Sukses en die behoefte aan self-uitdrukking - wat is belangriker? - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Eendag het my sesjarige dogter 'n ander handwerk gemaak wat op haar kop gesit moes word. Ek het dit saam met my na die voorbereidende skool geneem en glad nie in die verleentheid gebring nie, het ek self in hul eie oren gegaan. Ek het hulle ook so aangepas dat hulle so duidelik as moontlik op die gesig hang. My nie baie selfversekerde pogings om 'n "ordentlike pragtige meisie" te maak, het met so 'n duidelike en energieke weerstand bereik dat hulle hul posisies moes gee nie.
Ek was in die opinie oor hoe erg my dogter lyk, wat glad nie in 'n boog na die voorbereidende skool gegaan het nie, maar met papier ore wat die helfte van haar gesig skaamteloos bedek. Wat was my verbasing toe ek die opregte bewondering van onderwysers gehoor het: "Wat 'n goeie mede, ons Olesya! Iets interessant, maar kom altyd op! Het jy dit self gedoen?"
Daarom het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ons standpunte oor "mooi" en "goed" nie altyd waar is nie. En miskien is die mooiste en beste ding wat in die wêreld kan wees, nie die gewone wit boog nie, maar die geleentheid om nie hul skeppings te verberg nie, nie om hulle te skaam nie: "En elkeen wat verkeerd verstaan, is die dwaas self."
Dit is die toestemming om uself uit te druk in die vorm en wyse waarop u self wil. Self-uitdrukking is onmoontlik sonder aandag, maar bloot nie aandag aan die ontbrekende behoefte nie.
Die reg om jouself uit te druk, moet nie-veroordelend wees! Dit is die geval wanneer die proses belangrik is, nie die resultaat nie. Eers dan, uit 'n kwalitatiewe, deurdagte proses, sal 'n waardige erkenningsresultaat voorkom. Maar nie andersom nie! Die gemeenskap leer ons egter die teenoorgestelde. In die samelewing is dit op sy beste om iets op te let wat lofwaardig is. Vandaar, vanaf die kinderjare word 'n projeksie gevorm: "Ek word opgemerk as ek iets goeds doen." Ook hier is 'n buitensporige behoefte aan lof, sonder enige rasionele grond, sy oorsprong. En haastig is ook ingesluit in die ketting van vreemde reaksies (die begeerte om vinnig lof te ontvang). Die persoon probeer om vinniger te eindig om die resultaat te kry, te prys en te voel, uiteindelik, die belangrikheid van hul optrede. Natuurlik, in hierdie weergawe van die goeie ding, in werklikheid, dit is 'n belangrike manifestasie van die persoonlikheid self, kan nie praat nie.
So, self-bevestiging in algemeen aanvaarde gedragsmodelle is gebaseer op die verwagting van altyd 'n openbare (of eksterne) positiewe assessering. En kritiek word beskou as 'n ontkenning van die reg om jouself te wees, om jouself uit te druk soos jy wil, ensovoorts. En veroorsaak 'n terugslag. En hoe kan ek my reg op wese wen?
Soos 'n kind groei, versterk diegene rondom hom 'n vals persepsie. In die volwasse wêreld werk al dieselfde meganismes! "As u daarin geslaag het - u standpunt het die reg op lewe. Ons sal na u luister, respekteer u met aandag." En as die held nie beroemd geword het nie, beteken dit dat niemand hom noem nie, en niemand sal na hom luister nie. Evaluering stelsel vernietig individualiteit!
En in die ware geval van selfuitdrukking is dit belangrik vir joune, nie soos die res van die outeurskap nie. En ons meet alles met een liniaal, verloor agter die man se uitvind waardes, sy reg om homself te wees.
Maar 'n persoon kan optree en dink soos hy dit goedvind. Enigeen verdien aandag (en respek) vir een eenvoudige rede: hy is 'n persoon, 'n lid van ons samelewing, hy is en hy het die reg.
En ons aandag moet onvoorwaardelik wees. Dit is presies die baie wedersydse respek vir mekaar. Ons eis alles, maar ons ken nie die aard van hierdie eiendom nie, ons stel ons nie voor wat dit nou is nie. So, die held respekteer sy reg op sy mening en aanvaar iemand anders se reg op 'n ander mening.
Wanneer 'n persoon bewus is van die beskrywende oomblikke, kan hy die volgende besef: elke vyand en oortreder wat op die regverdige pad staan ​​en argumenteer, soos 'n held, het openbare uitdrukking nodig. Hoe meer aggressief die opponent se gedrag is, hoe meer moet hy homself manifesteer. Hoe wys hy sy eie persoonlikheid? Deur die ontkenning van die standpunt en die reg op die individualiteit van ander (net soos die held so ver is). En as 'n deelnemer homself kyk, kan hy 'n vreemde gevoel sien - asof hy homself verraai.
