Hawker Sea Fury TT 20 - Inligting
Die Hawker Sea Fury TT.20 was 'n sleepboot wat aan die einde van die vyftigerjare vervaardig is uit oortollige T.20-opleiers vir die nuwe Luftwaffe. Die omskakeling het behels dat 'n Switserse wind-aangedrewe lier op die stuurboord-romp tussen die twee kajuit geplaas word. Dit het die teikenkabel aangedryf wat onder die romp gedra is. Kabelgeleiers, kompleet met 'n kabelsnyer, voer die kabel aan die agterkant van die vliegtuig.
Die eerste twee TT.20's is deur Hawker vervaardig om die stelsel te toets. Die oorblywende vliegtuie - agt uit die eerste bestelling, ses in 'n tweede en een FB.11 wat uit Nederland verkry is - is in Duitsland omgeskakel deur Deutsche Luftfahrt Beratungsdeinst, die maatskappy wat die kontrak gekry het om die sleepbote te verskaf. Van die oorspronklike sewentien TT.20's is vyf in ongelukke verlore, terwyl een, die enkel-sitplek weergawe in die Luftwaffenmuseum in Uetersen bewaar is.
Die Hawker Fury was 'n ontwikkeling van die vroeëre Hawker F.20/27 prototipe vegter, wat die radiale enjin van die F.20/27 vervang het met die nuwe Rolls-Royce F.XI V-12-enjin (later bekend as die Rolls-Royce Kestrel), wat ook gebruik is deur Hawker se nuwe ligte bomwerper, die Hawker Hart. Die nuwe vegterprototipe, bekend as die Hawker Hornet, het in Maart 1929 die eerste keer in Brooklands, Surrey, gevlieg.  Die Hornet was 'n enkelmotorige tweedekker, met enkelvlerke, aanvanklik aangedryf deur 'n 420 pk (313 kW) Rolls-Royce F.XIC-enjin omring deur 'n gladde , vaartbelynde kuip, maar is vinnig weer gemotoriseer met 'n 480 pk (358 kW) Kestrel IS.  Die prototipe is geëvalueer teenoor die soortgelyke aangedrewe Fairey Firefly II, omdat dit die voorkeur geniet vanweë die beter hantering en sy metaalstruktuur, vergeleke met die hoofsaaklik houtkonstruksie van die Firefly. 
Die Hornet is aan die begin van 1930 deur die ministerie van lugdienste gekoop en is aan meer toetse onderworpe, met 'n klein aanvanklike produksiebevel vir 21 vliegtuie (genoem Hawker Fury - soos die ministerie van lugdiens vegtername wou hê wat 'wreedheid weerspieël') gedurende 1930 geplaas  Die Woede I het op 25 Maart 1931 sy eerste vlug by Brooklands uitgevoer, met die hooftoetsvlieënier George Bulman by die kontroles. 
The Fury was die eerste operasionele RAF -vegvliegtuig wat 'n vlug van 322 km/h kon oorskry. Dit het hoogs sensitiewe bedieningselemente wat uitstekende aerobatiese prestasie gebied het. Dit is deels ontwerp vir die vinnige onderskep van bomwerpers en het daartoe 'n klimsnelheid van byna 2400 voet/min (730 m/min, aangedryf deur 'n 525 pk/391 kW Kestrel -enjin). [ aanhaling nodig ]
'N Eksperimentele prototipe, die High Speed ​​Fury, is gebou om ontwerpfunksies vir Hawker se beplande mededinger vir die F.7/30 -vegkompetisie (die Hawker P.V.3) sowel as vir meer algemene ontwikkeling te toets. Terwyl die P.V.3 onsuksesvol was weens die gebruik van die onbetroubare verdampingsgekoelde Rolls-Royce Goshawk-enjin, is baie van die verbeterings wat op die High Speed ​​Fury getoets is, opgeneem in 'n verbeterde Woede II, met 'n skoongemaakte vliegtuigraam en verminderde weerstand, aangedryf deur 'n 690 pk (515 kW) Mk4 Kestrel -enjin, wat verbeterde spoed en klimtempo gegee het. [ aanhaling nodig ]
Sidney Camm het in 1933 'n eensydige weergawe van die Fury ontwerp. Dit is eers ontwikkel toe Rolls-Royce die beroemde Merlin-enjin geword het. Die ontwerp is daarna hersien volgens spesifikasie F5/34 van die ministerie van lugdienste om die prototipe Hawker Hurricane te word. [ aanhaling nodig ]
The Fury I het in Mei 1931 die eskaderdiens by die RAF betree en weer nr.44-eskader toegerus. As gevolg van die besnoeiings in die groot depressie, is slegs 'n relatief klein aantal Fury Is bestel, die tipe wat nommer 1 en 25 eskaders toegerus het. Terselfdertyd het die stadiger Bristol Bulldog tien vegvliegtuie toegerus.  The Fury II tree in 1936–1937 in diens en verhoog die totale aantal eskaders tot ses. Furies het tot Januarie 1939 by RAF Fighter Command gebly, hoofsaaklik vervang met Gloster Gladiators en ander soorte, soos Hawker Hurricane.  Nadat hul diens in die voorste linie beëindig is, het hulle as opleiers voortgegaan. 
