Ons het herhaaldelik gesien dat daar in Matteus se Evangelie niks toevallig genoem word nie. Alles is deeglik beplan en ontwerp. Hier in hoofstuk 9 sien ons nou weer 'n voorbeeld van hierdie versigtige beplanning. Ons sien nou alreeds die skadu's van 'n naderende storm. Jesus se vyande word al meer en ons sien die tekens van sy naderende dood. In hoofstuk 9 word daar vier aantygings teen Jesus gemaak.
Jesus word van godslastering beskuldig. In Matteus 9:1-8 sien ons hoedat Jesus die verlamde man genees en sy sondes vergewe. Die skrifgeleerdes beskuldig Hom van godslastering omdat Hy op iets aanspraak maak wat net God kan doen. Hy praat met die stem van God. Blasphēmia beteken "beledig", en hulle sê Hy beledig vir God deur sy krag vir Homself toe te eien.
Hy word van onbehoorlike gedrag beskuldig. In Matteus 9:10-13 sien ons hoedat Jesus saam met tollenaars en sondaars eet. Die Fariseërs wou weet waarom Hy saam met sulke mense eet. Daarmee het hulle probeer sê dat Hy net soos die karakters was in wie se geselskap Hy was. Dit is die maklikste ding ter wêreld om iemand se karakter swart te smeer en alles wat hy doen, verkeerd te interpreteer wanneer 'n mens nie van die persoon hou nie. Een van die geliefkoosde wapens wat enige bekende persoon se vyande teen hom kan gebruik, is om hom van vals motiewe te bskuldig. Dit is presies wat Jesus se vyande met Hom gedoen het.
Hy is daarvan beskuldig dat Hy nie vroom genoeg was nie. In Matteus 9:14-17 sien ons dat Johannes die Doper se dissipels vir Jesus se dissipels gevra het waarom hulle Meester nie vas nie. Omdat Jesus nie al die ortodokse godsdienstige rituele nagekom het nie, was die ortodokse Jode baie wantrouig teenoor Hom, want hulle het geglo dat enigeen wat nie die godsdienstige gebruike nakom nie, swaar gestraf sal word.
Jesus word daarvan beskuldig dat Hy met die duiwel saamwerk. In Matteus 9:31-34 sien ons dat Jesus 'n stom man genees. Sy vyande skryf die man se genesing toe daaraan dat Jesus met die aanvoerder van die bose geeste saamgewerk het. Dit is 'n vreemde feit dat wanneer mense met iets te doene kry waarvan hulle nie hou nie, of nie verstaan nie, of wanneer dit in stryd is met hulle eie vooropgestelde idees, dat hulle dit dikwels toeskryf aan die werk van die duiwel, en nie aan die werk van God nie.
Hier sien ons duidelik hoedat die fluisterende tonge die waarheid vergiftig en verkeerde motiewe aan Jesus se wonderwerke toeskryf. Die drang om hierdie Jesus wat vir hulle so steurend is, te elimineer, het nou posgevat.
Matteus 9:1-8 Wanneer ons Markus 2:1 lees, dan sien ons dat hierdie insident in Kapernaum plaasgevind het. Dit is interessant om daarop te let dat Kapernaum teen hierdie tyd van Jesus se bediening, die sentrum van sy werk geword het. 'n Verlamde man word deur sy vriende na Jesus gebring. Dit is 'n wonderlike prentjie van 'n man wat deur die geloof van sy vriende gered word. As dit nie vir hulle was nie, sou hy nooit die genesende teenwoordigheid van Jesus bereik het nie. Dit mag dalk wees dat hy al so moedeloos was, dat hulle hom teen sy wil na Jesus gedra het. Ons kan nooit iemand forseer om Jesus teen sy wil as Verlosser aan te neem nie, maar ons kan alles in ons vermoë doen om hom in Christus se teenwoordigheid in te bring.
Die manier waarop Jesus hierdie man benader, is verstommend. Hy begin deur vir hom te sê dat sy sondes vergewe is. Daar is twee redes daarvoor. In Palestina, in die tyd van Jesus, het die mense geglo dat alle siektes die gevolge van sonde was. Geen siekte, volgens hulle, kon ooit gesond word tensy die persoon se sonde vergewe is nie. Daarom sou die man nie kon gesond word, tensy hy in sy binneste oortuig was daarvan dat sy sonde vergewe is nie. Hy het gedink dat God sy vyand is, en dat dit daarom is dat hy verlam was. Dit was eers nadat Jesus hom daarvan oortuig het dat sy sonde vergewe is, dat hy kon aanvaar dat God sy vriend is, en daarom kon hy gesond word.
