Wat is 'n massa-uitwissing en is ons nou in een? - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Frédérik Saltré en Corey JA Bradshaw
Mense veroorsaak waarskynlik wat ystydperke en asteroïdes voor hulle veroorsaak het. Keith Roper / Flickr, CC BY-SA
Vir meer as 3.5 biljoen jaar het lewende organismes gedy, vermenigvuldig en gediversifiseer om elke ekosisteem op aarde te beset. Die voorsprong op hierdie ontploffing van nuwe spesies is dat die uitsterf van spesies ook altyd deel was van die evolusionêre lewensiklus.
Maar hierdie twee prosesse is nie altyd in stap nie. As die verlies aan spesies vinniger vaar as die vorming van nuwe spesies, kan hierdie balans voldoende ingeperk word om die "massa-uitwissing" -gebeurtenisse te ontlok.
'N Massa-uitwissing word gewoonlik gedefinieer as 'n verlies van ongeveer driekwart van alle spesies wat oor die hele Aarde oor 'n "kort" geologiese periode bestaan. Gegewe die groot hoeveelheid tyd sedert die eerste lewe op die planeet ontwikkel het, word 'kort' gedefinieer as iets minder as 2.8 miljoen jaar.
Aangesien ten minste die Kambriese periode wat begin het ongeveer 540 miljoen jaar gelede toe die diversiteit van die lewe eers ontplof In 'n groot verskeidenheid vorme het slegs vyf uitsterwingsgebeurtenisse definitief aan hierdie kriteria vir massa-uitsterwing voldoen.
Hierdie sogenaamde "Groot Vyf" het deel geword van die wetenskaplike maatstaf om te bepaal of mense vandag die voorwaardes vir 'n sesde massa-uitwissing geskep het.
'N Ammonietfossiel wat aan die Jurassic Coast in Devon gevind is. Die fossielrekord kan ons help om die voorhistoriese uitsterwingsyfers te skat. Corey Bradshaw, skrywer met dien verstande
Hierdie vyf massa-uitwissings het gemiddeld elke 100 miljoen jaar of wat sedert die Kambrium plaasgevind, hoewel daar nie 'n waarneembare patroon in hul spesifieke tydsberekening is nie. Elke geleentheid self het tussen 50 duisend en 2.76 miljoen jaar geduur. Die eerste massa-uitwissing het ongeveer 443 miljoen jaar gelede aan die einde van die Ordoviciese tydperk plaasgevind en meer as 85% van alle spesies uitgewis.
Die Ordovician-geleentheid dit blyk die resultaat te wees van twee klimaatverskynsels. Eerstens 'n planetêre skaalperiode ('n ystydperk op die wêreldwye skaal), daarna 'n vinnige opwarmingsperiode.
Die tweede massa-uitwissing het plaasgevind gedurende die laat Devoniese periode ongeveer 374 miljoen jaar gelede. Dit het ongeveer 75% van alle spesies beïnvloed, waarvan die meeste ongewervelde diere in die tropiese see destyds was.
Hierdie tydperk in die Aarde se verlede is gekenmerk deur 'n groot variasie in seevlakke, en vinnig wisselende toestande van globale afkoeling en opwarming. Dit was ook die tyd toe plante droë land begin oorneem, en die wêreldwye CO het gedaal2 konsentrasie; dit alles het gepaard gegaan met grondtransformasie en periodes van lae suurstof.
Om 'n 'massa-uitwissing' te bewerkstellig, moet ons eers weet wat 'n normale tempo van spesieverlies is. van www.shutterstock.com
Die derde en verwoestendste van die Groot Vyf het aan die einde van die Perm-periode ongeveer 250 miljoen jaar gelede plaasgevind. Dit het meer as 95% van alle spesies wat destyds bestaan, uitgewis.
Sommige van die voorgestelde oorsake sluit 'n asteroïde-impak in wat die lug met verpulde deeltjies gevul het, wat ongunstige klimaatstoestande vir baie spesies skep. Dit kon die son versper het en intense suurreën veroorsaak het. Daar word steeds enkele moontlike oorsake bespreek, soos massiewe vulkaniese aktiwiteite in die huidige Siberië, toenemende giftigheid in die oseaan wat veroorsaak word deur 'n toename in CO 2 in die atmosfeer, of die verspreiding van suurstofarm water in die diepsee.
Vyftig miljoen jaar na die groot Permiese uitwissing, ongeveer 80% van die wêreld se spesies weer uitgesterf tydens die Trias-geleentheid. Dit was moontlik veroorsaak deur 'n groot geologiese aktiwiteit in die hedendaagse Atlantiese Oseaan wat die CO2-konsentrasies in die atmosfeer, verhoogde wêreldtemperature en versuurde oseane sou verhoog het.
Die laaste en waarskynlik bekendste van die massa-uitsterwingsgebeurtenisse het gedurende die Krytperiode plaasgevind, toe 'n geskatte 76% van alle spesies uitgesterf het, insluitend die nie-voël-dinosourusse. Die ondergang van die dinosourus-super roofdiere het soogdiere 'n nuwe geleentheid gegee om nuwe habitatte te diversifiseer en te beset, waaruit die mens uiteindelik ontwikkel het.
Die waarskynlikste oorsaak van die Kryt-massa-uitwissing was 'n buiteaardse invloed in die Yucatán van die hedendaagse Mexiko, 'n massiewe vulkaniese uitbarsting in die Deccan-provinsie van die hedendaagse wes-Sentraal-Indië, of albei in kombinasie.
