SpaceX Mechazilla Action Starlink Russian EVA Tonga Volcano Eruption Gilmour Space
Hierdie video word ondersteun deur CuriosityStream. Hey, Hey Marcus House met jou hier. Vandag het ons 'n paar tenks wat bars, nuwe planne wat ingedien is vir die massiewe SpaceX-ontwikkelingsfasiliteit aan die kaap, en 'n paar oulike nuwe insigte van regoor Starbase. Ons het 'n paar ongelooflike skote van die Starlink-sending gehad wat nogal uniek was, 'n Russiese EVA by die internasionale ruimtestasie, beeldmateriaal van hierdie verbysterende uitbarsting uit die ruimte, en die grootste vuurpylenjin wat nog ooit in Australië ontwikkel is met Gilmour Space. Jip. Jy het dit reg gehoor. Australië maak uiteindelik 'n orbitaalklas-vuurpyl.
'n Vrag aksie by Starbase soos altyd hierdie week. Ons sal eerste afskop met hierdie wonderlike booster-vangsimulasie wat deur Elon op Twitter vertoon is. Ons sien al 'n hele jaar lank waaier-afbeeldings wat wys hoe die eetstokkies afbeweeg terwyl hulle die booster vang. Nou weet ons dat die arms eintlik stil sal bly tydens 'n vang en dat die booster sy snelheid nul sal maak om die teiken te tref. Dit is moontlik, want anders as Falcon 9 wat ' n selfmoordbrand moet doen voordat dit raak, kan die Starship-versterker eintlik sweef. Dit is 'n meer
vereenvoudigde manier om die booster te vang, aangesien dit onnodig ingewikkeld sal wees om beide die booster en die arms te sinchroniseer om op 'n presiese punt te ontmoet as albei stelsels beweeg. Jy het dalk ook 'n effense terugslag van die booster opgemerk nadat dit gevang is. Dit is waarskynlik as gevolg van 'n mate van skokabsorpsie op die eetstokkies en daar sal ook 'n bietjie gee in die draadtou wees. Nou dink ek die krag van die arms wat die booster gryp, sal die interessantste wees. Ek vermoed hulle sal baie krag hê, so dit sal versigtig genoeg moet gryp om nie die booster te beskadig nie. In die middel van die week kon ons sien dat baie toetse aan die gang is met die vertikale stabilisatorstelsels aan die kant danksy LabPadres regstreekse kameras. Hierdie twee arms sluit in plek na die vang om
die booster gereed te kry vir plasing op die lanseerberg. Dinsdag was die pad gesluit en danksy 'n aankondiging oor die PA-stelsel wat aandui dat die pad binne 10 minute skoongemaak moet word vir GSE 4-operasies, het ons geweet om ons oë op die toetstenk te rig. As jy nie weet nie, GSE4 is 'n tenk wat in Augustus verlede jaar gebou is as 'n toetsartikel. Nie vir 'n Starship nie, maar eerder as 'n toetseenheid
vir die Orbital-tenkplaas. Op die 25ste Augustus in 2021 het GSE4 'n kryogeniese bewystoets voltooi om die konstruksiemetodes wat in hierdie pasgemaakte brandstofplaasbou gebruik word, te valideer. Met die uitsondering van die enkelwatertenk, is al die ander so gebou en sit in elk van die skulpe. Nou het hierdie toetstenk uiteindelik omstreeks die middag Dinsdag weer in werking gekom en dit het begin uitblaas wat aandui dat die vulling van vloeibare stikstof pas begin het. Kort daarna het ryp
op die mure van die tenk begin vorm. Dit is vir 'n paar uur getoets totdat dit uiteindelik om 14:34 plaaslike tyd vernietig is. Kyk net na al die vloeibare stikstof wat oral op die lanseerplek uitspuit. Alhoewel SpaceX al voorheen verskeie padvinders na mislukking getoets het, vereis gemaalde vloeibare suurstof- en metaanopgaartenks sekere standaarde en goedkeurings om die dryfmiddels vir lang tydperke onder druk te hou. Daarom moet hulle ontwerp word met veel groter veiligheidsmarges. Miskien is hierdie toets gedoen om te kyk of die tenks werklik aan 'n spesifieke standaard kan voldoen deur te bepaal wanneer die toetstenk uitmekaar sal breek. Daaruit sou SpaceX in staat wees om 'n bekende bedryfsdruk te bepaal vir die vloeibare suurstof- en metaantenks by die tenkplaas om veilig te werk. So ja, hopelik het die GSE4-toetstenk veilig bo die verwagte druk gegaan en eers uitmekaar gebreek sodra hulle die druk tot 'n hoër waarde verhoog het.
