Was nogal iets om by 450+ woes Charismatiese Christene op krukke op te daag (bietjie soos 'n vuur wat uitbreek in 'n brandweerstasie). Laat ek net dít sê: Daar ís vir my voet gebid! Die een ou het gesê sy eie been het begin spring toe hy vir my bid. “Wrong leg!” het ek 'n grappie probeer maak - het dit eintlik baie waardeer, beautiful mense.
Ek het 'n paar keer met Heidi kon gesels. Sy het 'n ongelooflike indruk op my gelaat. Een van die mees fassinerende mense wat ek nog ooit raakgeloop het. Moeilik om te beskryf. ŉ Vreemde wese.
En as 'n boom aan sy vrugte geken word is dit waar. Hulle kom wel uit uiteenlopend verskillende tradisies, maar hulle deel 'n soortgelyke passie vir Jesus en altwee glo dat ons Hom op 'n spesiale manier ontmoet tussen die armstes van die armes.
Heidi (ook 'n klein vroutjie) se hele bestaan, net soos moeder Teresa destyds, word geken deur liefde en eenvoud. As jy haar sien het sy 'n kind onder die arm of sit sy tussen 'n klomp Mosambiekse vrouens plat op die vloer in Portugees en gesels. Die hele Villiage of Joy wemel van “haar kinders”, hulle noem haar “Mamma Aida”. Baie van die kinders wat sy jare gelede in haar huis ingeneem het is vandag leiers op die basis.
Heidi het haar eie manier van dinge doen. Sy sal byvoorbeeld dikwels wanneer sy 'n lesing aanbied - aan die meer as 400 internasionale studente by Iris se basis in Mosambiek - vir 'n lang ruk plat op die vloer gaan lê in stilte, of kliphard begin bid. Of met die mikrofoon tussen studente of gemeentelede gaan sit terwyl sy preek. Soms sal sy 'n hele lesing aanbied op haar knieë - of op haar rug - ook wanneer sy duisende mense in een van die makro gemeentes in Amerika of Kanada toespreek.
Sy maak ook elke nou en dan 'n vreemde geluid - wat ek nie weet hoe om neer te skryf nie - iets tussen 'n sagte huil en 'n sug.
Aan die ander kant is sy heeltemal plat op die aarde. Ek dink dit was een van die Suid-Afrikaanse dokters, of sy vrou, wat gesê het ek moet oplet hoe totaal sy op die persoon voor haar fokus. Wanneer sy met jou praat voel dit of jy op daardie oomblik die enigste persoon is wat saak maak (behalwe nou vir Jesus natuurlik). Ek het dit elke keer gevoel, selfs in die onderhoud.