Spraakloosheid: oorsake en terapie - Simptome - 2021
Spraakloosheid: oorsake en terapie
Spraakloosheid en spraakverlies
Afasie beteken "taalverlies". Diegene wat geraak word, kan nie meer regtig praat nie, maar kan amper gesproke taal skryf, lees of verstaan. Die oorsaak is altyd skade aan die brein, byvoorbeeld as gevolg van 'n gewas, beroerte of serebrale bloeding.
Mutisme, daarenteen, beteken sprakeloosheid wat sielkundige oorsake het. Diegene wat geraak word, word geïnhibeer in hul taalontwikkeling, hulle het massiewe kognitiewe probleme en ontwikkelingsversteurings. Dokters vermoed sosiale vrees en konflik as die oorsprong van hierdie versteuring.
Spraakloosheid kom ook voor by verskillende geestesversteurings - veral as gevolg van 'n trauma. Getraumatiseerde mense kan dikwels nie praat oor gebeure wat met die trauma verband hou nie - ons praat dan van emosionele spraakvermoë. Maar hulle gaan ook deur fases waarin hulle glad nie praat nie en staar die leemte in.
Kliniese depressie, dissosiatiewe afwykings, of grenssindroom, saam met tydperke waarin diegene wat geraak word, stilbly.
Die patologiese verlies aan taal verskil van die stilte in sosiale verhoudings. Vennote en gesinne wat nie oor konflik praat nie, sit dan aan tafel en bly stil. Hier is daar egter geen sprakeloosheid in die organiese sin nie, maar 'n kommunikasieversteuring. Die verskillende vorme van sprakeloosheid verg verskillende terapieë.
Afasie kom gewoonlik na 'n beroerte voor. Maar arterioslerose en diabetes mellitus kan ook die vate verander sodat die brein nie meer voldoende van bloed voorsien word nie. Kinders ervaar afasie gewoonlik na traumatiese breinbeserings.
Daar is verskillende soorte afasie. Met die wêreldwye vorm kan diegene wat geraak word, skaars met woorde kommunikeer. Hulle verwyder slegs fragmente van individuele woorde en verstaan ​​die woorde van ander nie. Dikwels kan hulle slegs 'n lettergreep vorm, byvoorbeeld pa of ma.
In Broca afasie, praat pasiënte nog steeds, maar hul taal val. Hulle vind dit moeilik om woorde te vorm, daar is geen predikate of onderwerpe in hul sinne nie en hulle bevat kort sinmodules. Maar hulle weet wat hulle wil uitdruk.
Wernicke se afasie verwoord iets heeltemal anders. Diegene wat geraak word, kan skaars in hul stroom van spraak gestuit word. Hulle meng voortdurend woorde, draai letters heen en weer, vind woorde uit wat geen betekenis het vir buitestaanders nie en maak onverstaanbare geluide. Hulle kom nie eers agter dat hul taal versteur is nie.
Amnestiese afasie word geassosieer met geheueverlies. Diegene wat geraak word, het geen probleme met die lees, skryf en verstaan ​​van ander se woorde nie. Maar hulle ontbreek baie terme, meestal veroorsaak deur 'n breinskedel trauma. Hulle weet wat hulle wil uitdruk, maar het die regte woorde vergeet. Daarom hou hulle op om te praat, soek die regte woord en beskryf wat hulle wil sê soos iemand wat 'n vreemde taal aanleer. Dit hoef nie ingewikkelde tegniese terme te wees nie; hulle vergeet ook alledaagse woorde soos hond of bank.
Afasie kom in verskillende vorme voor, en die terapieë om dit te genees is net so uiteenlopend. Diegene wat geraak word, moet weer linguisties kan kommunikeer. In die eerste maand beoog byna alle terapieë om die pasiënt se spraak te stimuleer.
Spraakterapeute en spraakkundiges is veral in aanvraag. Musiek- en skilderterapie lewer ook goeie resultate. Baie lyers kan hul taalvaardighede heraktiveer deur liedjies te sing. Omdat die brein melodieë hoofsaaklik in die 'ou sentrums' opslaan, dit wil sê in assosiatiewe denke, terwyl die inhoud van gesproke en geskrewe sinne oor analitiese denke handel.