Dankie soos altyd aan LabPadre en NASASpaceFlight wat dit alles op die regstreekse strome opgetel het. Nou het ons 'n bietjie vordering gesien met die twee prototipes van die sterreskepe wat by die bekendstellingsterrein beskikbaar is, Ship 20 en Booster 4. Eerstens het ons Maandag die SpaceX-kraan na Pad B gesien waar Skip 20 later vasgehaak is. Sodra dit geskuif is, sal dit die eerste keer in meer as 5 maande wees. Sy bestemming, die nuwe toetsstaanplek wat ons verlede week sien ingerol het. Dit is baie nader aan die toring en reg naby sien ons al hierdie pype van die brandstofplaas wat SpaceX moet toelaat om die vinnige ontkoppelstelsel aan te sluit, kriotoetse uit te voer en die skip ook onder druk te hou. Dit sal veral belangrik wees wanneer regte loonvragte
in 'n skip geplaas moet word voordat dit op 'n booster opgelig word. In die rigting van die orbitale terrein het ons 'n mate van fisiese vordering op Booster 4 gesien. Nadat dit 'n paar weke gelede van die orbitale lanseerberg verwyder is om plek te maak vir die mechazilla-toetse, het Booster 4 nog baie onvoltooid gelyk met die COPV's, elektriese en loodgieterstelsels. as die roofvoëls wat almal ontbloot word. Sedertdien is baie werk
aangepak om die prototipe tot 'n meer voltooide toestand te kry. Hierdie sigbare vordering het al die deksels ingesluit wat oor al hierdie eksterne komponente geïnstalleer is. Dit het ongeveer 'n week gelede begin, maar is kort daarna voltooi. As jy dit nie in verlede week se video opgemerk het nie, is hierdie silindriese Raptor-bedekkings ook aangebring. So wat is volgende vir Booster 4? Kan ons sien dat dit in die nabye toekoms vir 'n opheffingstoets met die mechazilla-arms gebruik word? Met die massatoetsing verlede week wat tot die gevolgtrekking gekom het, lyk dit vir my na 'n volgende logiese stap, moet SpaceX die proses hê om die booster op die lanseermontering te stapel, geoutomatiseer sodat dit elke keer op dieselfde manier werk.
Hulle moet seker maak dat alles perfek in lyn is op al die plekke, soos die 21 vinnige ontkoppelpoorte saam met die klampe om dit perfek vas te hou. Fantastiese animasie hier deur Ryan Hansen Space wat laat hierdie week ook gedaal het, wat wys dat dit wonderlike detail is. Sommige nuwe planne deur SpaceX is ingedien vir die groot fasiliteit aan die kaap vir die Robertsweg-lokasie. Die gebou wat hier gewys word, is nogal monsteragtig in vergelyking met die tente wat ons by Boca Chica sien. Die voorgestelde gebou hier, insluitend die toekomstige uitbreiding, beloop altesaam meer as 47 000 vierkante meter soos hier deur Harry Stranger gedeel. Hy het dit oor Boca Chica gelê net om 'n gevoel van skaal te gee oor hoe groot daardie gebou is. Hou in gedagte dat
daar regtig baie min bewyse daar buite is oor waarvoor die geboue hier gebruik sal word. By die bouperseel is die volgende booster in die ry, Booster 7, steeds in die Highbay gestapel. Hierdie week het die stapel van Booster 7 se metaangedeelte begin met sy voorste koepel wat bo-op twee drieringafdelings gestapel is. Dit maak die metaantenk-afdeling nou 9 uit 13 ringe lank. Ek dink dit is ook die moeite werd om hierdie goeie vergelyking
hier uit te wys waaroor ek met Zack Golden gesels het met die enjinmonteringsgedeeltes van die boosters. Danksy hierdie wonderlike foto's van RGV-lugfotografie kan ons 'n paar interessante verskille sien. Dit is die stootafdeling vir nuwe boosters met die 33 Raptor-enjins. Hierdie een is die ou styl soos Booster 4. Die stukragpuck is nou baie wyer, en het natuurlik die 13 enjinmonterings. Maar kyk na die buitering van 20 enjinmonteringspunte. Ons sien nou dat die metaanvoergate bo-op langs die suurstof is. Anders as hoe dit op die ou ontwerp gedoen is.
