Menslike evolusie - Inligting - 2022
In die evolusiewetenskap word 'n belangrike plek ingeneem deur die kwessies van menslike ontwikkeling. Die ontwikkeling van die presiese wetenskappe het dit moontlik gemaak om aspekte van die verre verlede te leer, wat tot onlangs eenvoudig ondenkbaar gelyk het.
Menslike evolusie ontwikkel baie vinnig, omdat nuwe ontdekkings in die pers behandel word en die aandag van baie mense trek. Maar die massabewussyn hou soos gewoonlik eenvoudig nie tred met die wetenskap nie.
As gevolg hiervan verskyn daar talle mites wat wetenskaplikes al lankal bewys het, maar nie daarin geslaag het om dit aan gewone mense oor te dra nie. Hier is die gewildste mites wat al dekades bestaan.
In werklikheid het antropoloë baie min fossielvondste, en hulle is ook fragmentaries. Die volgelinge van Darwin het dus eenvoudig nie genoeg materiaal om hul teorie te bou nie. Voorstanders van hierdie mite beweer dat daar so min werklike bewyse van menslike evolusie is dat dit alles in een klein doos kan pas. Seraphim Rose het dit byvoorbeeld geskryf vanuit die oogpunt van Ortodoksie in 1974. Maar selfs toe hierdie stelling nie waar was nie, was die priester bloot verkeerd. Selfs teen 1974 het wetenskaplikes baie vondste gemaak, waaronder goed bewaarde bevindings. Soveel Neanderdalmense is gevind dat 'n aparte begraafplaas nodig sou wees om hulle te begrawe. Die oorblyfsels van Pithecanthropus is in Suid- en Noord-Amerika, in China, Europa en Java gevind. Australopithecus is in Suid- en Oos-Afrika aangetref, 'n bekwame man - in die ooste en suide van dieselfde kontinent, is die oorblyfsels van 'n Heidelberg-man in Europa, Asië en dieselfde Afrika gevind. Die lys gaan aan. En om die fossiele oorblyfsels van ons voorouers, wat oor die afgelope dertig jaar gevind is, op te spoor, sal nie net 'n kissie nie, maar 'n hele museum voldoende wees. Die getal enigste vars vondse wat getuig van die menslike evolusie, het 'n paar honderd oorskry.
Byna al die fossielbewyse van menslike evolusie is eintlik vals. Die menslike evolusie ken immers verhale van vervalsings. Inteendeel, net een. Ons praat oor die beroemde Piltdown-skedel waarvan die ware geskiedenis al in 1953 bekend geword het. Waarlik, baie wetenskaplikes het aanvanklik getwyfel aan die waarheid van hierdie vonds; dit het pynlik van die res uitgestaan. Daarom het geen antropoloog die Piltdown-skedel as argument in sy teorieë gebruik nie. Dit is nie nodig nie, omdat daar genoeg ander materiale gevind word. Die verhaal oor hierdie vervalsing is veral interessant vir die vegters teen Darwinisme, want dit is byna hul enigste wapen.
Heropbou van die voorkoms van menslike voorouers is slegs 'n fantasie van wetenskaplikes. Hierdie mite kan soos volg geïnterpreteer word: "Ek verstaan ​​nie hoe die heropbou uitgevoer word nie, wat beteken dat dit verkeerd is." In werklikheid het wetenskaplikes sedert die 19de eeu metodes begin ontwikkel om die voorkoms met behulp van beenreste te rekonstrueer. In Rusland was die beroemde antropoloog, wetenskaplike en beeldhouer Mikhail Gerasimov besig met hierdie gebied. Hy het 'n groot versameling statistieke versamel, waar hy sowel primate as mense bestudeer het. Die wetenskaplike het 'n patroon in die vorming van sagte weefsels van die kop geïdentifiseer, afhangende van die eienskappe van die bene. Gerasimov het bewys dat hierdie patrone op beide mense en sjimpansees op dieselfde manier werk. Daarom is die benadering ook geldig vir humanoïede fossiele. Daarom kon die wetenskaplike die reeds klassieke rekonstruksies van die gesigte van ons voorouers skep, begin met die Australopithecines en eindig met die eerste Homo sapiens. Daar moet op gelet word dat die tegniek wat deur Gerasimov ontwikkel is, herhaaldelik deur eksperimente bewys is. Die wetenskaplike het die voorkoms van 'n persoon wie se foto beskikbaar was, herstel, maar is nie aan die antropoloog self getoon nie. As gevolg hiervan, was die hersaamgestelde rekonstruksies baie dieselfde as die oorspronklike. Die eerste wat die wetenskaplike se tegniek erken het, was die departement van kriminele ondersoek. Maar dit is 'n ernstige organisasie wat nie net met die fantasieë van wetenskaplikes sal werk nie. Gerasimov se tegnieke word sedert 1939 in forensiese mediese ondersoeke gebruik. Die rekonstruksies het die vermiste mense help identifiseer. Dus, in 1939, in die Leningrad-streek, ver van die woonplek, is die skelet van 'n seun gevind met spore van die tande van 'n roofdier op die bene. Gerasimov kon 'n beeldhouwerk van die skedel herstel, hy is vanuit verskillende hoeke in 'n dop en mantel gefotografeer vir oorreding. Die pa van die verlore seun het sy seun onmiddellik geïdentifiseer, hoewel hy opgemerk het dat hy nie sulke klere het nie. Diegene wat hierdie tegniek as kwakkery beskou, moet dus die Forensiese Sentrum van die Ministerie van Binnelandse Sake kontak en sê dat hulle nonsens doen.