Selfs mense met ernstige spraakafwykings kan woorde vorm as hul regterbrein ongeskonde is. U kan selfs nuwe lirieke leer deur ritme en melodie.
Skilderterapie open 'n kreatiewe uitlaatklep om die sosiale gevolge van wêreldwye afasie te verlig. Taal is die enjin van kommunikasie vir mense. Diegene wat nie kan praat nie, neem slegs in 'n baie beperkte mate aan die sosiale lewe deel. As die pasiënte verf, vind hulle 'n alternatief om hul gedagtes en gevoelens uit te druk. U gebruik 'n nie-verbale taal.
'N Studie deur die Universiteit van Tor Vergata in Rome het getoon dat pasiënte wat van 'n beroerte herstel het, aansienlik beter herstel het toe hulle besig was met kuns, skilderkuns of teater. Die behandeling van sprakeloosheid sluit ook arbeidsterapieë, fisioterapie en fisioterapie in.
Die eerste behandelings begin in die akute hospitaal. Die dokters verduidelik die onderliggende siekte en die spraak- en arbeidsterapie begin.
Die rehabilitasieklinieke bied dan 'n uitgebreide program aan. Dit sluit in massering en baddens, sowel as arbeidsterapie en neuropsigologiese opleiding om breinprestasie te herstel. Die behandeling duur dikwels jare, en na ontslag uit die rehabilitasiekliniek word buitepasiëntbehandeling dikwels benodig.
Pasiënte, familielede en dokters kan nie op kort termyn sukses behaal nie. Inteendeel: die verbetering van afasie verg geduld. Die geliefdes en terapeute moet aandagtig luister, hulle moet ook diegene wat geraak word mondelings ondersteun, hulle help en hulle met hul probleem aanvaar.
Mustisme kom van die Latynse woord "mutus" en dit beteken dom. Lyers aan hierdie afwyking is egter nie stom in die organiese sin nie. Hulle kan praat, maar word stil van vrees.
Mutimus is 'n taalversteuring wat ontwikkel in die kinderjare. Die kinders "swyg" in situasies waarin hulle bang is. Hulle isoleer hulself toenemend, en omdat hulle nie die uitruil met hul maats het nie, word hulle agtergelaat in sosiale leer. Haar sosiale gedrag ontwikkel min, haar emosies bly dikwels nie beïnvloed nie.
In die puberteit word diegene wat geraak word meestal buitestanders; hulle misluk op skool en by die werk en ly daarom aan depressie. Die risiko vir selfmoord is groot.
Mutistiese kinders verskil van skaam mense omdat hulle nie bewustelik kan besluit om stil te bly nie. Skaam kinders kan soms nie hul mond oopmaak in die teenwoordigheid van vreemdelinge nie. As ander mense egter met hulle praat, reageer hulle. Mutismpasiënte kan dit nie vrywillig doen nie.
Geaffekteerde persone ly aan oormatige angs, selfs as babas: hulle hou vas aan hul ouers, kan dit nie verdra sonder om die moeder te wees nie; hulle onttrek; hulle slaap sleg; hulle is geneig tot woedebuie en huilende trane.
In die kleuterskool, wanneer kinders gewoonlik met hul maats speel en die wêreld buite ontdek, word hul vrees vir praat gekonsolideer as 'n onvermoë om te praat. Daar is ook 'n stywe liggaamshouding, 'n leë voorkoms; hulle kyk weg as ander hulle in die oë kyk; hulle lag nie hardop in die openbaar nie.
Angslyers het 'n lae stimulasiedrempel in die amygdala. Hierdie amandelkorrel stuur senuwee-impulse uit wat op gevaar dui. Dit was vanuit 'n evolusionêre oogpunt belangrik, want op hierdie manier kan ons vinnig uit 'n dreigende situasie ontsnap, en die metabolisme loop op volle spoed en verskerp die sintuie.
By mense wat te angstig is, reageer die amandelkorrel heftiger as wat nodig sou wees vir selfbeskerming. Die gevaar wat hy inhou is nie regtig daar nie.
Kinders wat aan selektiewe mutisme ly, beskou sosiale kontakte as 'n gevaar: die vreesprogram van die brein word in die kleuter, op skool, met die onderwyser, opsigter of bure aangebied. Dit is nie gepas om daarvan te spot nie: die gevaar is nie werklik nie, maar die gevoelens van vrees is.
