Burgeroorlogstegnologie - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die burgeroorlog was 'n tyd van groot sosiale en politieke omwenteling. Uitvinders en militêre manne het nuwe soorte wapens bedink, soos die herhalende geweer en die duikboot, wat die manier waarop oorloë gevoer is, vir altyd verander het. Nog belangriker was die tegnologieë wat nie spesifiek met die oorlog te doen gehad het nie, soos die spoorweg en die telegraaf. Innovasies soos hierdie het nie net die manier waarop mense oorloë gevoer het verander nie, maar ook die manier waarop mense geleef het.
Nuwe soorte wapens
Voor die burgeroorlog het infanteriesoldate gewoonlik muskiete gedra wat net een koeël op 'n slag gehou het. Die omvang van hierdie muskiete was ongeveer 250 meter. 'N Soldaat wat met enige akkuraatheid probeer mik en skiet, sal egter baie nader aan sy teiken moet staan, aangesien die wapen se "effektiewe omvang" slegs ongeveer 80 meter was. Daarom het leërs gewoonlik relatief naby gevegte geveg.
Gewere, daarenteen, het 'n veel groter reikafstand as muskiete - 'n geweer kon 'n koeël tot 1000 meter skiet - en was meer akkuraat. Tot in die 1850's was dit egter byna onmoontlik om hierdie gewere in die geveg te gebruik, aangesien die koeël van 'n geweer ongeveer dieselfde deursnee as die loop gehad het, dit te lank geneem het om te laai. (Soldate moes soms die koeël met 'n hamer in die loop stamp.)
In 1848 het 'n Franse weermagoffisier met die naam Claude Minié 'n keëlvormige loodkoeël uitgevind met 'n deursnee kleiner as dié van die geweerloop. Soldate kon hierdie "Minié -balle" vinnig laai, sonder die hulp van ramrods of mallets. Gewere met Minié -koeëls was akkurater en dus dodeliker as muskiete, wat infanteries gedwing het om hul manier van veg te verander: Selfs troepe wat ver van die vuurlyn was, moes hulself beskerm deur uitgebreide loopgrawe en ander versterkings te bou.
Gewere met Minié -koeëls was maklik en vinnig om te laai, maar soldate moes steeds stilstaan ​​en herlaai na elke skoot. Dit was ondoeltreffend en gevaarlik. Teen 1863 was daar egter 'n ander opsie: sogenaamde herhalende gewere, of wapens wat meer as een koeël kon afvuur voordat dit herlaai moes word. Die bekendste van hierdie gewere, die Spencer -karabyn, kon binne 30 sekondes sewe skote afvuur.
Soos baie ander burgeroorlogstegnologieë, was hierdie wapens beskikbaar vir die Noordelike troepe, maar nie die suidelike nie: Suidelike fabrieke het nie die toerusting of die kennis om dit te vervaardig nie. 'Ek dink die Johnnys [Konfederale soldate] is besig om te rammel; hulle is bang vir ons herhalende gewere, "het een vakbond -soldaat geskryf. 'Hulle sê ons is nie regverdig nie, dat ons gewere het wat ons Sondag laai en die res van die week skiet.
Ballonne en duikbote
Ander nuutgemaakte wapens kom die lug in-byvoorbeeld, spioene van die Unie sweef bo die konfederale kampe en gevegstrepe in waterstofgevulde passasiersballonne, en stuur verkenningsinligting terug na hul bevelvoerders via telegraaf-en na die see. 'Yster-geklede' oorlogskepe het langs die kus geloop en 'n blokkade van die Unie van die Konfederale hawens behou.
Konfederale matrose het van hul kant af probeer om hierdie ysterklere met duikbote te laat sink. Die eerste hiervan, die Konfederale C.S.S. Hunley, was 'n metaalbuis wat 40 voet lank was, 4 voet breed en 'n 8-man bemanning gehad het. In 1864 het die Hunley die Union -blokkadeskip Housatonic aan die kus van Charleston laat sink, maar is self in die proses verongeluk.
Belangriker as hierdie gevorderde wapens was groter tegnologiese innovasies soos die spoorweg. Weereens het die Unie die voordeel gehad. Toe die oorlog begin, was daar 22 000 myl spoorlyne in die noorde en net 9 000 in die suide, en die noorde het byna al die spoor- en lokomotiefabrieke van die land. Verder was die noordelike spore gewoonlik 'standaardspoor', wat beteken dat enige treinwa op enige spoor kon ry. Suidelike spore, daarenteen, was nie gestandaardiseer nie, sodat mense en goedere gereeld van motor moes verander terwyl hulle reis - 'n duur en ondoeltreffende stelsel.
Vakbondamptenare het spoorweë gebruik om troepe en voorrade van die een plek na die ander te vervoer. Hulle het ook duisende soldate gebruik om spore en treine te beskerm teen die konfederale aanval.
Abraham Lincoln was die eerste president wat ter plaatse met sy offisiere op die slagveld kon kommunikeer. Die telegraafkantoor van die Withuis het hom in staat gestel om verslae oor die slagveld te monitor, strategie-vergaderings in real-time te lei en bevele aan sy manne af te lewer. Ook hier was die Konfederale weermag in die nadeel: hulle het nie die tegnologiese en industriële vermoë gehad om so 'n grootskaalse kommunikasieveldtog te voer nie.
In 1861 het die Unie -leër die Amerikaanse militêre telegraafkorps gestig, gelei deur 'n jong spoorwegman met die naam Andrew Carnegie. Alleen die volgende jaar het die U.S.M.T.C. 1.200 operateurs opgelei, 4000 kilometer telegraafdraad gespan en meer as 'n miljoen boodskappe na en van die slagveld gestuur.
Die Burgeroorlog was die eerste oorlog wat deur die lens van 'n kamera gedokumenteer is. Die fotografiese proses van die era was egter veels te ingewikkeld vir eerlike foto's. Om foto's te neem en te ontwikkel met behulp van die sogenaamde "natplaat" -proses was 'n noukeurige, multi-stap prosedure wat meer as een "kamera-operateur" en baie chemikalieë en toerusting benodig het. As gevolg hiervan is die beelde van die burgeroorlog nie aksie -kiekies nie: dit is portrette en landskappe. Eers in die 20ste eeu kon fotograwe onopgesette foto's op die slagveld neem.
Tegnologiese innovasie het 'n enorme invloed gehad op die manier waarop mense die burgeroorlog gevoer het en hoe hulle dit onthou. Baie van hierdie uitvindings speel sedertdien belangrike rolle in die militêre en burgerlike lewe.
Innovasies in tegnologie tydens die burgeroorlog
Gevegte en oorloë
Vlootgevegte en oorlogskepe
Luggevegte en vliegtuie
Die burgeroorlog is uitgevoer in 'n tyd van groot tegnologiese innovasie en nuwe uitvindings, insluitend die telegraaf, die spoorweg en selfs ballonne, het deel van die konflik geword. Sommige van hierdie nuwe uitvindings, soos ysterklere en telegrafiese kommunikasie, het oorlogvoering vir ewig verander. Ander, soos die gebruik van verkenningsballonne, was destyds nie gewaardeer nie, maar sou militêre innovasies in latere konflikte inspireer.
Burgeroorlogstegnologie en innovasie het gehelp om verandering in die hele land te bespoedig. Die uittog van beskikbare mans in die leërs het 'n landbou -ekonomie verskuif na een wat gebaseer was op meganisasie. Die oorlog het grootskaalse industriële uitbreiding aangemoedig. Soldate moes geklee, gevoed en wapens en ammunisie voorsien word.
Ekonomiese en sosiale verskille tussen die twee gebiede - die suide en die noorde - is een van die oorsake van die burgeroorlog. Die Suide was hoofsaaklik 'n landbou -ekonomie waarin katoen die belangrikste gewas was, terwyl die noorde meer bevolk en geïndustrialiseer was met tekstielmeulens, yster- en staalbedrywe, steenkool- en houtproduksie en spoorweë.
Van die byna 9 miljoen mense in die Suide was ongeveer 'n derde slawe, waarvan baie die katoenlande bewerk het, vergeleke met 22 miljoen mense in die Noorde. Die noorde het ook ongeveer 110 000 vervaardigingsaanlegte gehad, terwyl die suide 20 631 gehad het. Die Suide het 'n groot deel van sy spoorlyne uit die noorde gekry, asook vervangingsmasjienonderdele vir treinlokomotiewe, skepe en klein riviervaartuie. Kortom, die Noorde het oorweldigende mannekrag, finansiële en kommersiële hulpbronne. Die tegnologie van die burgeroorlog het egter die plaaslike landskap verander.
Signalering met fakkels oor die Jamesrivier, 1864. Fakkels, wat oor 'n lang afstand gesien kan word, vervang vlae in die aandure sodat kommunikasie binne die weermag gehandhaaf word. Beweging en plasing was deel van die kommunikasietaal.
Alhoewel die burgeroorlog geen nuwe bedrywe geskep het nie, is bestaande tegnologie verbeter, sommige tegnologieë was selfs innoverend. Burgeroorlogstegnologie het voedselproduksie, mediese sorg en beter en vinniger vervoer en kommunikasie verhoog. Uitvindings van die burgeroorlog en verbeterings op uitvindings, soos die telegraaf, narkose en vuurwapens, het noodsaaklik geword om hierdie items betyds te bekom, was voordelig vir suksesvolle militêre veldtogte.
Militêre hulpbronne: Burgeroorlog
Proloog Artikels "All for a Sword: The Military Treason Trial of Sarah Hutchins" Jonathan W. White se artikel oor Sarah Hutchins se verhoor weens verraad. "Die Army Civil War Campaign Medal" Die oorsprong van die Medal of Honor in die burgeroorlog word opgemerk en NARA -navorsers kry leiding oor die vind van rekords van die ontvangers. "The Army Medal of Honor: The First Five Five Fifty Years" 'n Artikel deur Mark C. Mollan. "Black Men in Navy Blue during the Civil War" 'n Geskiedenis van swart deelnemers aan die vloot tydens die burgeroorlog. Die artikel deur Joseph P. Reidy is in die herfs -uitgawe van 2001 gepubliseer Proloog. "Burgeroorlog en latere vlootpersoneelrekords by die nasionale argief, 1861-1924" Hierdie artikel verskyn deur Lee D. Bacon Proloog in 1995. "Civil War Cat-and-Mouse Game: Researching Blockade-Runners at the National Archives" Hierdie artikel deur die personeel van NARA, Rebecca Livingston, fokus op die blokkade-hardlopers van die burgeroorlog. "Burgeroorlog -konseprekords: vrystellings en inskrywings" Hierdie artikel deur Michael T. Meier verskyn in Proloog in 1994. "Civil War Records: A War by Any Other Name" Hierdie artikel werp lig op die ontwikkeling van die polemiek oor die naam van die konflik in Noord-Amerika van 1861-1865. "Burgeroorlogrekords: 'n inleiding en uitnodiging" Hierdie artikel deur Michael P. Musick verskyn in Proloog in die somer 1995. "Koue berg's Inman: Feit versus fiksie "'n Vergelyking tussen 'n fiktiewe verhaal en die werklikheid wat in die rekords onthul word." Konfederale mediese personeel "'n Artikel deur DeAnne Blanton van Proloog, Lente 1994. "Ontbinde strategie en uiteenlopende doelwitte: die rol van die Amerikaanse vloot langs die oostelike kus tydens die burgeroorlog" Hierdie artikel oor die rol van die Amerikaanse vloot in die burgeroorlog verskyn in die herfs -uitgawe van 2001 Proloog. "The Diplomats Who Sank a Fleet: The Confederacy's Unelivered European Fleet and the Union Consular Service" Hierdie artikel oor die vloot wat die Britte deur die Konfederasie bestel het, verskyn in die herfs -uitgawe van 2001 Proloog. "Verbetering van u stamboom met burgeroorlogkaarte" Advies oor die gebruik van NARA se burgeroorlogkaarte vir genealogiese navorsing. 'Face to Face with History' -artikel uit 2009 oor Afro -Amerikaanse chirurge tydens die burgeroorlog. "Eervolle verslae: gevegte, veldtogte en skermutselings: burgeroorlogrekords en -navorsing" Michael P. Musick gee advies oor die uitvoer van burgeroorlognavorsing. '' Ek is nog steeds in die land van die lewendes: 'The Medical Case of Civil War Veteran Edson D. Bemis' Rebecca K. Sharp en Nancy L. Wing se artikel oor mediese rekords van die burgeroorlog. "Inkomstebelastingrekords van die burgeroorlogjare" Hierdie artikel deur Cynthia G. Fox verskyn in die Winter 1986 -uitgawe van Proloog. "The Little Regiment: Civil War Units and Commands" Michael P. Musick se artikel oor burgeroorlogregimente. "Pieces of History: General Robert E. Lee's Parole and Citizenship" Die verhaal van generaal Robert E. Lee se Amnestie -eed en die uiteindelike herstel van sy burgerskap in die Verenigde State. "'' N Redelike mate van spoed ': verwerking van pensioenaansoeke vir burgeroorlog, 1861–1885" 'n Artikel deur Claire Prechtel-Kluskens. "Navorsing oor Afro-Amerikaners in die Amerikaanse weermag, 1866-1890: Buffelsoldate en swart infanteriste" Hierdie artikel deur Trevor K. Plante verskyn in die lente-uitgawe van 2001 Proloog. 'Ondersoek na konfederate mariniers in die burgeroorlog' Wenke vir die ondersoek van 'n groep burgeroorlogsmanne wat dikwels oor die hoof gesien word. "The Shady Side of the Family Tree: Civil War Union Court-Martial Case Files" Hierdie artikel oor hofsaak tydens die burgeroorlog, geskryf deur Trevor K. Plante, verskyn in Proloog in 1998. "'Sweltering with Treason:' The Civil War Trials of William Matthew Merrick" Die verhaal van William Matthew Merrick, 'n federale regter wat beskuldig word van ontrouheid tydens die burgeroorlog. '' Hulle ... Beddegoed is nat Hulle vloere is klam: 'Pre-Buro' rekords en burgeroorlog African American Genealogy 'Hierdie artikel deur Rebecca K. Sharp bespreek burgeroorlogverslae van Afro-Amerikaanse genealogiese belang. "Out of War, a New Nation" 'n Artikel deur James M. McPherson wat die impak van die burgeroorlog bespreek. "War in an Age of Wonders: Civil War Arms and Equipment" 'n bespreking oor vooruitgang in militêre tegnologie tydens die burgeroorlog. 'Women Soldiers of the Civil War' Hierdie artikel van DeAnne Blanton verskyn Proloog in 1993. Dit verskyn op die webwerf in drie dele: Deel I, Deel 2 en Deel 3.
Ander NARA -bronne
Burgeroorlog en heropbou (1850-1877) Hierdie NARA-webwerf bevat 'n aanlyn weergawe van 'n American Originals-uitstalling.
Burgeroorlogrekords Hierdie NARA -webwerf is 'n gids vir die ondersoek na soldate van die Unie en die Konfederasie.
Opgestelde diensrekords vir die burgeroorlog Hierdie gids vir mikrofilmpublikasies word op 'n NARA -webwerf aangebied deur ALIC: Archives Library Information Center.
"Verken die lewe en geskiedenis van die 'buffelsoldate'" Hierdie artikel, deur NARA -personeellid Walter Hill, handel oor die swart troepe tydens die burgeroorlog.
The Fight for Equal Rights: Black Soldiers in the Civil War Hierdie les is deel van die NARA -reeks 'Teaching with Documents' en stem ooreen met die National History Standards.
Gidse vir burgeroorlogrekords in NARA: Voorlopige voorrade in die National Archives Library NARA -webwerf onderhou deur ALIC: Archives Library Information Center.
Gidse vir nasionale argiewe Mikrofilmpublikasies van die rekords van die burgeroorlogtydperk NARA -webwerf onderhou deur ALIC: Archives Library Information Center.
"Grafstene van veterane van die burgeroorlog van die Unie" Hierdie artikel deur Claire Prechtel-Kluskens verskyn in NARA se Maart 1998 Die rekord.
Briewe, telegramme en foto's wat faktore illustreer wat die burgeroorlog beïnvloed het. Hierdie webwerf met 'n leer met dokumente bevat 'n les met dokumente wat die burgeroorlog illustreer.
Mathew Brady-foto's van die burgeroorlog Die National Archives het meer as 6.000 beelde uit die reeks Mathew Brady-foto's van burgeroorlog-era en persoonlikhede gedigitaliseer. Hierdie beelde is opgelaai na NARA se Flickr -bladsy.
Missouri's Union Provost Marshal Papers, 1861-1866 Die Provost Marshal Papers vir die deelstaat Missouri is deel van Record Group 109, War Department Collection of Confederate Records in die National Archives and Records Administration (NARA). Hierdie aanlyn databasis wat deur die Missouri State Archives geskep is, is 'n indeks van die deel van die versameling in Missouri.
Die behoud van die nalatenskap van die gekleurde troepe van die Verenigde State NARA -vrywilliger Budge Weidman het hierdie lesplan saam met Teaching with Documents saamgestel.
Rekords van die burgeroorlog se spesiale agentskappe van die departement van tesourie NARA -gids vir Rekordgroep 366.
Rekords van die NARA -gids van die Provost Marshal -generaal se Buro (Burgeroorlog) vir Rekordgroep 110.
Naslaanboeke oor die burgeroorlog Die boeke op hierdie uiters selektiewe lys word in ALIC: Archives Library Information Center op die rak gelê.
Verslae van adjudant -generaals oor die burgeroorlog in die National Archives Library Burgeroorlog Verslag van adjudant -generaals deur ALIC: Archives Library Information Center.
Bandmusiek uit die tydperk van die burgeroorlog Uit die Library of Congress Music Division stel hierdie webwerf besoekers bekend aan die musieknotas, opnames, foto's en essays van beide die Unie en die Konfederale leërs van die burgeroorlog.
Black Dispatches: Swart Amerikaanse bydraes tot intelligensie van die Unie tydens die burgeroorlog Hierdie artikel verskyn in die Winter 1998-1999-uitgawe van Studies in intelligensie, 'n publikasie van die CIA se Center for the Study of Intelligence.
Burgeroorlog by die Smithsonian Hierdie Smithsonian National Portrait Gallery -webwerf gee illustratiewe insig in die burgeroorlog.
Burgeroorlogglasnegatiewe en verwante afdrukke uit die Library of Congress, "Hierdie aanlynversameling bied toegang tot ongeveer 7 000 verskillende aansigte en portrette wat tydens die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865) gemaak is en die onmiddellike nagevolge daarvan. Die beelde verteenwoordig die oorspronklike negatiewe glasplaatnegatiewe gemaak onder die toesig van Mathew Brady en Alexander Gardner, sowel as die fotografiese afdrukke in die burgeroorlog -fotolêer in die Prints & amp Photographs Reading Room. "
Burgeroorlogskaarte Die Library of Congress Geography and Map Division, die Virginia Historical Society en die Library of Virginia werk saam om hierdie aanlyn -uitstalling te skep.
Burgeroorlogdiensdatabasis Hierdie databasis word aangebied deur die Alabama Department of Archives and History.
Burgeroorlog -soldate en matrose -stelsel (CWSS) Hierdie webwerf van die National Park Service bevat 'n databasis met inligting oor die mans wat tydens die burgeroorlog in die Unie en die Konfederale leërs gedien het. Dit bevat ook regimentgeskiedenis, skakels na beskrywings van belangrike gevegte en geselekteerde lyste met krygsgevangenes en begraafplaasrekords.
Burgeroorlogskatte van die New-York Historical Society 'n Aanlyn-samewerkingsprojek van die Library of Congress en die New-York Historical Society. Piktorale items in die gedigitaliseerde versameling van die burgeroorlog sluit in: foto's, plakkate, etse en die eerste en enigste uitgawe van The Prison Times wat deur Konfederale gevangenes geskryf is.
"Onderbrekings en verleenthede": The Smithsonian tydens die burgeroorlog 'n Hersiene weergawe van 'n toespraak deur Kathleen W. Dorman wat die uitwerking van die burgeroorlog op die Smithsonian Institution beskryf.
Mary Henry: Ooggetuies van die burgeroorlog in die City of Washington Diary of Mary Henry, kind van Joseph Henry, die eerste sekretaris van die Smithsonian Institution.
Mathew Brady se portrette Smithsonian se National Portrait Gallery -webwerf.
Ontvangers van Medal of Honor: webwerf van die Burgeroorlog US Army Center of Military History wat die name van Medal of Honor -ontvangers en die aksies wat herdenk word, verskaf.
Rekords van beamptes en mans van New Jersey in die burgeroorlog, 1861-1865 Hierdie digitale weergawe van die klassieke werke deur William S.Stryker word aangebied deur die New Jersey State Library.
Slagsimbole: Vlae van burgeroorlog in die NPS Collections National Park Service -webwerf op vlae as simbole in die geveg.
Amerikaanse burgeroorlogsentrum Die sentrum van Louisiana State University is toegewy aan die bevordering van die studie van die burgeroorlog vanuit die perspektiewe van alle beroepe, beroepe en akademiese dissiplines en die opspoor, indeksering en beskikbaarstelling van alle toepaslike private en openbare data op die internet rakende die burgerlike Oorlog.
Amerikaanse burgeroorloggeskiedenis: Geselekteerde primêre en sekondêre bronne Universiteit van Pennsylvania se webwerf bevat 'n uitgebreide bibliografie met internetbronne en webwerwe.
Amerikaanse burgeroorlog -regimentgeskiedenis in die Library of Congress Hierdie hulpmiddel fokus op burgeroorlog -regimentgeskiedenis in die algemene versamelings van die Library of Congress en word gereël deur die regerings van die Unie en die Konfederasie.
Washington Tydens die Burgeroorlog: Die dagboek van Horatio Nelson Taft Hierdie webwerf van die Library of Congress bied die dagboek aan van 'n eksaminator van die Amerikaanse patente -kantoor wat in Washington DC gewoon het. Taft se beskrywing van Lincoln se moord is veral interessant, insluitend die verslae van Taft se seun wat was 'n behandelende dokter by Ford's Theatre die aand toe Lincoln geskiet is.
Hierdie bladsy is laas hersien op 9 Februarie 2021.
Astride Two Ages: Tegnologie en die Burgeroorlog
Teen die einde van die burgeroorlog het William D.T. Travis 'n opdrag gekry om 'n panorama van 32 voet, 500 voet lank te skilder om die diens van genl William S. Rosecrans & rsquo Army of the Cumberland te herdenk. Paneel 17 toon die weermag wat die Tennessee -rivier vroeg in September 1863 oorsteek op pad na Chattanooga.
'N Sesquicentennial Simposium van 'n burgeroorlog van Smithsonian Institution
9 & ndash11 November 2012
'N Simposium oor tegnologie en die Amerikaanse burgeroorlog sal deel uitmaak van die Smithsonian Institution se bydrae tot die herdenking van die oorlog en rsquos. Dit word aangebied deur die National Museum of American History in Washington, DC, en vind plaas in die Warner Bros. -teater, 9 en 11 November 2012.
Militêre tegnologie word nou gedefinieer en wapens, toerusting, toerusting en toerusting sal 'n belangrike deel van die simposium wees. Ons is veral geïnteresseerd in die manier waarop nuwe of nuut verbeterde wapens die oorlogsvoering op alle vlakke beïnvloed het. Maar dit was slegs 'n deel van die verhaal. Tegnologiese veranderinge wat ver van die slagveld af was, het ook die oorlogvoering gevorm. Met landboumeganisasie kon groter leërs in die groeiende nywerhede gevoed word, met wapens en stoomvervoer wat hulle help om dit te ontplooi en te onderhou. Die begin van massaproduksie in sommige nywerhede, veral handwapens en klere, het verskyn, net soos nuwe tegnieke vir voedselbewaring. So ook fotografie, telegrafie en verskillende seinstoestelle met vlae en lampe, en lugwaarneming vanaf vaste ballonne. Tog, soos met nouer militêre tegnologie, het die nuwigheid skaars onbetwis gelyk. Perde was steeds meer belangrik as stoomenjins en meer soldate sterf steeds aan siektes as wonde.
Registrasie is gratis, maar ons wil graag weet wie en wat kom. RSVP asseblief met behulp van hierdie vorm.
