Jimmy Carter praat oor 'n nasionale 'vertrouenskrisis' - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Jimmy Carter praat oor 'n nasionale 'vertrouenskrisis'
Op 15 Julie 1979 spreek president Jimmy Carter die land toe via regstreekse televisie om die energiekrisis van die land en gepaardgaande resessie te bespreek.
Carter het sy toespraak oor energiebeleid voorafgegaan met 'n verduideliking waarom hy geglo het dat die Amerikaanse ekonomie in 'n krisis bly. Hy vertel van 'n vergadering wat hy tydens die presidensiële toevlugsoord in Camp David, Maryland, gehou het, met leiers op die gebied van sake, arbeid, onderwys, politiek en godsdiens. Alhoewel die energiekrisis en resessie die belangrikste gespreksonderwerpe was, het Carter by die deelnemers gehoor dat Amerikaners ook aan 'n dieper morele en geestelike krisis ly. Hierdie gebrek aan 'morele en geestelike vertroue', het hy tot die gevolgtrekking gekom, was die kern van Amerika se onvermoë om homself uit sy ekonomiese probleme te haal. Hy het ook erken dat 'n deel van die probleem sy gebrek was aan sterk leiding oor baie aangeleenthede, veral energie- en olieverbruik.
In 1979 kon Amerika nog steeds die gevolge van OPEC se (Organisasie van Petroleum -uitvoerlande) 1973 -oliebesnoeiing voel. Carter het een van die deelnemers aan die Camp David -vergadering aangehaal dat Amerika se "nek oor die heining gespan is en OPEC 'n mes het." Boonop het inflasie 'n hoogtepunt bereik gedurende Carter se termyn. Amerikaners beskou die federale regering as 'n opgeblase burokrasie wat gestagneer het en nie daarin geslaag het om die mense te dien nie. Die politiek, het Carter gesê, was vol korrupsie, ondoeltreffendheid en ontwyking; hy beweer dat hierdie probleme ontstaan ​​uit 'n dieper, 'fundamentele bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie'. Hy het egter nie verwys na uitdagings met betrekking tot burgerlike vryhede of die land se politieke struktuur of militêre vaardigheid nie, maar na wat hy 'n 'vertrouenskrisis' genoem het wat gelei het tot huishoudelike onrus en 'die verlies van 'n eenheids -eenheid vir ons land'.
In 'n tyd toe Europeërs en die Japannese begin het om die VSA te vervaardig in energie-doeltreffende motors en ander gevorderde tegnologieë, het Carter gesê dat Amerikaners hul vertroue verloor het om die wêreld se leier in "vooruitgang" te wees. Hy het beweer dat Amerikaners wat behep was met selfgenoegsaamheid en materiële goedere, spiritualisme en gemeenskapswaardes oortref het. Carter, wat na die presidentskap die Sondagskool sou onderrig, het probeer om die publiek bymekaar te bring om geloof in die toekoms van Amerika te hê. Nadat die geloof op sigself herstel is, sou die nasie in staat wees om na die "slagveld van energie [waar] ons 'n nuwe vertroue vir ons land kan wen, en ons weer beheer oor ons gemeenskaplike lot kan neem."
Carter het toe begin met sy energiebeleidplanne, wat die implementering van verpligte bewaringspogings vir individue en besighede insluit en 'n groot besnoeiing in die land se afhanklikheid van buitelandse olie deur invoerkwotas. Hy het ook 'n "massiewe verbintenis met fondse en hulpbronne" belowe om alternatiewe brandstofbronne te ontwikkel, waaronder steenkool, plantprodukte en sonkrag. Hy het die skepping van 'n 'sonbank' uiteengesit wat volgens hom uiteindelik 20 persent van die land se energie sou voorsien. Om hierdie program te begin, het Carter die kongres gevra om 'n 'energiemobilisasieraad' te vorm, na die oorlogsproduksieraad van die Tweede Wêreldoorlog, en vra die wetgewer om onmiddellik 'n 'belasting op winsbelasting' in te stel om inflasie en werkloosheid te beveg.
Carter eindig deur insette van gemiddelde burgers te vra om hom te help om 'n energie -agenda vir die 1980's op te stel. Carter, 'n liberale president, was op pad na 'n presidensiële veldtog net toe 'n vloed van konserwatisme toeneem, onder leiding van die presidensiële hoopvolle Ronald Reagan, wat die veldtog in 1980 gewen het.
LEES MEER: Jimmy Carter: His Life and Legacy
Jimmy Carter praat oor 'n nasionale & quotkrise i tillid & quot
P å hierdie dag in 1979 het die president Jimmy Carter die volksgenoot via live-tv vir die bespreking van die nasionale energiekrisis en die resessie.
Carter vooraf vir sin tale om energipolitik met en forklaring p å, why han mente, at the american økonomi forblev i krise. Han fortalte om et m øde, wat hy gehad het v æret v ært ved pr æsidentbehandlingen i Camp David, Maryland, med ledere inden for erhverv, arbeidskraft, opleiding, politik og religion. Selvom energikrisen en resessies was die belangrikste samtaleemner, h ørte Carter fra de deltagende, at amerikanerne ogs å led af en dybere moralsk and#229ndelig krise. Denne mangel p å & quotmoralsk og åndelig tillid & quot, konkluderede han, var kernen i Amerikas manglende evne til at heise sig ud af dens økonomiske problems. Han indr ømmede ogs å, at en del of problem var hans manglende ledelse i mange sp ørgsm ål, is ær energi- og olieforbrug.
Ek 1979 kon Amerika steeds f øle virkningen af ​​OPEC 's (Organization of Petroleum Exporting Countries) 1973-nedsk æringer in olieproduktionen. Carter citerede en deltagerne i Camp David-m ødet som at sige, at Amerikas "hals is strakt over hegnet and OPEC har en kniv." Daarbenewens was inflasie n ået et h øjdepunkt p å alle tidspunkter in Carter 's period. Die Amerikaanse regering kan 'n enkele regering 'n opperbare bureaukrati hê, en daar kan nog steeds 'n rol gespeel word. Carter sagde, at politik var full of korruption, ineffektivitet and unddragelse han h ævdede, at these problems voksede ud of en dybere, & quotgrundl æggende trussel mod amerikansk demokrati. & Quot milit ære dygtighed, men for it, han kaldte en & quottillidskrise & quot, som f ørte to hjemlig uro and & quottabet of en device om form ål for our nation. & quot
P å en toe, hoe Europa æere en japanere begin het by die vervaardiging van die VSA in energieffektiewe voertuie en sommige ander gevorderde teknologier, sagde Carter, en Amerikaërs het mistet troen p å at v ære verdens f ørende i & quotfremskridt. & Quot Han h & #230vdede, at amerikanerne var besat of selv- overb ærenhed og materielle goder had trukket spiritualismen and samfundets v ærdier. Carter, der efter formandskabet ville undervise s øndagsskolen, fors øgte at samle offentligheden for at have tro p å Amerikas future. Nadat ek genoprettet kan word, kan ons self ook 'n groot nommer vir meer as 'n slagmark vir energie opspoor, en ons kan weer 'n nuwe beheer oor ons f ælles kry sk æbne. "
Vervolgens het hy later 'n energiepolitieke plan gemaak, wat 'n omvattende implementering van verpligte besigheidsindustrieë vir enkelpersone en ondernemings en besproeiings en 230 besproeiings in landets afhanklike en buitelandse olie deur invoerkwote. Hy hou ook van en#229 en 'n groot aantal betrokkenheid by hulpmiddels en hulpbronne vir die ontwikkeling van alternatiewe br ændstofkilder, insluitend kultuur, plantprodukte en solenergie. Hy skitserede oprettelsen af ​​en & quotsolbank & quot, wat hy tot 20 % van landets energie sou wou lewer. Vir die begin van hierdie program het Bad Carter Kongressen om oprette et & quotenergimobiliseringsudvalg & quot, daar modelle vir krigsproduktionsr ådet vir Anden verdenskrig, en bad lovgiveren om omg ående by indf øre en & quotoverskudsafgiftsskat & quot for at bek æmpe inflasie og arbejd.
Carter sluttede med at bede om input fra gemiddelde borgere for at hj ælpe ham med at udt ænke en energidagsorden for 1980 'erne. Carter, en liberal pr æsident, var p å vej ind i en pr æsidentskampagne, like en tidevand af konservatisme steg, ledet af pr æsidentens h åbefulde Ronald Reagan, der forsatte med at vinde kampagnen i 1980.
Paul Denhup - 15/7/2009
U revisionistiese interpretasie is ver weg van die malaise -toespraak van Jimmy Carter, tipies van die liberale "Blame America" ​​-skare. U pogings om Reagan gevaarlik te noem, is lagwekkend en u noem nie die vernederende 444 dae van die Iraniërs wat die Amerikaanse ambassade oorgeneem het en Amerikaanse gyselaars onwettig aangehou het nie.
Daar was ook die feit dat Carter nooit 'n diktator ontmoet het waarvan hy nie gehou het nie, sowel as die korrekte interpretasie van die Sowjetunie dat Carter 'n swak president was wat in hul denke ingegaan het toe hulle Afghanistan binnegeval het, terwyl die hoeveelheid kernmissiele wat op die VSA en ons bondgenote in Europa.
In die binneland was Carter 'n totale mislukking met dubbelsyferinflasie, dubbelsyferrentekoerse, lyne by die vulstasies en tweesyfer -werkloosheid.
Randll Reese Besch - 6/7/2009
Selfs nou word Carter beledig deur dieselfde tipes wat Reagan op Mount Rushmore wil hê. Ons is nog steeds 'quotexceptional', wat beteken dat dit in hul oë beter is as die VSA uit twee monde praat soos 'n Janus -wil. Demokrasie in die buiteland beteken oorlog, onderwerping en massadood vir diegene wat dit uit 'n geweervat laat opdwing. Obama is 'n Reagan in Clinton se posisie om voort te gaan met die rampspoedige beleid wat die vorige presidente vanaf 1980 geïmplementeer het. Inderdaad 'n slegte en hartseer toedrag van sake. Hoe ironies.
Goeienaand. Dit is 'n spesiale aand vir my. Presies drie jaar gelede, op 15 Julie 1976, het ek die benoeming van my party aanvaar om vir die president van die Verenigde State te wees.
Ek het u 'n president belowe wat nie afgesonder is van die mense nie, wat u pyn voel en wat u drome deel en wat sy krag en sy wysheid van u put.
Gedurende die afgelope drie jaar het ek al baie keer met u gepraat oor nasionale kommer, die energiekrisis, die reorganisering van die regering, die ekonomie van ons land en oor oorlogskwessies en veral oor vrede. Maar oor die jare het die onderwerpe van die toesprake, die gesprekke en die perskonferensies al hoe nouer geword, meer en meer gefokus op wat die geïsoleerde wêreld van Washington belangrik ag. Geleidelik het u meer en meer gehoor oor wat die regering dink of wat die regering moet doen en al hoe minder oor die hoop van ons land, ons drome en ons toekomsvisie.
Tien dae gelede het ek beplan om weer met u te praat oor 'n baie belangrike onderwerp - energie. Vir die vyfde keer sou ek die dringendheid van die probleem beskryf en 'n reeks wetgewende aanbevelings aan die kongres voorlê. Maar terwyl ek besig was om voor te berei om te praat, het ek dieselfde vraag begin afvra wat ek weet dat baie van julle pla. Waarom kon ons nie as 'n nasie bymekaarkom om ons ernstige energieprobleem op te los nie?
Dit is duidelik dat die ware probleme van ons nasie baie dieper is - dieper as petrollyne of energietekorte, selfs dieper as inflasie of resessie. En ek besef meer as ooit tevore dat ek as president u hulp nodig het. Daarom het ek besluit om uit te reik en na die stemme van Amerika te luister.
Ek het mense uit byna elke segment van ons samelewing na Camp David genooi - sake en arbeid, onderwysers en predikers, goewerneurs, burgemeesters en private burgers. En toe verlaat ek Camp David om na ander Amerikaners, mans en vroue soos jy, te luister.
Dit was 'n buitengewone tien dae, en ek wil met u deel wat ek gehoor het. Eerstens het ek baie persoonlike advies gekry. Laat ek 'n paar van die tipiese opmerkings wat ek neergeskryf het, aanhaal.
Dit van 'n suidelike goewerneur: "Meneer die president, u lei nie hierdie nasie nie - u bestuur net die regering."
'U sien die mense nie meer genoeg nie.'
"Sommige van u kabinetslede lyk nie lojaal nie. Daar is nie genoeg dissipline onder u dissipels nie."
"Moenie met ons praat oor politiek of die meganika van die regering nie, maar oor 'n begrip van ons algemene belang."
"Meneer die president, ons is in die moeilikheid. Praat met ons oor bloed en sweet en trane."
"As u lei, meneer die president, sal ons volg."
Baie mense het oor hulself en oor die toestand van ons land gepraat.
Dit van 'n jong vrou in Pennsylvania: "Ek voel so ver van die regering. Ek voel asof gewone mense uitgesluit is van politieke mag."
En dit van 'n jong Chicano: 'Sommige van ons het ons hele lewe lank onder resessie gely.'
'Sommige mense het energie vermors, maar ander het niks gehad om te mors nie.'
En dit van 'n godsdienstige leier: "Geen materiële tekort kan die belangrike dinge raak soos God se liefde vir ons of ons liefde vir mekaar nie."
En ek hou veral van hierdie van 'n swart vrou wat toevallig die burgemeester van 'n klein dorpie in Mississippi is: "Die groot foto's is nie die enigste wat belangrik is nie. Onthou, jy kan niks op Wall Street verkoop tensy iemand grawe nie stel dit eers op 'n ander plek op. "
Hierdie soort het baie ander stellings saamgevat: "Meneer die president, ons word gekonfronteer met 'n morele en 'n geestelike krisis."
Verskeie van ons besprekings was oor energie, en ek het 'n notaboek vol kommentaar en advies. Ek sal net 'n paar lees.
"Ons kan nie 40 persent meer energie verbruik as wat ons produseer nie. As ons olie invoer, voer ons ook inflasie en werkloosheid in."
"Ons moet gebruik wat ons het. Die Midde -Ooste het slegs vyf persent van die wêreld se energie, maar die Verenigde State het 24 persent."
En dit is een van die lewendigste stellings: "Ons nek is oor die heining gespan en OPEC het 'n mes."
"Daar sal ander kartelle en ander tekorte wees. Amerikaanse wysheid en moed kan nou 'n pad wees om in die toekoms te volg."
Dit was goed: "Wees dapper, meneer die president. Ons maak foute, maar ons is gereed om te eksperimenteer."
En hierdie een van 'n arbeidsleier het die kern daarvan geword: "Die eintlike kwessie is vryheid. Ons moet die energieprobleem op 'n oorlogsgrondslag hanteer."
En die laaste wat ek sal lees: "As ons die morele ekwivalent van oorlog betree, meneer die president, moet ons nie BB -gewere uitreik nie."
Hierdie tien dae het my geloof in die ordentlikheid en die sterkte en wysheid van die Amerikaanse volk bevestig, maar dit het ook my jare lange kommer uitgespreek oor die onderliggende probleme van ons land.
Ek weet natuurlik dat ek president is, dat regeringsaksies en wetgewing baie belangrik kan wees. Daarom het ek hard gewerk om my veldtogbeloftes in die wet te stel - en ek moet erken, met net gemengde sukses. Maar nadat ek na die Amerikaanse mense geluister het, word ek weer daaraan herinner dat al die wetgewing in die wêreld nie kan regmaak wat fout is met Amerika nie. Dus, ek wil vanaand eers met u praat oor 'n onderwerp wat selfs ernstiger is as energie of inflasie. Ek wil nou met u praat oor 'n fundamentele bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie.
Ek bedoel nie ons politieke en burgerlike vryhede nie. Hulle sal verdra. En ek verwys nie na die uiterlike sterkte van Amerika nie, 'n nasie wat oral in die wêreld vrede beleef met ongeëwenaarde ekonomiese mag en militêre mag.
Die bedreiging is op gewone maniere byna onsigbaar. Dit is 'n vertrouenskrisis. Dit is 'n krisis wat die hart en siel en die gees van ons nasionale wil tref. Ons kan hierdie krisis sien in die groeiende twyfel oor die betekenis van ons eie lewens en die verlies van 'n eenheids -doel vir ons land.
Die erosie van ons vertroue in die toekoms dreig om die sosiale en politieke struktuur van Amerika te vernietig.
Die vertroue wat ons altyd as mense gehad het, is nie net 'n romantiese droom of 'n spreekwoord in 'n stowwerige boek wat ons net op die vierde Julie gelees het nie.
Dit is die idee wat ons volk gestig het en ons ontwikkeling as 'n volk gelei het. Vertroue in die toekoms het alles ondersteun - openbare instellings en private ondernemings, ons eie gesinne en die Grondwet van die Verenigde State. Vertroue het ons koers gedefinieer en het gedien as 'n skakel tussen generasies. Ons het altyd geglo in iets wat vooruitgang genoem word. Ons het altyd die geloof gehad dat die dae van ons kinders beter sou wees as ons eie.
Ons mense verloor hierdie geloof, nie net in die regering self nie, maar ook in die vermoë om as burgers die uiteindelike heersers en vormers van ons demokrasie te wees. As mense ken ons ons verlede en is ons trots daarop. Ons vordering was deel van die lewende geskiedenis van Amerika, selfs die wêreld. Ons het altyd geglo dat ons deel was van 'n groot beweging van die mensdom, demokrasie, wat betrokke was by die soeke na vryheid, en dat geloof ons altyd in ons doel versterk het. Maar net soos ons ons vertroue in die toekoms verloor, begin ons ook die deur van ons verlede sluit.
In 'n nasie wat trots was op harde werk, sterk gesinne, hegte gemeenskappe en ons geloof in God, is te veel van ons nou geneig om hulself te geniet en te geniet. Menslike identiteit word nie meer gedefinieer deur wat 'n mens doen nie, maar deur wat jy besit. Maar ons het ontdek dat die besit van dinge en die gebruik daarvan nie ons verlange na betekenis bevredig nie. Ons het geleer dat die opbou van materiële goedere nie die leegheid van lewens wat geen vertroue of doel het nie, kan vul.
Die simptome van hierdie krisis van die Amerikaanse gees is oral om ons. Vir die eerste keer in die geskiedenis van ons land glo 'n meerderheid van ons mense dat die volgende vyf jaar erger sal wees as die afgelope vyf jaar. Twee derdes van ons mense stem nie eens nie. Die produktiwiteit van Amerikaanse werkers daal eintlik, en die bereidwilligheid van Amerikaners om vir die toekoms te spaar, het onder dié van alle ander mense in die Westerse wêreld gedaal.
Soos u weet, is daar 'n groeiende respek vir die regering en vir kerke en vir skole, die nuusmedia en ander instellings. Dit is nie 'n boodskap van geluk of gerusstelling nie, maar dit is die waarheid en dit is 'n waarskuwing.
Hierdie veranderinge het nie oornag plaasgevind nie. Hulle het die afgelope generasie geleidelik oor ons gekom, jare wat gevul was met skokke en tragedies.
Ons was seker dat ons deel was van die stembrief, nie die koeël nie, tot by die moorde op John Kennedy en Robert Kennedy en Martin Luther King jr. die pyn van Vietnam. Ons het die presidentskap as 'n ereplek gerespekteer tot die skok van Watergate.
Ons onthou toe die frase 'klink soos 'n dollar' 'n uitdrukking was van absolute betroubaarheid, totdat tien jaar van inflasie ons dollar en ons spaargeld begin krimp het. Ons het geglo dat die hulpbronne van ons land onbeperk was tot 1973, toe ons 'n groeiende afhanklikheid van buitelandse olie moes ondergaan.
Hierdie wonde is nog baie diep. Hulle is nog nooit genees nie. Op soek na 'n uitweg uit hierdie krisis, het ons mense hulle tot die federale regering gewend en dit geïsoleer gevind van die hoofstroom van ons land se lewe. Washington, DC, het 'n eiland geword. Die gaping tussen ons burgers en ons regering was nog nooit so groot nie.Die mense soek eerlike antwoorde, nie maklike antwoorde nie, duidelike leierskap, nie vals bewerings en ontwyking en politiek soos gewoonlik nie.
