16 kortverhale vir liefhebbers van kort literatuur | Huidige literatuur
Carmen Guillen | | Letterkunde
Kortverhale: min woorde vir wonderlike verhale.
Is jy op soek na voorbeelde van mikroverhale? Die tye van die internet het toegelaat dat kort literatuur of mikro-literatuur belangriker word onder die versnelde lesers vir wie die behoud van 'n eenlyn-argument nie net 'n vreemde stimulus is nie, maar ook die geleentheid om u eie weergawe van die verborge verhaal te skep. ' die reëls "of, in hierdie geval, woorde.
Dit is die mikroverhaal, 'n verhaalgenre wat miskien ietwat onderwaardeer is deur die massas wat 'n lang geskiedenis bevat wat deur skrywers soos Cortázar of Augusto Monterroso vasgelê is, hierdie laaste hoeksteen van die genre danksy sy mikro The Dinosaur, een van die wat beskou word as beste kortverhale ooit.
Maar voordat ons hulle, al die uitgesoekte, sien, gaan ons 'n reeks tipiese en gereelde vrae beantwoord wanneer ons na mikroverhale verwys. As u belangstel in die onderwerp, moet u nie huiwer om verder te lees nie.
Sal u my vergesel in hierdie kort (en terselfdertyd diepgaande) literêre reis deur die volgende 16 mikroverhale vir liefhebbers van die opdrag?
1 Wat is 'n mikroverhaal? Algemene kenmerke
2 Hoe maak jy 'n mikroverhaal?
3 10 kortverhale vir liefhebbers van kort literatuur
4 Ander bekende kortverhale
Wat is 'n mikroverhaal? Algemene kenmerke
Die RAE definieer die woord mikroverhaal soos volg:
Kortverhaal: Uit mikro- en storie. 1. m. Baie kort storie.
En so kort is dit! Dit is die hoofkenmerk van hierdie narratiewe genre, wat slegs enkele reëls bevat waarin die skrywer alles moet uitdruk wat hy wil hê en die leser opgewonde, bedagsaam of bloot met die gevoel dat hy iets goeds sowel as kortliks gelees het. Hiervoor is daar 'n gewilde gesegde wat dieselfde uitdruk: "Die goeie, indien kort, twee keer goed"
En hoewel dit voorheen gesê is, is dit 'n taamlik onderwaardeerde genre, maar die werklikheid is heeltemal anders. Dit is baie moeilik om terselfdertyd in 'n paar reëls te skryf en te "sê". Terwyl ons met die roman of die verhale bladsye en bladsye het om 'n karakter of meer te karakteriseer, 'n omgewing te skep, die verhaal self te ontwikkel, moet ons in die mikroverhaal in 'n paar reëls sê en die moeilikste bereik alles: dat dit iets oordra aan diegene wat ons lees.
Dit lyk 'n maklike taak, maar ek sê self vir u dat dit glad nie is nie. Dit neem baie tegniek en 'n lang tyd gewy aan die maak van 'n goeie mikroverhaal soos almal wat ons hieronder sal sien. Maar eers sal ons u vertel hoe u 'n mikroverhaal kan maak, waarna u moet soek, watter woorde of uitdrukkings u moet vermy en hoe ons met een kan begin.
Hoe maak jy 'n mikroverhaal?
As 'n algemene reël sal 'n mikroverhaal bestaan Tussen 5 en 250 woorde, hoewel ons altyd uitsonderings kan vind, maar dit verskil nie veel nie.
Om 'n mikroverhaal te skryf, moet ons vergeet om 'n paragraaf te maak om iets spesifieks te verklaar, sodat ons natuurlik die hele ontwikkeling, byvoorbeeld, van 'n roman, sal uitskakel. Ons sal na sleutelpunt of klimaks van ons vertelling, waarin 'n onverwagte wending sou kom wat die leser verras. Op hierdie manier sal ons natuurlik moet vergeet om oormatig te beskryf. Hierdie manier van skryf sal ons help om die regte woord, in hierdie geval die ideale beskrywende byvoeglike naamwoorde, te vind om baie met min te sê.