Vrydag, 9 November, 18: 30-19: 30 nm
Hoofadres. Tegnologie en die burgeroorlog
Saterdag, 10 November, 10: 15-12: 15
Sessie 1. Tegnologie op die slagveld
Die kaptein en die professor: die uitvind van die Parrott -geweer voor die burgeroorlog
& ldquoQuaker Gun & rdquo vs Observation Balloon: Confederate Deception and Union Strategy
As u gesien kan word, kan u doodgemaak word: meganiese fuzes en gewapende artillerie
Progressive Entrenchment: The Rise of Trench Warfare in die Amerikaanse burgeroorlog
Philip Shiman (Departement van Verdediging) en David Lowe (National Park Service)
Saterdag, 10 November, 12: 15-1: 30
Saterdag, 10 November, 1: 30-3: 00
Sessie 2. Kommunikasie, voor en agter
Die draagbare drukpers in die burgeroorlog
Kommunikasie en innovasie in die Amerikaanse burgeroorlog:
Vergelyking van unie en konfederale implementering van telegraaftegnologie
Opdrag, beheer en kommunikasie tydens die Amerikaanse burgeroorlog:
Inligtingsvloei en veldleërs
Saterdag, 10 November, 3: 00-3: 30
Saterdag, 10 November, 3: 30-5: 30
Sessie 3. Naval Technology
USS Cumberland& mdashWaarom het sy regtig verloor by CSS Virginia op 8 Maart 1862
Van Chicora aan David:
Konfederale vlootbou in 1862 en 1863 Charleston, Suid -Carolina
Yster in die suide gebou:
Die Unieblokkade en die Konfederale Ysterklere wat ontwerp is om dit te breek
Jesse Heitz (King & rsquos College London)
& ldquo Vyf hiervan sal enige ysterkleed oorwin:
Die Spar Torpedo -boot in die Amerikaanse burgeroorlog
Jorit Wintjes (Universiteit van Würzburg)
Sondag, 11 November, 10: 15-11: 45
Sessie 4. Wetenskap en uitvinding
& ldquo Groot veranderinge was noodwendig gevolglik & rdquo:
Die Kusopname, die Burgeroorlog en die kartografiese revolusies van die 19de eeu
Astride Two Ages: Die burgeroorlog en die transformasie van kartografie
Susan Schulten (Universiteit van Denver)
Burgeroorlogsvliegtuie: Drome van lugvaart, 1861 en ndash1865
Sondag, 11 November, 11: 45-1: 00
Sondag, 11 November, 1: 00-3: 00
Sessie 5. Vervaardiging, medisyne en dood
Tussen tuisfront en slagveld: klerevervaardiging in die tydperk van die burgeroorlog
Sarah Jones Weicksel (Universiteit van Chicago)
A Blot on the Army: Veterinary Care in the Union Cavalry, 1861 & ndash1865
David J. Gerleman (papiere van Abraham Lincoln)
Van burokrasie tot doeltreffendheid:
Tegnologiese hervorming van die Amerikaanse weermag se mediese buro en soldaatsorg tydens die burgeroorlog
Burgeroorlogsterftes, tegnologie en die veranderende aard van godsdienstige oortuiging in Postbellum Amerika
Was die burgeroorlog hoë tegnologie?
Nota van die redakteur: Burgeroorlog -tegnologie is die onderwerp van die simposium van hierdie naweek, en sommige van die sessies kan u verras, veral die een met 'Civil War Planes' in die titel. U kan via die uitsending op die simposium inskakel.
Ons beskou gewoonlik nie die burgeroorlog as hoë tegnologie nie. Maar wat kan u nog 'n oorlog noem wat insluit onmiddellike telegraafkommunikasie, vinnige reis per spoor, draagbare drukperse, massaproduksie van uniforms en militêre toerusting en lugspioene?
"Dit was waarskynlik die eerste oorlog waarmee die Verenigde State betrokke geraak het; dit was werklik die gebruik van die nuwe tegnologie van die Industriële Revolusie - stoomgereedskap, enjins, telegrafie, die spoorweg," sê dr. Merritt Roe Smith van die Massachusetts Institute of Technology, wat op Vrydag 9 November die hoofrede van die simposium sal lewer.
Watter tegnologiese innovasie in die burgeroorlog was die belangrikste? 'Waarskynlik die spoorweg omdat dit so noodsaaklik was om voorrade aan die voorkant te kry,' het Smith gesê. "Die noorde het werklik 'n voordeel op daardie gebied gehad."
Maar minder sigbare vorme van tegnologie was ook die sleutel. Alhoewel "ons massaproduksie dikwels met Henry Ford assosieer," het Smith gesê, "as u na die burgeroorlog kyk, is daar baie voorbeelde waarin tekstielmeulens en geweerfabrieke uniforms en vuurwapens op massaproduksievlakke uitgespuug het. meer onsigbare tipe verandering, maar uiters belangrik vir beide kante. " Massaproduksie van uniforms, wapens en ander noodsaaklikhede "het beide kante in staat gestel om groot leërs op te rig en dit oor 'n lang tydperk in die veld te hou, terwyl dit voorheen net nie moontlik was nie. Napoleon het groot leërs gehad, maar hulle kon nie daarin bly nie die veld oor lang tydperke, "het hy gesê.
Vir Bart Hacker, senior kurator van die weermaggeskiedenis by die museum, was geweer muskiete 'n belangrike innovasie. Hulle het "die manier waarop soldate op die slagveld moes optree, heeltemal verander," het Hacker gesê deur die akkuraatheid van die langafstand te verbeter. 'Die ou taktiek van massa aanklagte en dies meer werk nie meer nie,' het hy gesê. "Dit het die grootste deel van die oorlog geverg om dit uit te vind. Daarom het loopgrawe in die laat deel van die oorlog veral 'n belangrike kenmerk van die geveg geword. Dit was die beste manier om te verdedig teen langafstandvure."
Hier is 'n blik op drie onverwagte tegnologieë uit die burgeroorlog, geïnspireer deur die simposium hierdie naweek.
Vinnige drukwerk en kommunikasie sou tydens die oorlog nie moontlik gewees het sonder goedkoop draagbare tafelperse wat deur sowel die Unie as die Konfederale weermag en vloot gekoop is nie. Die perse is gebruik om bestellings en dokumente vinnig af te druk, asook nuusbriewe vir eenhede.
Een advertensie spog: "Vanweë die gemak waarmee hulle van plek tot plek vervoer kan word, sal hulle uiters nuttig in die weermag gevind word. Admiraals Farragut en Goldsborough het hulle voortdurend in gebruik en praat in die hoogste terme daarvan. "
Natuurlik, ongeag hoe draagbaar dit was, word perse soms op die slagveld laat vaar.
Kurator Joan Boudreau in die museum se afdeling vir kultuur en kunste spreek op Saterdag 10 November oor "The Portable Printing Press in the Civil War" as deel van die simposium.
As ek aan verkenning deur die lug dink, stel ek my voor dat swart-en-wit foto's geneem is deur hoë vlieënde vliegtuie tydens die Kubaanse missielkrisis, maar vlieënde spioene was ook 'n deel van die burgeroorlog.
Die ballonvaarder Thaddeus S. C. Lowe het die bruikbaarheid van ballonne tydens die herkenning op die toekomstige terrein van die National Air and Space Museum getoon deur middel van 'n telegraaf om te kommunikeer wat hy van sy hoë uitkykpunt kon sien. President Lincoln was beïndruk (eintlik wou hy die hele nag en tydens die ontbyt die volgende dag oor ballonvaart gesels) en Lowe is aangestel om 'n ballonkorps in die Unie -leër te organiseer.
In die slag van Fair Oaks het Lowe se ballon op Konfederale kampe en troepebewegings gespioeneer, 'n toets wat ondersteun is deur die Smithsonian Institution Secretary Joseph Henry, wat tydens die oorlog as president Lincoln se wetenskaplike adviseur gedien het. Dit was slegs een van die duisende verkenningsvlugte wat Lowe en sy ballonvaarders oor die volgende twee jaar gemaak het. Hulle het selfs in 1863 op Fredericksburg en Chancellorsville onder skoot gekom.
Tom Crouch, senior kurator vir lugvaartkunde by die National Air and Space Museum, sal op Sondag, 11 November, praat oor "Burgeroorlogvliegtuie: drome van lugvaart, 1861–1865".
Toe die Vloot van die Konfederale State die gevange en gesinkte USS verhoog Merrimac by die Nofolk Navy Yard en dit omskep in 'n ysterbeklede vaartuig, wat hulle die CSS genoem het Virginia, het die Amerikaanse vloot 'n beroep gedoen op John Ericsson, 'n Sweedse ingenieur, om hulp by die ooreenstemmende innovasie in die suidelike vloot. Ericsson het drie gepantserde oorlogskepe vervaardig, waaronder die USS Monitor.
Verbasend, bou Monitor van kiel tot begin het slegs 100 werksdae geneem, 'n ongelooflike prestasie. Die stryd tussen die Monitor en Virginia by Hampton Roads, Virginia, was moontlik onoortuigend, maar dit word dikwels erken as die geveg wat die vlootoorlog verander het.
Ysterkleed skepe was nie die enigste vlootegnologieë wat tydens die Burgeroorlog gevorder het nie. Torpedobote, verbeterde wapens, gewaagde blokkade hardlopers en ontwikkelende gevegstaktieke maak die vloottegnologie van die burgeroorlog 'n fassinerende onderwerp. Die blog en nuusbrief van die Hampton Roads Naval Museum is 'n uitstekende bron om meer daaroor te leer.
Saterdag lewer Jesse Heitz van King's College in Londen die toespraak "Southern-built Iron: The Union Blockade and the Confederate Ironclads Constructed to Break It" en Jorit Wintjes van die Universiteit van Wurzburg bespreek "The Spar Torpedo Boat in the American Civil War . " Moenie Gordon Calhoun van die Hampton Roads Naval Museum misloop wat oor "USS Cumberland - Waarom sy regtig verloor het by CSS Virginia op 8 Maart 1862 "op Saterdag.
Erin Blasco is 'n onderwysspesialis in die museum se nuwe media -afdeling. Haar gunsteling burgeroorlogverhaal is die van die Konfederale blokkade -hardloper, wie se vangs tot 'n vertraging in die vervaardiging van konfederale seëls gelei het.
Die Russiese rewolusie van 1917 was nie 'n oornag sukses nie. Dit het in plaas daarvan tot vyf jaar burgeroorlog gelei, aangesien die Bolsjewistiese Rooi Leër die Wit Leër van sy geallieerde teenstanders beveg het.
Die oorlog het die Russiese Ryk tot die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke verander, die nasie wat kommunisme oor die hele wêreld sou uitvoer en een van die groot supermoondhede van die 20ste eeu sou wees. Dit het ook gehelp om die finale stadiums van die Eerste Wêreldoorlog te definieer, aangesien Rusland die oorlog laat vaar het om die interne konflik te hanteer.
In die Mansion House Union -hospitaal in Mercy Street word groot chirurgiese prosedures van die burgeroorlog uitgevoer. Amputasies word beklemtoon, aangesien dit die algemeenste hoofoperasie was. Die stap-vir-stap amputasie van 'n gangreenagtige been is die hoogtepunt van een episode. Saag, Catlin -messe, toernette, tenacula, Nelaton -sondes en ander instrumente van die tydperk word gebruik. Verpleegsters wat help met operatiewe prosedures is 'n voorbeeld van die opkomende rol van vroue in die hospitaal.
Ander prosedures soos trephinering, opsporing van koeëls, versmoring van wonde, tesame met wondsorg, verbande, gietstukke en toediening van medikasie, sluit die daaglikse werk van 'n burgeroorlogchirurg af. Die wedywering tussen die dokters, Byron Hale en Jedediah Foster, beeld dramaties die konflik tussen 'ou-skool' teenoor 'moderne' chirurge uit.
Hoe tegnologie die burgeroorlog gevorm het
Editor & rsquos note: Die volgende is die inleiding tot 'n spesiale e-publikasie genaamd Civil War Innovations. Gepubliseer in September 2012, haal die versameling artikels uit die argiewe van Wetenskaplike Amerikaner.
Elke burgeroorlogliefhebber is vertroud met die tegnologiese vooruitgang van daardie era: die bloedbad wat veroorsaak is toe taktiek nie bymekaargemaakte muskiete en artillerie-stukke kon pas nie, die werklik revolusionêre bekendstelling van gepantserde skepe en spoorwegnetwerke en die bloot aanloklike ontplooiing van ondergedompelde oorlogskepe en verkenningsballonne. Geskiedkundiges redeneer steeds oor die mate waarin die burgeroorlog die eerste en moderne model was, maar dit is onmoontlik om te ontken dat die tegnologie waarmee dit geveg is, voorspel het hoe toekomstige oorloë groter, bloediger en verwoestender sou word. Minder mense besef egter dat 'n soortgelyke ontploffing in tegnologiese kreatiwiteit weg van die slagveld plaasgevind het.
Koerante het in die 1830's massakommunikasie -instrumente geword met die uitvinding van die roterende pers en die toepassing van stoomkrag op drukwerk. Hierdie en ander innovasies het die koerantprys teen die koerante van die 1830's en 1840's verlaag, soos die trio New York -koerante wat gedurende hierdie tyd gestig is. Tribune, die Son en die Herald& mdashwere is vir 'n sent verkoop en het 'n groot skare bereik. Die ontwikkeling van die telegraaf aan die einde van die 1840's het die versameling en verspreiding van nuus versnel wat die Associated Press in 1849 gestig het om voordeel te trek uit die nuwe tegnologie. Die geleidelike samesmelting van die land deur spoorweë en veral in die Noord- en Midde -Weste en mdash het kommunikasie verder versnel.
Gedurende die antebellumjare het hierdie kommunikasietegnologieë die veldtog teen slawerny wat in die vroeë 1830's ernstig begin het, vergemaklik, sodat abolitionistiese breë kante, brosjures, boeke en koerante goedkoop en wyd versprei kon word in die hele noorde en Frederick Douglass en ander afskaffingsprekers gehelp het om te versprei hul boodskap aan groot en klein noordelike dorpe. Daar kan inderdaad aangevoer word dat die vinnige uitbreiding van kommunikasietegnologie in die dekades voor die oorlog, wat dit makliker gemaak het vir hervormers om hul argumente uit te haal, 'n baie groter rol in die seksie -konflik as die getal sou voorstel.
Nadat die oorlog begin het, het kommunikasietegnologieë verseker dat Amerikaners baie beter toegang tot oorlogsverslae en beelde sou kry as in enige vorige oorlog. Honderde koerantverslaggewers het met leërs van Virginia na Mississippi gereis en nuus aan soldate en families gesing vinniger as ooit tevore teruggebring. Alhoewel baie onakkurate nuusblaaie verhale uitgevoer het sonder om feite na te gaan of onafhanklik rekeninge te bevestig, het hulle burgerlikes in die oorlog getrek. Koerante was gevul met verhale en kaarte en lyste oor ongevalle, mense wat tydens die burgeroorlog kinders was, jare later onthou dat hulle gretig die vordering van die leërs en mdashin gevolg het wat vaders of ouer broers gereeld deur hul plaaslike koerante opgeruk het.
Tydskrifte soos Frank Leslie en rsquos geïllustreerde koerant en Harper & rsquos Weekly het 'n stap verder gegaan: hulle het tientalle onverskrokke professionele kunstenaars en illustreerders die veld ingestuur en Alfred Waud en Winslow Homer was slegs die bekendste en het die taamlik nuwe tegnologie van & ldquoelektrotipe gebruik, en 'n kombinasie van chemikalieë en elektriese stroom om meer gedetailleerd en makliker te maak weergegee afdrukke. As gevolg hiervan kon hierdie & geïllustreerde weekblaaie & rdquo Wys realistiese beelde van die oorlog in so min tyd as 'n paar dae. Lesers kon gevegsreëls sien of kolomme van terugtrekkende mans, dooie en gewonde soldate, vrygemaakte slawe en oorlogshelde.
Soos ander weekblaaie van die tyd, die Wetenskaplike Amerikaner het die burgeroorlog breedvoerig behandel, met 'n lang gedeelte van elke uitgawe wat toegewy is aan verslae van die nuutste skermutselings en evaluerings van die situasie en insluitend vlootaktiwiteite langs die kus. Benewens hierdie veldverslae, het die tydskrif ook honderde artikels gepubliseer oor die nuwe tegnologie wat tydens die oorlog ontplooi is of getoets is vir moontlike gebruik. Byna elke uitgawe wat gedurende die oorlogsjare verskyn het, bevat verskeie artikels oor die nuutste ontwikkelings in die konstruksie van oorlogskepe en wapens.'N Voorbeeld van die artikels wat fokus op die tegnologie van die oorlog eerder as die chronologie daarvan, verskyn hierin Scientific American Classics samestelling.
As die ontwikkeling van massakommunikasietegnologieë gedurende hierdie tydperk die oorlog vir burgerlikes meer werklik laat lyk het, weerspieël 'n heel ander stroom tegnologiese innovasie die grimmige werklikheid van oorlog gedurende die jare daarna. Die duisende mans wat deur die verbeterde arsenale van albei leërs vermink is, het ondernemers geïnspireer om nuwe en verbeterde prostetiese ledemate te ontwerp. Die Patentkantoor het tussen 1861 en 1873 tegelykertyd 133 patente vir kunsledemate en ander prostetiese toestelle toegestaan, die federale regering en baie state het ook programme opgestel wat kunsmatige arms en bene gratis aan veterane versprei het.
Die leë mou en die kruk het in die jare na die oorlog die duidelikste simbole van patriotisme en opoffering geword. Miskien het 60 000 mans die oorlog as geamputeerdes oorleef, en uitvinders en beleggers wou die prostetiese bedryf winsgewender maak deur meer realistiese kunstige arms en bene te maak. Hulle het natuurlike hout, kleurstowwe en leerbedekking gebruik om kunsmatige ledemate meer natuurlik te laat lyk, maar het dit ook meer funksioneel probeer maak deur nuwe soorte gewrigte, kogellagers, vere en rekkies te vervang om ligamente en senings te vervang, en ander meganiese innovasies om 'n natuurlike gang te probeer skep en mans toe te laat om hul gestremdheid te verberg as hulle dit wou. 'N Promosieboek van een vervaardiger van prostetiese ledemate skryf die groeiende markte vir entrepreneurs en uitvinders toe aan die bloedige, toenemend geïndustrialiseerde oorloë van die 1850's, 1860's en 1870's en mdash toe die Britte, Franse en Russe in die Krim geveg het, het die Verenigde State en die Konfederasie in Amerika geveg en Pruise het Frankryk verpletter.
In woorde wat ongetwyfeld die gesindheid van die meeste uitvinders van die tegnologieë wat op die volgende bladsye beskryf word, verteenwoordig, het een uitvinder van prostetiese ledemate reguit gesê en die menslike ambisie is geneig om geld te bekom in plaas van 'n paar plaudits uit die wêreld. & Rdquo Die Burgeroorlog het 'n groot mark gebied vir die toepassing van nuwe tegnologieë op die magdom fasette van oorlogvoering, van polities tot medies. Die meeste uitvindings en idees wat deur die Wetenskaplike Amerikaner tydens hierdie krisis het dit waarskynlik nie daarin geslaag om vir enigiemand geld te verdien nie. Maar hulle was nietemin deel van die grimmige, maar kreatiewe toepassing van tegnologie op die uitdagings en geleenthede wat die burgeroorlog geskep het.
Die oorsake van afstigting was kompleks en was sedert die begin van die oorlog omstrede, maar die meeste akademiese geleerdes identifiseer slawerny as die belangrikste oorsaak van die oorlog. James C. Bradford het geskryf dat die kwessie nog meer ingewikkeld is deur historiese revisioniste, wat verskillende redes vir die oorlog probeer aanbied het.  Slawerny was die sentrale bron van toenemende politieke spanning in die 1850's. Die Republikeinse Party was vasbeslote om enige verspreiding van slawerny na nuutgestigte state te voorkom, en baie suidelike leiers het afskeiding gedreig as die Republikeinse kandidaat, Lincoln, die verkiesing van 1860 wen. Nadat Lincoln gewen het, het baie suidelike leiers gemeen dat verdeeldheid hul enigste opsie was, uit vrees dat die verlies aan verteenwoordiging hul vermoë om slawerny en beleid te bevorder, sou belemmer.  
Slawerny was die hoofoorsaak van onenigheid.   Slawerny was 'n omstrede aangeleentheid tydens die opstel van die Grondwet, maar is onrustig gelaat.  Die kwessie van slawerny het die nasie in die war gebring sedert dit gestig is, en het die Verenigde State toenemend in 'n slawehou -suide en 'n vrye noorde geskei. Die kwessie is vererger deur die vinnige territoriale uitbreiding van die land, wat herhaaldelik die vraag na vore gebring het of nuwe gebied slawehou of vry moet wees. Die kwessie het die politiek oorheers vir dekades voor die oorlog. Belangrike pogings om die probleem op te los, was die Missouri -kompromie en die kompromis van 1850, maar dit het slegs 'n onvermydelike kragmeting oor slawerny uitgestel. 
Die motivering van die gemiddelde persoon was nie inherent dié van hul faksie nie,   sommige Noordelike soldate was selfs onverskillig oor slawerny, maar 'n algemene patroon kan vasgestel word.  Konfederale soldate voer die oorlog hoofsaaklik om 'n suidelike samelewing te beskerm waarvan slawerny 'n integrale deel was.   Vanuit die anti-slawerny-perspektief het die kwessie hoofsaaklik gegaan oor die vraag of die stelsel van slawerny 'n anachronistiese euwel was wat nie met republikanisme versoenbaar was nie. Die strategie van die anti-slawerny-magte was inperking-om die uitbreiding te stop en sodoende slawerny op 'n pad na geleidelike uitsterwing te plaas.  Die slawe-belange in die Suide het hierdie strategie veroordeel as 'n skending van hul grondwetlike regte.  Suid-blankes het geglo dat die emansipasie van slawe die ekonomie van die Suide sou vernietig weens 'n groot hoeveelheid kapitaal wat in slawe belê is en die vrees vir die integrasie van die eks-slaaf swart bevolking.  In die besonder was baie Suid -Afrikaners bang vir 'n herhaling van die bloedbad in Haïti in 1804, (ook bekend as "die gruwels van Santo Domingo"),   waarin voormalige slawe stelselmatig die meeste van wat in die land oorgebly het, vermoor het bevolking - insluitend mans, vroue, kinders, en selfs baie ondersteunend tot afskaffing na die suksesvolle slaweopstand in Haïti. Historikus Thomas Fleming wys op die historiese frase "'n siekte in die openbare gees" wat deur kritici van hierdie idee gebruik word, en stel voor dat dit bygedra het tot die segregasie in die Jim Crow -era na emansipasie.  Hierdie vrese is vererger deur die poging van John Brown in 1859 om 'n gewapende slaweopstand in die Suide aan te wakker. 
Die afskaffers - diegene wat die einde van slawerny bepleit - was baie aktief in die dekades voor die burgeroorlog. Hulle het hul filosofiese wortels teruggevoer na die Puriteine, wat sterk geglo het dat slawerny moreel verkeerd was. Een van die vroeë Puriteinse geskrifte oor hierdie onderwerp was Die verkoop van Josef, deur Samuel Sewall in 1700. Daarin veroordeel Sewall slawerny en slawehandel en weerlê baie van die tyd se tipiese regverdigings vir slawerny.  
Die Amerikaanse rewolusie en die oorsaak van vryheid het 'n geweldige stukrag by die afskaffing veroorsaak. Slawerny, wat al duisende jare lank bestaan, word as 'normaal' beskou en was nie 'n belangrike onderwerp van openbare debat voor die rewolusie nie. Die Revolusie het dit verander en dit tot 'n kwessie gemaak wat aangespreek moes word. As gevolg hiervan, tydens en kort na die rewolusie, het die noordelike state vinnig slawerny begin verbied. Selfs in die suidelike state is wette verander om slawerny te beperk en die opruiming daarvan te vergemaklik. Die hoeveelheid diensbaarheid (tydelike slawerny) het in die hele land dramaties gedaal. 'N Wet wat die invoer van slawe verbied, vaar met min opposisie deur die kongres. President Thomas Jefferson het dit ondersteun, en dit het op 1 Januarie 1808 in werking getree. Benjamin Franklin en James Madison het elkeen gehelp met die stigting van ontruimingsgenootskappe. Onder invloed van die Revolusie het baie individuele slawe -eienaars, soos George Washington, hul slawe bevry, dikwels in hul testamente. Die aantal vryswartes as 'n deel van die swart bevolking in die bo -suide het van 1790 tot 1810 van minder as 1 persent tot byna 10 persent toegeneem as gevolg van hierdie optrede.      
Die vestiging van die Noordwestelike Gebied as 'vrye grond' - geen slawerny - deur Manasseh Cutler en Rufus Putnam (wat albei uit Puriteinse Nieu -Engeland afkomstig is) sou ook deurslaggewend wees. Hierdie gebied (wat die state Ohio, Michigan, Indiana, Illinois, Wisconsin en 'n deel van Minnesota geword het) het die grootte van die Verenigde State verdubbel.   
In die dekades voor die burgeroorlog het afskaffingskenners, soos Theodore Parker, Ralph Waldo Emerson, Henry David Thoreau en Frederick Douglass, herhaaldelik die Puriteinse erfenis van die land gebruik om hul saak te versterk. Die mees radikale anti-slawerny koerant, Die Bevryder, het die Puriteine ​​en Puriteinse waardes meer as duisend keer opgeroep. Parker, deur die kongreslede van New England aan te moedig om die afskaffing van slawerny te ondersteun, het geskryf dat "Die seun van die Puritein. Na die kongres gestuur word om op te staan ​​vir die waarheid en reg."   Literatuur was 'n middel om die verspreiding van die boodskap aan gewone mense. Sleutelwerke ingesluit Twaalf jaar 'n slaaf, die Vertelling oor die lewe van Frederick Douglass, Amerikaanse slawerny soos dit is, en die belangrikste: Oom Tom se kajuit, die topverkoperboek van die 19de eeu, afgesien van die Bybel.   
