PressReader - Sarie: 2016-01-01 - Beer A­dri­aan­se
Sarie - 2016-01-01 - Vermaak -
Hy is be­dre­we as mu­siek­ma­ker, skry­wer, re­gis­seur . . . maar Beer is die trots­ste op die kyknet-reeks waar­van hy die re­gis­seur is. “Dis die sa­me­loop van vier jaar se har­de werk, van­dat ek en Ja­co S­mit [lees ook bl. ???] dit ge­skryf en toe ’n kort­film ge­maak het. Ons werk nou aan die twee­de sei­soen.”
Nog ’n hoog­te­punt was om as trom­spe­ler in En­ge­land te toer saam met die A­fri­kaan­se rock­groep Zink­plaat. “Ons speel dees­dae net so een keer ’n jaar saam, maar ek speel ook nog vir die in­stru­men­ta­le groep Mr. Cat & the Jackal.”
Dié lief­de vir mu­siek en kre­a­ti­wi­teit kom van sy ma, die ro­man­skry­wer Wilna A­dri­aan­se. “My jon­ger broer, Ja­co, skryf ook, so dis be­slis in ons ge­ne!”
Beer was al die or­ga­ni­seer­der van fees­te soos A­von­toer, deur sy maat­skap­py De Pla­te Kom­pan­jie, en is in klein rol­le­tjies te sien in Vir Al­tyd en Boer soek ’n ou.
Van­jaar wil hy meer op to­neel­spel fo­kus. “Ek ge­niet ver­al ko­me­die­sket­se en sal ook een­dag ver­hoog­werk wil doen,” sê hy.
< veer­tien het ek vir ein­ste Die Bur­ger be­gin be­rig­gies skryf. Die R24 wat ek as be­ta­ling ge­kry het, was die mees a­ma­zing ge­voel. Ter­wyl ek aan die Kaap­se Tech­ni­kon joer­na­lis­tiek stu­deer het, was dit trein­geld. Har­de werk is in my ge­ne. My pa, Wil­son, het vir kor­rek­tie­we diens­te en la­ter as se­ker­heids­wag ge­werk. Hy het deel­tyds ma­triek en daar­na ’n te­o­lo­gie­graad vol­tooi. Van­dag is hy pre­di­kant by die A­fri­can Met­ho­dist E­pis­co­pal-kerk in Bell­vil­le-suid, soort­ge­lyk aan die Me­to­dis­te. My ma is nou huis­vrou en be­trok­ke in die ge­meen­skap, kerk. Sy sê sy is be­si­ger as die pre­di­kant! Hoe het die koe­rant-gog­ga ge­byt? Ek was van graad ne­ge by die skool­koe­rant be­trok­ke en het Nas­pers se kur­sus daar­voor by­ge­woon. Daar is ’n koe­rant­fo­to waar ek hand op­steek, so ’n ma­er, klein laai­tie. Hul­le het ge­sê stuur jul sto­ries en ek het: ’n o­pi­nie-stuk oor tie­ner­seks vir Jong­bur­ger. Dis ge­pu­bli­seer en van toe af het ek hul­le met sto­ries ge­pes. Daar was selfs ’n paar mis­daad­sto­ries uit my ge­meen­skap. Hoe lees jy dees­dae koe­rant? Toe ek by die koe­rant was, was ek ver­knog aan die ge­druk­te me­dia. Dees­dae lees ek dit meer en meer aan­lyn. So kan ek nuus van oor die wê­reld kry. Ek het gis­ter ’n ge­druk­te koe­rant by my ma-hul­le ge­lees en daar­na ver­skrik­lik ge­nies. Dis nie meer ’n ge­woon­te nie, dit maak my vin­gers vuil! Die ra­dio was ook al­tyd deel van jou leef­wê­reld. En al die ra­di­o­per­soon­lik­he­de huis­vrien­de. Ver­al Co­bus. Ek het nooit ge­dink ek sal een­dag in daai stoel sit nie. In ’n sta­di­um het ek ge­dink ek’s nie goed ge­noeg nie. Ek het nog nie re­grets nie. Hoe­kom sal jy spyt wees? Die ure is on­ge­naak­baar. Jy kan nie moeg op die lug wees nie, dis ’n te­ken van dis­re­spek teen­oor die luis­te­raars. Hul­le kan jou nie sien nie en vorm prent­jies in hul kop met net jou s­tem as ver­wy­sing. As jy moeg, hart­seer of weer­loos is, vra hul­le gou: “Haai, waar’s jou glim­lag va­nog­gend?”
Saans lees ek ’n paar keer per week die A­fri­kaan­se nuus op SABC2. Dis nie so mak­lik om daar­na af te ska­kel nie. Ek kyk tot laat­aand in­ter­na­si­o­na­le Tv-nuus, flip . . . flip . . . flip tus­sen die ka­na­le.