Dus, selfs as die kind rasioneel weet dat daar geen gevaar is nie, sal sy handpalms sweet, hy wil aan die situasie ontsnap, sy hart loop en die taal stop. Die kind word stom om te ontsnap uit die vrees wat verband hou met kommunikeer deur middel van spraak.
Mutisme word beskou as 'n sosiale angsversteuring. Die vrees sentrum in die brein oorreageer. Dit is meestal selektiewe mutisme: die taal word uitgekryt as die kind met mense moet praat wat nie deel is van die naaste familie nie.
Die meeste mense met die versteuring het 'n genetiese geneigdheid tot angs. Hulle is bang vir vreemdelinge en situasies.
Mutisme hou ook verband met spraakprobleme. Baie kinders wat aan hierdie versteuring ly, het ook algemene spraakafwykings.
Byna alle mense wat aan selektiewe mutisme ly, het ten minste een ouer wat ook sosiaal geïsoleer is. 3 uit die vier ouers het selfs 'n angsversteuring. Die vraag na die genetiese basis, soos gewoonlik die geval, kan nie onomwonde uitgeklaar word nie: het die kinders hul wanorde ontwikkel omdat die ouers hulle die vreesgedrag geleer het? Of het hulle die gedrag geërf?
Baie belangrik: selfs al is daar oorvleueling in die simptome, het mutisme niks met mishandeling of trauma te doen nie. Ongelukkig word ouers wat hul hulp soek soms verdink dat hulle hul kinders verwaarloos of selfs mishandel het.
Mutisme is ongelukkig vir baie dokters onbekend. Aan die ander kant ken taalkundiges en kindersielkundiges meestal die patroon. Psigiatrie, sielkunde en spraakterapie is die vakke wat met mutisme te doen het.
Mutisme word as 'n wanorde erken en het ernstige sosiale gevolge as dit nie vroeg erken word nie. Die kinders veroorsaak nie probleme nie, maar hulle mis geleenthede in die lewe en geniet hul kinderjare min, omdat hulle hulself van sosiale aktiwiteite uitsluit.
Op skool word hulle buitestanders, neem nie mondeling deel nie en ontvang daarom swak grade, en sielkundige probleme ontplof tydens puberteit. Mutisme groei nou tot 'n volledige sosiale fobie, en sprakeloosheid word geassosieer met kliniese depressie.
Terapieë moet in die kleuterskool begin, op die skool is diegene wat geraak word spesiale terapie en skoolondersteuning nodig vir elke vlak.
Verskeie terapieë lei tot sukses vir diegene wat geraak word. In die verlede het kinders met hierdie afwyking dikwels analitiese spelterapie deurgemaak omdat professionele persone die versteuring interpreteer as gevolg van trauma in die vroeë kinderjare. Hierdie diagnose word vandag as verkeerd beskou.
Ander dokters het familiekonflikte vermoed en deur die gesin se dinamika gewerk aan die verhoudingsdinamika en projeksies van die ouers. Hierdie terapie is ook nuttig vir genetiese ingesteldheid. Aangesien die vaders en moeders van diegene wat geraak word ook aan soortgelyke probleme ly, speel gesinsdinamika beslis 'n rol in die ontwikkeling van die versteuring.
Spraakterapie beloof egter die beste resultate. Dit rommel nie volgens vorige patrone nie, maar begin van die huidige toestand. Stap vir stap herbou sy die taalpatrone van diegene wat geraak word, en help hulle om taalvrees by sosiale groepe te oorkom. Die terapeut begin byvoorbeeld deur die pasiënt geluide na te laat. Dan vorm hulle lettergrepe, latere woorde en kort sinne. Later het diegene wat geraak is, die tekste hardop gelees en aan die einde moes hulle vrylik praat.
In die laaste fase is dit "in die veld". Diegene wat geraak word, oefen werklike situasies: hulle vra byvoorbeeld vreemdelinge oor die tyd of gaan koop in die bakkery.
Logopedie word hier gedragsterapie, en gedragsterapie is ook nuttig om mutisme te beheer. Gedragsterapeute stel ook net belang in die oorsake van skadelike gedrag in die verlede. Hulle neem egter aan dat diegene wat geraak word vermygedrag geleer het en dit daarom kan ontleer.