Die Fury is na verskeie kliënte uitgevoer, met 'n verskeidenheid enjins, waaronder Kestrels, Hispano Suiza en Lorraine Petrel vee-tipe enjins, Armstrong Siddeley Panther, Pratt & amp; Whitney Hornet en Bristol Mercury radials. [ aanhaling nodig ]
Drie Furies is in 1935 deur Spanje bestel, met die doel om nog 50 onder lisensie te vervaardig. Die Spaanse variant het 'n cantilever -onderstelontwerp met Dowty -inwendige geveerde wiele, soortgelyk aan dié wat op die Gladiator gebruik is, en word aangedryf deur 'n 612 pk (457 kW) Hispano Suiza 12Xbr -enjin, wat 'n snelheid van 377 km/h bereik.   Die drie Furies is op 11 Julie 1936, net voor die uitbreek van die Spaanse Burgeroorlog, sonder bewapening afgelewer. Hulle is in gebruik geneem deur die Spaanse Republikeinse Lugmag, met masjiengewere wat uit vliegtuie neergestort is. One Fury het geforseer agter vyandelike lyne weens 'n gebrek aan brandstof en is deur die nasionaliste herstel, hoewel dit nie operasioneel gebruik is nie, terwyl die Republikeine een van die Furies in die verdediging van Madrid gebruik het totdat dit in November 1936 in 'n ongeluk verwoes is. . 
Alhoewel die Fury van die RAF -eskaders onttrek is, is die Fury nog steeds deur sommige buitelandse lugmagte gebruik, maar in die vroeë veertigerjare het optrede teen die magte van die as in die Duitse inval van 1941 plaasgevind.  Op 6 April 1941 het 'n eskader van Furies teen die indringende Duitse Messerschmitt Bf 109Es en Messerschmitt Bf 110s. In die gevolglike luggeveg is 10 Furies vernietig, byna die hele eskader. Die bevelvoerder van die 36 LG was majoor Franjo Džal, wat van die grond af gekyk het hoe sy manne in hul verouderde tweedekker geslag word. In 'n ongelyke stryd teen superieure teëstanders is vyf vliegtuie vernietig terwyl dit opgestyg het en agt vlieëniers is dood. Nog twee Furies en Bücker Bü 131 is op die grond vernietig. Van die aanvallende Duitse vliegtuie kon vyf Bf 109's en twee Bf 110's nie terugkeer nie, alhoewel die meeste nie-gevegsverliese was, het ten minste een verlore gegaan deur 'n Fury. Die ander eskader van Joego -Slawiese Furies wat ten tyde van die inval aktief was, het vyandelike tenks en grondmagte bestorm, sommige het by die grondvuur verloor en een is in 'n hondegeveg met 'n Fiat CR.42 vernietig. Die res van die Joego -Slawiese Furies is vernietig toe dit ondiensbaar was of tydens die wapenstilstand op 15 April.  Ex-RAF Furies is ook in 1941 deur die Suid-Afrikaanse Lugmag teen die Italiaanse magte in Oos-Afrika gebruik, en ten spyte van hul veroudering het hulle twee Caproni-bomwerpers vernietig, sowel as om baie vliegvelde te bestry, en vegters en bomwerpers op die grond te vernietig. 
