Aanhegtingsversteuring - definisie, oorsake en terapie - Siektes - 2022
Bindingsversteuring beteken dat u nie veilige bande met ander mense kan opbou nie. Sulke gehegdheidsversteurings is dikwels die begin van persoonlikheidsversteurings soos grenssindroom, 'n dissosiatiewe of narcistiese afwyking, en veelvuldige persoonlikheidsversteurings. Die belangrikste is:
Daar is twee tipes aanhegtingsversteurings, reaktief en ongehinderd.
Ondanks soortgelyke simptome, moet dit nie verwar word met die gevolge van seksuele mishandeling, outisme in die vroeë kinderjare, Asperger-sindroom, kognitiewe afwykings of skisofrenie nie.
Aanhegtingsversteurings spruit uit verwaarlosing, verwaarlosing, emosionele verkoue, maar ook as gevolg van traumatisering in die baarmoeder, sowel as lang hospitaalverblyf en chroniese siektes.
Hoe ontwikkel 'n bindingsversteuring?
Hierdie afwykings ontstaan ​​in die kinderjare, dikwels deur traumatisering, wanneer kinders mishandel word, mishandel of verwaarloos word en / of nie fisiese of geestelike nabyheid van hul ouers ervaar nie. Dit voldoen nie aan hul basiese behoeftes nie.
Dit hoef nie die ouers se kwaadwillige bedoeling te wees nie. Verlies aan belangrike verhoudings, onklaarraking by ouers of geestelike en fisieke siektes van die vader en moeder kan ook lei tot so 'n afwyking. 'N Gebrek aan ondersteuning vir die kind kan 'n bindingsversteuring veroorsaak, maar ook die teenoorgestelde daarvan - oorbeskerming, waarin die kind verstandelik versmoor en nie outonomie ontwikkel nie.
Daarbenewens is dit tipies vir sommige mense wat deur bande gesteur word, ambivalente bande in die kinderjare, waarin die ouers gewissel het tussen die idealisering van die kind en die demonisering, verwerping en verkenning daarvan. Of vyandigheid van die ouers, waarin die kind uitgevind het dat die ouers dit verwerp en gedevalueer het.
Die volgende omstandighede staan ​​bekend as oorsake van 'n bindingsversteuring:
Moeder- of dwelmmisbruik tydens (in-utero trauma) en na swangerskap,
emosioneel onverskillige versorgers,
Depressie van die moeder na swangerskap,
Skeiding van ouers en pleegouers of veranderende pleegouers
en chroniese siektes in die vroeë jare, wat verband hou met mediese ingrepe en / of chroniese pyn.
Die hegtingsversteuring met disinhibisie ontstaan ​​wesenlik in die vyfde lewensjaar deur verwaarlosing en emosionele verwaarlosing.
Hegtheid of persoonlikheidsversteuring?
In aanhegtingsversteurings in die vroeë kinderjare is 'n diagnose tot die ouderdom van 15 nuttig. Vanaf die ouderdom van 16 diagnoseer dokters persoonlikheidsversteurings.
Hoeveel kinders ly aan aansteeklike afwykings?
Ongeveer 70 persent van alle kinders word veilig gebind. Danksy goeie ondervinding en vertroue in die nabye versorgers, het hulle die veerkragtigheid verhoog teen geestesiektes wat verband hou met aanhegtingsprobleme. Sulke kinders is in staat om stabiele verhoudings te bou, beide met vriende en later met hul lewensmaat.
Ongeveer 30 persent van alle kinders word as onseker beskou. U het óf 'n onseker vermyding óf 'n onsekere ambivalente verhoudingsgedrag. Vermyding beteken dat hulle oor die algemeen nie noue verhoudings het nie, omdat nabyheid hulle bedreig. Ambivalent beteken 'n pendel tussen nabyheid en afstand, afhanklikheid en konvulsief verdedigde outonomie, geslote en oop, sonder om hierdie nodige pole van interpersoonlike verhoudings in harmonie te bring. Sulke mense loop 'n baie groter risiko om geestesongesteldheid te ontwikkel. Bindingsversteurings in die kliniese sin kom baie minder voor. Diegene wat hieraan ly, kan nie blywende verhoudings met ander mense opbou nie.