Nog meer: ​​Spraaklose mense verhoog hul vrees permanent deur hul gedrag. Taal is altyd 'n stelsel van verhoudings en verander die verhoudingsdinamika. Ons kan nie kommunikeer nie. Wie homself toemaak, hetsy vrywillig of onwillekeurig, soos dié wat aan mutisme ly, gee 'n teken aan ander: ek wil nie met jou praat nie. By die ander kom die boodskap: Ek onderskei my van u, wat beteken dat die ander diegene wat geraak word, uitsluit.
As u nie met u klasmaats of kollegas praat nie, veral as u vier of op reis is, nooi die ander u nie meer na groepbyeenkomste nie. Diegene wat hierdeur geraak word, kyk net van buite na die sosiale lewe. Die verhoudings van ander word vreemder vir die sprakelose, en dit maak dit nog moeiliker om kontakte te bewerkstellig.
Mutante wat hieraan ly, toon die hele spektrum van geslote ingesteldheid. Hulle is sprakeloos, die belangrikste middel van ons kommunikasie, maar vries ook hul gebare en gesigsuitdrukkings. Die ander weet nie wat in hulle aangaan nie, en dit laat hulle eng lyk.
Gedragsterapie bevorder die gewenste gedrag deur vormgewing. Diegene wat geraak word, neem eenvoudige stappe in die rigting van 'n ander gedragspatroon, en die terapeut moedig hulle aan om dit te doen, byvoorbeeld deur aan te toon hoe hierdie gedrag positiewe gevolge het.
In die ketting verbind die gedragsterapie by diegene wat geraak word, fragmente van aktiewe kommunikasie wat reeds bestaan. 'N Pasiënt kan byvoorbeeld sprakeloos wees as hy in 'n groep is, maar huiwer om oogkontak te maak. Dan kan die terapeut spesifiek oefen om hierdie oogkontak te verduur, dit te verleng en met spraak te verbind, byvoorbeeld diegene wat geraak word, kan eers aan die begin knik of hul kop skud en dan rustig antwoord met ja of nee later.
Met die aanmoediging rig die terapeut spesifiek die aandag van die betrokke persoon op 'n sekere gedrag ten einde 'n veranderde gedrag voor te berei of te versnel. As die pasiënt woorde met sy lippe vorm sonder om dit te sê, kan hy hom vra: "Sê dit asseblief hardop."
Wanneer die terapie begin, begin vervaag. Die terapeut neem nou maar stadig maar seker die draers terug totdat die geaffekteerde mense ook hul nuwe gedrag in die alledaagse lewe gebruik.
Psigiatrie en neurologie fokus op die neurobiologiese en biochemiese dimensie van die versteuring. As die angsentrum hipersensitief is, is die serotonienvlak laag. Serotonienheropname-remmers verhoog serotonien in die breinmetabolisme.
Sulke middels werk teen depressie, angsversteurings, kompulsiewe afwykings, Boderline-sindroom en post-traumatiese afwykings en ook teen mutisme. Medikasie alleen is gevaarlik in al hierdie siektes. Of dit nou organies is of nie: Geestesversteurings het 'n groot sosiale impak, en die geleerde vermygedrag by sprakelose mense kan nie verander word deur die serotonienvlakke te verhoog nie.
Gekombineerde spraak- en gedragsterapie wat medikasie ondersteun, word nou beskou as die beste manier om mutisme te behandel.
Baie dokters is nie vertroud met die siekte nie, en so ook baie ouers. Mutisme as 'n sosiale afwyking kan baie goed hanteer word as dit vroeg erken word. Die kind kan dan vroegtydig die sosiale patrone aanleer; dit raak net moeilik as dit stol.
Ouers en onderwysers moet let op die volgende simptome:
1) Word 'n kind stil in sekere situasies of teenoor sekere mense sonder 'n algemene spraakversteuring?
2) Praat die kind baie (en gemaklik) met mense wat hy vertrou, maar word stil sodra daar vreemdelinge opdaag?
3) Neem die kind selde deel aan aksies deur portuurgroep, maar neem dit altyd die sentrum binne die gesin?
