Die môre van 31 Mei sal ek nooit vergeet nie, toe ou Richards, die kommandant van die kamp waar ek en my ouers was, kennis gegee het dat al die mense van die kamp om nege-uur voor sy kantoor moes wees. Toe ons daar kom, staan hy op ’n kar, waarvoor twee muile gespan was. Hy staan regop op die bankie van die kar, met ’n siprestak in sy hand. Toe nege-uur klaar geslaan het, sê hy net die woorde: “ Dit is vrede, dit is vrede, die Boere het hul land verloor.” Toe spring hy van die bankie af en gaan sit, trek die muile op en jaag weg.
Die “joiners” gooi hul hoede in die lug op en skree “Hoera!” Dit was ’n treurige skouspel. Ek het net gehaal om ons huisie te bereik en my gesig diep in die kussings gedruk. Ek kon en wou niemand sien nie, my hart was deurboor. Tyd, net tyd kon die smart heel.
Ons mense het 'n manier om wanneer ons teen die grond is, instinktief die regte ding te doen. Ons oorlewing as volk is te danke aan hierdie intuïtiewe aanvoeling wat ons lei om God-gerigte besluite onder kritieke omstandighede te neem.
Die Bybels wat deur die Boervroue opgeskeur is, vertel 'n verhaal uit die pen van die Joodse skrifgeleerdes. Van daardie skrifgeleerdes het Jesus gesê dat hulle die Duiwel as vader het.
Die storielyn van die Bybel handel hoofsaaklik aangaande die wel en weë van 'n primitiewe Midde-Oosterse stam en hul stamgod, Jahweh.
Dit is hierdie verhaal wat deur die Boervroue opgeskeur is. Hierdie optrede was waarkynlik die grootste daad teen Jahwehisme in ons volk se geskiedenis.
Wat werklik plaasvind deur die Christen geloof is dat weereens net die vlees gevoed word en die gees nie. Want hoekom nou moet 'n mens almal na hulle oorspronklike geestelike woonplek toe lei as die mens die woonplek dan nie eens kan gewaar met die vleeslike oog nie?
Behalwe vir 'n bejaarde familielid, het die Voortrekkers sonder enige predikante die vreemde ingetrek. Trouens, die Kaapse NG sinode het 'n banvloek op die Trekkers uitgespreek. Lees Dreyer se Die Kerk en die Groot Trek. Nadat die Trekkers in die Vrystaat gevestig is, het Sarel Cilliers met sy afvaardiging na 'n sinodesitting van die Kaapse Kerk vertrek. Sy boot, die Waldensia, het gestrand, maar hy en sy groep het na groot
Die NG kerk was die hoofinstrument om die Afrikaner te bedrieg om die `nuwe demokratiese SA' te aanvaar.
Terwyl die Kerk die Afrikaner polities vernietig, verwoes dit ook sy siel. Vir tweeduisend jaar is 'n sielkundige aftakeling deur skuldgevoelens op die mensdom deur 'n katolieke priesterdom ingeplant. Na 'n eeu van gemak het die Afrikaners ook vir hierdie slenter geval.
Maar die eerste stap tot verlossing is om daardie katolieke en ander geskrifte te verskeur soos die Boervrouens dit gedoen het. Ons hou 'n saamtrek op daardie heilige grond in Uitenhage en bou 'n vreugdevuur waarop die verlosdes hul vals geskrifte kan gooi. Dan eers sal die vyande van die Boervolk vir daardie volk agting kry. En vrees.
maar die Trooster, die Heilige Gees, wat die Vader in my Naam sal stuur, sal julle alles leer en sal julle herinner aan alles wat Ek vir julle gesê het. (Johannes 14:26)
Dit is duidelik dat die "herinnering" nie uit 'n boek of bundel geskrifte sal kom nie, maar uit die Gees.
Sarah Raal beskryf 'n skokkende gebeurtenis in ons volk se geskiedenis. Die blote gedagte dat ons bittereinder volksmoeders hul Bybels opgeskeur het, rym nie met ons vroom volkslewe nie. Van die mans sou mens dit dalk kon verwag, maar van ons vroue in die konsentrasiekamp, nie eers amper nie.
Die gedrag van die vroue vorder deur 'n paar fases. Daar was ontkenning, verslaentheid, dan die vernederende gekruip op die grond (soos in die Ou Testament) en uiteindelik die wraak van sommige op die Bybel.
Waarom die Bybel as die uiteindelik sondebok uitgesonder is, behoort die onderwerp vir 'n interessante gesprek te vorm.
