Aan die einde van die duisendjarige vrederyk sal Satan uit die put ontbind word en n laaste kans kry om die nasies te verlei (Op. 20:7-10). die woorde maak jou dink daar waar jy nie noodwendig weet nie. amper soos musiek se “nie-verstaan” intieme momente wat jou so onverwags bekruip en ontstig en soos dikmelk in jou keel kom sit. en dan sonder rede soos blinkwang-appels teen jou wange afbons En dat poësie en godsdiens nou sommer een ding is?! Pablo Neruda in die gedig Wenteltrap, Laura Riding in Maanjellievis, T.T. Cloete in Tier-kourie, Derrida in Leerrugseeskilpad, ens. Hy verwys hier na die tyd van sy geboorte (as Christen, m.a.w. sy wedergeboorte) en nie na die aard daarvan nie. n Misgeboorte is n miskraam, en dit doen geweld aan die betekenis van hierdie teks. Die Lacaniaanse spieëlfase word gekompliseer: die dogter word die spieëlbeeld van haar ma, nie (soos in Lacan) van haarself nie. ‘n Komplekse psigoanalise onderstroom hier.