Wat u te gereeld in Washington en elders in die land sien, is 'n regeringstelsel wat ongeskik lyk. U sien 'n kongres verdraai en in elke rigting getrek deur honderde goed gefinansierde en kragtige spesiale belange. U sien elke uiterste posisie verdedig tot by die laaste stemming, byna tot die laaste asem deur die een onwrikbare groep. U sien gereeld 'n gebalanseerde en billike benadering wat opoffering vereis, 'n klein opoffering van almal, soos 'n weeskind sonder ondersteuning en sonder vriende.
Dikwels sien jy verlamming en stagnasie en dryf. Jy hou nie daarvan nie, en ek ook nie. Wat kan ons doen?
In die eerste plek moet ons die waarheid in die oë kyk, en dan kan ons ons koers verander. Ons moet eenvoudig geloof in mekaar hê, geloof in ons vermoë om onsself te regeer en geloof in die toekoms van hierdie nasie. Die herstel van daardie geloof en vertroue in Amerika is nou die belangrikste taak wat ons in die gesig staar. Dit is 'n ware uitdaging van hierdie generasie Amerikaners.
Een van die besoekers aan Camp David het verlede week dit so gestel: "Ons moet ophou huil en begin sweet, ophou praat en begin loop, ophou vloek en begin bid. Die krag wat ons nodig het, kom nie uit die Withuis nie, maar uit elke huis in Amerika. "
Ons ken die sterkte van Amerika. Ons is sterk. Ons kan ons eenheid herwin. Ons kan ons vertroue herwin. Ons is die erfgename van geslagte wat bedreigings baie kragtiger en ontsagwekkender oorleef het as dié wat ons nou uitdaag. Ons vaders en moeders was sterk manne en vroue wat 'n nuwe samelewing gevorm het tydens die Groot Depressie, wat wêreldoorloë geveg het en 'n nuwe handves van vrede vir die wêreld opgestel het.
Ons is self dieselfde Amerikaners wat net tien jaar gelede 'n man op die maan gesit het. Ons is die geslag wat ons samelewing toegewy het aan die strewe na menseregte en gelykheid. En ons is die generasie wat die oorlog teen die energieprobleem sal wen en in hierdie proses die eenheid en vertroue van Amerika sal herbou.
Ons is op 'n keerpunt in ons geskiedenis. Daar is twee paaie om te kies. Die een is 'n pad waaroor ek vanaand gewaarsku het, die pad wat lei tot fragmentasie en eiebelang. Op die pad lê 'n verkeerde idee van vryheid, die reg om self 'n voordeel bo ander te begryp. Die pad sou voortdurende konflik wees tussen eng belange wat eindig in chaos en onbeweeglikheid. Dit is 'n sekere pad na mislukking.
Al die tradisies van ons verlede, al die lesse van ons erfenis, al die beloftes van ons toekoms dui op 'n ander pad, die pad van gemeenskaplike doel en die herstel van Amerikaanse waardes. Die pad lei tot ware vryheid vir ons land en onsself. Ons kan die eerste stappe op daardie pad neem terwyl ons ons energieprobleem begin oplos.
Energie sal die onmiddellike toets wees van ons vermoë om hierdie nasie te verenig, en dit kan ook die standaard wees waarom ons saamtrek. Op die slagveld van energie kan ons 'n nuwe vertroue vir ons land wen, en ons kan weer beheer neem oor ons gemeenskaplike lot.
In 'n bietjie meer as twee dekades het ons oorgegaan van 'n posisie van energie -onafhanklikheid tot 'n posisie waarin byna die helfte van die olie wat ons gebruik, uit die buiteland kom, teen pryse wat deur die dak gaan. Ons oormatige afhanklikheid van OPEC het reeds 'n geweldige tol op ons ekonomie en ons mense geëis. Dit is die direkte oorsaak van die lang rye wat miljoene van u verswarende ure laat wag het vir petrol. Dit is 'n oorsaak van die verhoogde inflasie en werkloosheid wat ons nou ondervind. Hierdie ondraaglike afhanklikheid van buitelandse olie bedreig ons ekonomiese onafhanklikheid en die veiligheid van ons land. Die energiekrisis is werklik. Dit is wêreldwyd. Dit is 'n duidelike en huidige gevaar vir ons land. Dit is feite en ons moet dit bloot in die oë kyk.
Wat ek u nou oor energie moet sê, is eenvoudig en uiters belangrik.
Punt een: ek stel vanaand 'n duidelike doelwit vir die energiebeleid van die Verenigde State. Vanaf hierdie oomblik sal hierdie nasie nooit meer buitelandse olie gebruik as wat ons in 1977 gebruik het nie - nooit. Van nou af word elke nuwe toevoeging tot ons vraag na energie vervul uit ons eie produksie en ons eie bewaring. Die generasie lange groei in ons afhanklikheid van buitelandse olie sal op die oomblik in sy spore gestop word en dan omgekeer word as ons deur die 1980's beweeg, want ek stel vanaand die verdere doelwit om ons afhanklikheid van buitelandse olie met die helfte te verminder aan die einde van die volgende dekade-'n besparing van meer as 4-1/2 miljoen vate ingevoerde olie per dag.
Punt twee: Om te verseker dat ons hierdie doelwitte bereik, sal ek my presidensiële gesag gebruik om invoerkwotas vas te stel. Ek kondig vanaand aan dat ek vir 1979 en 1980 die toegang tot hierdie land van 'n druppel buitelandse olie sal verbied meer as wat hierdie doelwitte toelaat. Hierdie kwotas verseker 'n vermindering van die invoer, selfs onder die ambisieuse vlakke wat ons op die onlangse top in Tokio gestel het.
Punt drie: Om ons energiesekuriteit te gee, vra ek die grootste verbintenis in vredestyd van fondse en hulpbronne in die geskiedenis van ons land om Amerika se eie alternatiewe brandstofbronne te ontwikkel - van steenkool, van olie -skalie, van plantprodukte vir gasohol, van onkonvensionele gas, uit die son.
Ek stel voor dat 'n korporasie vir energiesekerheid gestig word om hierdie poging om 2-1/2 miljoen vate ingevoerde olie per dag te vervang teen 1990 te lei. in klein denominasies sodat gemiddelde Amerikaners direk in Amerika se energiesekerheid kan belê.
Net soos 'n soortgelyke sintetiese rubberkorporasie ons gehelp het om die Tweede Wêreldoorlog te wen, so sal ons Amerikaanse vasberadenheid en vermoë om die energie -oorlog te wen, mobiliseer. Boonop sal ek binnekort wetgewing aan die kongres voorlê waarin ons vra dat die eerste sonbank van hierdie land opgerig word, wat ons sal help om die belangrikste doelwit van 20 persent van ons energie uit sonkrag teen die jaar 2000 te bereik.
Hierdie pogings sal baie geld kos, en daarom moet die Kongres die belasting op die meevaller onmiddellik in werking stel. Dit sal geld goed bestee word. Anders as die miljarde dollars wat ons na die buiteland stuur om buitelandse olie te betaal, word hierdie geld deur Amerikaners aan Amerikaners betaal. Hierdie fondse gaan veg, nie om te verhoog nie, inflasie en werkloosheid.
Punt vier: Ek vra die kongres om die wet op te stel dat die elektrisiteitsondernemings van ons land binne die volgende dekade hul massiewe gebruik van olie met 50 persent moet verminder en oorskakel na ander brandstowwe, veral steenkool, ons grootste energie. bron.
Punt vyf: Om absoluut seker te maak dat niks in die weg staan ​​om hierdie doelwitte te bereik nie, sal ek die kongres aanmoedig om 'n raad vir energie -mobilisering te skep wat, net soos die Oorlogsproduksieraad in die Tweede Wêreldoorlog, die verantwoordelikheid en gesag sal hê om die rompslomp, vertragings en eindelose padblokkades om belangrike energieprojekte af te handel.
Ons sal ons omgewing beskerm. Maar as hierdie land 'n raffinadery of 'n pypleiding krities nodig het, sal ons dit bou.
Punt ses: Ek stel 'n gewaagde bewaringsprogram voor om elke staat, provinsie en stad en elke gemiddelde Amerikaner by ons energiestryd te betrek. Met hierdie poging kan u bewaring in u huise en u lewens bou teen 'n koste wat u kan bekostig.
Ek vra die kongres om my die bevoegdheid te gee vir verpligte bewaring en vir bykomende petrolrantsoenering. Om meer energie te bespaar, stel ek vanaand 'n ekstra $ 10 miljard voor oor die volgende dekade om ons openbare vervoerstelsels te versterk. En ek vra u om u beswil en vir die veiligheid van u land om geen onnodige reise te onderneem nie, om saam met u te ry of openbare vervoer te gebruik, om u motor een ekstra dag per week te parkeer, om die spoedgrens te volg en u termostate om brandstof te bespaar. Elke daad van energiebesparing soos hierdie is meer as net gesonde verstand - ek sê vir jou dat dit 'n daad van patriotisme is.
Ons land moet eerlik wees teenoor die armstes onder ons, so ons sal die hulp aan behoeftige Amerikaners verhoog om die stygende energiepryse die hoof te bied. Ons dink dikwels aan bewaring slegs in terme van opoffering. Dit is eintlik die pynloosste en onmiddellike manier om die krag van ons land te herbou. Elke liter olie wat elkeen van ons spaar, is 'n nuwe vorm van produksie. Dit gee ons meer vryheid, meer selfvertroue, soveel meer beheer oor ons eie lewens.
Die oplossing van ons energiekrisis kan ons dus ook help om die krisis van die gees in ons land te oorwin. Dit kan ons eenheidsgevoel, ons vertroue in die toekoms weer laat herleef en ons volk en elkeen afsonderlik 'n nuwe doel gee.
U weet dat ons dit kan doen. Ons het die natuurlike hulpbronne. Ons het meer olie in ons skalie alleen as verskeie Saoedi -Arabië. Ons het meer steenkool as enige nasie op aarde. Ons het die hoogste tegnologie ter wêreld. Ons het die mees bekwame arbeidsmag, met innoverende genie, en ek glo vas dat ons die nasionale wil het om hierdie oorlog te wen.
Ek belowe u nie dat hierdie vryheidstryd maklik sal wees nie. Ek belowe nie 'n vinnige uitweg uit die probleme van ons land nie, as die waarheid is dat die enigste uitweg 'n algehele poging is. Wat ek jou belowe, is dat ek ons ​​stryd sal lei, en ek sal eerlikheid in ons stryd afdwing, en ek sal eerlikheid verseker. En bowenal sal ek optree. Ons kan die tekorte op kort termyn meer doeltreffend bestuur en ons sal, maar daar is geen korttermynoplossings vir ons langtermynprobleme nie. Daar is eenvoudig geen manier om opoffering te vermy nie.
Oor twaalf uur sal ek weer in Kansas City praat, om ons energieprogram uit te brei en verder te verduidelik. Net soos die soeke na oplossings vir ons energietekorte ons nou gelei het tot 'n nuwe bewustheid van die diepere probleme van ons volk, so kan ons bereidwilligheid om vir energieoplossings te werk ons ​​versterk om die dieper probleme aan te val.
Ek sal aanhou om deur hierdie land te reis om die mense van Amerika te hoor. U kan my help om 'n nasionale agenda vir die 1980's te ontwikkel. Ek sal luister en ek sal optree. Ons sal saam optree. Dit was die beloftes wat ek drie jaar gelede gemaak het, en ek is van plan om dit na te kom.
Bietjie vir bietjie kan ons, en ons moet ons vertroue herbou. Ons kan spandeer totdat ons ons skatkamers leegmaak, en ons kan al die wonders van die wetenskap oproep. Maar ons kan slegs slaag as ons ons grootste hulpbronne benut - Amerika se mense, Amerika se waardes en Amerika se vertroue.
Ek het die sterkte van Amerika gesien in die onuitputlike hulpbronne van ons mense. Laat ons in die komende dae daardie krag hernu in die stryd om 'n energieveilige nasie.
Laastens, laat ek dit sê: ek sal my bes doen, maar ek sal dit nie alleen doen nie. Laat u stem gehoor word. Sê iets goeds oor ons land wanneer u die kans het. Met God se hulp en ter wille van ons land, is dit tyd dat ons hande vat in Amerika. Laat ons ons verbind tot die wedergeboorte van die Amerikaanse gees. As ons saamwerk met ons algemene geloof, kan ons nie misluk nie.
Op 15 Julie 1979, te midde van stilstaande ekonomiese groei, hoë inflasie en 'n energiekrisis, het Jimmy Carter 'n televisie -toespraak aan die Amerikaanse volk gelewer. Daarin het Carter 'n deurdringende 'vertrouenskrisis' uitgesonder wat die Amerikaanse bevolking verhinder om die land vorentoe te beweeg. 'N Jaar later stel Ronald Reagan sy optimistiese politieke veldtog in skerp kontras met die toon van Carter se toespraak, wat veral deur kritici onthou sou word as die' malaise speech '.
... Presies drie jaar gelede, op 15 Julie 1976, het ek die benoeming van my party aanvaar om vir die president van die Verenigde State te wees.
... Tien dae gelede was ek van plan om weer met u te praat oor 'n baie belangrike onderwerp en#8212 energie. Vir die vyfde keer sou ek die dringendheid van die probleem beskryf en 'n reeks wetgewende aanbevelings aan die kongres voorlê. Maar terwyl ek besig was om voor te berei om te praat, het ek dieselfde vraag begin afvra wat ek weet dat baie van julle pla. Waarom kon ons nie as 'n nasie bymekaarkom om ons ernstige energieprobleem op te los nie?
Ek weet natuurlik dat ek president is, dat regeringsaksies en wetgewing baie belangrik kan wees. Dit is waarom ek hard gewerk het om my veldtogbeloftes in die wet te stel en ek moet erken, met net gemengde sukses. Maar nadat ek na die Amerikaanse mense geluister het, is ek weer daaraan herinner dat al die wetgewing ter wêreld nie kan regmaak wat fout met Amerika is nie. Dus, ek wil vanaand eers met u praat oor 'n onderwerp wat selfs ernstiger is as energie of inflasie. Ek wil nou met u praat oor 'n fundamentele bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie.
Dit is die idee wat ons volk gestig het en ons ontwikkeling as 'n volk gelei het. Vertroue in die toekoms ondersteun al die ander openbare instellings en private ondernemings, ons eie gesinne en die grondwet van die Verenigde State. Vertroue het ons koers gedefinieer en het gedien as 'n skakel tussen generasies. Ons het altyd geglo in iets wat vooruitgang genoem word. Ons het altyd die geloof gehad dat die dae van ons kinders beter sou wees as ons eie.
In 'n nasie wat trots was op harde werk, sterk gesinne, hegte gemeenskappe en ons geloof in God, is te veel van ons nou geneig om hulself te geniet en te geniet. Menslike identiteit word nie meer gedefinieer deur wat 'n mens doen nie, maar deur wat jy besit. Maar ons het ontdek dat die besit van dinge en die verbruik daarvan nie ons verlange na betekenis bevredig nie. Ons het geleer dat die opbou van materiële goedere nie die leegheid van lewens wat geen vertroue of doel het nie, kan vul.
Hierdie wonde is nog baie diep. Hulle is nog nooit genees nie. Op soek na 'n uitweg uit hierdie krisis, het ons mense hulle tot die federale regering gewend en dit geïsoleer gevind van die hoofstroom van ons land se lewe. Washington, DC, het 'n eiland geword. Die gaping tussen ons burgers en ons regering was nog nooit so groot nie. Die mense soek eerlike antwoorde, nie maklike antwoorde nie, duidelike leierskap, nie vals bewerings en ontwyking en politiek soos gewoonlik nie.
Ons is op 'n keerpunt in ons geskiedenis. Daar is twee paaie om te kies. Die een is 'n pad waaroor ek vanaand gewaarsku het, die pad wat tot fragmentasie en eiebelang lei. Op daardie pad lê 'n verkeerde idee van vryheid, die reg om self 'n voordeel bo ander te begryp. Die pad sou voortdurende konflik wees tussen eng belange wat eindig in chaos en onbeweeglikheid. Dit is 'n sekere pad na mislukking.
James Earl Carter Jr. is op 1 Oktober 1924 gebore in die Wise Sanitarium (nou die Lillian G. Carter Nursing Center) in Plains, Georgia, 'n hospitaal waar sy ma as geregistreerde verpleegster werksaam was. Carter was die eerste Amerikaanse president wat in 'n hospitaal gebore is.  Hy was die oudste seun van Bessie Lillian (née Gordy) en James Earl Carter Sr. Carter is 'n afstammeling van die Engelse immigrant Thomas Carter, wat hom in 1635 in Virginia gevestig het. Talle geslagte Carters het as katoenboere in Georgië gewoon. Carter is ook 'n afstammeling van Thomas Cornell, 'n voorouer van die stigter van die Cornell -universiteit, en is op afstand verwant aan Richard Nixon en Bill Gates. 
Plains was 'n groot stad van 600 mense ten tyde van Carter se geboorte. Carter se pa was 'n suksesvolle plaaslike sakeman, wat 'n algemene winkel bedryf het, en 'n belegger in landbougrond was.  Carter se pa het voorheen tydens die Eerste Wêreldoorlog as reserwe -tweede luitenant in die Amerikaanse weermagkwartier gedien. 
Die gesin het verskeie kere verhuis tydens die kinderskoene van Carter Jr. Die Carters vestig hulle op 'n grondpad in die nabygeleë Boogskiet, wat byna geheel en al bevolk is deur arm Afro -Amerikaanse gesinne. Uiteindelik het hulle nog drie kinders gehad: Gloria, Ruth en Billy. Carter het goed oor die weg gekom met sy ouers, hoewel sy ma baie ure gewerk het en in sy kinderjare dikwels afwesig was. Alhoewel Earl vasbeslote was om te skei, het hy toegelaat dat sy seun die kinders van die swart plaasvriende raak. Carter was 'n ondernemende tiener wat sy eie akker van Earl se landbougrond gekry het waar hy grondboontjies verbou, verpak en verkoop het. Hy het ook 'n gedeelte huurders wat hy gekoop het, verhuur. 
Carter het die Hoërskool Plains van 1937 tot 1941 bygewoon. Teen daardie tyd was Boogskiet en Vlakte verarm deur die Groot Depressie, maar die gesin het baat by New Deal -boeresubsidies, en Earl het 'n pos as gemeenskapsleier aangeneem. Jong Jimmy was 'n ywerige student met 'n liefde vir lees. 'N Gewilde staaltjie beweer dat hy vir valedictorian oorgedra is nadat hy en sy vriende die skool oorgeslaan het om die middestad in 'n warm stok te waag. Carter se gebrek is in 'n plaaslike koerant genoem, hoewel dit nie duidelik is dat hy andersins 'n valedictorian sou gewees het nie.  Carter se onderwyser, Julia Coleman, was veral 'n sterk invloed. As 'n adolessent het Carter in die basketbalspan Plains High School gespeel, hy het ook by die Future Farmers of America aangesluit en 'n lewenslange belangstelling in houtwerk ontwikkel. 
Carter het lank gedroom om die US Naval Academy by te woon. In 1941 begin hy met voorgraadse kursusse in ingenieurswese aan die Georgia Southwestern College in die nabygeleë Americus, Georgia. Die volgende jaar het hy na die Georgia Institute of Technology in Atlanta oorgegaan, en hy het in 1943 toelating tot die Naval Academy verkry. . Terwyl hy op die akademie was, het Carter verlief geraak op Rosalynn Smith, 'n vriend van sy suster Ruth. Die twee trou kort na sy gradeplegtigheid in 1946.  Hy was 'n naelloper vir die Navy Midshipmen.  Carter behaal die 60ste plek uit 820 middelskepe in die klas van 1946 met 'n Bachelor of Science -graad en word as vaandel aangewys.  Van 1946 tot 1953 woon Carter en Rosalynn in Virginia, Hawaii, Connecticut, New York en Kalifornië, tydens sy ontplooiings in die Atlantiese en Stille Oseaan -vloot.  In 1948 begin hy met offisieropleiding vir duikbootdiens en dien hy aan boord van USS Pomfret. Hy is bevorder tot luitenant -junior graad in 1949. In 1951 het hy geheg geraak aan die diesel/elektriese USS K-1, (ook bekend as USS Barracuda), gekwalifiseer vir bevel, en het in verskeie pligte gedien, waaronder die uitvoerende beampte. 