'N Totaal van 262 Furies is vervaardig, waarvan 22 in Persië gedien het, 3 in Portugal, minstens 30 in Suid -Afrika, 3 in Spanje, minstens 30 in Joego -Slawië en die res in die Verenigde Koninkryk. [ aanhaling nodig ]
'N Hawker Fury Mk.I, reeksnommer K5674 , is die eiendom van die Historical Aircraft Collection en is gevestig in die Imperial War Museum Duxford in die Verenigde Koninkryk.
Hierdie vliegtuig is in 1935 by die RAF afgelewer en toegeken aan eskader nr. 43, waarheen dit tot 1939 deur die vliegbeampte Frederick Rosier gevlieg is, later as lughoofmaarskalk sir Frederick Rosier. In 1940 is dit na Suid -Afrika gestuur waar dit deur 13 eskader (later 43 eskader) van die Suid -Afrikaanse lugmag gevlieg is. Dit is afgeskryf nadat dit geforseer was, omdat die brandstof op was. 
Dit is in 2003 na die Verenigde Koninkryk terugbesorg en in vlieënde toestand herstel, met die burgerlike registrasie G-CBZP. Dit het sy eerste vlug na herstel in Julie 2012 gemaak.
Hawker Sea Fury T.20 geskiedenis
Dit is in 1948 as 'n tweesitplek T.20 gebou en daarna aangestel by die Royal Navy met s/n VX281. Oorgedra na 736SQN, R N A S Culdrose en het daar gedien totdat dit in 1956 van die Royal Navy afgeslaan is. Van 1957 tot 1963 was die vliegtuig saam met Hawker Siddeley, Langley. In 1963 verhuis die vliegtuig na die Deutsche Luftfahrt Berantungsdienst met c/r D-CACO en werk as 'n teiken onder kontrak by WGAF en WGN in 'n algehele bloedrooi plan. Na sy Duitse diens het die vliegtuig teruggekeer na die Verenigde Koninkryk onder die eienaarskap van Doug Arnold, Warbirds GB, Blackbushe met c/r G-BCOW van 8 Oktober 1974 tot Februarie 1977, waarna dit in Februarie 1977 na Spencer Flack, Elstree UK, oorgedra is. In 1980 het dit oorgedra na Dale Clarke, Gardena, CA USA met 'n h/v N8476W en is dit in lugwedrenne gebruik. In 1993 is die vliegtuig deur na Wally Fisk, Amjet Aircraft Corp, Minneapolis, MN. In 2000 verhuis die Sea Fury na Zager Aircraft Corp, Cupertino, CA, en dan in 2007 word die burgerlike registrasie, N281L, gekanselleer. Die vliegtuig is na die Verenigde Koninkryk uitgevoer. Van 1 Junie 2007 tot 23 Februarie 2010 na Royal Navy Historic Flight met c/r G-RNHF en daarna in 2010 na Naval Aviation Ltd, Royal Naval Air Station, Yeovilton, Yeovil.
Die vliegtuig het onberispelik gelyk en geklink en is altyd pragtig vertoon deur sy vlieënier luitenant -kommandant Christopher Götke. Ongelukkig het ek by my terugkeer na Australië by die eerste vertoning by RNAS Culdrose geleer dat die vliegtuig vermoedelik 'n enjinprobleem opgedoen het en neergestort het. Daar is gesien dat rook uit die uitlaatgasse van die vliegtuig kom, en die vlieënier het 'n verlies aan krag aangemeld en daar was min tyd om in so 'n swaar vliegtuig met 'n windmeulpropeller te reageer. Met groot vaardigheid en vasberadenheid het die vlieënier daarin geslaag om die vliegtuig te land, maar as gevolg van die kontingente verlies van die hidrouliese druk het die landingsrat nie heeltemal gesluit nie en het dit neergestort by die landing.
Gelukkig het die vlieënier weggestap en die vliegtuig is herstelbaar, maar erg beskadig. Die RNFAAHF het 'n enkele sitplek FB 11 wat op die punt staan ​​om te vlieg, so dit sal nie sonder 'n Sea Fury wees nie, maar twee in die lug sou saam nog beter gewees het.