Die ouderdom van die antieke bene is verkry met behulp van taamlik twyfelagtige metodes gebaseer op 'n aantal aannames. Nie almal glo dat dit moontlik is om die miljoenste ouderdom van sommige vonds akkuraat aan te dui nie. Twyfelaars praat gewoonlik oor onakkurate radiokoolstofanalise. Maar hierdie benadering is aanvanklik verkeerd. Immers, so 'n tegniek kan miljoene jare geensins getuig nie, dit word gebruik om baie jonger vondste te verwerk. Oor die afgelope halfeeu het wetenskaplikes baie metodes ontwikkel om die ouderdom van antieke oorblyfsels te bepaal. Dit sluit in die uraan-thorium-metode, die kalium-argon-metode, die uraan-reeksmetode, die splytingsmetode, die termoluminesessiemetode, die optiese metode, die elektro-spin-resonansiemetode en andere. Ons weet vanaf die skoolkursus dat die oplossings van die vergelyking nagegaan moet word. Net so sou die ouderdom van die oorblyfsels wat deur verskillende metodes in verskillende stede en laboratoriums geopenbaar is, dieselfde wees. Byvoorbeeld, die beroemde Australopithecus Lucy-skelet is gevind in 'n ras waarvan die monsters na verskillende laboratoriums gestuur is. Die baanafdelingsmetode het getoon dat die oorskot ouderdom 2,58 miljoen jaar was, en die kalium-argon-metode - 2,63 miljoen jaar. Die resultate is amper dieselfde, maar kan twee verskillende metodes ewe verkeerd wees?
Alle fossiele menslike voorouers word beskryf op grond van slegs een twyfelagtige vonds. Daar is 'n eerste seleffek in die geheue van die mens. Ons almal onthou net die eerste helde, verteenwoordigers van handelsmerke. Dieselfde effek werk in antropologie. As gevolg hiervan, pas al die kennis van gewone mense oor Australopithecines in 'n vlugtige herinnering aan die een aap Lucy, wat eens êrens gehoor is. In werklikheid was Lucy eenvoudig een van die eerste, en daarom die bekendste vonds van Afar Australopithecus. Dit is in 1974 ontdek. Sedertdien het wetenskaplikes etlike honderde meer soortgelyke oorblyfsels gevind. 'N Soortgelyke verhaal met ander menslike voorouers, het ons net gehoor van een, die bekendste. Maar om in die wetenskaplike oerwoud te beland en te leer oor die nuutste bevindings, is daar nie soveel wat wil nie.
Aan die einde van sy lewe het Charles Darwin afstand gedoen van sy teorie. Verhale oor die berou van 'n persoon net voor sy dood kom gereeld voor. Daar is 'n soortgelyke legende oor Charles Darwin. Na bewering het hy self aan die einde van sy lewe getwyfel in sy teorie. Slegs die bron van so 'n verhaal bly onduidelik. In werklikheid het die verhaal van Darwin se beweerde abdikasie baie jare na sy dood, in 1915, opgeduik. So 'n moraliserende verhaal oor die geestelike transformasie van 'n wetenskaplike is in 'n Amerikaanse tydskrif vir Baptiste gepubliseer. Na bewering het Darwin self sy twyfel persoonlik aan die prediker Elizabeth Hope gerapporteer. Slegs daar is geen werklike feite om hierdie verhaal te ondersteun nie. Die wetenskaplike het kort voor sy dood 'n outobiografie gepubliseer, wat geen twyfel oor die werke van sy hele lewe bevat nie. En die familielede van die groot natuurkundige noem niks oor Darwin se huiwering met betrekking tot sy teorie nie. Die kinders van die wetenskaplike, Francis en Henrietta, het in die algemeen gesê dat Lady Hope nog nooit hul pa ontmoet het nie. Hierdie verhaal is dus 'n sprokie wat deur haar prediker uitgevind is met haar aankoms in Amerika.
