Wat sê die Bybel oor lewe ná die dood?
LEES IN Acholi Afrikaans Albanees Amharies Arabies Armeens Aukaans Aymara Azerbeidjans Azerbeidjans (Cyrillies) Baoulé Basjkiers Batak (Karo) Batak (Toba) Biak Bicol Bislama Bulgaars Cebuano Chichewa Chitonga Chitonga (Malawi) Chitumbuka Chiyao Chokwe Chol Cibemba Cinyanja Dangme Deens Digor Drehu Duits Efik Engels Esties Ewe Fidjiaans Fins Fon Frans Ga Garifuna Georgies Goedjarati Grieks Groenlands Guarani Gun Hausa Haïtiaanse Kreools Hebreeus Hiligaynon Hindi Hiri Motu Hmong (Wit) Hongaars Iban Ibanag Ibo Iloko Indonesies Isoko Italiaans Japannees Javaans Joroeba Kabiye Kambodjaans Kanarees Kantonnese Chinees (Tradisioneel) Karen (S'gaw) Katalaans Kazaks Kikamba Kikaonde Kikongo Kikuyu Kiluba Kimbundu Kinyarwanda Kirgisies Kiribati Kirundi Kisonge Koerdies (Koermandji, Kaukasus) Koerdiese Koermandji (Cyrillies) Kongo Koreaans Kroaties Kwangali Kwanyama Lhukonzo Lingala Litaus Lomwe Luganda Lunda Luo Luvale Mahratti Maja Makua Malabaars Maleis Malgassies Maltees Mam Mambwe-Lungu Mandarynse Chinees (Tradisioneel) Mandarynse Chinees (Vereenvoudig) Mapudungun Masedonies Mauritiaanse Kreools Mazateeks (Huautla) Mbunda Mianmees Mongools Moré Nahuatl (Guerrero) Nahuatl (Huasteeks) Nahuatl (Noord-Puebla) Navajo Ndebele Ndebele (Zimbabwe) Ndonga Nederlands Nepalees Ngangela Nias Niueaans Noors Nyaneka Nzema Oekraïens Oromo Osseties Otetela Pangasinaans Papiamentoe (Aruba) Papiamentoe (Curaçao) Persies Pools Portugees Quechua (Ancash) Quechua (Ayacucho) Quechua (Bolivia) Quechua (Cuzco) Quechua (Imbabura) Rarotongaans Roemeens Runyankore Russies Rutoro Salomonseilandse Pidgin Samoaans Sango Saramaccaans Sepedi Serwies Serwies (Romeins) Seychellese Kreools Shona Sidama Silozi Singalees Slowaaks Sloweens Spaans Sranantongo Suid-Sotho (Lesotho) Suid-Sotho (Suid-Afrika) Swahili Swahili (Kongo) Swati Sweeds Tagalog Tahitiaans Tamil Tataars Teloegoe Tetun Dili Thai Tigrinya Tiv Tojolabal Tok Pisin Tongaans Tshiluba Tshwa Tsjeggies Tsjoewasjies Tsonga Tswana Turks Twi Tzeltal Tzotzil Umbundu Urhobo Uruund Venda Viëtnamees Wallisiaans Waray-Waray Wayuunaiki Wolaita Xhosa Yslands Zande Zulu
VOORBLADONDERWERP | LEWE EN DIE DOOD​—⁠WAT SÊ DIE BYBEL DAAROOR?
Wat die Bybel sê oor lewe en die dood
In die skeppingsverslag in die Bybelboek Genesis lees ons dat God vir die eerste man, Adam, gesê het: "Van al die bome van die tuin mag jy tot versadiging toe eet. Maar wat die boom van die kennis van goed en kwaad betref, daarvan mag jy nie eet nie, want die dag as jy daarvan eet, sal jy sekerlik sterf" (Genesis 2:16, 17). Hierdie woorde wys op 'n duidelike en eenvoudige manier dat Adam nie sou gesterf het as hy aan God gehoorsaam gebly het nie, maar dat hy eerder in die tuin van Eden sou bly lewe het.
Ongelukkig het Adam nie gekies om gehoorsaam te wees en vir ewig te lewe nie. Hy het eerder God se bevel geïgnoreer en van die verbode vrug geëet toe sy vrou, Eva, dit vir hom gegee het (Genesis 3:1-6). Die gevolge van sy ongehoorsaamheid raak ons vandag nog. Die apostel Paulus het dit so verduidelik: "Daarom, net soos deur een mens die sonde in die wêreld ingekom het en die dood deur die sonde en die dood só tot alle mense deurgedring het omdat hulle almal gesondig het" (Romeine 5:12). Daardie "een mens" was natuurlik Adam. Maar wat was die sonde, en waarom het dit die dood veroorsaak?