Deur die woorde super te laat tel, is dit belangrik om die titelkeuse. Dit kan nie net 'n titel wees nie, maar ons sal probeer om hierdie woorde in die titel te help om ons mikroverhaal te voltooi en dit indien moontlik nog meer betekenisvol te maak.
En natuurlik, as daar minder woorde in die mikroverhaal is, sal ons ook probeer speel die stiltes y leestekens. Byvoorbeeld, sommige opskorting punte afhangend van watter deel van die teks ons plaas, kan hulle veel meer sê as 'n volledige sin.
Soos ons voorheen gesê het, is om 'n goeie mikroverhaal te maak die tegniek aan te skaf soos dit telkens weer gedoen word. Om hierdie rede, en omdat die woordeskat van die kleintjies nog nie volledig ontwikkel is nie, kom dit algemeen voor in elementêre boeke wat kinders vra om 'n kort poësie of mikroverhaal oor iets te skryf. Met hierdie tegniek probeer ons die kleingoed kry om iets te beskryf ('n voorwerp, 'n gebeurtenis, ens.), Met die paar woorde wat hulle nog ken sonder om veel te sê.
10 kortverhale vir liefhebbers van kort literatuur
Die dinosourusdeur Augusto Monterroso
Toe hy wakker word, was die dinosourus nog daar.
Kwaliteit en hoeveelheid, deur Alejandro Jodorowsky
Hy het nie op haar verlief geraak nie, maar op haar skaduwee. Hy sou haar met dagbreek besoek, toe sy geliefde die langste was
'N Droom, deur Jorge Luis Borges
In 'n verlate deel van Iran is daar 'n baie hoë kliptoring, sonder 'n deur of 'n venster. In die enigste kamer (waarvan die vloer vuil is en soos 'n sirkel gevorm is) is daar 'n houttafel en 'n bankie. In daardie sirkelsel skryf 'n man wat soos ek lyk in karakters dat ek nie 'n lang gedig verstaan ​​oor 'n man wat in 'n ander sirkel 'n gedig skryf oor 'n man wat in 'n ander sirkel ... Die proses het geen einde nie en niemand sal kan lees wat die gevangenes skryf nie.
Love 77, deur Julio Cortázar
En nadat hulle alles gedoen het, staan ​​hulle op, bad, verf, parfuum, trek aan, en gaan hulle geleidelik terug na wat hulle nie is nie.
Die brief, deur Luis Mateo Díez
Elke oggend kom ek kantoor toe, gaan sit, sit die lamp aan, maak die aktetas oop en voordat ek met die daaglikse taak begin, skryf ek 'n reël in die lang brief waar ek veertien jaar lank die redes vir my selfmoord deeglik uiteengesit het. .
Aansluiting, deur Omar Lara
'Bly,' sê ek vir hom.
En ek het aan haar geraak.
Emmer en graaf, deur Carmela Greciet
Met die sonsondergang van einde Maart is Ma aangemoedig om haar tasse met somerklere van die solder af te laat sak. Hy haal t-hemde, pette, kortbroeksandale ... en sy emmer en graaf vasvat, haal hy ook my boetie, Jaime, uit wat ons vergeet het.
Dit het die hele April en die hele Mei gereën.
Fantasma, deur Patricia Esteban Erlés
Die man vir wie ek lief was, het in 'n spook verander. Ek hou daarvan om baie wasversagters daarop te sit, dit te stoom en dit as 'n onderste laken te gebruik op nagte waarop ek 'n belowende datum het.
Die geluk van die lewe, deur Leopoldo Lugones
Kort voor die gebed in die tuin, praat 'n baie hartseer man wat Jesus gaan sien het met Filippus, terwyl die Meester klaar gebid het.
