Terwyl Pratt se saak in September 1960 verhoor is, het die Rand Daily Mail ’n berig geplaas wat hierdie klemverskuiwing bevestig het. Die African Student Union in Moskou het ’n ope brief geskryf aan die leiers van talle Afrikastate op die vooraand van onafhanklikheid en gewaarsku teen kommunisme en die Sowjet-strategie omdat dit ’n groot gevaar vir die toekoms van Afrika was wat op “Red colonialism” sou uitloop.173
Die ironie is dat baie Afrikaners en Engelssprekendes wat later geïndoktrineer is ten opsigte van die “rooi gevaar” en “swart gevaar” (Visser 2007), nooit die geleentheid gehad het om ’n kritiese diskoers te voer oor die outoritêre tendense wat baie bevrydingsbewegings ter wille van magkonsolidering van hulle sosialistiese vriende oorgeneem het nie.
As mens terugkyk, kan mens tereg wonder of daar nie eenvoudiger politieke oplossings was wat vir almal minder traumaties sou gewees het nie. ’n Konstruktiewe diskoers met die elites van die ANC en PAC en ’n meer tegemoetkomende politiek kon tot gevolg gehad het dat die geskiednis dalk eerder ’n soortgelyke verloop geneem het as die swart burgerregtebeweging van Martin Luther King in die VSA.
Pratt het voor die aanslag op Verwoerd ’n besonder kritieke fase van maniese depressiwiteit belewe en is net betyds van ’n derde selfmoordpoging weerhou. Die toespitsing van die politieke krisis in kombinasie met ernstige depressie oor sy huwelik het hom waarskynlik op daardie stadium uiters labiel gemaak. Die manier waarop hy sy persoonlike probleme probeer baasraak het, was om dit te verdring en homself in die rol van ’n politieke verlosser te loods. Dit lyk asof die sluipmoordpoging nie beplan was nie. Die waarskynlikste verklaring is dat hy impulsief en op die ingewing van die oomblik gehandel het.
Die agterdog van die neuroloog, Allan Bird, dat sy vennoot Solly Jacobson in ’n sameswering met Pratt betrokke was om Verwoerd te vermoor, is ook nie oortuigend nie. Inteendeel, daar is grondige argumente wat die tese sonder moeite weerlê.