SA vrou, gesin vertel van ondervinding op oop seeDanielle Tietze de Hoogh, Sander en hul kinders Ava (6), Will (4). (Foto verskaf) Wat op aarde het hulle besiel om die verraderlike Atlantiese Oseaan oor te steek? So het Danielle Tietze de Hoogh, vroeër van Hartbeespoort, gewroeg toe sy, haar Nederlandse man Sander, hul kinders Ava (6), Will (4) en hul kat Nova in Susie Jane hul seilboot van 13 meter lank, op die oop see in ŉ vreesaanjaende storm beland het. Haar kinders is te klein om te sterf, het sy gedink. Sy was angsbevange en het magteloos gevoel terwyl branders teen byna mashoogte – so het dit vir hulle gevoel – op hul drywende tuiste gebreek het. Die gesin wil steeds hul droom verwesenlik om om die wêreld te seil. Hulle het op 13 Desember 2022 van La Gomera in die Kanariese eilande na die sonnige Antigua in die Karibiese eilande toe begin seil. Hulle was altesame 22 nagte op die oop see – yskas en vrieskas tot barstens toe vol gepak met vrugte, suiwelprodukte en langlewebrood, wat helaas gemuf het. Springende dolfyne het hulle vergesel en saans was die hemel die ene skitterende sterremassa. Idillies. Van hul vriende het kort van tevore die Atlantiese Oseaan oorgesteek en vertel dat dit so rustig was dat hulle kon swem. Maar toe begin hul nagmerrie. Hulle het nog nooit so bang en hulpeloos in hul lewe gevoel nie. Die boot se wilde geskommel het daartoe gelei dat Sander vir die eerste keer in nege maande van hul reis seesiek was. Gedurende hulle daaglikse inspeksie van die boot het hulle agtergekom dat die mas op ŉ onnatuurlike manier vorentoe en agtertoe beweeg het. Hulle opsies was om terug te keer na die Kanariese eilande wat ŉ dag en half sou duur, of om voort te gaan Kaap Verdi toe wat sewe tot agt dae sou duur. (Foto verskaf) Intussen moes hulle met hul daaglikse roetinetake soos wasgoed- en skottelgoed was en baie legospeletjies met die kinders speel, voortgaan. Maar die boot het al wilder van links na regs begin swaai, die winde het onstabiel geraak en die geklap van die seile het hulle tot raserny gedryf. Die branders het al groter geraak, die sout het aangepak en alles om hulle het begin roes. Sy en Sander het snags beurte geneem om wag te staan terwyl die ander een in die kajuit geslaap het. “Jy is so moeg dat jy met jou oë oop slaap. Jy doen opsitte en drink baie koffie om wakker te bly. “Ons was amptelik in die gebied van die passaatwinde. Die see het teen ŉ geweldige snelheid gewoed en ek kon nie in die donker sien hoe die reuse wit branders na ons toe rol nie,” vertel Danielle. Danielle skat dat die branders 2,5 tot 3 meter hoog was. Hulle het besluit om oor te skakel na stuuroutomaat sodat die boot homself kan stuur. Die gesin se kat Nova het ook saam op die reis gekom. (Foto verskaf) Hulle moes spaarsaam met hul water wees en na dae kon elkeen van kop tot tone in net twee liters water elk bad. Om alles te kroon het batterye pap geword en het hulle ook enjinprobleme ervaar. Gelukkig het hulle vooraf besef dat hulle spaaronderdele vir alles moes saamneem. “Ons het onsself afgevra hoe ons die kinders en die kat in hierdie gemors laat beland het. Was dit nou die einde van ons groot droom?” Intussen het die woedende watermassas bo hulle uitgetoring. Die stuuroutomaat was skaars in beheer. Die water het deur die kajuit gestroom. Hulle was nou op uurlange waak- en slaapskofte terwyl berge water agter hulle gerol het. Een brander het 1,94 meter bo die kajuit gebreek en vir Danielle en Sander rondgeslinger. Hulle klere en slaapplek was sopnat. Vlae reën het elke halfuur op hulle geland. Die see het soos ŉ heksepot geroer en het soos ŉ reuse-wasmasjien gelyk. Om op ŉ reddingsboot te klim sou sinneloos wees, want dit sou in elk geval omkantel. (Foto verskaf) Danielle het wroegend gewonder hoekom hulle – hulle het al hul nodige skipper eksamens geslaag – hul nie op storms voorberei het nie. En toe; skielik bedaar die storm wonderbaarlik en hulle bereik die rustige eilandjie van hul bestemming met die turkoois water en waterskilpaaie wat hul koppe lig om te groet. Hoe het hierdie droom begin? Danielle vertel dat sy gedurende 2010 besluit het om vir ŉ jaar lank as au pair in Nederland te gaan werk. “Ek het vir my ma gesê sy moenie bekommerd wees dat ek met ŉ Nederlander gaan terugkom nie, omdat hulle verskriklik snaaks praat.” (Foto verskaf) Sy was ses maande daar toe sy vir Sander in ŉ Ierse kroeg in Utrecht ontmoet het. “Hy was net vir my die mooiste man. Dit was liefde met die eerste oogopslag. Sander het my toe aan seil bekend gestel. Ek het altyd gedink ek sal eendag die wêreld gaan sien, maar hy het my oortuig dat dit soveel makliker met ŉ seilboot sal wees, want dan gebruik jy die wind. “Ek het destyds gestudeer en ons geld was min. Toe besluit ons om