Wat Adam gedoen het​—deur ongehoorsaam te wees en God se wet opsetlik te verbreek—​is sonde (1 Johannes 3:4). En soos God vir Adam gesê het, is die straf vir sonde die dood. Solank as wat Adam​—en sy toekomstige nageslag—​gehoorsaam aan God se bevel gebly het, sou hulle nie sondig nie en nooit hoef dood te gaan nie. God het nie die mens geskep om dood te gaan nie. Hy wou hê dat hulle vir ewig moes lewe.
Dit is heel duidelik dat die dood "tot alle mense deurgedring het", net soos die Bybel gesê het. Maar hou 'n deel van ons aan om te lewe nadat ons doodgaan? Baie mense dink so. Hulle sê dat 'n deel van ons​—iets wat die siel genoem word—​onsterflik is. Maar dit sou beteken dat God vir Adam gelieg het. Hoe so? Want as 'n deel van ons op die een of ander plek aanhou lewe nadat ons gesterf het, dan is die dood nie die straf vir sonde soos God gesê het nie. Die Bybel sê: 'Dit is onmoontlik vir God om te lieg' (Hebreërs 6:18). Dit is in werklikheid Satan wat gelieg het toe hy vir Eva gesê het: "Julle sal sekerlik nie sterf nie."​—Genesis 3:4.
Die vraag is: As die leerstelling oor die onsterflikheid van die siel nie waar is nie, wat gebeur dan regtig wanneer ons sterf?
DIE BYBEL GEE DIE ANTWOORD
Die skeppingsverslag in Genesis sê: "Jehovah God het die mens uit stof van die aarde begin vorm en in sy neusgate die asem van die lewe geblaas, en die mens het 'n lewende siel geword." Die uitdrukking "'n lewende siel" is 'n vertaling van die Hebreeuse woord ne'phesh, wat verwys na iemand of iets wat asemhaal.​—Genesis 2:7.
Die Bybel wys duidelik dat 'n mens nie geskep word met 'n siel wat onsterflik is nie. Elke mens is eerder "'n lewende siel". Daarom sal jy nêrens in die Bybel 'n teks met die woorde "onsterflike siel" kry nie.
As die Bybel nie leer dat die mens 'n onsterflike siel het nie, hoekom leer soveel godsdienste dit dan vir hulle volgelinge? Die rede hiervoor het te doen met wat in eertydse Egipte geglo is.
DIE BEGIN VAN HIERDIE HEIDENSE LEERSTELLING
Herodotus, 'n Griekse geskiedkundige van die vyfde eeu VHJ, het gesê dat die Egiptenare "die eerste mense was wat in die onsterflikheid van die siel geglo het". In die eertydse Babiloniese kultuur het hulle ook begin dink dat die siel onsterflik is. Teen die tyd dat Aleksander die Grote die Midde-Ooste in 332 VHJ verower het, het Griekse filosowe die idee gewild gemaak, en dit het gou regoor die Griekse Ryk versprei.
Jy sal nie een Bybelteks kry met die woorde "onsterflike siel" nie
In die eerste eeu HJ het twee belangrike Joodse sektes, die Essene en die Fariseërs, geglo dat die siel aanhou lewe nadat die liggaam sterf. The Jewish Encyclopedia sê: "Die Jode het in die onsterflikheid van die siel begin glo as gevolg van Griekse invloed en veral as gevolg van die filosofie van Plato." Die eerste-eeuse Joodse geskiedkundige Josefus het gesê dat die leerstelling nie op die Heilige Skrif gebaseer is nie, maar eerder op Griekse mitologie.
Omdat die Griekse kultuur al hoe meer invloed gehad het, het sogenaamde Christene ook in hierdie heidense leerstelling begin glo. Jona Lendering, 'n geskiedkundige, het gesê: "Plato se teorie dat ons siel eers op 'n beter plek gewoon het, maar nou in 'n slegte wêreld lewe, het dit maklik gemaak om Plato se filosofie met die Christelike godsdiens te kombineer." Op hierdie manier is die heidense leerstelling oor die onsterflike siel deur die "Christelike" kerk aanvaar en het dit een van hulle belangrikste leerstellings geword.
In die eerste eeu het die apostel Paulus die volgende waarskuwing gegee: "Die geïnspireerde uiting sê egter uitdruklik dat party in latere tye van die geloof afvallig sal word en aandag sal skenk aan misleidende geïnspireerde uitinge en leringe van demone" (1 Timoteus 4:1). Hoe waar was hierdie woorde tog! Die leerstelling oor die onsterflike siel is maar net een voorbeeld van die "leringe van demone". Dit is nie op die Bybel gebaseer nie, maar kom van ou heidense godsdienste en filosofieë af.
Gelukkig het Jesus gesê: "Julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vrymaak" (Johannes 8:32). As ons die waarheid in die Bybel leer, word ons vrygemaak van die leringe en gebruike wat disrespekvol is teenoor God en wat deur soveel van die wêreld se godsdienste bevorder word. Die tradisies en bygelowe in verband met die dood is soos kettings wat ons vasbind, maar die waarheid in God se Woord maak ons hiervan vry.—Sien die venster " Waar is die dooies?".
