Regering het nou nog nie geld vir SAL | Netwerk24
Deur Francois Williams en Bloomberg 19 Januarie 2020 16:24
Die departement van openbare ondernemings en die nasionale tesourie is steeds in gesprek om die R2 miljard te vind wat aan die Suid-Afrikaanse Lugdiens belowe is. Die SAL sal van sy vlugte moet inkort as hy nie teen Sondag die geld sou kry nie, het die lugdiens se sakereddingspraktisyn verlede week gewaarsku. 'n Woordvoerder van die sakereddingspraktisyn het Sondagaand egter wel bevestig SAL se vlugte gaan voort soos normaal.
'n Bemarkingsfoto van die nuwe Airbus A350's wat die Suid-Afrikaanse Lugdiens gebruik.
Dit is bedryfstappe om sy vloot te vernuwe en te sorg dat die lugdiens bybly met die jongste tegnologie en passasiersgerief.
Meer oor: Sal | Zuks Ramasia | Les Matuson | Sakeredding | Reddingsboei | Suid-Afrikaanse Lugdiens PressReader - Baba & Kleuter: 2017-08-01 - Pa se stem
As jy kin­ders het, is on­der­han­de­ling deel van el­ke dag. Dis net moei­li­ker as in die raad­saal.
Ek pro­beer tans om my on­der­han­de­lings-teg­nie­ke op te skerp. Nie weens ’n sa­ke­tran­sak­sie van e­ni­ge aard nie. Nee, nee. In só ’n on­der­han­de­ling vind al­bei par­tye da­rem ge­woon­lik baat by die uit­koms­te.
Dié on­der­han­de­ling waar­van ek praat, is tus­sen pa en twee­ja­ri­ge, en be­skik oor sy eie stel u­nie­ke re­ëls. Som­mi­ges daar­van sal jy in ’n tyd­skrif soos dié raak­lees, maar die mees­te leer jy so met die pad langs.
An­der sal vir jou sê jy moet in geen om­stan­dig­he­de met jou kind “onderhandel” nie. K­link na ’n lek­ker pla­neet daai, ek wil ook soon­toe gaan.
In die hit­te van die stryd werk dit so: My vrou is be­sig om na ons ba­ba­dog­ter om te sien. El­ders in die huis is dit ek, my be­si­ge seun­tjie en sy sop­nat doek wat al soos ’n Ker­skous hang. Ek neem ’n diep, voor­be­rei­den­de a­sem­teug. “Kom ons ruil gou daai doe­kie, boe­tie­man.” “Nee, pap­pa.” Hier be­gin dit dus. Ek wil graag sy doek ruil, want dit sal vir hom goed wees. Dit skeel hom min; hy speel mos nou.
Daar is ’n paar op­sies wat ek ewe on­kun­dig oor­weeg. Een is aan­dag­af­lei­ding: “Kyk net wat maak daai var­kies nóú op die te­le­vi­sie!”
En as hy wel kyk, moet jy met daai doek laat waai soos met jou das­knoop na­dat die kerk­klok klaar ge­lui het. Maar die kans is ook goed dat hy reg­tig nie om­gee wat die var­kies doen nie.
Dan is daar is drei­ge­men­te, so ma­tig as moont­lik: “Jy gaan nie bui­te speel voor jy nie daai doek ge­ruil het nie.” Dit kan werk, maar die kans is goed dat hy ont­steld gaan wees oor die ver­bod op bui­te speel en dat jy dan ’n ont­stel­de kind se doek moet ruil.
Of so­si­a­le af­per­sing: “Wat sal jou maat­jies dink as hul­le jou met so ’n nat doek sien rond­loop?” Soms laat dít hom ’n oom­blik in die ver­te staar – pro­beer hy dalk reg­tig dink wat hul­le sou sê? Maar ge­woon­lik blyk dit hy glo sy maat­jies sal hoe­ge­naamd geen pro­bleem daar­mee hê nie.
Ver­ge­ly­ken­de be­wy­se: “Kyk, sus­sie speel lek­ker om­dat sy háár nuwe doek mooi soet aan­ge­trek het.” Dié een werk soms soos ’n bom, maar dan is daar die dae wat hy dit júís nie wil doen nie om­dat sus­sie dit ge­doen het. Dan werk dit ook soos ’n bom – ’n tyd­bom.
