Volgens konstruktiviste verstaan ​​ons iets regtig as ons dit deur ons sintuie en interaksies filtreer. van shutterstock.com
Ons verstaan ​​iets - volgens 'n konstruktivis - wanneer ons dit deur ons sintuie en interaksies filtreer. Ons kan slegs die idee van 'blou' verstaan ​​as ons visie het (en as ons nie kleurblind is nie).
Konstruktivisme is 'n onderwysfilosofie, nie 'n leermetode nie. Alhoewel dit studente aanmoedig om meer eienaarskap van hul eie leer te neem, word dit nie spesifiseer hoe dit gedoen moet word nie. Dit word steeds aangepas vir onderrigpraktyk.
Die filosofie is onderliggend aan die ondersoekgebaseerde metode van onderrig waar die onderwyser 'n leeromgewing fasiliteer waarin studente self antwoorde ontdek.
Hoe ontwikkelingsielkunde leer vorm
Een van die vroegste voorstanders van konstruktivisme was die Switserse sielkundige Jean Piaget, wie se werk gesentreer is op kinders se kognitiewe ontwikkeling.
Piaget se teorieë (gewild in die 1960's) oor die ontwikkelingsfases van die kinderjare word steeds in hedendaagse sielkunde gebruik. Hy het opgemerk dat die interaksie van kinders met die wêreld en hul gevoel van self ooreenstem met sekere ouderdomme.
Byvoorbeeld, deur sensasies vanaf die geboorte het 'n kind basiese interaksies met die wêreld; Vanaf twee jaar oud gebruik hulle taal en spel; hulle gebruik logiese redenering vanaf sewejarige ouderdom, en abstrakte redenasies vanaf elfjarige ouderdom.
Jean Piaget het gesien hoe kinders die wêreld in fases ontdek wat ooreenstem met hul ouderdom. van shutterstock.com
Voor Piaget was daar weinig spesifieke ontledings oor die ontwikkelingsielkunde van mense. Ons het verstaan ​​dat mense meer kognitief gesofistikeerd geraak het namate hulle verouder het, maar nie presies hoe dit gebeur het nie.
Piaget se teorie is verder ontwikkel deur sy tydgenoot, Lev Vygotsky (1925-1934), wat almal gesien het take inpas:
take wat ons op ons eie kan doen
take wat ons met leiding kan doen
take wat ons glad nie kan doen nie.
Daar is nie veel betekenisvolle leer in die eerste kategorie nie. As ons weet hoe om iets te doen, verdien ons nie te veel om dit weer te doen nie.
Daar is ook nie veel te verdien uit die derde kategorie nie. U kan 'n vyfjarige in 'n calculusklas gooi wat deur die briljantste onderwyser ter wêreld bestuur word, maar daar is net nie genoeg kennis en kognitiewe ontwikkeling vir die kind om iets te leer nie.
Die meeste van ons leer kom in kategorie twee voor. Ons het genoeg voorkennis om sin te maak van die onderwerp of taak, maar nie heeltemal genoeg om dit volledig te begryp nie. In die ontwikkelingsielkunde staan ​​hierdie idee bekend as die sone van proksimale ontwikkeling - die plek tussen ons begrip en ons onkunde.
Gebruik die sone vir leer
Stel u voor dat tienjarige studente elke getal van 1 tot 100 (1 + 2 + 3 + 4 + 5 en verder) voeg om elke getal by te voeg. Hulle kan dit teoreties doen deur 'n brute kragtoevoeging, wat hulle waarskynlik sal verveel en frustreer.
'N Konstruktivistiese geïnspireerde onderwyser kan eerder vra: "is daar 'n vinniger manier om dit te doen?" En "is daar 'n patroon van getalle?"
Met 'n bietjie hulp kan sommige studente sien dat elke getal pare met 'n ooreenstemmende nommer het om by 101 te voeg (1 + 100, 2 + 99, 3 + 98). Hulle eindig met 50 pare 101, vir 'n baie makliker, vinniger som van 50 x 101.
Die patroon en maklike vermenigvuldiging het moontlik nie vir die meeste studente intuïtief (of selfs glad nie) gekom nie. Maar fasilitering deur die onderwyser druk hul bestaande kennis in 'n betekenisvolle leerervaring - met behulp van 'n heeltemal alledaagse probleem. Dit word dan 'n proses van ontdekking eerder as eentonige toevoeging.