Mens moet aanvaar dat die vroue nie met Bybels in die hand by die kommandant se kantoor opgedaag het nie. Die Bybel was dus nie 'n voor-die-handliggende voorwerp as teiken vir die vroue se misnoë nie. Hulle het die Ou Testament geken en geweet wat die Israelitiese se gebruik onder sulke omstandighede was. Dit het 'n gekruip, sak en as en die skeur van klere behels, maar nie die skeur van "heilige geskrifte" nie.
Die verhaal soos deur Sarah Raal beskryf die geweldige negatiewe moraal wat onder die Boervroue geheers het, te verstane ook sou 'n mens jou in die omstandighede indink.
Dan kom die vredesluiting... Dit herrinner my aan die dae toe ek 'n bruin uniform gedra het, al die swoeg en sweet deur die opleiding om jou psigies af te breek tot nul, en dan weer as 'n soldaat op te bou. Dit is een ding van ons destydse weermag, hulle het die sielkunde agter die vorm van 'n soldaat verstaan, maar teen watter koste?
Ons Bruinuniform troepe het destyds by tant Mossie elkeen 'n Bybeltjie ontvang voor ons ontplooi is, anders as die Boervroue se Staatenvertaling, was dit so 'n rooi Bybeltjie met slegs die Nuwe Testament daarin.
Die deursnee troep in die Bosoorlog had 'n diepgewortelde vertroue in sy eie bevelstruktuur, hy is so opgelei. Die verslaentheid wat ervaar is met die vredesluiting, word omgeskakel in 'n woede teenoor hierdie einste bevelstruktuur. Daarom is van vroeg reeds gepoog dmv. propaganda dat die ontrekking uit Angola, Suid-Wes polities die "regte" besluit was, vandag ken ons die teendeel daarvan, aan die hand van dit wat ons nou beleef.
Indien die antwoord hierop 'n onomwonde "ja" is, sou mens met reg seker kon vra, of dit in 'n oomblik van swakheid gedoen is.
Ek sal in die volgende plasings aanhalings plaas, wat die konteks sal duidelik maak. Dit beskryf egter die omstandighede in die Kroonstad kamp. Die Bybels is in Uitenhage opgeskeur.
Ek sidder as ek dink wat ek alles op kommando deurgemaak het. Ek sien weer duidelik hoe die redelose diere vermoor word, hoe duisende skape in een kraal opmekaar gejaag en doodgesteek word. Party is dood, die ander lê en doodbloei. Ek sien hoe die vyand troppe perde in ’n kraal ja en dan die kanonne op hulle stel en hulle uitmekaar skiet.
Ek probeer om die gedagtes te verban, maar dit is alles verniet. Dit is al wat in my kop maal en ek is te gedaan en te siek om te veg teen die gedagtes. Ek voel ek gee in. Dan dink ek weer hoe dit hier in die kamp gaan. Hier moor hulle maat net so onder die mense. Hier word fyngemaalde glas en vitrioel in die suiker gegooi. Ek het eendag ’n jong seun sien wegdra na die dodehuis; en toe hulle halfpad was, vra hy: “Omie, waar bring julle my nou heen?”
Die eerste middag wat ek in my eie tent is, het ek die hele kamp deurgeloop en alles mooi deurgekyk. Ek kon nie verstaan dat die mense nog die moed het om te lewe nie. In byna elke tent kan jy die gesteun van ’n sieke hoor en elke dag word daar ses of sewe mense begrawe. Klein ou kindertjies word van die moeders se bors afgeskeur en na die hospitaal geneem, waarvandaan hulle nooit weer terugkom nie. Dan het ek ook kinders gesien wat nog lewe maar na die dodehuis gedra word. In die hospitaal het ek gesien dat die outjies wat koors het, te swak is om die vlieë van hul ou gesiggies weg te ja. Dan kruip die brommers in die neusgate op en nie te lank nie of die wurms loop by die neusie uit. Ek wou van my verstand raak tussen al die smart en ellende.
Verder bring 'n kritiese ondersoek van die Joodse Tenakh (Ou Testament) aan die lig dat Jahweh nie die God van hemel en aarde was nie. Hy was die broer van Baäl en een van die sewentig seuns van El (Allerhoogste), die Vader van die Kanaänitiese pantheon. Maar selfs Jahweh se Vader, El was ook nie die God van hemel en aarde nie. Jahweh het slegs gesag oor die Israeliete gehad. In wese was hy 'n Midde-Oosterse stamgod.