Teen 1840 was meer as 15 000 mense lede van die afskaffingsverenigings in die Verenigde State. Abolitionisme in die Verenigde State het 'n gewilde uitdrukking van moralisme geword en het direk tot die burgeroorlog gelei. In kerke, byeenkomste en koerante het hervormers 'n absolute en onmiddellike verwerping van slawerny bevorder.   Ondersteuning vir afskaffing onder die godsdienstiges was egter nie universeel nie. Toe die oorlog nader kom, het selfs die belangrikste denominasies langs politieke lyne verdeel en mededingende suidelike en noordelike kerke gevorm. Baptiste het byvoorbeeld in 1845 in die Noordelike Baptiste en Suidelike Baptiste verdeel oor die kwessie van slawerny.  
Die afskaffingsgevoel was nie streng godsdienstig of moreel nie. Die Whig Party het toenemend teen slawerny gekant omdat hulle dit as inherent beskou het teen die ideale van kapitalisme en die vrye mark. Whig -leier William H. Seward (wat in die kabinet van Lincoln sou dien) het verklaar dat daar 'n 'onherstelbare konflik' tussen slawerny en vrye arbeid was, en dat slawerny die Suide agterlik en onontwikkeld gelaat het.  Namate die Whig -party in die 1850's ontbind het, val die mantel van afskaffing op sy nuutgestigte opvolger, die Republikeinse Party. 
Manifestiese lot het die konflik oor slawerny versterk, aangesien elke nuwe gebied wat verkry is, die moeilike vraag moes beantwoord of die 'eienaardige instelling' toegelaat of geweier moet word.  Tussen 1803 en 1854 het die Verenigde State 'n groot uitbreiding van gebied bereik deur aankope, onderhandelinge en verowering. Aanvanklik is die nuwe state wat uit hierdie gebiede ingekap is, in dieselfde vakansie verdeel tussen slawe en vrye state. Pro- en anti-slawerny magte het gebots oor die gebiede wes van die Mississippi. 
Die Meksikaans -Amerikaanse oorlog en die gevolge daarvan was 'n belangrike territoriale gebeurtenis in die aanloop tot die oorlog.  Aangesien die Verdrag van Guadalupe Hidalgo die verowering van Noord -Mexiko wes na Kalifornië in 1848 afgehandel het, het slawe -belange daarna uitgesien om na hierdie lande uit te brei, en moontlik ook na Kuba en Sentraal -Amerika.   Profeties het Ralph Waldo Emerson geskryf dat "Mexiko ons sal vergiftig", met verwysing na die daaropvolgende verdeeldheid oor die vraag of die nuut verowerde lande slaaf of vry sou wees.  Noordelike "vrye grond" -belange het sterk probeer om enige verdere uitbreiding van slawe -gebiede in te perk. Die kompromie van 1850 oor Kalifornië het 'n vrye grondstaat gebalanseer met sterker vlugtige slawewette vir 'n politieke skikking na vier jaar van twis in die 1840's. Maar die state wat toegelaat is na Kalifornië was almal gratis: Minnesota (1858), Oregon (1859) en Kansas (1861). In die suidelike state het die kwessie van die territoriale uitbreiding van slawerny weswaarts weer plofbaar geword.  Sowel die Suide as die Noorde het dieselfde gevolgtrekking gemaak: "Die bevoegdheid om die kwessie van slawerny vir die gebiede te bepaal, was die bevoegdheid om die toekoms van slawerny self te bepaal."  
Teen 1860 het vier leerstellings na vore gekom om die vraag na federale beheer in die gebiede te beantwoord, en hulle het almal beweer dat hulle implisiet of eksplisiet deur die Grondwet goedgekeur is.  Die eerste van hierdie 'konserwatiewe' teorieë, verteenwoordig deur die Party van die Constitutional Union, het aangevoer dat die Missouri -kompromie -verdeling van gebied noord na vrye grond en suid vir slawerny 'n grondwetlike mandaat moet word. Die Crittenden -kompromie van 1860 was 'n uitdrukking van hierdie siening. 
Die tweede leerstuk van die vooraanstaande kongres, wat deur Abraham Lincoln en die Republikeinse Party bepleit word, het daarop aangedring dat die Grondwet wetgewers nie tot 'n balansbeleid verplig nie - dat slawerny in 'n gebied uitgesluit kan word, soos dit in die Noordwes -verordening van 1787 by die diskresie van die kongres  dus kon die kongres menslike slawerny beperk, maar dit nooit vasstel nie. Die noodlottige Wilmot Proviso het hierdie standpunt in 1846 aangekondig.  Die Proviso was 'n deurslaggewende oomblik in die nasionale politiek, aangesien dit die eerste keer was dat slawerny 'n belangrike kongreskwessie geword het wat op seksualisme gebaseer was, in plaas van partylede. Sy tweeledige steun deur die noorde van die Demokrate en Whigs, en die tweeledige opposisie deur die suidelike bevolking was 'n donker teken van komende verdeeldheid. 
Senator Stephen A. Douglas verkondig die leerstuk van territoriale of 'volks' soewereiniteit - wat beweer dat die setlaars op 'n gebied dieselfde regte as state in die Unie het om slawerny as 'n suiwer plaaslike aangeleentheid tot stand te bring of af te skaf.  Die Kansas - Nebraska Act van 1854 het hierdie leerstelling bepaal.  In die Kansas-gebied het jare van geweld teen en teen slawerny en politieke konflik uitgebreek, het die Huis van Verteenwoordigers in die kongres gestem om Kansas vroeg as 1860 as 'n vrystaat toe te laat, maar die toelating daarvan het eers in Januarie 1861 die Senaat verbygesteek, nadat die vertrek van die suidelike senatore. 
Die vierde teorie is voorgestaan ​​deur die senator Jefferson Davis, , een van staatsoewereiniteit ("state se regte"), , ook bekend as die "Calhoun -leerstelling",  vernoem na die Suid -Karolynse politieke teoretikus en staatsman John C. Calhoun.  Deur die argumente vir federale gesag of selfregering te verwerp, sou staatsoewereiniteit state bemagtig om die uitbreiding van slawerny as deel van die federale unie onder die Amerikaanse grondwet te bevorder.  "State's rights" was 'n ideologie wat geformuleer en toegepas is as 'n manier om die slawe -staatsbelange deur middel van federale gesag te bevorder.  Soos die historikus Thomas L. Krannawitter aantoon, was die "Suidelike eis vir federale slawe -beskerming 'n eis vir 'n ongekende uitbreiding van die federale mag."   Hierdie vier leerstellings bestaan ​​uit die dominante ideologieë wat aan die Amerikaanse publiek voorgehou is oor slawerny, die gebiede en die Amerikaanse grondwet voor die presidentsverkiesing van 1860. 
State se regte
Die Suide het aangevoer dat net soos elke staat besluit het om by die Unie aan te sluit, 'n staat te eniger tyd die reg het om af te staan ​​- die Unie te verlaat. Noordelikes (insluitend president Buchanan) het die idee verwerp in teenstelling met die wil van die Founding Fathers, wat gesê het dat hulle 'n ewige vakbond stig. 
Die konsensus onder historici is dat die burgeroorlog nie gevoer is oor die regte van die staat nie.    Historikus James McPherson skryf oor die regte van state en ander nie-slawerny-verduidelikings:
Alhoewel een of meer van hierdie interpretasies steeds gewild is onder die seuns van die Konfederale Veterane en ander Suid -Afrikaanse erfenisgroepe, is daar maar min professionele historici wat dit nou onderskryf. Van al hierdie interpretasies is die staatsregte-argument miskien die swakste. Dit stel nie die vraag nie, die regte van die state vir watter doel? State se regte, of soewereiniteit, was altyd meer 'n middel as 'n doel, 'n instrument om 'n sekere doel meer as 'n beginsel te bereik. 
Voor die burgeroorlog het die suidelike state federale magte gebruik om slawerny op nasionale vlak af te dwing en uit te brei, met die Fugitive Slave Act van 1850 en Dred Scott v. Sandford besluit.  Die faksie wat tot afstigting gedryf het, het dikwels inbreuk gemaak op die regte van state. As gevolg van die oorverteenwoordiging van slawefaksies in die federale regering, was baie Noordelikes, selfs nie-afskaffing, bang vir die sameswering van die slawe-mag.  Sommige Noordelike state het die handhawing van die Fugitive Slave Act verset. Historikus Eric Foner verklaar dat die daad "beswaarlik daarop gemik was om groter opposisie in die noorde te wek. Dit het talle staats- en plaaslike wette en regsprosedures oorskry en individuele burgers 'beveel' om, as hulle gevra word, te help met die vaslegging van wegholstreke." Hy gaan voort, "Dit het beslis nie aan die slawehouers die sensitiwiteit vir die regte van state onthul nie."  Volgens historikus Paul Finkelman "het die suidelike state meestal gekla dat die noordelike state die regte van hul state beweer en dat die nasionale regering nie magtig genoeg was om hierdie noordelike aansprake teen te werk nie."  Die Konfederale grondwet het ook 'federaal' vereis dat slawerny wettig was in alle Konfederale state en gebiede wat geëis is.  
Seksionalisme is die gevolg van die verskillende ekonomieë, sosiale struktuur, gebruike en politieke waardes van die noorde en suide.   Streekspanning het tydens die oorlog van 1812 tot 'n einde gekom, wat gelei het tot die Hartford-konvensie, wat noordelike ontevredenheid geopenbaar het met 'n buitelandse handelsembargo wat die industriële noorde onproportioneel geraak het, die drie-vyfde kompromie, verwatering van die noordelike mag deur nuwe state, en 'n opeenvolging van Suid -presidente. Seksionalisme het tussen 1800 en 1860 geleidelik toegeneem namate die noorde, wat slawerny uit die weg geruim het, welvarende plase geïndustrialiseer, verstedelik en gebou het, terwyl die diep Suide gekonsentreer het op plantasie -landbou gebaseer op slawe -arbeid, tesame met bestaanslandbou vir arm blankes. In die 1840's en 1850's het die kwessie van die aanvaarding van slawerny (in die gedaante van die verwerping van slawe-besitlike biskoppe en sendelinge) die land se grootste godsdienstige denominasies (die Metodiste, Baptiste en Presbiteriaanse kerke) in afsonderlike noordelike en suidelike denominasies verdeel. 
Geskiedkundiges het gedebatteer of ekonomiese verskille tussen die hoofsaaklik industriële noorde en die hoofsaaklik landbou -suide die oorlog veroorsaak het. Die meeste historici stem nou nie saam met die ekonomiese determinisme van historikus Charles A. Beard in die twintigerjare nie, en beklemtoon dat die noordelike en suidelike ekonomieë grootliks aanvullend is. Alhoewel dit sosiaal anders was, het die afdelings mekaar ekonomies bevoordeel.  
Eienaars van slawe verkies lae-koste handearbeid sonder meganisasie.Noordelike vervaardigingsbelange ondersteun tariewe en proteksionisme, terwyl suidelike planters vrye handel eis.  Die Demokrate in die Kongres, onder beheer van die Suidlanders, skryf die tariefwette in die 1830's, 1840's en 1850's, en hou aan om die tariewe te verlaag sodat die 1857 -tariewe die laagste was sedert 1816. Die Republikeine het 'n verhoging van die tariewe in die 1860 verkiesing. Die verhogings is eers in 1861 ingestel nadat Suidlanders hul setels in die kongres bedank het.   Die tariefkwessie was 'n Noordelike grief. Neo-Konfederale skrywers [ who? ] het dit as 'n suidelike grief aangevoer. In 1860–61 het nie een van die groepe wat kompromieë voorgestel het om afskeiding te beveg, die tariefkwessie aan die orde gestel nie.  Pamflette Noord en Suid noem selde die tarief. 
Nasionalisme en eer
Nasionalisme was 'n kragtige mag in die vroeë 19de eeu, met bekende woordvoerders soos Andrew Jackson en Daniel Webster. Alhoewel feitlik alle Noordelikes die Unie ondersteun het, was Suid -Afrikaners verdeel tussen diegene wat lojaal was aan die hele Verenigde State (genaamd "Unioniste") en diegene wat hoofsaaklik getrou was aan die Suidelike streek en daarna die Konfederasie. 
Beledigings teenoor die suidelike kollektiewe eer is die enorme gewildheid van Oom Tom se kajuit  en die optrede van die afskaffer John Brown in 'n poging om 'n opstand van slawe in 1859 aan te wakker. 
Terwyl die Suide op pad was na 'n Suider -nasionalisme, het leiers in die Noorde ook meer nasionaal ingestel geraak en het hulle geen idee van skeuring van die Unie verwerp nie. Die Republikeinse nasionale verkiesingsplatform van 1860 het gewaarsku dat Republikeine die verdeeldheid as verraad beskou en dit nie sal duld nie.  Die Suide het die waarskuwings geïgnoreer Suid -Afrikaners het nie besef hoe vurig die Noorde sou veg om die Unie bymekaar te hou nie. 
Lincoln se verkiesing
Die verkiesing van Abraham Lincoln in November 1860 was die laaste sneller vir afstigting.  Pogings tot kompromie, insluitend die Corwin -wysiging en die Crittenden -kompromis, het misluk. Suidelike leiers was bang dat Lincoln die uitbreiding van slawerny sou stop en dit op pad na uitwissing sou plaas. Die slawestate, wat reeds 'n minderheid in die Huis van Verteenwoordigers geword het, het nou 'n ewige minderheid in die Senaat en die Kieskollege in die gesig gestaar teen 'n steeds magtiger Noorde. Voordat Lincoln in Maart 1861 sy amp aangeneem het, het sewe slawestate hul afstigting verklaar en by die Konfederasie aangesluit.
Volgens Lincoln het die Amerikaanse volk getoon dat hulle daarin geslaag het tot stand te bring en toedien 'n republiek, maar 'n derde uitdaging vir die land, handhaaf 'n republiek wat gebaseer is op die mense se stem teen 'n poging om dit omver te werp. 
Die verkiesing van Lincoln het die wetgewer van Suid -Carolina uitgelok om 'n staatsbyeenkoms uit te roep om afskeiding te oorweeg. Voor die oorlog het Suid -Carolina meer as enige ander suidelike staat gedoen om die idee te bevorder dat 'n staat die reg het om federale wette te vernietig en selfs van die Verenigde State af te skei. Die konvensie het op 20 Desember 1860 eenparig gestem om af te skei en 'n afskeidingsverklaring aangeneem. Dit pleit vir die regte van state vir slawe -eienaars in die Suide, maar bevat 'n klag oor die regte van die staat in die noorde in die vorm van opposisie teen die Wet op voortvlugtende slawe en beweer dat Noordelike state nie hul federale verpligtinge ingevolge die Grondwet nakom nie. Die "katoenstate" van Mississippi, Florida, Alabama, Georgia, Louisiana en Texas het gevolg en het in Januarie en Februarie 1861 afgeskei. 
Onder die ordonnansies van afstigting wat deur die individuele state aangeneem is, het dié van drie - Texas, Alabama en Virginia - spesifiek melding gemaak van die toestand van die "slawehoustate" in die hande van Noordelike afskaffingskundiges. Die res maak geen melding van die slawerny -kwessie nie en is dikwels kort aankondigings oor die ontbinding van bande deur die wetgewers.  Ten minste vier state - Suid -Carolina,  Mississippi,  Georgia,  en Texas  - het egter ook lang en gedetailleerde verduidelikings gegee van hul oorsake vir afstigting, wat almal die skuld gelê het vierkantig oor die beweging om slawerny en die invloed van die beweging op die politiek van die Noordelike state af te skaf. Die suidelike state het geglo dat slawehou 'n grondwetlike reg is as gevolg van die vlugtige slawe -klousule van die Grondwet. Hierdie state het ingestem om 'n nuwe federale regering, die Konfederale State van Amerika, te vorm op 4 Februarie 1861.  Hulle neem beheer oor federale forte en ander eiendomme binne hul grense met min weerstand van die uittredende president James Buchanan, wie se termyn eindig op 4 Maart 1861. Buchanan het gesê dat die besluit van Dred Scott 'n bewys was dat die Suide geen rede tot afstigting het nie, en dat die Unie 'ewig was', maar dat 'die mag met wapen om 'n staat te verplig om te bly in die Unie "was nie een van die" opgesomde bevoegdhede wat aan die kongres verleen is nie ".  'n Kwart van die Amerikaanse weermag-die hele garnisoen in Texas-is in Februarie 1861 oorgegee aan staatsmagte deur sy bevelvoerende generaal, David E. Twiggs, wat toe by die Konfederasie aangesluit het. 
Terwyl Suid -Afrikaners in die senaat en die huis bedank het, kon die Republikeine projekte slaag wat deur die suidelike senatore voor die oorlog geblokkeer is. Dit sluit in die Morrill -tarief, grondsubsidie ​​-kolleges (die Morrill Act), 'n Homestead Act, 'n transkontinentale spoorweg (die Pacific Railroad Acts),  die National Bank Act, die magtiging van Amerikaanse note deur die Legal Tender Act van 1862 , en die beëindiging van slawerny in die District of Columbia. Die Inkomstewet van 1861 het die inkomstebelasting ingestel om die oorlog te help finansier. 
Op 18 Desember 1860 is die Crittenden Compromise voorgestel om die Missouri Compromise-lyn weer te vestig deur grondwetlik slawerny in gebiede noord van die lyn te verbied terwyl dit in die suide gewaarborg word. Die aanneming van hierdie kompromie sou waarskynlik die afskeiding van elke suidelike staat behalwe Suid -Carolina verhoed het, maar Lincoln en die Republikeine het dit verwerp.  [ beter bron nodig ] Daar is toe voorgestel om 'n nasionale referendum oor die kompromie te hou. Die Republikeine het die idee weer verwerp, hoewel 'n meerderheid van die Noordelikes sowel as die Suidlanders waarskynlik daarvoor sou stem.  [ beter bron nodig ] 'N Vredeskonferensie van 1861 voor die oorlog in 1861 het in Washington vergader en 'n oplossing voorgestel soortgelyk aan dié van die Crittenden-kompromie wat die kongres verwerp het. Die Republikeine het 'n alternatiewe kompromie voorgestel om nie in te meng met slawerny waar dit bestaan ​​nie, maar die Suide het dit as onvoldoende beskou. Nietemin het die oorblywende agt slawestate die pleidooie om by die Konfederasie aan te sluit, van die hand gewys na 'n twee-tot-een-nee-stem in Virginia se First Sessionionist Convention op 4 April 1861. 
Op 4 Maart 1861 is Abraham Lincoln as president beëdig. In sy intreerede het hy aangevoer dat die Grondwet a meer volmaakte vereniging as die vorige artikels van die Konfederasie en Perpetual Union, dat dit 'n bindende kontrak was en dat enige afstigting 'wettig nietig' genoem is.  Hy was nie van plan om die suidelike state binne te val nie, en was ook nie van plan om die slawerny te beëindig waar dit bestaan ​​nie, maar het gesê dat hy geweld sal gebruik om die besit van federale eiendom te behou. Die regering sou geen besluit neem om poskantore te herstel nie, en indien dit teëgestaan ​​word, sal die posaflewering op staatslyne eindig. Waar die algemene toestande nie vreedsame handhawing van die federale wetgewing moontlik gemaak het nie, sou Amerikaanse marshalle en regters teruggetrek word. Daar is geen melding gemaak van die goud wat uit Amerikaanse muntstukke in Louisiana, Georgia en Noord -Carolina verlore geraak het nie. Hy het gesê dat dit die Amerikaanse beleid sou wees om slegs invoerbelasting by sy hawens in te vorder; daar kan geen ernstige besering aan die Suide wees om die gewapende revolusie tydens sy administrasie te regverdig nie. Sy toespraak is afgesluit met 'n pleidooi vir die herstel van die verbintenisse, en het beroemd 'n mistieke akkoord van geheue 'wat die twee streke bind. 
Die Suide het afvaardigings na Washington gestuur en aangebied om vir die federale eiendomme te betaal [ watter? ] en sluit 'n vredesverdrag met die Verenigde State. Lincoln het enige onderhandelinge met konfederale agente verwerp omdat hy beweer het dat die konfederasie nie 'n wettige regering was nie, en dat enige ooreenkoms daarmee 'n soewereine regering sou wees.  Staatssekretaris William Seward, wat hom destyds as die ware goewerneur of 'premier' agter die troon van die onervare Lincoln beskou het, het ongemagtigde en indirekte onderhandelinge gevoer wat misluk het.  President Lincoln was vasbeslote om alle oorblywende forte wat deur die Unie beset was in die Konfederasie te hou: Fort Monroe in Virginia, Fort Pickens, Fort Jefferson en Fort Taylor in Florida, en Fort Sumter-geleë in die kajuit van afskeiding in Charleston, Suid-Carolina . 
Fort Sumter is in die middel van die hawe van Charleston, Suid -Carolina, geleë. Die garnisoen het onlangs daarheen verhuis om voorvalle met plaaslike milisies in die strate van die stad te vermy. Lincoln het sy bevelvoerder, majoor Anderson, gesê om vas te hou totdat daar op hom afgevuur word. Konfederale president Jefferson Davis het beveel dat die fort oorgegee moet word. Anderson het 'n voorwaardelike antwoord gegee wat die Konfederale regering verwerp het, en Davis beveel generaal P. G. T. Beauregard om die fort aan te val voordat 'n hulpekspedisie kon kom. Hy het Fort Sumter op 12-13 April gebombardeer en die kapitulasie daarvan gedwing.
Die aanval op Fort Sumter het die Noorde tot die verdediging van die Amerikaanse nasionalisme ondersteun. Die historikus Allan Nevins het die belangrikheid van die gebeurtenis beklemtoon:
"Die donderklap van Sumter het 'n verbysterende kristallisasie van die noordelike sentiment veroorsaak ... Woede het die land oorval. Van alle kante het nuus gekom van massavergaderings, toesprake, resolusies, tenders vir sakeondersteuning, die oproep van maatskappye en regimente, die vasberade optrede van goewerneurs en wetgewers. " 
Lincoln het 'n beroep op al die state gedoen om kragte te stuur om die fort en ander federale eiendomme te herower. Die omvang van die rebellie was klein, en daarom het hy slegs 75 000 vrywilligers vir 90 dae gevra.  Die goewerneur van Massachusetts het die volgende dag staatsregimente op treine na die suide gehad. In die weste van Missouri het plaaslike afskeidingslede Liberty Arsenal in beslag geneem.  Op 3 Mei 1861 het Lincoln vir 'n tydperk van drie jaar nog 42 000 vrywilligers gevra. 
Vier state in die middel- en bo -suide het die Konfederale herhaaldelik herhaaldelik verwerp, maar nou het Virginia, Tennessee, Arkansas en Noord -Carolina geweier om kragte teen hul bure te stuur, het hul afskeiding verklaar en by die Konfederasie aangesluit. Om Virginia te beloon, is die Konfederale hoofstad na Richmond verskuif. 
Die houding van die grensstate
Maryland, Delaware, Missouri en Kentucky was slawestate wat gekant was teen afskeiding en dwang van die Suide. Wes -Virginia sluit toe by hulle aan as 'n bykomende grensstaat nadat dit van Virginia geskei is en in 1863 'n staat van die Unie geword het.
Maryland se gebied omring die hoofstad van die Verenigde State Washington, DC, en kan dit van die noorde afsny.  Dit het talle anti-Lincoln-amptenare gehad wat oproer teen weermag in Baltimore en die verbranding van brûe duld, wat beide daarop gemik was om troepe na die suide te verhinder. Die wetgewer van Maryland het oorweldigend (53–13) gestem om in die Unie te bly, maar het ook vyandelikhede met sy suidelike bure verwerp en gestem om die spoorlyne van Maryland te sluit om te voorkom dat hulle vir oorlog gebruik word.  Lincoln reageer deur krygswet daar te stel en die habeas corpus in Maryland eensydig op te skort, tesame met die stuur van milisie -eenhede uit die noorde.  Lincoln neem vinnig beheer oor Maryland en die District of Columbia deur baie prominente figure in beslag te neem, waaronder die inhegtenisneming van 1/3 van die lede van die Maryland General Assembly op die dag dat dit weer byeenkom.   Almal is sonder verhoor gehou, en het 'n beslissing van die hoofregter van die Amerikaanse hooggeregshof Roger Taney, 'n inwoner van Maryland, geïgnoreer dat slegs die kongres (en nie die president nie) habeas corpus (Ex parte Merryman) kon opskort. Federale troepe het 'n prominente koerantredakteur in Baltimore, Frank Key Howard, kleinseun van Francis Scott Key, in die tronk gesit nadat hy Lincoln in 'n hoofartikel gekritiseer het omdat hy die uitspraak van die Hooggeregshof in die hoof gesien het. 