Engeland toe te gaan waar ons meer geld sou verdien. Ons het daar na bote begin kyk. Eendag na die geboorte van ons kinders, het ons vir mekaar gesê ons koop groot motors en ŉ groot huis. Wat nou van ons droom? “Ons is weer Nederland toe weens Sander se werk, het na bote begin kyk en is toe Brighton toe waar ons op ons boot begin woon het. Toe kom die pandemie. Ons was weer vir tien maande in Nederland waar dit bitter koud op die boot was en alles so klein was. Die kinders was toe maar twee en vier jaar oud.” Hulle moes voor hul vaart verskillende seilkursusse slaag, omdat elke land ander vereistes gehad het. Hulle het Susie Jane in 2019 gekry en haar na Brighton toe geseil om daar te bly om geld vir hul groot avontuur te spaar. Met die pandemie was dit moeilik om die kinders in die boot stil te hou terwyl Sander videokonferensies gedoen het, maar dit het ons geleer om in ŉ klein ruimte te leef. Hulle het drie jaar lank genoeg gespaar sodat hulle hulself drie jaar lank tydens hul reis kon onderhou. Op 7 Augustus 2022 het hulle van Portugal af Gibraltar toe geseil. Hulle het nie rekening gehou met die getye wat van daar af kom en die reusekrag waarmee die Atlantiese Oseaan deur die klein kanaal daar vloei nie. “Daar was nie branders nie, maar drie lae water wat in verskillende rigtings beweeg. ŉ Mens moet ook versigtig wees vir die reuse-vragskepe wat by die hawe in- en uitvaar.” Daar het hulle besef dat hul versekeringsmaatskappy hulle nie vir verder as 20 seemyle van Gibraltar af sou dek nie tensy daar nog twee mense aan boord was. Hulle sou wel gedek wees as hulle na die Kanariese eilande toe sou vaar. (Foto verskaf) Net toe hulle daar wou uitvaar, kom daar ŉ orkaan. Ironies genoeg het Danielle genoem dat sy toe sommer ŉ gas, naamlik Earl, saamgenooi het na die “partytjie” toe. Hulle moes ŉ ruk daar vertoef, maar gelukkig is Gibraltar belastingvry. Hulle moes met ŉ rubberbootjie land toe vaar om proviand te kry. Met hul terugkoms vind hulle uit dat iemand hul brandstoflyn gesteel het. “In die marinabaai kon ons van die gemeenskaplike badkamers gebruik maak. Die mense was oorgewig, heeltemal te sonbruin en skraps geklee. Gelukkig het ŉ goeie bottel wyn hier die helfte van die prys in London gekos.” Sy lag en vertel dat jy ŉ matroos altyd aan sy bene kan uitken, geen bottelverbruiner nie en altyd in dekskoene, sloffies of sommer kaalvoet. Op 12 September het hulle besluit om van Gibraltar af na die Lanzarotte Marina in die Kanariese eilande toe te seil. Hier moes hulle daarvoor ligloop om in visnette verstrengel te raak. En vir seerowers! (Foto verskaf) Een boot met passasiers wat slegs Arabies kon praat, het op hulle afgepyl om hulle teen nette te waarsku. Nederige onskuldige doodgewone vissermanne. Wat ŉ verligting! Die reis het veel langer geneem as die beplande vyf dae. “Op lang reise verlang jy na jou mense – hul glimlag en drukkies. “Die ergste was om twee dae sonder kommunikasie te wees. Geliefdes raak bekommerd. Dan was daar weereens harde skommelings in stede van die welkome wiegbewegings. Teen hierdie tyd was ons ook behoorlik keelvol vir kitsnoedels en het begin wonder op presies hoeveel vindingryke maniere ons geblikte boontjies in maaltye kan optower. “Ons het ook gehoor van vlugtelinge van Noord-Afrika wat hul lewe op klein bootjies waag met die hoop om asiel op die Spaanse eilande te kry. “Wanneer ons die land gehaal het, het ons dadelik van die verveling en frustrasies vergeet, en dae se blou.” (Foto verskaf) Die gesin het besluit dat hulle al sewe Kanariese eilande gaan besoek. Wanneer hulle ander gesinne met klein kinders in vasmeerplekke ontmoet het, was hulle in ekstase – potensiële speelmaats vir hul kroos. Hulle reise het hul na koraalriwwe, plekke met water so helder dat hulle die seebodem kon sien en selfs per ongeluk na nudistestrande toe geneem, waar nie almal ewe vleiend deur swaartekrag uitgebeeld is nie. Hulle het Sander se ouers June en Hein, wat ook seiljagvaarders is, vir ŉ blye weersiens in Montegobaai ontmoet. Hulle was baie beïndruk met die Spanjaarde se kindervriendelike speelgronde op die Spaanse eilande. Die gesin gaan voorlopig eers vir twee jaar in Antigua in die Karibiese eilande woon voor hulle weer die see aandurf. Antigua is een van honderde eilandjies daar wat hulle gaan verken. “Ek was verskriklik kwaad vir die see. Ons is nou al drie maande hier maar gaan aanhou seil, anders sal ons nooit die wêreld sien nie. Die kinders volg ŉ tuisskoolprogram en kan op verre strande speel.” ŉ Watermaker, sonpanele, induksiestoof en gas vir kook, maak dinge makliker. Elkeen het een klein kas vir hul aardse besittings. Hulle leef spaarsamig en minimalisties, en selfs armer as voorheen. Maar aan ervarings op hul “lang vakansie” is hulle skatryk.