In 1952 begin Carter 'n assosiasie met die vloot se nuutste kern -duikbootprogram, daarna onder leiding van kaptein Hyman G. Rickover. Rickover se eise aan sy manne en masjiene was legendaries, en Carter het later gesê dat Rickover langs sy ouers die grootste invloed op sy lewe was.  Hy is vir drie maande tydelike diens na die Naval Reactors -tak van die Atomic Energy Commission in Washington, DC gestuur, terwyl Rosalynn saam met hul kinders na Schenectady, New York, verhuis het. Op 12 Desember 1952 het 'n ongeluk met die eksperimentele NRX -reaktor by Atomic Energy van Kanada se Chalk River Laboratories 'n gedeeltelike ineenstorting veroorsaak wat miljoene liter radioaktiewe water oorstroom het in die kelder van die reaktor. Dit het die kern van die reaktor verwoes gelaat.  Carter is beveel om Chalkrivier toe te lei om 'n Amerikaanse instandhoudingspersoneel te lei wat by ander Amerikaanse en Kanadese dienspersoneel aangesluit het om te help met die stilstand van die reaktor.  Die noukeurige proses het vereis dat elke spanlid beskermende uitrustings moes aantrek en vir 'n paar minute op 'n keer afsonderlik in die reaktor neergesit word, wat hul blootstelling aan radioaktiwiteit beperk terwyl hulle die kreupel reaktor uitmekaar haal. Tydens en na sy presidentskap het Carter gesê dat sy ervaring by Chalkrivier sy siening oor atoomenergie gevorm het en daartoe gelei het dat die ontwikkeling van 'n neutronbom gestaak is. 
In Maart 1953 begin Carter met die kernkragskool, 'n ses-maande-nie-kredietkursus wat kernkragaanlegte by Union College in Schenectady dek.  Sy bedoeling was om uiteindelik aan boord van die USS te werk Seewolf, wat beplan was om die tweede Amerikaanse kern duikboot te wees. Hy het egter nooit die geleentheid gehad om aan boord van 'n kern duikboot te dien nie. Carter se pa is twee maande voor die bou van Seewolf begin, en Carter soek en kry 'n vrylating van aktiewe diens om hom in staat te stel om die familie -grondboontjie -onderneming oor te neem. Op grond van die beperkte opleiding, sou Carter in latere jare nogtans na homself verwys as 'n 'kernfisikus'.   Dit was moeilik om te besluit om Schenectady te verlaat. Nadat sy so baie beweeg het, het Rosalynn gemaklik geword met hul lewe. Om terug te keer na die lewe in die klein dorpies in Plains, was ''n monumentale stap agteruit', het sy later gesê. Aan die ander kant voel Carter beperk deur die styfheid van die weermag en smag hy daarna om 'n pad te volg wat meer lyk as sy pa. Carter verlaat die aktiewe diens op 9 Oktober 1953.   Hy dien in die onaktiewe vlootreservaat tot 1961 en verlaat die diens met die rang van luitenant.  Sy toekennings sluit in die Amerikaanse veldtogmedalje, die oorwinningsmedalje van die Tweede Wêreldoorlog, China Service Medal en die National Defense Service Medal.  As duikbeampte het hy ook die "dolfyn" -kenteken verwerf. 
Earl Carter sterf as 'n relatief welgestelde man, wat onlangs in die Georgia House of Representatives verkies is. Tussen sy skuldvergifnis en die verdeling van sy rykdom onder erfgename het sy seun Jimmy egter relatief min geërf. Jimmy, Rosalynn en hul drie seuns het 'n jaar lank in openbare behuising in Plains Carter gewoon, die enigste Amerikaanse president wat in gesubsidieerde behuising gewoon het voordat hy sy amp aangeneem het. Carter was kundig in wetenskaplike en tegnologiese vakke, en hy wou die gesin se grondboontjie-groei-onderneming uitbrei. Die oorgang van die vloot na die landboubesigheidsman was moeilik omdat sy eerstejaar-oes misluk het as gevolg van 'n droogte. Intussen het hy ook lesse geneem en gelees oor landbou terwyl Rosalynn boekhouding geleer het om die boeke van die onderneming te bestuur. Alhoewel hulle die eerste jaar skaars gebreek het, het die Carters die onderneming laat groei en baie suksesvol geword.  
Georgia se senator (1963–1967)
Rassespanning is in Plains aangesteek deur die uitspraak in die Amerikaanse hooggeregshof in 1954 in die Amerikaanse hooggeregshof Brown v. Onderwysraad.  Carter was ten gunste van rasseverdraagsaamheid en integrasie - op 'n stadium het die plaaslike Witburgerraad sy grondboontjiehuis geboikot toe hy geweier het om by hulle aan te sluit - maar hy het die gevoelens dikwels vir homself gehou om nie vyande te maak nie. Teen 1961 was hy 'n prominente lid van die gemeenskap en die Baptiste Kerk, asook voorsitter van die skoolraad van Sumter County, waar hy harder begin praat het ten gunste van skoolintegrasie.   'n Staats senaatstoel is geopen deur die ontbinding van die Georgia County System System in 1962. Carter kondig sy verkiesing aan vir die setel 15 dae voor die verkiesing. Rosalynn, wat 'n instink vir politiek en organisasie gehad het, was 'n belangrike rol in sy veldtog. Die aanvanklike resultate toon dat Carter verloor, maar dit was die gevolg van bedrieglike stemming wat deur Joe Hurst, die voorsitter van die Demokratiese Party in Quitman County, georkestreer is met die hulp van die balju van Quitman County.  Carter het die uitslag uitgedaag toe bedrog bevestig is, 'n nuwe verkiesing is gehou, wat hy gewen het. 
Die burgerregtebeweging was goed op dreef toe Carter sy amp beklee. Hy en sy gesin het standvastige ondersteuners van John F. Kennedy geword. Vanaf 1962 was die stad Americus die plek van massamishandeling en opsluiting van swart betogers,  wat soortgelyke onrus in die hele land weerspieël. Carter het aanvanklik relatief stil gebly, selfs al het dit 'n groot deel van die provinsie gepolariseer, om te voorkom dat sy segregasie -kollegas vervreem word. Hy het wel oor 'n paar verdelende kwessies gepraat, toesprake gehou oor geletterdheidstoetse en teen 'n verandering in die Georgiese grondwet, wat volgens hom 'n dwang om godsdiens te beoefen impliseer.  Ten tyde van die moord op president Kennedy, is Carter deur 'n kliënt in kennis gestel van sy pinda -onderneming oor die moord, wat Carter gevra het om homself van die werk te verwyder en alleen te sit. Carter noem die moord later die "grootste slag wat ek gekry het sedert my pa oorlede is." 
Carter was 'n ywerige wetgewer wat spoedleeskursusse gevolg het om by die werk te bly. Binne twee jaar het sy verbintenisse hom in die Demokratiese Uitvoerende Komitee van die staat laat beland, waar hy gehelp het om die reëls van die staatsparty te herskryf. Hy word voorsitter van die West Central Georgia Planning and Development Commission, wat toesig gehou het oor die uitbetaling van federale en staatstoelaes vir projekte soos die herstel van historiese terreine. 
Toe Bo Callaway in November 1964 in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers verkies word, het Carter onmiddellik begin beplan om hom te ontneem. Die twee het voorheen bots oor watter tweejarige kollege na 'n vierjarige universiteitsprogram uitgebrei sou word deur die staat Carter wou dat dit na sy alma mater, Georgia Southwestern College, gaan, maar Callaway wou hê dat die geld na die sentrum van Columbus gaan. Carter het Callaway, 'n demokraat wat onlangs na die Republikeinse Party oorgegaan het, as 'n mededinger beskou wat die oorgeërfde rykdom en selfsug verteenwoordig wat hy in die politiek minag. 
Carter is in 1964 herkies om 'n tweede termyn van twee jaar te dien.  'n Tyd lank in die staats senaat was hy die voorsitter van die opvoedingskomitee; hy het ook teen die einde van sy tweede termyn in die kredietkomitee gesit. Voordat sy termyn verstryk het, het hy bygedra tot 'n wetsontwerp wat die staatsonderwysfinansiering uitgebrei het en Georgia Southwestern 'n vierjaarprogram gekry het. Hy maak gebruik van sy streeksbeplanningswerk en hou toesprake in die distrik om homself meer sigbaar te maak vir potensiële kiesers. Die laaste dag van die termyn kondig hy sy kandidaat vir die kongres aan. 
1966 en 1970 veldtogte vir goewerneur
Die wedloop om die derde kongresdistrik van Georgië in 1966 het middel Mei wankel geraak toe die posbekleër, Bo Callaway, uitval en besluit het om eerder vir die goewerneur van Georgië te hardloop. Callaway het pas in 1964 oorgeskakel van die Demokratiese Party na die Republikeinse Party en was 'n baie sterk kandidaat, ondanks die feit dat hy die eerste Republikein was wat sedert 1876 vir die goewerneur van Georgië verkies het. Heropbou. Carter het besluit om self vir die goewerneur te hardloop. In die Demokratiese voorverkiesing het hy gekant teen die liberale voormalige goewerneur Ellis Arnall en die konserwatiewe segregasie -Lester Maddox. Tydens 'n perskonferensie beskryf hy sy ideologie as "Konserwatief, gematig, liberaal en in die middel van die pad. Ek glo ek is 'n meer ingewikkelde persoon as dit."  Hy verloor die Demokratiese voorverkiesing, maar trek genoeg stemme as kandidaat in die derde plek om Arnall tot 'n afloopverkiesing met Maddox te dwing. Maddox het die afloopstemme oor Arnall naelskraap gewen vir die nominasie van die Demokratiese Party. In die algemene verkiesing het Callaway 'n veelvoud van die stemme behaal, maar met 'n meerderheid van 50 persent het staatsreëls die Georgia House of Representatives, wat 'n meerderheid van die Demokratiese Party gehad het, die mag om Maddox as goewerneur te kies.  Die gevolg was 'n skerp slag vir Carter, wat diep in die skuld was. Sy poging om die wedloop van Callaway af te weer, het gelei tot die onwaarskynlike verkiesing van die segregasiebewoner Maddox, wat hy as 'n nog erger uitkoms beskou het. 
Carter het teruggekeer na sy landboubedryf en het gedurende die volgende vier jaar sy volgende veldtog vir goewerneur in 1970 deeglik beplan. Hierdie tydperk was 'n geestelike keerpunt vir Carter. Geïnspireer deur sy suster Ruth en liberale teoloë soos Reinhold Niebuhr, verklaar hy homself Wedergebore, 'n groeiende beweging in Amerika uit die 1960's. Sy laaste kind Amy is gedurende hierdie tyd gebore, op 19 Oktober 1967.  
Dit is grondwetlik verbied om goewerneur Maddox 'n tweede agtereenvolgende termyn as goewerneur te soek, en dus word die liberale voormalige goewerneur, Carl Sanders, Carter se grootste teenstander in die Demokratiese voorverkiesing van 1970. Carter het hierdie keer 'n meer moderne veldtog gevoer, met gedrukte grafika en statistiese analise. In reaksie op peilingsdata, leun Carter meer konserwatief as voorheen. Hy het homself as 'n populis geposisioneer, en vinnig negatief geraak teen Sanders vir sy rykdom (hom 'Cufflinks Carl' genoem) en hom met die nasionale Demokratiese Party verbind. Hy beskuldig Sanders van korrupsie, maar as hy deur die media gedruk word, kon hy geen bewyse kry nie.   Gedurende die veldtog het Carter beide die swart stem en die "Wallace -stem" gesoek, na die prominente segregasie -kunstenaar George Wallace van Alabama. Terwyl hy met swart figure soos Martin Luther King Sr. en Andrew Young vergader het en baie besighede in swart besit besoek het, het hy Wallace ook geprys en belowe om hom uit te nooi om 'n toespraak in Georgië te hou. Hy het geïmpliseer steun of afkeer van privaatskole, afhangende van die gehoor. Die beroep op rassisme het met die verloop van tyd meer blatant geword, Carter se senior veldtog -assistente het 'n foto van sy teenstander Sanders met swart basketbalspelers uitgedeel.  
In September loop Carter met 49 tot 38 persent voor Sanders in die eerste stemming, wat tot 'n afloop lei. Die daaropvolgende veldtog het ondanks sy vroeë steun aan burgerregte nog bitterder geword, terwyl Carter se veldtog Sanders gekritiseer het omdat hy Martin Luther King Jr. ondersteun het. wen die algemene verkiesing maklik oor die Republikeinse Hal Suit, 'n plaaslike nuusanker. Toe hy gekies is, verander Carter sy toon en begin hy praat teen die rassistiese politiek van Georgië. Leroy Johnson, 'n senator in die swart staat, het sy steun vir Carter uitgespreek en gesê: "Ek verstaan ​​waarom hy so 'n ultra-konserwatiewe veldtog gevoer het. Ek glo nie dat u hierdie staat kan wen sonder om 'n rassis te wees nie." 
Carter is ingesweer as die 76ste goewerneur van Georgië op 12 Januarie 1971. Hy het tydens sy inhuldigingstoespraak verklaar dat "die tyd van rassediskriminasie verby is. Geen arm, landelike, swak of swart persoon hoef ooit die ekstra die las om die geleentheid vir opleiding, werk of eenvoudige geregtigheid ontneem te word. "  Die skare was glo geskok oor hierdie boodskap, wat sterk kontrasteer met die politieke kultuur van Georgië en veral Carter se veldtog. Die vele segregasie -mense wat Carter tydens die wedloop ondersteun het, voel verraai. Tyd 'n verhaal oor die progressiewe "New South" goewerneurs wat daardie jaar in 'n Mei 1971 -uitgawe verkies is, met 'n voorblad -illustrasie van Carter.   
Lester Maddox, Carter se voorganger as goewerneur, het luitenant -goewerneur geword. Carter het Maddox onderskryf, hoewel die twee nie as 'n kaartjie gekies het nie. Die twee het tydens hul vier jaar diens weinig gemeen, dikwels in die openbaar twis.  Richard Russell Jr., destydse president van die Amerikaanse senaat, sterf in die amp tydens Carter se tweede ampstermyn, het die pas ingehuldigde goewerneur David H. Gambrell, voorsitter van die Demokratiese Party van die staat, aangestel om Russell se onverkorte termyn in die senaat te vul  'n week na Russell se dood op 1 Februarie 
Carter was huiwerig om terugslag en politieke gunste te doen, en die wetgewer vind hom frustrerend om mee te werk.   Hy wou die gesag van die goewerneur aggressief uitbrei, terwyl die kompleksiteit van die staatsregering verminder word. Daarom het hy 'n wetsontwerp beding wat hom in staat stel om uitvoerende herstrukturering voor te stel en 'n stemming daaroor af te dwing. Hy het 'n nul-gebaseerde begroting in staatsdepartemente geïmplementeer en 'n geregtelike keuringskommissie bygevoeg om die geloofsbriewe van regters wat deur die goewerneur aangestel is, te verifieer.  Die herorganisasieplan is in Januarie 1972 ingedien, maar het 'n koel ontvangs in die wetgewer gehad. Maar na twee weke se onderhandelinge is dit om middernag op die laaste dag van die sitting goedgekeur.  Uiteindelik het hy ongeveer 300 staatsagentskappe saamgesmelt tot 22 - 'n feit wat hy in sy presidensiële verkiesing sou beklemtoon - hoewel daar betwis word dat daar algehele kostebesparings daaraan verbonde was. 
In 'n televisie -verskyning van 3 April 1971 word Carter gevra of hy ten gunste is van 'n vereiste dat kandidate vir goewerneur en luitenant -goewerneur van Georgia op dieselfde kaartjie moet hardloop. Hy het geantwoord: 'Ek het nooit regtig gedink dat ons 'n luitenant -goewerneur in Georgië nodig het nie. wees apart. " Carter het later verduidelik dat hy nie 'n wysiging sal instel om so 'n beperking in te stel nie. 
Op 8 Julie 1971, tydens 'n verskyning in Columbus, Georgia, verklaar Carter sy voorneme om 'n Raad vir Menseregte in Georgië op die been te bring wat sal werk om probleme binne die staat op te los voor moontlike geweld. 
Op 'n nuuskonferensie van 13 Julie 1971 kondig Carter aan dat sy afdelingshoofde beveel om die uitgawes te verminder ten einde 'n tekort van $ 57 miljoen teen die einde van die boekjaar 1972 te voorkom, en spesifiseer dat elke staatsdepartement 'n impak sal hê en skat dat 5 % meer as die inkomste wat deur die regering ingeneem word, sal verlore gaan as staatsdepartemente volhou met die toegewysde fondse. 
Op 13 Januarie 1972 het Carter die staatswetgewer versoek om finansiering te verskaf vir 'n vroeë kinderontwikkelingsprogram, tesame met hervormingsprogramme vir gevangenisse en 48 miljoen belasting aan byna alle staatsamptenare. 
Op 1 Maart 1972 verklaar Carter dat 'n spesiale vergadering van die Algemene Vergadering moontlik kan plaasvind indien die Departement van Justisie besluit om enige herverdelingsplanne van die Huis of die Senaat af te wys.  Op 20 April het Carter 'n oproep gedoen vir 'n spesiale sitting ter oorweging van advies vir die gebruik van 'n federale paneel van drie persone vir die uitvoering van vier geregtelike hervormingsmaatreëls. 
In April 1972 reis Carter na Latyn en Suid -Amerika vir 'n moontlike handelsooreenkoms met Georgië. Carter verklaar dat hy met die president van Brasilië, Emilio Garrastazu Médici, vergader het en deur sommige met wyle president Kennedy vergelyk is. 
Burgerregte was 'n opregte prioriteit vir Carter. Hy het die aantal swart staatsamptenare, regters en raadslede uitgebrei. Hy het Rita Jackson Samuels, 'n swart vrou, aangestel om hom te adviseer oor moontlike afsprake.  Hy het portrette van Martin Luther King Jr.en twee ander prominente swart Georgiërs in die hoofstad, selfs toe die Ku Klux Klan die onthullingseremonie gepak het.  Tog het Carter probeer om sy konserwatiewe bondgenote gemaklik te hou. Tydens 'n gesamentlike verskyning op televisie met die goewerneur van Florida Reubin Askew op 31 Januarie 1973, het Carter gesê dat hy ten gunste is van 'n grondwetlike wysiging om busverbod te verbied om integrasie in skole te bespoedig.  Hy was 'n mede-borg van 'n anti-bus-resolusie saam met George Wallace tydens die 1971 National Governors Conference,  wat Carter ook aangebied het.  Nadat die Amerikaanse hooggeregshof die statuut van die doodstraf van Georgië ingegooi het Furman teen Georgië (1972), het Carter 'n hersiene statuut van doodstraf onderteken wat die besware van die hof aanspreek en sodoende die praktyk in die staat heringelei. Carter het later spyt gekry dat hy die doodstraf onderskryf en gesê: "Ek het nie die onreg daarvan gesien soos nou nie." 
Carter het hervormings deur die wetgewer gedryf wat gelyke staatshulp aan skole in die ryk en arm gebiede van Georgië verleen het, gemeenskapsentrums vir verstandelik gestremde kinders op die been gebring het en opvoedkundige programme vir gevangenes verhoog het. Hy was trots op sy program vir die aanstelling van regters en staatsamptenare. Onder hierdie program was al sulke aanstellings gebaseer op meriete, eerder as op politieke invloed.  