In Missouri het 'n verkose konvensie oor afstigting beslis besluit om binne die Unie te bly. Toe pro-Konfederale goewerneur Claiborne F. Jackson die staatsmilisie uitroep, is dit aangeval deur federale magte onder generaal Nathaniel Lyon, wat die goewerneur en die res van die staatswag na die suidwestelike hoek van die staat gejaag het (sien ook: Afskeiding van Missouri). In die gevolglike vakuum het die konvensie oor afskeiding weer byeengeroep en die mag oorgeneem as die unionistiese voorlopige regering van Missouri. 
Kentucky het 'n tyd lank nie afgeskei nie, dit verklaar homself neutraal. Toe die Konfederale magte die staat binnekom in September 1861, het neutraliteit geëindig en die staat het sy Unie -status herbevestig terwyl hy slawerny probeer handhaaf het. Tydens 'n kort inval deur die Konfederale magte in 1861 het die Konfederale simpatiseerders 'n afskeidingskonvensie gereël, die skaduwee van die Konfederale regering van Kentucky gevorm, 'n goewerneur ingehuldig en erkenning van die Konfederasie gekry. Sy jurisdiksie strek slegs tot by die Konfederale strydlyne in die Statebond en het ná Oktober 1862 vir altyd in ballingskap gegaan. 
Na die afstigting van Virginia, het 'n unionistiese regering in Wheeling 48 provinsies gevra om te stem oor 'n verordening om 'n nuwe staat op 24 Oktober 1861 te stig. 'N Stempersentasie van 34 persent het die wetsontwerp goedgekeur (96 persent keur goed).  Die opname van 24 afskeidingslande  in die staat en die daaropvolgende guerrillaoorlog het ongeveer 40 000 federale troepe gedurende 'n groot deel van die oorlog betrek.   Kongres het West Virginia op 20 Junie 1863 tot die Unie toegelaat. Wes -Virginia het ongeveer 20 000–22 000 soldate aan beide die Konfederasie en die Unie verskaf. 
'N Unionistiese afskeidingspoging het in Oos -Tennessee plaasgevind, maar is onderdruk deur die Konfederasie, wat meer as 3 000 mans gearresteer het wat verdink word dat hulle lojaal is aan die Unie. Hulle is sonder verhoor aangehou. 
Die Burgeroorlog was 'n wedstryd wat gekenmerk is deur die felheid en die frekwensie van die geveg. Meer as vier jaar is 237 gevegte gevoer, net soos baie meer klein aksies en skermutselings, wat dikwels gekenmerk is deur hul bittere intensiteit en groot ongevalle. In sy boek Die Amerikaanse burgeroorlog, Skryf John Keegan dat "Die Amerikaanse burgeroorlog een van die mees wreedaardige oorloë was wat ooit gevoer is". In baie gevalle, sonder geografiese doelwitte, was die enigste doelwit vir elke kant van die vyand se soldaat. 
Toe die eerste sewe state 'n konfederasie in Montgomery begin organiseer, het die hele Amerikaanse leër 16 000 getel. Noordelike goewerneurs het egter hul milisies begin mobiliseer.  Die Konfederale Kongres het die nuwe nasie tot 100 000 troepe wat deur goewerneurs gestuur is, reeds in Februarie gemagtig. Teen Mei het Jefferson Davis vir 'n jaar of die duur 100 000 mans onder die wapen gedruk, en dit is in natura deur die Amerikaanse kongres beantwoord.   
In die eerste jaar van die oorlog het albei kante veel meer vrywilligers gehad as wat hulle effektief kon oplei en toerus. Nadat die aanvanklike entoesiasme verdwyn het, was die vertroue op die groep jong mans wat elke jaar volwasse geword het en wou aansluit, nie genoeg nie. Beide kante het 'n wetsontwerp - diensplig - gebruik as 'n middel om vrywilligerswerk aan te moedig of te dwing, en relatief min is opgestel en bedien. Die Konfederasie het in April 1862 'n wetsontwerp goedgekeur vir jong mans van 18 tot 35 opsieners van slawe, regeringsamptenare en geestelikes was vrygestel.  Die Amerikaanse kongres het in Julie gevolg en 'n militia -konsep binne 'n staat goedgekeur toe hy nie sy kwota met vrywilligers kon haal nie. Europese immigrante het in groot getalle by die leër van die Unie aangesluit, waaronder 177,000 gebore in Duitsland en 144,000 gebore in Ierland. 
Toe die Emancipation Proclamation in Januarie 1863 in werking tree, is oud-slawe energiek deur die state gewerf en gebruik om die staatskwotas na te kom. State en plaaslike gemeenskappe het hoër en hoër kontantbonusse vir wit vrywilligers aangebied. Die kongres het die wet in Maart 1863 verskerp. Manne wat in die konsep gekies is, kon plaasvervangers voorsien of tot middel 1864 pendelgeld betaal. Baie geskikte mense het hul geld bymekaargemaak om die koste van enigiemand wat opgestel is, te dek. Gesinne het die vervangende bepaling gebruik om te kies watter man in die weermag moet gaan en watter tuis moet bly. Daar was baie ontduiking en openlike weerstand teen die ontwerp, veral in Katolieke gebiede. Die konsepoproer in New York in Julie 1863 behels Ierse immigrante wat as burgers aangemeld is om die stem van die stad se demokratiese politieke masjien te verswak, sonder om te besef dat dit hulle aanspreeklik gehou het vir die ontwerp.  Van die 168 649 mans wat deur die konsep vir die Unie verkry is, was 117 986 plaasvervangers, wat slegs 50 663 mense agtergelaat het. 
In die noorde en suide was die wette baie ongewild. In die noorde het ongeveer 120 000 mans diensplig ontduik, baie van hulle vlug na Kanada, en nog 280 000 soldate het tydens die oorlog verlaat.  Minstens 100 000 Suidlanders het verlate gegaan, of ongeveer 10 persent van die suidelike woestyn was hoog, want volgens 'n historikus wat in 1991 geskryf het, het die hoogs gelokaliseerde Suidelike identiteit beteken dat baie Suider -manne min belê het in die uitkoms van die oorlog, met individuele soldate meer omgee vir die lot van hul plaaslike omgewing as enige groot ideaal.  In die noorde het 'bounty jumpers' aangesluit om die vrygewige bonus te kry, verlate en daarna teruggegaan na 'n tweede werwingstasie onder 'n ander naam om weer aan te meld vir 'n tweede bonus. 141 is gevang en tereggestel. 
Vanaf 'n klein grensmag in 1860 het die Unie- en die Konfederale leër binne 'n paar jaar gegroei tot die 'grootste en doeltreffendste leërs ter wêreld'. Europese waarnemers het hulle destyds as amateur en onprofessioneel afgemaak, maar die Britse historikus John Keegan het tot die gevolgtrekking gekom dat elkeen die Franse, Pruisiese en Russiese leërs van daardie tyd oortref het, en sonder die Atlantiese Oseaan, sou elkeen van hulle met 'n nederlaag bedreig het. 
Aan die begin van die burgeroorlog het 'n stelsel van paroles toegepas. Gevangenes het ingestem om nie te veg voordat hulle amptelik uitgeruil is nie. Intussen is hulle in kampe aangehou wat deur hul leër bestuur is. Hulle is betaal, maar hulle mag geen militêre pligte verrig nie.  Die stelsel van uitruilings het in 1863 in duie gestort toe die Konfederasie geweier het om swart gevangenes uit te ruil. Daarna is ongeveer 56 000 van die 409 000 krygsgevangenes tydens die oorlog in gevangenisse dood, wat byna 10 persent van die sterftes in die konflik uitmaak. 
Die historikus Elizabeth D. Leonard skryf dat volgens verskillende ramings tussen vyfhonderd en duisend vroue aan beide kante van die oorlog as soldate aangemeld was, vermom as mans. : 165, 310–311 Vroue het ook as spioene, versetaktiviste, verpleegsters en hospitaalpersoneel gedien. : 240 vroue dien op die Union -hospitaalskip Red Rover en het Unie- en Konfederale troepe by veldhospitale verpleeg. 
Mary Edwards Walker, die enigste vrou wat ooit die Medal of Honor ontvang het, het in die Unie -leër gedien en die medalje ontvang vir haar pogings om die gewondes tydens die oorlog te behandel. Haar naam is in 1917 uit die Army Medal of Honor Roll geskrap (saam met meer as 900 ander manlike MOH -ontvangers), maar dit is in 1977 herstel.  
Die klein Amerikaanse vloot van 1861 is in 1865 vinnig vergroot tot 6,000 offisiere en 45,000 man, met 671 vaartuie met 'n tonnemaat van 510,396.   Die missie daarvan was om Konfederale hawens te blokkeer, beheer oor die rivierstelsel te neem, te verdedig teen konfederale plunderaars op die oop see en gereed te wees vir 'n moontlike oorlog met die Britse Royal Navy.  Intussen is die belangrikste rivieroorlog in die Weste geveg, waar 'n reeks groot riviere toegang tot die Konfederale hartland gegee het. Die Amerikaanse vloot het uiteindelik beheer oor die riviere Red, Tennessee, Cumberland, Mississippi en Ohio verkry. In die Ooste het die vloot weermagte gelewer en beweeg en soms konfederale installasies beskiet.
Moderne vloot ontwikkel
Die burgeroorlog het tydens die vroeë stadiums van die industriële revolusie plaasgevind. Baie vlootinnovasies het gedurende hierdie tyd na vore gekom, veral die koms van die ysterbeklede oorlogskip. Dit het begin toe die Konfederasie, met die wete dat hulle die marine-meerderwaardigheid van die Unie moes ontmoet, daarop reageer op die blokkade van die Unie deur meer as 130 vaartuie te bou of om te skakel, insluitend ses-en-twintig ysterdeksels en drywende batterye.  Slegs die helfte hiervan was aktief. Baie was toegerus met ramboë, wat 'ramkoors' onder die eskaders van die Unie veroorsaak, waar hulle ook al dreig. Maar in die lig van die oorweldigende meerderwaardigheid van die Unie en die ysterbeklede oorlogskepe van die Unie, was hulle onsuksesvol. 
Benewens die dat oorlogsskepe wat na die Mississippi toe kom, gebruik het, het die Unie-vloot houtkappe, blikkies en gepantserde geweerbote gebruik. Werwe in Kaïro, Illinois en St. Louis het nuwe bote of aangepaste stoombote vir aksie gebou. 
Die Konfederasie het met die duikboot CSS geëksperimenteer Hunley, wat nie bevredigend gewerk het nie,  en met die bou van 'n ysterbeklede skip, CSS Virginia, wat gebaseer was op die herbou van 'n versonke Unie -skip, Merrimack. Op sy eerste inval op 8 Maart 1862, Virginia het die houtvloot van die Unie aansienlike skade aangerig, maar die volgende dag die eerste ysterjas van die Unie, USS Monitor, aangekom om dit in die Chesapeakebaai uit te daag. Die gevolglike drie uur lange Battle of Hampton Roads was gelykop, maar dit het bewys dat ysterklere effektiewe oorlogskepe was.  Nie lank na die geveg nie, was die Konfederasie genoodsaak om die Virginia om die vaslegging daarvan te voorkom, terwyl die Unie baie afskrifte van die Monitor. Die gebrek aan tegnologie en infrastruktuur om effektiewe oorlogskepe te bou, het die Konfederasie probeer om oorlogskepe van Groot -Brittanje te bekom. Dit het egter misluk, aangesien Groot -Brittanje geen belang gehad het om oorlogskepe te verkoop aan 'n nasie wat in 'n oorlog was met 'n baie sterker vyand nie, en dit beteken dat dit die betrekkinge met die VSA kan versuur 
Vroeg in 1861 het generaal Winfield Scott die Anaconda -plan bedink om die oorlog met so min bloedvergieting as moontlik te wen.  Scott het aangevoer dat 'n blokkade deur die Unie van die belangrikste hawens die Konfederale ekonomie sou verswak. Lincoln het dele van die plan aangeneem, maar hy het Scott se versigtigheid teenoor vrywilligers van 90 dae van die hand gewys. Die openbare mening het egter 'n onmiddellike aanval deur die weermag geëis om Richmond te verower. 
In April 1861 kondig Lincoln aan dat die Unie -blokkade van alle suidelike hawens kommersiële skepe nie versekering kan kry nie en gereelde verkeer eindig. Die Suide het in 1861 begin met die uitvoer van katoen, voordat die blokkade effektief was toe hulle die fout besef het, dit was te laat. 'King Cotton' was dood, aangesien die Suide minder as 10 persent van sy katoen kon uitvoer. Die blokkade het die tien Konfederale hawens gesluit met spoorkoppe wat byna al die katoen beweeg het, veral New Orleans, Mobile en Charleston. Teen Junie 1861 was oorlogskepe langs die belangrikste suidelike hawens gestasioneer, en 'n jaar later was byna 300 skepe in diens. 
Britse beleggers het klein, vinnige, stoomgedrewe blokkade-hardlopers gebou wat wapens en luukshede wat uit Brittanje deur Bermuda, Kuba en die Bahamas ingebring is, verruil in ruil vir duur katoen. Baie van die skepe is ontwerp vir spoed en was so klein dat slegs 'n klein hoeveelheid katoen uitgegaan het.  Toe die Unie -vloot op 'n blokkade -hardloper beslag lê, is die skip en vrag as 'n oorlogsprys veroordeel en verkoop, met die opbrengs wat aan die matrose van die vloot gegee is, was die gevange bemanningslede meestal Britte, en hulle is vrygelaat. 
Die suidelike ekonomie het amper tydens die oorlog in duie gestort. Daar was verskeie redes hiervoor: die ernstige agteruitgang van voedselvoorsiening, veral in stede, die mislukking van die suidelike spoorweë, die verlies aan beheer oor die belangrikste riviere, voer deur Noordelike leërs en die beslaglegging op diere en gewasse deur die Konfederale leërs.
Die meeste historici is dit eens dat die blokkade 'n belangrike faktor was in die verwoesting van die Konfederale ekonomie, maar Wise voer aan dat die hardlopers net genoeg lewensredding gehad het sodat Lee nog maande kon veg, danksy nuwe voorraad van 400 000 gewere, lood, komberse , en stewels wat die tuisfront -ekonomie nie meer kon lewer nie. 
Surdam voer aan dat die blokkade 'n kragtige wapen was wat uiteindelik die suidelike ekonomie verwoes het, ten koste van min lewens in 'n geveg. Die hele Konfederale katoenoes was prakties nutteloos (hoewel dit aan vakbondhandelaars verkoop is), wat die Konfederasie die belangrikste bron van inkomste gekos het. Kritieke invoer was skaars en die kushandel is ook grootliks beëindig.  Die maatstaf van die sukses van die blokkade was nie die paar skepe wat deurgeglip het nie, maar die duisende wat dit nooit probeer het nie. Koopskepe wat in Europa besit word, kon nie versekering kry nie en was te traag om die blokkade te ontduik, en daarom het hulle opgehou om die hawe van die Konfederale te besoek. 
Om 'n offensiewe oorlog te beveg, het die Konfederasie skepe in Brittanje gekoop, dit in oorlogskepe omgeskakel en Amerikaanse handelskepe in die Atlantiese en Stille Oseaan uitgevoer. Versekeringskoerse het die hoogte ingeskiet en die Amerikaanse vlag het feitlik uit internasionale waters verdwyn. Dieselfde skepe is egter weer met Europese vlae gevul en ongestoord voortgesit.  Nadat die oorlog geëindig het, het die Amerikaanse regering geëis dat Brittanje hulle vergoed vir die skade wat die plunderaars in Britse hawens toegerus het. Brittanje stem in op hul eis en betaal die Amerikaanse dollar $ 15 miljoen in 1871. 
Alhoewel die Konfederasie gehoop het dat Brittanje en Frankryk hulle teen die Unie sou aansluit, was dit nooit waarskynlik nie, en daarom het hulle eerder probeer om Brittanje en Frankryk as bemiddelaars in te bring.   ​​Die Unie, onder Lincoln en minister van buitelandse sake, William H. Seward, het gewerk om dit te blokkeer en oorlog te bedreig as enige land die bestaan ​​van die Konfederale State van Amerika amptelik erken. In 1861 het Suid -Afrikaners vrywillig katoenversendings in die wiele gery in die hoop om 'n ekonomiese depressie in Europa te begin wat Brittanje sou dwing om die oorlog te betree om katoen te kry, maar dit het nie gewerk nie. Erger nog, Europa wend hulle tot Egipte en Indië vir katoen, wat volgens hulle beter was, wat die herstel van die Suide na die oorlog belemmer.  
Katoen -diplomasie was 'n mislukking, aangesien Europa 'n oorskot van katoen gehad het, terwyl die gebrek aan oeste in 1860-1862 in Europa die graanuitvoer van die noorde van kritieke belang was. Dit het ook gehelp om die Europese mening verder van die Konfederasie af te keer. Daar word gesê dat "King Corn sterker was as King Cotton", aangesien Amerikaanse graan van 'n kwart van die Britse invoerhandel na byna die helfte gegaan het.  Intussen het die oorlog werk gegee vir wapenmakers, ysterwerkers en skepe om wapens te vervoer. 
Lincoln se administrasie het aanvanklik nie 'n beroep op die Europese openbare mening gedoen nie. Aanvanklik het diplomate verduidelik dat die Verenigde State nie daartoe verbind is om slawerny te beëindig nie, en herhaal eerder wettiese argumente oor die ongrondwetlikheid van afstigting. Konfederale verteenwoordigers, aan die ander kant, het baie meer suksesvol begin deur slawerny te ignoreer en eerder te fokus op hul vryheidstryd, hul verbintenis tot vrye handel en die noodsaaklike rol van katoen in die Europese ekonomie.  Die Europese aristokrasie was "absoluut vrolik om die Amerikaanse debakel uit te spreek as 'n bewys dat die hele eksperiment in die volksregering misluk het. Europese regeringsleiers verwelkom die fragmentasie van die opkomende Amerikaanse Republiek."  Daar was egter nog 'n Europese publiek met liberale gevoelens, wat die VSA wou aantrek deur kontak te maak met die internasionale pers. Reeds in 1861 het baie Unie -diplomate soos Carl Schurz besef dat die beklemtoning van die oorlog teen slawerny die mees effektiewe morele bate van die Unie is in die stryd om die openbare mening in Europa. Seward was bekommerd dat 'n té radikale saak vir hereniging die Europese aristokrate selfs met katoenbelange sou benadeel, en Seward ondersteun 'n wydverspreide veldtog van openbare diplomasie. 
Die Amerikaanse minister van Brittanje, Charles Francis Adams, was besonder vaardig en het Brittanje oortuig om nie die Unie -blokkade openlik uit te daag nie. Die Konfederasie het verskeie oorlogskepe van kommersiële skeepsbouers in Brittanje (CSS Alabama, CSS Shenandoah, CSS Tennessee, CSS Tallahassee, CSS Florida, en 'n paar ander). Die bekendste, die CSS Alabama, het aansienlike skade aangerig en gelei tot ernstige na -oorlogse geskille. Die openbare mening teen slawerny in Brittanje het egter 'n politieke aanspreeklikheid vir Britse politici geskep, waar die anti-slawerny-beweging sterk was.  Prins Albert sou moontlik die eer hê om die spanning te kalmeer deur herskryf, terwyl sy dood lei tot 'n malaise wat die oproepe tot oorlog tot stilte gebring het.
Oorlog het einde 1861 tussen die VSA en Brittanje opgeduik oor die Trent aangeleentheid, wat die Amerikaanse vloot aan boord van die Britse skip behels Trent en beslaglegging op twee Konfederale diplomate. Londen en Washington kon die probleem egter verlig nadat Lincoln die twee vrygelaat het. In 1862 oorweeg die Britse regering om tussen die Unie en die Konfederasie te bemiddel, al sou selfs so 'n aanbod oorlog met die Verenigde State in gevaar stel. Volgens berig het die Britse premier, Lord Palmerston, gelees Oom Tom se kajuit drie keer by die besluit oor wat sy besluit sou wees. 
Die oorwinning van die Unie in die Slag van Antietam het veroorsaak dat die Britte hierdie besluit vertraag het. Die Emancipation Proclamation sal mettertyd die politieke aanspreeklikheid van die ondersteuning van die Konfederasie versterk. In die besef dat Washington nie in Mexiko kon ingryp nie, solank die Konfederasie Texas beheer, het Frankryk Mexiko in 1861 binnegeval. Washington protesteer herhaaldelik teen Frankryk se oortreding van die Monroe -leerstuk. Ondanks simpatie vir die Konfederasie, het Frankryk se beslaglegging op Mexiko hulle uiteindelik weerhou van oorlog met die Unie. Konfederale bied laat in die oorlog aan om slawerny te beëindig in ruil vir diplomatieke erkenning, is nie ernstig deur Londen of Parys oorweeg nie. Na 1863 het die Poolse opstand teen Rusland die Europese moondhede verder afgelei en verseker dat hulle neutraal sou bly. 
Rusland ondersteun die Unie, hoofsaaklik as gevolg van die siening dat die VSA 'n teenwicht was vir hul geopolitieke mededinger, die Verenigde Koninkryk. In 1863 het die Russiese vloot se Baltiese en Stille Oseaan -vloot oorwinter in die Amerikaanse hawens van onderskeidelik New York en San Francisco. 
Die Oosterse teater verwys na die militêre operasies oos van die Appalachian Mountains, insluitend die state Virginia, West Virginia, Maryland en Pennsylvania, die District of Columbia, en die kusvestings en hawens van Noord -Carolina.
Generaal-majoor George B. McClellan neem op 26 Julie die bevel oor die Unie-leër van die Potomac (hy was kort-kort hoof-generaal van al die leërs van die Unie, maar word daarna van dié pos onthef ten gunste van genl. Maj. Henry W. Halleck), en die oorlog begin ernstig in 1862. Die Unie -strategie van 1862 het gelyktydige vordering langs vier asse vereis: 
McClellan sou die belangrikste strekking in Virginia na Richmond lei.
Ohio -magte sou deur Kentucky na Tennessee vorder.
Die departement van Missouri sou suid langs die Mississippirivier ry.
Die mees westelike aanval kom van Kansas.
Die primêre Konfederale mag in die Oostelike teater was die Army of Northern Virginia. Die weermag het ontstaan ​​as die (Konfederale) leër van die Potomac, wat op 20 Junie 1861 georganiseer is uit alle operasionele magte in die noorde van Virginia. Op 20 en 21 Julie is die Army of the Shenandoah en magte uit die distrik Harpers Ferry bygevoeg. Eenhede van die Army of the Northwest is saamgevoeg in die Army of the Potomac tussen 14 Maart en 17 Mei 1862. Die Army of the Potomac is hernoem Weermag van Noord -Virginia op 14 Maart is die Army of the Peninsula op 12 April 1862 daarin saamgevoeg.
Toe Virginia in April 1861 sy afstigting verklaar, het Robert E. Lee verkies om sy tuisstaat te volg, ondanks sy begeerte dat die land ongeskonde sou bly en 'n aanbod van 'n senior unie -bevel.
Lee se biograaf, Douglas S. Freeman, beweer dat die weermag sy laaste naam van Lee ontvang het toe hy op 1 Junie 1862 bevele uitgereik het.  Freeman erken egter dat Lee met brigadier -generaal Joseph E. Johnston, sy voorganger in leërbevel, voor die datum en verwys na Johnston se bevel as die Army of Northern Virginia. 'N Deel van die verwarring spruit uit die feit dat Johnston bevel gegee het oor die departement van Noord -Virginia (vanaf 22 Oktober 1861) en die naam Army of Northern Virginia kan as 'n informele gevolg van die naam van die ouerafdeling beskou word. Jefferson Davis en Johnston het die naam nie aangeneem nie, maar dit is duidelik dat die organisasie van eenhede vanaf 14 Maart dieselfde organisasie was as wat Lee op 1 Junie ontvang het, en daarom word dit vandag algemeen as die Army of Northern Virginia genoem, selfs as dit net terugskouend korrek is.
Op 4 Julie by Harper's Ferry het kolonel Thomas J. Jackson Jeb Stuart opgedra om al die kavallerie -kompagnies van die Army of the Shenandoah te beveel. Uiteindelik was hy bevelvoerder oor die leër van die kavallerie van Noord -Virginia.
In een van die eerste baie sigbare gevegte, in Julie 1861, is 'n optog deur unie -troepe onder bevel van genl.maj Irvin McDowell op die Konfederale magte onder leiding van genl PGT Beauregard naby Washington afgeweer tydens die Eerste Slag van Bull Run ( ook bekend as First Manassas).
Die Unie het aanvanklik die oorhand gehad en konfederale magte wat 'n verdedigende posisie beklee het, byna gedruk, maar die versterkings van die Konfederasie onder Joseph E. Johnston het per spoor uit die Shenandoah -vallei aangekom, en die verloop van die geveg het vinnig verander. 'N Brigade van Virginiërs onder die relatief onbekende brigadier -generaal van die Virginia Military Institute, Thomas J. Jackson, het stand gehou, wat daartoe gelei het dat Jackson sy beroemde bynaam "Stonewall" ontvang het.
