PressReader - Sarie Kos: 2015-04-01 - In 1980 klim ek vir die eer­ste keer
In 1980 klim ek vir die eer­ste keer
Sarie Kos - 2015-04-01 - News -
in my le­we op ’n vlieg­tuig. Ek is op­ge­won­de en se­nu­wee­ag­tig, want ek vlieg ver weg – Por­tu­gal toe. Al wat ek in daar­die sta­di­um van dié vreem­de land ge­weet het, het ek ge­hoor by die ei­e­naars van ’n groen­te­win­kel ge­naamd Ma­dei­ra, op die hoek van Kloof­nek­weg en Burn­si­de­weg in Kaap­stad, na­by waar ek by my ma-hul­le ge­woon het.
Groot­oog kom ek in Lis­sa­bon aan. Dis prag­tig – blou o­se­aan, stok­ou ge­boue, blou-en-wit te­ël­tjies net waar jy kyk. Die aand eet ons groep in ’n k­lein re­stau­rant. Op die spys­kaart is die vars­ste vis en see­kos, lek­ker­der kry jy nie. ’n F­a­do-san­ger se klan­ke rond die ete af, en die be­ko­ring van Por­tu­gal oor­val my.
As see­kos die Por­tu­ge­se se sterk punt is, is vark­vleis die naas­ge­wild­ste. Een van die smaak­lik­ste ge­reg­te is fei­jo­a­da, wat ge­maak word van vark­vleis en bo­ne. Dis soos ’n bre­die van geu­re. My weer­ga­we daar­van is op bl. 31.
My twee­de be­soek aan Por­tu­gal was vir SA­RIE-tyd­skrif. Ons toer die he­le land plat, van suid tot noord. A­li­da Vos, SA­RIE se voor­ma­li­ge ad­junk-redakteur, is saam met my. Een salige mid­dag­e­te word af­ge­sluit met ’n le­moen-ei­er­poe­ding – ge­maak van ei­er­geel, met ’n heer­li­ke le­moen­geur. A­li­da praat tot van­dag nog oor die poe­ding, so lek­ker was dit. On­ge­luk­kig kon ons nie die re­sep kry nie, dis glo ’n fa­mi­lie­ge­heim, en die naam kan ons ook glad nie ont­hou nie. Op bl. 48 is ’n paar le­moen­na­ge­reg­te wat net so heer­lik smaak.
Nog iets van Por­tu­gal wat my by­bly, is hul kof­fie­kul­tuur. Hul­le drink bi­ca – k­lein kop­pies kof­fie soort­ge­lyk aan die I­ta­li­aan­se es­pres­so – som­mer so staan-staan in k­lein kof­fie­win­kels. En as jy lus raak vir iets soets, is daar pas­téis de na­ta, ’n k­lein vla­ter­tjie waar­aan jy heel­te­mal ver­slaaf kan raak. Sien ons re­sep op bl. 91.
My be­soe­ke aan Por­tu­gal was kort, maar een ding het ek gou ag­ter­ge­kom: die kook­kuns daar ver­skil nie baie van ons boe­re­kos nie. Geen pre­ten­sie nie – net lek­ker huis­kos.