Hawker Sea Fury TT 20 - Geskiedenis
Tyd: 14:14 LT
Eienaar/operateur: Navy Wings
Sterftes: Sterftes: 0 / Insittendes: 2
Plek: Limington, naby Yeovilton, Somerset - Verenigde Koninkryk
Vertrek lughawe: Yeovilton Royal Naval Air Station (YEO/EGDY)
Die vliegtuig is vernietig tydens 'n gedwonge landing na 'n verlies aan enjinkrag. Die Hawker Sea Fury T Mk 20 van 1950 vertrek om 14:09 vanaf RNAS Yeovilton op 'n plaaslike oefenvlug. Na 'n verlies aan oliedruk, het die vlieënier probeer om terug te keer na die lughawe. Nadat die enjin skielik stilgehou het in die laaste benadering tot aanloopbaan 01, is 'n gedwonge landing probeer.
Die vliegtuig val af in 'n veld, ongeveer 1 km van die drumpel van aanloopbaan 01. Die enjin los van die romp en albei vlerke breek toe die vliegtuig omgekeerd rol.
Beide insittendes het ligte beserings opgedoen.
Sea Fury @NavyWingsUK het aan die einde van aanloopbaan 04 by @RNASYeovilton neergestort terwyl hy probeer opstyg het. Blykbaar vlieënier ongedeerd.
Navy Wings Sea Fury T.20 het vanmiddag 'n gedwonge landing in 'n veld langs RNAS Yeovilton gemaak na 'n probleem met die enjin op 'n roetine -oefenvlug vanmiddag 1/2
Navy Wings (@NavyWingsUK) 28 April 2021
Die oorsaak word ondersoek en beide die BLO en die tak vir lugongelukke is in kennis gestel. Geen verdere inligting is tans beskikbaar nie.
Alhoewel beide vlieëniers uit die vliegtuig gestap het, is een van hulle na mediese ondersoeke in die Yeovil -distrikshospitaal oornag in die hospitaal aangehou vir verdere waarneming. Die ander vlieënier is ontslaan.
Opdatering van Sea Fury T.20 VX281
Die Sea Fury is teruggevind na die erfenishanger deur die Joint Aircraft Recovery and Transportation Squadron (JARTS) wat nou saamwerk met die Navy Wings -span. JARTS was besig met 'n oefenoefening in die omgewing en het hul kundigheid en ervaring verskaf om ons te help om die vliegtuig te herstel. Die vliegtuig is nou beveilig en ons wag dat die volgende fase van die ondersoekproses begin. Beelde van die herstelproses kan hieronder gesien word
Ons is baie bly om te bevestig dat ons Sea Fury -vlieënier die naweek uit die hospitaal ontslaan is en ons was verheug om albei vlieëniers vandag weer by die Navy Wings -kantore te verwelkom.
Vlieëniers ongedeerd na vaardige hantering van noodlanding
Navy Wings Hawker Sea Fury T20 G-RNHF (VX281) moes vroeër die week 'n noodlanding onderneem in 'n veld naby RNAS Yeovilton na 'n probleem met die enjin. Beide vlieëniers het besering vrygespring, maar ongelukkig is die vliegtuig ernstig beskadig.
Die Sea Fury, wat op 'n roetine-oefenvlug was, het 'n aansienlike daling in die enjinoliedruk gely kort nadat dit opgestyg en van die vliegveld weggeklim het. Die vlieëniers, albei baie ervare voormalige vlootvlieëniers, het onmiddellik die toepaslike oefeninge uitgevoer en 'n PAN -oproep gestuur.
Hulle het omgedraai en hulself perfek opgestel vir 'n voorsorgmaatreël op aanloopbaan 04. Kort voor die aanloopbaan in die eindronde gekom het, stop die enjin, verander die snelheid en glyhoek van die benadering dramaties, en hulle moes noodgedwonge die vliegtuig reguit af in 'n veld net buite die grens van die vliegveld.
"Die vlieëniers se vaardige uitvoering van 'n uiters gevaarlike situasie was voorbeeldig," het Commodore Jock Alexander, uitvoerende hoof van die Charity, gesê.
'Ons is almal baie verlig dat hulle veilig is. RNAS Yeovilton Air Traffic Control het onmiddellik gereageer, en die brandweer en mediese dienste was baie vinnig op die toneel. Die ondersteuning van die lugstasie was uitstekend. "
Die vliegtuigvlerke en enjin het tydens die botsing losgemaak en die romp het onderstebo gerol, maar albei vlieëniers kon sonder hulp ontsnap. Hulle is as voorsorgmaatreël na die Yeovil -hospitaal geneem, en een is oornag vir waarneming gehou.
