'N Nader kyk na Alice Munro se kort storie' weghol '
'N Nader kyk na Alice Munro se' Runaway '
Die bok en die meisie
"Runaway" deur die Nobelprys, die voormalige Kanadese skrywer Alice Munro , vertel die verhaal van 'n jong vrou wat weier om 'n slegte huwelik te ontsnap. Die verhaal debuteerde in die 11 Augustus 2003, die uitgawe van The New Yorker . Dit verskyn ook in Munro se 2004-versameling met dieselfde naam. U kan die storie gratis op die New Yorker se webwerf lees.
Onmiddellike mense, diere en emosies is oorvloedig in die storie.
Die vrou, Carla, is twee keer 'n weghol. Toe sy 18 jaar oud was, het sy weggehardloop om haar man, Clark, te trou teen haar ouers se wense en is sedertdien van hulle vervreem. En nou, op 'n bus na Toronto, loop sy 'n tweede keer weg-hierdie keer van Clark.
Carla se geliefde witbok, Flora, blyk ook 'n weghol te wees, wat onverklaarbaar verdwyn het kort voor die begin van die storie. (Teen die einde van die storie is dit egter waarskynlik dat Clark al lankal van die bok ontslae raak.)
As ons dink aan "wegloop" as "buite beheer" (soos in die "trein"), kom ander voorbeelde in die storie voor. Eerstens is daar Sylvia Jamieson se weghol-emosionele aanhegsel aan Carla (wat Sylvia se vriende ontslaglik beskryf as 'n onvermydelike "geliefde op 'n meisie"). Daar is ook Sylvia se weghol-betrokkenheid by Carla se lewe en stoot haar langs 'n pad wat Sylvia voorstel, die beste vir Carla is, maar wat sy dalk nie gereed is of wil nie.
Clark en Carla se huwelik blyk 'n wegloopbaan te volg. Ten slotte, daar is Clark se wegholstemperatuur, wat vroeg in die verhaal gedokumenteer word, wat dreig om gevaarlik te word wanneer hy in die nag na Sylvia se huis gaan om haar te konfronteer om Carla se vertrek aan te moedig.
Parallelle tussen bok en meisie
Munro beskryf die bok se gedrag op maniere wat Carla se verhouding met Clark weerspieël.
"Aanvanklik was sy Clark se troeteldier heeltemal, volg hom oral en dans vir sy aandag. Sy was so vinnig en grasieus en uitdagend as 'n katjie, en haar gelykenis aan 'n onskuldige meisie in liefde het hulle albei laat lag."
Toe Carla die eerste keer by die huis verlaat, het sy baie op die sterreoog van die bok gedra. Sy was gevul met 'n bietjie vreugde in haar strewe na 'n "meer outentieke soort lewe" met Clark. Sy was beïndruk deur sy goeie lyk, sy kleurvolle werkgeskiedenis, en "alles van hom wat haar geïgnoreer het."
Clark se herhaalde voorstel dat "Flora dalk net gegaan het om haarself 'n billy te vind" natuurlik parallel met Carla se weg van haar ouers om met Clark te trou.
Wat veral oor hierdie parallel dreig, is dat Flora se eerste keer verdwyn, sy is verlore maar nog steeds lewendig. Die tweede keer dat sy verdwyn, lyk dit amper seker dat Clark haar doodgemaak het. Dit dui daarop dat Carla in 'n baie meer gevaarlike posisie sal wees vir die terugkeer na Clark.
Soos die bok verouder het, het sy alliansies verander. Munro skryf: "Maar toe sy ouer word, het sy haarself aan Carla bevestig, en in hierdie aanhangsel was sy skielik baie wyser, minder skittig. Sy was in staat om in plaas van 'n gedempte en ironiese soort humor."
As Clark die bok doodgemaak het (en ek dink hy het), is dit simbolies van sy verbintenis om enige van Carla se impulse dood te maak om onafhanklik te dink of op te tree - om niks anders as die "onskuldige meisie in die liefde" te wees nie getroud met hom
Carla se verantwoordelikheid
Alhoewel Clark duidelik aangebied word as 'n moorddadige, stultifying force, plaas die storie ook die verantwoordelikheid vir Carla se situasie op Carla self.
Oorweeg die manier waarop Flora Clark toelaat om haar te troeteldier, alhoewel hy dalk verantwoordelik was vir haar oorspronklike verdwyning en waarskynlik haar gaan doodmaak. Wanneer Sylvia haar probeer troeteldier sit, sit Flora haar kop neer asof sy skink.
"Bokke is onvoorspelbaar," vertel Clark Sylvia. "Hulle kan lekker lyk, maar hulle is nie regtig nie. Nie nadat hulle grootword nie." Sy woorde lyk ook van toepassing op Carla. Sy het onvoorspelbaar opgetree, met Clark geplaas, wat haar ergernis veroorsaak het, en Sylvia "gejaag" deur die bus te verlaat en Sylvia te laat vlug.
Vir Sylvia is Carla 'n meisie wat leiding en spaar nodig het, en dit is moeilik vir haar om te dink dat Carla se keuse om terug te keer na Clark die keuse was van 'n volwasse vrou. "Is sy grootgeword?" Sylvia vra Clark om die bok. "Sy lyk so klein."
Clark se antwoord is dubbelsinnig: "Sy is so groot soos wat sy ooit gaan kry." Dit dui daarop dat Carla se "grootword" dalk nie soos Sylvia se definisie van "grootword" lyk nie. Uiteindelik kom Sylvia om Clark se punt te sien. Haar verontschuldiging brief aan Carla verklaar selfs dat sy die fout gemaak het om op een of ander manier te dink dat Carla se vryheid en geluk dieselfde was.
Clark se troeteldier heeltemal
By die eerste lesing kan jy verwag dat, net soos die bok-alliansies van Clark na Carla, Carla, ook alliansies verander het, meer in haarself en minder in Clark kon glo. Dit is beslis wat Sylvia Jamieson glo. En dit is wat gesonde verstand sou dikteer, gegewe die manier waarop Clark Carla behandel.
Maar Carla definieer haarself heeltemal in terme van Clark. Munro skryf:
Terwyl sy weg van hom weghardloop, het Clark nog steeds sy plek in haar lewe gehou. Maar toe sy klaar was om weg te hardloop, toe sy net aangaan, wat sou sy in sy plek sit? Wat anders-wie anders-ooit sou kon wees so lekker 'n uitdaging? "
En dit is hierdie uitdaging wat Carla bewaar deur te hou "teen die versoeking" om na die rand van die bos te stap-na die plek waar sy die buzzards sien - en bevestig dat Flora daar vermoor is. Sy wil nie weet nie.