4) Sluim die kind weg van die toets van hul fisieke vermoëns, of dit fietsry, hardloop of klim?
Mutisme en outisme
Selfs outistiese kinders praat dikwels nie, onverstaanbaar nie, of hulle is geslote vir vreemdelinge. Dit is vir lekepersone baie moeilik om te weet of 'n kind aan mutisme of 'n outistiese spektrumversteuring soos Autisme of Asperger ly.
Drie kenmerke onderskei egter outisme van mutisme-pasiënte:
1) Outistiese kinders onttrek altyd, hulle vermy altyd kontak en hou altyd stimuli uit hul omgewing weg. In teenstelling met mutisme-pasiënte, bou hulle hul eie wêreld, dit wil sê, hulle stimuleer hulself. Mutiste, aan die ander kant, bly stil teenoor klasmaats, onderwysers en vreemdelinge, maar is uiters geheg aan hul ouers.
2) Dit geld ook vir gevoelens. Outistiese mense is "koud" soos babas; hulle het self 'n abstrakte verhouding met hul ouers en broers en susters. Mutiste, daarenteen, is baie emosioneel in die gesin as daar geen gevaar bestaan ​​nie.
3) Outistiese mense ly gewoonlik aan 'n taalversteuring op neurolinguistiese vlak. U taal verskil grootliks van ander as dit kom by die alledaagse kommunikasie; dikwels ontwikkel hulle hul eie grammatika en buitengewone taalfigure. Hulle leer taal as sosiale kommunikasie soos 'n telefoonboek sonder om die sensuele inhoud te begryp.
Mutists het egter nie 'n organiese steuring om taal aan te leer nie, maar remme om dit te gebruik. Hulle is dikwels baie goed daarmee om op skool te skryf en vergoed dus vir hul stilte as hulle mondelings moet bydra.
Instruksies vir onderwysers
Onderwysers wat nie vertroud is met die afwyking nie, word oorweldig deur mutistiese kinders. Ongelukkig gedra hulle dikwels heeltemal verkeerd teenoor diegene wat geraak word. 'N Kind wat nie praat nie, word tradisioneel as hardkoppig beskou, selfs al is die kere 'n goeie manier om kinders te dwing om te praat.
Mutiste is egter nie skoolweierings wat onderwysers wil wys dat hulle weier om te kommunikeer nie - hulle kan nie anders as om stil te bly nie.
Om die steuring geheim te hou, is die verkeerde manier om te gaan. Alle volwassenes wat op skool kontak met die kind het, moet weet van die gedragspatroon en nie die kind dwing om te praat nie.
1. Aan die ander kant moet u dit prys as dit praat.
2. Onderwysers moet let op of klasmaats die kind boelie of uitsluit.
3. Die kind moet in die normale klasvereniging bly.
4. Die onderwyser kan die kind soortgelyke take aanbied waarin hy nie hoef te praat nie: skilder, skryf, lees of speel.
5. Onderwysers kan die kind vriendelik ondersteun om met ander kinders te speel, byvoorbeeld om daarmee te skilder.
6. Die kind kan rekenaars gebruik om te kommunikeer, of simbole en gebare.
7. Groepwerk kan die grense van die taalversperring afbreek.
8. Die kind kan sit met kinders wat nie baie bang is daarvoor nie en die werkgroep moet nie verander nie.
Hulp vir die gesinne
Om mutisme te oorkom, is die gesin die beginpunt van die gesin. Baie ouers raak gewoond aan 'n gedragspatroon wat blykbaar die kind beskerm, maar dit vererger die wanorde: hulle weet van die vrees wat die kind in sosiale verhoudings buite die gesin het. Omdat dit vir die kind so moeilik is om met vreemdelinge te praat, praat hulle vanself - ook met die dokter, terapeut of onderwyser.
Dit laat die kind vasgevang word in sprakeloosheid. Aan die ander kant moet die ouers die kind ondersteun om self te praat en, so moeilik soos dit lyk, dit stap vir stap bloot te stel aan situasies waarin dit die vrees kan hanteer.
U mag ook nie die "sensitiewe" kinderregte tuis verleen nie.