Moderne medici stem heelhartig saam dat die innerlike gedagtewêreld en denke van 'n mens 'n baie groot invloed op die fisiese toestand van sy liggaam het, en dat 'n mens nie 'n gesonde liggaam kan hê, as hy nie gesonde denke het nie.
Die skrifgeleerdes was baie ontsteld omdat Jesus vir die man gesê het dat sy sonde vergewe is. Hoe kon Jesus waag om so iets te sê? Dit was net God wat kon sonde vergewe, daarom het hulle geglo dat Jesus vir God beledig het. Jesus argumenteer nie met hulle nie. Maar met sy vraag: "Wat is makliker? ..." demonstreer Hy vir die skrifgeleerdes dat Hy bevoegd was om vergifnis vir die siel te gee, asook gesondheid vir die liggaam. Ons moet onthou dat die skrifgeleerdes geglo het dat niemand sonder sondevergifnis sou kon opstaan en loop nie. Die feit dat die man wel gesond geword het, is dus onbetwisbare bewys dat die man se sonde ook vergewe is, en dat Jesus se aanspraak waar was.
Matteus 9:9 Daar was geen kandidaat wat meer onbevoegd was nie, vir die amp as een van Jesus se dissipels, as Matteus. Hy was 'n tollenaar wat met die publiek se geld gewerk het. Die Romeinse owerheid het 'n sisteem ontwikkel waarop hulle belasting so maklik en goedkoop as moontlik kon insamel. Hulle het dus 'n veiling gehou waarop hulle die reg om belasting in 'n sekere area in te vorder, verkoop het. Die man wat hierdie reg gekoop het, was verantwoordelik daarvoor om aan die Romeinse Owerheid 'n sekere ooreengekome bedrag oor te betaal. Hy was geregtig om enigiets wat hy meer as dit kon insamel, vir homself as kommissie te hou.
Hierdie sisteem het homself natúúrlik daartoe geleen dat daar geweldige uitbuiting kon plaasvind. Mense het nie regtig geweet hoeveel hulle veronderstel was om te betaal nie, want daar was nie radio's en koerante en televisies soos vandag nie, en hulle het ook nie die reg gehad om teen die tollenaar op te staan nie. Die gevolg daarvan was dat die meeste tollenaars buitengewoon ryk geword het deur oneerlike praktyke toe te pas.
Daar was drie groot belastings wat deur die Regering vereis is. Hulle moes eiendombelasting betaal, wat bestaan het uit 'n tiende van die persoon se graanoes en 'n vyfde van sy vrugte-oes, in kontant. Daar was 'n inkomstebelasting wat uit een persent van 'n man se inkomste bestaan het. Daar was ook persoonlike belasting wat elke persoon, net vir die voorreg om te kan asemhaal, vanaf die ouderdom van twaalf tot vyf en sestig jaar, beide mans en vrouens, moes betaal. Dan was daar invoer- en uitvoerbelasting; daar was belasting op hulle diere; op elke wiel van 'n wa; aankoop- en verkoopsbelasting en nog vele meer. Die hooftollenaar was verantwoordelik, maar hy moes baie mense in diens neem om met die insameling te help. Dit was baie maklik vir hierdie mense om hulle eie sakke vol te maak, nadat die belasting wat oorbetaal moes word, ingesamel is.
Sulke tollenaars was gehate mense. Hulle was in diens van die land se oorheersers en hulle het hulleself verryk ten koste van hulle eie mense se plundering. Hulle was openlik oneerlik en het hulle bes gedoen om die Regering te bedrieg en 'n florerende besigheid te bedryf deur omkoopgeld van die rykes te aanvaar.
Omdat die Jode fanatieke nasionaliste was, en God vir hulle die enigste Koning was, het hulle dit as 'n belediging teenoor Hom beskou dat hulle aan enige aardse regeerder soveel belasting moes betaal. Die Joodse wet het tollenaars uit die sinagoge verban. Hulle is saam met die onrein diere as onrein beskou en Levitikus 20:25 was van toepassing op hulle. Hy mag glad nie 'n getuie in enige saak gewees het nie.