'Ek is die opgestane Naim,' sê die man. Voor my dood was ek verheug oor wyn, het ek saam met vroue gekuier, saam met my vriende gesit, juwele gevul en musiek gespeel. Enigste kind, my weduwee se moeder se fortuin was myne alleen. Nou kan ek niks daarvan nie; my lewe is 'n woesteny. Waaraan moet ek dit toeskryf?
'Dit is omdat die Meester al die sondes aanneem wanneer die Meester opgewek word', het die apostel geantwoord. Dit is asof die een in die suiwerheid van die baba wedergebore is ...
-Ek het so gedink en daarom kom ek.
- Wat sou u hom kon vra nadat u u lewe teruggegee het?
"Gee my my sondes terug," sug die man.
Ek neem die laaste posisie in om een ​​van my eerste kortverhale te deel, want sy verhale en verhale ten tye van die skrywe het my nog nie met hierdie genre gepasseer nie, alhoewel ek gedurig aan die opdrag was. Ek hoop jy hou daarvan:
Hy kom met die das verkeerd aan.
Sy het gemaak of sy verder gaan lees.
'N Pienk olifant het in die sitkamer geëet. #mikro #literatuur #verhaal # mikroverhaal pic.twitter.com/hAqNNGByu7
Ander bekende kortverhale
Vervolgens gee ons u nog 'n paar mikroverhale wat destyds bekroon of bekend was en sommige van nie so bekende skrywers nie. Ons hoop dat u van hulle hou:
Gepraat en gepraat, deur Max-Aub
Hy praat, en hy praat, en hy praat, en hy praat, en hy praat, en hy praat, en hy praat. En kom praat. Ek is 'n vrou van my huis. Maar daardie vet bediende het net gepraat en gepraat en gepraat. Waar ek ook al was, sou ek begin praat het. Hy het oor alles en nog wat gepraat, dieselfde het vir hom nie saak gemaak nie. Haar daarvoor afdank? Dit sou drie maande moes betaal. Boonop sou hy baie goed in staat gewees het om my die bose oog te gee. Selfs in die badkamer: wat as dit, wat as dit, wat as daarbuite. Ek sit die handdoek in sy mond om hom te laat stilbly. Hy sterf nie daaraan nie, maar nie praat nie: die woorde bars binne-in hom.
Brief van die minnaar, deur Juan José Millás
Daar is romans wat selfs sonder om lank te wees, eers op bladsy 50 of 60 kan begin. Dieselfde gebeur met sommige lewens. Daarom het ek myself nog nie vantevore doodgemaak nie, Edelagbare.
Die appel, deur Ana María Shua
Die pyl wat deur William Tell se presiese kruisboog afgevuur word, verdeel die appel wat op die punt van Newton is om in twee te val. Eva neem die een helfte en bied die ander aan haar gemaal tot vreugde van die slang. Dit is hoe die swaartekragwet nooit geformuleer word nie.
Bedreigings, deur William Ospina
'Ek sal jou verslind,' sê die panter.
"Erger nog vir jou," sê die swaard.
Die waarheid oor Sancho Panza, deur Franz Kafka
Sancho Panza, wat andersins nooit daaroor gespog het nie, het deur die jare heen daarin geslaag om skemer en snags 'n aantal ridder- en bandietromans saam te stel om so 'n punt van ja te skei vir sy demoon, aan wie hy later die naam gegee het van Don Quijote, dat hy homself onherroeplik in die wildste avonture geloods het, wat hom egter geen skade berokken het nie, uit gebrek aan 'n voorafbepaalde voorwerp, en wat presies Sancho Panza moes wees.
Sancho Panza, 'n vry man, het Don Quijote onbevange gevolg, miskien vanweë 'n sekere verantwoordelikheidsin, in sy dwaal en sodoende 'n groot en nuttige ontspanning tot sy einde behaal.
Die bril, deur Matías García Megías
Ek het 'n bril om waarhede te sien. Aangesien ek nie die gewoonte het nie, gebruik ek dit nooit.
Net een keer…
My vrou het langs my geslaap.