In 'n groep dra elke student hul individuele vermoëns by om 'n gegewe probleem op te los. van shutterstock.com
Mediese studente het begin gebruik konstruktivistiese pedagogieë in Amerikaanse en Australiese universiteite in die 1960's. In plaas daarvan dat onderwysers die student presies wys hoe om iets te doen en dit te laat kopieer (bekend as eksplisiete instruksie), het tutors die studente gevra om hipoteses te vorm en hulle daarop gelas om mekaar te kritiseer.
Konstruktivistiese pedagogiek is nou 'n algemene basis vir onderrig regoor die wêreld. Dit word oor verskillende vakke gebruik, vanaf wiskunde en wetenskap om geesteswetenskappe, maar met 'n verskeidenheid benaderings.
Die belangrikheid van groepwerke
Leermetodes gebaseer op konstruktivisme gebruik hoofsaaklik groepwerk. Die klem val op studente om hul begrip van 'n onderwerp of kwessie saam te bou.
Stel jou voor dat 'n wetenskapsklas gravitasie ondersoek. Die vraag van die dag is: val voorwerpe op verskillende snelhede? Die onderwyser kan hierdie aktiwiteit vergemaklik deur te vra:
'Wat kan ons laat val?'
"Wat dink jy sal gebeur as ons hierdie twee voorwerpe terselfdertyd laat val?"
'Hoe kan ons dit meet?'
Dan sou die onderwyser studente die kans gee om hierdie eksperiment self uit te voer. Op hierdie manier laat onderwysers studente toe om op hul eie sterk punte voort te bou, terwyl hulle 'n konsep ontdek en in hul eie tempo werk.
Eksperimente in wetenskapklas, uitstappies na kulturele landmerke in die geskiedenisklas, en Shakespeare in Engels opduik - dit is alles voorbeelde van konstruktivistiese leeraktiwiteite.
Wat is die bewyse?
Konstruktivistiese beginsels sluit natuurlik aan by wat ons van onderwysers verwag. Byvoorbeeld, professionele standaarde vir onderwysers vereis dit om rapport te bou met studente om gedrag te bestuur, en kundige onderwysers pas lesse aan by studente se spesifieke kulturele, sosiale en selfs individuele behoeftes.
In baie gevalle is eksplisiete onderrig steeds toepaslik, maar die basiese onderrigstandaard bevat 'n erkenning van studente se unieke omstandighede en vermoëns.
Die konstruktivistiese benadering is dat studente kan word meer betrokke en verantwoordelik is vir hul eie leer. navorsing sedert die 1980s wys dit moedig kreatiwiteit aan.
Konstruktivisme kan gesien word as bloot 'n beskrywende teorie, wat geen direk nuttige onderrigstrategieë bied nie. Daar is eenvoudig te veel leerkontekste (kulture, ouderdomme, vakke, tegnologieë) vir konstruktivisme om direk van toepassing te wees.
En dit is waar dat konstruktivisme 'n uitdaging is. Dit vereis kreatiewe opvoedkundige ontwerp en lesbeplanning. Die onderwyser moet 'n buitengewone kennis hê van die vakgebied, wat konstruktivistiese benaderings baie moeiliker maak vir laerskoolonderwysers wat breër algemene kennis het.
Onderwysergerigte leer (die eksplisiete onderrig van inhoud) word al baie langer gebruik, en dit blyk baie effektief te wees vir studente met leergestremdhede.
'N Groot uitdaging vir konstruktivisme is die huidige uitkomsgerigte benadering tot leer. Voldoening aan 'n kurrikulumvereiste vir assessering op sekere tye (soos eindtoetse) neem die fokus weg van studentgesentreerde leer en tot toetsvoorbereiding.
Eksplisiete instruksies is meer direk nuttig vir die onderrig van die toets, wat in baie opvoedkundige kontekste 'n ongelukkige werklikheid kan wees.
In 'n opvoedingsfilosofie het konstruktivisme baie potensiaal. Maar om onderwysers te laat kontekstualiseer en lesse te personaliseer wanneer daar gestandaardiseerde toetse, speelterrein, gesondheids- en veiligheidsoefeninge en hul persoonlike lewens is, is 'n groot vraag.
Luke Zaphir, navorser vir die Universiteit van Queensland se kritiese denkprojek; en aanlyn-onderwyser by die IMPACT-sentrum van Queensland, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Hoe kennis 'n proses van ontdekking is