Deurdat Jesus vir Matteus geroep het, kan ons sien dat Hy 'n persoon nie net gesien het vir wie hy was nie, maar ook vir wat hy kon wees. Niemand het ooit soveel geloof in die mens se vermoëns gehad, as Jesus nie.
Kapernaum was die regeringsgebied van Herodus Antipas. Hy was 'n Jood, en die kans is goed dat Matteus in sy diens was. Baie van die groot paaie het deur Kapernaum gegaan, en die kans is baie goed dat Matteus al van die jong Galileër gehoor het wat hierdie asemrowende nuwe boodskap oral verkondig. Hy het met gesag gepraat soos nog niemand ooit vantevore gehoor het nie. Matteus het heel waarskynlik na die mense se gepraat geluister en 'n opwelling in sy hart ervaar. Hy het waarskynlik 'n begeerte gehad om sy ou lewe van skaamte te verlaat en 'n nuwe begin te maak. Meteens staan Jesus voor hom met 'n uitdaging, en hy het dit onmiddellik aanvaar en Hom gevolg.
Kom ons kyk na wat Matteus verloor het, maar ook wat hy in die plek daarvan gekry het. Hy het 'n gemaklike werk verloor, maar 'n ewigheidsbestemming gevind. Hy het 'n goeie inkomste verloor, maar eer gevind. Hy het sekuriteit verloor, maar 'n avontuur gevind waarvan hy nooit sou kon droom nie. As ons Jesus se uitdaging vir ons lewens aanvaar, mag ons dalk armer wees aan materiële besittings, maar ons sal sonder twyfel 'n vrede, vreugde en 'n opwinding in die lewe ervaar wat ons nooit geken het nie. In Jesus Christus vind ons 'n rykdom wat alles wat ons ooit prysgegee het, sal oortref.
Matteus het sy belastinginsamelingstafel agter gelaat, maar hy sy pen saamgeneem. Hier is 'n skitterende voorbeeld van hoedat Jesus enige gawe wat mense na Hom toe bring, kan gebruik. Die ander dissipels was heel waarskynlik nie baie vaardig met die pen gewees nie. Galilese vissermanne sou verseker nie baie vaardig gewees het met skryfwerk en die samevoeging van woorde nie. Matteus, wat dit wel kon doen, het hierdie handboek van Jesus se leer en lewe saamgestel. Dit is verseker een van die belangrikste boeke wat die wêreld nog ooit gelees het. Deur sy tollenaarstafel agter te laat, het Matteus op geestelike gebied, die erfgenaam van 'n fortuin geword.
Matteus 9:10-13 Vir die ortodokse skrifgeleerdes en die Fariseërs, was hierdie ete van Jesus en sy dissipels saam met die tollenaars en die sondaars, 'n skokkende gebeure. Die mense van Palestina was in twee groepe verdeel. Daar was die ortodokses was getrou die wet tot in die fynste besonderheid nagekom het. Dan was daar diegene wat nie die wet so in die fynste besonderheid nagekom het nie. Hulle is die mense van die land genoem, en die ortodokses was verbied om saam met hulle te reis of enige besigheid met hulle te doen. Hulle mag niks vir hulle gegee het of van hulle ontvang het nie. Hulle mag hulle nie as gaste in hulle huise ontvang het nie. Deur met hulle sosiaal te verkeer, het Jesus iets gedoen wat die vromes van die samelewing nooit sou doen nie.
Jesus se verweer was eenvoudig. Hy het gegaan waar die mense Hom die nodigste gehad het. 'n Dokter besoek nie die huise waar mense gesond is nie. Dit is sy taak om diegene te besoek wat genesing nodig het. Dit was die sondaars wat vir Jesus nodig gehad het, en dit was tussen sondaars waar Hy Homself bevind het.
Ons moet verstaan wat Jesus met vers 13 bedoel wanneer Hy sê dat Hy nie gekom het om mense te roep wat op die regte pad is nie, maar sondaars. Hy het nie daarmee bedoel dat Hy nie in goeie mense geïnteresseerd is nie. Hy het daarmee bedoel dat Hy nie gekom het om mense te roep wat so vol selftevredenheid is, dat hulle niemand se hulp nodig het nie. Hy het gekom vir mense wat so bewus is van hulle sonde, dat hulle desperaat weet dat hulle 'n Redder nodig het. Jesus het daarmee bedoel dat dit net hulle is wat weet hoe nodig hulle Hom het, wat sy uitnodiging kan aanvaar.