In een van sy meer omstrede besluite  het hy veto gelê teen 'n plan om 'n dam aan die Flintrivier van Georgië te bou. Nadat hy die rivier en die literatuur self ondersoek het, het hy aangevoer dat die Amerikaanse leërkorps van ingenieurs sowel die projekkoste as die impak daarvan op die streek onderskat. Die veto het landwyd die aandag van omgewingsbewustes gekry. 
Toe luitenant William Calley in 'n militêre verhoor skuldig bevind is en lewenslank gevonnis is vir sy rol in die My Lai -slagting in Suid -Viëtnam, 'n polities polariserende kwessie, het Carter vermy om direkte hulde aan Calley te bring. Hy het eerder 'American Fighting Man's Day' ingestel en Georgiërs gevra om 'n week lank met hul ligte aan te ry ter ondersteuning van die weermag. 
Ingevolge die grondwet van Georgia was Carter nie in aanmerking vir herverkiesing nie. Op soek na 'n moontlike presidensiële verkiesing, het Carter hom besig gehou met nasionale politiek en openbare optredes. Hy is in verskeie suidelike beplanningskommissies benoem en was 'n afgevaardigde van die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1972, waar die liberale Amerikaanse senator George McGovern die waarskynlike presidentskandidaat was. Carter het probeer om by die konserwatiewe, anti-McGovern-kiesers in te gaan, sodat die byeenkoms hom as 'n kompromiekaartjie vir die loopbaanmaat van McGovern sou beskou. Hy het senator Henry "Scoop" Jackson onderskryf, deels om afstand te neem van George Wallace. Carter was destyds nog redelik onduidelik, en sy poging tot triangulasie het die 1972 -demokratiese kaartjie misluk, was McGovern en senator Thomas Eagleton.  [nota 1] Op 3 Augustus het Carter met Wallace in Birmingham, Alabama, vergader om te verhoed dat die Demokratiese Party tydens 'n grondverskuiwing tydens die November -verkiesings verloor. 
Na die verlies van McGovern in November 1972, het Carter gereeld met sy jong veldtogpersoneel begin vergader. Hy het stilweg besluit om 'n presidensiële bod vir 1976 saam te stel. Hy het sonder sukses probeer om voorsitter van die National Governors Association te word om sy sigbaarheid te verhoog. Op David Rockefeller se goedkeuring is hy in April 1973 by die Trilaterale Kommissie aangewys.  In 1973 verskyn hy op die speletjieprogram Wat is my lyn, waar 'n groep beroemde paneellede sou probeer om sy beroep te raai. Niemand het hom herken nie en dit het verskeie vrae en antwoorde geneem voordat die filmkritikus Gene Shalit reg geraai het dat hy 'n goewerneur was.  In Mei 1973 het Carter die Demokratiese Party gewaarsku teen die politisering van die Watergate -skandaal,  waarvan hy toegeskryf het aan president Richard Nixon wat isolasie van Amerikaners en geheimhouding in sy besluitneming uitoefen. 
Deur die grondwet van die Georgia State verbied om vir 'n tweede termyn as goewerneur kandidaat te wees, kondig Carter op 12 Desember 1974 sy kandidatuur aan vir die president van die Verenigde State by die National Press Club in Washington, DC. Sy toespraak bevat temas van huishoudelike ongelykheid, optimisme, en verander.  
Toe Carter die presidentsverkiesings in die Demokratiese Party binnegaan, word hy as 'n klein kans beskou teenoor die meer bekende politici, en sy naam is twee persent. So laat as 26 Januarie 1976 [ twyfelagtig - bespreek ], Volgens 'n peiling van Gallup, was Carter die eerste keuse van slegs vier persent van die demokratiese kiesers. [ aanhaling nodig ] Maar "teen middel Maart 1976 was Carter nie net ver voor die aktiewe aanspraakmakers op die nominasie van die Demokratiese president nie, maar het hy ook 'n paar persentasiepunte aan president Ford gelei," volgens Shoup.  Aangesien die Watergate -skandaal van president Nixon nog vars in die kiesers se gedagtes was, het Carter se posisie as 'n buitestaander, ver van Washington, DC 'n bate geword. Hy het die regering herorganisasie bevorder. Carter gepubliseer Waarom nie die beste nie? in Junie 1976 om hom te help voorstel aan die Amerikaanse publiek. 
Carter het vroeg die voorloper geword deur die Iowa-koukusse en die New Hampshire-primêr te wen. Hy het 'n tweeledige strategie gebruik: in die Suide, wat die meeste stilswyend aan George Wallace van Alabama toegegee het, hardloop Carter as 'n matige gunsteling seun. Toe Wallace 'n gebruikte mag blyk te wees, het Carter die streek gevee. In die noorde het Carter grootliks 'n beroep op konserwatiewe Christen- en plattelandse kiesers gehad; hy het in die meeste state min kans om 'n meerderheid te wen. Hy het verskeie noordelike state gewen deur die grootste blok te bou. Carter se strategie het behels om 'n streek te bereik voordat 'n ander kandidaat die invloed daar kon uitbrei. Hy het meer as 80 000 myl afgelê, 37 state besoek en meer as 200 toesprake gelewer voordat enige ander kandidaat deelgeneem het.  Aanvanklik as 'n streekskandidaat ontslaan,  was Carter die demokraat met die doeltreffendste nasionale strategie, en hy het die benoeming behaal. [ aanhaling nodig ]
Die nasionale nuusmedia het Carter ontdek en bevorder, soos Lawrence Shoup in sy boek van 1980 opgemerk het Die Carter -presidentskap en verder:
Wat Carter het wat sy teenstanders nie gehad het nie, was die aanvaarding en ondersteuning van elite -sektore van die massakommunikasiemedia. Dit was hul gunstige dekking oor Carter en sy veldtog wat hom 'n voorsprong gegee het en hom vuurpylagtig bo-aan die meningspeilings gedryf het. Dit het Carter gehelp om belangrike primêre verkiesingsoorwinnings te behaal, wat hom in staat gestel het om binne 'n kort tydperk van 9 maande van 'n obskure openbare figuur tot president te word. 
Tydens sy presidensiële veldtog in April 1976 het Carter op 'n onderhoudvoerder gereageer en gesê: "Ek het niks teen 'n gemeenskap wat probeer om die etniese suiwerheid van hul woonbuurte te handhaaf nie."  Sy opmerking was bedoel om die wette van oop huisvesting te ondersteun, maar spesifiseer teenkanting teen die regering se pogings om "swart gesinne in 'n blanke woonbuurt te spuit net om 'n soort integrasie te skep." 
Carter se standpunte tydens sy veldtog sluit in openbare finansiering van kongresveldtogte,  sy steun vir die oprigting van 'n federale agentskap vir verbruikersbeskerming,  die oprigting van 'n aparte departement vir onderwys,  ondertekening van 'n vredesverdrag met die Sowjetunie teen die gebruik van kernwapens,  vermindering van die verdedigingsbegroting,  'n belastingvoorstel wat '' aansienlike verhoging ten opsigte van diegene met die hoër inkomste 'implementeer, asook 'n heffingverlaging op belastingbetalers met 'n laer en middelinkomste,  wysigings aan die wet op sosiale sekerheid,  en met 'n gebalanseerde begroting teen die einde van sy ampstermyn. 
1976 algemene verkiesing
Op 15 Julie 1976 kies Carter Minnesota Senator Walter F. Mondale as sy hardloopmaat.  Hy val Washington in sy toesprake aan en bied 'n godsdienstige salf aan vir die land se wonde. 
Carter en Gerald Ford het tydens die 1976 -verkiesing in drie televisiedebatte te staan ​​gekom.  Die debatte was die eerste presidensiële debatte sedert 1960.  
Carter is ondervra deur Robert Scheer van Speel seun vir die November 1976 -uitgawe, wat 'n paar weke voor die verkiesing in die kiosk verskyn. Terwyl hy sy siening van trots oor sy godsdiens bespreek, het Carter gesê: "Ek het baie vroue met wellus bekyk. Ek het al baie keer egbreuk in my hart gepleeg."   Dit en sy erkenning in 'n ander onderhoud dat hy hom nie daaraan gesteur het as mense die woord "fok" uitspreek nie, het daartoe gelei dat 'n media woede en kritici beklaag oor die erosie van die grens tussen politici en hul privaat intieme lewens. 
Carter het die wedloop begin met 'n aansienlike voorsprong op Ford, wat die gaping tydens die veldtog verklein het, maar op 2 November 1976 met 'n geringe nederlaag teen Carter verloor het.  Carter het die gewilde stem met 50,1 persent tot 48,0 persent vir Ford gewen, en het 297 verkiesingsstemme gekry vir Ford se 240. Carter het minder state as Ford — 23 state na die verslaan Ford se 27-maar Carter het gewen met die grootste persentasie van die algemene stemme (50,1 persent) van enige nie-posbekleër sedert Dwight Eisenhower.
Carter se ampstermyn was 'n tyd van voortgesette inflasie en resessie, sowel as 'n energiekrisis. Onder sy eerste dade was die vervulling van 'n veldtogbelofte deur 'n uitvoerende bevel uit te reik waarin onvoorwaardelike amnestie verklaar word vir ontwykers van die oorlog in die Viëtnam-oorlog, Proklamasie 4483.   Op 7 Januarie 1980 onderteken Carter Law HR 5860 aka Public Law 96-185 bekend as Die Chrysler Corporation -leningswaarborgwet van 1979, om Chrysler Corporation te borg met $ 3,5 miljard (gelykstaande aan $ 10,99 miljard in 2020) aan hulp. 
Carter het probeer om verskillende konflikte regoor die wêreld te kalmeer, veral in die Midde -Ooste met die ondertekening van die Camp David -ooreenkoms , wat die Panamakanaal aan Panama teruggegee het en die SALT II -verdragsverminderingsverdrag met die Sowjet -leier Leonid Brezhnev onderteken het. Sy laaste jaar is bederf deur die gyselaarskrisis in Iran, wat daartoe bygedra het dat hy die verkiesing in 1980 teen Ronald Reagan verloor het. 
Voorlopige beplanning vir Carter se presidensiële oorgang was reeds maande voor sy verkiesing aan die gang.   Carter was die eerste presidentskandidaat wat beduidende fondse en 'n aansienlike aantal personeel toegewys het aan 'n oorgangsbeplanningspoging voor die verkiesing, wat later standaardpraktyk sou word.  Carter sou 'n vorm vorm met sy presidensiële oorgang wat alle daaropvolgende presidensiële oorgange sou beïnvloed, 'n metodiese benadering tot sy oorgang sou neem en 'n groter en meer formele operasie sou ondergaan as wat die vorige presidensiële oorgange gehad het.  
Op 22 November 1976 het Carter sy eerste besoek aan Washington gebring nadat hy verkies is, en het hy met die direkteur van die kantoor van bestuur, James Lynn en die Amerikaanse minister van verdediging, Donald Rumsfeld, in die Blair House vergader en 'n middagvergadering gehou met president Ford by die Wit Huis.  Die volgende dag het Carter met kongresleiers vergader en gesê dat sy vergaderings met kabinetslede 'baie behulpsaam' was en gesê Ford het versoek dat hy sy hulp inroep as hy iets nodig het.  Die verhouding tussen Ford en Carter sou egter relatief koud wees tydens die oorgang. 
Tydens sy oorgang kondig Carter die keuse van talle personeellede aan vir poste in sy administrasie. 
Op 4 Januarie 1977 het Carter aan verslaggewers gesê dat hy homself sou bevry van moontlike belangebotsings deur sy grondboontjiesaak in die hande van trustees te laat. 
Op 18 April 1977 lewer Carter 'n televisietoespraak waarin verklaar word dat die Amerikaanse energiekrisis gedurende die sewentigerjare die morele ekwivalent van oorlog is. Hy het alle Amerikaanse burgers se energiebesparing aangemoedig en sonpaneelverwarmingspanele op die Withuis geïnstalleer.   Hy het truie gedra om die hitte in die Withuis te verlaag.  Op 4 Augustus 1977 onderteken Carter die Wet op Departement van Energieorganisasie van 1977, wat die Departement van Energie vorm, die eerste nuwe kabinetspos in elf jaar.  Tydens die ondertekeningseremonie het Carter die 'naderende krisis van energietekorte' aangehaal omdat dit die noodsaaklikheid van die wetgewing veroorsaak het.  Aan die begin van 'n perskonferensie van 29 September 1977, onder die indruk dat hy tydens sy vorige persvergadering nie goed teëgekom het tydens die toespraak nie, het Carter gesê dat die Huis van Verteenwoordigers 'byna al die energie' aangeneem het voorstel wat hy vyf maande tevore gemaak het en noem die kompromie ''n keerpunt in die opstel van 'n omvattende energieprogram.'  Die daaropvolgende maand, op 13 Oktober, verklaar Carter dat hy glo in die senaat se vermoë om die wetsontwerp op energiehervorming te aanvaar en energie geïdentifiseer as "die belangrikste huishoudelike kwessie wat ons sal ondervind terwyl ek in die amp is." 
Op 12 Januarie 1978, tydens 'n perskonferensie, het Carter gesê dat die voortgesette gesprekke oor sy voorstel vir energiehervorming 'lank en verdelend en moeisaam' was, sowel as belemmering vir nasionale kwessies wat met die implementering van die wet aangespreek moet word.  In 'n nuuskonferensie van 11 April 1978 het Carter gesê dat sy grootste verrassing "in die aard van 'n teleurstelling" sedert hy president geword het, die moeilikheid was wat die kongres ondervind het om wetgewing aan te neem, veral met verwysing na die wetsontwerp op energiehervorming: "Ek het nooit gedroom nie 'n jaar gelede in April, toe ek hierdie saak aan die kongres voorstel dat 'n jaar later dit steeds nie opgelos sou word nie. "  Die Carter-energiewetgewing is op 15 Oktober 1978 deur die Kongres goedgekeur na 'n groot beraadslaging en wysiging. Die maatreël het die verkoop van aardgas dereguleer, 'n langdurige prysverskil tussen gas tussen en tussen die staat en belastingkrediete geskep om energie aan te moedig bewaring en die gebruik van nie -fossielbrandstowwe. 
Op 1 Maart 1979 het Carter 'n bystand -rantsoeneringsplan vir petrol ingedien op versoek van die kongres.  Op 5 April het hy 'n adres gelewer waarin hy die dringendheid van energiebesparing beklemtoon.  Tydens 'n nuuskonferensie van 30 April het Carter gesê dat dit 'noodsaaklik' is dat die komitee vir huishoudelike goedkeuring die standby -petrolrantsoeneringsplan goedkeur en 'n beroep op die kongres gedoen om die ander ander energiebesparingsplanne wat hy voorgestel het, deur te voer.  Op 15 Julie 1979 het Carter 'n nasionale televisie -toespraak gelewer waarin hy geïdentifiseer het wat volgens hom 'n 'vertrouenskrisis' onder die Amerikaanse bevolking was,  onder advies van die meningspeurder Pat Caddell wat geglo het dat Amerikaners 'n 'n vertrouenskrisis van die gebeure van die 1960's en 1970's voordat Carter sy amp beklee het.  Die toespraak word genoem as Carter se "malaise" toespraak,  onvergeetlik vir gemengde reaksies   en sy gebruik van retoriek.  Die negatiewe ontvangs van die toespraak kom uit 'n mening dat Carter nie uit eie beweging pogings aangewend het om die energiekrisis aan te spreek nie en te afhanklik was van Amerikaners. 
EPA Love Canal Superfonds
In 1978 verklaar Carter 'n federale noodgeval in die omgewing van Love Canal in die stad Niagara Falls, New York. Meer as 800 gesinne is ontruim uit die woonbuurt, wat bo -op 'n stortingsterrein vir giftige afval gebou is. Die Superfund -wet is opgestel in reaksie op die situasie.  Federale rampgeld is bewillig om die ongeveer 500 huise, die 99th Street School en die 93rd Street School, wat bo -op die stortingsterrein gebou is, af te breek en om die stortingsterrein reg te stel en 'n opvanggebied vir die gevaarlike afval te bou. Dit was die eerste keer dat so 'n proses uitgevoer is. Carter het erken dat daar nog meer 'liefdeskanale' oor die hele land bestaan, en dat die ontdekking van sulke gevaarlike stortingsterreine 'een van die grimmigste ontdekkings van ons moderne era' is. 
Betrekkinge met die kongres
Carter het geweier om volgens Washington se reëls te speel.  Hy het sy telefoonoproepe gemis en nooit teruggekeer nie. Hy het mondelinge beledigings gebruik en was onwillig om politieke gunste terug te gee, wat daartoe bygedra het dat hy nie in staat was om wetgewing deur die kongres deur te gee nie.  Tydens 'n perskonferensie op 23 Februarie 1977 verklaar Carter dat dit 'onvermydelik' is dat hy in konflik met die kongres sou kom en het bygevoeg dat hy ''n groeiende gevoel van samewerking' met die kongres gevind het en in die verlede met kongreslede van beide partye.  Carter ontwikkel 'n bitter gevoel na 'n onsuksesvolle poging om die kongres te laat skrap van verskeie waterprojekte,  wat hy tydens sy eerste 100 dae in die amp versoek het en teenstand van lede van sy party gekry het.  [ bladsy benodig ] Toe 'n breuk tussen die Withuis en die kongres daarna ontstaan ​​het, het Carter opgemerk dat die liberale vleuel van die Demokratiese Party die hardste teen sy beleid was, en dit toegeskryf aan die feit dat Ted Kennedy die presidentskap wou hê.  Carter, wat gedink het dat hy ondersteuning van 74 kongreslede het, het 'n 'trefferlys' van 19 projekte uitgereik wat volgens hom 'varkvate' -uitgawes was wat volgens hom 'n veto van sy kant sou veroorsaak as dit in wetgewing ingesluit word.  Hy was weer eens in stryd met die Demokrate in die Kongres, en die voorsitter van die Huis van Verteenwoordigers tip O'Neill vind dit onvanpas vir 'n president om die rol van die kongres wat tradisioneel was, na te streef. Carter is ook verswak deur 'n ondertekening van 'n wetsontwerp wat baie van die 'trefferlys' -projekte bevat.  In 'n toespraak van 23 Junie 1977 na 'n geldinsamelingsete vir die Demokratiese Nasionale Komitee, het Carter gesê: 'Ek dink dit is goed om vanaand ook daarop te wys dat ons 'n goeie werksverhouding met die Kongres ontwikkel het. ons het die regering deur partydigheid gehad. Nou het ons die regering deur vennootskap. "  Op 'n nuuskonferensie van 28 Julie, waarin die eerste ses maande van sy presidentskap geëvalueer is, het Carter gepraat oor sy verbeterde begrip van die kongres: "Ek het geleer om die kongres meer individueel te respekteer. Ek was positief onder die indruk van die hoë mate van gekonsentreerde ervaring en kennis wat individuele lede van die kongres oor 'n spesifieke onderwerp kan bring, waar hulle jare lank die voorsitter van 'n subkomitee of komitee was en hulle aandag gevestig het op hierdie spesifieke aspek van die regeringslewe wat ek nooit sal kan doen. " 
Op 10 Mei 1979 het die Huis daarteen gestem om Carter die bevoegdheid te gee om 'n gas -rantsoeneringsplan op te stel.Die volgende dag lewer Carter opmerkings in die ovaalkantoor waarin hy homself as geskok en verleë beskryf vir die Amerikaanse regering deur die stemming en tot die gevolgtrekking kom "die meerderheid van die huislede is nie bereid om die verantwoordelikheid te neem nie, die politieke verantwoordelikheid vir die hantering van 'n potensiële, ernstige bedreiging vir ons volk. " Hy het verder gesê dat 'n meerderheid van die lede van die Huis meer aandag aan "plaaslike of parochiale belange" plaas, en daag die onderste kamer van die Kongres uit om hul eie rantsoeneringsplan in die volgende 90 dae op te stel.  Die opmerkings van Carter het kritiek gekry deur die Republikeine van die Huis wat sy opmerkings beskuldig dat dit nie pas by die formaliteit wat 'n president in hul openbare opmerkings moet hê nie. Ander het daarop gewys dat 106 demokrate teen sy voorstel stem en die tweeledige kritiek wat moontlik terugkom.  Aan die begin van 'n nuuskonferensie van 25 Julie 1979, het Carter 'n beroep op gelowiges in die toekoms van die VSA en sy voorgestelde energieprogram gedoen om met die kongres te praat, aangesien dit die verantwoordelikheid dra om sy voorstelle op te lê.  Te midde van die opposisie van die energievoorstel, Die New York Times het gesê dat "soos die opmerkings wat op en af ​​in Pennsylvania Avenue vlieg, toon, is daar ook 'n vertrouenskrisis tussen die kongres en die president, 'n gevoel van twyfel en wantroue wat dreig om die wetgewende program van die president te ondermyn en 'n belangrike aangeleentheid in die veldtog van volgende jaar te word. " 
Carter se presidentskap het 'n ekonomiese geskiedenis van twee ongeveer gelyke tydperke gehad; die eerste twee jaar was 'n tyd van voortdurende herstel van die ernstige resessie van 1973–75, wat vaste beleggings op die laagste vlak sedert die resessie van 1970 en werkloosheid op 9%gelaat het, [ 147] en die afgelope twee jaar gekenmerk deur tweesyfer-inflasie, tesame met baie hoë rentekoerse,  olietekorte en stadige ekonomiese groei.  In die jare 1977 en 1978 is miljoene nuwe werksgeleenthede geskep,  deels as gevolg van die $ 30 miljard -wetgewing vir ekonomiese stimulering - soos die Wet op die Indiensneming van Openbare Werke van 1977 - wat hy voorgestel het en die Kongres goedgekeur het, en die reële gemiddelde huishoudelike inkomste groei met 5%.  Die energiekrisis van 1979 het egter hierdie groeiperiode beëindig, en namate inflasie en rentekoerse styg, het ekonomiese groei, werkskepping en verbruikersvertroue skerp gedaal.  Die relatief los monetêre beleid wat deur die voorsitter van die Federale Reserweraad, G. William Miller, aangeneem is, het reeds bygedra tot 'n ietwat hoër inflasie,  wat gestyg het van 5,8% in 1976 tot 7,7% in 1978. Die skielike verdubbeling van ru -oliepryse deur OPEC, die wêreld se voorste olie-uitvoerkartel,  het inflasie tot dubbelsyfer gedwing, met 'n gemiddelde van 11,3% in 1979 en 13,5% in 1980.  Die skielike tekort aan petrol tydens die somervakansie van 1979 het die probleem vererger, en sou die krisis onder die publiek in die algemeen simboliseer  die akute tekort, wat ontstaan ​​het as gevolg van die sluiting van Amerada Hess -raffinaderingsfasiliteite, het daartoe gelei dat 'n regsgeding daardie jaar deur die Federale Regering teen die maatskappy plaasgevind het. 