Die tak vir lugongelukkeondersoek (AAIB) en die burgerlike lugvaartowerheid (BLO) is ingelig en ondersoeke na die oorsake van die ongeluk is begin.
"The Sea Fury is 'n klassieke en baie geliefde Fleet Air Arm-vliegtuig, en die ongeluk was 'n skok vir almal in die Navy Wings-gemeenskap," het Jock Alexander gesê. 'Dit is te vroeg om te sê of dit moontlik is om haar weer op te bou en of sy ooit weer sal vlieg.'
Die hoofingenieur van die Charity, Jim Norris, het gesê: 'Almal in die bestuurspan na die ongeluk het groot vaardigheid en kalmte getoon. Ons is dankbaar vir die oorweldigende ondersteuning wat ons ontvang het. Die vliegtuig sal vir ondersoek na die Navy Wings Heritage Hangar teruggevoer word. "
Alhoewel die Sea Fury T20 'n gunsteling op die lugskoubaan was, het Navy Wings die afgelope paar jaar hard gewerk om groter veerkragtigheid in die vlieënde versameling in te bou, sodat as die onverwagte gebeur, die liefdadigheid altyd ander vliegtuie het wat aan die publiek.
Die Navy Wings -versameling bevat ook 'n FB11 -enkelstoel van Fury, twee Fairey Swordfish, die opvolger van die Sea Fury, 'n Sea Hawk en 'n groeiende aantal ander erfenisvliegtuie, waardeur hierdie wonderlike voorbeelde van ons nasionale lugvaart -erfenis in die lug van die UK vir nog baie jare.
Gebou as 'n Sea Fury T.20.
Geneem op sterkte/aanklag by die Royal Navy met s/n WG655.
Aan Hawker Siddley Aviation met nuwe c/r G-9-65.
Aan Deutsche Luftfahrt Beratungsdienst met nuwe c/r D-CACU.
Notas: Sea Fury T.20 van die Royal Navy Historic Flight te sien op die RNAS Yeovilton Air Day in 1977.
Notas: By Yeovilton.
Na Royal Navy Historic Flight, R N A S Yeovilton, Yeovilton, Somerset, Engeland.
Geskenk deur Deutsche Luftfahrt Beratungsdienst.
Notas: by BAe Filton Opedag
Op 14 Julie 1990 het die vlieënier groot probleme met die radiator van die Bristol Centaurus -vliegtuig. Die vlieënier het van die nabygeleë RNAS Yeovilton besef dat hy nie terugkeer na die basis nie en is verkies vir 'n gedwonge landing op 'n plaasveld. Daar is 'n suksesvolle buikland opgestel, maar die Sea Fury het 'n impak gehad op die enigste boom in die veld. Die skade was groot en die vliegtuig was in twee gebreek met baie vliegtuie wat vernietig is.
Na die ongeluk is die oorskot geïnspekteer en as onherstelbaar geag, waarna dit beskikbaar gestel is. Die oorskot is aanvanklik na Nieu-Seeland, waar die vouvoumeganisme in Fury ZK-SFR beland het.
Aan Greenhill Charles, Mettawa, IL met 'n nuwe N20MD.
Chuck Greenhill, wat sy versameling vliegtuie in Kenosha, Wisconsin huisves, het nog altyd belangstelling gehad in vliegtuie met vlootverbindings. Hy het die oorskot gekoop en na Kenosha gestuur waar Tim McCarter en sy bemanning gaan werk het om die vliegtuig te herstel.
Gekontrakteer by Sanders Aviation, Eagles Nest -lughawe, Ione, CA vir werk aan die vliegtuigraamwerk.
Daar is besluit om die vliegtuig na Sanders Aeronautics, die Sea Fury Kings, te stuur vir voltooiing.
Brian Sanders het N20MD geneem vir 'n suksesvolle eerste vlug na die herstel - die eerste keer dat die vliegtuig in 15 jaar gevlieg het.
Fotograaf: David Miller
Notas: By 2007 AirVenture by Oshkosh
Van 18 Junie 2008 tot 25 Oktober 2011
Aan die Trustee van Bank of Utah, Salt Lake City, UT, onderhoude N20MD.
Bedryf deur The Fighter Collection, Duxford Airport, Duxford, Cambridgeshire/Cambs, Engeland.