Die reaktiewe aanhegtingsversteuring
Kinders wat daaraan ly, het min toegang tot hul gevoelens. Dikwels kan hulle nie hul eie gevoelens noem nie, en kan hulle skaars onderskei tussen toegeneentheid en verwerping. Hulle is dikwels aggressief teenoor ander of teen hulself en gedra hulle teenstrydig met sosiale verhoudings. Hulle ly aan verskillende vrees. U pendel tussen aantrekking en verwerping, afgodery of demonisering lyk vir ander mense vreemd. Buitestaanders kan dikwels nie die harde reaksies uitlê nie, en diegene wat geraak word, verstaan ​​nie hul gedrag self nie. Erge gevalle van hierdie versteuring kan die liggaamlike groei van kinders beïnvloed.
Tipiese tekens van 'n reaktiewe versteuring is:
Absurde verwantskapspatrone met mengsels van benadering, vermyding, weerstand en aanmoediging,
verswakte sosiale spel,
Motor en buitelandse aggressie,
Vreeslikheid / angs,
Ongelukkigheid, verwerping, hartseer,
beperkte emosionele reaksies (reageer nie),
en sogenaamde "bevrore waaksaamheid" (gevoel van konstante bedreiging).
Hierdie kinders kan nie in sosiale verhoudings onderskei nie. Hulle hunker aandag, of hulle dit positief of negatief ontvang. Hulle klou onoordeelkundig aan ander mense vas. As hulle hartseer is, huil hulle almal of niemand nie. Benewens identiese patrone van reaktiewe gehegtheidsversteuring, kan nie-selektiewe gehegtheidsgedrag en onvoldoende reaksies op verhoudings wat deur versorgers aangebied word, ook simptome in die ongehinderde vorm voorkom.
Die psigiater John Bowlby het 'n model van gehegtheid gebaseer op biologie en as kritiek op psigoanalise in die 1950's. Hy het dus besef dat gevoelloosheid by kinders, die 'innerlike leegheid', die gevolg is van traumatisering as gevolg van die skeiding van belangrike versorgers. Hiertoe ondersoek hy veral weeskinders.
Volgens Bowlby is die baba op soek na 'n naby en omgee persoon. Dit begin direk na die geboorte, en hierdie gehegtheidsgedrag is noodsaaklik vir die baba. In die eerste lewensjaar organiseer die baba 'n interaktiewe aanhegtingstelsel met sy belangrikste versorger. Die gedrag van die aanhangsel vertoon homself as vasklou, agtervolg, sowel as protes, hartseer, wanhoop en uiteindelik bedanking wanneer die versorger die kind verlaat.
Hierdie gehegtheidsgedrag word geaktiveer deur skeiding van die versorger, interne of eksterne bedreigings, pyn en gevaar - dit maak nie saak of dit 'n waargenome of werklike gevaar is nie. Die toepaslike reaksie is dat die persoon wat daarmee geheg word die baba nou sekuriteit gee en die kind teen dreigemente beskerm. By die baba is die strewe na gehegtheid nie noodwendig in stryd met sy strewe om die wêreld te verken nie, maar hoe veiliger die kind gebind voel, hoe minder bang is dit vir die 'wêreld daar buite'.
Baie belangrik: Vrees, pyn en moegheid aktiveer die behoefte aan gehegtheid van die kind, die nabyheid aan die versorger skakel dit uit. Die outoritêre opvoeding, aangesien dit 'n tradisie in Duitsland het en hoe dit veral deur die Nazi's voorgestel is, lei op geen manier tot 'n onafhanklike kind nie.
Instruksies om die baba te laat huil, nie om dit te bederf nie, sodat hy leer om alleen te wees, is nie net eties 'n ramp nie, dit lei ook nie daartoe dat die kind sy weg in die wêreld vind nie. Inteendeel: daar is 'n reeks behoeftes wat nie meer so klein kan wees as om eers jou skoene aan te trek en dit dan vas te bind nie: slegs as die kind emosioneel veilig voel deur 'n bevredigende behoefte aan gehegtheid, ondersoek hy of sy die omgewing.
Hierdie ondersoek neem aansienlik toe in die tweede en derde lewensjaar, maar die kind bly in kontak met die moeder se oë en liggaam. Die kind se gehegtheidsgedrag en ouerlike sorg is onlosmaaklik verbind. Dus is gehegtheid nie 'n sekondêre dryf nie, maar 'n onafhanklike motiveringsisteem wat 'n elementêre evolusionêre gedrag verteenwoordig - van die geboorte van 'n persoon tot sy dood.
Gevoeligheid en voorneme
Maar dit gaan nie net daaroor om "vriendelik" met die kind te wees nie, dit is sensitief. Kind seine is dikwels onspesifiek en die versorger moet hulle tik ongeag hul eie behoeftes. Dit is nie 'n toorkuns nie, maar 'n biologiese vermoë van die moeder, maar dit moet aktief wees in die proses: die kind kan homself beter en beter reguleer met toenemende ouderdom, maar dit beteken terselfdertyd dat dit sy maniere om aandag te kry, verander die moeder moet voortdurend daarby aanpas.