Omgekeerd moet die ouers nie oormatige druk uitoefen nie. As die kind nie praat nie, is dit nie omdat hulle nie lus het nie, maar omdat hulle nie kan praat nie weens hul vrees. As ouerlike druk ekstra spanning opbou, vererger dit die simptome.
Bo alles moet ouers weet dat om uit die slakskulp te kom, 'n lang proses is waarin sukses baie stadig verloop.
Spraakloosheid en trauma
Mutisme is waarskynlik nie as gevolg van traumatiese ervarings nie. Maar trauma kan ook lei tot sprakeloosheid.
Breinnavorsing verduidelik vandag waarom dit so is. Die amygdala en hippocampus is die streke in die brein wat die belangrikste is vir die simptome van getraumatiseerde mense. Die amandelpitte verwerk reaksies op ervarings wat met sterk affekte geassosieer is en stoor dit. Die hippocampus verwerk bewuste herinneringe en organiseer dit.
Die hippocampus kan nie meer sy funksie onder spanning verrig nie, omdat 'n verhoogde vrystelling van kortisol dan sy aktiwiteit onderdruk. Dit is waarskynlik die rede waarom mense met post-traumatiese stresindroom verdraaide herinneringe het. Die Brocasche-sentrum in die linker helfte van die korteks beheer die taaluitdrukking. Tydens 'n traumatiese gebeurtenis word dit net soos die hippocampus geïnhibeer. In die traumatiese situasie reageer ons dus sprakeloos.
Aangesien die getraumatiseerde situasie in die brein homself herhaal by getraumatiseerde mense met toepaslike snellers, het hulle ook nie die woorde nie.
In hierdie fases hanteer buitestaanders diegene wat geraak word die beste as hulle die geleentheid gee om nie hul gevoelens mondelings uit te spreek nie. Dit geld terapeute, maar veral getraumatiseerde persone in die hof.
Mense wat aan kliniese depressie ly, bipolêre mense in 'n depressiewe fase en pasiënte met grense gaan ook deur tye wanneer hulle min of meer sprakeloos is.
Depressiewe mense meld 'n muur tussen hulle en die buitewêreld; hulle voel 'n muur tussen hulself en ander mense wat hulle nie kan kommunikeer nie.
Alhoewel hulle amper nie kan praat nie en dikwels net uittreksels uitwerp, steel of stilbly, kompenseer baie van hierdie pasiënte vir hul onvermoë om te praat deur te skryf. Dit moet beslis 'n terapeut ondersteun.
Spesifieke sprakeloosheid is veral belangrik as dit by die versteuring kom. As mense oor depressie gevra word, staar hulle dikwels in die lug op, sê hulle glad niks en kan niks sê nie.
In hierdie fase moet terapeute diegene wat geraak word wat selfmoordgevaar loop, openlik aanspreek. Selfmoord kondig homself dikwels aan deur te onttrek aan kommunikasie en veral deur op te hou praat.
Lewende mense rapporteer van 'n 'ander wêreld' waarin hulle hul bevind, waarin hulle nie meer regtig oor die alledaagse lewe kommunikeer nie, dit wil sê, oor werklike sosiale verhoudings. 'N Konstante blik wat na die ander wêreld kyk, sluit aan by die sprakeloosheid.
Dit is verkeerd om te dink dat om oor die gevaar te praat net selfmoordbedoelings aanhelp. Bewustelose selfmoordfases, verdeling van kommunikasie en verlies van taalkommunikasie gaan hand aan hand. As ons net oor die gevaar praat, word daar dikwels 'n brug gebou vir diegene wat geraak word om na die "wêreld" terug te keer. (Dr. Utz Anhalt)
Juebin Huang: Afasie, MSD Manual, (verkry 26 Augustus 2019), MSD
Ercole Vellone et al .: Slagoorlewendes wat van kuns hou, het 'n beter lewensgehalte as diegene wat dit nie doen nie, European Journal of Cardiovascular Nursing, (verkry 26.08.2019), Researchgate
Bandelow, Borwin et al .: Duitse S3-riglyn vir die behandeling van angsversteurings, (verkrygbaar 26.08.2019), DGPPN
Vadakkan C., Siddiqui W .: Claustrophobia, StatPearls Publishing, (verkry 26 Augustus 2019), PubMed
ICD-kodes vir hierdie siekte: R47.0, G31.0ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.