Ons het oor geslagte en eeue so deurdrenk geraak van teïstiese godskonsepte dat ons dit byna onmoontlik vind om in enige ander kategorieë oor God te dink en te praat. En as jy dit waag word jy maklik verketter. Ons het eenvoudig begin om God gelyk te stel aan ons selfgeproduseerde begrippe/taal/dogma oor God.
Beide die deïsme en die teïsme is gebore uit die konstellasie-wêreldbeeld. Daardie antieke siening wat die ganse heelal in drie lae opgestel het, met God op die boonste verdieping, ons op die ondermaanse, of middelste en die bose in die dieptes onder die aarde. Tot en met die bevindinge van Kopernikus en Galileo was dit die enigste en gangbare wêreldbeeld. Binne so ‘n konstellasie kan nie eintlik anders oor God gedink word as in teïstiese konsepte nie. Die metafoor is ‘n drieverdieping huis. God woon op die boonste en tree soms met die onderste verdiepings in interaksie, soos in Psalm 2 beskryf word.