McClellan's Peninsula Campaign Jackson's Valley -veldtog
Op sterk aansporing van president Lincoln om aanstootlike operasies te begin, val McClellan Virginia in die lente van 1862 aan via die skiereiland tussen die Yorkrivier en Jamesrivier, suidoos van Richmond. McClellan se leër het die poorte van Richmond in die skiereilandveldtog bereik,   
Ook in die lente van 1862, in die Shenandoah -vallei, het Stonewall Jackson sy Vallei -veldtog gelei. Met behulp van vermetelheid en vinnige, onvoorspelbare bewegings op binnelande, het Jackson se 17 000 mans in 48 dae 646 myl (1,040 km) opgeruk en verskeie klein gevegte gewen toe hulle drie Unie -leërs (52 000 man) suksesvol aangeval het, waaronder dié van Nathaniel P. Banks en John C. Fremont, wat hulle verhinder om die offensief van die Unie teen Richmond te versterk. Die vinnigheid van Jackson se manne het hulle die bynaam "voetkavallerie" gegee.
Johnston het die vooruitgang van McClellan in die Slag van Seven Pines gestaak, maar hy is in die geveg gewond en Robert E. Lee het sy bevel aangeneem. Generaal Lee en die beste ondergeskiktes James Longstreet en Stonewall Jackson verslaan McClellan in die Seven Days Battles en dwing sy terugtog. 
Die Noord -Virginia -veldtog, wat die Tweede Slag van Bull Run ingesluit het, eindig in nog 'n oorwinning vir die Suide.  McClellan weerstaan ​​hoof-generaal Halleck se bevele om versterkings aan John Pope se Unie-leër van Virginia te stuur, wat dit makliker gemaak het vir Lee se Konfederate om twee keer die aantal gekombineerde vyandelike troepe te verslaan.
Deur die tweede Bull Run, het die Konfederasie sy eerste inval in die noorde gemaak met die Maryland -veldtog. Generaal Lee het op 5 September 45 000 man van die Army of Northern Virginia oor die Potomacrivier na Maryland gelei, en Lincoln het Pope se troepe na McClellan herstel. McClellan en Lee het geveg tydens die Slag van Antietam naby Sharpsburg, Maryland, op 17 September 1862, die bloedigste enkele dag in die Amerikaanse militêre geskiedenis.   Lee se leër het uiteindelik gekyk en is terug na Virginia voordat McClellan dit kon vernietig.Antietam word beskou as 'n oorwinning van die Unie omdat dit Lee se inval in die Noorde gestuit het en Lincoln 'n geleentheid gebied het om sy Emancipation Proclamation aan te kondig. 
Toe die versigtige McClellan nie daarin slaag om Antietam op te volg nie, is hy vervang deur genl.maj. Ambrose Burnside. Burnside is gou verslaan tydens die Slag van Fredericksburg  op 13 Desember 1862, toe meer as 12 000 Unie -soldate tydens herhaaldelike futiele frontaanvalle teen Marye's Heights dood of gewond is. Na die geveg is Burnside vervang deur genl.maj. Joseph Hooker.
Ook Hooker was nie in staat om Lee se leër te verslaan nie, ondanks die getal van die konfederate met meer as twee tot een, sy Chancellorsville -veldtog was ondoeltreffend en hy is verneder in die Slag van Chancellorsville in Mei 1863.  Chancellorsville staan ​​bekend as Lee se "perfekte stryd" 'omdat sy riskante besluit om sy leër in die teenwoordigheid van 'n veel groter vyandelike mag te verdeel, 'n beduidende Konfederale oorwinning tot gevolg gehad het. Genl. Stonewall Jackson is tydens die geveg deur 'n toevallige vriendelike vuur in die arm geskiet en sterf daarna aan komplikasies.  Lee het beroemd gesê: "Hy het sy linkerarm verloor, maar ek het my regterarm verloor."
Die hewigste geveg van die geveg - en die tweede bloedigste dag van die burgeroorlog - het op 3 Mei plaasgevind toe Lee verskeie aanvalle op die Unie -posisie in Chancellorsville geloods het. Dieselfde dag vorder John Sedgwick oor die Rappahannockrivier, verslaan die klein Konfederale mag by Marye's Heights in die Tweede Slag van Fredericksburg en skuif dan na die weste. Die Konfederate het 'n suksesvolle vertragingsaksie in die Slag van Salem -kerk uitgevoer.
Genl Hooker is vervang deur generaal -majoor George Meade tydens Lee se tweede inval in die Noorde, in Junie. Meade verslaan Lee in die Slag van Gettysburg (1 tot 3 Julie 1863).  Dit was die bloedigste slag van die oorlog en is die oorlog se keerpunt genoem. Pickett's Charge op 3 Julie word dikwels beskou as die hoogwatermerk van die Konfederasie, omdat dit dui op die ineenstorting van ernstige Konfederale oorwinningsbedreigings. Lee se leër het 28 000 slagoffers gely (teenoor Meade se 23 000). 
Die Westerse teater verwys na militêre operasies tussen die Appalachian Mountains en die Mississippirivier, insluitend die state Alabama, Georgia, Florida, Mississippi, North Carolina, Kentucky, South Carolina en Tennessee, asook dele van Louisiana.
Die primêre uniemagte in die Westerse teater was die Army of the Tennessee en the Army of the Cumberland, vernoem na die twee riviere, die Tennessee River en Cumberland River. Na die onomwonde val -veldtog van Meade, wend Lincoln hom tot die Western Theatre vir nuwe leierskap. Terselfdertyd het die Konfederale vesting van Vicksburg oorgegee en die Unie beheer oor die Mississippirivier gegee, die westelike Konfederasie permanent geïsoleer en die nuwe leier wat Lincoln benodig, Ulysses S. Grant, opgelewer.
Die primêre konfederale mag in die Westerse teater was die Army of Tennessee. Die leër is op 20 November 1862 gestig toe generaal Braxton Bragg die voormalige leër van Mississippi herdoop het. Terwyl die Konfederale magte talle suksesse in die Oostelike Teater behaal het, is hulle in die Weste baie keer verslaan.
Die belangrikste strateeg en taktikus van die Unie in die Weste was Ulysses S. Grant, wat oorwinnings behaal het by Forts Henry (6 Februarie 1862) en Donelson (11 tot 16 Februarie 1862), wat hom die bynaam 'Onvoorwaardelike oorgawe' Grant gekry het, deur wat die Unie beheer oor die Tennessee- en Cumberlandrivier oorgeneem het. Nathan Bedford Forrest het byna 4 000 Konfederale troepe bymekaargemaak en hulle oor die Cumberland laat ontsnap. Nashville en sentraal Tennessee het dus aan die Unie geval, wat gelei het tot die afskaffing van plaaslike voedselvoorraad en vee en 'n ondergang in die sosiale organisasie.
Leonidas Polk se inval in Columbus het Kentucky se beleid van neutraliteit beëindig en dit teen die Konfederasie gekeer. Grant het riviervervoer en Andrew Foote se geweerbote van die Westelike Flotilla gebruik om die Konfederasie se "Gibraltar of the West" in Columbus, Kentucky, te bedreig. Hoewel Grant in Belmont tereggewys is, het Grant Columbus afgesny. Die Konfederate, sonder hul geweerbote, moes noodgedwonge terugtrek en die Unie neem beheer oor die westelike Kentucky en open Tennessee in Maart 1862.
Tydens die Slag van Shiloh (Pittsburg Landing), in Tennessee in April 1862, het die Konfederate 'n verrassingsaanval gedoen wat die magte van die Unie teen die rivier gestoot het toe die nag val. Die vloot het oornag ekstra versterkings geland, en Grant het teenaanval gekry. Grant en die Unie het 'n deurslaggewende oorwinning behaal - die eerste stryd met die hoë ongevalle wat herhaaldelik sou herhaal.  Die Konfederate verloor Albert Sidney Johnston, beskou as hul beste generaal voor die opkoms van Lee.
Union Navy vang Memphis
Een van die vroeë doelwitte van die Unie in die oorlog was die vang van die Mississippirivier om die Konfederasie in twee te sny. Die Mississippirivier is oopgemaak vir verkeer van die Unie na die suidelike grens van Tennessee met die neem van eiland 10 en New Madrid, Missouri, en daarna Memphis, Tennessee.
In April 1862 verower die Unie -vloot New Orleans.  "Die sleutel tot die rivier was New Orleans, die grootste hawe [en] grootste industriële sentrum in die suide."  Amerikaanse vlootmagte onder Farragut het verby die Konfederale verdediging suid van New Orleans gehardloop. Konfederale magte het die stad verlaat en die Unie 'n kritieke anker in die diep Suide gegee.  wat die magte van die Unie moontlik gemaak het om teen die Mississippi te begin beweeg. Memphis het op 6 Junie 1862 aan die Unie -magte geval en 'n belangrike basis geword vir verdere vordering suid langs die Mississippirivier. Slegs die vestingsstad Vicksburg, Mississippi, het die Unie se beheer oor die hele rivier verhinder.
Bragg se tweede inval in Kentucky in die Confederate Heartland Offensive het aanvanklike suksesse ingesluit, soos Kirby Smith se triomf in die Slag van Richmond en die verowering van die Kentucky -hoofstad Frankfort op 3 September 1862.  Die veldtog het egter geëindig met 'n betekenislose oorwinning oor genl.maj Don Carlos Buell in die Slag van Perryville. Bragg moes noodgedwonge sy poging om Kentucky binne te val en terug te trek, beëindig weens 'n gebrek aan logistieke ondersteuning en 'n gebrek aan infanterie -rekrute vir die Konfederasie in die staat. 
Bragg is in die Battle of Stones River in Tennessee, die hoogtepunt van die Stones River Campaign, verslaan deur genl.maj William Rosecrans. 
Vlootmagte het Grant bygestaan ​​in die lang, komplekse Vicksburg -veldtog wat daartoe gelei het dat die Konfederate oorgegee het by die Slag van Vicksburg in Julie 1863, wat die beheer van die Unie oor die Mississippirivier versterk het en as een van die keerpunte van die oorlog beskou word. 
Die enigste duidelike Konfederale oorwinning in die Weste was die Slag van Chickamauga. Na die suksesvolle Tullahoma -veldtog van Rosecrans, het Bragg, versterk deur generaal -luitenant James Longstreet (uit Lee se weermag in die ooste), Rosecrans verslaan, ondanks die heldhaftige verdedigingsstand van genl.maj. George Henry Thomas.
Rosecrans het teruggetrek na Chattanooga, wat Bragg toe beleër het in die Chattanooga -veldtog. Grant marsjeer na die verligting van Rosecrans en verslaan Bragg tydens die Derde Slag van Chattanooga,  wat uiteindelik veroorsaak dat Longstreet sy Knoxville -veldtog laat vaar en die Konfederale magte uit Tennessee verdryf en 'n roete na Atlanta en die hart van die Konfederasie oopmaak.
Die Trans-Mississippi-teater verwys na militêre operasies wes van die Mississippirivier, insluitend die gebiede wat aan die Stille Oseaan grens.
Die eerste geveg van die Trans-Mississippi-teater was die Slag van Wilson's Creek. Die Konfederate is vroeg in die oorlog uit Missouri verdryf as gevolg van die Slag van Pea Ridge. 
Uitgebreide guerrilla-oorlogvoering het die trans-Mississippi-gebied gekenmerk, aangesien die konfederasie nie die troepe en logistiek gehad het om gereelde leërs te ondersteun wat die beheer van die Unie kan uitdaag nie.  Rondreisende konfederale orkeste soos Quantrill's Raiders het die platteland geterroriseer en militêre installasies sowel as burgerlike nedersettings getref.  Die "Sons of Liberty" en "Order of the American Knights" val pro-Unie mense, verkose ampsdraers en ongewapende uniform soldate aan. Hierdie partydiges kon nie heeltemal uit die deelstaat Missouri verdryf word voordat 'n hele gereelde infanteriedivisie van die Unie betrokke was nie. Teen 1864 het hierdie gewelddadige aktiwiteite die landwye anti-oorlogsbeweging benadeel wat gereël het teen die herverkiesing van Lincoln. Missouri het nie net in die Unie gebly nie, maar Lincoln het 70 persent van die stemme vir herverkiesing geneem. 
Talle kleinskaalse militêre aksies suid en wes van Missouri het probeer om die Indiese gebied en die gebied New Mexico vir die Unie te beheer. Die Slag van Glorieta -pas was die deurslaggewende stryd van die veldtog in New Mexico. Die Unie het die konfederale invalle in New Mexico in 1862 afgeweer, en die ballingskap in Arizona het teruggetrek na Texas. In die Indiese gebied het burgeroorlog tussen stamme uitgebreek. Ongeveer 12 000 Indiese krygers veg vir die Konfederasie en kleiner getalle vir die Unie.  Die prominentste Cherokee was brigadier -generaal Stand Watie, die laaste Konfederale generaal wat oorgegee het. 
Na die val van Vicksburg in Julie 1863, word generaal Kirby Smith in Texas deur Jefferson Davis in kennis gestel dat hy geen verdere hulp van die ooste van die Mississippirivier kan verwag nie. Alhoewel hy nie hulpbronne gehad het om die leërs van die Unie te verslaan nie, het hy 'n formidabele arsenaal by Tyler opgebou, tesame met sy eie Kirby Smithdom -ekonomie, 'n virtuele 'onafhanklike heerskappy' in Texas, insluitend die bou van spoorweë en internasionale smokkelary. Die vakbond het hom nie direk betrek nie.  Die veldtog van die Rooi Rivier in 1864 om Shreveport, Louisiana, te neem, was 'n mislukking en Texas het gedurende die oorlog in Konfederale hande gebly.
Die Lower Seaboard -teater verwys na militêre en vlootoperasies wat naby die kusgebiede van die Suidoos (Alabama, Florida, Louisiana, Mississippi, Suid -Carolina en Texas) sowel as die suidelike deel van die Mississippirivier (Port Hudson en suid) plaasgevind het. . Union Naval -aktiwiteite is bepaal deur die Anaconda -plan.
Een van die vroegste gevegte van die oorlog is in Port Royal Sound, suid van Charleston, gevoer. Die grootste deel van die oorlog langs die kus van Suid -Carolina konsentreer op die vaslegging van Charleston. In 'n poging om Charleston te vang, het die Unie -weermag twee benaderings per land oor James- of Morris -eilande of deur die hawe probeer. Die Konfederate kon egter elke aanval van die Unie terugdryf. Een van die bekendste van die landaanvalle was die Tweede Slag van Fort Wagner, waaraan die 54ste Massachusetts Infanterie deelgeneem het. Die Federale het 'n ernstige nederlaag in hierdie stryd gely, en 1500 man verloor terwyl die Konfederate slegs 175 verloor het.
Fort Pulaski aan die kus van Georgië was 'n vroeë teiken vir die vloot van die Unie. Na die verowering van Port Royal is 'n ekspedisie gereël met ingenieurstroepe onder bevel van kaptein Quincy A. Gillmore, wat 'n konfederale oorgawe gedwing het. Die Unie -leër het die fort vir die res van die oorlog beset nadat dit herstel is.
In April 1862 val 'n vloot taakmag van die Unie onder bevel van bevelvoerder David D. Porter Forts Jackson en St. Philip aan, wat die rivierbenadering na New Orleans vanuit die suide bewaak het. Terwyl 'n deel van die vloot die forte gebombardeer het, het ander vaartuie die obstruksies in die rivier onderbreek en die res van die vloot in staat gestel om stroomopwaarts na die stad te stoom. 'N Unie -leërmag onder bevel van generaal -majoor Benjamin Butler het naby die forte geland en hul oorgawe gedwing. Butler se omstrede bevel oor New Orleans het hom die bynaam "Beast" besorg.
Die jaar daarna het die Unie -leër van die Golf onder bevel van generaal -majoor Nathaniel P. Banks byna agt weke beleër op Port Hudson, die langste beleg in die Amerikaanse militêre geskiedenis. Die Konfederate het probeer verdedig met die Bayou Teche -veldtog, maar het hulle oorgegee na Vicksburg. Hierdie twee oorgawe het die Unie beheer gegee oor die hele Mississippi.
Verskeie klein skermutselings is in Florida gevoer, maar geen groot gevegte nie. Die grootste was die Slag van Olustee vroeg in 1864.
Die Pacific Coast -teater verwys na militêre operasies op die Stille Oseaan en in die state en gebiede wes van die Continental Divide.
Aan die begin van 1864 het Lincoln Grant bevelvoerder van alle leërs van die Unie gemaak. Grant het sy hoofkwartier by die Army of the Potomac gemaak en generaal -majoor William Tecumseh Sherman in bevel van die meeste westerse leërs geplaas. Grant het die konsep van totale oorlog verstaan ​​en saam met Lincoln en Sherman geglo dat slegs die totale nederlaag van die Konfederale magte en hul ekonomiese basis die oorlog sou beëindig.  Dit was 'n totale oorlog, nie om burgerlikes dood te maak nie, maar eerder om voedsel en voer te neem en huise, plase en spoorweë te vernietig, wat Grant gesê het "anders sou die steun van afstigting en rebellie toegestaan ​​word. invloed om die einde te bespoedig. "  Grant het 'n gekoördineerde strategie bedink wat die hele konfederasie uit verskeie rigtings sou tref. Generaals George Meade en Benjamin Butler is beveel om teen Lee naby Richmond te beweeg, generaal Franz Sigel (en later Philip Sheridan) sou die Shenandoah -vallei aanval, generaal Sherman sou Atlanta verower en marsjeer na die see (die Atlantiese Oseaan), generaals George Crook en William W. Averell sou opereer teen spoorlyne in Wes -Virginia, en genl.maj. Nathaniel P. Banks sou Mobile, Alabama, verower. 
Grant se veld oor veldtog
Grant se leër het die Overland -veldtog aangepak met die doel om Lee in die verdediging van Richmond te trek, waar hulle sou probeer om die Konfederale weermag vas te trek en te vernietig. Die Unie -weermag het eers probeer om verby Lee te beweeg en het verskeie gevegte gevoer, veral in die Wildernis, Spotsylvania en Cold Harbour. Hierdie gevegte het groot verliese aan beide kante tot gevolg gehad en het Lee se Konfederate genoodsaak om herhaaldelik terug te val. In die Slag van Yellow Tavern het die Konfederate Jeb Stuart verloor.
'N Poging om Lee uit die suide te oorheers, misluk onder Butler, wat vasgekeer was in die Bermuda Hundred -rivierdraai. Elke geveg het terugslae vir die Unie tot gevolg gehad wat weerspieël wat hulle onder vorige generaals gely het, maar in teenstelling met die vorige generaals het Grant eerder geveg as om terug te trek. Grant was hardnekkig en het Lee se weermag van Noord -Virginia teruggedruk na Richmond. Terwyl Lee besig was om voor te berei vir 'n aanval op Richmond, draai Grant onverwags suidwaarts om die Jamesrivier oor te steek en begin met die uitgerekte beleg van Petersburg, waar die twee leërs meer as nege maande lank met loopgraafoorlogs besig was. 
Sheridan's Valley -veldtog
Grant het uiteindelik 'n bevelvoerder, generaal Philip Sheridan, gevind wat aggressief genoeg was om te heers in die Vallei -veldtogte van 1864. Sheridan is aanvanklik afgeweer tydens die Slag van New Market deur die voormalige Amerikaanse vise -president en die konfederale genl John C. Breckinridge. Die Slag om die Nuwe Mark was die Konfederasie se laaste groot oorwinning in die oorlog en het 'n aanklag van tiener -VMI -kadette ingesluit. Nadat hy sy pogings verdubbel het, verslaan Sheridan genl.maj. Jubal A. Vroeg in 'n reeks gevegte, insluitend 'n finale beslissende nederlaag tydens die Slag van Cedar Creek. Sheridan het daarna die landboubasis van die Shenandoah -vallei vernietig, 'n strategie soortgelyk aan die taktiek wat Sherman later in Georgië gebruik het. 
Intussen manoeuvreer Sherman van Chattanooga na Atlanta en verslaan die Konfederale Generaals Joseph E. Johnston en John Bell Hood langs die pad. Die val van Atlanta op 2 September 1864 het die herverkiesing van Lincoln as president gewaarborg.  Hood verlaat die Atlanta -omgewing om rond te swaai en Sherman se toevoerlyne te bedreig en Tennessee binne die Franklin - Nashville -veldtog binne te val. Die generaal -majoor van die Unie, John Schofield, het Hood in die Slag van Franklin verslaan, en George H. Thomas het Hood 'n massiewe nederlaag in die Slag van Nashville toegedien, wat Hood se leër effektief vernietig het. 
Sherman se weermag het Atlanta, en sy voorraad, verlaat en met 'n onbekende bestemming opgeruk en ongeveer 20 persent van die plase in Georgië in sy "March to the Sea" gemors. Hy bereik die Atlantiese Oseaan in Savannah, Georgia, in Desember 1864. Sherman se leër is gevolg deur duisende vrygemaakte slawe. Daar was geen groot gevegte tydens die Maart nie. Sherman draai noord deur Suid -Carolina en Noord -Carolina om die lyn van die Konfederale Virginia uit die suide te benader, wat die druk op Lee se leër verhoog. 
Die Waterloo van die Konfederasie
Lee se leër, uitgedun deur verlatenheid en ongevalle, was nou baie kleiner as dié van Grant. 'N Laaste poging van die Konfederale om die Unie se houvas op Petersburg te verbreek, misluk tydens die beslissende Slag van Five Forks (soms "die Waterloo van die Konfederasie") op 1 April. Dit beteken dat die Unie nou die hele omtrek rondom Richmond-Petersburg heeltemal beheer het dit van die Konfederasie afsny. In die besef dat die hoofstad nou verlore was, besluit Lee om sy leër te ontruim. Die Konfederale hoofstad val op die Union XXV Corps, bestaande uit swart troepe. Die oorblywende Konfederale eenhede vlug wes na 'n nederlaag by Sayler's Creek. 
Aanvanklik was Lee nie van plan om oor te gee nie, maar was van plan om in die dorp Appomattox Court House te hergroepeer, waar voorrade wag en dan die oorlog voortsit. Grant het Lee gejaag en voor hom ingeklim sodat Lee se weermag by die Appomattox Court House kom, omring. Na 'n aanvanklike geveg besluit Lee dat die geveg nou hopeloos is en gee sy leër van Noord -Virginia op 9 April 1865 by die McLean House oor.  In 'n tradisionele gebaar en as 'n teken van Grant se respek en afwagting om die konfederale state op 'n vreedsame wyse aan die Unie te herstel, is Lee toegelaat om sy swaard en sy perd, Traveler, te behou. Sy manne is vrygelaat en 'n ketting konfederale oorgawe het begin. 
Op 14 April 1865 is president Lincoln geskiet deur John Wilkes Booth, 'n suidelike simpatiseerder. Lincoln is vroeg die volgende oggend dood. Lincoln se vise-president, Andrew Johnson, is ongedeerd omdat sy toekomstige moordenaar, George Atzerodt, sy senuwees verloor het, en hy is onmiddellik as president ingesweer. Intussen het die konfederale magte in die suide oorgegee toe die nuus van Lee se oorgawe hulle bereik het.  Op 26 April 1865, dieselfde dag as Boston Corbett Booth by 'n tabakskuur vermoor het, het generaal Joseph E. Johnston bykans 90 000 man van die Army of Tennessee oorgegee aan generaal-majoor William Tecumseh Sherman op Bennett Place naby die huidige Durham, Noord-Carolina. Dit was die grootste oorgawe van die Konfederale magte. Op 4 Mei het alle oorblywende Konfederale magte in Alabama en Mississippi oorgegee. President Johnson het op 9 Mei 1865 amptelik 'n einde gemaak aan die opstand, die konfederale president, Jefferson Davis, is die volgende dag gevange geneem.   Op 2 Junie het Kirby Smith sy troepe amptelik oorgegee in die Trans-Mississippi-departement.  Op 23 Junie het Stand Watie, leier van Cherokee, die laaste Konfederale generaal geword wat sy magte oorgegee het.  Die finale Konfederale oorgawe was deur die Shenandoah op 6 November 1865, wat alle vyandelikhede van die vierjarige oorlog tot 'n einde gebring het. 
Verduidelik die oorwinning van die Unie
Die oorsake van die oorlog, die redes vir die uitkoms daarvan, en selfs die naam van die oorlog self, is vandag onderwerpe vir langdurige twis. Die Noord- en Weste het ryk geword terwyl die eens ryk Suid 'n eeu lank arm geword het. Die nasionale politieke mag van die slawe -eienaars en die ryk Suidlanders het geëindig. Geskiedkundiges is minder seker oor die resultate van die naoorlogse heropbou, veral met betrekking tot die tweedeklas burgerskap van die vrymanne en hul armoede. 
Geskiedkundiges het gedebatteer of die Konfederasie die oorlog kon wen. Die meeste geleerdes, insluitend James McPherson, beweer dat die Konfederale oorwinning ten minste moontlik was. McPherson voer aan dat die voordeel van die Noorde in bevolking en hulpbronne Noordelike oorwinning waarskynlik, maar nie gewaarborg nie, gemaak het. Hy voer ook aan dat as die Konfederasie met onkonvensionele taktiek geveg het, hulle makliker lank genoeg sou kon uithou om die Unie uit te put. 