Die skrifgeleerdes en Fariseërs se siening van godsdiens was morsdood.
Hulle was meer begaan daaroor om hulle eie heiligheid te bewaar, as om iemand anders te help om van sy sonde vry te kom. Hulle was soos dokters wat geweier om die siekes te besoek, omdat hulle bang was dat hulleself besmet kon word. Hulle godsdiens was selfsugtig en hulle was meer begaan daaroor om hulle eie siele te red as dié van ander. Hulle het vergeet dat dít die sekerste manier was om jou eie siel te verloor.
Hulle was baie meer begaan oor kritiek as oor bemoediging. Hulle het veel eerder mense se foute uitgewys, as om hulle te help om hulle foute te oorwin. Ons eerste instinktiewe begeerte behoort te wees om sondaars uit die modder te help en hulle nie te veroordeel nie.
Hulle het 'n godsdiens van vroomheid beoefen, in plaas van praktiese hulp. Jesus het meer as een keer Hosea 6:6 aangehaal, waar Hosea sê God verwag eerder liefde as offers, toewyding aan Hom, eerder as brandoffers. Al gaan ons ook hoe dikwels deur die nougesette stappe van vroomheid, as ons nie ons hande uitstrek om ander te help wat in nood is nie, dan is ons godsdiens dood.
Matteus 9:14-15 Vir die Jode was die gee van aalmoese, gebed en vas, die drie belangrike aspekte van hulle godsdienstige lewens. Wanneer Jesus gevra word waarom Hy en sy dissipels nie vas nie, antwoord Hy met 'n baie beeldryke prentjie. 'n Joodse huwelik was 'n tyd van besondere feesviering. Die paartjie wat getroud is, het nie op 'n wittebrood weg gegaan nie, maar hulle het hulle wittebrood tuis gevier. Almal wat daar was, het die bruid en die bruidegom soos 'n koning en koningin behandel. Gedurende daardie week het hulle naaste vriende al die vreugde en feesvieringe met hulle gedeel. So het dit dikwels gebeur dat daar in die lewe van minder gegoede mense, 'n tydjie van vreugde, feesvieringe en oorvloed was, wat net een keer in hulle leeftyd gebeur het.
Jesus vergelyk Homself met die bruidegom en sy dissipels met die bruidegom se beste vriende. Hoe kan so 'n geselskap dan treur en hartseer wees? Dit was nie nou tyd vir vas nie, maar vir die vreugde van 'n leeftyd. Ons kan vier groot waarhede in hierdie twee verse raaksien:
Om saam met Jesus te wees, is iets om oor te juig. Sy teenwoordigheid bring 'n opwindende glans van geluk.
Ons sien ook hier dat geen geluk vir ewig duur nie. Vir Johannes die Doper se dissipels het die tyd van treur reeds aangebreek, want hy was al in die tronk. Vir Jesus se dissipels sou daardie tyd van hartseer verseker ook kom. Dit is een van die onafwendbare feite van hierdie lewe, dat die kosbaarste geluk ook op 'n einde kom.
Miskien het die dissipels dit nie besef nie, maar Jesus het ook vir hulle gesê dat hulle nou die vreugde ken wat dit bring deur Hom te volg. Sy vraag aan hulle was of hulle ook deur die swaarkry en probleme van 'n Christen se kruis kan gaan? Die lewe van 'n Christen bring baie vreugde, maar dit bring ook bloedsweet en trane. Was die dissipels, en is ook ons, gereed daarvoor?
Dit is hieruit ook duidelik dat Jesus aan die einde van die pad die kruis gesien het wat op Hom wag. Tog het Hy dit nooit probeer ontduik nie. Ons sien hier Iemand wat geweet het wat dit kos om God se pad te loop, maar wat geensins teruggedeins het nie.
Matteus 9:16-17 Jesus was deeglik bewus daarvan dat Hy na die mense toe gekom het met nuwe idees en 'n nuwe begrip van die waarheid. Hy het ook geweet hoe moeilik dit is om 'n nuwe idee in mense se verstand te laat posvat. Hy gebruik twee prentjies wat enige Jood maklik behoort te verstaan.
