GELOOF (deel 2) – ABRAHAM EN SY VOORSATE. – Liplekker
GELOOF (deel 2) – ABRAHAM EN SY VOORSATE.
Vanoggend gaan ons spesifiek kyk na vers 3 tot 19 van hierdie gedeelte waar die skrywer groot name uit die voorgeskiedenis aanhaal en dan meer breedvoerig vertel van Abraham. Die kommentaar oor hierdie gedeelte neem ek uit Die Bybellenium.
Voorbeelde uit Israel se voorgeskiedenis van die skepping tot die sondvloed (11:3-7) sluit 'n opmerking oor die skepping self in (11:3), oor Abel (11:4), Henog (11:5-6) en Noag (11:7). Wat die skepping betref (Gen 1), wys die skrywer daarop dat ons dit wat is, net uit die onsigbare kan verklaar. Ons moet oor iets soos God wat ons nie sien nie, praat om die skepping te verduidelik. Baie moderne kosmoloë (wetenskaplikes wat teorieë oor die skepping formuleer), stem hiermee saam.
Abel (Genesis 4:3-4) het ook geglo en as 'n opregte man geleef. Toe hy dus 'n offer aan God gebring het, het God dit aanvaar, maar sy broer Kain s'n nie. Al het Kain sy broer vermoor en al lyk dit asof die bose hier aan die wenkant was, is dié opvatting 'n illusie. Kain se stem is stil, terwyl Abel nou nog spreek, al is hy dood (11:4).
Henog (Genesis 5:22, 24) het geglo dat God bestaan en dat Hy dié wat Hom soek, beloon (11:6). Gevolglik het hy geleef soos God dit wou (11:5). Wat Henog van die toekoms verwag het, het sy lewenswyse positief beïnvloed. Sy uiteinde is baie interessant. Soos met Metusalem die geval is, het die toekoms van die nuwe bedeling reeds in sy geval deurgebreek. Hy het nie gesterf nie, want daar is geskryf dat hy nêrens te vind was nie, omdat God hom weggeneem het.
Noag (Genesis 6-9) glo dat God mense in die toekoms gaan straf. Te midde van groot verdorwenheid was Noag 'n regverdige man (Genesis 6:5). Gevolglik het hy God eerbiedig gehoorsaam en die ark gebou (11:7). As gevolg hiervan is sy huisgesin gered en is hy self erfgenaam gemaak van die vryspraak wat deur die geloof kom (11:7). Ongeloof is gestraf, omdat die wêreld veroordeel is. Binne die denkraamwerk van Hebreërs wys dit vooruit na die straf en beloning in die hiernamaals.
Die lewe van die aartsvaders (11:8-22) is ook 'n bron van inspirasie. Abraham (Genesis 12-25) wat die welverdiende titel, Vader van die Gelowiges, ontvang het, het geglo dat hy 'n erfdeel gaan ontvang (11:8). Hierdie erfdeel beskryf Hebreërs as die stad wat vaste fondamente het en waarvan God self die ontwerper en bouer is (11:8, 16). Hebreërs beskryf dit ook as 'n hemelse vaderland (11:14, 16). Die skrywer werk met sy metode van uitleg op twee vlakke van betekenis. Die aardse land Kanaän en die hoofstad daarvan, Jerusalem, is die eerste waaraan jy dink as jy Abraham se verhaal lees. Op 'n diepere vlak het Abraham eintlik weggetrek na die hemelse Jerusalem (Op 21:2) in die vaderland van die hiernamaals. Hy het só duidelik te kenne gegee dat hy op soek is na 'n vaderland (11:14), 'n hemelse een (11:16).
Hy het ook geglo dat hy 'n nageslag sal hê, so talryk soos die sterre van die hemelruim en so baie soos die sand van die see (11:12). Hierdie nageslag sou uit Isak gebore word (11:18). Abraham het selfs geglo dat God by magte is om uit die dood op te wek (11:19). Die skrywer se denke beweeg weer op twee vlakke. Die normale betekenis sou wees dat Abraham die voorvader van die Israeliete geword het. Op 'n diepere vlak van betekenis is die nageslag van Abraham alle mense wat in Jesus Christus glo. Sy nageslag is dus baie groter en talryker as wat hyself ooit sou kon droom.
Die effek van hierdie geloof op sy lewe was inspirerend. Sonder dat hy geweet het waar hy sou uitkom (11:8), het hy uit sy geboorteland, Ur, weggetrek. Toe hy, sonder dat hy dit geweet het, in die beloofde land gearriveer het, het hy daar soos 'n vreemdeling gewoon (11:9). Die tente waarin hy, Isak en Jakob gewoon het, dui op die tydelikheid van hulle verblyf (11:9). Hulle het hulle nooit as permanente inwoners in die wêreld gevestig deur huise te bou en hulle in stede te vestig nie. Dit was vir hulle om soos vreemdelinge en bywoners te bly (11:13). Hebreërs beweeg weer op 'n ernstiger vlak van betekenis. In die Christelike kerk is hierdie woorde toegepas op die gelowiges wat as vreemdelinge op aarde woon, omdat hulle vaderland by God is (1 Petrus 1:1 en 2:11), alhoewel die vreemdelingskap hier waarskynlik ook op letterlike uitlanderskap dui. Abraham en sy nageslag het geleef soos ons ook moet leef. Hulle het nie sekuriteit in materiële goedere gevind nie, maar in geestelike waardes. Ook vandag vind mense op baie hartseer maniere uit dat materiële sekuriteit sonder geestelike waardes 'n fondament is wat op sand gebou is. Jesus het Self verklaar dat 'n mens eers die koninkryk van God moet soek en dat al die ander sekondêre dinge vir jou bygevoeg sal word.
Hulle het gesterwe sonder om te verkry wat beloof is (11:13). Tog was hulle aardse lewe 'n loflied, omdat hulle die uiteindelike vervulling van God se beloftes uit die verte gesien het (11:13). Hulle horisonne het verder as hulle eie lewe gestrek. As hulle net na 'n gewone aardse vaderland verlang het, sou hulle teruggetrek het na hulle land van herkoms (11:15). Nou het hulle sonder 'n aardse vaderland gesterf, omdat hulle na 'n hemelse vaderland verlang het. Nog 'n effek van Abraham se stoere geloof was dat hy selfs bereid was om sy seun, Isak, te offer (11:17).
Die gevolge van Abraham se geloof is indrukwekkend. Hoewel hy self al te oud was en sy vrou, Sara, onvrugbaar was (11:11), is 'n seun, Isak, vir hulle gebore. God het dit vir hulle moontlik gemaak. God se getrouheid was groter as Sara se aanvanklike ongeloof. Toe hy Isak in opdrag van God wou offer, het God hom as't ware uit die dood aan Abraham teruggegee (11:19). Die resultaat was dat sy nageslag talryker was as wat hy hom ooit sou kon voorstel – nie net fisieke nasate nie, maar ook die gelowiges in Christus (11:12). Die grootste gevolg van hulle geloof was dat God nie skaam is om hulle God genoem te word nie en vir hulle 'n stad gereed gemaak het (11:16).
Ja, ek en jy het ook deel aan die splinternuwe wonderstad, Jerusalem, wat God vir ons voorberei. Sien jy ook uit daarna?