As die wisselwerking tussen die twee werke, is die kind veilig gebind aan die moeder, wat die groeiende persoon sielkundige stabiliteit vir die res van die lewe gee. Sensitiwiteit beteken hier om die kind as 'n opsetlike wese te beskou. Die persoon wat die persoon aanheg, doen die regte ritme vir die kind. Dus beweeg albei dieselfde invloed. Terloops, wanaanpassing kom dikwels voor in harmonieuse ouer-kind-verhoudings. Dit kan gesien word uit die feit dat die kind gil of huil en die aandag vestig op sy behoeftes.
As die dialoog met die figuur van die gehegtheid onderbreek word, spreek die kind homself hard uit, en as die figuur van die gehegtheid die dialoog in sulke situasies herstel, versterk dit die positiewe kern van die verhouding en 'n veilige gehegtheid. As die kind egter herhaaldelik slaag en op die lange duur nie hierdie affektiewe uitruil herstel nie, ervaar hy homself as oneffektief, word die band onseker, die kind het nie 'n basiese vertroue in sy latere lewe nie. Dit gee op die opsetlike pogings om die verhouding te balanseer, en die kind se basiese verwagting word negatief.
Gevoeligheid is belangrik, maar 'n gebrek aan sensitiwiteit lei nie outomaties tot 'n onsekere persoon met gehegdheidsversteurings as daar ander interaksies is soos 'n gevoel van samehorigheid, sinchronisiteit, aanvaarding en liefde vir ouers nie. Kortom: selfs as die kind leer dat die versorger nie altyd die seine verstaan ​​nie, maar tog weet dat hy deur hulle aanvaar en geliefd word, sal dit moeilik 'n bindingsversteuring ontwikkel.
Hegtingsversteuring en verlies aan werklikheid
Dit is tipies van die kind se gehegdheidsversteuring dat hulle probleme ondervind om die verbeelding van die werklikheid te onderskei, wat te wyte is aan die feit dat hul vermoë om hul eie motiewe en die van ander te verstaan, vermors is. By baie gehegdheidsversteurings strek die fase van magiese denke tot in die tienerjare, terwyl aanhangselsfigure vanaf die ouderdom van ses die verskil tussen werklikheid en fantasie verstaan.
Die verbindingsversteuring wys homself in verband daarmee, in probleme, om tussen mekaar en mekaar te onderskei. Byvoorbeeld, hulle verstaan ​​dikwels nie of hulle kwaad is of iemand anders op hulle is nie. U beeld van ander mense is diffus. Hulle het 'n swak beheer oor hul emosies. Dit het te doen met die gehegdheidsversteuring deurdat die kind die ontdekking in die gehegtheid ontdek, 'n 'ek' is. Dit begin in die uitdagingsfase op driejarige ouderdom, en by kinders met 'n sterk band, vanaf die ouderdom van vier, lei dit tot 'n onderskeid tussen hul eie behoeftes en dié van ander.
Kortom: dit is slegs omdat die persoon en kind wat hulle geheg is, hul interaksie saam ontwikkel en die kind weet dat die persoon wat sy geheg is, sy seine verstaan, of daar bewustheid ontstaan ​​om "sy eie pad deur te gaan", dit wil sê dat die kind iets wil hê wat die versorger nie het nie. wil. In die latere lewe kom selfskadelike en selfmoordneigings dikwels voor by persone met aanhegtingsversteurings. Geestelike pyn en dissosiatiewe toestande kom gereeld voor. Diegene wat geraak word, het die gevoel dat daar iets "sleg" in hulle is.
Wat is nie 'n bindingsversteuring nie?
Die mediese diagnose van aanhegtingsversteuring verskil van psigososiale probleme wat voortspruit uit seksuele en fisieke mishandeling van kinders sowel as van die tipe outisme. Simptome oorvleuel ook met kognitiewe gestremdhede, skisoïede persoonlikheidsversteurings, sommige uiterste psigoses, en aanpassingsversteurings.
In teenstelling met outisme uit die vroeë kinderjare, is spraak normaal in beide vorme van gehegdheidsversteuring. Dit geld egter ook vir Asperger-sindroom. Die vorige geskiedenis is van groot belang vir die diagnose, omdat aanhegtingsversteurings sosiaal aangeleer word, terwyl outistiese versteurings 'n genetiese basis het. Kognitiewe gestremdhede gaan gepaard met beperkte intelligensie; dit is nie die geval met bindingsversteurings nie. In teenstelling met skisofrenie is daar geen misleidings nie.