Toe ek die bril opsit, kyk ek na haar.
Die geraamte skedel wat onder die lakens lê en snork langs my, langs my.
Die ronde been op die kussing het my vrou se hare gehad, en my vrou se krullers.
Die skraal tande wat met elke snork aan die lug geknaag het, het my vrou se platinumprothese gehad.
Ek het oor die hare gestreel en die been gevoel en probeer om nie in die oogkaste te kom nie: daar was geen twyfel nie, dit was my vrou.
Ek het my bril neergesit, opgestaan ​​en rondgeloop totdat die slaap my opgegee het, en ek is weer bed toe.
Sedertdien dink ek baie aan die dinge van lewe en dood.
Ek is lief vir my vrou, maar as ek jonger was, sou ek 'n monnik word.
hierdie 16 kortverhale vir liefhebbers van kort literatuur dit dien as die basis vir die sublieme verborge verhale in hierdie kleiner, maar nie minder nie, weergawe van die literatuur.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Bekende kortverhale
Dankie vir hierdie artikel, want ek hou van mikroverhale. Trouens, danksy 'n werkswinkel vir kreatiewe skryfwerk waarna ek in 2004 of 2005 begin het en wat ek 'n paar jaar gevolg het, het ek dit begin skryf en tot vandag toe.
Oor die een waarvan ek die meeste hou, twyfel ek onder verskeie. As ek moet kies, hou ek by "La carta" van Luis Mateo Díez.
'N Drukkie van Oviedo en 'n goeie naweek.
Antwoord aan Alberto Díaz
Soos altyd, dankie vir u mening Alberto. Drukkies van Alicante.
Ek is verheug oor wat u skryf.
Antwoord aan Antonio Julio Rosselló.
Hehehehe, jy doen wat jy kan 😉 Dankie Antonio! Drukkies.
Hallo Alberto. Die mikroverhale dra die sintetiese idee van wat 'n lang verhaal kan wees. Ek wou weet of daar geen reëls bestaan ​​om dit te skryf nie, byvoorbeeld uitbreiding, alhoewel ek nie so dink nie, aangesien ek verskillende uitbreidings sien. Ek hou van hierdie tipe skryfwerk, ek gaan dit oefen.
Die mikroverhaal waarvan ek die meeste hou, is: Amor 77, deur Julio Cortázar.
Antwoord op Carmen Maritza Jiménez Jiménez
Die mikroverhaal is, soos u sê, 'n sintetiese weergawe van die verhaal, wat op sy beurt ietwat ander reëls het. Die mikroverhaal word gekenmerk deur sy kort lengte (daar is geen perke nie, maar dit mag nie 'n paragraaf oorskry nie) en die "stiltes" van hierdie verkorte verhaal.
Alhoewel ek in u geval dink dat dit goed sal wees om enige soort skryfwerk te beoefen, as u 'n wonderlike mikroverhaal kry en dit dieselfde is.
Oor die stappe om 'n verhaal te skryf, laat ek u hierdie artikel wat 'n paar maande gelede gepubliseer is, as dit u help:
Die verhaal van Patricia Esteban Eriés is 'n variasie op die wonderlike verhaal van die Mexikaanse skrywer Juan José Arreola, «Die vrou vir wie ek lief was, het 'n spook geword. Ek is die plek van die verskynings »
Antwoord aan José Antonio Ramírez de León
Hallo, José Antonio.
Ek het nie geweet dat Patricia Esteban Erlés se mikroverhaal 'n weergawe is nie. Juan José Arreola klink vir my bekend en ek ken sy kortverhaal nie. Jy het gelyk, dit is baie goed. Dankie vir die deel.
'N Literêre groet uit Oviedo.
Hallo Alberto. Interessante publikasie wat u gemaak het.
Monterroso's is miskien die bekendste en word gebruik as 'n voorbeeld van hoe om 'n mikroverhaal te bou, maar in u keuse verkies ek La Carta van Luis Mateo Díaz, ek vind dit wonderlik. En tweedens hou ek ook baie van Kwaliteit en Hoeveelheid, deur Alejandro Jodorowsky.