In 1977 het Carter Alfred E. Kahn aangestel om die Civil Aeronautics Board (CAB) te lei. Hy was deel van 'n poging tot deregulering van die bedryf, ondersteun deur toonaangewende ekonome, leidende 'dinkskrums' in Washington, 'n koalisie van die burgerlike samelewing wat die hervorming bepleit (volgens 'n koalisie wat vroeër ontwikkel is vir die hervorming van vragmotors en spoorweë) , die hoof van die regulerende agentskap, die leierskap van die senaat, die Carter -administrasie, en selfs sommige in die lugredery. Hierdie koalisie het vinnig wetgewende resultate in 1978 behaal. 
Carter onderteken die dereguleringswet op lugdienste op 24 Oktober 1978. Die hoofdoel van die wet was om die regering se beheer oor tariewe, roetes en toegang tot die mark (van nuwe lugrederye) uit kommersiële lugvaart te verwyder. Die reguleringsbevoegdhede van die Civil Aeronautics Board sou uitgefaseer word, sodat markkragte uiteindelik roetes en tariewe kon bepaal. Die wet het die FAA se regulerende bevoegdhede oor alle aspekte van lugredery se veiligheid nie verwyder of verminder nie. 
In 1979 gedereguleer Carter die Amerikaanse bierbedryf deur dit wettig te maak om mout, hoep en gis vir die eerste keer sedert die effektiewe begin van 1920 in die Verenigde State aan Amerikaanse tuisbrouers te verkoop.  Hierdie Carter -deregulering het gelei tot 'n toename in tuisbrouery in die 1980's en 1990's wat teen die 2000's tot 'n sterk kunsmisbrewingskultuur in die Verenigde State ontwikkel het, met 6,266 mikrobrouerye, broupubs en plaaslike handwerkbrouerye in die Verenigde State. teen die einde van 2017. 
Tydens sy presidensiële veldtog aanvaar Carter hervorming van gesondheidsorg, soortgelyk aan die tweeledige universele nasionale gesondheidsversekering wat deur Ted Kennedy geborg word. 
Carter se voorstelle oor gesondheidsorg, terwyl hy in die amp was, bevat 'n verpligte voorstel vir koste vir gesondheidsorg in April 1977  en 'n voorstel van Junie 1979 wat privaat dekking vir gesondheidsversekering bied.  Carter beskou die voorstel van Junie 1979 as 'n voortsetting van die vordering in Amerikaanse gesondheidsdekking wat deur president Harry Truman gemaak is in die voorgestelde toegang tot gesondheidsorg van laasgenoemde as 'n basiese reg op Amerikaners en Medicare en Medicaid wat onder president Lyndon B. Johnson ingevoer word. .   Die voorstel vir verpligte koste vir gesondheidsorg in April 1977 is in die senaat aanvaar,  en is later in die huis verslaan. 
Gedurende 1978 het Carter ook vergaderings met Kennedy gehou vir 'n kompromiswet op gesondheidsorg wat onsuksesvol was.  Carter sou Kennedy se meningsverskille later noem dat hy Carter se pogings om 'n omvattende gesondheidsorgstelsel vir die land te voorsien, in die wiele gery het. 
Vroeg in sy termyn werk Carter saam met die kongres om te help met die vervulling van 'n veldtogbelofte om 'n kabinetsvlak -onderwysdepartement te stig. In 'n toespraak van 28 Februarie 1978 in die Withuis, voer Carter aan: "Onderwys is 'n te belangrike saak om stukkend onder verskillende staatsdepartemente en -agentskappe versprei te word, wat dikwels besig is met soms oorheersende kommer."  Op 8 Februarie 1979 het die Carter -administrasie 'n uiteensetting van sy plan om 'n onderwysdepartement op die been te bring, bekend gemaak en beweer dat die inwerkingtreding teen Junie plaasvind.  Op 17 Oktober 1979 onderteken Carter die Wet op die Departement van Onderwysorganisasie,  wat die Departement van Onderwys van die Verenigde State tot stand bring. 
Carter het die Head Start -program uitgebrei met die toevoeging van 43 000 kinders en gesinne,  terwyl die persentasie nie -verdedigingsgeld wat aan onderwys bestee is, verdubbel het.  Carter was 'n kompliment van die presidentskap van Lyndon B. Johnson en die 89ste Amerikaanse kongres omdat hy begin het.  In 'n toespraak van 1 November 1980 verklaar Carter dat sy administrasie die voorsprong na migrantekinders uitgebrei het en dat hy "nou hard saam met senator Bentsen en Kika de la Garza werk om $ 45 miljoen in federale geld beskikbaar te stel" in die grensdistrikte om te help met die toename in skoolbou vir die aantal Mexikaanse skoolkinders wat wettig hier woon ". 
Israel en Egipte
Die historikus Jørgen Jensehaugen voer aan dat, teen die tyd dat Carter die amp in Januarie 1981 verlaat het, hy:
was in 'n vreemde posisie-hy het probeer om met die tradisionele Amerikaanse beleid te breek, maar het uiteindelik die doelwitte van die tradisie bereik, wat was om die Arabiese alliansie te verbreek, die Palestyne te kantlyn, 'n alliansie met Egipte te bou, die Sowjet te verswak Unie en veilige Israel. 
In 'n toespraak van 4 Oktober 1977 aan Afrikaanse amptenare by die Verenigde Nasies, het Carter die Amerikaanse belang gestel om ''n sterk, lewenskragtige, vrye en welvarende Afrika te sien met soveel beheer as moontlik in die hande van die inwoners van u lande 'en wys op hul verenigde pogings oor' die probleem van die oplossing van die Rhodesiese, Zimbabwe -vraag '.  Op 'n nuuskonferensie later die maand het Carter die VSA uiteengesit dat hulle "in harmonie met Suid -Afrika wil saamwerk in die hantering van die bedreigings vir vrede in Namibië en veral in Zimbabwe" en om rassekwessies soos apartheid en gelyke geleenthede in ander fasette van die samelewing in die streek. 
Carter besoek Nigerië van 31 Maart - 3 April 1978, die reis was 'n poging van die Carter -administrasie om die betrekkinge met die land te verbeter.  Hy was die eerste Amerikaanse president wat Nigerië besoek het.  Carter het belange herhaal om 'n vredeskonferensie oor Rhodesië te belê wat alle partye betrek en het berig dat die VSA beweeg soos hulle kan. 
Die verkiesing van Margaret Thatcher as premier van die Verenigde Koninkryk  en Abel Muzorewa vir premier van Zimbabwe Rhodesië,  ​​Suid -Afrika het 'n plan vir Suidwes -Afrika se onafhanklikheid van die hand gewys, en binnelandse opposisie in die kongres was as verlammend beskou die beleid van die Carter -administrasie teenoor Suid -Afrika.  Op 16 Mei 1979 het die Senaat gestem dat president Carter ekonomiese sanksies teen Rhodesië sou ophef, wat deur beide Rhodesië en Suid -Afrika beskou word as 'n moontlike dodelike slag vir die gesamentlike diplomasie wat die Verenigde State en Brittanje het drie jaar lank in die streek nagestreef en probeer om 'n kompromis tussen die Salisbury -leiers en die guerrillas te bereik. "  Op 3 Desember het die minister van buitelandse sake, Vance, senator Jesse Helms belowe dat wanneer "die Britse goewerneur in Salisbury aankom om 'n ooreengekome Lancaster House -skikking te implementeer en die verkiesingsproses begin, die president vinnig sal optree om sanksies op te hef" teen Zimbabwe Rhodesië . 
Indonesië en Oos -Timor
Tydens Carter se presidentskap, het die Verenigde State Indonesië steeds ondersteun as 'n koue oorlogsgenoot ondanks die skending van menseregte in Oos -Timor. Die oortredings het gevolg op die inval van Indonesië en die besetting van Oos -Timor in Desember 1975.  Dit het dit gedoen, alhoewel dit in stryd was met Carter se verklaarde beleid "om nie wapens te verkoop as dit 'n moontlike konflik in 'n wêrelddeel sou vererger nie."  
Op 15 November 1977 belowe Carter dat sy administrasie positiewe betrekkinge tussen die VSA en Iran sal voortsit en sy huidige status 'sterk, stabiel en progressief' noem. 
Op 4 November 1979 het 'n groep Iraanse studente die Amerikaanse ambassade in Teheran oorgeneem. Die studente behoort aan die Moslem -studente -volgelinge van die Imam's Line en ondersteun die Iranse rewolusie.  Twee en vyftig Amerikaanse diplomate en burgers is vir die volgende 444 dae as gyselaars aangehou totdat hulle uiteindelik onmiddellik bevry is nadat Ronald Reagan Carter op 20 Januarie 1981 as president opgevolg het. Tydens die krisis het Carter in isolasie in die Withuis gebly vir meer as 100 dae, totdat hy vertrek het om deel te neem aan die verligting van die National Menorah on the Ellipse.  'n Maand na die aangeleentheid verklaar Carter sy verbintenis om die geskil op te los sonder "enige militêre optrede wat bloedvergieting sou veroorsaak of die onstabiele gevangenes van ons gyselaars sou laat aanval of straf."  Op 7 April 1980 het Carter Uitvoerende Bevel 12205 uitgevaardig, wat ekonomiese sanksies teen Iran ingestel het  en aangekondig dat verdere maatreëls wat deur sy lede van die kabinet en die Amerikaanse regering geneem word, geneem word wat hy nodig ag om 'n veilige vrylating te verseker.   Op 24 April 1980 beveel Carter Operation Eagle Claw om die gyselaars te probeer bevry. Die missie het misluk, en agt Amerikaanse dienspligtiges is dood en twee vliegtuie vernietig.   Die noodlottige reddingspoging het gelei tot die selfopgelegde bedanking van die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cyrus Vance, wat van die begin af gekant was teen die missie.
Op 8 Februarie 1977 verklaar Carter dat hy die Sowjetunie aangemoedig het om met die VSA in lyn te kom met die vorming van ''n omvattende toetsverbod om alle kerntoetse vir ten minste 'n lang tydperk te stop' en dat hy ten gunste van die Sowjetunie is stop met die implementering van die RSD-10 Pioneer.  Tydens 'n konferensie van 13 Junie het Carter berig dat die VSA "hierdie week sou begin om nou saam te werk met die Sowjetunie oor 'n omvattende toetsverbodverdrag om alle toetse van kerntoestelle ondergronds of in die atmosfeer te verbied" en Paul Warnke sou onderhandel die demilitarisering van die Indiese Oseaan met die Sowjetunie vanaf die volgende week.  Op 'n nuuskonferensie op 30 Desember het Carter gesê gedurende die tydperk van "die afgelope paar maande het die Verenigde State en die Sowjetunie groot vordering gemaak met die hantering van 'n lang lys belangrike kwessies, waarvan die belangrikste is om die ontplooiing van strategiese kernwapens te beheer "en dat die twee lande probeer het om SALT II -gesprekke teen die lente van die volgende jaar af te handel.  Die bespreking van 'n omvattende toetsverbodverdrag het plaasgevind met die ondertekening van die Strategic Arms Limitation Treaty II deur Carter en Leonid Brezhnev op 18 Junie 1979.  
In die staatsrede van 1980 beklemtoon Carter die belangrikheid van die betrekkinge tussen die twee streke: "Nou, soos gedurende die afgelope 3 1/2 dekades, is die verhouding tussen ons land, die Verenigde State van Amerika en die Sowjetunie die mees kritieke faktor om te bepaal of die wêreld in vrede sal lewe of omring sal word deur wêreldwye konflik. " 
Sowjet -inval in Afghanistan
Kommuniste onder leiding van Nur Muhammad Taraki het op 27 April 1978 die bewind in Afghanistan oorgeneem.  Die nuwe regime - wat verdeel was tussen Taraki se ekstremistiese Khalq -faksie en die meer gematigde Parcham - het in Desember 'n vriendskapsverdrag met die Sowjetunie onderteken van daardie jaar.   Taraki se pogings om sekulêre onderwys te verbeter en grond te herverdeel, het gepaard gegaan met massa -teregstellings (insluitend baie konserwatiewe godsdienstige leiers) en politieke onderdrukking wat ongekend was in die Afghaanse geskiedenis, wat 'n opstand deur mujahideen -rebelle veroorsaak het.  Na 'n algemene opstand in April 1979 is Taraki in September deur die mededinger van Khalq, Hafizullah Amin, afgedank.   Amin word deur buitelandse waarnemers as 'n 'brutale psigopaat' beskou, selfs die Sowjette is ontsteld oor die wreedheid van die Afgaanse kommuniste, en vermoed Amin as 'n agent van die Amerikaanse Sentrale Intelligensie -agentskap (CIA), hoewel dit nie die geval nie.    Teen Desember het Amin se regering beheer oor 'n groot deel van die land verloor, wat die Sowjetunie aangespoor het om Afghanistan binne te val, Amin tereg te stel en die leier van Parcham, Babrak Karmal, as president aan te stel.  
Carter was verbaas oor die inval, aangesien die konsensus van die Amerikaanse intelligensiegemeenskap gedurende 1978 en 1979 - so laat as 29 September 1979 herhaal is - was dat "Moskou nie van krag sou ingryp nie, selfs al blyk dit waarskynlik dat die Khalq -regering op die punt staan ​​om inval." Carter se dagboekinskrywings van November 1979 tot die Sowjet -inval einde Desember bevat slegs twee kort verwysings na Afghanistan, en is eerder besig met die voortslepende gyselaarskrisis in Iran.  In die Weste word die Sowjet -inval in Afghanistan beskou as 'n bedreiging vir die globale veiligheid en die olievoorrade van die Persiese Golf.  Boonop het die nie -akkurate voorspelling van Sowjet -voornemens veroorsaak dat Amerikaanse amptenare die Sowjet -bedreiging vir Iran en Pakistan heroorweeg het, alhoewel dit nou bekend is dat die vrese te hoog was. Amerikaanse intelligensie het byvoorbeeld die Sowjet -oefeninge gevolg vir 'n inval in Iran gedurende 1980, terwyl 'n vroeëre waarskuwing van Carter se nasionale veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski dat "as die Sowjets Afghanistan sou oorheers, hulle 'n aparte Baluchistan kan bevorder." en Iran "het nuwe dringendheid gekry.   Hierdie bekommernisse was 'n belangrike faktor in die onbeantwoorde pogings van beide die Carter- en Reagan-administrasies om die betrekkinge met Iran te verbeter, en het gelei tot massiewe hulp aan die Pakistaanse Muhammad Zia-ul-Haq. Zia se bande met die VSA was gespanne tydens Carter se presidentskap as gevolg van die kernprogram van Pakistan en die uitvoering van Ali Bhutto in April 1979, maar Carter het reeds in Januarie 1979 aan Brzezinski en buitelandse sekretaris Cyrus Vance gesê dat dit noodsaaklik is om 'ons verhoudings te herstel' met Pakistan "in die lig van die onrus in Iran.  Een inisiatief wat Carter gemagtig het om hierdie doel te bereik, was 'n samewerking tussen die CIA en Pakistan se Inter-Services Intelligence (ISI) deur die ISI. - 'n paar maande voor die Sowjet -inval. Die beskeie omvang van hierdie vroeë samewerking is waarskynlik beïnvloed deur die verstandhouding, wat later deur die CIA -amptenaar Robert Gates vertel is, "dat 'n aansienlike Amerikaanse geheime hulpprogram" die aandeel kan verhoog "en daardeur veroorsaak dat" die Sowjets meer direk ingryp en kragtig as andersins bedoel. "  
Na die inval was Carter vasbeslote om kragtig te reageer op wat hy as 'n gevaarlike provokasie beskou het. In 'n televisietoespraak kondig hy sanksies aan op die Sowjetunie, hernieude hulp aan Pakistan beloof, hernieude registrasie vir die selektiewe diensstelsel begin en die VSA verbind tot die verdediging van die Persiese Golf.     Hy het 'n embargo op graanbesendings aan die USSR opgelê, 'n oorweging van SALT II ingedien en 'n jaarlikse verhoging van 5% in die besteding aan verdediging versoek.   Carter het ook gevra vir 'n boikot van die Olimpiese Somerspele 1980 in Moskou.  Die Britse premier, Margaret Thatcher, ondersteun Carter se harde houding entoesiasties, hoewel Britse intelligensie meen dat "die CIA te alarmisties was oor die Sowjet -bedreiging vir Pakistan."  Die strekking van die Amerikaanse beleid vir die duur van die oorlog is vroeg in 1980 deur Carter bepaal: Carter het 'n program begin om die mujahideen deur Pakistan se ISI te bewapen en 'n pand van Saoedi -Arabië te verseker om die Amerikaanse finansiering vir hierdie doel aan te pas. Amerikaanse steun vir die mujahideen versnel onder Carter se opvolger, Ronald Reagan, teen 'n finale koste van sowat $ 3 miljard vir Amerikaanse belastingbetalers. Die Sowjette kon die opstand nie onderdruk nie en het in 1989 uit Afghanistan getrek, wat die ontbinding van die Sowjetunie self tot gevolg gehad het.  Die besluit om Amerikaanse hulp deur Pakistan te stuur, het egter tot groot bedrog gelei, aangesien wapens wat na Karachi gestuur is gereeld op die plaaslike mark verkoop word, eerder as om dit aan die Afghaanse rebelle afgelewer te word Karachi word gou "een van die gewelddadigste stede ter wêreld" . " Pakistan het ook beheer watter rebelle hulp ontvang het: Van die sewe mujahideen -groepe wat deur die regering van Zia ondersteun word, het vier Islamitiese fundamentalistiese oortuigings voorgestaan ​​- en hierdie fundamentaliste het die grootste deel van die geld ontvang. Ten spyte hiervan het Carter geen spyt uitgespreek oor sy besluit om te ondersteun wat hy nog steeds as die "vryheidsvegters" in Afghanistan beskou nie. 