Sertifikaat van lugwaardigheid vir NX20MD (SEA FURY TMK 20, 41H636070) uitgereik.
Notas: By Imperial War Museum, Duxford UK
Burgerlike registrasie, N20MD, gekanselleer.
Aan Nicholas Gray, Monaco, Monaco met nuwe c/r G-CHFP (HAWKER SEA FURY T MK.20, 41H-636070).
Word steeds bedryf as deel van The Fighter Collection in Duxford.
Notas: Foto geneem in Duxford, Cambridgeshire, Engeland
Notas: By La Ferte Alais, Parys, Frankryk
Die Centaurus-aangedrewe eerste prototipe Hawker Fury, NX798.
Die Hawker Fury en Sea Fury is eenvliegtuie wat in die veertigerjare deur Hawker Aircraft ontwerp en gebou is, wat nie verwar moet word met die Hawker Fury -tweedekkerontwerp van die dertigerjare nie.
Aan die einde van 1942 het die hoofontwerper van Hawker, Sydney Camm, 'n ligter weergawe van die Tempest -vegvliegtuig voorgestel, waarvoor spesifikasie F.2/43 in Mei 1943 uitgereik is.
Die tweede Hawker Fury LA610 is aanvanklik met 'n Griffon 85 -enjin gevlieg.
LA610 was 'n Sabre VII -enjin en was die vinnigste van al Hawker se suiermotorvegters.
Met 'n afsluiterhaak en vouvlerke was SR666 die eerste Hawker Sea Fury-prototipe wat volledig gemotoriseer is.
Hawker Sea Fury FB.11 WF619 met 'n indrukwekkende uitstalling van wapens.
Die tweesitplek-afrigter Sea Fury het sy oorsprong in die Irakse Dual Trainer IDT1.
'N Lug-tot-lug-foto van die prototipe Sea Fury T.20, VX818.
Vier 'Bagdad Furies' met een sitplek berei voor vir aflewering in Irak.
'N Pakistanse lugmag Sea Fury T.61 met die dubbele kajuit -opset.
Hawker Fury-prototipe G-AKRY voor sy besige verkoopstoer deur Egipte.
UB451 is een van drie Sea Fury T.20's en 18 FB.11's wat na Birma uitgevoer is.
Skarlakenrooi geverfde Sea Fury T.20 D-CABY by Dunsfold voor aflewering.
Sea Fury T.20 VX281 G-RNHF is een van verskeie wat nog vlieg en is in Julie 2018 afgeneem.
Die vliegtuig het in 'n openbare lugvertoning by Culdrose opgetree toe die vlieënier bewus geword het van 'n aansienlike trilling van die enjin en daarna 'n ooreenstemmende stootverlies. Ondanks die verlies aan enjinkrag, kon die vlieënier die vliegtuig op die aanloopbaan laat beland, maar die landingsrat het ineengestort toe dit weggeroer het, wat veroorsaak het dat dit van die aanloopbaan af wegswaai. Die vliegtuig het op die gras ongeveer 1,500 voet van die aanvanklike aanslagpunt tot stilstand gekom. Die vlieënier het die vliegtuig sonder hulp en sonder besering ontruim. Die ongeluk was 'n gevolg van die verlies aan enjinkrag wat veroorsaak is deur ernstige meganiese ontwrigting in die 'voorste' krukas van die enjin. Die breuk is moontlik veroorsaak deur die mislukking van 'n geartikuleerde draagpenpen, moontlik as gevolg van oorverhitting, waarvan die oorsaak nog nie bekend is nie. Forensiese ondersoek duur voort om die presiese oorsaak vas te stel.
'N Addendum is gepubliseer rakende hierdie verslag in die Bulletin van September 2017.
Die Sea Fury T.20 is 'n tweesits-wapenafrigter-variant van die Sea Fury.
Aan die einde van 1946 en as deel van 'n ooreenkoms met die Irakse regering vir die verskaffing van 30 nie-gemagtigde Baghdad Furies ', is 'n twee-sitplek-afrigter weergawe bedink. Die prototipe (bekend as die IDT1 – Iraq Dual Trainer 1) bevat afsonderlike voorruite en afdakke oor tandemkajuite. Laasgenoemde reëling was egter geneig om teen hoë snelhede in duie te stort, en nadat die Royal Navy ook belangstelling getoon het in 'n tweesitplek, is 'n hersiene, meer effektiewe afdak met 'n perspextunnel wat die twee kajuit verbind, bekendgestel.
