'n gesonde verhouding met kos skep, maar jy moet die baie bron wat jou in die volgende twee uur verlam, inbring. Dis vreemd.
Ek is 'n groot voorstander van aktiewe terapie. Jy moet iemand vind om in verbinding te tree met iemand wat 'n professionele persoon is om die probleem te hanteer. Ek het deur drie terapeute gegaan voordat ek die vrou gevind het wat my gehelp het. Jy het iemand nodig wat jy voel jy kan vertrou, wie gaan jou nie oordeel nie.Eetversteurings is baie intiem, baie privaat; dit is baie verleentheid om te praat oor wat jy gedurende die dag doen.
Ek vertel mense dit is baie belangrik om baba-stappe te neem. Soms neem jy vier stappe vorentoe en dan een terug. Mense met eetversteurings is dikwels Tipe A-persoonlikhede-hulle wil môre verandering en resultate hê. Maar jy moet vriendelik wees vir jouself.
Watter rol speel fietse in jou genesing?
Ek het gekies vir 'n herstelmiddel. Aanvanklik was ek nie toegelaat om te oefen-oormatige oefening was deel van my anorexia nie. Terwyl ek beter geword het, het ek gesê: "Ek sal myself nie heeltemal genees nie, totdat ek oefening terug in my lewe kan plaas." My terapeut wou hê ek moet iets kies wat ek nog nooit gedoen het nie, so daar sou nie negatiewe verbindings. So ek kon eers nie hardloop of na die gimnasium gaan nie (ek kan die dinge nou doen). Fietsry was 'n voertuig vir genesing. Ek is baie bly ek het fietsry gekies en nie geswem nie. Ek sou beslis nie na die Olimpiese Spele gegaan het om te swem nie.
Jy het op 'n ouderdom opgetree waarby baie atlete in die sport afgetree het. Hoe voel dit om ruiters byna die helfte van jou ouderdom te klop?
Dit voel goed, en ek hou daarvan dat ek meeding in 'n geval waar niemand my ouderdom is nie. Ek was die oudste mededinger in spanuitoefening in Londen. Die Britse vroue wat die goud huis toe geneem het - hulle kan almal my kinders wees!
Watter raad sal jy ontspannings atlete gee om hul doelwitte na die volgende vlak te neem?
Ek vertel altyd vir mense om daarvoor te gaan, maar wees jouself vriendelik in die proses. Laat dit ontvou. Jy sal hardloop in moeilike dae en padblokkades, maar dit is belangrik om deur die rowwe kolle te slyp en aan die ander kant 'n bietjie skoner en vonkelaar te kry, want jy het die bultjies uitgestamp. Dit maak jou sterker geestelik, emosioneel en fisies.
Wat is sommige van die geleenthede wat na die Olimpiese Spele gaan, jou gebring?
Die coolste ding is dat om in die kollig te wees, meer bewustheid vir my storie gebring het. In Londen en in die daaropvolgende weke het ek baie e-posse gekry van lyers van eetversteurings, en mans, moeders en vaders van mense wat aan eetstoornisse ly. Dit is wonderlik om nou die vryheid te hê om uit te reik. Voor die Olimpiese Spele moes ek so regimenteer, sodat ek nie net op 'n vliegtuig kon hop nie. Ek is regtig lief om een-tot-een te werk, en sal voortgaan om individueel met vroue, mans en hul gesinne te werk terwyl hulle deur hierdie siekte na genesing navigeer. Ek sal ook aktief wees met 'n organisasie wat ek gehelp het om moedige stem te noem.
Sal ons jou by die volgende Olimpiese Spele sien?
Ek is beslis 'n breek wat nou kan duur van 'n maand tot ... wie weet? Op die oomblik fokus ek op afrigting, praat, mentorskap, en daar vir my man, wat al die afgelope drie jaar 'n volledige rots is wat na Londen lei. Ek kan wedrenne hou. Ek wil graag kommentaar lewer vir sommige van die groot toere. Dit is waarvoor ek by die kollege ingeskryf het, voordat ek in fietsry gekom het en toe het skielik 14 jaar verby gegaan. Maar ek reken nie Rio nie.