Ek glo ook in die afwisseling van spasie sodat meer boeke blootstelling kry – vir skrywers nie altyd so bevredigend nie, maar ek glo dat enige blootstelling (en daarby sluit ek in ‘n kort onderhoud, of ‘n mening in Wat lees jy? of selfs die hoofboekfoto en bekendstelling op die webblad) is beter as niks nie. In ŉ ongetitelde gedig (pp. 26-27) word meestal ouer Afrikaanse woorde doelbewus aan die vergetelheid ontruk: “verkneuter”, “aai”, “strengel”, “tintel”, en “du” om maar ŉ paar te noem – die digter bieg immers self dat sig uit die “oude doos” (pp. 5 & 108) is. Daniel Hugo en Etienne van Heerden (reds.): Miskien sal ek die wingerd prys: ryme en gedigte oor drank (Tafelberg 1989). Die Antichris sal die hoof van n nuwe wêreldorde wees waarby alle nasies ingesluit sal wees (Op. 13:7). Die ouer of grootouer trek weg van die huis met die groen grasperk en gaan bly in die woonstelblok met die goeie sekuriteit. ‘n Groot invloed op die gevoel van ‘tuiskoms’ lê in die persoon wat jy by die ‘tuiste’sou ontmoet.