Konfederate hoef nie vyandelike gebied binne te val en in te hou om te wen nie, maar hoef slegs 'n verdedigende oorlog te voer om die Noorde te oortuig dat die wenprys te hoog is. Die Noorde moes groot dele van die vyandelike gebied verower en vashou en die Konfederale leërs verslaan om te wen.  Lincoln was nie 'n militêre diktator nie en kon slegs aanhou om die oorlog te veg, solank die Amerikaanse publiek 'n voortsetting van die oorlog ondersteun. Die Konfederasie het egter probeer om onafhanklikheid te wen deur 'n langdurige Lincoln, maar nadat Atlanta geval het en Lincoln McClellan in die verkiesing van 1864 verslaan het, het alle hoop op 'n politieke oorwinning vir die Suide geëindig. Op daardie stadium het Lincoln die steun van die Republikeine, Oorlogsdemokrate, die grensstate, geëmansipeerde slawe en die neutraliteit van Brittanje en Frankryk verseker. Deur die Demokrate en McClellan te verslaan, het hy ook die Copperheads en hul vredesplatform verslaan. 
Vergelyking van Unie en Konfederasie, 1860–1864 
Bevolking 1860 22,100,000 (71%) 9,100,000 (29%)
1864 28 800 000 (90%) [k] 3,000,000 (10%) 
Vry 1860 21,700,000 (81%) 5,600,000 (19%)
Slaaf 1860 490,000 (11%) 3,550,000 (89%)
1864 verwaarloosbaar 1 900 000 [l]
Soldate 1860–64 2,100,000 (67%) 1,064,000 (33%)
Spoorwegmyl 1860 21,800 (71%) 8,800 (29%)
1864 29,100 (98%)  verwaarloosbaar
Vervaardigings 1860 90% 10%
Wapenproduksie 1860 97% 3%
Katoen bale 1860 verwaarloosbaar 4,500,000
1864 300,000 verwaarloosbaar
Uitvoer 1860 30% 70%
Sommige geleerdes beweer dat die Unie 'n onoorkomelike langtermynvoordeel bo die Konfederasie in industriële sterkte en bevolking gehad het. Konfederale optrede, beweer hulle, het die nederlaag net vertraag.   Burgeroorlog -historikus Shelby Foote het hierdie siening kortliks uitgespreek: "Ek dink dat die Noorde daardie oorlog met een hand agter sy rug gevoer het. As daar meer suidelike oorwinnings was, en nog baie meer, sou die noorde eenvoudig Hy het die ander hand agter sy rug uitgesteek. Ek dink nie die Suide het ooit 'n kans gehad om daardie oorlog te wen nie. " 
'N Minderheidsbeskouing onder historici is dat die Konfederasie verloor het omdat, soos E. Merton Coulter dit gestel het, "mense nie hard genoeg en lank genoeg gedoen het om te wen nie."   Volgens Charles H. Wilson, in Die ineenstorting van die Konfederasie, "moet interne konflik prominent voorkom in enige verklaring van die Konfederale nederlaag."  Die marxistiese historikus Armstead Robinson stem saam en wys op klaskonflik in die Konfederale weermag tussen die slawe-eienaars en die groter aantal nie-eienaars. Hy voer aan dat die soldate wat nie eienaar is nie, verbitterd geraak het oor die stryd om slawerny te behou en minder entoesiasties geveg het. Hy skryf die groot Konfederale nederlae in 1863 by Vicksburg en Missionary Ridge toe aan hierdie klaskonflik.  Die meeste historici verwerp egter die argument.  McPherson, nadat hy duisende briewe gelees het wat deur die Konfederale soldate geskryf is, het sterk patriotisme gevind wat tot die einde toe voortduur, en hulle het werklik geglo dat hulle veg vir vryheid en vryheid. Selfs terwyl die Konfederasie in 1864–65 sigbaar in duie stort, sê hy dat die meeste Konfederale soldate hard baklei het.  Historikus Gary Gallagher noem generaal Sherman wat vroeg in 1864 gesê het: "Dit lyk asof die duiwels 'n vasberadenheid het wat nie anders as om bewonder te kan word nie." Ondanks hul verlies aan slawe en rykdom, met hongersnood wat dreig, het Sherman voortgegaan, "maar ek sien geen teken van teleurstelling nie-'n paar paar woestyne-baie moeg vir oorlog, maar die massas was vasbeslote om dit te beveg." 
Belangrik was ook die welsprekendheid van Lincoln om die nasionale doel te rasionaliseer en sy vaardigheid om die grensstate tot die Unie te verbind. Die Emancipation Proclamation was 'n effektiewe gebruik van die president se oorlogsmagte.  Die Konfederale regering het misluk in sy poging om Europa militêr by die oorlog betrokke te kry, veral Brittanje en Frankryk. Suidelike leiers moes Europese moondhede kry om die blokkade wat die Unie rondom die suidelike hawens en stede geskep het, te help opbreek. Lincoln se vlootblokkade was 95 persent effektief om handelsgoedere te stop, gevolglik het invoer en uitvoer na die suide aansienlik afgeneem. Die oorvloed van Europese katoen en die vyandigheid van Brittanje teenoor die instelling van slawerny, tesame met die seeblokkades van die Atlantiese Oseaan en die Golf van Mexiko, het die kans aansienlik verminder dat Brittanje of Frankryk die oorlog sou betree. 
Die historikus Don Doyle het aangevoer dat die oorwinning van die Unie 'n groot impak op die verloop van die wêreldgeskiedenis gehad het.  Die oorwinning van die Unie het populêre demokratiese magte aangevuur. 'N Konfederale oorwinning, aan die ander kant, sou 'n nuwe geboorte van slawerny beteken het, nie vryheid nie. Die historikus Fergus Bordewich, wat Doyle volg, voer aan dat:
Die oorwinning van die Noorde het beslis die duursaamheid van die demokratiese regering bewys. Konfederale onafhanklikheid, daarenteen, sou 'n Amerikaanse model vir reaksionêre politiek en rasgebaseerde onderdrukking daargestel het wat waarskynlik 'n internasionale skaduwee in die twintigste eeu en miskien daarna sou werp. "
Geleerdes het gedebatteer wat die gevolge van die oorlog op politieke en ekonomiese mag in die Suide was.  Die heersende siening is dat die suidelike planterelite sy kragtige posisie in die Suide behou het.  'n Studie van 2017 daag dit egter uit en merk op dat terwyl sommige suidelike elite hul ekonomiese status behou het, die onrus van die 1860's groter geleenthede vir ekonomiese mobiliteit in die Suide as in die Noorde geskep het. 
Die oorlog het ten minste 1 030 000 slagoffers (3 persent van die bevolking) tot gevolg gehad, waaronder ongeveer 620 000 soldate-twee derdes weens siektes-en 50 000 burgerlikes.  Historikus van die Binghamton -universiteit, J. David Hacker, glo dat die aantal sterftes by soldate ongeveer 750,000 was, 20 persent hoër as wat tradisioneel geraam is, en moontlik so hoog as 850,000.   Die oorlog was verantwoordelik vir meer Amerikaanse sterftes as in alle ander Amerikaanse oorloë saam tot die Viëtnam -oorlog.  [m]
Op grond van die sensusgetalle van 1860 sterf 8 persent van alle wit mans van 13 tot 43 jaar in die oorlog, waaronder 6 persent in die noorde en 18 persent in die suide.   Ongeveer 56 000 soldate is tydens die oorlog in gevangeniskampe dood.  Na raming het 60 000 mans ledemate in die oorlog verloor. 
Die weermag van die vakbond, wat 15 persent van die meer as twee miljoen wat gedien het, bedra, is soos volg verdeel: 
110 070 sterf in aksie (67 000) of sterf aan wonde (43 000).
199 790 sterf aan siekte (75 persent was as gevolg van die oorlog, die res sou in elk geval in die burgerlike lewe plaasgevind het)
24 866 sterf in Konfederale gevangeniskampe
9 058 sterf deur ongelukke of verdrinking
15 741 ander/onbekende sterftes
359 528 totaal dood
Daarbenewens was daar 4,523 sterftes in die vloot (2,112 in die geveg) en 460 in die mariniers (148 in die geveg). 
Swart troepe maak 10 persent van die dodetal uit die Unie uit, dit was 15 persent van die sterftes aan siektes, maar minder as 3 persent van die wat in die geveg dood is.  Die verliese onder Afro -Amerikaners was groot. In die afgelope anderhalf jaar en uit alle gerapporteerde ongevalle het ongeveer 20 persent van alle Afro -Amerikaners wat by die weermag ingeskryf is, hul lewens verloor tydens die burgeroorlog. Hulle sterftesyfer was aansienlik hoër as wit soldate. Terwyl 15,2% van die vrywilligers in die Verenigde State en slegs 8,6% van die blanke troepe van die gewone leërs gesterf het, sterf 20,5% van die gekleurde troepe in die Verenigde State. : 16
Konfederale rekords wat deur die historikus William F. Fox opgestel is, bevat 74 524 dood en sterf aan wonde en 59 292 sterf aan siektes. Deur Konfederale ramings van gevegsverliese in te sluit, waar geen rekords bestaan ​​nie, sou die konfederale dodetal op 94 000 dood en aan wonde gesterf het. Dit sluit egter nie die 30 000 sterftes van die konfederale troepe in gevangenisse uit nie, wat die minimum aantal sterftes tot 290,000 sou verhoog.
Die National Park Service van die Verenigde State gebruik die volgende syfers in sy amptelike opsomming van oorlogsverliese: 
110 100 dood in aksie
224 580 sterftes aan siektes
275 154 gewondes in aksie
211 411 gevange geneem (waaronder 30 192 wat as krygsgevangenes gesterf het)
94 000 sterf in aksie
164 000 sterftes aan siektes
194 026 gewondes in aksie
462 634 gevange geneem (insluitend 31 000 wat as krygsgevangenes gesterf het)
Alhoewel die getalle van 360,000 weermagsterftes vir die Unie en 260,000 vir die Konfederasie algemeen aangehaal word, is dit onvolledig. Behalwe dat baie konfederale rekords ontbreek, deels as gevolg van die konfederale weduwees wat nie sterftes aangemeld het nie omdat hulle nie in aanmerking kom vir voordele nie, het albei leërs slegs troepe getel wat tydens hul diens gesterf het en nie die tienduisende wat aan wonde of siektes gesterf het nadat hulle ontslaan. Dit gebeur dikwels slegs 'n paar dae of weke later. Francis Amasa Walker, superintendent van die sensus van 1870, het sensus en algemene chirurg -data gebruik om 'n minimum van 500,000 militêre sterftes in die Unie en 350,000 konfederale militêre sterftes te skat, vir 'n totale dodetal van 850,000 soldate. Terwyl Walker se ramings oorspronklik van die hand gewys is weens die onder telling van die 1870 -sensus, is daar later bevind dat die sensus slegs met 6,5% af was en dat die data wat Walker gebruik het, ongeveer akkuraat sou wees. 
Deur die aantal dooies te ontleed deur middel van sensusdata om die afwyking van die sterftesyfer van mans in die stryd teen die norm te bereken, dui daarop dat minstens 627,000 en hoogstens 888,000, maar waarskynlik 761,000 soldate, tydens die oorlog gesterf het.  Dit sou neerkom op ongeveer 350,000 Konfederale en 411,000 Unie -militêre sterftes, vergeleke met die verhouding van die Unie tot die Konfederale strydverliese.
Sterftes onder voormalige slawe was baie moeiliker om te skat, vanweë die gebrek aan betroubare sensusdata destyds, hoewel dit bekend was dat dit aansienlik was, aangesien voormalige slawe vrygelaat is of in groot getalle ontsnap het in 'n gebied waar die Unie -leër dit gedoen het nie genoeg skuiling, dokters of kos vir hulle het nie. Professor James Downs van die Universiteit van Connecticut verklaar dat tienduisende tot honderdduisende slawe tydens die oorlog gesterf het as gevolg van siektes, hongersnood of blootstelling, en dat as hierdie sterftes in die totaal van die oorlog getel word, die dodetal meer as 1 miljoen sou wees. 
Die verliese was veel hoër as tydens die onlangse nederlaag van Mexiko, wat tussen 1846 en 1848 ongeveer dertienduisend Amerikaanse sterftes insluit, waaronder minder as tweeduisend in die geveg. Een rede vir die groot aantal sterftes tydens die oorlog was die voortgesette gebruik taktiek soortgelyk aan dié van die Napoleontiese oorloë aan die begin van die eeu, soos aanklag. Met die koms van meer akkurate geweervate, Minié -balle en (naby die einde van die oorlog vir die leër van die Unie) herhalende vuurwapens soos die Spencer Repeating Rifle en die Henry Repeating Rifle, is soldate afgemaai toe hulle in toue in die oopte gestaan ​​het . Dit het gelei tot die aanvaarding van loopgraafoorlogvoering, 'n gevegstyl wat 'n groot deel van die Eerste Wêreldoorlog gedefinieer het. 
Slawerny vir die 3,5 miljoen swartes van die Konfederasie het effektief in elke gebied geëindig toe die leërs van die Unie aangekom het, was hulle byna almal bevry deur die Emancipation Proclamation. Slawe in die grensstate en diegene wat in 'n voormalige konfederale gebied geleë was wat voor die emansipasieverklaring beset was, is bevry deur staatsoptrede of (op 6 Desember 1865) deur die dertiende wysiging. 
Die oorlog vernietig baie van die rykdom wat in die Suide bestaan ​​het. Alle opgehoopte beleggings Konfederale effekte is verbeur die meeste banke en spoorweë was bankrot. Die inkomste per persoon in die Suide het tot minder as 40 persent van die in die noorde gedaal, 'n toestand wat tot ver in die 20ste eeu geduur het. Die suidelike invloed in die Amerikaanse federale regering, wat voorheen beskou is, het aansienlik verminder tot in die laaste helfte van die 20ste eeu. 
Slawerny as 'n oorlogskwessie
Die afskaffing van slawerny was van die begin af nie 'n doel van die Unie -oorlog nie, maar dit het vinnig een geword.  Lincoln se aanvanklike bewerings was dat die behoud van die Unie die sentrale doel van die oorlog was.  Daarteenoor beskou die Suide homself as 'n stryd om slawerny te behou.  Alhoewel nie alle Suidlanders hulself as slawe beskou nie, het die meeste offisiere en meer as 'n derde van die leër in Lee se weermag noue familiebande met slawerny gehad. Vir Noordelinge was die motivering in die eerste plek om die Unie te bewaar, nie om slawerny af te skaf nie.  Namate die oorlog egter voortgesit het, het dit duidelik geword dat slawerny die sentrale faktor van die konflik was. Lincoln en sy kabinet het die beëindiging van slawerny tot 'n oorlogsdoel gemaak, wat uitgeloop het op die Emancipation Proclamation.   Lincoln se besluit om die Emancipation Proclamation uit te reik, het sowel die Vrededemokrate ("Copperheads") as die oorlogsdemokrate woedend gemaak, maar die meeste Republikeine het die krag gegee.  Deur te waarsku dat vrye swartes die Noorde sou oorstroom, het die Demokrate winste behaal tydens die verkiesings van 1862, maar hulle het nie beheer oor die kongres verkry nie. Die Republikeine se teenargument dat slawerny die steunpilaar van die vyand was, het geleidelik steun gekry, en die Demokrate het beslis beslissend verloor tydens die verkiesings van 1863 in die noordelike deelstaat Ohio toe hulle probeer om die anti-swart sentiment op te wek. 
Die Emancipation Proclamation het Afro-Amerikaners, vrye swartes en ontsnapte slawe, in staat gestel om by die Unie-leër aan te sluit. Ongeveer 190 000 het as vrywilligers gewerk, wat die getalvoordeel wat die leërs van die Unie geniet bo die Konfederate, verder versterk het, wat nie die gelyke mannekragbron durf navolg het nie, uit vrees om die legitimiteit van slawerny fundamenteel te ondermyn. [n]
Gedurende die burgeroorlog was die sentiment oor slawe, slawerny en emansipasie in die Verenigde State verdeeld. Lincoln se vrese om van slawerny 'n oorlogskwessie te maak, was gebaseer op 'n harde werklikheid: afskaffing geniet nie groot steun in die weste, die gebiede en die grensstate nie.   In 1861 was Lincoln bekommerd dat voortydige pogings tot emansipasie die verlies van die grensstate sou beteken, en dat 'om Kentucky te verloor amper dieselfde is as om die hele wedstryd te verloor'.  Copperheads en 'n paar oorlogs -demokrate het emansipasie gekant, hoewel laasgenoemde dit uiteindelik aanvaar het as deel van die totale oorlog wat nodig was om die Unie te red. 
Aanvanklik het Lincoln pogings tot emansipasie deur die oorlogsekretaris Simon Cameron en generaals John C. Frémont (in Missouri) en David Hunter (in Suid -Carolina, Georgia en Florida) om die lojaliteit van die grensstate en die oorlogsdemokrate te behou, omgekeer. Lincoln het die grensstate gewaarsku dat 'n meer radikale tipe emansipasie sou plaasvind as sy geleidelike plan gebaseer op vergoedde emansipasie en vrywillige kolonisasie verwerp word.  Maar slegs die District of Columbia aanvaar Lincoln se geleidelike plan, wat deur die kongres uitgevaardig is. Toe Lincoln sy kabinet vertel van sy voorgestelde emansipasie -afkondiging, het Seward Lincoln aangeraai om op 'n oorwinning te wag voordat hy dit uitreik, anders sou dit lyk as 'ons laaste gil op die terugtog'.  Lincoln het die grondslag gelê vir openbare steun in 'n ope brief wat in die afskaffingskoerant Horace Greeley gepubliseer is. 
In September 1862 bied die Slag van Antietam hierdie geleentheid, en die daaropvolgende Oorlogsgoewerskonferensie het ondersteuning vir die afkondiging bygevoeg.  Lincoln het sy voorlopige Emancipation Proclamation op 22 September 1862 en sy laaste Emancipation Proclamation op 1 Januarie 1863 uitgereik. In sy brief aan Albert G. Hodges verduidelik Lincoln sy oortuiging dat "As slawerny nie verkeerd is nie, is niks verkeerd nie En ek het nog nooit verstaan ​​dat die presidensie my 'n onbeperkte reg verleen het om amptelik op hierdie oordeel en gevoel te handel nie. 
Lincoln se gematigde benadering het daartoe gelei dat grensstate, oorlogs -demokrate en geëmansipeerde slawe tot die Unie kon veg. Die Unie-beheerde grensstate (Kentucky, Missouri, Maryland, Delaware en Wes-Virginia) en gebiede wat deur die Unie beheer word rondom New Orleans, Norfolk en elders, is nie onder die Emancipation Proclamation gedek nie. Almal het alleen slawerny afgeskaf, behalwe Kentucky en Delaware.  Tog het die verkondiging nie universele steun geniet nie. Dit veroorsaak baie onrus in die Westerse state, waar rassistiese sentimente tot groot vrees vir afskaffing gelei het. Daar was 'n mate van kommer dat die afkondiging sou lei tot die afskeiding van Westerse state, en dit het daartoe gelei dat die Unie -troepe in Illinois gestasioneer sou word in geval van opstand. 
Aangesien die emansipasieverklaring gebaseer was op die president se oorlogsmagte, het dit destyds slegs grondgebied ingesluit wat destyds deur die konfederate besit is. Die afkondiging het egter 'n simbool geword van die toenemende verbintenis van die Unie om emansipasie by die definisie van vryheid van die Unie te voeg.  Die Emancipation Proclamation het die Konfederasie se hoop grootliks verminder om hulp van Brittanje of Frankryk te kry.  Teen laat 1864 speel Lincoln 'n leidende rol om die kongres te laat stem vir die dertiende wysiging, wat emansipasie universeel en permanent gemaak het. 
Die oorlog het die Suide heeltemal verwoes en ernstige vrae gestel oor hoe die Suide weer by die Unie geïntegreer sou word. Heropbou het tydens die oorlog begin, met die Emancipation Proclamation van 1 Januarie 1863, en dit het tot 1877 voortgeduur. Wysigings "aan die Grondwet: die 13de wat slawerny verbied (1865), die 14de wat burgerskap aan slawe waarborg (1868) en die 15de wat stemreg vir slawe verseker (1870). Vanuit die perspektief van die Unie was die doelwitte van heropbou om die oorwinning van die Unie op die slagveld te konsolideer deur die Unie te herenig om 'n 'republikeinse regeringsvorm' vir die voormalige Konfederale state te waarborg, en om slawerny permanent te beëindig-en die status van semi-slawerny te voorkom . 
President Johnson het 'n ligte benadering gevolg en het die bereiking van die vernaamste oorlogsdoelwitte in 1865 verwesenlik toe elke voormalige rebellestaat afstigting verwerp en die dertiende wysiging bekragtig het. Radikale Republikeine eis bewys dat die Konfederale nasionalisme dood is en dat die slawe werklik vry is. Hulle het na die verkiesing in 1866 na vore gekom en baie van Johnson se werk ongedaan gemaak. In 1872 het die 'Liberale Republikeine' aangevoer dat die oorlogsdoelwitte bereik is en dat heropbou moet eindig. Hulle het 'n presidensiële kaartjie in 1872 gehardloop, maar is beslissend verslaan. In 1874 neem die Demokrate, hoofsaaklik die suide, die beheer oor die kongres en verset teen enige heropbou. Die kompromie van 1877 is afgesluit met 'n nasionale konsensus dat die burgeroorlog uiteindelik geëindig het.  Met die onttrekking van federale troepe het blankes egter beheer oor elke suidelike wetgewer oorgeneem, die Jim Crow -tydperk van ontevredenheid en regsafskeiding is ingelui.
Die burgeroorlog sou in die komende jare 'n groot impak op die Amerikaanse politiek hê. Baie veterane aan beide kante is daarna verkies tot politieke amp, waaronder vyf Amerikaanse presidente: generaal Ulysses Grant, Rutherford B. Hayes, James Garfield, Benjamin Harrison en William McKinley. 
Die Burgeroorlog is een van die belangrikste gebeurtenisse in die Amerikaanse kollektiewe geheue. Daar is ontelbare standbeelde, herdenkings, boeke en argiefversamelings. Die geheue bevat die tuisfront, militêre aangeleenthede, die behandeling van soldate, lewend en dood, in die nasleep van die oorlog, uitbeeldings van die oorlog in letterkunde en kuns, evaluerings van helde en skurke en oorwegings van die morele en politieke lesse van die oorlog. Die laaste tema bevat morele evaluerings van rassisme en slawerny, heldemoed in die geveg en heldemoed agter die lyne, en die kwessies van demokrasie en minderheidsregte, sowel as die idee van 'n 'Empire of Liberty' wat die wêreld beïnvloed. 
Professionele historici het baie meer aandag gegee aan die oorsake van die oorlog as aan die oorlog self. Militêre geskiedenis het grootliks buite die akademie ontwikkel, wat gelei het tot 'n vermeerdering van studies deur nie-geleerdes wat nogtans vertroud is met die primêre bronne en baie aandag gee aan gevegte en veldtogte, en wat skryf vir die algemene publiek, eerder as die wetenskaplike gemeenskap. Bruce Catton en Shelby Foote is een van die bekendste skrywers.   Feitlik elke belangrike figuur in die oorlog, beide Noord en Suid, het 'n ernstige biografiese studie ondergaan. 
Die herinnering aan die oorlog in die blanke suide het gekristalliseer in die mite van die 'Lost Cause': dat die Konfederale saak regverdig en heldhaftig was. Die mite het geslagte lank identiteit en streeksverhoudinge gevorm.  Alan T. Nolan merk op dat die Lost Cause uitdruklik 'n rasionalisering was, 'n bedekking om die naam en roem te bevestig 'van diegene wat in opstand was. Sommige bewerings draai oor die onbeduidendheid van slawerny, en sommige appèlle beklemtoon kulturele verskille tussen Noord en Suid, maar die militêre konflik deur konfederale akteurs word in elk geval geïdealiseer, maar afskeiding is wettig.  Nolan voer aan dat die aanneming van die Lost Cause -perspektief die hereniging van die noorde en die suide vergemaklik het terwyl hy die 'wrede rassisme' van die 19de eeu verskoon het, en die swart Amerikaanse vordering opgeoffer het vir die hereniging van die blanke. Hy beskou die verlore oorsaak ook as 'n karikatuur van die waarheid. Hierdie karikatuur gee in elke geval 'n verkeerde voorstelling en verdraai die feite van die saak ".  The Lost Cause -mite is geformaliseer deur Charles A. Beard en Mary R. Beard, wie se Die opkoms van die Amerikaanse beskawing (1927) het 'Beardian historiography' tot stand gebring. The Beards verkleineer aan slawerny, afskaffing en kwessies van moraliteit. Alhoewel hierdie interpretasie in die veertigerjare deur die baard laat vaar is, en deur historici oor die algemeen in die vyftigerjare, is die Beard -temas nog steeds weergalm onder Lost Cause -skrywers.  