BocaChicaGal van NasaSpaceFlight het ook meer vordering gesien wat gemaak is op die vragdeurpadvinder by die lae baai. As jy mooi hier kyk, lyk dit of dit nou 'n werklike deur aan die hoofliggaam het. Dit lyk hier na 'n massiewe skuifgrendelmeganisme. Hierdie hele deel sal vertikaal beweeg om te sluit. Ek kon nog nie 'n uitsig oor die ander kant kry nie, maar ek neem aan ons sal 'n skarniermeganisme van een of ander aard daar kry. Dit gaan baie belangrik vir SpaceX wees om 'n ontplooiingstelsel te ontwerp en in te bou om Starlink weergawe 2-satelliete en ander loonvragte baie gou na die eerste wentelbaantoetsvlug vry te stel, so ons sal hopelik binnekort baie meer oor hierdie vragdeurprototipe leer .
Nou verlede week het jy seker my geskreeu van hierdie bekendstellingsanimasie deur Nick Henning raakgesien. Wel, soos dit gebeur, was animasie 'n klein fraksie van 'n veel groter produksie, en hy het dit vroeg hierdie week regstreeks gesit. Wat jy hier sien, is 'n verstommende reeks animasies wat die verhaal uiteensit van hoe 'n SpaceX en NASA Lunar Human Landing System Demo-sending kan plaasvind. Dit sou natuurlik aanvanklik 'n onbemande sending wees. So van Starbase tot die maan se oppervlak, het hy hier die stappe uiteengesit wat nodig is om dit 'n werklikheid te maak. Natuurlik as gevolg van hoeveel ons nog nie weet oor hervulstelsels of selfs hoe die basis op daardie tydstip sal lyk nie, maak dit dit redelik spekulatief, maar tog indrukwekkend. Die volle sending vanaf lansering, hervul in 'n wentelbaan met tenkwaens, en die
sending tot by die maan. Hier is baie aandag aan detail en as jy ook mooi kyk , sal jy agterkom die aarde is onderstebo as jy dit vanaf die suidpool van die maan bekyk. Dit is eintlik baie akkuraat in vergelyking met wat in werklikheid gesien sou word. Hierdie video van NASA wys in 'n tydsverloop hoe die son baie baie laag op die horison sal bly, en die Aarde eintlik ook oor die horison sal verskyn en verdwyn. Wat anders sou wonderlik wees om te sien? Wat van 'n verduistering van die aarde. Dit sou regtig iets wees. Die skakel na albei hierdie volledige video's is in die beskrywing, so kyk na hulle, veral Nick s'n in volle gehalte en met die wonderlike klank vanaf die skakel in die beskrywing. Ek kan net dink hoeveel werk hierin ingegaan het, so
'n paar intekenare daar help Nick baie. En as jy die inhoud geniet wat ek elke Saterdag maak, wel... jy weet nou al hoe dit werk. Dankie dat jy my werk ook hier ondersteun. Ons het hierdie week nog 'n handboek Falcon 9 gesien lansering van 49 Starlink-satelliete na 'n lae Aarde-omwenteling, met dit vanaf Launch Complex 39A in Florida net ná 21:00 plaaslike tyd. [Advertensiebegin]... Ek sal binne 'n sekonde meer daarin duik, maar voor dit, 'n groot dankie aan CuriosityStream vir die ondersteuning van hierdie week se video. As jy my kanaal al 'n rukkie hier gekyk het, sou jy al voorheen opgemerk het CuriosityStream verskyn. Dit is omdat die handelsmerk so goed pas by jou styl van inhoud. Jy sou nie
