Italian Duets (10) [Import]
R/Cavina Bertini (K�nstler) | Format: Audio CD Erh�ltlich bei diesen Anbietern.
Amazon Bestseller-Rang: Nr. 1.718.468 in Musik (Siehe Top 100 in Musik) Wat ons weet, weet nie en vermoed die oorsake van depressie nie
Geskryf deur Gordon Parker, UNSW
As jy dink wat depressie veroorsaak, is dit belangrik om 'n depressie te onthou, 'n normale gemoedstoestand. Benjamin Combs / Unsplash, CC BY-SA
Die term en selfs die diagnose van "depressie" kan verskillende betekenisse en gevolge hê. Depressie kan 'n normale gemoedstoestand, 'n kliniese siekte, en selfs 'n siekte wees.
As jou gunsteling sokkerspan verloor, kan jy vir 'n paar minute emosioneel depressief voel. As jy 'n speler op die span was en jy die verlies opgedoen het, kan jou depressie en selfkritiek baie langer duur. Albei kan beskou word as normale "depressiewe gemoedstoestande".
Sulke state is algemeen, met 'n studie van universiteitsstudente wat vind dat 95% van individue tydperke gehad het om depressief te voel, selfkritiek te wees en elke 6-8 weke hopeloos te voel. Ons moet dus aanvaar dat 'n "depressiewe bui" 'n universele en algemene ervaring is. Vir die meeste is die depressiewe bui verbygaande omdat die persoon met die oorsaak sal instem, of die oorsaak sal ophou om oor tyd te bestaan ​​of op een of ander wyse geneutraliseer word.
Daar is geen presiese grens tussen depressiewe gemoedstoestande en "kliniese depressie" nie, maar verskille lê in inkorting, simptome en duur. Kliniese depressie word geassosieer met duidelike inkorting (soos "afwesigheid" met die individu wat nie kan werk nie, of "presenteeism" waar die individu werk, maar die depressie kompromitteer hul prestasie). Simptome wat algemeen in kliniese depressie voorkom, sluit in eetlus, slaap- en libido veranderinge, 'n onvermoë om opgewek te word, 'n onvermoë om plesier in die lewe te ervaar en 'n gebrek aan energie. Kliniese depressie duur gewoonlik maande of jare indien dit nie behandel word nie.
Huidige formele klassifikasiehandleidings is geneig om kliniese depressie as 'n enkele toestand te sien, wat net deur swaartekrag wissel (groot depressie teenoor 'n stel van klein depressies, ongelukkig insluitende normale depressiewe buie). Ter wille van die bespreking van die oorsake van depressie, sal ek na twee verskillende tipes depressie kyk: melancholie en die situasionele depressies.
Biologiese en siekteagtige depressie
Die sleutel "biologiese" depressiewe versteuring is melancholie. Vir sommige 2000-jare is dit meer beskou as 'n bewegingsversteuring eerder as 'n gemoedsversteuring as gevolg van 'n psigomotoriese versteuring. Dit beteken dat die individu stadig beweeg of praat, energie ontbreek en nie opgewek of opgewek kan word nie - om hul hande te wring, om op en af ​​te klop en herhaaldelik uit te spreek. Daarbenewens verloor diegene met melancholie die vermoë om plesier in die lewe te kry of opgewonde te word. Hulle het ook nie energie nie en ervaar aptyt en slaapveranderinge.
'N klein persentasie van diegene met melancholiese depressie ontwikkel "psigotiese depressie". Dit is waar 'n individu wreedhede of hallusinasies ervaar, dikwels van afwykende stemme wat hulle vertel dat hulle waardeloos en beter dood is, of van patologiese skuld. Vir diegene met 'n bipolêre versteuring is die meeste depressiewe episodes melancholiese of psigotiese depressie in tipe.
Melankoliet het 'n sterk genetiese bydrae, met 'n studie kwantifisering 'n drie keer groter geskiedenis van depressie in familielede van diegene met melancholie. As een ouer melancholie het, het hul kind 'n 10% kans om dieselfde te ontwikkel; As albei ouers melancholie het, is die kans ongeveer 40%.
Eens die term "endogene depressie" soos dit blyk te wees van "binne" eerder as om veroorsaak te word deur eksterne stressors, is episodes gewoonlik meer ernstig en aanhoudend as wat verwag word van depressie wat veroorsaak word deur omgewingstressors. Dit reageer nie op berading of psigoterapie nie en vereis medikasie (meestal 'n antidepressante middel maar ook miskien ander dwelmmiddels). Die psigotiese vorm benodig 'n antipsigotiese middel, benewens 'n antidepressant.
Daar is 'n aantal verskillende klasse antidepressante. Die SSRI's (selektiewe serotonien heropname inhibeerders) word beskou as toenemende vlakke van die neurotransmitter serotonien in die brein en so korrigeer die "chemiese" steurnis onderliggend aan baie depressiewe toestande. In melankoliet word daar egter gedink dat daar ook verstorings in ander neurotransmitters soos noradrenalien en dopamien is. Melankolie is derhalwe geneig om te reageer op die breër aksie antidepressante middels soos die serotonergiese en noradrenerge reuptake inhibitors (SNRIs) en tricyclics (TCAs), met laasgenoemde gerig op al drie die geïmpliseerde neurotransmitters.