Niemand gebruik 'n nuwe, ongekrimpte stukkie materiaal om 'n ou kledingstuk mee te lap nie. As dit sou gebeur, dan sal die ongekrimpte stukkie lap dadelik krimp wanneer dit in water gewas word, en dan skeur die kledingstuk nog erger as wat dit was. Vir die Jode was die wet, God se laaste en finale woord. Om iets daaraan by te voeg of weg te neem, was vir hulle 'n dodelike sonde. Jesus sê hier vir hulle dat daar 'n tyd kom dat wanneer dit nie werk om iets te lap nie, en dat die enigste regte manier is om iets nuut te begin. So kom daar ook tye wanneer kerke moet besef dat hulle nie meer vir God aanbid nie, maar die verlede, en dat hulle daarvan moet loskom.
In die antieke tyd is wyn in velsakke gebêre, en nie in bottels soos ons dit vandag doen nie. Wanneer nuwe wyn in die velsak gegooi is, was dit nog besig om te fermenteer en dit het 'n gas afgegee wat druk op die velsak uitgeoefen het. 'n Nuwe vel het nog 'n mate van elastisiteit, en dan kan die sak geen skade kry nie. 'n Ou sak het egter al hard geword en as die wyn fermenteer en uitsit in die sak, dan kon dit bars. Jesus se lering was nuut en vreemd vir die skrifgeleerdes en die Fariseërs. Hulle denke was soos ou velsakke en hulle vooroordele het hulle verblind. Barclay vertel dat selfs Jonas Hanway, die reisiger en skrywer, wat in die agtiende eeu die reënsambreël aan Brittanje bekend gestel het, 'n stroom van beledigings moes trotseer toe hy die eerste keer daarmee in London se hoofstraat afgestap het.
Enigiets wat opgehou het om te groei, begin om dood te gaan. Dit is 'n baie goeie gebed om vir die Here te vra om ons van geslote denke te bewaar.
Matteus 9:18-31 Oorsigtelik In hierdie gedeelte lees ons drie stories van wonderwerke wat elkeen iets met die ander in gemeen het:
In verse 18-19 en 23-26 lees ons van die dogtertjie van die Joodse Raadslid. Hierdie man het ongetwyfeld na Jesus kom soek, toe daar niks anders vir hom was om te doen nie. Hy was een van die Joodse ortodokses wat vir Jesus gehaat het en Hom graag wou uitskakel. Hy het alles probeer, en kom nou uit pure desperaatheid na Jesus toe. Dit was geensins uit liefde of respek vir Hom nie.
Die vrou wat aan bloedvloeiing gely het, bekruip Hom letterlik om sy kleed se soom aan te raak. Sy toon 'n geloof wat amper aan bygeloof gegrens het.
Die twee blinde mans in verse 27-31, skreeu aanhoudend: "Ontferm U tog oor ons, Seun van Dawid!" Dit was nie die titel wat Jesus genoem wou word nie. Dit was die titel wat die Joodse nasionaliste gebruik het. Baie van die Jode het gewag op 'n groot leier uit die geslag van Dawid wat hulle sou kom lei in 'n militêre oorwinning teen die Romeinse Owerheid. Hierdie blinde mans het dus 'n baie onvanpaste begrip gehad van wie Jesus werklik was.
Wat so verstommend is, is dat die Joodse Raadslid na Jesus toe gekom het met 'n onvanpaste motief; die vrou het na Jesus toe gekom met 'n onvanpaste geloof; die blinde mans het na Jesus toe gekom met 'n onvanpaste begrip van wie Hy regtig was. Al drie se teologie was onvanpas, en tog het hulle sy liefde en krag ervaar. Dit maak nie saak hoe onvanpas en onvolmaak ons is wanneer ons na Jesus toe kom nie, sy liefde en sy arms is oop om ons te verwelkom. Dit maak nie saak hoe ons na Jesus toe kom nie, Hy is gewillig om ons te aanvaar en te verander sodat ons kan wees soos ons veronderstel is om te wees. Ons het dus geen reg om 'n ander te kritiseer wie se motiewe, geloof of teologie verdag is nie. In Jesus se hande kan alles verander.