Daar is nog 'n kant na die muntstuk. Na aanleiding van konflikte, loop inratasie ooreen met 'n teenstander net sodat hy jou nie ontken nie. Toestemming vir vrees vir verwerping het 'n veelvoudige aard. En hier speel die gebrek aan geleentheid in selfuitdrukking, soos in die reg op my teenwoordigheid in hierdie wêreld, 'n lewendige rol. Jy is lief vir 'n goeie houding. Van tyd tot tyd is hy selfs gereed om sy kursus te verander, om hom aan die kritikus aan te pas, en dit alles net sodat hy nie 'n negatiewe standpunt uitdruk nie. En vreemd, deur te stem, verraai jy jouself weer.
Die prototipe van een van die hoofkarakters van die boek "Mense uit die Kabinet" - 'n tipiese verteenwoordiger van die groep van 'n afhanklike samelewing, 'n persoon wat in werklikheid bestaan, en die pad van sy eie foute en bewustheid, het aan die begin van die verhaal sy reg op lewe nie gevoel nie. Hy het in werklikheid verander in 'n boek om te leer hoe om homself toe te laat soos hy is. Aan die begin van die storie het hy selfs 'n doel gestel: "Om suksesvol te wees" - hy het gedink dat hy die mensdom kon kry, deelgeneem het aan sy lewe en, bowenal, homself aanvaar as 'n familielid en selfs vreemdelinge. Erkenning as aanvaarding was vir hom die belangrikste onder almal! Hy kon nie sonder dit leef nie! Hy het die beste gewen wat hy kon - in die kinderjare, met goeie oordrewe gedrag, ingratasie, tevredenheid. In volwassenheid, met toestemming, waar ek nie saamstem nie; luister waar nie belangstel nie; teenwoordigheid waar 'n mens nie wil wees nie, ens. Hy moet hierdie plek onder die son voortdurend "verdien" - die reg om te leef in warmte en aanvaarding. Gewoond om so te lewe, stel hy naalde vooruit, soos 'n reier. En dit is in 'n wêreld waar almal op mekaar stappe en hul plek onder die son verower. Aggressie is hier gewoon - almal kry dit ten volle en dink dat dit die norm is. En almal wil warmte hê - nog steeds wankelrige, onseker, ten minste sommige, net om nie te vergaan nie.
Mense het lankal geleer: om warm te word - jy moet guns kerrieer.
Om te voldoen aan die natuurlike behoefte aan die reg om homself te manifesteer - jy moet veg. Dus, die onvermoë om vriendelik te vra om die volume te verminder, die onvermoë om weg te gee, die onvoldoende reaksie op ander se versoeke ("ontken my").
Die soeke na enige aandag - ten minste positief, selfs negatief - is ook 'n manifestasie van die behoefte aan selfuitdrukking. Individualiteit in sy manifestasie vereis die publiek. Om 'n volwassene te wees, ek soort van "bedel": "Luister na wat ek gesê het! Antwoord my! Let op my status! Lees my artikel? Kyk na my tekening! Skryf my 'n pos!"
Persepsie - pynlik, ontevrede gee "by die uitgang" verdraaide interpretasies (soortgelyk aan die gevolge van die gebrek aan persoonlike ruimte).
Geen antwoord nie - ek was nie opgemerk nie.
Die antwoord is negatief (argumenteer, kritiseer) - hulle ontken my.
Hierdie manier van dink en gedrag word gesuig in 'n sterk, skynbaar onoorkomelike sirkel waarin daar geen uitweg is nie. Uitstappie is regtig moeilik. Dit sal moet fokus op die fokus op eksterne evaluering deur stelselmatig oor te skakel na interne sodat jouself kan wees. Dit is hoofsaaklik die werk van bewustheid en wilskrag.
Die onderwerp wat beskryf word, is nou verwant aan die voorheen oorweegde behoefte in ons eie emosionele ruimte. Persoonlike emosionele ruimte gee jou die geleentheid om te wees wat jy is en om niks aan enigiemand te bewys nie (om nie verskonings te maak nie en nie te verdedig nie). En die voltooide behoefte aan self-uitdrukking hou op om aandag te kry. Om binne-in jou eie grense te wees, maak dit nie moontlik om met iemand te argumenteer nie, en om niks aan enigiemand te bewys nie, en dus in die verlangde toestand nie verradery oor jouself nie. Maar dit moet leer.
Hierdie publikasie gaan voort met die reeks artikels wat in die reeks "Mense van die Kabinet" geskryf is. As die leser voel dat die begrip wat hier beskryf word, nie genoeg vir hom is nie, kan hy verwys na die materiaal in die boeke wat in 'n diep vorm uiteengesit word in die taal van die onderbewussyn. Die protagonis van die boeke kry onafhanklikheid van die samelewing deur die bewussyn van persoonlike ruimte waarin almal die reg het om te wees wat hy is. En, natuurlik, gee hierdie reg aan ander. So niemand kom na mekaar toe op die hakke nie. Almal respekteer die regte van die ander. Die reisiger stop egter nie daar nie. Hy ontslae raak ook van die behoefte aan aandag aan homself en aan sy werke. Hy stem in om die resultate van selfuitdrukking binne sy eie ruimte te verlaat (om nie op die samelewing op te lê nie).