Ons Skepper wou nie hê dat mense net 70 of 80 jaar op die aarde woon en dan vir ewig iewers anders gaan woon nie. Hy wou oorspronklik gehad het dat mense vir ewig hier op die aarde as sy gehoorsame kinders moes woon. Hierdie wonderlike voorneme wys hoe lief God vir die mens is, en niks sal dit kan keer nie (Maleagi 3:6). Dit stel ons gerus wanneer ons die psalmis se geïnspireerde woorde hoor: "Die regverdiges sal die aarde besit, en hulle sal vir ewig daarop woon."​—Psalm 37:29.
Kan die mens vir ewig lewe?
'n Paar jaar gelede het navorsers plante ontdek wat onderwater groei en wat hulle dink al duisende jare oud is. Dit is dalk die oudste lewende organisme op die aarde. Die plante is van die spesie Posidonia oceanica, 'n soort seegras wat groot dele van die Middellandse seebodem tussen Spanje en Siprus bedek.
As plante so lank kan lewe, wat van mense? Party wetenskaplikes wat die proses van veroudering bestudeer, dink dat dit moontlik is vir mense om langer te lewe. 'n Boek oor die onderwerp bespreek byvoorbeeld in detail "hoeveel vordering daar op hierdie wetenskaplike gebied gemaak is". Maar ons sal nog moet sien of vordering op wetenskaplike gebied die mens wel langer sal laat lewe.
Ware hoop om vir ewig te lewe, hang egter nie van die moderne wetenskap af nie. Die Bybel sê van ons Skepper, Jehovah God: "By u is die bron van die lewe" (Psalm 36:9). Jesus Christus het vir God in gebed gesê: "Dít beteken die ewige lewe, dat hulle kennis inneem van u, die enigste ware God, en van die een wat u uitgestuur het, Jesus Christus" (Johannes 17:3). Ja, as ons hard probeer om Jehovah God en sy Seun, Jesus Christus, te leer ken en gelukkig te maak, sal ons vir ewig geseën word.
Navorsers dink dat party soorte van hierdie seegras al duisende jare oud is
WAAR IS DIE DOOIES?
Die Bybel sê duidelik dat die dooies in die graf is en vir die opstanding wag (Johannes 5:28, 29). Hulle voel geen pyn nie en kry ook nie swaar nie, want "wat die dooies betref, hulle is bewus van . . . niks" (Prediker 9:5). Jesus het mense geleer dat die dood soos 'n diep slaap is (Johannes 11:11-14). Daarom is dit nie vir ons nodig om bang te wees vir mense wat doodgegaan het of om hulle tevrede te probeer hou deur offerandes en geskenke nie. Hulle kan ons nie help of seermaak nie, want "daar is geen werk of beplanning of kennis of wysheid in Sjeool [die Graf] . . . nie" (Prediker 9:10). Maar God sal deur middel van die opstanding die dood vir ewig wegvat.​—1 Korintiërs 15:26, 55; Openbaring 21:4.
Ons kan ten volle vertrou dat wat die Bybel sê, waar is. Hoekom? Kyk na die volgende:
Wie die Skrywer is: Die Bybel bestaan uit 66 boeke wat deur sowat 40 mans geskryf is oor 'n tydperk van 1 600 jaar, van 1513 VHJ tot omtrent 98 HJ. Tog is die Bybel duidelik en samehangend. Dit bewys dat die eintlike Skrywer daarvan, God die Almagtige is. Hy het die inligting oorgedra aan die mans wat dit neergeskryf het.
Geskiedkundig akkuraat: Gebeure wat in die Bybel neergeskryf is, stem ooreen met geskiedkundige feite. Die boek A Lawyer Examines the Bible sê: "Terwyl liefdesverhale, legendes en valse getuienis geneig is om gebeurtenisse te beskryf asof dit in die een of ander afgeleë plek en die een of ander onbepaalde tyd gebeur, . . . gee die Bybelverslae met die grootste akkuraatheid vir ons die datum en plek van die dinge waarvan daar gepraat word."
Wetenskaplik akkuraat: Die Bybel is nie 'n wetenskaphandboek nie, maar wanneer dit oor wetenskaplike dinge praat, is dit selfs volgens moderne wetenskap akkuraat. Byvoorbeeld, in hoofstuk 13 en 14 van die boek Levitikus is daar spesifieke wette aan die Israeliete gegee oor higiëne en kwarantyn. Dit was lank voordat mense enigiets geweet het oor kieme en aansteeklike siektes. Die Bybel sê ook dat die aarde rond is en aan niks hang nie, feite wat wetenskaplikes eers honderde jare later heeltemal verstaan het.—Job 26:7; Jesaja 40:22.
Dit is net 'n paar voorbeelde wat bewys dat die Bybel betroubaar is wanneer dit sê: "Die hele Skrif is deur God geïnspireer en is nuttig om te onderrig, om tereg te wys, om dinge reg te stel."—2 Timoteus 3:16.