ruimtenuus hier saam met my gekyk het nie anders sou jy!? Hulle verskaf duisende vermaaklike flieks en TV-programme oor onderwerpe soos Geskiedenis, Natuur, Wetenskap, Kos, Tegnologie, Reis, en natuurlik baie ruimte-inhoud waarvan ek natuurlik die meeste hou. Dit is ernstig soos Netflix vir Nerds! Ek en jy was verstom om die vordering tot dusver op die James Webb-ruimteteleskoop dop te hou. Maar in ons opdaterings het ek net die oppervlak deurgekyk. As jy dieper wil duik, is hierdie episode van Deurbraak die epiese verhaal wat eerstehands vertel word deur die wetenskaplikes wat dit ontwikkel het. Die bou van die grootste, mees gevorderde en duurste teleskoop wat ooit gemaak is, het 'n fenomenale hoeveelheid uitdagings gepaard. Maar as dit werk soos beplan, sal dit die stryd meer as die moeite werd wees, en sal dit die vermoë bied om verder in die ruimte te loer as wat ons ooit tevore gehad het. 'n Ongelooflike
poging. Curiosity Stream se diens dek 'n groot verskeidenheid onderwerpe en algemene belangstellings van regoor die wêreld, en jy kan dit enige tyd en oral na enige toestel stroom. As jy my wil help ondersteun en dit wil probeer, gaan na curiositystream.com slash marcushouse. En daarmee kan jy inteken vir toegang teen slegs $14,99 vir die hele jaar. Jy sal daardie skakel in die beskrywing hieronder vind. [Ad End] So ja, Falcon 9 het
hierdie week nog 49 Starlink-satelliete na 'n lae Aarde-baan gelanseer. [pouse] Die nou tien keer vlug beproefde booster het voorheen GPS III-3, Turksat 5A, Transporter-2, sowel as ses Starlink-missies gelanseer. Die bekendstelling was nogal skouspelagtig met 'n paar wonderlike besienswaardighede hier vanaf die opsporingskamera toe Falcon 9 suidwaarts op pad is. Toe die hoofenjin afgesny is, was die booster en stroomskerms duidelik sigbaar soos die tweede trap opwaarts gedruk het na sy parkeerbaan. Hier het SpaceX 'n infrarooi kamera gebruik om te wys dat die pragtige pluim uit die tweede fase uitbrei. Dankie vir die wonderlike uitsigte daar, SpaceX! Natuurlik wag die dreunskip "A Shortfall of Gravitas" in die Atlantiese Oseaan vir Booster-herstel. Ek is altyd verstom oor die daaltempo hier terwyl ons kyk hoe die
digtheid van die atmosfeer 'n massiewe hoeveelheid spoed so vinnig afvee. En daar gaan ons, 'n pragtige bulls-eye-landing. Wat die loonvrag-ontplooiingsmateriaal betref, was daar ongelukkig geen seindekking nie, maar ons het gou bevestiging van wentelbaan sowel as suksesvolle ontplooiing gesien. 'n Vinnige melding hier ook vir 'n paar ongelooflike bekendstellingsbeelde, gevang deur Ben Cooper, [pouse] Brady Kenniston [pouse] en natuurlik die wonderlike Greg Scott. So ja, volgende week is ook 'n groot een vir Falcon 9
met nog twee SpaceX-bekendstellings wat voorlê. Een vir die Italiaanse Ruimte-agentskap sowel as nog 'n Starlink-sending. SpaceX slaap nooit nie en 2022 lyk reeds na 'n baie vinnige jaar. Na 'n maand lange verblyf by die Internasionale Ruimtestasie sedert sy aankoms in Desember 2021, sal die CRS-24 Cargo Dragon na die aarde terugkeer die dag waarop hierdie video regstreeks verskyn. Die ruimtetuig sal sy Draco-stuwers aan boord gebruik om weg te beweeg van die ISS, 'n deorbit-brand te voltooi en weer die Aarde se atmosfeer binne te gaan om af te daal na die Atlantiese Oseaan met sy vier valskerms. Dit sal meer as twee metrieke ton