Is die biodiversiteitskrisis van vandag 'n sesde massa-uitwissing?
Die Aarde beleef tans 'n uitwissingskrisis grootliks as gevolg van die uitbuiting van die planeet deur mense. Of dit 'n sesde massa-uitwissing is, hang daarvan af of die huidige uitwissingskoers groter is as die 'normale' of 'agtergrondtempo' tussen massa-uitwissings.
Hierdie agtergrondtempo dui aan hoe vinnig daar verwag word dat spesies sal verdwyn in afwesigheid van menslike pogings, en dit word meestal gemeet aan die hand van die fossielrekord om te bepaal hoeveel spesies uitsterf tussen massa-uitsterwingsgebeurtenisse.
Die Kerseiland Pipistrelle is aangekondig dat dit in 2009 uitgesterf het, jare nadat bewaringsbewustes hul kommer oor die toekoms laat wakker maak. Lindy Lumsden
Die mees aanvaarde agtergrondsyfer wat uit die fossielrekord geraam word, gee 'n gemiddelde leeftyd van ongeveer een miljoen jaar vir 'n spesie, of een spesie-uitsterwing per miljoen spesiejare. Maar hierdie beraamde koers is baie onseker, en wissel tussen 0.1 en 2.0 uitwissings per miljoen spesiejare. Of ons nou wel in 'n sesde massa-uitwissing is, hang tot 'n sekere mate af van die werklike waarde van hierdie koers. Andersins, is dit moeilik om die situasie van die aarde vandag met die verlede te vergelyk.
In teenstelling met die Groot Vyf, word vandag se spesieverliese gedryf deur a mengsel van direkte en indirekte menslike aktiwiteite, soos die vernietiging en fragmentering van habitatte, direkte uitbuiting soos visvang en jag, chemiese besoedeling, indringerspesies en aardverwarming deur mense veroorsaak.
As ons dieselfde benadering gebruik om die uitwissings van vandag per miljoen spesiejare te skat, dan kom ons voor met 'n tempo wat daar tussen is tien en 10,000 keer hoër as die agtergrondsyfer.
Al word 'n konserwatiewe agtergrondsyfer van twee uitwissings per miljoen spesiejare, sou die aantal spesies wat in die vorige eeu uitgesterf het, anders tussen 800 en 10,000 jaar geneem het om te verdwyn as dit bloot sou neerkom op die verwagte uitwissings wat lukraak plaasvind. Dit alleen ondersteun die idee dat die Aarde ten minste baie meer uitsterwings ervaar as wat van die agtergrondtempo verwag word.
'N Bedreigde Indiese wilde hond, oftewel Dhole. Voor die uitwissing kom daar 'n periode van dalende getalle en verspreiding. van www.shutterstock.com
Dit sou neem waarskynlik etlike miljoene jare van normale evolusionêre diversifikasie om die aardspesies te "herstel" na wat hulle was voordat mense vinnig die planeet verander het. Onder landwerweldiere (spesies met 'n inwendige skelet), 322 spesies is aangeteken wat uitgesterf het sedert die jaar 1500, of ongeveer 1.2 spesies wat elke twee jaar uitsterf.
As dit nie na soveel klink nie, is dit belangrik om te onthou dat uitsterwing altyd voorafgegaan word deur 'n verlies aan bevolkingsoorvloed en krimpende verdeling. Gegrond op die aantal dalende gewerwelde spesies wat in die International Union for Conservation of Nature's gelys is Rooi lys van bedreigde spesies, 32% van alle bekende spesies in alle ekosisteme en groepe neem af in hoeveelheid en omvang. Die aarde het eintlik verloor 60% van alle gewerwelde individue sedert 1970.
Australië het een van die slegste onlangse uitwissingsrekords van enige vasteland, met meer as 100 gewerwelde spesies gaan uitsterf sedert die eerste mense meer as 50 duisend jaar gelede aangekom het. En meer as 300 diere- en 1,000-plantspesies is nou beskou as bedreig met dreigende uitsterwing.
Alhoewel bioloë nog steeds debatteer oor hoeveel die huidige uitwissingskoers die agtergrondsyfer oorskry, toon selfs die mees konserwatiewe ramings 'n buitengewone vinnige verlies aan biodiversiteit wat tipies is van 'n massa-uitwissingsgebeurtenis.
In werklikheid, sommige studies wys dat die wisselwerking wat vandag ondervind word, soos versnel klimaatverandering, veranderende atmosferiese samestelling wat deur die menslike nywerheid veroorsaak word, en abnormale ekologiese spanning as gevolg van menslike verbruik van hulpbronne, definieer 'n perfekte storm vir uitwissing. Al hierdie toestande dui saam dat 'n sesde massa-uitwissing is alreeds goed onderweg.
by Nabil Ben Khatra en Maud Loireau
Versuring deur die oseaan sal koraalskelette swakker maak en koraalriwwe kwesbaarder vir die aanval deur die see - maar dit kan die koraal nie doodmaak nie, volgens nuwe navorsing van die Universiteit van ...
by Frances Eleanor Dunn en Stephen Darby
Die rivierdelta's in die wêreld beslaan minder as 0.5% van die wêreldoppervlakte, maar honderdmiljoene mense huisves dit