Watter soorte bande is daar?
Safe word beskou as die 'gesondste' aanhegtingsstyl. Sulke mense kom maklik emosioneel naby aan ander. Hulle voel goed wanneer ander hulle nodig het en ander nodig het, en het terselfdertyd geen probleme om alleen te wees nie en is nie bang om nie aanvaar te word nie. Sulke mense kon in hul kinderjare veilige bande opbou.
Mense met angs-ambivalente bande wil groot emosionele nabyheid aan ander hê, maar glo dat ander nie hierdie emosionele nabyheid wil hê nie. Hulle voel ongemaklik sonder noue verhoudings, maar is bang dat ander hulle minder positief sal sien as wat hierdie ander mense sien. Mense wat onverskilligheid vermy, is bang vir hegte verhoudings, wil selfonderhoudend wees. Dit maak hulle ongemaklik dat hulle ander nodig het en dat ander hulle nodig het. Angstige vermyders wil noue verhoudings hê, maar vrees dat hulle seergemaak word as hulle nabyheid toelaat.
Hoe kan aanhegtingsversteurings behandel word?
Psigoterapie by volwassenes beloof weinig sukses met aanhegtingsversteurings. By kinders maak hulle min sin sonder om die versorgers te betrek. Klein kinders kan hul wanorde soms onder beheer kry in spelterapieë, maar slegs as 'n ondersteunende maatreël. Persone met volwassenes wat geheg is aan volwassenes het in elk geval professionele advies en ondersteuning nodig. Uiteindelik kan die aanhegtingsversteuring slegs vergoed word deur die kind wat 'n stabiele omgewing ervaar en die ontwikkeling van die kind bevorder.
Aangesien die versorgers meestal deel is van die probleem (behalwe vir langdurige hospitale soos byvoorbeeld 'n sneller), help dit die kind net om uit die omgewing te verwyder. Opvoeders, onderwysers en pleeggesinne moet ingelig word oor die wanorde van die kind en saamwerk om bestaande ontwikkelingsprobleme aan te pak. Afhangend van die erns van die afwyking, is dit dikwels nodig dat u binnekortverblyf benodig.
Buitepasiëntbehandeling sluit in die informasie van die gesinsverband oor die simptome, die verloop en die prognose, asook advies oor die gedrag van die kind deur middel van refleksie / toesig. Daar is ook die advies van opvoeders wat met die kind kontak het.
Die opvoeding van die kind is nodig en pas hom aan by ouderdom en begrip. Psigoterapeutiese individuele en groepsessies is ook toepaslik. Vir sekere ontwikkelingsversteurings is funksionele terapieë soos spraakterapie, arbeidsterapie of fisioterapie toepaslik.
Hier word 'n kind byvoorbeeld daagliks in kinder- en adolessente psigiatrie gehuisves en behandel. Dit verg 'n hoë bereidwilligheid vir samewerking deur die versorgers in die gesin.
In ernstige gevalle is behandeling van binnepasiënte nodig. Hier kan die kind nie meer in 'n stabiele omgewing integreer nie en benodig hy langer terapie voordat dit weer moontlik is. (Dr. Utz Anhalt)
Professionele verenigings en spesialisverenigings vir neurologie, psigiatrie en psigoterapie, psigosomatiese medisyne: verwaarlosing deur ouers veroorsaak probleme met kinders, (verkrygbaar: 26 Junie 2019), neurologen-und-psychiater-im-netz.org
Duitse Vereniging vir Kinders en Adolessente Psigiatrie, Psigosomatika en Psigoterapie (DGKJP): S2K-riglyn oor geestesversteurings by babas, kleuters en kleuters, vanaf September 2015, gedetailleerde oorsig van riglyne
Prof. Dr. Guy Bodenmann: Aanhegting en geestesversteurings by kinders en tieners, Universiteit van Zürich (toegang: 26 Junie 2019), psychologie.uzh.ch
Brisch, Karl Heinz: Aanhegtingsversteurings: Van aanhangselsteorie tot terapie, Klett-Cotta, 16de uitgawe, 2019
American Academy of Child and Adolescent Psychiatry: Attachment Disorders (toeganklik: 26 Junie 2019), aacap.org
Mayo Clinic: Reaktiewe aanhegtingsversteuring (toeganklik: 26 Junie 2019), mayoclinic.org
ICD-kodes vir hierdie siekte: F94ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.