"Hoekom skryf jy nie vir jou man nie?" het die man gevra. En dis about hoe lank dit gehou het ook – 'n paar sekondes en gelukkig fokol skade. 'n Paar ander mense was gelukkig genoeg om reeds teen 6:25 op hulle kakhuise te sit en die bruinbere het dus nie in hulle broeke beland nie. Dit het plaasgevind omtrent 1870 in Parys. 'n Groep jong skilders het die eerste kern gevorm en het tot die eind die knapste meesters van die rigting gebly. In Aramees lui die frase op die muur as volg: “Mene, mene, tekel uparsim”. Daniël vertaal dit as werkwoorde met die betekenis van: “Getel, getel, geweeg en verdeel.” Belsasar se koningskap is aan die einde (“numbered”), die netto resultaat daarvan is te min, dit weeg nie swaar genoeg nie, en dit sal verdeel word in die koninkryk van die Mediërs en Perse (parsim is natuurlik ook ‘n woordspel op die woord vir die Perse). Die einde het dus vir Belsasar aangebreek. Die oordeel word ook daar dieselfde aand oor hom voltrek. Hy word vermoor.