Tydens 'n nuuskonferensie op 9 Maart 1977 het Carter sy belangstelling herhaaldelik herhaaldelik teruggetrek van Amerikaanse troepe uit Suid -Korea en verklaar dat hy wil hê dat Suid -Korea uiteindelik 'voldoende grondmagte moet besit wat deur die Suid -Koreaanse regering besit en beheer word om hulself te beskerm teen enige inbraak uit Noord -Korea. "  Op 19 Mei, Die Washington Post John K. Singlaub, stafhoof van Amerikaanse troepe in Suid -Korea, aangehaal as kritiek op Carter se onttrekking van troepe uit die Koreaanse skiereiland. Later dieselfde dag het Rex Granum, perssekretaris, aangekondig dat Singlaub deur Carter na die Withuis ontbied is, wat hy ook bevestig het dat hy die artikel in gesien het Die Washington Post.  Carter onthef Singlaub van sy pligte twee dae later op 21 Mei na 'n ontmoeting tussen die twee.   Op 26 Mei, tydens 'n nuuskonferensie, het Carter gesê dat hy glo dat Suid -Korea hulself kan verdedig ondanks verminderde Amerikaanse troepe in geval van konflik.  Van 30 Junie tot 1 Julie 1979 het Carter vergaderings met die president van Suid-Korea Park Chung-hee in die Blou Huis gehou vir 'n bespreking oor die betrekkinge tussen die VSA en Korea, asook Carter se belangstelling in die behoud van sy beleid van wêreldwye spanning vermindering. 
Op 21 April 1978 kondig Carter 'n afname in Amerikaanse troepe in Suid-Korea aan wat teen die einde van die jaar met twee derdes vrygelaat word, met verwysing na 'n gebrek aan optrede deur die Kongres met betrekking tot 'n vergoedingspakket vir die Seoel-regering. 
Carter het tydens sy presidentskap twaalf internasionale reise na vyf-en-twintig lande onderneem.  Carter was die eerste president wat 'n staatsbesoek aan Afrika suid van die Sahara onderneem het toe hy in 1978 na Nigerië gegaan het. Sy reise het ook reise na Europa, Asië en Latyns-Amerika ingesluit. Hy het verskeie reise na die Midde -Ooste onderneem om vredesonderhandelinge te bewerkstellig. Sy besoek aan Iran van 31 Desember 1977 tot 1 Januarie 1978 het minder as 'n jaar voor die omverwerping van Shah Mohammad Reza Pahlavi plaasgevind. 
Bewerings en ondersoeke
Die bedanking van 21 September 1977 van Bert Lance, wat as direkteur van die kantoor van bestuur en begroting in die Carter -administrasie gedien het, kom te midde van bewerings van onbehoorlike bankaktiwiteite voor sy ampstermyn en was 'n verleentheid vir Carter. 
Carter het die eerste sittende president geword wat onder eed getuig het as deel van 'n ondersoek na die president,   as gevolg van die Amerikaanse prokureur -generaal Griffin Bell wat Paul J. Curran aangestel het as 'n spesiale advokaat om lenings aan die grondboontjiesake wat deur Carter besit word deur 'n bank wat beheer word deur Bert Lance en Curran se posisie as spesiale advokaat wat hom nie toegelaat het om op sy eie klagte in te dien nie.  Curran het in Oktober 1979 aangekondig dat daar geen bewyse gevind is om bewerings te steun dat geld wat by die National Bank of Georgia geleen is, na Carter se presidensiële veldtog in 1976 herlei is nie, wat die ondersoek beëindig het. 
Presidensiële veldtog van 1980
Carter het later geskryf dat die mees intense en stygende opposisie teen sy beleid afkomstig was van die liberale vleuel van die Demokratiese Party, wat hy toegeskryf het aan Ted Kennedy se ambisie om hom as president te vervang.  Nadat Kennedy sy kandidatuur in November 1979 aangekondig het, was  vrae oor sy aktiwiteite tydens sy presidensiële bod 'n gereelde onderwerp van Carter se perskonferensies wat tydens die Demokratiese presidentsverkiesing gehou is.   Kennedy het sy ondersteuners verras deur 'n swak veldtog te voer, en Carter het die meeste van die voorverkiesings gewen en hernoeming verseker. Kennedy het egter die liberale vleuel van die Demokratiese Party gemobiliseer, wat Carter swak steun gegee het tydens die herfsverkiesing.  Carter en vise -president Mondale is formeel genomineer tydens die Democratic National Convention in New York City.  Carter het 'n toespraak gelewer wat bekend was vir sy huldeblyk aan wyle Hubert Humphrey, wat hy aanvanklik 'Hubert Horatio Hornblower' genoem het. 
Carter se veldtog vir herverkiesing in 1980 was een van die moeilikste en minste suksesvolle in die geskiedenis. Hy staan ​​voor sterk uitdagings van regs (Republikein Ronald Reagan), die sentrum (onafhanklike John B. Anderson) en links (demokraat Ted Kennedy). Hy moes teen sy eie "stagflasie" -geteisterde ekonomie hardloop, terwyl die gyselaarskrisis in Iran die nuus elke week oorheers. Hy het liberale universiteitstudente, wat na verwagting sy basis sou wees, vervreem deur die registrasie vir die militêre konsep weer in te stel. Sy veldtogbestuurder en voormalige aanstellingsekretaris, Timothy Kraft, het ongeveer vyf weke voor die algemene verkiesing bedank te midde van 'n onbevestigde bewering van kokaïengebruik.  Op 28 Oktober neem Carter en Reagan deel aan die enigste presidensiële debat van die verkiesingsiklus.  Alhoewel Carter aanvanklik met verskeie punte agterweë geloop het,  het Reagan 'n toename in die peiling beleef na aanleiding van die debat.  Carter is deur Ronald Reagan in 'n grondverskuiwing verslaan, en die senaat het vir die eerste keer sedert 1952 Republikein geword.  In sy toegewingsrede het Carter erken dat hy seergemaak is deur die uitslag van die verkiesing, maar belowe "baie 'n goeie oorgangstydperk "met die verkiesde president, Reagan. 
Kort nadat hy sy bod vir herverkiesing verloor het, het Carter aan die perskorps van die Withuis gesê dat hy van plan is om die uittrede van Harry S. Truman na te volg en nie sy daaropvolgende openbare lewe te gebruik om homself te verryk nie. 
Die Carter -sentrum
In 1982 stig Carter The Carter Center, , 'n nieregeringsorganisasie en nie-winsgewende organisasie met die doel om menseregte te bevorder en menslike lyding te verlig,  insluitend die verbetering van die lewensgehalte van mense in meer as 80 lande . 
In 1994 vra president Bill Clinton Carter se hulp in 'n vredesending in Noord-Korea,   waartydens Carter 'n ooreenkoms met Kim Il-sung onderhandel het, met wie hy 'n verdrag uiteengesit het wat hy aan CNN aangekondig het sonder die toestemming van die Clinton -administrasie om Amerikaanse optrede aan te spoor.  Carter het na Noord -Korea gereis om die vrylating van Aijalon Gomes in Augustus 2010 te verseker, en suksesvol onderhandel oor sy vrylating.   Gedurende die laaste deel van 2017, terwyl die spanning tussen die VSA en Noord -Korea voortduur, beveel Carter 'n vredesverdrag tussen die twee nasies aan,  en bevestig dat hy hom as 'n gewillige kandidaat aan die Trump -administrasie aangebied het om as diplomatieke gesant in Noord -Korea te dien. 
In Oktober 1984 word Carter deur die burgemeester van Cusco, Daniel Estrada, benoem as 'n ereburger van Peru nadat hy na Machu Picchu gereis het,  Carter die verkiesing in 2001 onderskryf  en steun aan die Peruaanse regering gebied het na 'n ontmoeting met president van Peru Alan García by Government Palace in Lima in April 2009. 
In sy gesprekke in Februarie 1986 met Tomás Borge, verseker Carter die vrylating van die joernalis Luis Mora en die arbeidsleier Jose Altamirano  terwyl hy drie dae lank in Nicaragua toer. 
Carter het in Mei 2002 'n toer na Kuba onderneem, insluitend 'n ontmoeting met Fidel Castro  en die ontmoeting met politieke dissidente soos die VIGS -sanitaarium, 'n mediese skool, 'n biotegnologiefasiliteit, 'n landbou -produksie -koöperasie en 'n skool vir gestremde kinders.  Carter het in Maart 2011 weer drie dae lank na Kuba getoer. 
Carter se diplomatieke pogings in die Midde -Ooste was 'n vergadering in September 1981 met die eerste minister van Israel, Menachem Begin,  'n toer deur Egipte in Maart 1983, insluitend 'n ontmoeting met lede van die Palestynse Bevrydingsorganisasie,  'n Desember 2008 -ontmoeting met die Siriese president Bashar al-Assad,   en 'n oproep met Jeffery Brown in Junie 2012 waarin Carter beklemtoon het dat Egiptiese militêre generaals uitvoerende en wetgewende mag mag verleen kan word, benewens dat hulle 'n nuwe grondwet kan vorm ten gunste van hulself in die as hul aangekondigde voornemens deurgegaan het.  In 2006 het Carter sy meningsverskille met die binnelandse en buitelandse beleid van Israel uitgespreek terwyl hy gesê het dat hy ten gunste van die land is,   en sy kritiek op Israel se beleid in Libanon, die Wesbank en Gaza uitgebrei.  Carter het in April 2008 na Sirië gereis en  'n krans neergelê by die graf van Yasser Arafat in Ramallah  en ontken dat hy deur die Bush -administrasie gekontak is in verband met die ontmoeting met Hamas -leiers. 
In Julie 2007 het Carter by Nelson Mandela in Johannesburg, Suid -Afrika, aangesluit om sy deelname aan The Elders aan te kondig, 'n groep onafhanklike wêreldleiers wat saamwerk aan vredes- en menseregtekwessies.   Na die aankondiging het Carter deelgeneem aan besoeke aan onder meer Darfoer,  Soedan,   Ciprus, die Koreaanse skiereiland en die Midde -Ooste.  Carter het in November 2008 na Zimbabwe probeer reis, maar is deur president Robert Mugabe se regering gekeer. 
Carter het in 1995–1996 beraad in Egipte en Tunisië gehou om geweld in die Great Lakes -gebied van Afrika aan te spreek,  en het 'n sleutelrol gespeel in die onderhandeling van die Nairobi -ooreenkoms in 1999 tussen Soedan en Uganda. 
Kritiek op Amerikaanse beleid
Carter begin sy eerste ampstermyn met 'n belofte om nie kritiek te lewer op die nuwe Reagan -administrasie nie.  Hy het hom uitgespreek na die sluipmoordpoging op Reagan,  en het sy ooreenkoms met Reagan uitgespreek oor die bou van neutronwapens na die Sowjet -inval in Afghanistan.  Hy het later nie saamgestem met Reagan se hantering van die Midde -Ooste nie.  Die volgende jaar het Carter 'n tweeparty gevra om Amerikaanse ekonomiese probleme op te los,  en kritiek op die hantering van die Reagan -administrasie van die Sabra- en Shatila -slagting.  Carter reageer gunstig op Reagan se keuse om binne die Camp David -ooreenkoms te bly,  met afkeer van wat hy voel Reagan blameer sy ampstermyn vir voortgesette beleidsprobleme.   In 1983 het Carter die Reagan -veldtog beoordeel deur die eenvoud in die oplossing van kwessies te vervals,  en het hy Reagan gekritiseer weens 'n gebrek aan aandag aan menseregteskendings.  In 1984 verklaar Carter dat hy verkeerdelik as swak deur Reagan voorgehou is as gevolg van 'n verbintenis tot menseregte tydens die vorige presidentsverkiesing,  en veroordeel hy Reagan omdat hy nie reddingspogings gedoen het om vier Amerikaanse sakelui uit Wes -Beiroet te haal nie.  In 1985 berispe Carter Reagan oor sy hantering van vrede in die Midde -Ooste,  sy steun aan die Strategic Defense Initiative,  en Reagan se bewering van 'n internasionale sameswering oor terrorisme.  Carter se aandrang dat Reagan nie die vrede in die Midde -Ooste bewaar nie, het in 1987 voortgegaan,  waartydens hy Reagan ook gekritiseer het omdat hy aan die eise van terrorisme voldoen het,  die aanstelling van Robert Bork vir die Hooggeregshof, [299 ] en sy hantering van die Persiese Golf. 
Tydens die presidentskap van George W. Bush, verklaar Carter sy opposisie teen die oorlog in Irak  en wat hy beskou as 'n poging van Bush en Tony Blair om Saddam Hussein te verdryf deur die gebruik van 'leuens en verkeerde interpretasies'.  In Mei 2007 het Carter gesê dat die Bush -administrasie "die ergste in die geskiedenis was" wat die impak daarvan op buitelandse aangeleenthede betref,  en later verklaar hy dat hy Bush se ampstermyn net vergelyk met dié van Richard Nixon.  Die kommentaar van Carter het 'n reaksie van die Bush -administrasie ontvang in die vorm van Tony Fratto waarin gesê word dat Carter sy irrelevansie met sy kommentaar toeneem.  Aan die einde van Bush se tweede termyn het Carter Bush se ampstermyn as teleurstellend beskou, wat hy in kommentaar aan Vorentoe Tydskrif van Sirië. 
Alhoewel hy president Obama in die vroeë deel van sy ampstermyn geprys het,  het Carter gesê dat hy nie saamstem met die gebruik van drone -aanvalle teen vermeende terroriste nie, Obama se keuse om Guantanamo Bay -aanhoudingskamp oop te hou,  en die huidige federale toesigprogramme as bekend gemaak deur Edward Snowden wat aandui dat "Amerika op die oomblik geen funksionerende demokrasie het nie."  
Tydens die presidentskap van Trump het Carter gunstig gepraat oor die kans op immigrasiehervorming deur die kongres  en het Trump kritiek gelewer oor sy hantering van die Amerikaanse volksliedbetogings.  In 2019 het Carter 'n telefoonoproep van Trump ontvang waarin Trump sy kommer uitgespreek het dat China "vooruitloop" op die Verenigde State. Carter stem in en verklaar: "En weet jy hoekom? Ek het die diplomatieke betrekkinge met China genormaliseer in 1979. Weet jy sedert 1979 hoeveel keer China met iemand oorlog gemaak het? Geen. En ons het in oorlog gebly."  Carter verklaar dat die VSA al die afgelope 16 jaar van sy 242-jarige geskiedenis in oorlog was en die VSA 'die mees oorlogsugtige nasie in die geskiedenis van die wêreld' noem, vanweë 'n neiging om ander te probeer dwing om "neem ons Amerikaanse beginsels aan."  Carter het gesê oor Amerikaanse militêre uitgawes: "Ons het vermoedelik $ 3 biljoen vermors ... Dit is meer as wat jy jou kan voorstel. China het nie 'n enkele sent aan die oorlog gemors nie en daarom lê hulle ons voor. Op byna elke manier . " 
Carter word beskou as 'n moontlike kandidaat in die presidentsverkiesing van 1984,  , maar het nie gehardloop nie en het Walter Mondale in plaas daarvan onderskryf vir die Demokratiese benoeming.   Nadat Mondale die benoeming verseker het, het Carter kritiek gelewer op die Reagan -veldtog,  by die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1984 gepraat en Mondale geadviseer.  Na die verkiesing, waarin president Reagan Mondale verslaan het, het Carter gesê dat die verlies voorspelbaar was as gevolg van laasgenoemde se platform wat insluit die verhoging van belasting. 
In die presidensiële verkiesingsiklus van 1988 het Carter homself weer as kandidaat uitgesluit en voorspel dat vise -president George H. W. Bush as die Republikeinse genomineerde in die algemene verkiesing was.  Carter voorsien eenheid tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1988, , waar hy 'n toespraak gelewer het.  Na die verkiesing, 'n mislukte poging van die Demokrate om die Withuis te herwin, het Carter gesê dat Bush 'n moeiliker presidentskap as Reagan sou hê omdat hy nie so gewild was nie. 
Tydens die presidentsverkiesing van 1992 ontmoet Carter die Massachusetts -senator Paul Tsongas wat sy advies ingewin het.  Carter het gunstig gepraat oor die voormalige goewerneur van Arkansas Bill Clinton,  en kritiseer Ross Perot.  Soos die primêre gevolgtrekking gekom het, het Carter gepraat oor die noodsaaklikheid van die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1992 om sekere kwessies aan te spreek waarop nie in die verlede gefokus was nie,  en 'n veldtog vir Clinton gevoer nadat hy die Demokratiese genomineerde geword het in die algemene verkiesing, [329 ] in die openbaar sy verwagting om tydens laasgenoemde se presidentskap geraadpleeg te word, bekend te maak. 
Carter onderskryf vise -president Al Gore dae voor die presidentsverkiesing in 2000  en in die daaropvolgende jare sy mening uitgespreek dat die verkiesing deur Gore gewen is,  ondanks die hooggeregshof wat die verkiesing aan Bush in die omstrede Bush v.Gore uitspraak. 
In die verkiesingsiklus van 2004 het Carter John Kerry onderskryf en by die Demokratiese Nasionale Konvensie in 2004 gepraat.  Carter het ook kommer uitgespreek oor 'n ander stemmingsongeluk in die staat Florida. 
Te midde van die Demokratiese presidentsverkiesing in 2008, word bespiegel dat Carter senator Barack Obama sal onderskryf oor sy belangrikste primêre mededinger Hillary Clinton te midde van sy gunstige toespraak oor die kandidaat, asook opmerkings van die Carter -familie wat hul steun vir Obama getoon het.   Carter lewer ook kommentaar daarop dat Clinton haar bod beëindig het toe superafgevaardigdes gestem het na die voorverkiesing van 3 Junie.  In die aanloop tot die algemene verkiesing kritiseer Carter John McCain,   wat gereageer het op die opmerkings van Carter,  en waarsku Obama daarteen om Clinton as sy lopende maat te kies. 
Carter onderskryf die Republikein Mitt Romney vir die Republikeinse benoeming gedurende die primêre seisoen van die verkiesingsiklus van 2012,  alhoewel hy verduidelik het dat sy steun aan Romney te wyte was aan die oorweging van die voormalige goewerneur van Massachusetts die kandidaat wat die beste oorwinning vir president Obama kon verseker .  Carter het 'n videobandadres gelewer tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 2012. 
Menings oor Trump -administrasie
Carter was krities teenoor die Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump kort nadat laasgenoemde die primêre verkiesing betree het, en Carter voorspel dat hy sou verloor,  en noem die verskillende omstandighede van die politieke klimaat van toe hy nog 'n aktiewe politikus was.  Terwyl die primêr voortduur, het Carter gesê dat hy Trump bo sy mededinger Ted Cruz sou verkies,  alhoewel hy die Trump -veldtog tereggewys het tydens opmerkings tydens die voorverkiesing,  en in sy toespraak tot die Demokratiese Nasionale Konvensie van 2016.  In die Demokratiese voorverkiesing het Carter vir senator Bernie Sanders gestem,  en later die kandidaat van die party, Hillary Clinton, onderskryf tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie. 
