Mulino a Vino: 'n 'Italiaanse wynrestaurant' met 'n unieke spyskaart - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
Mulino a Vino, of The Wine Mill (die naam is 'n toneelstuk op mulino a vento, Italiaans vir windpomp), 'n self-styl "Italiaanse wynrestaurant" wat vroeg in September aan die rand van die nuwerwetse Meatpacking District in Manhattan geopen is, is 'n juweel van 'n plek met goeie kos, goeie wyn en 'n gevoel van sy eie . Die besonderhede:
Die eienaars: Paolo Meregalli en Edoardo Marchiorello, wat ook vennote is in Meregalli USA, 'n wyninvoeronderneming. Meregalli besit 'n wynbar met die naam Mulino a Vino in Italië self, in Monza, net noord van Milaan. Daardie wynmeul het 'n spyskaart met slaaie, kase, salumi en "carpacci" ('n dom neologisme wat probeer om 'n meervoud uit die naam van 'n man te maak), en het weinig verband met sy eweknie in New York as 'n gedeelde naam.
Die sjef: Davide Scabin, een van die bekendste hedendaagse sjefs in Italië, houer van twee Michelin-sterre vir sy avant-garde Combal.Zero in Rivoli Torino, naby Turyn in die land Piemonte. Scabin is nie betrokke by die Monza -restaurant nie, maar het hier 'die spyskaart' ontwerp vir die Mulino a Vino. Terwyl hy deesdae daar is, is dit onduidelik hoeveel tyd hy van plan is om hier deur te bring, of hoe gereeld hy die onderneming met sy teenwoordigheid sal geniet.
Die plek: kelderverdieping, warm en houtagtig, 25 tot 30 sitplekke by gewone tafels plus nog 15 of meer rondom 'n toonbank met marmer in die kombuis en op 'n breë rak teen die voorruit; 'n privaat eetkamer agter, met plek vir 20 persone en 'n biblioteek, 'n klein salon met rusbanke.
Die diens: Baie vriendelik, kundig, ernstig. Daar word gesê dat al die bedieners die wyne op die lys ken (dit lyk asof ons dit by die toonbank het) en dit word aanbeveel dat diners eers hul wyne kies en dan hul maaltye rondom hulle bou.
Die wyne: 'n Klein, maar aantreklik eksentrieke Italiaanse verskeidenheid, met alles wat in die bottel of die glas van vyf gram beskikbaar is (oop wyne word vars gehou deur Coravin-tegnologie), insluitend 'n paar aanbiedinge wat selde gesien kan word ('n sangiovese gemaakte "wit, "sonder velkontak; 'n Siciliaanse zibibbo, wat eintlik 'n droë muskus van Alexandrië is) sowel as verskeie oesjare van 'n paar groot name soos Ornellaia en Sassicaia - in hierdie geval met 'n bril wat honderde dollars kos. Silwige groot tulpvormige wynglase, ongemaklik om te hanteer en geen vriend van die wyne se boeket nie (die groot rooiwynglase is veral ongemaklik vir die hantering van skyfies van vyf gram).
Die kos: verbeeldingryke herwerkings van klassieke Italiaanse geregte en 'n paar i
"SuperTuscan Cecina" is 'n pannekoek van keker-meelblom ('n effens dikker weergawe van die farinata van Ligurië of die socca van Nice) bedek met burrata en papier-dun skywe tamatie "carpaccio" (enkelvoud) en eindig met 'n bloei van mozzarella- basiliekruidskuim reguit uit 'n sifon. Brandacujun is 'n weergawe van 'n ou Liguriese gereg, tradisioneel gemaak met gedroogde kabeljou (stoccafisso of vasvis), maar hier met sout kabeljou (baccalà), met die vis fyn gepureer met aartappel en gekruid met swart olyfolies, ansjovis en pietersielie - syagtig en delikaat, ondanks die bestanddele met 'n sterk geur. Die risotto van Shrimp Island is opvallend: 'n toring kegel vol perfek gekookte, volkome wit carnaroli -rys in die middel van 'n bord, bedek met stukkies rooi garnale; digte garnale -bisque word daaroor gegooi en die aandete meng die rys en die sop saam en lewer 'n perfekte risotto. Geroosterde hoender -ravioli is presies dit: ravioli gevul met gebraaide hoender, aartappels en ricotta, gegooi met gebraaide sampioene en bevochtig met burrata -room - heerlik.
Die opvallende gereg is egter 'n gevierde gereg van Combal.Zero, "bombolone cacio e pepe." 'N Bombolone is 'n mollige Italiaanse doughnut, tipies gevul met vla of marmelade ('n Amerikaanse jelliedoughnut met 'n suikerstof). Die weergawe van Scabin is gemaak met pasta (pasta word blykbaar in blare gekook en dan as deeg herbou) en is gevul met die elemente van die klassieke Romeinse cacio e pepe -sous - pecorino Romano en swartpeper (in 'n roomsous in hierdie geval). Fyn gerasperde Parmigiano-Reggiano neem die plek van poedersuiker bo-oor. Die resultaat is wonderlik, sout en hartig.
Daar is nog agt geregte op die kort spyskaart, insluitend 'n Combal.Zero take on vitello tonnato, 'n gereg gebraaide seekat met swart olywe en kersietamaties, en wat blykbaar 'n eenvoudige tagliatelle alla bolognese is "die regte een", met 'n ses -ure sous. Die baie kort nagereglys bevat 'n "Tribute to Manhattan" kaaskoek: grondboontjiebotter -kaaskoek met bloubessiejellie.
Die pryse: Steil. Elkeen van die 13 items op die spyskaart word aangebied in drie groottes, piccolo, medio en grande - klein, medium en groot. Dit is onderskeidelik $ 18, $ 32 en $ 45. (Nageregte word ook in drie groottes bedien, met 'n prys van $ 12, $ 20 en $ 30.) 'N Klein porsie van die brandacujun, hoe lekker dit ook al was, was slegs 'n paar vurke werd; 'n klein gedeelte bombolone bestaan ​​uit 'n enkele. Twee mense kon 'n heerlike maaltyd uit drie klein porsies elk maak, maar dit is $ 108, net daar voor wyn, belasting en fooi.
Die uitspraak: 'n Fantastiese klein plek, ongewoon en lekker, veral as u genoeg ruimte op u Visa -kaart het. Dit is ten minste die moeite werd om 'n bombolone en 'n glas goeie rooiwyn te besoek.