Ryk en roekeloos – Dina Botha
Ryk en roekeloos – Dina Botha	December 17, 2015December 3, 2015	Dit lyk of Liam hom wil vererg, want die wonderlike ryk meneer Jameson is seker nie gewoond daaraan dat iemand hom as ’n ongenooide gas beskou nie. Mense gooi seker hulle voordeure oop die oomblik wanneer hulle hom in sy Ferrari in die straat sien aankom. Hardloop dalk nog vir ’n rooi tapyt of twee. Maar nou is seker nie die tyd vir haar gedagtes om op ’n verspotte verbeeldingsvlug te gaan nie.
“Uit daarmee, meneer Jameson, hoekom is jy hier?”
“Wanneer gaan jy my Liam begin noem? Ons is mos nie meer vreemdelinge vir mekaar nie.”
“Meneer Jameson is goed genoeg vir my.”
Liam lig sy hande in ’n oorwonne gebaar op. “Nou goed, ek wil jou na ’n informele ete by my huis nooi. Vanaand. Kom so seweuur se kant. Hier is my visitekaartjie. Jy behoort my huis baie maklik te kry,” sê hy en haal ’n wit kaartjie met goue letters uit sy baadjie se binnesak.
Sy sit haar hand agter haar rug en duideliker kan sy dit nie maak nie. Sy gaan nie eens aan sy kaartjie raak nie, laat staan by hom vat. Iewers in haar kop registreer dit dat hy nie regtig gevrá het nie, hy het gesê hy nooi haar en het sommer aanvaar die antwoord is ja. Dis alles behalwe ’n proposisie. Hoe arrogant kan een man wees?
“Baie dankie vir die uitnodiging, ek is seker dit is veronderstel om ’n groot eer te wees, maar ek het reeds ander planne. Die antwoord is nee.”
“Nie dat jy mag vra nie, maar ek moet vanaand my … toilette skrop. Ja, dis wat ek vanaand moet doen,” sê sy selfvoldaan met die uiters flou verskoning wat sy so vinnig uitgedink het.
“Toilette? Kan dit nie oorstaan tot ’n ander aand nie?”
Hy snap nie dat sy dit eintlik as ’n klap in sy gesig bedoel het nie. Die man is seker so gewoond dat meisies doen wat hy sê dat hy nie ’n nee herken as hy dit hoor nie. Dalk moet sy meer direk wees. “Wat ek eintlik wil sê, meneer Jameson, is dat ek geen begeerte het om vanaand of enige ander aand by jou te gaan eet nie. Hoekom sal ek wou?”
Liam lyk werklik verras deur haar effense tirade. Toe kry hy weer beheer. “Jy sal dalk wou, as ek dit finansieel die moeite werd vir jou maak?”
Vir sy gesondheid se onthalwe hoop sy nie hy bedoel iets onsedeliks nie, maar sy moet vra. “En hoe gaan jy dit doen, my betaal om vir jou te kuier? Of gaan jy weer aanbied om my brandstof te betaal?”
“Ek kan dit ook doen as dit ’n vereiste is. Wag, laat ek eerder tot die punt kom. My pa en my oupa eet vanaand by my en ek het hulle soort van laat verstaan dat ek ’n baie oulike ongekunstelde meisie in my lewe het. Vanaand wil hulle haar ontmoet.”
Sy moet die man verkeerd verstaan. Hy vertel skynbaar ’n leuen en nou wil hy haar gebruik om dit toe te smeer. “En jy het nie in jou swart dagboekie ’n nimmereindigende lysie van meisies wat jy kan nader nie?”
Haar sarkasme rol van sy skouers af. “Nie een wat daardie profiel pas nie, nee.”
“En dis belangrik dat sy ongekunsteld moet wees? Ek kan nie dink hoekom nie.”
“Jy ken nie my mense nie, maar as jy instem om vanaand vir my te kom kuier, kan jy hulle ontmoet en jou eie afleidings maak.”
“Die antwoord is steeds nee. Ek en jy het niks in gemeen nie, meneer Jameson, en ons gaan ook nooit hê nie,” sê sy beslis.
“Ek wou dit nie doen nie, maar jy laat my geen keuse nie. Ek weet jy sukkel finansieel en jy trek maar noustrop met al die goed wat betaal moet word. As jy instem om vanaand my pa en oupa te ontmoet is ek bereid om jou tweede maand se paaiement af te skryf. Totaal en al. Ja, jy hoef my nie ’n sent terug te betaal nie. Voordat jou oë uitspring van verontwaardiging, wil ek die voordeel vir jou uitspel. Jy het dan ’n volle ses weke tyd om die derde en finale paaiement bymekaar te maak. Dit gee jou tyd om dalk ’n pos iewers te kry. Jy hoef nie jou kar onmiddellik te verkoop nie. Dalk kry jy intussen ’n koper vir jou huis. Ja, ek het die te-koop-bordjie hier buite gesien. As ek om my kyk, sien ek net ’n meisie wat regtig sukkel om kop bo water te hou en wat kan doen met ’n reddingsboei.”