waardevolle wetenskaplike eksperimente van die stasie af terugstuur, wat 'n ligmikroskoop, 'n studie oor nanopartikels genaamd InSPACE-4, en die Europese Ruimte-agentskap se ondersoek na sitoskelet insluit, en selfs 'n toilet wat wanfunksioneer aan boord van die wentelende laboratorium . Nou gepraat van navorsing aan boord van die ISS, het jy gehoor van die groot opgradering van die kommunikasiestelsels op die stasie? Danksy die European Data Relay Systems wat 'n netwerk van twee geostasionêre satelliete is, geniet die ruimtevaarders aan boord van die wentelende laboratorium nou 50 Megabits per sekonde van aflaai en 2 Megabit se oplaaispoed. Hierdie broodnodige opgradering laat nou toe dat eksperimente in naby aan reële tyd vanuit Europa gemonitor word. Die data moes vroeër op hardeskywe gestoor word en baie maande later na die aarde teruggekeer word vir sommige eksperimente. Wat nog beter is, is dat die kennis wat verkry word uit die ontwikkeling en implementering van hierdie stelsels sal help met die ontwikkeling van ESA se telekommunikasiepakket vir NASA se Gateway, wat natuurlik 'n voorgestelde ruimtestasie om die Maan is wat sal help met die volgende generasie maanlandings.
Hierdie week het ons ook gesien hoe Russiese Ruimtevaarders Anton Shkaplerov en Pyotr Dubrov 'n ruimtewandeling buite die Internasionale Ruimtestasie doen. Woensdag het die Ruimtevaarders uit die ISS uit die Poisk-module wat hier geleë is, gestap en 'n handbediende Strela-kraan opgestel, wat tot by die Nauka-module uitgebrei is. Dit help met die vinniger en veiliger beweging van ruimtevaarders om die wentelende laboratorium. Nou, as Nauka en Prichal vir jou nuut klink, is dit omdat dit die nuutgeloodsde modules is wat Roscosmos van stapel gestuur het om die Russiese deel van die ISS af te rond. Nauka is in Junie verlede jaar bekendgestel en is die primêre
laboratorium vir wetenskaplike eksperimente in die Russiese segment. Prichal is 'n maand daarna van stapel gestuur en is aan die Nauka-module gekoppel. Die doel van hierdie 7 uur ruimtewandeling was om die Prichal-module volledig met die Nauka te integreer en dit aan die gang te kry. Die ruimtevaarders
het leunings, ontmoetingsantennas, 'n televisiekamera en koppelteikens geïnstalleer en dit voorberei vir die aankoms van Russiese ruimtetuie in die toekoms. Met al die werk voltooi, is die spanne gereed vir die eerste geskeduleerde dok by die Prichal Module in Maart om die bemanning van die Expedition 67 te ontvang. Dit was die derde ruimtewandeling vir Shkaplerov, wat in die Russiese Orlan-ruimtepak was met rooi strepe en die vierde vir Dubrov, wat in dieselfde ruimtepaktipe maar met Blou strepe was. Maar daar is meer om te kom, aangesien bykomende ruimtewandelings beplan word om die Europese robotarm op die Nauka-module te toegerus en om sy lugslot vir toekomstige ruimtewandelaktiwiteite te aktiveer, so kyk ook uit vir komende EVA's. Nou sou jy seker onder 'n rots gewoon het as jy nie ' n week gelede van die massiewe Tonga-vulkaanuitbarsting gehoor het nie. Wat jy dalk nie gesien het nie, is die beelde van hierdie uitbarsting wat uit die ruimte geneem is. Dit was natuurlik die tweede plofbare gebeurtenis in twee maande. Hierdie
