'N Lesie in Goedheid terwyl jy deur Ysland huppel - Reisverhale - 2021
"Waarheen gaan jy?" Het hy van die bestuurdersitplek gevra.
"Thingeyri," het ek geantwoord. 'N Verkeerde voorkoms het op die man se gesig verskyn.
"Thingeyri," het ek weer gesê, hierdie keer verander die intonasie in my stem.
"Ahh, Thingeyri! Ja, ek kan jou daarheen vat! "
Ek het twee uur lank langs die pad gesit en hoop dat iemand my 'n hysbak sou gee. Vroeër die oggend het ek die veerboot na Brjánslækur geneem, waar ek naïvely aangeneem het dat die bus met die aankoms van die veerboot sou pas. Maar na die landing het die dokmeester die veronderstelling verbeter: daar was nie 'n bus tot 18:30 nie.
Ek het na my horlosie gekyk. Dit was 11 nm.
Crap, het ek gedink.
Ek het na die bokant van die hawe gery, in die hoop dat 'n motor my sou kies. Maar toe die karre die veerboot verlaat het, het hulle afgegaan om hul reis te voltooi. Punte van ander mense het gewag om te wag motors gevul met vriende en familie. Hulle het ook my uitgelekte duim geïgnoreer.
Alleen, ek het in die ferry terminale gegaan, 'n bietjie sop geëet, en gewaag terug na die pad. Aan my linkerkant was die leë hawe en verby, 'n groot, rustige baai wat op hierdie sonnige dag geskitter het. Aan die regterkant van die pad was plase, skape en rollende heuwels. Die enigste teken van menslike aktiwiteit was die rooi ferry gebou waar, as alles misluk het, kon ek bly totdat die bus gekom het.
Geen motors het geslaag nie.
En het nog 'n paar gewag.
In die verte, 'n motor.
Ek steek my duim uit.
Soos die motor geslaag het, het die bestuurder na my gekyk, maar het nie verlangsaam nie.
'N Paar motors het geslaag asof ek nie daar was nie.
Dit was 'n pragtige, warm, helder dag - die eerste daardie hele week. Die son het helder bo geskyn, en die skape het in die wei bewei. Ek het besluit om na die vulstasie te ry, ses kilometer weg. Miskien sal ek beter geluk hê by die kruispad.
Ek het dikwels op die pad gestop om te wonder hoe stil dit was. Die enigste geluide was die wind en my voetstappe. Ek was nie haastig nie, en die rustigheid en kalmte van my omgewing het die lang loop verdraaglik gemaak. Ek het swart sandstrande vol skape geslaag - selfs hulle het geweet om voordeel te trek uit die weer. Strome wat in die ysberge begin het, het hul reis in die soutbaai verlaat.
By die kruispad het ek 'n gesin by die piekniekarea gesien. Miskien sal hulle my 'n hysbak gee. Ek het seker gemaak om dikwels in hul rigting te kyk.
Ure geslaag. Karre het op die hoofpad gekom. Ek steek my duim uit, maar die bestuurders skouer, draai hul blinkers aan en gaan in die verkeerde rigting af. Die familie het steeds die langste piekniek gehad.
Ten slotte, toe hulle hul piekniek verpak het, het die gesin na my gekyk. Dit is my kans, het ek gedink. Gaan asseblief my pad!
Hulle het in hul motor geklim, na die kruispunt gegaan ... maar dan regs gegaan en na Reykjavik gegaan. Ek het hulle nodig gehad om weg te gaan, na my en Thingeyri!
Ek was verslaan en honger. Toe ek Ysland se hoofring was, was ritte volop, maar hier was hulle nie-bestaande.
Ek was gereed om op te gee, terug te gaan na die veerboot, en wag vir die bus, maar toe, soos 'n Yslandse engel wat in 'n reuse-staalkas uit die hemel neerdaal, het sy SUV stilgehou en my opgetel.
Stefan het soos Speed ​​Racer gery. Die pad was in rowwe toestand, net 'n paar weke gelede oopgemaak as gevolg van 'n laat winter en koue lente. Daar was nog baie sneeu op die grond. "In die winter is dit alles sneeu en jy kan nie hier ry nie," het hy gesê.
Die pad het tot by die grond geraak toe ons deur die berge gekwars het. Ek het op en af ​​gespring terwyl ons 'n paar slaggate getref het, en ek het my oë toegemaak, want ons het beurte te vinnig om gerief gemaak, met die hoop dat hy dit sou sien en vertraag.
Maar vir al die ongemak, het ek agape gekyk na die landskap wat voor my ontvou het. Om my was smeltende gletsers, met riviere van helder blou water wat in die sneeu sny. Aan my linkerkant was groot dale waar die watervalle berge in riviere neergeslaan het en sneeu verdwyn onder die somerson, wat die groeiende gras 'n heldergroen laat. Op die vlakker grond het die water in die mere gegooi, en reisigers het gestop om foto's te neem.
Stefan en ek het 'n bietjie gepraat. Sy gebrek aan Engels en my gebrek aan Yslands het 'n lang gesprek moeilik gemaak, maar ons het die basiese beginsels gedeel. Hy was 'n visserman van Reykjavik en getroud met vier kinders. "Triplets," sê hy vir my 'n "reg, ek weet" kyk. Hy het teruggekom na Thingeyri om vir nog tien dae op die see voor te berei.
Tydens die reis het hy landmerke uitgewys en na die Engelse woord gesoek om hulle te beskryf. Ek het hom gehelp toe ek kon. Ek sou die woord in Ysland swak herhaal, Stefan sal my regmaak, en ek sal weer misluk.
Ons het deur die berge in 'n digte mis gery. Toe ons skaars 'n meter kon sien, het hy vertraag en sy tyd geneem om die bergpad te ry. Soos ons gekruip het, het ek soms die sneeubedekte neerslae gesien wat ons sou versorg as hy nie versigtig was nie. Ek was verlig Stefan het uiteindelik besluit om met omsigtigheid te bestuur. Toe ons die berg afdraai, lig die mis op en wys hy na 'n klein dorpie voor. "Thingeyri."
Hy het my by my gastehuis laat val en ons het totsiens gesê - hy was van die see af, ek was besig om die berge te stap.
Die volgende oggend het ek wakker geword om die fjord en berge te sien, sonder mis. Terwyl ek Sandfellberg opgetel het en die pragtige dag geniet het, het ek gedink aan Stefan en sy bereidwilligheid om 'n vreemdeling my kant van die pad te help. Waar sy boot ook al was, hoop ek dat hy dit met vis gevul het en geweet het dat daar eenmalig daarheen alleenreisiger vir ewig dankbaar was vir die ervaring.