In Suid-Korea het ek groot pret gehad met die “duh!”-teken – met al die vingerpunte van een hand teen mekaar, met die hand afgebuig en skuddend voor die gesig wat mens maak vir iemand wat baie simpel is. Die Koreaantjies (so mal oor die haasoortjiesteken agter die kop op foto’s) was gefassineerd deur hierdie teken wat hulle nie geken het nie – meestal vir stoutekabouter seuntjies gewys.
Dis nou omtrent interessant, Maria. Ek het op heelwat tekens afgekom met die saamstel van die skrywe. Die Roc-teken en geheime handdrukke van organisasies, kan ‘n mens nuwe insigte in bekendes soos Jay-Z se lewens gee. Die ooreenkomste kan nie altyd toevallig wees nie. Die vingertaal en handtaal sluit hele wêrelde vir my oop. Die kompleksiteit van sulke gebare lê natuurlik in die eenvoud.
Wat die ou Mercedes aanbetref: Daar is nie meer motors wat hobbels en gate in die pad kan vat soos daardie ou Mercedes-motors nie. Op ‘n ligte noot: Die petrol-liggie op die ‘dashboard’ lyk vir my veels te veel na ‘n mannetjie wat sy kop krap en dit is net nog ‘n vorm van vingertaal wat ons lewe beheer.