Soene uit Madrid
Antwoord aan Cristina Sacristán
U stem saam met my, alhoewel ek verskeie (vyf of ses) tekste sou neem. En die een in Monterroso is sonder twyfel die bekendste. Ook vir my is Jodorowsky's baie goed.
Die Graffo dijo
"Ek verkoop baba skoene, ongebruikte" - Ernest Hemingway
Antwoord op El Graffo
Hallo, El Graffo.
Ek het al lankal gelees, ek weet nie waar nie, daardie Hemingway-mikroverhaal. Baie mense sal sekerlik verbaas wees om te verneem dat vriend Ernest dit geskryf het (almal assosieer dit met die roman).
Dit val my op as 'n geweldige mikroverhaal met 'n geweldige diepte-lading. Wat buite daardie lyn lê, is duidelik.
Sekerlik, jy wou Jorge Luis Borges skryf, maar die outokorrektor.
Antwoord op Matías Muñoz Carreño
Liewe Alberto. Ek het die aanbevole verhale gelees, en ek het by twee gestop; El Sur deur Borges en La noche na bo, deur Cortázar. Cortázar se naggesig na bo, 'het my nie onverskillig gelaat nie', word met eenvoud en ook met diepte vertel. Wat 'n domein van Cortázar. Nadat ek dit gelees het, het ek geïnterpreteer dat dit 'n stryd om die lewe voor die dood is met die glimp van die bewussyn. Die motorfietsryer was soms bewus van die werklikheid. Maar om in 'n onbekende lewenservaring in te gaan, wat verband hou met 'n verre verlede, laat ons dink dat die motorfietsryer kennis gehad het van Meso-Amerikaanse kulture, of dat hy 'n heldersiende droomervaring gehad het oor die aanbod wat die Asteke aan hul gode gebring het deur 'n gevangene in die Hoof tempel. Daardie gevangene is hy, die motorfietsryer wat aan die lewe vasklou en veg teen die onderdrukkende juk van die dood. Daardie rit deur die tonnel en dan onder die sterre en die naderende dood, wat met 'n klip of 'n obsidiaansmes veroorsaak word, laat ons sidder. Ons kan dink dat hierdie burger 'n geestelike emigrant was. Volgens Cortázar, selfs al is dit 'n verre verlede en is ons anders as dié van daardie verlede, kan dit 'daardie spieël wees om na ons gesigte te kyk'. Dit is 'n metafoor vir daardie kulturele sinkretisme wat ons is, dit is hoe ons onsself in 'n spieël weerspieël.
La Noche Boca Arriba is wonderlik 🙂 Ek is bly jy hou van Carmen se aanbevelings. Alles van die beste.
Dit is 'n metafoor vir daardie kulturele sinkretisme wat ons is, dit is hoe ons onsself in die spieël weerspieël.
Hoe lekker om tussen die lyne te lees en dink die pen van die een wat geskryf het.
Antwoord aan Debora Lee
Langs my huis woon 'n man wat nie kan lees of skryf nie, maar 'n pragtige vrou het. Deesdae, in die geheim van sy vrou, en tot my angs en besorgdheid het hy besluit om te leer. Ek hoor hoe hy, soos 'n groot kind, op 'n paar stukke papier skryf wat ek altyd vir haar gesê het om weg te gooi, maar die baie dom vrou het hulle onverskillig versprei in enige deel van die huis; en ek bid tot God dat ek nooit sal leer nie.
Fart Querales. Uit die boek «Urban Fables».
My tande op die wasbak kanselleer die afspraak en skeur trane wat in bittere en krampagtige gehuil verander. Voor die spieël verbeel ek my jy is senuweeagtig in die winkelsentrum.
Nog nat, voor die selfoon hoef ek nie lank te wag nie. Dit klink, en jou stem as kind bel my laat. "Dit kan nie wees nie! Soek 'n seun van u ouderdom! ' Ek sê vir jou. Ek hang af en breek my tande en jou sagte adolessente stem teen die muur.