Matteus 9:18-19 en 23-26 Matteus vertel hierdie storie baie kortliks. In Markus 5:21-43 en Lukas 8:40-56 is dit baie meer volledig. Daar sien ons dat die lid van die Joodse Raad se naam Jaïrus was en dat hy die hoof van die sinagoge was. Dit was 'n baie belangrike pos wat hy beklee het, want hy is vanuit al die ouderlinge gekies om die werk te doen. Hy moes omsien na al die sake van die sinagoge oor die algemeen, soos om iemand aan te stel om te lees en te bid tydens die diens, en ook om iemand te nooi om te kom preek. Hy moes toesien dat daar niks onvanpas in die sinagoge plaasvind nie en al die praktiese reëlings was sy verantwoordelikheid.
Dit is duidelik dat hierdie man na Jesus toe gekom het omdat dit sy laaste uitweg was. Hy was een van die ortodokse Jode wat vir Jesus as 'n gevaarlike ketter sou sien, maar nou is hy desperaat. Jesus kon net sowel vir hom gesê het dat toe dit met hom goed gegaan het, het hy nie in Hom belanggestel nie, maar noudat hy Hom nodig het, nou vra hy om hulp. Hy kon geweier het om die man te help, maar Jesus slinger nie verwyte rond nie.
Hy het na die hoofman van die sinagoge se huis gegaan, en daar 'n hartseer toneel aangetref. Vir die Jode was die rouproses wanneer iemand dood is, van baie groot belang. 'n Joodse gesin moes drie rougebruike nakom. Die klere moes op voorgeskrewe manier geskeur word; daar moes oor die dooie geweeklaag word; en dan moes daar fluitspelers wees. Die musiek van 'n fluit is met dood geassosieer. Ons kan ons dit net indink. Almal se klere was geskeur, die wenende vroue se hartseer geweeklaag was van ver af hoorbaar en die deurdringende, skril klanke van die fluitmusiek daarby, het 'n hartroerende prentjie geskep. Jesus kom met gesag hierdie atmosfeer binne en stuur almal uit na buite. Hulle het Hom uitgelag toe Hy vir hulle sê dat die dogter net slaap, maar Hy vat haar hand en wek haar op uit die dood.
Matteus 9:20-22 Vanuit 'n Joodse perspektief, was daar geen méér vernederende siekte waaraan 'n vrou kon ly, as bloedvloeiing nie. In die Joodse Talmud was daar elf verskillende kure wat gevolg kon word as iemand aan hierdie siekte gely het, iets wat baie algemeen was. Dit was sulke verspotte dinge soos om die as van 'n volstruiseier in 'n linnesakkie rond te dra. Markus maak dit duidelik in sy vertelling in hoofstuk 5, dat hierdie vrou alles probeer het wat sy kon en ook elke dokter besoek het wat sy kon besoek. Haar probleem het net erger geword.
Die slegste van hierdie siekte was dat die Joodse wet bepaal het, dat die persoon wat daaraan gely het, as onrein verklaar moes word (Lev 15:25-27). Dit het beteken dat alles waaraan sy geraak het, ook onrein was. Sy was dus heeltemal afgesny van die aanbidding in die tempel en ook van die omgang met ander mense. Sy was glad nie veronderstel om tussen die skare rondom Jesus te wees nie. As hulle dit geweet het, dan sou hulle gesê het dat sy almal aan wie sy sou raak, onrein gemaak het. Dit is geen wonder nie dat sy so desperaat en gretig was om enigiets te probeer wat haar van haar vernedering en isolasie kon red. Daarom het sy nader gesluip en aan Jesus se bokleed se soom geraak. So 'n bokleed het aan elkeen van sy vier hoeke 'n blou tossel gehad. Dit is deur die Joodse wet bepaal in Numeri 15:37-41 en ook in Deuteronomium 22:12. Matteus verwys ook daarna in Matteus 14:36 en 23:5. Die bedoeling van die kleed met die tossels was sodat die Jode uitgeken kon word as Jode, maar ook sodat elkeen, wanneer hy die kleed omgehang of afgehaal het, daaraan herinner kon word dat hy aan God behoort. Later jare, toe die Jode vervolg is, het hulle die tossels aan hulle onderklere gewerk sodat dit nie gesien kon word nie. Vandag nog dra toegewyde Jode 'n gebedsmantel waaraan sulke tossels gewerk is, wanneer hulle bid.