In onlangse jare het studies nie net dysregulasie in breinchemikalieë ("neurotransmitters") geïmpliseer nie, maar ook in breinnetwerkbane in diegene met melancholie. Ontwrigtings in die stroombane wat die basale ganglia verbind (geleë aan die basis van die voorhoede en met emosie geassosieer) en die voorfrontale korteks (die breinstreek wat gepaard gaan met persoonlikheidsuitdrukking en sosiale gedrag) lei in depressiewe bui, gebrekkige kognisie en psigomotoriese versteuring. Dit is in wese die belangrikste eienskappe van melancholie.
Breinbeeldstudies het ook geïdentifiseer ontwrigte funksie in stroombane en netwerke wat die insula verbind ('n breinstreek wat verband hou met bewustheid van ons emosies) na ander streke in die frontale korteks. Hierdie aanduidende bevindinge word geleidelik gevorder deur hoogs tegniese breinbeeldingstrategieë, en dus moet die meer funksionele en strukturele veranderinge wat in die brein voorkom, verduidelik word vir diegene met melancholie.
Daar is geen "toets" om biologiese depressie te diagnoseer nie, met voormalige metodes wat uit die mode val As gevolg van onakkuraatheid berus die diagnose op die dokter wat sy kenmerkende eienskappe identifiseer, omgewingsfaktore uitgesluit en 'n familiegeskiedenis van depressie weeg.
Sielkundige en sosiale depressie
Nie-melancholiese depressie word oor die algemeen veroorsaak deur 'n sosiale stressor. 'N Diagnose van "reaktiewe depressie" vang 'n kliniese, nie-melancholiese siekte wat veroorsaak word deur die individu wat 'n sosiale stressor ervaar wat selfbeeld beïnvloed en kompromitteer. Dit kan 'n kêrel of werkgewer wees wat 'n jong vrou aan die punt gee waar sy waardeloos voel.
Op baie maniere is sulke scenario's soortgelyk aan 'n "normale" depressiewe gemoedstoestand, maar erger. Hier sal ons verwag dat die individu die stressor moet bereik of neutraliseer, of selfs spontaan verbeter na alle kliniese parameters na weke. 'N Chroniese omgewings- of sosiaalgedrewe nie-melancholiese depressie weerspieël gewoonlik 'n voortdurende stressor wat die individu nie kan ontsnap nie. 'N Voorbeeld sou 'n vrou wees wat saam met 'n voortdurend beledigende man woon, maar hy kan hom nie verlaat as gevolg van 'n aantal jong kinders en geen geld van haar eie nie.
Ander nie-melancholiese versteurings word hoofsaaklik gedryf deur sielkundige of persoonlikheidsgebaseerde faktore - met werklike episodes wat gewoonlik deur sosiale stressors veroorsaak word. Navorsing het geïdentifiseer 'n aantal persoonlikheidstyle wat mense in gevaar stel:
1. diegene met hoë vlakke van algemene angs wat die risiko van depressie het as gevolg van hul kommerwekkende, katastrofiese geneigdhede en hul neiging om dinge te persoonlik te neem
2. "Skaam" mense wat dikwels hierdie pad is omdat hulle in hul vroeë jare geplunder of verneder is. Hulle beskou dikwels sosiale interaksies met ander as bedreigend in vergelyking met die veiligheid van hul eie maatskappy
3. diegene wat "oorversagend" is vir oordeel deur ander. Dit kan lof of gevoel (miskien onbehoorlik) wees, word verwerp of verlaat. Hierdie mense reageer dikwels deur meer te slaap en sekere kosse te soek wat hul emosionele disfunksie kan oplos
4. "Selfgerigte" individue wat vyandig en vlugtig is met ander, blameer ander wanneer dinge verkeerd gaan en hul eie behoeftes prioritiseer. Wanneer hulle depressief is, is hulle geneig om 'n "kort fuse" te toon en kollaterale skade vir diegene rondom hulle te skep
5. diegene wat in hul vroeë jare verwaarloos of misbruik is en wat dus 'n lae basiese selfwaarde het. Hulle herhaal dikwels sulke siklusse van ontneming en mishandeling in hul volwasse verhoudings, en word so maklik depressief
6. perfeksioniste wat geneig is tot selfkritiek en 'n verlies van trots. Hulle kan ook 'n beperkte reeks aanpasbare strategieë hê om te stres.
Daar is verskeie breinstreke betrokke by hierdie nie-melancholiese gemoedstoestande en -afwykings. 'N Sleutelwerf is die amygdala ('n amandelvormige streek in die brein wat emosionele reaksies verwerk) wat 'n verhoogde reaksie toon wanneer 'n individu depressief is.
As daar is "chemiese"Disfunksie in die nie-melancholiese afwykings, serotonien is die mees waarskynlike neurotransmitter betrek. Ons vermoed dat serotonien 'n rol speel, maar ons kan nog nie seker wees nie en verdere studies is nodig.
Dus, ons moet 'n "one size fits all" -model verwerp vir die oorweging van "depressie" en pleit eerder vir 'n "perde vir kursusse" -model. Daar is verskeie tipes depressie (normaal en klinies), met laasgenoemde weerspieël verskillende biologiese, sielkundige en sosiale oorsake en vereis dus behandelings wat die primêre oorsaaklike faktor aanspreek.