Behoud van die slagveld
Die eerste pogings tot die bewaring en herdenking van die burgeroorlog het plaasgevind tydens die oorlog self met die oprigting van nasionale begraafplase in Gettysburg, Mill Springs en Chattanooga. Soldate het begin met die oprig van merkers op slagvelde wat begin het met die eerste slag by Bull Run in Julie 1861, maar die oudste monument wat oorleef het, is die Hazen Brigade -monument naby Murfreesboro, Tennessee, wat in die somer van 1863 deur soldate in die unie -kolonel William B. Hazen se brigade gebou is om die plek te merk waar hulle hul dooies begrawe het na die Slag van Stonesrivier.  In die 1890's het die regering van die Verenigde State vyf burgeroorloggevegparke onder die jurisdiksie van die oorlogsdepartement gestig, begin met die oprigting van die Chickamauga en Chattanooga National Military Park in Tennessee en die Antietam National Battlefield in Maryland in 1890. Die Shiloh National Military Park is in 1894 gestig, gevolg deur die Gettysburg National Military Park in 1895 en Vicksburg National Military Park in 1899. In 1933 is hierdie vyf parke en ander nasionale monumente na die jurisdiksie van die National Park Service oorgeplaas.  Die Amerikaanse Battlefield Trust was die belangrikste onder moderne pogings om die burgeroorlogsterreine te bewaar, met meer as 130 slagvelde in 24 state.   Die vyf groot slagveldparke van die Burgeroorlog wat deur die National Park Service bedryf word (Gettysburg, Antietam, Shiloh, Chickamauga/Chattanooga en Vicksburg) het gesamentlik 3,1 miljoen besoekers in 2018 gehad, 'n afname van 70% van 10,2 miljoen in 1970. 
Die Amerikaanse burgeroorlog is herdenk in baie hoedanighede, van die heropvoering van gevegte tot standbeelde en gedenksale wat opgerig is, films wat vervaardig is, tot seëls en muntstukke met temas van die burgeroorlog, wat almal gehelp het om die openbare geheue te vorm. Hierdie gevarieerde koms het in groter afmetings plaasgevind tydens die 100ste en 150ste herdenking.  Hollywood se opvatting oor die oorlog was veral invloedryk in die vorming van die openbare geheue, soos gesien in filmklassieke soos Die geboorte van 'n nasie (1915), Weg met die wind (1939), en meer onlangs Lincoln (2012). Ken Burns se PBS -televisiereeks Die Burgeroorlog (1990) word veral goed onthou, hoewel dit gekritiseer word vanweë die geskiedskrywing daarvan.  
Talle tegnologiese innovasies tydens die burgeroorlog het 'n groot impak op die 19de-eeuse wetenskap gehad. Die Burgeroorlog was een van die vroegste voorbeelde van 'n 'industriële oorlog', waarin tegnologiese mag gebruik word om militêre oppergesag in 'n oorlog te bereik.  Nuwe uitvindings, soos die trein en telegraaf, het soldate, voorrade en boodskappe afgelewer in 'n tyd toe perde as die vinnigste manier van reis beskou is.   Dit was ook in hierdie oorlog toe lande die eerste keer lugoorlogvoering, in die vorm van verkenningsballonne, vir 'n beduidende effek gebruik het.  Dit was die eerste aksie waarby stoom-aangedrewe ystergedrewe oorlogskepe betrokke was in die geskiedenis van vlootoorlogs.  Herhalende vuurwapens soos die Henry-geweer, Spencer-geweer, Colt-rewolwergeweer, Triplett en Scott-karabyn en ander, verskyn die eerste keer tydens die burgeroorlog, dit was 'n revolusionêre uitvinding wat binnekort die neus-laai- en enkelslag-vuurwapens in oorlogvoering sou vervang . Die oorlog was ook die eerste verskyning van vinnige vuurwapens en masjiengewere, soos die Agar-geweer en die Gatling-geweer. 
Die Burgeroorlog is een van die mees bestudeerde gebeurtenisse in die Amerikaanse geskiedenis, en die versameling kulturele werke daar rondom is enorm.  Hierdie afdeling gee 'n verkorte oorsig van die belangrikste werke.
Die opkoms en ondergang van die Konfederale Regering (1881) deur Jefferson Davis
Die privaat geskiedenis van 'n veldtog wat misluk het (1885) deur Mark Twain
Texar's Revenge, of, North Against South (1887) deur Jules Verne
'N Voorval by Owl Creek Bridge (1890) deur Ambrose Bierce
Die rooi kenteken van moed (1895) deur Stephen Crane
Weg met die wind (1936) deur Margaret Mitchell
Noord en Suid (1982) deur John Jakes
Die geboorte van 'n nasie (1915, VS)
Die generaal (1926, VS)
Operateur 13 (1934, VS)
Weg met die wind (1939, VS)
Die rooi kenteken van moed (1951, VS)
Die Perdesoldate (1959, VS)
Shenandoah (1965, VS)
Die goeie, die slegte en die lelike (1966, Italië-Spanje-FRG)
Die Beguiled (1971, VS)
Eer (1989, VS)
Die Burgeroorlog (1990, VS)
Gettysburg (1993, VS)
Die Laaste Outlaw (1993, VS)
Ry saam met die duiwel (1999, VS)
Koue berg (2003, VS)
Gode ​​en generaals (2003, VS)
Noord en Suid (miniserie)
Lincoln (2012, VS)
12 jaar 'n slaaf (2013, VS)
Vrystaat Jones (2016, VS)
Die Beguiled (2017, VS)
Noord en suid (1989, FR)
Sid Meier's Gettysburg! (1997, VS)
Sid Meier se Antietam! (1999, VS)
Amerikaanse verowering: verdeelde nasie (2006, VS)
Forge of Freedom: Die Amerikaanse burgeroorlog (2006, VS)
The History Channel: Civil War - A Nation Divided (2006, VS)
Ageod se Amerikaanse burgeroorlog (2007, VS/FR)
Geskiedenis Burgeroorlog: geheime missies (2008, VS)
Call of Juarez: Bound in Blood (2009, VS)
Donkerste dae (2009, VS)
Victoria II: 'n Huis verdeel (2011, VS)
Ageod se Amerikaanse burgeroorlog II (2013, VS/FR)
Uiteindelike generaal: Gettysburg (2014, UKR)
Ultimate General: Burgeroorlog (2016, UKR)
Ander moderne burgeroorloë ter wêreld
^Die laaste skoot is op 22 Junie 1865 afgevuur.
^ ab Totale aantal wat gedien het
^ 211 411 Unie -soldate is gevange geneem en 30 218 sterf in die tronk. Diegene wat gesterf het, is uitgesluit om dubbele tel van ongevalle te voorkom.
^ 462 634 Konfederale soldate is gevange geneem en 25 976 sterf in die tronk. Diegene wat gesterf het, is uitgesluit om dubbele tel van ongevalle te voorkom.
^ 'N Formele oorlogsverklaring is nooit deur die Amerikaanse Kongres of die Kongres van die Konfederale State uitgereik nie, aangesien hul regsposisies sodanig was dat dit onnodig was.
^ Alhoewel die Verenigde Koninkryk en Frankryk dit 'n strydlustige status verleen het.
^ Insluitend die grensstate waar slawerny wettig was.
^ 'N Nuwe manier om ongevalle te bereken deur te kyk na die afwyking van die sterftesyfer van mans in die stryd teen ouderdom deur die ontleding van sensusdata, het bevind dat minstens 627,000 en hoogstens 888,000 mense, maar waarskynlik 761,000 mense, tydens die oorlog gesterf het. 
^ Die veronderstelling dat die ongevalle van die Unie en die Konfederale saamgetel word - meer Amerikaners is in die Tweede Wêreldoorlog dood as in die Unie of die Konfederale weermag as hul totaal van die ongevalle afsonderlik getel word.
^ Ten minste tot ongeveer die Viëtnam -oorlog. 
^ 'Uniebevolking 1864' versamel 1860 bevolking, gemiddelde jaarlikse immigrasie 1855-1864 en bevolking wat voorheen deur CSA beheer is volgens Kenneth Martis -bron. Kontrabande en na die Emancipation Proclamation vrymanne, migreer na die uniebeheer aan die kus en na die opkomende leërs, en natuurlike toename is uitgesluit.
^ "Slave 1864, CSA" versamel die slawetelling van 1860 van Virginia, Noord -Carolina, Suid -Carolina, Georgia en Texas. Dit laat verliese weg van smokkelaars en na die Emancipation Proclamation beheer vrymanne wat na die Unie migreer, kushawe en diegene wat by die opkomende leërs van die Unie aansluit, veral in die Mississippi -vallei.
^ Ten spyte van die suidtekort aan soldate, het die meeste suidelike leiers - tot 1865 - gekant teen die werwing van slawe. Hulle het hulle as arbeiders gebruik om die oorlogspoging te ondersteun. Soos Howell Cobb gesê het: "As slawe goeie soldate sal maak, is ons hele teorie van slawerny verkeerd." Die konfederale generaals Patrick Cleburne en Robert E. Lee het ten gunste daarvan dat swartes laat in die oorlog bewapen word, en Jefferson Davis is uiteindelik oorgehaal om planne vir die bewapening van slawe te ondersteun om militêre nederlaag te vermy. Die Konfederasie het by Appomattox oorgegee voordat hierdie plan geïmplementeer kon word. 
^ ab"Die strydlustige regte van die rebelle op 'n einde. Alle nasies word gewaarsku om hul huiseienaars te hawe. As hulle hul skepe doen, sal hulle van ons hawens uitgesluit word. Herstel van die wet in die staat Virginia. Die regering se masjinerie moet daar in werking gestel word ". Die New York Times. Associated Press. 10 Mei 1865. Besoek op 23 Desember 2013.
"Feite". Nasionale Parkdiens.
^"Grootte van die Unie -leër in die Amerikaanse burgeroorlog": Waarvan 131,000 in die vloot en mariniers was, was 140,000 garnisoontroepe en huisverdedigingsmilisie, en 427,000 was in die veldleër.
^ Lang, E. B. Die Burgeroorlog Dag vir dag: 'n Almanak, 1861-1865. Garden City, NY: Doubleday, 1971. 68283123. bl. 705.
^"Die oorlog van die rebellie: 'n samestelling van die amptelike rekords van die Unie en die Konfederale leërs Reeks 4 - Deel 2", Verenigde State. Oorlog Departement 1900.
^ abcde Fox, William F. Regimentele verliese in die Amerikaanse burgeroorlog (1889)
"DCAS Reports - Principal Wars, 1775 - 1991". dcas.dmdc.osd.mil.
^Chambers & amp; Anderson 1999, p. 849.
Nofi, Al (13 Junie 2001). "Statistiek oor die oorlogskoste". Louisiana State University. Argief van die oorspronklike op 11 Julie 2007. Besoek op 14 Oktober 2007.
^ Professor James Downs. "Kleurblindheid in die demografiese dodetal van die burgeroorlog". Universiteit van Connecticut, 13 April 2012. "Die rowwe skatting uit die 19de eeu was dat 60 000 voormalige slawe aan die epidemie gesterf het, maar dokters wat swart pasiënte behandel het, beweer dikwels dat hulle nie akkurate rekords kon hou nie weens eise aan hul tyd en die gebrek van die mannekrag en hulpbronne. Die oorblywende rekords bevat slegs die aantal swart pasiënte wat dokters tienduisende ander slawe teëgekom het wat geen kontak met dokters gehad het nie, en het geen rekords van hul dood gelaat nie. " 60 000 gedokumenteerde plus 'tienduisende' ongedokumenteerde gee 'n minimum van 80,000 slawe -sterftes.
^ Toward a Social History of the American Civil War Exploratory Essays, Cambridge University Press, 1990, bladsy 4.
Hacker, J. David (20 September 2011). "Vertel die dooies". Die New York Times. Associated Press. Gearchiveer uit die oorspronklike op 25 September 2011. Besoek op 22 September 2011.
^ Professor James Downs. "Kleurblindheid in die demografiese dodetal van die burgeroorlog". Oxford University Press, 13 April 2012. "'n Artikel van 2 April 2012 in die New York Times -artikel, 'New Estimate Raises Civil War Death Toll', berig dat 'n nuwe studie die dodetal verhoog van 'n geskatte 650,000 tot 'n ontsaglike 850,000 mense. Soos Die nuwe getal is verskriklik, maar dit weerspieël nie die sterftes van voormalige slawe tydens die oorlog nie.
^McPherson 1988, bl. 9.
^ Verlang, Wilfred Buck. Die Konfederale Kongres. University of Georgia Press, 1960, 2010, pp. 165–166
'Die Amerikaanse burgeroorlog het groter tol as voorheen geraam, 'n nuwe ontleding voorgestel'. Science Daily. 22 September 2011. Besoek op 22 September 2011.
^ abHacker 2011, bl. 307–48.
"Feite oor burgeroorlog". American Battlefield Trust. American Battlefield Trust. 16 Augustus 2011. Besoek op 7 Oktober 2018.
^James C. Bradford, 'N Metgesel in die Amerikaanse militêre geskiedenis (2010), vol. 1, bl. 101.
Freehling, William W. (1 Oktober 2008). The Road to Disunion: Deel II: Secessionists Triumphant, 1854–1861. Oxford University Press. pp. 9–24. ISBN978-0-19-983991-9.
Martis, Kenneth C. (1989). Historiese atlas van politieke partye in die Amerikaanse kongres: 1789-1988. Simon & amp; Schuster Boeke vir jong lesers. pp. 111–115. ISBN978-0-02-920170-1. en
Foner, Eric (2 Oktober 1980). Politiek en ideologie in die era van die burgeroorlog. Oxford University Press. bl. 18–20, 21–24. ISBN978-0-19-972708-7.
Coates, Ta-Nehisi (22 Junie 2015). "Wat hierdie wrede oorlog verby was". Die Atlantiese Oseaan . Besoek op 21 Desember 2016.
Gallagher, Gary (21 Februarie 2011). Onthou die burgeroorlog (Toespraak). Sekondêr van die begin van die burgeroorlog. Miller Sentrum vir Openbare Sake UV: C-Span. Besoek op 29 Augustus 2017. Kwessies rakende die instelling van slawerny het afskeiding veroorsaak. Dit was nie die regte van die staat nie. Dit was nie 'n tarief nie. Dit was nie ongelukkigheid oor die manier en gebruike wat tot afstigting en uiteindelik tot oorlog gelei het nie. Dit was 'n groep kwessies wat die nasie diep verdeel oor 'n foutlyn wat deur die instelling van slawerny omskryf is.
^ abcdMcPherson 1988, bl. vii – viii.
^ Keith L. Dougherty en Jac C. Heckelman. "Stem oor slawerny tydens die Grondwetlike Konvensie." Openbare keuse 136.3–4 (2008): 293.
^McPherson 1988, bl. 7-8.
McPherson, James M. (1 Maart 1994). Waarvoor hulle geveg het vir 1861–1865. Louisiana State University Press. bl. 62. ISBN978-0-8071-1904-4. |
McPherson, James M. (3 April 1997). Vir oorsaak en kamerade. Oxford University Press. bl. 39. ISBN978-0-19-509023-9.
Gallagher, Gary (21 Februarie 2011). Onthou die burgeroorlog (Toespraak). Sekondêr van die begin van die burgeroorlog. Miller Sentrum vir Openbare Sake UV: C-Span. Besoek op 29 Augustus 2017. Die getroue burgerskap het aanvanklik baie min gedink aan emansipasie in hul strewe om die vakbond te red. Die meeste getroue burgers, al was hulle sterk vooroordeel volgens die standaarde van die 21ste eeu, het emansipasie aangeneem as 'n instrument om slawehouers te straf, die konfederasie te verswak en die vakbond te beskerm teen toekomstige interne twis. 'N Minderheid van die blanke bevolking het morele gronde aangevoer om slawerny aan te val, hoewel hul argumente baie minder gewig dra as emansipasie as 'n militêre maatreël wat nodig is om die rebelle te verslaan en die Unie te herstel.
Eskridge, Larry (29 Januarie 2011). "Na 150 jaar vra ons steeds: Waarom 'hierdie wrede oorlog'?". Kanton Daily Ledger. Canton, Illinois. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Februarie 2011. Besoek op 29 Januarie 2011.
Kuriwaki, Shiro Huff, Connor Hall, Andrew B. (2019). "Rykdom, slawe -eienaarskap en veg vir die konfederasie: 'n empiriese studie van die Amerikaanse burgeroorlog". American Political Science Review. 113 (3): 658–673. doi: 10.1017/S0003055419000170. ISSN0003-0554.
^Weke 2013, bl. 240.
^Olsen 2002, bl. 237.
^ Chadwick, Franse Esnor. Oorsake van die burgeroorlog, 1859–1861 (1906) p. 8
^ Kevin C Julius, The Abolitionist Decade, 1829-1838: 'n Jaar-tot-jaar geskiedenis van vroeë gebeure in die anti-slawerny-beweging MacFarland and Company 2004
^Ses dae in April: Lincoln en die Unie in gevaar Frank B. Marcotte Algora Publishing 2004 bladsy 171
Fleming, Thomas (2014). 'N Siekte in die openbare gemoed: 'n nuwe begrip van waarom ons die burgeroorlog beveg het. ISBN978-0-306-82295-7.
^McPherson 1988, bl. 210.
^ , "Harriet Beecher Stowe: The Little Lady Who Started the Civil War". New England Historical Society. Besoek op 6 Oktober 2020.
^ Sewall, Samuel. Die verkoop van Josef, pp. 1-3, Bartholomew Green en John Allen, Boston, Massachusetts, 1700.
^ ab McCullough, David. John Adams, bl. 132-3, Simon & amp Schuster, New York, New York, 2001. 0-684-81363-7.
^ Ketcham, Ralph. James Madison: 'n Biografie, pp.625–6, American Political Biography Press, Newtown, Connecticut, 1971. 0-945707-33-9.
"Benjamin Franklin Petitions Congress". National Archives and Records Administration. 15 Augustus 2016.
Franklin, Benjamin (3 Februarie 1790). "Versoek van die Pennsylvania Society for the Abolition of Slavery". Gearchiveer uit die oorspronklike op 21 Mei 2006. Besoek op 21 Mei 2006.
John Paul Kaminski (1995). 'N Noodsaaklike kwaad?: Slawerny en die debat oor die grondwet. Rowman en Littlefield. bl. 256. ISBN978-0-945612-33-9.
Skilder, Nell Irvin (2007). Die skep van swart Amerikaners: Afro-Amerikaanse geskiedenis en die betekenis daarvan, 1619 tot hede. bl. 72.
^ Wilson, Swart kodes (1965), bl. 15. "Teen 1775, geïnspireer deur die 'vanselfsprekende' waarhede wat deur die Onafhanklikheidsverklaring uitgedruk moes word, het 'n aansienlike aantal koloniste gevoel dat die tyd aangebreek het om slawerny te beëindig en die vrye negers vrugte van vryheid te gee. Hierdie sentiment, wat bygevoeg is tot ekonomiese oorwegings, het gelei tot die onmiddellike of geleidelike afskaffing van slawerny in ses noordelike state, terwyl daar 'n hewige vloed van privaat mannemissies in die Suide was. teen die begin van die eeu het die afwaartse neiging weer begin. Daarna was die enigste belangrike verandering in die tendens voor die Burgeroorlog dat die afname in die status van die vrye neger na 1831 meer presipitief geword het. "
^ Hubbard, Robert Ernest. Generaal Rufus Putnam: George Washington se hoof militêre ingenieur en die "Vader van Ohio" pp. 1–4, 105–6, McFarland & amp Company, Inc., Jefferson, North Carolina, 2020. 978-1-4766-7862-7.
^ McCullough, David. Die pioniers: die heldhaftige verhaal van die setlaars wat die Amerikaanse ideale weste gebring het, pp. 4, 9, 11, 13, 29–30, Simon & amp Schuster, New York, New York, 2019. 978-1-5011-6868-0.
^ Gradert, Kenyon. Puriteinse Geeste in die Abolitionistiese verbeelding, pp. 1-3, 14–5, 24, 29-30, University of Chicago Press, Chicago en Londen, 2020. 978-0-226-69402-3.
^ Commander, Henry Steele. Theodore Parker, pp. 206, 208–9, 210, The Beacon Press, Boston, Massachusetts, 1947.
Anderson, Mic. "8 invloedryke afskaffingstekste". Ensiklopedie Britannica . Besoek op 7 Januarie 2021.
^McPherson 1988, bl. 38.
^ "The Sentimental Novel: The Example of Harriet Beecher Stowe" deur Gail K. Smith, The Cambridge Companion to Negententh Century American Women's Writing deur Dale M. Bauer en Philip Gould, Cambridge University Press, 2001, p. 221. Boekvoorskou.
Shapiro, William E. (1993). The Young People's Encyclopedia of the United States. Brookfield, Conn .: Millbrook Press. ISBN1-56294-514-9. OCLC30932823.
Robins, R.G. (2004). A.J. Tomlinson: Plainfolk Modernist. Oxford University Press. ISBN978-0-19-988317-2.
^McPherson 1988, bl. 40.
"Verslag oor slawerny en rassisme in die geskiedenis van die Southern Baptist Theological Seminary" (PDF). Southern Baptist Theological Seminary. Desember 2018. Besoek op 29 Julie 2019.
^McPherson 1988, bl. 39.
^Donald 1995, bl. 188-189. sfn -fout: geen teiken nie: CITEREFDonald1995 (hulp)
^McPherson 1988, bl. 41-46.
^McPherson 1988, bl. 49-77.
^McPherson 1988, bl. 51.
^Bestor 1964, bl. 19.
^McPherson 2007, bl. 16.
^Bestor 1964, bl. 20.
^Russell 1966, bl. 468–69.
Bestor, Arthur (1988). "Die Amerikaanse burgeroorlog as 'n grondwetlike krisis". In Friedman, Lawrence Meir Scheiber, Harry N. (reds.). Amerikaanse reg en die konstitusionele orde: historiese perspektiewe. Die American Historical Review. 69. Harvard University Press. pp. 327–352. doi: 10.2307/1844986. ISBN978-0-674-02527-1. JSTOR1844986.
^McPherson 1988, bl. 52-54.
"Territoriale politiek en regering". Territorial Kansas Online: Universiteit van Kansas en Kansas Historical Society. Besoek op 10 Julie 2014. Finteg
^Bestor 1964, bl. 21.
^Bestor 1964, bl. 23.
^Russell 1966, bl. 470.
^Bestor 1964, bl. 23–24.
^ Gara, 1964, bl. 190
^Bestor 1964, bl. 24–25.
^ Forrest McDonald, State's Rights and the Union: Imperium in Imperio, 1776–1876 (2002).
Flanagin, Jake. "Die Amerikaanse burgeroorlog het vir die laaste keer nie gegaan oor die regte van die staat nie". Kwarts . Besoek op 12 Junie 2021.
Foner, Eric. "Toe die Suide nie 'n fan van die regte van die staat was nie". POLITICO Tydskrif . Besoek op 12 Junie 2021.
Finkelman, Paul (24 Junie 2015). "State se regte, suidelike skynheiligheid en die krisis van die unie". Akron Law Review. 45 (2). ISSN0002-371X.
^McPherson 2007, pp. 3-9.
"State se regte, die sameswering van die slawe -mag en die oorsake van die burgeroorlog". Oor geskiedenis. 3 Julie 2017. Besoek op 12 Junie 2021.
McCurry, Stephanie (21 Junie 2020). "Die Konfederasie was 'n antidemokratiese, gesentraliseerde staat". Die Atlantiese Oseaan . Besoek op 12 Junie 2021.
^ Charles S. Sydnor, Die ontwikkeling van die suidelike seksionalisme 1819–1848 (1948).
^ Robert Royal Russel, Ekonomiese aspekte van die suidelike seksionalisme, 1840-1861 (1973).
^Ahlstrom 1972, bl. 648–649.
^ Kenneth M. Stampp, The Imperiled Union: opstelle oor die agtergrond van die burgeroorlog (1981), bl. 198 Richard Hofstadter, Die progressiewe historici: Turner, Beard, Parrington (1969).
^ Frank Taussig, Die tariefgeskiedenis van die Verenigde State (1931), pp. 115–61
Jon L. Wakelyn (1996). Suidelike pamflette oor Session, November 1860 - April 1861. U. van North Carolina Press. pp. 23–30. ISBN978-0-8078-6614-6.
^Potter 1962, bl. 924–50.
^ Bertram Wyatt-Brown, Die vorming van die suidelike kultuur: eer, genade en oorlog, 1760s - 1880's (2000).
^ Avery Craven, Die groei van suidelike nasionalisme, 1848–1861 (1953).
^ "Republikeinse platform van 1860," in Kirk H. Porter, en Donald Bruce Johnson, reds. National Party Platforms, 1840–1956, (University of Illinois Press, 1956). bl. 32.
^ Susan-Mary Grant, Noord oor suid: Noordelike nasionalisme en Amerikaanse identiteit in die Antebellum -era (2000) Melinda Lawson, Patriot Fires: 'n nuwe Amerikaanse nasionalisme in die burgeroorlog noord (2005).
