Soms voel ek skuldig omdat ek my nie meer in Japan gedompel het nie. ' - Versamelings
Soms voel ek skuldig omdat ek my nie meer in Japan gedompel het nie. '
Morgan deBoer eet vier keer by Chili's in Japan.
Ek het Japannese kerrie geëet, en ek het die hoenderharte van Yakitori-styl probeer. Ek het habu-sake en chu-hi gehad, en ek het baie laat saans Bruce Springsteen-karaoke gesing.
Ek kook miso-sop van voor af en gebruik eetstokkies om rys te eet, selfs as niemand op soek is nie. Ek ry met die trein en betaal vir my yskas-toebroodjies by automaties met my Suica-kaart.
My bure langsaan droog seewier op die openbare strand langs my huis en my buurman langsaan is 'n gemeenskapstuin. Ek het 'n huurkontrak onderteken wat verbied dat skoene in my huis gedra word. Ek het 'n lisensie om hier 'n motor te bestuur, en 'n klein motor.
Ek het 'n tifoon beleef.
Maar ek is nee vreeslose expat.
'N Paar weke gelede het ek 'n gebakte aartappel geëet tydens 'n gedenkdagbraai wat ek met bratwurst en Anchor Steam bygewoon het. Toe ek eers hier aankom en in 'n hotelkamer op die vlootbasis gewoon het, het ek baie House Hunters International en 'n paar VH1 gekyk.
Toe ons uit die genoemde hotelkamer gaan, was dit omdat vertalers, wat vir die vloot werk, ons gehelp het om 'n woonplek te vind. Ek het minstens vier keer by die Chili's aan die basis geëet en ek het drie keer Fat Tyres by die Offisierklub gedrink.
Drie dae per week pendel ek met my man op die trein sodat ek die gimnasium en die biblioteek op die basis kan gebruik. Toe die gasman ons elektrisiteit en gas aangeskakel het, moes ek Google Translate op my iPhone gebruik om te vertel hoe ek van plan was om my rekeninge te betaal.
So ek is eintlik redelik lam.
Ek voel asof ek Japan nie regtig as besoeker ervaar het nie, omdat ek te besig is om hier te woon.
Ek Skype huis toe en vertel my familie van ons Japannese avonture, maar ek voel ook soms 'n bietjie skuldig omdat ek my nie meer in Japan gedompel het nie. ' Ek voel asof ek Japan nie regtig as besoeker ervaar het nie, omdat ek te besig is om hier te woon.
Byna een jaar gelede het my man 'n pos in Yokosuka, Japan, gekies, en 'n geruime tyd in die herfs het ons die amptelike militêre bevele ontvang om na San Diego oor te gaan.
Al maande wat ons kon doen om voor te berei, was ons om oor Japan te lees, vir ons familie en vriende te vertel dat ons moes vertrek, en honderde take te doen wat ons maande lank nie kon begin nie, sodat hulle almal net verdwaal of weggegooi is.
Toe ons uiteindelik met 'n telling van 6 maande tot vertrek begin, het Brant vertrek na 'n ontplooiing in Afghanistan en ek het 'n gat in my volmag beplan om ons verhuising te beplan.
Die papierwerk was uitputtend. Ek het groot hulpbronne aanlyn gevind wat kontrolelyste opstel om te help om sin te maak van al die gek wat u moet doen voordat u met die weermag oorsee kan gaan, maar elke kantoor waarmee ek gekoördineer het, het verskillende ure en verskillende vereistes gehad, en as gevolg van hul oorbenutting van akronieme, ek het soms gevoel dat hulle almal 'n taal praat wat ek nie ken nie. Ek het slapies begin pak.
Toe Brant veilig by die huis kom, het ons 'n maand voordat die verhuisers gekom het, en die eerste woonstel wat ons albei huis toe geroep het, leeggemaak. Dit was 'n vreemde en slegte gevoel in 'n huurmotor buite die gebou waarvoor ek nie meer 'n sleutel gehad het nie. Toe onthou ek dat ons 'n splinternuwe Mustang-cabrio om huur landloop te kry en ons eerste stop was Vegas.
Ek het dadelik opgeroep.
Brant het 30 dae verlof geneem sodat ons op 'n lang vakansie gegaan het. Toe ons uiteindelik in Japan aankom, het dit gevoel asof ons al lank "beweeg" het. Ek het almal vertel dat dit jet lag was wat my aanvanklik so laat slaap het. Maar my bene was net moeg.
My eerste beeld van Japan was die uitsig vanaf 'n busvenster. Dit het my man en ek en 20 of so ander mense van die Yokota-lugmagbasis, waar ons Japan binnegekom het, na die Yokosuka Navy Base, waar ons sou woon, gery. Ek sal altyd onthou dat ek gewag het vir die bus om te vertrek, 'n paar mense gesien het wat lag en grap, en buite rook. Hulle het nog aan die bus gesit en praat, maar toe ons die basis verlaat en stadig deur die strate ry waar ons almal skielik funksioneel ongeletterd was, het hulle stil geword. Die stilte was soos 'n kollektiewe 'Holy Shit'.