In Oktober 2017 verdedig Carter egter president Trump in 'n onderhoud met Die New York Times, kritiseer die media se dekking oor hom. 'Ek dink die media was beslis moeiliker teenoor Trump as enige ander president, waarvan ek geweet het,' het Carter gesê. 'Ek dink hulle kan gerus beweer dat Trump geestelik versteurd is en al die ander sonder huiwering.'   Hy het Trump ook geprys omdat hy uitreik na Saoedi -Arabië en gesê dat die president onder 'n strenger kollig is as sy voorgangers. Na die onderhoud het Trump self Carter se kommentaar geprys en hom op Twitter bedank en geskryf: "Lees net die mooi opmerkings van president Jimmy Carter oor my en hoe sleg ek deur die pers behandel word (Fake News). Dankie meneer die president!"  Hy het die Amerikaanse immigrasie- en doeane -handhawingsafdeling onder Trump en die reaksie van die administrasie op die moord op Jamal Khashoggi skerp gekritiseer. 
Carter is van mening dat Trump nie verkies sou gewees het sonder Rusland se inmenging in die 2016 -verkiesing nie,  en hy meen "dat Trump nie eintlik die verkiesing in 2016 gewen het nie. Hy het die verkiesing verloor, en hy is aangestel omdat die Russe namens hom ingemeng het. " By navraag stem hy in dat Trump 'n 'buite -egtelike president' is.   Carter glo nie dat die Russe tydens die presidentsverkiesing of die voorverkiesings enige stemme verander het nie. 
Op 6 Januarie 2021, na die storm van die Verenigde State se Capitol in 2021, saam met die ander drie nog steeds voormalige presidente, Barack Obama, George W.Bush, Bill Clinton,  Jimmy Carter het die storm van die Capitol veroordeel en 'n verklaring uitgereik waarin hy sê dat hy en sy vrou 'ontsteld' was oor die gebeure, en verklaar ook dat wat gebeur het ''n nasionale tragedie is en nie wie ons is nie is as 'n nasie 'en voeg by:' Nadat ek verkiesings in ontsteld demokratiese wêreldwye waargeneem het, weet ek dat ons die mense kan verenig om van hierdie afgrond terug te gaan om die wette van ons land vreedsaam te handhaaf '. 
Carter het die Bush -administrasie se hantering van die orkaan Katrina gekritiseer,  het huise gebou in die nasleep van orkaan Sandy,  en 'n vennootskap met voormalige presidente gehad om saam te werk met One America Appeal om die slagoffers van orkaan Harvey en orkaan Irma aan die Golfkus te help en Texas-gemeenskappe, , benewens die skryf van berigte oor die goedheid wat Amerikaners sien wat mekaar bystaan ​​tydens natuurrampe. 
Carter het die toewyding van sy presidensiële biblioteek  en dié van presidente Ronald Reagan,  George H. W. Bush,  Bill Clinton,   en George W. Bush bygewoon.  Hy lewer lofrede by die begrafnisse van Coretta Scott King,  Gerald Ford,   en Theodore Hesburgh. 
Vanaf Augustus 2019 [update] dien Carter as 'n ere -voorsitter van die World Justice Project  en was hy vroeër as een van die kontinuïteit van die regeringskommissie.  Hy hou af en toe klas aan die Sondagskool in die Maranatha Baptist Church.  Carter gee ook klas aan die Emory -universiteit in Atlanta, en in Junie 2019 word sy ampstermyn toegeken vir 37 jaar diens. 
Alhoewel Carter "persoonlik gekant was" teen aborsie, ondersteun hy wettige aborsie na die belangrike Amerikaanse hooggeregshofbesluit Roe v. Wade, 410 US 113 (1973). [ aanhaling nodig ] As president ondersteun hy nie verhoogde federale befondsing vir aborsiedienste nie. Hy is deur die American Civil Liberties Union gekritiseer omdat hy nie genoeg gedoen het om alternatiewe te vind nie. 
In 'n onderhoud van 29 Maart 2012 met Laura Ingraham, het Carter sy huidige siening van aborsie uitgespreek en sy wens dat die Demokratiese Party meer pro-life sou word: 
Ek het nooit geglo dat Jesus Christus aborsies sou goedkeur nie, en dit was een van die probleme wat ek gehad het toe ek as president moes onderhou Roe v. Wade en ek het alles gedoen om die behoefte aan aborsies tot die minimum te beperk. Ek het dit maklik gemaak om kinders aan te neem wat byvoorbeeld ongewenste was, en ek het ook die program met die naam Women and Infant Children of WIC -program begin wat nou nog bestaan. Maar behalwe vir die tye waarin 'n ma se lewe in gevaar is of as 'n swangerskap deur verkragting of bloedskande veroorsaak word, sou ek sekerlik nooit of nooit 'n aborsie goedgekeur het nie. Ek het 'n openbare brief onderteken waarin ek die Demokratiese Party tydens die volgende byeenkoms versoek om my standpunt ten opsigte van aborsie te ondersteun, wat die behoefte aan aborsie tot 'n minimum beperk en dit slegs beperk tot vroue wie se lewe [sic] in gevaar is of swanger is as gevolg van verkragting of bloedskande. Ek dink as die Demokratiese Party die beleid sou aanvaar wat aanvaarbaar sou wees vir baie mense wat nou van ons party vervreem is weens die aborsiekwessie.
Carter is bekend vir sy sterk opposisie teen die doodstraf, wat hy tydens sy presidensiële veldtogte uitgespreek het. In sy Nobelprys -lesing het Carter 'verbod op die doodstraf' aangespoor.  Hy het hom steeds uitgespreek teen die doodstraf in die VSA en in die buiteland. 
In 'n brief aan die goewerneur van New Mexico, Bill Richardson, het Carter die goewerneur aangespoor om 'n wetsontwerp te onderteken om die doodstraf uit te skakel en in plaas daarvan lewenslange gevangenisstraf in te stel. New Mexico het die doodstraf in 2009 afgeskaf. Carter het geskryf: 'Soos u weet, is die Verenigde State een van die min lande, saam met nasies soos Saoedi -Arabië, China en Kuba, wat steeds die doodstraf uitoefen ondanks die aanhoudende tragedie van onregmatige oortuiging en growwe rasse- en klasverskille wat die billike implementering van hierdie uiteindelike straf onmoontlik maak. "  In 2012 skryf Carter 'n op-ed in die LA Times ondersteun die deurvaarding van 'n staatsreferendum wat die doodstraf sou beëindig het. Hy het die artikel geopen: "Die proses vir die toediening van die doodstraf in die Verenigde State is onherroeplik, en dit is tyd om 'n meer effektiewe en morele alternatief te kies. Kalifornië -kiesers kry die geleentheid om dit op die verkiesingsdag te doen." 
Carter het ook 'n beroep gedoen op die omskakeling van doodsvonnisse vir baie gevangenes in die ry, waaronder Brian K. Baldwin (tereggestel in 1999 in Alabama),  Kenneth Foster (vonnis in Texas in 2007 verander)   en Troy Davis (tereggestel in Georgië in 2011). 
Gelykheid vir vroue
In Oktober 2000 verbreek Carter, 'n derde-generasie Suidelike Baptis, die konneksies met die Suidelike Baptiste-konvensie oor sy teenkanting teenoor vroue as pastore. Wat Carter daartoe gelei het om hierdie aksie te onderneem, was 'n leerstellige verklaring deur die Konvensie, wat in Junie 2000 aangeneem is, wat 'n letterlike interpretasie van die Bybel voorstaan. Hierdie verklaring het gevolg op 'n standpunt van die konvensie twee jaar tevore waarin die voorlegging van vroue aan hul mans gepleit word. Carter beskryf die rede vir sy besluit as gevolg van: "'n toenemende neiging van die leiers van die Suidelike Baptistekonvensie om meer rigied te wees oor wat 'n Suidelike Baptis is en uitsluitend om diegene wat van hulle verskil, te akkommodeer." Die New York Times het Carter se optrede 'die hoogste profiel-afwyking nog van die Southern Baptist Convention' genoem. 
Op 15 Julie 2009 skryf Carter 'n meningstuk oor gelykheid vir vroue waarin hy verklaar dat hy gelykheid vir vroue verkies bo die voorskrifte van die leierskap van 'n lewenslange godsdiensverbintenis. Hy het gesê dat die siening dat vroue minderwaardig is, nie net tot een geloof beperk is nie, "en sy invloed stop ook nie tragies by die mure van die kerk, moskee, sinagoge of tempel nie." Carter verklaar:
Die waarheid is dat manlike godsdiensleiers 'n opsie gehad het - en steeds het - om heilige leerstellings te interpreteer, hetsy om vroue te verhef of te onderwerp. Hulle het vir hul eie selfsugtige doelwitte laasgenoemde oorweldigend gekies. Hulle voortdurende keuse bied die grondslag of regverdiging vir baie van die deurdringende vervolging en mishandeling van vroue regoor die wêreld. Dit is nie net in stryd met die Universele Verklaring van Menseregte nie, maar ook die leringe van Jesus Christus, die apostel Paulus, Moses en die profete, Mohammed en stigters van ander groot godsdienste - wat almal gepleit het vir behoorlike en billike behandeling van al die kinders van God. Dit is tyd dat ons die moed het om hierdie sienings uit te daag. 
In 2014 het hy gepubliseer 'N Oproep tot aksie: vroue, godsdiens, geweld en mag. 
Carter het in die openbaar steun uitgespreek vir beide 'n verbod op aanvalswapens en vir agtergrondondersoeke van wapenkopers.  In Mei 1994 skryf Carter en voormalige presidente Gerald Ford en Ronald Reagan aan die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers ter ondersteuning van die verbod op 'semi-outomatiese aanvalsgewere'.  In 'n verskyning van Februarie 2013 op Piers Morgan Vanaand, Het Carter saamgestem dat as die verbod op aanvalswapens nie slaag nie, dit hoofsaaklik te wyte sou wees aan die lobby van die National Rifle Association en die druk daarvan op politici met 'swak knieë'. 
Huwelik van dieselfde geslag
Carter het gesê dat hy homoseksuele huwelike ondersteun tydens burgerlike seremonies.  Hy het ook gesê dat hy glo dat Jesus dit ook sou ondersteun, en gesê: "Ek glo dat Jesus sou. Ek het geen vers in die Skrif nie. Ek glo dat Jesus homoseksuele huwelike sou goedkeur, maar dit is net my eie persoonlike oortuiging. Ek dink dat Jesus enige liefdesverhouding sou aanmoedig as dit eerlik en opreg was en niemand anders skade sou berokken nie, en ek sien nie dat gay -huwelike iemand anders skade berokken nie ".   Evangelis Franklin Graham het die bewering as "absoluut verkeerd" gekritiseer.   In Oktober 2014 het Carter voor die uitspraak van die Hooggeregshof aangevoer dat die wettiging van huwelik van dieselfde geslag aan die state moet oorgelaat word en nie deur die federale wet verplig moet word nie. 
Ras in die politiek
Carter het die debat in September 2009 aangesteek toe hy gesê het: 'Ek dink 'n oorweldigende deel van die intens gedemonstreerde vyandigheid teenoor president Barack Obama is gebaseer op die feit dat hy 'n swart man is, dat hy Afro-Amerikaans is'.  Obama het nie saamgestem met Carter se beoordeling nie. Op CNN het Obama gesê: "Is daar mense wat nie van my hou as gevolg van ras nie? Ek is seker daar is. Dit is nie die belangrikste saak hier nie". 
In 'n onderhoud met Amnesty International in 2008, kritiseer Carter die gebruik van marteling in Guantánamobaai en sê dat dit "in stryd is met die basiese beginsels waarop hierdie land gegrond is".  Hy het gesê dat die volgende president die belofte moet maak dat die Verenigde State 'n gevangene nooit weer sal martel nie. 
In 'n onderhoud in Oktober 2013 noem Carter die bekostigbare sorg van president Obama se belangrikste prestasie en sê "die implementering daarvan is nou hoogstens twyfelagtig".  In Julie 2017 het Carter tot die gevolgtrekking gekom dat die VSA uiteindelik 'n enkelbetaler-gesondheidsorgstelsel sal implementeer.  
Wette oor veldtogfinansiering
Carter het die uitspraak van die Hooggeregshof kragtig teengestaan Citizens United v.FEC wat beperkings op die veldtogbesteding deur korporasies en vakbonde beperk het, tot so ver te sê dat die VSA 'nie meer 'n funksionerende demokrasie' is nie en nou 'n stelsel van 'onbeperkte politieke omkopery' het. 
Op 18 -jarige ouderdom word hy diaken en gee Sondagskool klas in die Maranatha Baptist Church in Plains, Georgia. 
Carter en sy vrou Rosalynn is bekend vir hul werk as vrywilligers by Habitat for Humanity, 'n filantropie in Georgië wat werkende mense met 'n lae inkomste regoor die wêreld help om hul eie huise te bou en te koop en toegang tot skoon water te kry. 
Carter se stokperdjies sluit in skildery,  vlieghengel, houtwerk, fietsry, tennis en ski.  Hy stel ook belang in poësie, veral die werke van Dylan Thomas.  Tydens 'n staatsbesoek aan die Verenigde Koninkryk in 1977, stel Carter voor dat Thomas 'n gedenkteken in Poets 'Corner in die Westminster Abbey moet hê. Dit was 'n idee wat in 1982 tot stand gekom het.   
Carter was ook 'n persoonlike vriend van Elvis Presley, wat hy en Rosalynn op 30 Junie 1973 ontmoet het voordat Presley op die verhoog in Atlanta sou optree.  Hulle bly telefonies in verbinding twee maande voor Presley se skielike dood in Augustus 1977. Carter onthou later 'n skielike oproep wat in Junie 1977 ontvang is van Presley wat 'n presidensiële kwytskelding van Carter gevra het, om George Klein se strafregsaak by die Klein is slegs weens bedrog aangekla.   Volgens Carter was Presley byna onsamehangend en noem hy barbiturate mishandeling as die oorsaak hiervan, hoewel hy die Wit Huis verskeie kere gebel het, sou dit die laaste keer wees dat Carter met Elvis Presley sou praat.  Die dag na Presley se dood het Carter 'n verklaring uitgereik en verduidelik hoe hy "die gesig van die Amerikaanse populêre kultuur verander het". 
Van jongs af het Carter 'n diep toewyding aan die Christendom getoon.  By 'n privaat inwydingsdiens was die prediker Nelson Price, die onderwerp se "gebedsgenoot" en predikant van Roswell Street Baptist Church of Marietta, Georgia.  As president het Carter 'n paar keer per dag gebid en gesê dat Jesus die dryfveer in sy lewe was. Carter is grootliks beïnvloed deur 'n preek wat hy as jong man gehoor het. Daar word gevra: 'As u gearresteer word omdat u 'n Christen is, sou daar genoeg bewyse wees om u te skuldig te bevind?' 
In 2000 het Carter sy lidmaatskap van die Southern Baptist Convention verbreek en gesê dat die groep se leerstellings nie strook met sy Christelike oortuigings nie, terwyl hy steeds lid was van die Cooperative Baptist Fellowship. 
Carter het drie jonger broers en susters gehad, wat almal aan pankreaskanker gesterf het: susters Gloria Spann (1926–1990) en Ruth Stapleton (1929–1983), en broer Billy Carter (1937–1988).  Hy was die eerste neef van die politikus Hugh Carter en 'n verre neef van die Carter -familie van musikante. 
Carter trou op 7 Julie 1946 met Rosalynn Smith in die Plains Methodist Church, die kerk van Rosalynn se familie.  Hulle het drie seuns, Jack, James III en Donnel een dogter, Amy nege kleinseuns (waarvan een oorlede is), drie kleindogters, vyf agterkleinseuns en agt agterkleindogters.  Mary Prince ('n Afro -Amerikaanse vrou wat ten onregte skuldig bevind is aan moord, en later begenadig) was die dogter van Amy, die grootste deel van die tydperk van 1971 tot die presidentskap van Jimmy Carter.   Carter het gevra om aangewys te word as haar paroolbeampte, wat haar gehelp het om in die Withuis te werk.  [nota 2] Die Carters het hul 70ste huweliksherdenking gevier in Julie 2016. Hulle is die langste getroude presidentspaar wat George en Barbara Bush ingehaal het. Hul oudste seun, Jack Carter, was in 2006 die Demokratiese kandidaat vir die Amerikaanse senaat in Nevada voordat hy verloor het vir die Republikeinse posbekleër, John Ensign. Jack se seun Jason Carter is 'n voormalige senator van die Georgia State  en was in 2014 die Demokratiese kandidaat vir die goewerneur van Georgia, en verloor teen die Republikeinse posbekleër, Nathan Deal. Op 20 Desember 2015, terwyl hy 'n Sondagskool klas gegee het, het Carter aangekondig dat sy 28-jarige kleinseun, Jeremy Carter, aan 'n ongespesifiseerde siekte oorlede is. 
Op 3 Augustus 2015 het Carter 'n elektiewe operasie ondergaan om ''n klein massa' aan sy lewer te verwyder, en sy voorspelling vir 'n volle herstel was aanvanklik 'uitstekend'. Op 12 Augustus het Carter egter aangekondig dat hy gediagnoseer is met kanker wat metastaseer het, sonder om te spesifiseer waar die kanker vandaan kom.  Op 20 Augustus maak hy bekend dat melanoom in sy brein en lewer gevind is, en dat hy met die behandeling met die immunoterapie -middel pembrolizumab begin het en op die punt was om met bestralingsterapie te begin. Sy gesondheidsorg word bestuur deur Emory Healthcare van Atlanta. Die voormalige president het 'n uitgebreide familiegeskiedenis van kanker, insluitend albei sy ouers en al drie sy broers en susters.  Op 6 Desember 2015 het Carter 'n verklaring uitgereik dat sy mediese skanderings nie meer kanker toon nie. 
Op 13 Mei 2019 het Carter sy heup gebreek by sy huis in Plains en is dieselfde dag geopereer in die Phoebe Sumter Mediese Sentrum in Americus, Georgia.  Op 6 Oktober 2019 het 14 steke 'n besering aan die voorkop bo sy linker wenkbrou gekry wat tydens 'n ander val by die huis opgedoen is.  Daarna het 'n openbare verskyning onthul dat die voormalige president 'n swart oog van die besering gehad het.  Op 21 Oktober 2019 is Carter opgeneem in die Phoebe Sumter Mediese Sentrum nadat hy 'n geringe bekkenbreuk opgedoen het wat hy opgedoen het nadat hy weer vir die derde keer in 2019 by die huis geval het.  Daarna kon hy weer die Sondagskool onderrig by Maranatha Baptist Church op 3 November 2019.   Op 11 November 2019 is Carter in die Emory University Hospital in Atlanta in die hospitaal opgeneem  vir 'n prosedure om druk op sy brein te verlig, veroorsaak deur bloeding wat verband hou met sy val.  Die operasie was suksesvol, en Carter is op 27 November uit die hospitaal ontslaan.   Op 2 Desember 2019 is Carter weer in die hospitaal opgeneem vir 'n urienweginfeksie, maar is op 4 Desember vrygelaat. [ 446] 
Carter, die oudste lewende oudpresident sedert die dood van Gerald Ford in 2006, het die oudste geword wat ooit 'n presidensiële inhuldiging bygewoon het, in 2017 op 92-jarige ouderdom, en die eerste wat tot sy 40ste bestaansjaar geleef het.   Twee jaar later, op 22 Maart 2019, behaal hy die onderskeid om die langste president van die land te wees, toe hy die lewensduur van George HW Bush, wat 94 jaar oud was, 171 dae oud was, oortref toe hy sterf in November 2018 albei mans is in 1924 gebore.  Op 1 Oktober 2019 word Carter die eerste Amerikaanse president wat 95 jaar oud was  en op 1 Oktober 2020 word hy die eerste president wat leef tot 96.  Op 20 Januarie 2021 word hy die eerste president wat 40 jaar geleef het sedert hy die Withuis verlaat het. 
Begrafnis- en begrafnisplanne
Carter het reëlings getref om voor sy huis in Plains, Georgia, begrawe te word. Carter het in 2006 opgemerk dat 'n begrafnis in Washington, DC, met besoek aan The Carter Center ook beplan word. 