Ek bly huil, nat.
Pedro Querales. Uit die boek "Onthou jy die cayenne wat ek jou gegee het?"
Antwoord op Pedro Querales
Die slagter se gloeilamp
Teen die tyd dat Marco aan die beurt was, was drie van die vyf wat reeds gespeel het, reeds geslaag. Die geluid van die trommel wat draai - dit was die enigste reël van die spel: laat almal dit draai voordat dit op hul kop gesit word - herinner hom aan die vlaag van sy fiets toe hy die pedale agteroor slaan. Marco het nog altyd daarvan gehou om risiko's te neem: klein, groot of ekstreem, maar altyd in gevaar. Hulle het die wapen aan hom oorgedra - nie swaar of lig nie, op daardie oomblik wat ons nie sien nie - en hy het met geweld op die trom geslaan. Hy tel dit op en plaas dit op sy regte tempel. Toe hy sy kop optel, sien hy hoe die gloeilamp die kamer met sy geel lig verlig, en hy onthou toe hy die gloeilamp uit die huis by die slagter gesteel het. Dit is hoe hierdie ondergang van risiko en gevaar begin het. "Moenie die gloeilamp by die slagter steel nie!" het sy vriende hom vertel. "Ja," antwoord Marco. Baie laat in die nag het hulle voor die slaghuis bymekaargekom. Marco kom uit die skaduwee en gaan stilletjies na die stoep van die huis. Honde het van binne geblaf. Marco stop en wag. Die honde raak stil. Baie versigtig en stadig maak Marco die klein ysterhek oop, maar dit knars nog steeds op sy skarniere. Die honde het weer geblaf. Hierdie keer sterker en langer. Die verkeerslig van stilte gee Marco weer die groen lig. Hy stop voor die houtdeur en kyk af: 'Welkom', sê die mat verlig deur die lig wat deur die onderste skeur van die deur kom. En hy kon die stemme van die slagter en sy vrou hoor meng met dié op televisie. Hy haal diep asem en kruis homself. Toe salueer hy sy vingers en maak die gloeilamp los. Toe dit uitgaan, blaf die honde weer. Sommige het selfs gehuil. Hy het stilgehou en lank so gevries en bewegingloos soos 'n lewende standbeeld gebly. Hy trek dit klaar uit en laat val die rooiwarm bol in die hangmat wat rondom sy buik gevorm het toe die onderrand van die flanel opkom. Hy stap terug en kom op sy rug uit, met die gloeilamp in sy glimlag en die trofee, al koud, in sy hande.
Die volgende dag moes Marco na die slagter gaan om vir sy ma 'n ribbetjie te koop. Die slagter was woedend. Almal het bloedig geskree en gevloek toe hulle 'n karkas wat van die plafon hang, slag. "As ek hom vang, sal ek hom vel maak" en die skerp mes neergooi en die gevoelige vleis geskeur het. 'Ek gaan hom jag! Ja, ek gaan hom jag! Daardie een kom terug! Maar ek gaan op hom wag. 'Toe word die situasie 'n uitdaging vir Marco: die spel kat en muis. Marco wag 'n redelike tyd, vyftien of twintig dae, en steel weer die gloeilamp by die slagter. Die volgende dag het hy na die slaghuis gegaan om hul reaksie te sien. En sy hoor hom woed: 'Verdomde dief! Hy het weer my gloeilamp gesteel! ' het hy aan 'n klant gesê toe hy 'n varkkop met 'n bylslag afkap. Hulle het so gebly totdat Marco moeg geword het om die gloeilamp van die slagter te steel. En eendag, snags, het hy hulle almal in 'n kartondoos by die deur gelos.
Die vier spelers, om die tafel, hou afwagtend dop. Terwyl die loop op sy tempel rus, sien Marco die gloeilamp - en hy dink aan die lotery in Babel, waar die wenner verloor - en skielik gaan dit uit.