Aan die einde van sy lewe het Eugene Dubois erken dat hy in Java glad nie Pithecanthropus ontdek het nie, maar bloot 'n groot python. Hierdie verhaal van 'bekering' deur 'n prominente wetenskaplike lyk sterk soos die vorige. Intussen is dit baie gewild op die internet. Daar word gesê dat 'n militêre dokter van Holland, Eugene Dubois, die eiland Java in 1890-1891 besoek het. Daar het hy die oorblyfsels van Pithecanthropus gevind - 'n femur, skedelbene en tande. Die antropoloog het aan die hele wêreld aangekondig dat hy 'n menslike voorouer, 'n oorgangsoort, gevind het. Die meeste wetenskaplikes het hom egter eenvoudig nie geglo nie. Wetenskaplike kringe het na raadpleging tot die gevolgtrekking gekom dat die oorblyfsels eintlik aan Pithecanthropus behoort het. Moeg daarvoor om met die meerderheid te betoog, het Dubois uiteindelik erken dat hy aanvanklik verkeerd was. Hierdie verhaal het verskeie teenstrydighede. In die eerste plek is dit die moeite werd om te vra hoe presies Dubois sy erkenning besef het? Vir 'n geliefde gefluister of in u testament geskryf? Of het hy 'n openbare bekentenis afgelê? Daar is geen duidelike antwoord nie. Skeptici verwys na die tydskrif Nature 19 Augustus 1935. Eintlik is daar geen bekentenisse en berou van Dubois nie. Daar is slegs 'n skakel na die wetenskaplike se verslag wat vertel het oor die plek van Pithecanthropus in die menslike evolusie. Ondersteuners van myte moet ook die volgende vraag stel: "Het iemand anders as Dubois die oorblyfsels van so 'n groot gibbon in Java of êrens anders gevind?" Dit blyk dat daar nie meer sulke wesens gevind is nie. Miskien het hulle eenvoudig nie van nature bestaan ​​nie? Maar sedert die dertigerjare van die vorige eeu in Java, sowel as in Afrika, Asië en Suid-Europa, het mense baie oorblyfsels van Pithecanthropus of Homo erectus gevind. In totaal het ongeveer 250 individue in die hande van wetenskaplikes geval.
Die teorie van die oorsprong van die mens van 'n aap is slegs gebaseer op ons uiterlike ooreenkoms. Eksterne ooreenkoms het die basis vir die indeling van lewende dinge baie eeue gelede geword. Danksy hom is die walvis, wat 'n soogdier is, al lank beskou as 'n vis. Benewens eksterne ooreenkomste, is anatomiese, biochemiese, embriologiese, gedrags-, paleontologiese en genetiese faktore vandag welsprekende bewys van die verhouding tussen mense en groot ape.
Die fossielreste wat deur wetenskaplikes aangetref word, behoort eintlik aan antieke ape. Formeel is hierdie stelling waar, omdat ons voorouers eens op 'n moderne tyd nie mense was nie, maar dit was ou ape. Vir enige wetenskaplike was die verskil tussen die voorouers van mense en ape duidelik. Namate al hoe meer monsters en oorblyfsels gevind is, het die lyn tussen die konsepte vernou. As u na die skedels van menslike wesens kyk, kan u nie dadelik verstaan ​​wanneer die aap 'n man geword het nie. Die feit is dat die dier op 'n stadium geleer het om te dink en rasioneel geword het. Daar het dus 'n nuwe evolusionêre tak verskyn.
Die fossiele wat gevind word, behoort glad nie aan die voorouers van die mens nie, maar aan die afgebreekte takke van sy evolusie. Dit is maklik om hierin te glo, want niemand het met hul eie oë gesien hoe 'n aap 'n man word nie. Maar die agteruitgang en afkoms van 'n persoon na 'n dierestand word dikwels waargeneem. Maar paleo-antropologie werk in noue samewerking met chronologie. As u alle bekende oorblyfsels op die tydas plot, kry u 'n duidelike prentjie. Die brein van die antieke hominiede het met verloop van tyd voortdurend gevorder. Dit het 300 punte geneem om so 'n welsprekende grafiek te kry. As dit agteruitgang is, is dit baie vreemd, gepaard met breingroei. Alhoewel die volume daarvan slegs een van die kenmerke is wat die menslike evolusie beskryf, vernietig die prentjie eerder die mite van menslike agteruitgang.