Ek het my broer, wat in China Town in Philadelphia woon, vertel dat dit soms voel om 'n China (maar natuurlik Japan) in die VSA te wees. Maar dit eindig nooit. Ek stap straat toe, verby dames wat hulself beskerm teen die son met sambrele, groente- en seekosstalletjies, en mense op fietse en bordjies in Japannees, en alles is amper bekend, maar nie heeltemal nie.
Niks hier is so anders as wat ek gedink het dit sou wees nie, maar niks is ooit dieselfde as ek wil hê dit moet wees nie. En alles is moeilik weens die taalversperring.
Ons het amper drie weke op die basis gebly voordat ons 8 km van die basis af in ons huis ingetrek het, 40 minute per motor of tien minute met die trein. Toe my man werk, was ek nie seker hoe hy my tyd moes spandeer nie.
Party dae het ek in die basis rondgeloop en gevoel vir die ligging van belangrike geboue, soos die hospitaal en die Starbucks. Sommige dae het ek meer as een onnodige reis na die kommissaris onderneem net om iets te doen. Ek het eendag met die basispendeltuig met sy hele lus om die basis gery, omdat dit lugversorging gehad het en ek verveeld was. Ek het elke dag probeer om die huishoudelike personeel te ontwyk wat hul gang gebring het en die bed opgemaak het terwyl ek ongemaklik gekyk of onthou het dat ek nog 'n koppie gratis koffie uit die voorportaal nodig het.
Ons het na 'n weeklange verpligte oriëntasie gegaan, wat genoem moet word: "Hoe om jouself nie te mislei en / of in Japan gearresteer te word nie." Een van my gunsteling aanbieders het 'n prentjie gewys van 'n sumo-stoeier wat buig en iets by 'n automaten koop. Langs hom sit 'n klein Japannese meisie by 'n ander automat, wat haar eie onderneming in ag neem.
Almal het gelag en gekerm toe hy dit wys. Die aanbieder het gesê: 'Hier in Japan is sumo-bottels gaaf. Wees versigtig met die gebruik van Amerikaanse waardes om die Japanese in hul eie land te beoordeel. " Ek het baie daaraan gedink.
Ek het 'n huis gevind met behulp van die huiskantoor aan die basis. Die eerste dag, voordat ek na iets gekyk het, het ek 'n lys van 'moet' -items neergeskryf. Ek het 'tradisionele Japannese huis 'n enkele gesin naby branderplankry, kruidenierswinkel en treinstasie geskryf,' wat redelik gelyk het.
'Hier in Japan is sumo-bottels gaaf. Wees versigtig met die gebruik van Amerikaanse waardes om die Japanese in hul eie land te beoordeel. "
Ek het deur 'n bindmiddel met beskikbare huise gekyk en op 'n soort blinde manier na drie van hulle wat belowend gelyk het, gewys, en 'n vertaler het afsprake opgestel om na hulle te kyk. Ek het met 'n paar mense gesels wat na dekades huise hier gekyk het voordat hulle 'n huurkontrak onderteken het, sodat ek nie weet of ons gelukkig is of net baie vertrou nie, want ons het die eerste plek waar ons gehou het na net drie huise gekyk.
Ons het twee tradisionele tatami-kamers (een wat ons as slaapkamer gebruik), tradisionele Japanese hitte in die badkamer, en een mal toilet met 'n afstandbeheer. Ons kan stap na 'n bushalte, kruidenierswinkel, poskantoor en 'n klomp restaurante, en ons is 'n kort fietsrit na twee treinstasies. Die enigste probleem is dat my man te lank is vir al die deure.
Uiteindelik het ek baie tyd in die kantoor van die vertaler deurgebring en ek het 'n paar interessante gesprekke gehoor wat my gehelp het om te voel hoe mense voel hoe hulle in Japan woon.
Baie mense is so gepomp soos ek, vra baie vrae en glimlag baie. Sommige mense sal liewer in Virginia Beach of Pensacola wees en hulle haat alles wat die agent hulle wys, want dit is klein en oud. En sommige mense is heeltemal senuweeagtig en weet nie wat aangaan nie.
Een van my gunsteling dinge om hier te doen is kruidenierswinkel. Die taalversperring kan frustrerend wees as ek op soek is na iets spesifiek, maar as ek vandag een fout gaan maak omdat ek nie Japannees praat nie, sal ek liewer by die kruidenierswinkel wees as by die treinstasie. As ek dink dat ek graan koop en op die een of ander manier eindig met droëvis ('n uiterste voorbeeld, kan ek nie sien dat dit ooit sal gebeur nie), sal ek dit nie weer koop nie. Dit sal moeiliker wees om uit te vind hoe om tuis te kom.