Smid­dae is ek tot so een­uur by Mo­ni­tor en pro­beer daar­na ’n half­uur slaap. As ek te be­sig is – ek is die ko­ning van die po­wer nap. En kan op e­ni­ge plek vyf mi­nu­te in­dut. As dit moet, kan ek so twee keer ’n week met net vier uur se slaap reg­kom. Of luis­te­raars van jou hou, is nie al­tyd ’n ra­si­o­ne­le ding nie. Jy dring hul pri­vaat­ste ruim­tes bin­ne en as jy van die lug af ver­dwyn, soos Co­bus met sy af­tre­de, kan dit se­ker voel as­of ie­mand dood is. Ek het dit be­sef toe ek RSG se Sa­ter­dag­aand-mu­siek­pro­gram aan­ge­bied het. Luis­te­raars het eers nie van my ge­hou nie. Hul­le sê som­mer mak­lik op die so­si­a­le me­dia: Ag, wat weet jy nou? La­ter het ek be­sef men­se be­gin aan my ge­woond raak. Hul­le het my mu­siek­keu­ses be­gin ge­niet. Die i­ro­nie is, ek het pre­sies die­self­de goed ge­speel. Die vreem­de­ling moes eers ’n huis­vriend word. Kry jy soms vreem­de op­roe­pe van luis­te­raars? Toe ek nog my mu­siek­pro­gram aan­ge­bied het, was daar ’n groot on­der­steu­ner. Sy het my ge­reeld ge­bel, selfs in die week. Toe kon­tak haar sus­ter my en sê sy is dood, sal ek ’n bood­skap­pie vir haar uit­saai? Wat ek toe doen. Net om la­ter uit te vind sy is spring­le­wen­dig, dis sy­self wat my oor haar “dood” in­ge­lig het. Jy en A­ni­ta Vis­ser bied vlieg in tan­dem. Ek wou al lank­al saam met haar werk, van­dat ek op ra­dio be­gin het. Ek hou van haar styl en ons het die­self­de wer­ke­tiek. As jy ge­dink het ék werk hard . . . Mo­ni­tor verg baie voor­be­rei­ding. As een nie sy kant b­ring nie, kan die ver­hou­ding vin­nig ver­suur – dis hoe­kom ons uit­saai-hu­we­lik so goed werk. Ons is al­bei werk­es­els. Van­jaar vier jy ’n wit Kers­fees in New York. My eer­ste reis, op ag­tien, was juis A­me­ri­ka toe. Dit was ook my eer­ste vlieg­tuig­rit. My eer­ste wit Kers­fees was in 2005 toe ek Me­dia24 se kor­re­spon­dent in Lon­den was. Ek gaan New York toe saam met ’n vriend wat ek by­na so lank soos my­self ken. My en Mor­né [Mey­er] se per­soon­lik­he­de ver­skil baie. Ek sal waar­skyn­lik al­les wil doen waar­van hy nie hou nie. Mu­seums, die New York Tra­de Cen­ter be­soek, by bo­heem­se kof­fie­plek­ke uit­hang. Hy sal saans wil jol en dan laat­slaap. (Maar moe­nie vir die ge­meen­te sê nie . . . Hy’s ’n pre­di­kant.) Wat is jou guns­te­ling-wê­reld­stad? Bu­e­nos Ai­res, hoe­wel ek nie ge­dink het ek gaan daar­van hou nie. Ek kan die stad steeds hoor a­sem­haal as ek stil­sit, dis as­of dit vir jou sing. Ek hou van die kul­tuur, die men­se wat ne­ge­uur saans be­gin reg­maak vir aand­e­te en dan tot wat­ter tyd kui­er. Sul­ke pas­sie­vol­le, v­rien­de­li­ke mens-men­se. By­na soos Suid-a­fri­ka­ners op ’n goeie dag! Pa­rys lê jou ook na aan die hart. Hoe laat die ter­ro­ris­te-aan­val in No­vem­ber daar jou voel? Dit was by die ein­ste S­ta­de de Fran­ce-sta­di­on, wat deur ter­ro­ris­te ge­tei­ken is, waar ek in 2005 my lon­ge uit­ge­skree het vir die Bok­ke. (Ons het 20 – 26 ver­loor.) En ek ver­beel my ek ont­hou nog die kort­paad­jies tot by Pa­rys se 10de dis­trik waar Isis-skur­ke op on­skul­di­ges by die Le Pe­tit Cam­bod­ge­re­stau­rant los­ge­brand het. Ek kan nie help om te won­der of die wê­reld nou reg­tig mal ge­word het nie . . . Hou jy van men­se om jou? Ek hou ook van my stil­tes, ek is ’n bie­tjie van ’n lo­ner. Huis toe gaan en die deu­re toe­trek, soms nie eens die TV aan­sit nie. Dis hoe ek her­laai. Maar ek put baie e­ner­gie uit men­se se sto­ries. Skep moed uit wat hul­le deur­gaan. Ek pro­beer om on­ver­tel­de sto­ries ’n s­tem te gee, in my ru­briek in Die Bur­ger, Beeld en Volks­blad en selfs op Mo­ni­tor. Om nie net