Sestig Sea Fury T.20 -vliegtuie is as wapenopleiers vir die Fleet Air Arm gebou. Buiten die voor die hand liggende toevoeging van die agterste kajuit met dubbele bedieningselemente, verskil die T.20 op verskeie maniere van sy F.10- en FB.11 -broers. die intrekbare stertwiel -eenheid – vermoedelik die verwydering van die gepaardgaande hidrouliese domkragte en buise wat die een of ander manier kan help om die probleem van die swaartepunt te herstel wat veroorsaak word deur die toevoeging van die tweede kajuit.
By Culdrose en dikwels in die nabygeleë Predannack is opleiding gegee vir die landings van karweier, wat Aerodrome Dummy Deck Landings (ADDLs) genoem is, voordat die vliegtuigbemanning die regte ding probeer het. Gemonteer tussen die voorste en agterste kajuit, het 'n driepoot -periskopreëling wat deur Hawker ontwikkel is, die instrukteur in die agterste kajuit in staat gestel om te sien wat die student op die voorste sitplek deur sy gyro -kanon sien.
Twee van die Hispano Mk.5 20mm -kanon is uit die middelste vliegtuie verwyder om ekstra ruimte te bied vir toerusting wat uit die romp verplaas is deur die toevoeging van die agterste kajuit.
Die Sea Fury is 'n gemotoriseerde vliegtuig wat in staat is om te werk vanaf die vliegdekskepe van die Royal Navy. Dit was sterk gebaseer op voorafgaande Hawker-vegvliegtuie, veral die Tempest-kenmerke, soos die semi-elliptiese vleuel en die romp, is direk afgelei van die Tempest, maar het aansienlike verfynings, insluitend aansienlike versterking om die spanning van die landings te weerstaan. Terwyl die Sea Fury ligter en kleiner was as die Tempest, het gevorderde aspekte van die Sea Fury-ontwerp, soos die Centaurus-enjin, beteken dat dit ook aansienlik sterker en vinniger was, maar die Sea Fury het die onderskeid om die laaste en vinnigste van Hawker se suiermotor te wees vliegtuie, sowel as een van die vinnigste suiers wat met suiermotors vervaardig is. 
Die prestasie van die Sea Fury was opvallend in vergelyking met die 15 jaar ouer Hawker Fury -tweevliegtuig, die Sea Fury was byna twee keer so vinnig en het dubbeld die klimtempo ondanks baie swaarder toerusting en groter reikafstand. Die Sea Fury Mk X was in staat om 'n maksimum snelheid van 460 mph te bereik en in minder as vyf minute tot 'n hoogte van 20.000 voet te klim. Die Sea Fury was na berig word 'n hoogs aërobatiese vliegtuig met gunstige vlieggedrag op alle hoogtes en snelhede, hoewel opsetlike draai van die vliegtuig tydens die militêre diens van die tipe verbied is.  Tydens vluguitstallings kon die Sea Fury sy vermoë demonstreer om vinnige rolletjies teen 'n snelheid van 100 grade per sekonde te doen, toegeskryf aan die veerblaaie wat toegerus is.  Vir ekstra krag by die opstart kan Jet Assisted Take Off (JATO) gebruik word.  
Die Sea Fury word aangedryf deur die nuut ontwikkelde Bristol Centaurus-suier-enjin, wat 'n vyfbladige skroef aangedryf het.  Baie van die substelsels van die enjin, soos die volledig outomatiese verkoelingstelsel, kajuitmeters en brandstofversterkerpomp, was elektries, aangedryf deur 'n enjin aangedrewe kragopwekker aangevul deur twee onafhanklike batterye. Die hidrouliese stelsel, wat nodig is om die intrekbare onderstel, sterthaak en kleppe te bestuur, is onder druk gebring tot 1800 psi deur 'n enjin aangedrewe pomp. As dit misluk, kan 'n handpomp in die kajuit ook hierdie stelsels dryf, is 'n pneumatiese pomp ook deur die enjin vir die remme aangedryf. Interne brandstof is gestoor in 'n totaal van vyf self verseëlende brandstoftenks, twee binne die agterste romp en drie in die vlerke. 