Natuurlik hoor sy wat hy sê, maar as sy dit opsom, kom sy net tot een gevolgtrekking. “Jy pers my af. Dis wat dit is, blatante afpersing.”
Ongeërg roer hy sy skouers. “Jy kan so daarna kyk as jy wil, maar ek sien dit as ’n wen-wen situasie. Jy sal nooit weer so ’n aanloklike aanbod kry nie, stry?”
“Ek stry nie, maar jou versoek … aanbod … of wat dit ook al was, grens aan die bisarre. Iewers moet jy iemand ken wat aan jou vereistes voldoen anders … anders raak jy regtig ’n weird ou,” sê sy presies wat sy dink.
Hy glimlag, glad nie geaffronteerd deur haar beskrywing van hom nie. “Ek is nie weird nie, Bianka, ook nie eksentriek nie. Wat ek wel is, is iemand wat van ’n sekere tipe meisie hou, en ongekunsteld is hulle nie juis nie. Hulle is meer … ”
“Los en gewillig?” spoeg sy dit amper uit.
“Nee, kommervry en ongekompliseerd. Iemand wat pret wil hê maar nie noodwendig ’n trouring in die oog het nie.”
“Verkieslik moet sy lang bene en ook lang los hare hê?”
“Dit ook, ja,” sê hy en glimlag tergerig.
“Met ander woorde, iemand wat mooi is maar nie ’n verbintenis van jou af verlang nie?”
“Ja, juis daardie tipe meisies, want ek is nie van plan om gou my alleenloperstatus vir enige iets meer te verruil nie.”
Bia onthou skielik van die bruingebrande swartkopmeisie wat hom hospitaal toe vergesel het. ’n Vlaag katterigheid spoel deur haar. “Hoekom vra jy nie een van jou vriendinne om die rol van plein en simpel Pocahontas te vertolk nie? Dit kan nie so moeilik wees nie. Was net die grimering af, trek vir haar ’n goiingsak aan en vleg haar hare. Koop vir haar ’n paar plat plakkies en daar het jy ongekunsteld. My voorstel het ’n paar byvoordele, jy gaan nie ’n klomp geld verloor deur iemand se skuld af te skryf nie.”
“Ek kan nie, want my pa herken daai tipe op ’n afstand. Dis hoe hy ook van sy meisies hou. En my oupa, wel hy kyk lankal verby die grimering en klere en sal dadelik weet as ek hom probeer flous.”
Liam lag haar uit. Om die waarheid te sê, sy dink hy geniet elke oomblik van hulle gesprek. Of dan ten minste haar tirade. Voordat hy nog iets kan sê, lui sy foon in sy sak. Sy oë versomber dadelik. “Verskoon my, dis belangrik. Middag, Oupa, gaan dit goed?”
Hy luister aandagtig en iets aan sy mooi lippe verklap dat hy nie gelukkig is nie. Toe kyk hy haar reguit in die oë en sy lees die onverbloemde uitdaging daarin. “Ja, Oupa, my vriendin sal daar wees. Wat is haar naam? O, dis Bianka Erwee, maar sy verkies om Bia genoem te word. Oupa sal van haar hou. Sy is regtig ’n oulike meisiekind.”
Liam groet en sy staar hom sprakeloos aan. “Hoekom het jy dit nou gaan staan en doen? Besef jy nie jy kompliseer net jou eie lewe verder nie?”
Liam skud sy kop. Hy het reeds al sy selfvertroue herwin en hy weet hy is in volle beheer van die situasie. Sy lees dit in sy koel kykers. “As ek hier uitstap, gaan jy mooi en helder oor my aanbod nadink en jy gaan besef dat jy nie kan bekostig om dit te weier nie. Moenie laat wees nie, my pa hou nie daarvan nie.” Liam sit sy visitekaartjie op die tafeltjie neer. “Sien jou later.”
Natuurlik is hy reg, sy gaan beslis daaroor nadink en heimlik weet sy dat dit die wonderwerk is waarvoor sy so naarstig gebid het. Sy sal dom wees om dit nie te gebruik nie. “Wag!” roep sy voor hy die deur kan bereik. Liam lig vraend sy wenkbroue.
“Daar is nie ander strings attached nie, is daar? Dis net ete en jou familie ontmoet en dan kan ek huis toe kom?” maak sy net doodseker oor die voorwaardes.
“Daar is ook nie ’n gedruk en ’n gesoenery nie?”
“Net as jy wil,” sê hy en sy oë is skielik weer vol tergliggies.
“Ek gaan dit ignoreer. Wat trek ek aan?”
“Enige iets in jou kas. Ek wil jou juis nie opgedollie hê nie.”
Onseker of sy die regte besluit neem, byt Bia haar onderlip vas. “Nou goed, ek sal daar wees.”
Posted in: Proestukkies, Romanza, Uncategorized | Tagged: Afrikaans, Proestukkie, Romanza	Post navigation
Jessie Jansen van SjokoladesoeneVAN WAAR DIE INSPIRASIE: Ryk en roekeloos Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...