Die ou voorouers van die mens het nie van mekaar af gekom nie, maar gelyktydig geleef. Die argument is die feit dat daar bekende vondse van die voorvader-spesie is wat saamval met die ouderdom van die nageslag. Daar is byvoorbeeld oorblyfsels van die spesie Homo habilus, wat dateer van 1,5 tot 2,3 miljoen jaar gelede. Van hom kom die spesie Homo ergaster, wat ongeveer 1,8 miljoen jaar gelede verskyn het. Soos u kan sien, oorvleuel die tyd van bewoning van hierdie spesies op die planeet op die tydlyn gedeeltelik. Daar is egter slegs gedeeltelike, nie volledige kruising nie. Daar is niks vreemds hieraan nie. Per slot van rekening verskyn 'n nuwe spesie gewoonlik in een van die afgesonderde bevolkings van die voorvader-spesie, maar 'n vinnige en volledige vervanging vind nooit plaas nie. Dit is waarom die voorouers, na die voorkoms van 'n nasate-spesie, nog 'n lang tyd op die planeet woon, en boonop aanleiding gee tot nie eens een nie, maar 'n aantal spesies. 'N Soortgelyke verhaal het gebeur met die Afar Australopithecines, wat verskillende groepe hominiede tegelyk voortgebring het. Niemand is skaam omdat beide 'n wolf en 'n hond terselfdertyd op die planeet woon nie. Maar die tweede subspesie is deel van die eerste spesie, sy afstammeling.
Geneties is 'n vark baie nader aan 'n persoon as aan 'n aap. Voorstanders van hierdie teorie noem die oorplanting van varkvleisorgane as 'n argument. Vanuit genetiese oogpunt is hierdie stelling absoluut absurd. Daar is honderde duisende verskille tussen die vark en die menslike genoom. Ons neem 'n stewige plek in die primaatorde, en die vark is onder die artiodaktiele. 'N Muis is baie nader aan mense, dit is sy stamselle wat gebruik word om kunsmatige vel te skep. Die keuse van varke vir orgaanoorplanting is baie verstaanbaar. In hierdie saak is genetiese affiniteit nie so belangrik nie. Oorplanting dokters het die taak om massa-orgaanoorplanting. Watter dier om as skenker te kies? Dit is noodsaaklik dat dit goed bestudeer word, in gevangenskap geteel word en nie nuwe onverklaarbare siektes en afwykings het nie. Die skenker moet van 'n vergelykbare grootte wees, dit moet relatief goedkoop wees, en eksperimente daarmee moet nie deur internasionale organisasies gekritiseer word nie. In hierdie opsig verloor die aap in alle opsigte aan die vark. Ons hou van varkensop, maar hoeveel van ons is gereed om sjimpansee-sop te eet? En hoeveel sou dit kos? Elke jaar maak 'n persoon honderde miljoen varke dood. Daar is slegs 15 duisend gorilla's op die planeet, en sjimpansees is net 'n paar keer groter.
Die meeste wetenskaplikes regoor die wêreld het die teorie oor die oorsprong van die mens van aap lankal weerlê. Daar is baie mense in ons lewe wat hulself, indien nie wetenskaplikes nie, beskou as kundiges op enige gebied. In werklikheid sal 'n hardloper amper geen rekords in gewigoptel kan behaal nie. Net so is 'n wetenskaplike wat op die kruising van die wetenskappe werk eenvoudig verplig om 'n konsultant te nooi. Baie mense praat graag oor evolusie. Baie tyd kan spandeer word op soek na regte spesialiste op hierdie gebied. Daar is nie soveel wetenskaplikes wat professioneel besig is met antropologie en hul eie wetenskaplike werke het nie. In ons land is daar slegs 'n paar. In werklikheid is dit die 'meerderheid' wie se mening in hierdie saak belangrik is. Laat primatoloë, argeoloë, antropoloë en genetici soms nie saamstem oor privaat aangeleenthede nie. Die belangrikste bepalings (die realiteit van evolusie, die oorsprong van die mens uit antieke antropoïede, Afrika, as die geboorteplek van die mensdom) is egter ongetwyfeld.