Vir 'n paar maande het inheemse Amerikaanse betogers en ander die gebou van die Dakota Access Pipeline teenstaan. Die planne vir konstruksie gaan deur heilige grond vir die Inheemse Amerikaanse stam, Standing Rock Sioux.
Maar binne dae nadat hy aangestel is, het president Donald Trump 'n memorandum onderteken wat die konstruksie van die pyplyn ondersteun. Onlangs het 'n Amerikaanse federale regter 'n versoek van stamme ontken om konstruksie op die finale skakel van die projek te stop.
Op Woensdag het die betogers egter blykbaar steun ontvang van niemand anders as Pous Francis, 'n lang tydverdediger van inheemse mense se regte nie. Die pous gesê Inheemse kulture het die reg om hulle "voorvaderlike verhouding met die Aarde te verdedig". hy het bygevoeg,
"Moenie toelaat dat diegene wat die aarde vernietig, wat die omgewing en die ekologiese balans vernietig nie, en wat uiteindelik die wysheid van mense vernietig."
As 'n inheemse Amerikaanse geleerde van omgewingsgeskiedenis en godsdienstige studies word ek dikwels gevra wat inheemse Amerikaanse leiers beteken wanneer hulle sê dat sekere landskappe "heilige plekke" of "heilige plekke" is.
Wat maak 'n berg, heuwel of prairie 'n "heilige" plek?
Ek het van my grootouers geleer oor die heilige gebiede binne Swartvoet stamgebied in Montana en Alberta, wat nie ver van Lakota-stamgebied in die Dakotas geleë is nie.
My grootouers het gesê dat heilige gebiede plekke is wat afgesien is van menslike teenwoordigheid. Hulle het twee oorkoepelende tipes heilige plekke geïdentifiseer: dié wat opsy gesit is vir die goddelike, soos 'n woonplek, en diegene wat ter syde gestel word vir herinnering, soos 'n begraafplaas of strydplek.
In my komende boek "onsigbare werklikheid" Ek dink aan die stories wat my oupas oor die godsdienstige konsepte van Blackfeet en die onderlinge verband van die bonatuurlike en natuurlike rykdom gedeel het.
My grootouers se verhale het getoon dat die Blackfeet in 'n heelal glo waar bonatuurlike wesens bestaan ​​binne dieselfde tyd en ruimte as mense en ons natuurlike wêreld. Die gode kan gelyktydig in beide die sigbare en onsigbare werklikheid bestaan. Dit is, hulle kan onsigbaar, maar bekend, binne 'n fisiese plek wat vir mense sigbaar is, leef.
Een so 'n plek vir die Blackfeet is Nínaiistáko, of Hoofberg, in die Glacier Nasionale Park. Hierdie berg is die huis van Ksiistsikomm, of Donder, 'n oerwoudse godheid. My grootouers het gepraat oor hoe hierdie berg 'n liminale ruimte is, 'n plek tussen twee ryk.
Swartvoet stam burgers kan naby hierdie heilige plek gaan om die goddelike te sien, maar hulle kan nie op die berg gaan nie, want dit is die huis van 'n godheid. Oudstes van die Blackfeet-stam glo dat menslike aktiwiteite, of die fisiese landskap in hierdie plekke verander, die lewens van godhede ontwrig. Hulle beskou dit as heilig en 'n ontheiliging.
'N Lewende teks
Heilige plekke word egter nie altyd van die mens se gebruik gebruik gemaak nie. Sommige heilige plekke is bedoel vir konstante menslike interaksie.
Antropoloog Keith Basso aangevoer in sy seminale werk "Wysheid in plekke" daardie een doel van heilige plekke was om die menslike verstand te volmaak. Die oud-Apache-ouderlinge met wie Basso gewerk het, het hom vertel dat wanneer iemand die name en verhale van hul heilige plekke herhaal, hulle verstaan ​​word as "die voorspraak van ons voorvaders herhaal."