^Potter & amp Fehrenbacher 1976, p. 485.
Jaffa, Harry V. (2004). 'N Nuwe geboorte van vryheid: Abraham Lincoln en die koms van die burgeroorlog. Rowman en Littlefield. bl. 1. ISBN978-0-8476-9953-7. [dooie skakel]
"1861 | Tydlyn van die burgeroorlog". Library of Congress . Besoek op 12 Junie 2021.
^Ordonnances of Sessionion by State Geraam op 11 Junie 2004 by die Wayback Machine. Besoek op 28 November 2012.
^ Die teks van die Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afskeiding van Suid -Carolina van die Federale Unie veroorsaak en regverdig.
^ Die teks van 'N Verklaring van die onmiddellike oorsake wat die afstigting van die staat Mississippi uit die Federale Unie veroorsaak en regverdig. Besoek op 28 November 2012.
^ Die teks van Georgië se afskeidingsverklaring. Besoek op 28 November 2012.
^ Die teks van 'N Verklaring van die oorsake wat die staat Texas verplig om van die federale unie af te skei. Besoek op 28 November 2012.
^McPherson 1988, bl. 24.
^President James Buchanan, Boodskap van 8 Desember 1860. Ontsluit op 28 November 2012.
^ Winters, John D. The Civil War in Louisiana (1991) LSU, 978-0-8071-1725-5, p. 28 besigtig op 28 April 2020.
"Profiel wat die grade toon op die verskillende roetes wat ondersoek is vir die Union Pacific Rail Road tussen die Missouri -rivier en die vallei van die Platte -rivier". Wêreld digitale biblioteek. 1865. Besoek op 16 Julie 2013.
Redakteurs, History com. "Abraham Lincoln hef die eerste federale inkomstebelasting op". GESKIEDENIS . Besoek op 12 Junie 2021. CS1 -instandhouding: ekstra teks: skrywerslys (skakel)
^ Rhodes, James Ford. Geskiedenis van die Verenigde State van die kompromie van 1850 tot die McKinley-Bryan-veldtog van 1896 Deel III (1920) pp. 41–66
^ Rhodes, James Ford. Geskiedenis van die Verenigde State van die kompromie van 1850 tot die McKinley-Bryan-veldtog van 1896 Deel III (1920) pp. 147–52
^ ab Abraham Lincoln, eerste inhuldigingstoespraak, Maandag 4 Maart 1861.
^ abPotter & amp; Fehrenbacher 1976, p. 572–73.
Hardyman, Robyn (15 Julie 2016). Wat het die burgeroorlog veroorsaak?. Gareth Stevens Publishing LLLP. bl. 27. ISBN978-1-4824-5180-1.
^ Allan Nevins, Die oorlog vir die unie: die geïmproviseerde oorlog 1861–1862 (1959), pp. 74–75.
^McPherson 1988, bl. 274.
Howard Louis Conard (1901). Ensiklopedie van die geskiedenis van Missouri. bl. 45.
"Abraham Lincoln: Proklamasie 83 - Die grootte van die weermag en vloot vergroot". Presidensie.ucsb.edu. Besoek op 3 November 2011.
"Burgeroorlog en die algemene vergadering van Maryland, Maryland State Archives". msa.maryland.gov . Besoek op 28 Mei 2017.
"Onderrig in die Amerikaanse geskiedenis in Maryland - Dokumente vir die klaskamer: Arrestasie van die Maryland -wetgewer, 1861". Maryland State Archives. 2005. Gearchiveer uit die oorspronklike op 11 Januarie 2008. Ontsluit op 6 Februarie 2008.
^McPherson 1988, bl. 284–87.
^ William C. Harris, Lincoln en die grensstate: die behoud van die Unie (University Press of Kansas, 2011), p. 71,
Howard, F. K. (Frank Key) (1863). Veertien maande in American Bastiles. Londen: H.F. Mackintosh. Besoek op 18 Augustus 2014.
^ Nevins, Die Oorlog vir die Unie (1959), 1:119–29.
^ Nevins, Die Oorlog vir die Unie (1959), 1:129–36.
"'N Gemaklike toestand, die skepping van Wes -Virginia". West Virginia -argiewe en geskiedenis. Besoek op 20 April 2012.
^ Curry, Richard Orr (1964), 'N Huis verdeel, 'n studie van die staatskaping en die Copperhead -beweging in Wes -Virginia, University of Pittsburgh Press, kaart op bl. 49.
^McPherson 1988, bl. 303.
^ Snell, Mark A., Wes -Virginia en die burgeroorlog, History Press, Charleston, SC, 2011, p. 28.
^ Keegan, "The American Civil War", p. 73. Meer as 10 000 militêre verbintenisse het tydens die oorlog plaasgevind, waarvan 40 persent in Virginia en Tennessee. Sien Gabor Boritt, red. Oorlog kom weer (1995), bl. 247.
^"Met 'n werklike sterkte van 1 080 offisiere en 14 926 aangewese mans op 30 Junie 1860, het die gewone leër."Burgeroorlog -uittreksels pp. 199–221, Amerikaanse militêre geskiedenis.
Nicolay, John George Hay, John (1890). Abraham Lincoln: 'n Geskiedenis. Century Company.
Coulter, E. Merton (1 Junie 1950). Die Konfederale State van Amerika, 1861-1865: 'n Geskiedenis van die Suide. LSU Press. bl. 308. ISBN978-0-8071-0007-3.
Nicolay, John George Hay, John (1890). Abraham Lincoln: 'n Geskiedenis. Century Company. verklaar: "Sedert die organisasie van die Montgomery -regering in Februarie, is ongeveer vier verskillende oproepe na Suidelike vrywilligers gedoen. In sy boodskap van 29 April aan die rebellekongres het Jefferson Davis voorgestel om 'n leër van 100,000 vir onmiddellike optrede te reël." Coulter berig dat Alexander Stephens dit bedoel het dat Davis eensydige beheer van 'n staande weermag wou hê, en van toe af sy onverbiddelike teenstander geword het.
^ Albert Burton Moore. Diensplig en konflik in die Konfederasie (1924) aanlyn -uitgawe.
Faust, Albert Bernhardt (1909). Die Duitse element in die Verenigde State: met spesiale verwysing na die politieke, morele, sosiale en opvoedkundige invloed daarvan. Houghton Mifflin Company. Die spoorweë en banke het vinnig gegroei. Sien Oberholtzer, Ellis Paxson.
Jay Cooke: Finansier van die burgeroorlog. 2. 1907. pp. 378–430. . Sien ook
Oberholtzer, Ellis Parson (1926). 'N Geskiedenis van die Verenigde State sedert die burgeroorlog. Die Macmillan -onderneming. bl. 69–12.
^ Eugene Murdock, Een miljoen mans: die konsep van die burgeroorlog in die noorde (1971).
^ Judith Lee Hallock, "Die rol van die gemeenskap in die woestyn van die burgeroorlog." Burgeroorlog geskiedenis (1983) 29#2 pp. 123–34. aanlyn
Bearman, Peter S. (1991). "Desertion as Localism: Army Unit Solidarity and Group Norms in the U.S. Civil War". Sosiale magte. 70 (2): 321–342. doi: 10.1093/sf/70.2.321. JSTOR2580242.
^ Robert Fantina, Desertion en die Amerikaanse soldaat, 1776–2006 (2006), bl. 74.
Roger Pickenpaugh (2013). Captives in Blue: The Civil War Gevangenisse van die Konfederasie. Universiteit van Alabama Press. pp. 57–73. ISBN978-0-8173-1783-6.
^Tucker, Pierpaoli & amp White 2010, p. 1466.
Leonard, Elizabeth D. (1999). All the Daring of the Soldier: Women of the Civil War Army (1ste uitgawe). W.W. Norton & amp Co. ISBN0-3930-4712-1.
"Hoogtepunte in die geskiedenis van militêre vroue". Vroue in militêre diens vir America Memorial. Gearchiveer van die oorspronklike op 3 April 2013. Besoek op 22 Junie 2013.
Pennington, Reina (2003). Amazons to Fighter Pilots: A Biographical Dictionary of Military Women (Deel twee). Westport, Connecticut: Greenwood Press. bl. 474–475. ISBN0-313-32708-4.
"Die saak van dr. Walker, enigste vrou om die eremedalje te wen (en te verloor)". Die New York Times. 4 Junie 1977. Besoek op 6 Januarie 2018.
^Welles 1865, bl. 152.
^Tucker, Pierpaoli & amp White 2010, p. 462.
^ abAnderson 1989, bl. 300.
^ Myron J. Smith, Tinclads in the Civil War: Union Light-Draft Gunboat Operations on Western Waters, 1862–1865 (2009).
^ Gerald F. Teaster en Linda en James Treaster Ambrose, Die Konfederale duikboot H. L. Hunley (1989)
^Johnson 1998, bl. 228.
^ Mark E. Neely jr. "Die gevare om die blokkade te bestuur: die invloed van internasionale reg in 'n era van totale oorlog," Burgeroorlog geskiedenis (1986) 32#2, pp. 101–18 in Project MUSE
^ Stephen R. Wise, Redding van die Konfederasie: Blokkade wat tydens die Burgeroorlog uitgevoer word (1991)
Surdam, David G. (1998). "Die blokkade van die Unie -vloot heroorweeg". Naval War College Review. 51 (4): 85–107.
^ David G. Surdam, Northern Naval Superiority en die ekonomie van die Amerikaanse burgeroorlog (University of South Carolina Press, 2001).
^Jones 2002, bl. 225.
^Haring 2011, p. 237.
^ abMcPherson 1988, bl. 386.
^ ab Allan Nevins, Oorlog vir die Unie 1862–1863, pp. 263–64.
^ abc Don H. Doyle, Die oorsaak van alle nasies: 'n internasionale geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog (2014), pp. 8 (aanhaling), 69–70, 70-74.
^ Richard Huzzeym, Freedom Burning: Anti-Slavery and Empire in Victoriaanse Brittanje (2013)
^Stephen B. Oates, The Approaching Fury: Voices of the Storm 1820–1861, bl. 125.
^Haring 2011, p. 261.
^ Norman E. Saul, Richard D. McKinzie. Russies-Amerikaanse dialoog oor kulturele verhoudings, 1776-1914 p 95. 0-8262-1097-X, 9780826210975
^ Freeman, Vol. II, bl. 78 en voetnoot 6.
^ Bruce Catton, Verskriklike Swift Sword, pp. 263–96.
Jonathan A. Noyalas (3 Desember 2010). Stonewall Jackson se vallei -veldtog van 1862. Uitgewery van Arcadia. bl. 93. ISBN978-1-61423-040-3.
^McPherson 1988, bl. 653–663.
^McPherson 1988, bl. 664.
^Frank & amp; Reaves 2003, p. 170.
^ Kennedy, bl. 58.
^Symonds & amp; Clipson 2001, p. 92.
Brown, Kent Masterson. Die Burgeroorlog in Kentucky: Slag om die Bluegrass -staat. bl. 95.
^ Ronald Scott Mangum, "Die Vicksburg -veldtog: 'n studie in gesamentlike operasies," Parameters: U.S. Army War College (1991) 21#3, pp. 74–86 aanlyn Gearchiveer op 27 November 2012 by die Wayback Machine
^ James B. Martin, Derde oorlog: onreëlmatige oorlogvoering aan die westelike grens 1861–1865 (Combat Studies Institute Leavenworth Paper series, nommer 23, 2012). Sien ook, Michael Fellman, Binne -oorlog: die guerrilla -konflik in Missouri tydens die burgeroorlog (1989). Missouri alleen was die toneel van meer as 1 000 verbintenisse tussen gereelde eenhede, en 'n ontelbare aantal guerrilla-aanvalle en aanvalle deur informele pro-Konfederale bands, veral in die westelike graafskappe wat onlangs gevestig is.
Bohl, Sarah (2004). "'N Oorlog teen burgers: bevel nommer 11 en die ontruiming van Wes -Missouri". Proloog. 36 (1): 44–51.
Graves, William H. (1991). "Indiese soldate vir die grys leër: Konfederale werwing in die Indiese gebied". Kronieke van Oklahoma. 69 (2): 134–145.
Neet, J. Frederick Jr. (1996). "Stand Watie: Konfederale generaal in die Cherokee -nasie". Great Plains Journal. 6 (1): 36–51.
^ Mark E. Neely Jr. "Was die burgeroorlog 'n totale oorlog?" Burgeroorlog geskiedenis, Vol. 50, 2004, pp. 434+.
U.S. Grant (1990). Persoonlike herinneringe aan U.S. Grant Selected Letters. Library of America. bl. 247. ISBN978-0-940450-58-5.
Ron Field (2013). Petersburg 1864–65: Die langste beleg. Osprey Publishing. bl. 6. ISBN978-1-4728-0305-4.
"Unie / oorwinning! / Vrede! / Oorgawe van generaal Lee en sy hele leër". Die New York Times. 10 April 1865. bl. 1.
"Glorious News of the War / Lee Has Surrendered to Grant! / All Lee's Officers and Men Are Paroled". Savannah Daily Herald. Savannah, Georgia, VS, 16 April 1865. pp. 1, 4.
Winik, Jay (2001). April 1865: die maand wat Amerika gered het (1 uitg.). New York: HarperCollins Uitgewers. pp. 188–189. ISBN0-06-018723-9. OCLC46543709.
^ Onbewus van die oorgawe van Lee, is die laaste groot gevegte van die oorlog op 16 April tydens die Slag van Columbus, Georgia en die Slag van West Point, gevoer.
Arnold, James R. Wiener, Roberta (2016). Begrip van Amerikaanse militêre konflikte deur primêre bronne [4 volumes]. Amerikaanse burgeroorlog: ABC-CLIO. bl. 15. ISBN978-1-61069-934-1.
"Ulysses S. Grant: Die mite van 'onvoorwaardelike oorgawe' begin by Fort Donelson". American Battlefield Trust. 17 April 2009. Gearchiveer uit die oorspronklike op 7 Februarie 2016.
Morris, John Wesley (1977). Spookdorpe van Oklahoma. Universiteit van Oklahoma Press. bl. 68. ISBN978-0-8061-1420-0.
^McPherson 1988, bl. 851.
^McPherson 1988, bl. 855.
^ ab James McPherson, Waarom het die konfederasie verloor?. bl. ?.
^ Spoorweglengte is van: Chauncey Depew (red.), Honderd jaar Amerikaanse handel 1795–1895, bl. 111 Vir ander gegewens sien: U.S. Census 1860 en Carter, Susan B., red. Die historiese statistiek van die Verenigde State: Millennial Edition (5 vols), 2006.
Martis K, enneth C. (1994). The Historical Atlas of the Congresses of the Confederate States of America: 1861–1865. Simon en Schuster. bl. 27. ISBN978-0-13-389115-7. . Aan die begin van 1865 beheer die Konfederasie 'n derde van sy kongresdistrikte, wat deur die bevolking verdeel is. Die groot slawe-bevolkings wat in Louisiana, Mississippi, Tennessee en Alabama gevind is, was teen die einde van 1864 effektief onder beheer van die Unie.
^ Digital History Reader, US Railroad Construction, 1860–1880 Virginia Tech, Ontsluit 21 Augustus 2012. "Totale spoorwegmyl van Union" versamel bestaande spore wat gerapporteer is 1860 @ 21800 plus nuwe konstruksie 1860-1864 @ 5000, plus suidelike spoorweë wat deur USMRR @ 2300 geadministreer word .
^Murray, Bernstein en Knox 1996, p. 235.
^Wyk 1990, p. 272.
^ E. Merton Coulter, Die Konfederale State van Amerika, 1861–1865 (1950), p. 566.
^ Richard E. Beringer, Herman Hattaway, Archer Jones en William N. Still Jr., Waarom die suide die burgeroorlog verloor het (1991), hfst 1.
Wesley, Charles H. (2001) . Die ineenstorting van die Konfederasie. Washington: Associated Publishers. pp. 83–84.
^ Armstead Robinson, Bitter vrugte van slawerny: Die ondergang van slawerny en die ineenstorting van die konfederasie, 1861–1865 (University of Virginia Press, 2004)
^ sien Alan Farmer, Geskiedenisoorsig (2005), nr. 52: 15–20.
Fehrenbacher, Don (2004). "Lincoln se oorlogstydleierskap: die eerste honderd dae". Tydskrif van die Abraham Lincoln Association. Universiteit van Illinois. 9 (1). Besoek op 16 Oktober 2007.
^ Don H. Doyle, Die oorsaak van alle nasies: 'n internasionale geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog (2014).
^ Fergus M. Bordewich, "The World Watching: America's Civil War het stadigaan gesien word as deel van 'n wêreldwye stryd teen onderdrukkende voorreg", Wall Street Journal (7–8 Februarie 2015).
Dupont, Brandon Rosenbloom, Joshua L. (2018). "Die ekonomiese oorsprong van die naoorlogse suidelike elite". Verkennings in die ekonomiese geskiedenis. 68: 119–131. doi: 10.1016/j.eeh.2017.09.002.
^McPherson 1988, bl. xix.
^ Richard Wightman Fox (2008). "Nasionale lewe na die dood". Slate.com.
^ "Gevangeniskampe in die Amerikaanse burgeroorlog het duisende geëis". National Geographic News. 1 Julie 2003.
Riordan, Teresa (8 Maart 2004). "Wanneer nood aan vindingrykheid voldoen: kuns om te herstel wat ontbreek". Die New York Times. Associated Press. Besoek op 23 Desember 2013.
^ Herbert Aptheker, "Negerslagoffers in die burgeroorlog", Die Journal of Negro History, Vol. 32, nr. 1. (Januarie 1947).
^ Professor James Downs. "Siek aan vryheid: Afro-Amerikaanse siekte en lyding tydens die burgeroorlog en heropbou". 1 Januarie 2012.
Ron Field en Peter Dennis (2013). Fortifikasies van die Amerikaanse burgeroorlog (2): Grond- en veldversterkings. Osprey Publishing. bl. 4. ISBN978-1-4728-0531-7.
^ Claudia Goldin, "Die ekonomie van emansipasie." Die Journal of Economic History 33#1 (1973): 66–85.
^Die ekonoom, "Die burgeroorlog: eindelik verby", 2 April 2011, pp. 23–25.
^Foner 1981, bl. ?.
^ McPherson. bl. 686.
^ abDonald 1995, bl. 417-419. sfn -fout: geen teiken nie: CITEREFDonald1995 (hulp)
^ ab Lincoln se brief aan O. H. Browning, 22 September 1861. Die sentiment onder Duits-Amerikaners was grootliks anti-slawerny, veral onder Eighty Eighters, wat daartoe gelei het dat honderde duisende Duitse Amerikaners as vrywilligers vir die Unie geveg het. "
Wittke, Carl (1952). "Refugees of Revolution". Philadelphia: Pers van die Universiteit van Pennsylvania. Noem joernaal vereis | journal = (hulp) ", Christian B. Keller," Flying Dutchmen and Drunken Irishmen: The Myths and Realities of Ethnic Civil War Soldiers ", Journal of Military History, Vol/ 73, nr. 1, Januarie 2009, pp. 117–45 vir primêre bronne, sien Walter D. Kamphoefner en Wolfgang Helbich, reds. Duitsers in die burgeroorlog: die briewe wat hulle tuis geskryf het (2006). "Aan die ander kant het baie van die onlangse immigrante in die noorde vrygestelde slawe beskou as mededinging vir skaars werk en as die rede waarom die burgeroorlog gevoer word." Baker, Kevin (Maart 2003). "Gewelddadige stad", Amerikaanse erfenis. Ontvang 29 Julie 2010. "Grootliks as gevolg van hierdie hewige mededinging met gratis swartes om arbeidsgeleenthede, het die armes en die werkersklas Ierse Katolieke oor die algemeen gekant teen emansipasie. Toe die ontwerp in die somer van 1863 begin, het hulle 'n groot oproer in New York wat deur die weermag onderdruk is, asook baie kleiner protesoptredes in ander stede. " Barnet Schecter, The Devil's Own Work: The Civil War Draft Riots and the Fight to Reconstruct America (2007), hfst 6. Baie katolieke in die noorde het in 1861 as vrywilligers geveg, duisende soldate na die front gestuur en groot slagoffers gely, veral in Fredericksburg het hul vrywilligerswerk na 1862 geval.
^ Baker, Kevin (Maart 2003). "Gewelddadige stad", Amerikaanse erfenis. Besoek op 29 Julie 2010.
^ McPherson, James, in Gabor S. Boritt, red. Lincoln, die oorlogspresident, pp. 52–54.
^Oates, Stephen B., Abraham Lincoln: Die man agter die mites, bl. 106.
^ "Lincoln -brief aan Greeley, 22 Augustus 1862".
^ Pulling, Sr. Anne Francis. "Beelde van Amerika: Altoona, 2001, 10.
^ Lincoln se brief aan AG Hodges, 4 April 1864.
Harper, Douglas (2003). "Slaaf in DELAWARE". Gearchiveer van die oorspronklike op 16 Oktober 2007. Besoek op 16 Oktober 2007.
^ "James McPherson, Die oorlog wat nooit weggaan nie"
^ Hans L. Trefousse, Historiese woordeboek vir heropbou (Greenwood, 1991) dek al die belangrikste gebeurtenisse en leiers.
^ Die van Eric Foner 'N Kort geskiedenis van heropbou (1990) is 'n kort opname.
^ C. Vann Woodward, Reünie en reaksie: die kompromie van 1877 en die einde van heropbou (2de uitg 1991).
"Presidente wat burgeroorlogveterane was". Belangrike kurrikulum vir burgeroorlog.
^ Joan Waugh en Gary W. Gallagher, reds (2009), Oorloë binne 'n oorlog: kontroversie en konflik oor die Amerikaanse burgeroorlog (Universiteit van North Carolina Press).
Cushman, Stephen (2014). Belligerent Muse: Vyf noordelike skrywers en hoe hulle ons begrip van die burgeroorlog gevorm het. bl. 5-6. ISBN978-1-4696-1878-4.
^ Charles F. Ritter en Jon L. Wakelyn, red., Leiers van die Amerikaanse burgeroorlog: 'n biografiese en historiografiese woordeboek (1998) Gee kort biografieë en waardevolle historiografiese opsommings
^ Gaines M. Foster (1988), Ghosts of the Confederacy: Nederlaag, die verlore oorsaak en die opkoms van die nuwe suide, 1865–1913.
^ Nolan, Alan T., in Gallagher, Gary W., en Alan T. Nolan, Die mite van die verlore saak en die geskiedenis van die burgeroorlog (2000), pp. 12–19.
^ Nolan, Die mite van die verlore oorsaak, bl. 28–29.
^ Charles A. Beard en Mary R. Beard, Die opkoms van die Amerikaanse beskawing (1927), 2:54.
Richard Hofstadter (2012) . Progressiewe historici. Knopf Doubleday. bl. 304. ISBN978-0-307-80960-5.
^ Murfreesboro Post, 27 April 2007, "Hazen's Monument 'n seldsame, historiese skat." Besoek op 30 Mei 2018.
^ American Battlefield Trust "Saved Land" -bladsy. Besoek op 30 Mei 2018.
^ Cameron McWhirter, "Burgeroorlog -slagvelde verloor grond as toeriste trek" Die Wall Street Journal 25 Mei 2019
^ Gary Gallagher, Oorsake wat gewen, verlore en vergete is: hoe Hollywood en gewilde kuns vorm gee wat ons weet oor die burgeroorlog (Universiteit van North Carolina Press, 2008).
"Debat oor Ken Burns Burgeroorlog-dokument duur oor dekades voort | The Spokesman-Review". woordvoerder.com . Besoek op 4 Mei 2020.
Merritt, Keri Leigh. "Waarom ons 'n nuwe dokumentasie oor die burgeroorlog nodig het". Smithsonian Tydskrif . Besoek op 4 Mei 2020.
^ Bailey, Thomas en David Kennedy: Die Amerikaanse Pageant, bl. 434. 1987
Dome, Steam (1974). "'N Ystergeklede motor uit die burgeroorlog". Spoorweggeskiedenis. Die Railway & amp Locomotive Historical Society. 130 (Lente 1974): 51–53.
^ William Rattle Plum, Die Militêre Telegraaf Tydens die Burgeroorlog in die Verenigde State, red. Christopher H. Sterling (New York: Arno Press, 1974) vol. 1:63.
Buckley, John (9 Mei 2006). Lugkrag in die era van totale oorlog. Routledge. bl. 6,24. ISBN978-1-135-36275-1.
^ Sondhaus, Naval Warfare 1815–1914 bl. 77.
Keegan, John (20 Oktober 2009). Die Amerikaanse burgeroorlog. Knopf Doubleday Publishing Group. bl. 75. ISBN978-0-307-27314-7.
Hutchison, Coleman (2015). 'N Geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlogliteratuur. Cambridge University Press. ISBN978-1-316-43241-9.
Haal fout aan: 'n Lysgedefinieerde verwysing met die naam "proklamasie" word nie in die inhoud gebruik nie (sien die hulpbladsy).