een was egter sowat sewe keer kragtiger as die uitbarsting in Desember en NASA-wetenskaplikes skat die TNT-ekwivalent van die uitbarsting op ongeveer 10 megaton! Dit was nou 'n onderwater ontploffing en die verwoestende gevolge hiervan was die rimpelings wat reg oor die planeet gemeet is. Scott Manly het dit eintlik pragtig aangebied, so ek sal nie te diep daarin duik nie, behalwe om te sê dat die satelliete wat betrokke is by die vaslegging van hierdie ongelooflike detail net weereens die punt verhoog hoe kritiek bekostigbare ruimtevlug is. Hoe belangrik is klein satellietlanserings veral as dit wetenskaplike data behels. Ek glo nie ek het al
voorheen satellietbeelde so gesien nie. Met die baie instrumente wat hierdie gebeurtenis meet, is dit vinnig geëvalueer en Tsunami-waarskuwings gestuur na alle plekke wat geraak sou word. Byna 4000 kilometer verder in Tasmanië waar ek hier is, het ons ook Tsunami-waarskuwings gehad. Die geluid is redelik maklik gehoor in Nieu-Seeland op ongeveer die helfte van daardie afstand.
Dit is nie moeilik om te sien hoekom nie, want jy kan letterlik die geweldige drukgolf sien uitbrei in alle rigtings. So konnektiwiteit in die Tonga-streek is tans nogal desperaat. In die toekoms kan Starlink met sy laserskakels hulp verleen, maar SpaceX het tans net nie genoeg van die satelliete met lasers in plek nie. Dit is moeilik om te sê wat die volle impak van hierdie gebeurtenis nog kan wees, maar dit is nog 'n herinnering aan hoe kritiek ons ​​satellietnetwerke is. Van klein satelliete gepraat wat wonderlike dinge kan doen, hier is iets net 'n bietjie anders: 'n paar ruimtenuus uit Australië wat daarop gemik is om self satelliete te lanseer. Gilmour Space Technologies
in Queensland, redelik naby aan waar Tony Bela geleë is, het 'n paar interessante opdaterings gehad om te deel oor hul hibriede vuurpylenjin en Eris-voertuig. Waarna jy hier kyk, is hul vernaamste Eris-vuurpylenjin wat vir ongeveer 75 sekondes op 110 kilonewton getoets word. Nou reeds kan jy seker sê dat hierdie vuurpyl wat ontwikkel word nie vir massiewe loonvragte is nie. Dit word ontwikkel om Australië uiteindelik toe te laat om hul eie loonvragte in die ruimte te lanseer, en dit is ook baie belangrik dat dit 'n Australiese ontwerpte enjin is. Dit glo dit of nie,
is die kragtigste vuurpylenjin wat nog ooit in Australië ontwikkel is. Gilmour Space beoog om in staat te wees om 300 tot 4 000 kilogram satelliete en loonvragte in lae aarde en ander wentelbane te lanseer via 'n aantal vuurpylvariante. Alhoewel ons nog nie baie besonderhede oor die voertuie het nie, is daar 'n paar nuwer inligting wat ons wel ken. Die aanvanklike vuurpyl sal 'n 3-fase voertuig wees. Daar sal 4 enjins op die eerste fase wees wat vermoedelik sowat 440 kilonewton se stukrag op seevlak en 560 kilonewton in 'n vakuum vir 110 sekondes verskaf voordat die hoofenjin afgesny en geskei word. Dit maak die eerste fase ongeveer 60% die krag van byvoorbeeld die Firefly-alfa, of 'n bietjie minder as dubbel die stoot van Rocket Labs Electron, net vir 'n vinnige vergelyking. Trouens, die loonvrag om te wentel