Vir hierdie Apache-ouderlinge was plekke nie net name en stories nie - hul landskap self was 'n lewende heilige teks. Soos hierdie oudstes van plek tot plek gereis het om die name en verhale van hul heilige teks te praat, het hulle aan Basso gesê dat hul gedagtes meer "veerkragtig", meer "glad" en teenstandig is.
Die heiligheid van die pypleiding site
Op verskillende nasionale en internasionale plekke het Lakota-leier Dave Archambault Jr. gesê dat die Lakota die gebied naby die moontlike konstruksie van die Dakota Access Pipeline beskou as 'n "heilige plek" en 'n "begraafplaas" of as 'n plek Afgesien van menslike teenwoordigheid en 'n plek van menslike eerbied.
Lakota geleerde Vine Deloria Jr. beskryf die "heilige klippe" in Noord-Dakota in sy boek "The World We Used To Live In" as om die vermoë te hê om "voorwarning van gebeure te kom."
Deloria het beskryf hoe Lakota-godsdiensleiers vroegoggend na hierdie klippe gegaan het om hul boodskappe te lees. Deloria het die ervarings van 'n bisschoppelike minister van 1919 gedeel.
"'N Rock van hierdie soort was voorheen op Medicine Hill naby Cannon Ball Substasie. Ou Indiërs het na my gekom en gesê dat die bliksem daardie dag iemand in die kamp sou slaan, want 'n foto (wowapi) op ​​hierdie heilige rots het so 'n gebeurtenis aangedui. En die weerlig het 'n tent in die kamp getref en byna 'n vrou vermoor. Ek het verskeie soortgelyke dinge geken, en ook voorspelbare gebeure, ek kan nie daarvoor reken nie. "
Deloria verduidelik dat dit was "voëls, gerig deur die gees van die plek, [wat] die werklike sketse van die prente doen." Die Lakota het hierdie gebied Ínyanwakagapi genoem vir die groot klippe wat as orakels vir hul mense gedien het. Die Amerikaners het dit Cannonball genoem.
Nie net Dakota nie
Geskiedkundiges, antropoloë en godsdienstige denkers Gaan voort om te leer en skryf oor inheemse Amerikaanse godsdienstige idees van plek. Sodoende poog hulle om komplekse godsdienstige konsepte van transformasie en transendensie wat hierdie plekke ontlok, te ontleed.
Ten spyte van hul bydraes tot die akademiese interpretasie van godsdiens, vertaal hierdie begrip egter nie dikwels in die beskerming van inheemse Amerikaanse plekke vir hul godsdienstige betekenis nie. soos regswetenskaplike Stephen Pevar vertel ons,
"Daar is geen federale standbeeld wat Indiese heilige plekke uitdruklik beskerm nie. Trouens, die federale regering ontken bewus plekke. "
In die afgelope jaar het ons protes oor die potensiaal gesien ontheiliging van heilige plekke by Mauna Kea in Hawaii (oor die konstruksie van 'n ander teleskoop op 'n heilige vulkaan) Oak Flats in Arizona (oor 'n potensiële kopermyn op heilige grond) en nou by Staande Rots in Noord-Dakota.
William Graham, 'n voormalige dekaan van die Harvard Divinity School, het dit geskryf,
"Religie ... sal lank bly om 'n kritieke faktor in die individuele, sosiale en politieke lewe regoor die wêreld te wees, en ons moet dit verstaan."
Die intieme verband tussen landskap en godsdiens is in die middel van inheemse Amerikaanse samelewings. Dit is die rede dat duisende inheemse Amerikaners van regoor die Verenigde State en inheemse volke van regoor die wêreld gereis het na die winderige prairies van Noord-Dakota.
Maar, ondanks ons 200-plus-jare van kontak, het die Verenigde State nog nie begin om die uniekheid van inheemse Amerikaanse godsdienste en bande met die land te verstaan ​​nie. En tot dit gebeur, sal daar steeds konflik wees oor godsdienstige idees van grond en landskap, en wat maak 'n plek heilig.
Rosalyn R. LaPier, Visende Assistent Professor van Vroue Studies, Omgewingstudie en Inheemse Amerikaanse Geloof, Harvard Universiteit