Pedro Querales. Uit die boek «Pink Sun»
Hier is niemand nie, net broodkrummels oral. Ek het hulle vinnig opgetel om nie my kinders se aandete te vertraag nie.
Dr. Benavente, 'n outeursregspesialis, was in Europa en die vryspraak van ons kliënt hang af van sy byna pontifieke opinie. 'N Brief wat deur hom onderteken is, sou die beslissing van die beoordelaars, sy studente aan die universiteit, weeg, en ek het 'n risiko geneem en Ek het die handtekening van die advokaat vervals in die verslag wat ek geskryf het waarmee ons die verhoor gewen het. 'N Geval van plagiaat, gewen met 'n vals dokument, wat 'n mens leer.
Antwoord op Ricardo VMB
Die ou professor -
In die koue kunsmatige lig glinster die professor se kaalkop soos 'n wintermaan.
Die studente, wat meer aandag gee aan die sportiewe evolusie van die vlieë van die vlieë, het sy logaritmiese verklarings geïgnoreer.
Die bord het gekla in plaas van die spore van die kryt wat deur die ou hand van daardie man gedruk is.
Sy baadjie, bevlek met hartseer, verfrommel in 'n stoel so oud soos hy was.
Toe die klok lui, vertrek hulle sonder om na hom te kyk. Twee trane kruis oor hul gesigte wat meng met die klasstof.
Antwoord aan José Constantino Garcia Medina
«Jou oë speel met syne terwyl jou lippe met myne speel» - Javier OW
Antwoord op Javier Olaviaga Wulff
Toe hy wakker word, was sy steeds nie daar nie.
Antwoord op LM Pousa
Ek het al gehoor dat die kop, al los van die liggaam, nog 'n paar woorde gesê het tydens die Franse rewolusie, toe iemand met 'n guillotine onderrig was. Maar in my geval lyk dit vir my asof ek te veel gesê het.
Antwoord op Luis Manteiga Pousa
- Ag, ja, ja! - het iemand gesê. "Wat is daar?" Sê 'n ander een wat nader kom. Dan stilte.
Ek hou veral van Luis Mateo Díez, Cortazar, Lugones, Max Aub, Millás en García Megías.
My gunsteling was Bedreigings van William Ospina, want dit kan aangepas word vir die samelewing waarin ons leef, aangesien ons die swaard baie keer wil of doen wat ons die meeste skade kan berokken, voordat ons dit kan verslind.
Oor William Ospina is hierdie skrywer Colombiaan en het hy die Rómulo Gallegos-prys gewen met sy roman "El País de la Cinnamon", wat deel uitmaak van 'n trilogie oor die verowering van die noordelike deel van Suid-Amerika. Ook onder die werke val die opstelle op en die roman "Die jaar van die somer wat nooit gekom het nie" trek my aandag, vanweë die konteks waaroor dit gaan.
Antwoord aan Pamela Méndez Ceciliano
Die mikroverhaal waarvan ek die meeste gehou het, is La carta, deur Luis Mateo Díez, aangesien dit my 'n tydjie geneem het om dit te probeer verstaan, en omdat dit baie sinvol is, gee die skrywer 'n saak van 'n lewe vol teëspoed. waarin 'n persoon U gewoonlik lastig en hartseer voel, maar u het 'n effektiewe manier gevind om daardie emosies teen te werk om aan te beweeg. Ek het ook daarvan gehou, want as 'n jongmens en met die situasie waarin 'n mens leef, voel jy soms gestres en miskien sonder om voort te gaan met wat hy doen, maar daar is altyd 'n goeie rede om voort te gaan.
Luis Mateo Diez is 'n Spaanse skrywer wat sedert 2001 'n lid is van die Royal Spanish Academy (RAE) met die pos, of 'l' voorsitter. Hy is bekend vir sy romans en essays, en onder sy opvallendste werke tel The Fountain of Age, The Ruin of Heaven, Fables of Feeling.