Dit was aan so 'n tossel aan Jesus se kleed, waaraan die vrou geraak het. Dit was of die tyd op daardie oomblik gaan stil staan het. Jesus het gestop en tussen die skare van mense, was dit asof niemand anders as hierdie vrou en haar behoefte, vir Hom bestaan het nie. Sy was iemand vir wie Jesus Homself ten volle gegee het. Die liefde van God laat nie toe dat enigeen verlore gaan in 'n skare nie. Vir Hom is geen twee mense dieselfde nie. Elkeen van ons is sy individuele kind, en elkeen van ons het sy liefde en sy krag tot ons beskikking. In haar uur van nood, was sy al wat wat vir Hom saakgemaak het.
Matteus 9:27-31 Blindheid was 'n baie algemene siekte in Palestina. Dit was gedeeltelik die gevolg van die feit dat die mense met onbeskermende oë in die skerp son gestaar het, asook omdat hulle nie higiënies geleef het nie. Daar was ontsettend baie vlieë wat infeksies veroorsaak het.
Hierdie twee mans noem Jesus: "Die Seun van Dawid." Wanneer ons die omstandighede bestudeer in die Evangelies waar Jesus so genoem is, dan vind ons dat dit telkens mense was wat Hom net van 'n afstand af geken het (Matt 15:22; 20:30-31; Mark 10:47; 12:35-37). Vir eeue lank het die Jode die beloofde bevryder wat uit die stam van Dawid gebore sou word, verwag. Hy sou die leier wees wat nie net hulle vryheid aan hulle sou teruggee nie, maar hulle ook sou lei tot groot mag, heerlikheid en krag. Hierdie twee blinde mans het dus in Jesus die wonderwerker gesien wat aan die Joodse volk hulle vryheid sou teruggee. Hulle siening van wie Jesus was, was onvanpas, en tog het Hy hulle genees.
Jesus het nie onmiddellik op hulle uitroepe gereageer nie. Hulle moes eers wys dat hulle werklik ernstig was en hulle genesing begeer.
Dit is ook interessant dat Jesus hierdie twee mans in werklikheid gedwing het om Hom alleen te kom sien. Omdat Hy hulle nie in die straat geantwoord het nie, moes hulle na Hom toe kom in die huis. Dit is 'n geestelike wet dat ons een of ander tyd vir Jesus alleen moet konfronteer. Dit is maklik om 'n keuse vir Jesus te maak in 'n oomblik van emosie tussen klomp ander mense, maar wanneer ons huis toe gaan, dan is dít wat ons alleen met Jesus doen, wat werklik saakmaak. Dan moet ons Hom op ons eie in die oë kyk.
Jesus het vir hulle gevra of hulle glo dat Hy dit kan doen. Die één voorwaarde vir 'n wonderwerk, is geloof. Die enigste manier om 'n wonderwerk te ontvang, is om jou lewe in die hande van Jesus Christus te plaas en te sê: "Ek weet U is in staat om van my die persoon te maak wat ek behoort te wees."
Matteus 9:32-34 Hierdie gebeure wys duidelik dat dit onmoontlik is om 'n neutrale gesindheid teenoor Jesus te hê. Die gesindheid van die skare was bewonderende verbasing; die gesindheid van die Fariseërs was woedende haat. 'n Lewenswaarheid wat altyd vas staan, is dat, hoe die oë na iets of iemand kyk, afhanklik is van dít wat in die hart aangaan.
Die skare het na Jesus gekyk met verwondering, want hulle was mense met nood. Hulle het in Jesus iemand gesien wat in daardie nood kon voorsien.
Die Fariseërs het na Jesus gekyk as iemand wat met die magte van die duisternis saamwerk. Hierdie oordeel was die gevolg van hul gesindheid.
Eerstens was hulle vasgevang in die tradisies van hulle verlede en enige verandering was 'n dodelike sonde. Toe Jesus na hulle toe kom met 'n nuwe interpretasie van wat ware godsdiens is, toe het hulle Hom gehaat, net soos wat hulle die profete lank gelede gehaat het.
Tweedens was hulle te trots in hulle selftevredenheid om in te gee. As Jesus reg was, dan moes hulle erken dat hulle verkeerd was.
Hulle was so verblind deur hulle eie idees dat hulle nie kon sien dat Jesus Christus die waarheid en die krag van God is nie.