Carter en Gerald Ford is vergelyk in uitgangspeilings van die presidentsverkiesing in 1976, wat Carter gewen het. Baie kiesers het nog steeds die vergifnis van Gerald Ford van Nixon teen hom gehou.  Ter vergelyking word Carter beskou as 'n opregte, eerlike en welmenende Suidlander.  Carter het sy termyn begin met 'n 66 persent goedkeuring,  wat teen die tyd dat hy die amp verlaat het tot 34 persent goedgekeur het, met 55 persent wat dit afkeur. 
In die veldtog van 1980 het die voormalige goewerneur van Kalifornië, Ronald Reagan, 'n maklike selfvertroue voorspel, in teenstelling met Carter se ernstige en introspektiewe temperament. Wat volgens baie mense Carter se persoonlike aandag aan detail, sy pessimistiese houding, sy oënskynlike besluiteloosheid en swakheid met mense was, word beklemtoon in teenstelling met wat baie beskou het as die charismatiese sjarme van Reagan en die delegering van take aan ondergeskiktes.   Reagan het die ekonomiese probleme, die gyselaarskrisis van Iran en die gebrek aan Washington -samewerking gebruik om Carter as 'n swak en ondoeltreffende leier uit te beeld. Net soos sy onmiddellike voorganger, Gerald Ford, dien Carter nie 'n tweede termyn as president nie. Onder diegene wat as president verkies is, was Carter die eerste sedert Hoover in 1932 wat 'n herverkiesingsbod verloor het. 
Carter se post-presidensiële aktiwiteite is positief ontvang. Die Onafhanklike skryf: "Carter word algemeen beskou as 'n beter man as wat hy 'n president was."  Sy presidensiële goedkeuring was net 31 persent onmiddellik voor die verkiesing in 1980, maar 64 persent het sy prestasie as president in 'n peiling in 2009 goedgekeur. 
Carter se presidentskap is aanvanklik deur sommige as 'n mislukking beskou.    In die historiese ranglys van Amerikaanse presidente, het die Carter -presidentskap gewissel van nr. 18 tot nr. 34. Hoewel sy presidentskap gemengde ontvangs ontvang het, het Carter se vredesbewaring en humanitêre pogings sedert hy die amp verlaat het, bekend geword as een van die suksesvolste oud-presidente in die Amerikaanse geskiedenis.  
Die dokumentêr Agterdeur kanale: die prys van vrede (2009) erken Carter se pogings om Camp David, wat vrede tussen Israel en Egipte gebring het, die enigste betekenisvolle vrede in die Midde -Ooste te bring.Die film het die Monte-Carlo-televisiefees van 2009 geopen in 'n koninklike vertoning  op uitnodiging slegs op 7 Junie 2009 by die Grimaldi Forum in die teenwoordigheid van Albert II, Prins van Monaco. 
Meer as 60 liedjies is vrygestel oor of verwys na Jimmy Carter, sommige in verband met die 1970's Energy Crisis en die Iranse gyselaarskrisis van 1979.  Die gelyknamige "Jimmy Carter", ingesluit op die album van The Chairman Dances Tyd sonder maat (2016), beskryf die president se geloofslewe, spesifiek sy besef dat twyfel 'n integrale deel van geloof is.  
Carter het sedert sy presidentskap talle toekennings en toekennings ontvang, en verskeie instellings en plekke is ter ere van hom genoem. Sy presidensiële biblioteek, Jimmy Carter Library and Museum, is in 1986 geopen.  In 1998 noem die Amerikaanse vloot die derde en laaste Seewolf-klas duikboot ter ere van voormalige president Carter en sy diens as duikbootbeampte. Dit het een van die min vlootvaartuie geword wat vernoem is na 'n persoon wat op die tydstip van naamgewing geleef het.  Daardie jaar ontvang hy ook die Verenigde Nasies se Menseregteprys, toegeken ter ere van menseregteprestasies,  en die Hoover -medalje, met erkenning aan ingenieurs wat bygedra het tot wêreldwye oorsake.  Hy het die Nobelprys vir vrede in 2002 gewen, , wat gedeeltelik 'n reaksie was op president George W. Bush se dreigemente met oorlog teen Irak en Carter se kritiek op die Bush -administrasie. 
Carter is nege keer genomineer vir die Grammy -toekenning vir die beste gesproke woordalbum vir klankopnames van sy boeke, en het drie keer gewen - vir Ons bedreigde waardes: Amerika se morele krisis (2007), A Full Life: Reflections at 90 (2016) en Geloof: 'n reis vir almal (2019).    
Carter het die Golden Academy -toekenning van die American Academy of Achievement in 1984 ontvang. 
In 1991 word hy 'n erelid van Phi Beta Kappa aan die Kansas State University. 
Carter (regs), stap saam met, van links, George H. W. Bush, George W. Bush en Bill Clinton tydens die inwyding van die William J. Clinton Presidensiële Sentrum en Park in Little Rock, Arkansas op 18 November 2004
Carter tydens 'n Google Hangout -sessie wat tydens die LBJ Presidential Library Civil Rights Summit in 2014 gehou is
Carter (regs) saam met president Barack Obama (middel) en Bill Clinton (links) op 28 Augustus 2013, die 50ste herdenking van die Maart in Washington
Carter (links) met 'n replika van die USS Jimmy Carter saam met die sekretaris van die vloot John H. Dalton (regs) tydens 'n benoemingseremonie, 28 April 1998
Jimmy Carter praat oor 'n nasionale 'vertrouenskrisis' - GESKIEDENIS
… Tien dae gelede was ek van plan om weer met u te praat oor 'n baie belangrike onderwerp - energie. Vir die vyfde keer sou ek die dringendheid van die probleem beskryf en 'n reeks wetgewende aanbevelings aan die kongres voorlê. Maar terwyl ek besig was om voor te berei om te praat, het ek dieselfde vraag begin afvra wat ek weet dat baie van julle pla. Waarom kon ons nie as 'n nasie bymekaarkom om ons ernstige energieprobleem op te los nie?
Dit is die idee wat ons volk gestig het en ons ontwikkeling as 'n volk gelei het. Vertroue in die toekoms het alles ondersteun - openbare instellings en private ondernemings, ons eie gesinne en die Grondwet van die Verenigde State. Vertroue het ons koers gedefinieer en het gedien as 'n skakel tussen generasies. Ons het nog altyd geglo in iets wat vooruitgang genoem word. Ons het altyd die geloof gehad dat die dae van ons kinders beter sou wees as ons eie.
Ons is op 'n keerpunt in ons geskiedenis. Daar is twee paaie om te kies. Die een is 'n pad waaroor ek vanaand gewaarsku het, die pad wat lei tot fragmentasie en eiebelang. Op daardie pad lê 'n verkeerde idee van vryheid, die reg om self 'n voordeel bo ander te begryp. Die pad sou voortdurende konflik wees tussen eng belange wat eindig in chaos en onbeweeglikheid. Dit is 'n sekere pad na mislukking.
Dit lyk asof president Donald Trump verskeie kere die koninklike protokol verbreek het tydens 'n besoek aan Windsor Castle in 2018.
Buig of buig is nie nodig as u 'n koninklike groet nie, maar op die amptelike webwerf van die koninklike familie word gesê dat 'baie mense die tradisionele vorms wil waarneem'. Trump het die tradisie verbreek deur te kies vir 'n handdruk in plaas van 'n boog.
Trump het ook voor die koningin geloop en blykbaar haar afgesny, wat volgens The New York Times beskou word as 'n oortreding van die koninklike protokol.
Gee ag op Jimmy Carter oor die gevaar van pos-in-stem
Verkiesingswerkers berei stembriewe voor vir 'n pos-sorteermasjien in Renton, Washington, 10 Maart.
'Afwesige stembriewe bly die grootste bron van moontlike kiesersbedrog.' Die aanhaling kom nie van president Trump nie, wat hierdie week kritiek op die posstem gestuur het nadat die demokrate in Wisconsin probeer het om 'n verkiesing op die laaste minuut in 'n uitsluitlik pos-in-saak te verander. Dit is die gevolgtrekking van die tweeledige verslag van 2005 van die Kommissie oor die Federale Verkiesingshervorming, onder voorsitterskap van voormalige president Jimmy Carter en voormalige minister van buitelandse sake, James Baker III.
Kommer oor die koop van stemme het 'n lang geskiedenis in die VSA. Hulle het gehelp om die skuif na die geheime stemming, wat Amerikaanse state tussen 1888 en 1950 aanvaar het, te verwyder. Geheime stembriewe het dit vir stemkopers moeiliker gemaak om te monitor vir watter kandidate verkopers werklik gestem het. Stemverkope was deurdringend. My navorsing met Larry Kenny aan die Universiteit van Florida het bevind dat die stempersentasie met ongeveer 8% tot 12% gedaal het nadat state die geheime stembrief aanvaar het.
U sal niks hiervan weet as u na die media -geskreeu luister oor Trump se opmerkings nie. 'Daar is baie oneerlikheid met pos-in-stemming,' het die president Dinsdag gesê. In reaksie hierop verklaar 'n 'feitekontrole' van CNN dat Trump ''n nuwe front geopen het in sy veldtog van leuens oor kiesersbedrog. In 'n opskrif in die New York Times word gesê: 'Trump voer 'n vals argument teen bedrog per stem.' Beide beweer dat kiesersbedrog in wese nie bestaan ​​nie. Die Carter-Baker-verslag het anders bevind.
Intimidasie en koop van stemme was die belangrikste bekommernisse van die kommissie: 'Burgers wat tuis, by ouetehuise, by die werkplek of in die kerk stem, is meer vatbaar vir druk, openlik en subtiel of vir intimidasie. Dit is baie moeiliker om stemkopskemas op te spoor as burgers per pos stem. " Die verslag bevat voorbeelde, soos die burgemeestersverkiesing in Miami in 1997 wat gelei het tot 36 arrestasies weens bedrog teen afwesige stembriewe. Die verkiesing moes herhaal word, en die uitslag was omgekeerd.
Daar is ook meer onlangse gevalle. In 2017 het 'n ondersoek na 'n Dallas City Council-verkiesing gevind dat ongeveer 700 bedrieglike posbriewe onderteken is deur dieselfde getuie met 'n vals naam. Die ontdekking het twee raadsrasse in die gedrang gelaat, en die bedrog was baie groter as die stemverskil in een van die rasse. Die saak het 'n kriminele skuldigbevinding tot gevolg gehad.
Hou 30 jaar lank 'n wrok: Jimmy Carter teen Ted Kennedy
Voormalige president Jimmy Carter (L) praat in 1988 met sy eenmalige politieke mededinger, senator Edward Kennedy, D-Mass, in 1988.
Terwyl hulle verhouding aan skerwe was, het Carter die gedagte dat Kennedy in 1980 teen hom sou loop, geniet. steek onderskrif weg
In die Amerikaanse politieke geskiedenis is daar geen tekort aan wrok as dit kom by verhoudings tussen ons leiers nie. 'N Besweer wat binnekort ingesweer moet word Dwight D. Eisenhower beroemd geweier om uit sy limousine te klim toe hy by die Withuis aankom President Harry Truman oppad na Ike se inhuldiging. FDR en sy voorganger, Herbert Hoover, het dieselfde rit in totale stilte gemaak.
OK, ons hoef nie so ver terug te gaan nie. Lyndon Johnson nooit vergewe nie Robert Kennedy oor die manier waarop hy behandel is terwyl hy as vise -president onder sy broer gedien het, en Bobby het nooit besef dat Johnson eintlik president geword het ná die moord op sy broer nie. Spiro Agnew geweier om te gaan Die van Richard Nixon begrafnis weens die manier waarop hy sê dat hy deur Nixon behandel is tydens sy eie skandaal wat hom genoop het om die vise -presidentskap te verlaat.* Bob Dole beroemd uitgeslaan teen George Bush, het in 1988 aan 'n TV -verslaggewer gesê dat die vise -president 'moet ophou jok oor my rekord'. Dole was altyd ontsteld oor wat hy as Bush se rykdom en voorreg beskou het. En die senaat is bekend daarvoor dat twee lede uit dieselfde staat en dieselfde party nie van mekaar hou nie John Glenn en Howard Metzenbaum, Demokrate van Ohio, as net een voorbeeld.
Die rekord van wrok en pique gaan terug na die begin van die tyd. Maar dit was vir my in elk geval fassinerend om na te luister Jimmy Carter gaan aan en aan oor die laat Ted Kennnedy en hoe hy hom verantwoordelik gehou het vir die versuim om gesondheidsorg tydens sy administrasie te laat slaag. (Sien Frank se plasing verlede week oor Carter se onderhoud 60 minute.)
Daar was iets ongemakliks aan Carter wat 30 jaar teruggegaan het om te hoor hoe hy Kennedy blameer vir sy eie administrasie se mislukking. Natuurlik, in eerlikheid, was Kennedy - hoewel hy nou as 'n heilige vereer was - nie die mees simpatieke en geliefde figuur in die tyd nie. Chappaquiddick eenkant, hy word algemeen beskou as 'n man met baie plesier, waarvan die meeste meer met homself te doen het as die senaat. Vanaf die oomblik dat Carter in 1977 ingehuldig is, word hy altyd beskou as 'n plan teen hom, ten minste die mening van baie mense in die Carter White House. Dit was eers nadat sy uitdaging om Carter se benoeming in 1980 misluk het en nadat hy besef het dat die presidentskap nie vir hom in die hande was nie, 'n ware reus van die Senaat geword het.
Maar Carter was nog altyd 'n mens om nie te vergeet nie. En hoewel dit altyd gevaarlik is om in 'n psycho-babbel te praat, is ek seker dat hy die wydverspreide opvatting onder baie in die party moes ontken dat hy eers in 1976 die nominasie gewen het omdat Kennedy uit die wedloop gebly het en dat die nominasie in 1980 was Kennedy se versoek dat die Massachusetts -senator sou hardloop - baie in die kongres het dit hardop gesê, waaronder die speaker Wenk O'Neill. Dit moes die president beledig. Carter, in werklikheid, het in 1979 aan 'n groep kongreslede gesê dat as Kennedy hom sou uitdaag, 'sal ek sy gat slaan'.
Ek is nie 'n fan daarvan om sleg te praat van die dooies nie, maar terselfdertyd moet die geskiedenis nie buig nie, afhangende van of die onderwerp lewendig of dood is. Kennedy het die grootste deel van sy laaste jare as 'n Amerikaanse ikoon deurgebring, en welverdiend, ver verwyderd van die grap en die playboy en die dilettant wat hy uitgebeeld het gedurende 'n groot deel van sy vroeë tyd in die senaat. U kan nie eerlik oor Edward Moore Kennedy skryf sonder albei rekeninge nie.
Dit gesê, die onderhoud met Carter herinner ons daaraan dat hy nog altyd die kans gehad het om ander vir sy mislukkings te blameer. En dat hy nooit vergeet nie. Selfs na 30 jaar.
*UPDATE: Agnew het inderdaad Nixon se begrafnis bygewoon, maar tot dan toe geweier om kontak met hom te hê ná sy bedanking as VP, het hy gevoel dat Nixon hom "na die wolwe gegooi het" om sy eie vel te red. Maar hy het wel by die begrafnis van Nixon in 1994 gekom, soos Richard Cross en Edward Sweeney in kommentaar op hierdie plasing opmerk. My fout, en dankie vir die vangs.
Verklaring van Carter Center oor stem per pos vir Amerikaanse verkiesings in 2020
ATLANTA (6 Mei 2020) — Die Verenigde State staar 'n reeks kritieke uitdagings in die gesig weens die COVID-19-pandemie, waaronder ernstige belemmerings om veilige, veilige en inklusiewe verkiesings in November te hou. Baie kiesers in die VSA is bevind hulle waarskynlik in gebiede waar die pandemie nie bedaar het nie en waar die gesondheidsrisiko's verbonde aan stemlokale onaanvaarbaar hoog sal wees.
Om hierdie bedreiging aan te spreek, versoek The Carter Center federale en staatsregerings om die toegang tot stem-per-pos-opsies uit te brei en om so gou as moontlik voldoende finansiering te verskaf om voorsiening te maak vir die ekstra beplanning, voorbereiding, toerusting en openbare boodskappe wat nodig is .
Die onpartydige kommissie vir federale verkiesingshervorming van 2005, onder voorsitterskap van die voormalige Amerikaanse president, Jimmy Carter, en die minister van buitelandse sake, James A. Baker III, het onder die vele bevindings en aanbevelings opgemerk dat dit plaasvind buite die gereguleerde omgewing van plaaslike stemlokale , per posstem verhoog die logistieke uitdagings en die moontlikheid van stembedrog, veral as daar geen voorsorgmaatreëls ontbreek nie of as kandidate of aktiviste van die politieke partye toegelaat word om posbriewe of afwesige stembriewe te hanteer.
Die Carter-Baker-kommissie het egter bevind dat waar daar geen voorsorgmaatreëls vir stemintegriteit is nie, byvoorbeeld in Oregon, waar die hele staat sedert 1998 per pos gestem het, daar min bewyse was van kiesersbedrog. Die belangrikste aanbevelings van die kommissie oor stem-per-pos en afwesige stemming was om die navorsing oor stem-per-pos (en vroeë stemming) te vergroot en die praktyk uit te skakel om kandidate of partytjiewerkers toe te laat om stembriewe vir afwesiges af te haal en af ​​te lewer. & #160 Gelukkig het baie state sedert 2005 aansienlike ervaring opgedoen met die stem-per-pos en het getoon hoe belangrike bekommernisse effektief hanteer kan word deur middel van gepaste beplanning, hulpbronne, opleiding en boodskappe.
Ek doen 'n beroep op politieke leiers regoor die land om onmiddellik stappe te doen om stem-per-pos en ander maatreëls uit te brei wat kan help om die kern van die Amerikaanse demokrasie te beskerm – die reg van ons burgers om te stem, " voormalige president Carter.
Onder die belangrikste gebiede wat aangespreek moet word, is:
Uitgebreide maklike toegang tot afwesige stembriefversoekvorms aanlyn en verseker dat aangevraagde stembriewe met genoeg tyd ontvang word om te stem en die stembrief terug te gee vir tel.
Gee opsies vir die terugstuur van 'n stembrief, insluitend voorafbetaalde posgeld, en#160 gebruik van 'n USPS-posstempel of ander amptelike gegewens om te verifieer dat die stembriewe betyds uitgebring is en toeganklike afleweringsbakke.
Voldoende sekuriteitsbepalings vir alle stembriewe, insluitend stembriewe wat stembeamptes ontvang het voor die verkiesingsdag.
Bykomende befondsing vir verkiesingsadministrateurs vir die druk van stembriewe, posgeld, opsporing en verwerking van stembriewe, opleiding van personeel, ens.
Die verspreiding van duidelike openbare boodskappe oor sperdatums vir stembriefversoeke, voorleggings, stappe wat nodig is om te verseker dat stembriewe geldig is (bv. Ondertekening van koeverte), en oor die tyd wat dit neem om afwesige stembriewe te tel en amptelike uitslae af te handel.
Behalwe dat alle kiesers die opsie gegee word om per pos te stem, COVID-19-sensitiewe stemlokale op verkiesingsdag op te stel en vooraf te stem sodat kiesers wat hulp nodig het of wat verkies om persoonlik te stem, privaat en vry van buite -invloed.
Kontak: In Atlanta, Soyia Ellison, [email protected]
Voer vrede. Siekte bestry. Hoop bou.
The Carter Center, 'n nie-winsgewende, nie-regeringsorganisasie, het gehelp om die lewe vir mense in meer as 80 lande te verbeter deur konflikte op te los wat demokrasie, menseregte en ekonomiese geleenthede bevorder en siektes te voorkom en geestesgesondheid te verbeter. The Carter Center was gestig in 1982 deur die voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter en die voormalige presidentsvrou Rosalynn Carter, in vennootskap met die Emory Universiteit, om vrede en gesondheid wêreldwyd te bevorder.
Kyk die video: Jimmy and Rosalynn Carter reflect on 75 years of marriage, the state of America politics (Mei 2022).