Verskeie lugvaartstelsels is op Sea Furies gebruik; dit was buitengewoon goed toegerus vir 'n vliegtuig van die era in hierdie opsig. Baie vliegtuie sal toegerus wees met radar aan boord, dikwels die ARI 5307 ZBX, wat direk met die vierkanaals VHF-radiostelsel geïntegreer kan word. Verskeie van die navigasiehulpmiddels, soos die hoogtemeter en G2F -kompas, is ook gevorderd.  Ander aspekte van die Sea Fury, soos die meerderheid van die vlugkontroles, was konvensioneel. Sommige kontroles is elektries aangedryf, soos die wapenkontroles, kameras aan boord en die gyro gunsight. 
Alhoewel die Sea Fury oorspronklik ontwikkel is as 'n suiwer lugwaardigheidsvegter, het die Royal Navy die soliede konstruksie- en vragvermoë van die vliegtuig ook as positiewe eienskappe vir grondaanval beskou, en Hawker het die tipe gevolglik getoets en skoongemaak om 'n wye reeks wapens en ondersteunings toerusting.  Elke vliegtuig het altesaam vier 20 mm Hispano V -kanonne saam met ammunisie tenks in die vlerke gemonteer. Tot 16 vuurpyl projektiele, of 'n kombinasie van 500 lb of 1000 lb bomme kan gedra word. Ander ammunisie sluit in 1000 lb brandbomme, myne, tipe 2 -rookvlotte en 90 liter eksterne brandstoftenks.  Die Sea Fury kan ook toegerus word met vertikale en skuins kameras, sowel as 'n spesiale stuurkas in die kajuit, vir fotoreconnaissance -missies. Ander bykomende toerusting was onder meer kaf om vyandige missielaanvalle en fakkels te ontduik. 
Ek het altyd van hierdie kragtige en aantreklike vliegtuig gehou, wat een van die hoogtepunte was van 'n suier, propellergedrewe vegterontwikkeling. Dit het verskyn in 'n tyd toe die era van suiermotorbestryders naby was en strale begin oorheers het. Dit was egter een van die vinnigste propellergedrewe vliegtuie ooit, het uitstekende hanteringskwaliteite en het teen MiG-15-stralers geveg. Vir my model het ek een van die weergawes wat in die kit aangebied word, gekies, naamlik 'n vliegtuig met die uitleg van die Koninklijke Marine (Koninklike Nederlandse Vloot) wat in 1953 deel was van 'n aerobatiese span AeroBats.
Ek het hierdie 1:48 model van Airfix baie geniet, wat die kompakte en vaartbelynde lyne van hierdie vliegtuig goed weergee. Die pas van die onderdele is baie goed en goed ontwerp. Aan die ander kant is die oppervlakte -besonderhede net 'n bietjie swaar en min besonderhede ontbreek (vuurwapen en kompas in die kajuit en twee blase onder die vleuel). Alhoewel ek dit in my model bygevoeg het, sou dit myns insiens nie veel afbreuk doen aan die voorkoms van die model nie.
Ek hou van die ontwerp van hierdie vliegtuig, waarvan die romp heeltemal agter die omhulsel van die groot Centaurus -enjin is, met die uitsondering van die kajuitborrel wat bo -op 'n klein "bult" sit. Die elegante kwasi-elliptiese vleuelplanvorm is ook 'n ander opvallende kenmerk daarvan.
Die vleuelontwerp is afgelei van die vorige Hawker Tempest en die elliptiese akkoordverspreiding is gehou om die vliegtuig aantrekliker te maak vir die RAF -beoordelaars, wat ten tyde van die Tempest na bewering 'niks sou gekoop het wat nie 'n elliptiese planvorm '.
Vir die Sky-verf het ek 'n mengsel van Tamiya XF-21 (4/5) met wit XF-2 (1/5) gebruik, terwyl ek vir die Extra Dark Sea Grey die Gunze 333 gekies het wat hierdie kleur weergee sonder dat maak enige mengsel. Dit is die eerste keer dat ek hierdie Gunze -akrielverf gebruik, en ek was positief beïndruk deur die kwaliteit daarvan.
Ek hoop dat u van my Sea Fury hou, en enige kommentaar of voorstelle sal waardeer word.
Kyk die video: Hawker Sea Fury T20 and PZL-Mielec SBLim-2 MiG-15UTI flying Display RNAS Yeovilton Air Day 2018