Matteus 9:35 In hierdie een sin sien ons die drievoudige aktiwiteit wat die essensie van Jesus se lewe op aarde was:
Jesus het aangekondig. Hy was die een wat die boodskap van God gebring het. Die pligte van 'n aankondiger was om dinge wat vas gestaan het, aan te kondig. Dit is ook wat prediking is; dit is om dit wat vas staan, aan te kondig. As die prediker nie self sekerheid het nie, hoe kan hy dan sekerheid aankondig vir die mense wat na hom luister? Daar was nog nooit 'n tyd in die geskiedenis van die wêreld, waar daar meer sekerheid nodig was as vandag nie. 'n Engelse skrywer het gesê die groot probleem van ons tyd is, dat ons by kruispaaie staan, maar al die rigtingwysers het afgeval.
Jesus het geleer. Dit is nie net genoeg om die Christelike sekerhede aan ander te verkondig nie. Die betekenis daarvan moet ook verduidelik word. Dit is belangrik om te onthou dat Christenskap nie net aan ander geleer word deur daaroor te praat nie, maar deur dit te leef. Ons Christelike plig is om vir ander te wys wat Christenskap is.
Jesus het genees. Die evangelie wat Jesus verkondig het, was nie net woorde nie. Dit het tot dade oorgegaan. Ons sien in die vier Evangelies dat Jesus baie meer tyd daaraan spandeer het om die siekes gesond te maak, die hongeres te voed en dié wat hartseer was, te troos, as wat Hy oor God gepraat het. Hy het die woorde van Christelike waarheid, in Christelike liefde omskep.
Matteus 9:36 Die Griekse woord wat hier gebruik word om Jesus se meegevoel vir die mense te beskryf, is die sterkste woord wat bestaan om so iets mee te beskryf. Dit is 'n meegevoel wat uit 'n persoon se diepste wese kom. Ons kry ten minste vyf dinge wat Jesus se meegevoel die meeste laat opwel het.
Die pyn en ellende in die wêreld was vir Hom baie swaar. Siekes (Matt 14:14); blindes (Matt 20:34) en diegene wat in die mag van demone was (Mark 9:22), het almal by Hom die begeerte gewek om hulle pyn te verlig.
Hy wou elke traan afdroog van elkeen wat hartseer was. Om die weduwee van Nain te sien, waar sy die liggaam van haar seun gevolg het, op pad om begrawe te word, het Hom geraak (Luk 7:13).
Die gesig van 'n klomp moeë en honger mense, het sy krag na vore laat kom (Matt 15:32). Geen Christen kan tevrede wees wanneer hulle te veel het en ander te min nie.
Die eensaamheid van 'n melaatse wat uit die samelewing verban is, het Hom geweldig geraak (Mark 1:41).
Die weerloosheid van die mense, het Jesus in hierdie geval besonder geraak. Hulle was moeg en hulpeloos, soos skape sonder 'n herder. Die gewone mense het 'n desperate begeerte gehad om vir God te leer ken. Die Fariseërs en die skrifgeleerdes het niks gehad om hulle te bied nie. Hulle was veronderstel om die steunpilare van die ortodokse godsdiens te wees. Hulle het die mense verwilder met hulle ondraaglike las van wette wat hulle op hulle gelaai het. Ons moet altyd onthou dat Christenskap nie bestaan om mense te ontmoedig nie, maar te bemoedig; hulle nie te laat swig onder 'n las nie, maar om vir hulle vlerke te gee om mee te vlieg.
Matteus 9:37-38 Hierdie woorde van Jesus was van die belangrikste dinge wat Hy ooit gesê het. Die Fariseërs het na hierdie massa mense gekyk en hulle gesien as kaf wat vernietig en verbrand moet word. Jesus kyk na hulle en sien 'n oes wat ryp is en geoes moet word. Die verwaande Fariseërs sien uit na die vernietiging van die sondaars. Jesus, in sy groot liefde, sterf vir die redding van sondaars.
Een van die grootste Christelike waarhede en uitdagings is egter dat die oes nooit geoes sal word, as daar nie arbeiders is wat dit kan doen nie. Dit is 'n verstommende feit van die Christelike geloof en lewe dat Jesus Christus ons nodig het. Toe Hy nog op aarde was, kon Hy so min mense bereik. Hyself was nooit buite Palestina nie, en daar was 'n hele wêreld wat op die goeie nuus gewag het. Hulle sal nooit weet as iemand nie bereid is om die see en die berge te oorkruis om dit vir hulle vertel nie. Gebed alleen is nie genoeg nie. Die oes moet ingebring word. Dit is Jesus se droom dat ons almal arbeiders op die land sal wees, elkeen op sy eie besondere manier.