Be­lo­ning: “As jy stil lê dat ek jou doek ruil, het ek vir jou ’n ver­ras­sing ...” Maak dan se­ker dit is iets wat hy wil hê, en dat jy dit ge­reed het. Die ver­skil tus­sen be­lo­ning en om­ko­pe­ry? Dun grens, as jy my vra. Maar dit is on­der­han­de­ling dié, nie kin­der­spe­le­tjies nie.
Pak die bul by die ho­rings: Hier is die woor­de maar min. Jy sit jou vas­be­ra­de ge­sig op, pen die k­leu­ter vas, en rúíl daai doek. Ver­beel jou jy stoei met ’n kro­ko­dil. Dis hoe dit soms kan gaan. Maar die na­de­le daar­van is van­self­spre­kend, jou ou buf­fel.
Aan die een kant sal die kin­der­ken­ners my ’n druip­sy­fer gee vir hier­die po­ging tot kin­der­siel­kun­de. Wie is nou eint­lik die ma­ni­pu­leer­der? Ek of hy? Aan die an­der kant ge­sels ek hier met reg­te ma’s en pa’s. Men­se wie se kos op die stoof is, sel­foon in ’n an­der ver­trek lui, bad­wa­ter tap of wie se rug­by­span op pad is om die wen­drie te druk ter­wyl die doek­do­ku­men­têr hom af­speel.
My raad oor die on­der­han­de­lings is nie vrees­lik a­ka­de­mies nie: Raak ge­woond aan ver­loor, met gra­sie. Daar­mee was ek nog nooit baie goed nie. Met dank aan die SuidA­fri­kaan­se Rug­by­u­nie en In­kom­ste­diens is ek dit dees­dae wel meer ge­woond.
Som­mi­ge van die on­der­han­de­lings ver­loop eg­ter so vlot, jy wil men­se daar­van ver­tel. So kan ek in die ka­te­go­rie “goeie ma­nie­re” maar noem dat my k­leu­ter se “dan­kies” en “nee dan­kies” mooi aan­kom. Ver­al die “nee dan­kies”.
“Boe­tie, sit neer daar­die gholf­stok, jy gaan vir sus­sie raak­slaan.” “Nee dankie, pap­pa.” Reg­te klein po­li­ti­kus. Ty­dens pre­si­dent Zu­ma se staats­re­de vroe­ër die jaar was daar ook só ’n oom­blik – die be­rug­te “**** you, ho­nou­ra­ble mem­ber”. Nee dankie, pap­pa. Al ver­moed ek dat baie van die nat doe­ke in die par­le­ment wél met om­ko­pe­ry in­skik­lik ge­ruil sal kan word...
By die huis ver­loop din­ge ge­luk­kig meer be­skaaf, maar iet­wat meer on­voor­spel­baar as in ’n par­le­men­tê­re sit­ting. Want so­dra jy die erg­ste sien aan­kom, vra die klein man­ne­tjie som­mer sélf of jy sy doek sal ruil – hy gaan lê vry­wil­lig op die bed en wag. Met ’n smi­le. Én be­dank jou daar­na.
Ag­ter­na pro­beer ek dit dan in her­o­ën­skou neem. Wat het ek dié keer reg ge­doen? Ek wil ’n aan­te­ke­ning maak.
Die sleg­te nuus is: Die­self­de teg­niek werk sel­de nóg ’n keer. Die ver­ras­sings­e­le­ment is daar­mee heen, ver­moed ek.
So dít is hoe­kom ek my on­der­han­de­lings-teg­nie­ke pro­beer op­skerp. Jy weet nooit wat­ter een jy van­dag no­dig gaan kry nie. Min­stens weet ek nou ’n “wen” is nie ge­waar­borg nie, dus pak ek die pa-ta­ke met ne­de­ri­ge op­ti­mis­me aan – so kalm moont­lik, en na­tuur­lik lief­de­vol.
Jy sien, net nou die aand het hy met ’n groot vier­kan­ti­ge plak­ker op sy voor­kop gaan slaap, want hy wou. Dit is ’n veld­slag wat ek graag ver­loor het, want die oor­log was mý­ne.
Hy het – met ’n “lief vir jou, pap­pa” – stroop­soet in sy bed gaan klim, oë toe­ge­maak, en ge­slaap.