vir die aanvanklike weergawe van Eris is omtrent dieselfde as Electron van Nieu-Seeland, blyk dit. Vir die tweede fase is daar een vakuum-geoptimaliseerde enjin van dieselfde tipe wat die voertuig die meeste van die pad na 'n wentelbaan sal gooi, en dan sal 'n ander enjin waaroor ons nog nie baie inligting het nie , die orbitale invoeging met Stage voltooi 3. Nou een klein dingetjie wat jy dalk met die enjintoets hier kan opmerk, is dat die spuitstuk blykbaar by die 45-sekonde-merk afbreek. Hierdie spuitstuk is net tydelike bykomende ablatiewe materiaal wat hulle by hoë temperature getoets het, so daar was geen probleem met die toets daar nie. Die finale spuitstuk word nog vervaardig, so daar sal meer daaroor kom. So wanneer kan ons verwag om 'n toetsvlug van hierdie Australiese dier te sien? Wel, die grootste struikelblok is meer as waarskynlik met lanseringsgoedkeurings van 'n staats- en federale regeringsvlak wat 'n duim moet gee vir die klein wentelbaan-ruimtehawe wat voorberei word by die Abbot Point State Development Area. As iemand in daardie verband kan help, sal dit 'n belangrike stap wees om
Australië voorbereid te kry vir die toekoms van ruimtevlug. Die eerste vlugte is geneig om padvinder-missies te wees en baie van die pret is om te sien hoe ver hulle met die eerste bekendstelling kan kom. Die punte van mislukking kan redelik vinnig getoets word in die eerste prototipe-missies soos dié wat ons onlangs van Firefly of Astra gesien het, en sedertdien het hul vuurpyle dit suksesvol gemaak om in die wentelbaan te wentel in die volgende pogings. Dit is alles net deel van die reis en 'n opwindende een daarby. Hoe wonderlik
sal dit wees om te sien hoe Australië by die bedryf aansluit. As Australië immers sy eie lanseervermoë het, kan ons uiteindelik ons ​​eie satelliete ruimte toe stuur om dinge soos bosbrande en omgewingsimpakdata te monitor. Alles op ons eie lanseervoertuie. Iets waarmee ons ver agter is. Oorkant die see, net 'n entjie verder, het ons Nieu-Seeland wat dit nou al baie kere bereik het met hul wonderlike Elektronvuurpyl. Dit is tyd dat Australië begin inhaal, en dankie aan al die wonderlike mense in die regering en verdediging wat saam met Gilmour Space werk om daardie broodnodige goedkeurings te kry. Interessant genoeg het Australië nou 'n ruimtebevel vanaf hierdie maand onder leiding van RAAF Air Vice-Marshall Catherine Roberts. Net een baie invloedryke naam
wat kan help om dit te laat gebeur. So ja, ons hoop om binnekort meer nuus oor vordering te hê. Dankie soos altyd dat jy al hierdie pad deur gekyk het. As jy vandag saam gekyk het en nuut op die kanaal is, stel ons hierdie video's elke Saterdag vry. As ek jou intekening verdien het, baie welkom aan jou. Aan die baie van julle wat direk ondersteun, soos julle wonderlike beskermhere en Youtube-ondersteuners, ek kan nie genoeg dankie sê nie. U laat ons toe om te doen wat ons hier doen.
As jy toevallig 'n paar goedere by ons winkel opgetel het, soos hierdie hemp hier, is dit ook 'n groot hulp. Ons maak gereed vir nogal 'n gebeurtenisvolle week volgende week ook so ons gaan hope in die volgende video hê. Om solank op hoogte te bly kan julle my daar by marcushouse volg. Die video links onder sal jou terugneem na verlede week se episode as jy
daardie een gemis het. Regs bo is my nuutste video en regs onder 'n video wat youtube dink jy sal geniet. Weereens dankie dat jy teruggekom het om te ondersteun wat ek doen. Ek sien jou in die volgende video.