Omgewingsgeregtigheid: die behoefte om in te lig en deel te neem - ONDERWERPE - 2022
Omgewingsgeregtigheid: die behoefte om in te lig en deel te neem
Deur Juan Antonio Ortega García, Josep Ferrís i Tortajada en Marcelo Hansen
Samelewings het aktiwiteite ontwikkel wat omgewingsdiskriminerend is. Een van die oorsake is die gebrek aan bewustheid van die gevolge van sekere aktiwiteite vir die omgewing, en dat die agteruitgang van die omgewing nie net die natuurlike hulpbronne beïnvloed nie, maar ook die menslike lewe.
As inwoners van die aarde het mense regte en verpligtinge wat die raamwerk vorm van ons verhoudings met ons omgewings- en sosiale omgewing. Omgewingsgeregtigheid is geïnspireer deur die beginsel dat almal dieselfde regte het op die voordele van die planeet se omgewings- en kulturele aanbod. Dit word uitgedruk deur die beskerming en politieke, sosiale en ekonomiese implementering van hierdie regte, plaaslik en wêreldwyd, om regverdige behandeling te verseker, ongeag ras, inkomste of kultuur, en ander persoonlike eienskappe. "Al die inwoners verdien om beskerm te word teen besoedeling [...]. Almal verdien skoon lug, skoon water, onbesoedelde land en gesonde kos. Die beskerming van ons omgewing beteken die beskerming van ons gesondheid, die gesondheid van ons gesinne, ons bure, ons ekonomie ", in die woorde van Carol Browner, administrateur van die Amerikaanse Environmental Protection Agency tussen 1993 en 2000.
Die lewenskwaliteit van die bevolking word gekondisioneer deur die kwaliteit van die natuurlike en sosiale omgewing waarin dit voorkom. Samelewings het aktiwiteite ontwikkel wat omgewingsdiskriminerend is. Een van die oorsake is die gebrek aan bewustheid van die gevolge van sekere aktiwiteite vir die omgewing, en dat die agteruitgang van die omgewing nie net die natuurlike hulpbronne beïnvloed nie, maar ook die menslike lewe. Hierdie verhoudings word duideliker as die agteruitgang van die omgewing ernstige gesondheids- en lewensgehalte veroorsaak.
Die eerste stap in die aanpak van diskriminasie op die omgewing is om bewus te word van die bestaan ​​daarvan. Dit is nodig om te kyk na die manier waarop ons handel, openbare werke, wette en die beheer en evaluering van aktiwiteite ontwikkel wat die omgewing van sekere bevolkingsektore ongelyk beïnvloed. Die samelewing moet aktief deelneem aan die besluitneming op hierdie gebiede.
Omgewingsdiskriminasie word beklemtoon in die armste, kwesbaarste en gemarginaliseerde sektore van die bevolking. Om hierdie rede moet samelewings 'n spesiale sensitiwiteit ontwikkel vir die omgewingstoestande van hierdie groepe. Armoede gaan hand aan hand met omgewingsdiskriminasie, asook ander vorme van rassisme en diskriminasie. Die arm buurte van ons groot stede ly gereeld onder die teenwoordigheid van besoedelde bedrywe, onreëlmatige stortingsterreine, die afwesigheid van afvalwaterbehandeling, ens., Wat bydra tot die skaarste aan kulturele, gesondheids- en werkgeleenthede. Hierdie situasie het 'n baie direkte impak op die kinders en tieners wat in hierdie gebiede woon, omdat hulle hul ontwikkeling as gesonde wesens beperk. Vergiftigings, aansteeklike en seksueel oordraagbare siektes, dwelmverslawing, psigiatriese en gedragsversteurings en tuisongelukke neem toe.
Ander besonder kwesbare sektore is vroue, gestremdes en omgewingsvlugtelinge (mense wat hul huise moet verlaat weens agteruitgang in die omgewing). Sekere minderheidsgemeenskappe, soos inheemse mense en sigeuners, ondervind ernstige omgewingsdiskriminasie omdat hulle vir hul kulturele bestaan ​​dikwels van natuurlike hulpbronne afhanklik is. Soos ander kwesbare sektore, het hierdie gemeenskappe nie die middele of toegang tot besluitneming om skade aan hul omgewing te voorkom nie.
Een manier om omgewingsdiskriminasie te identifiseer, is deur omgewingsimpakstudies uit te voer, wat voorsiening maak vir moontlike gevolge vir die voorgestelde aktiwiteit op die omgewing. Dit is nie voldoende om die omgewingsimpak te ontleed nie, maar die menslike impak moet ook in ag geneem word. En nie net die interne en onmiddellike impak van die aktiwiteit moet in ag geneem word nie, maar ook die manier waarop dit die samelewing as geheel beïnvloed, sowel as die lewensiklus van produkte wat die menslike bevolking deur die stadiums van gebruik beïnvloed en daarvan wegdoen. Hierdie studies kan help om projekte te herformuleer sodat dit minder diskriminerend en skadelik vir die omgewing is.
Daarbenewens moet nasionale en plaaslike regerings wette ter beskerming van die omgewing bevorder en instel om die uitoefening van menseregte van die kwesbaarste individue te verseker. Die Spaanse Grondwet bepaal in artikel 45 die reg op die omgewing: "Elkeen het die reg om 'n omgewing te geniet wat geskik is vir die ontwikkeling van die persoon, sowel as die plig om dit te bewaar; Sal die openbare owerhede sorg vir die rasionele gebruik van alle natuurlike hulpbronne, ten einde die lewenskwaliteit te beskerm, te verbeter en die omgewing te verdedig en te herstel, op die onontbeerlike kollektiewe solidariteit te vertrou? ». As die wet nie nagekom word nie, kan burgers op die regering druk om nakoming te verseker, of hulle kan self private aksies instel.
Inligting, opvoeding en deelname
Om gemeenskapsbewustheid en burgerdeelname te bevorder, is dit nodig om voldoende omgewingsinligting en vrye toegang tot inligting deur enige burger te verseker; met ander woorde die moontlikheid van onbelemmerde toegang tot enige inligting rakende omgewingstoestande.
Publieke toegang tot hierdie inligting stel die samelewing in staat om sy huidige situasie te ken, asook die meganismes om dit te verbeter. Dit moet nie net data insluit wat verwys na die algemene toestand van die omgewing (byvoorbeeld lug- en waterkwaliteit) nie, maar ook die konkrete en huidige resultate van monitering, navorsing oor besoedelingstowwe en die uitwerking daarvan op die gesondheid, die omgewingsimpak van spesifieke aktiwiteite. industrie, voorkomingsmaatreëls wat deur die openbare sektor aanvaar word, asook die onderskeie regulasies en prosedures om die reg op 'n gesonde omgewing af te dwing.
Dit word makliker om inligting aan die publiek beskikbaar te stel deur 'n beroep te doen op tradisionele media (pers, radio, TV), kommunikasie- en inligtingstegnologieë soos die internet en groot databasisse, en ander hulpbronne soos die etikettering van die produkte. In die Spaanse staat het die Ministerie van die Omgewing, sommige outonome gemeenskappe, stadsrade en ander entiteite, al 'n paar jaar die ontwikkeling van omgewingsinligtingstelsels (SIA) ontwikkel, hulpbronne wat die opname, strukturering, toegang en verspreiding van die relatiewe inligting moontlik maak die omgewing.
Die reg op inligting is wettig in die brief van die Verklaring van Menseregte, wat in 1949 in Parys goedgekeur is, wat in sy artikel 19 sê: "Elkeen het die reg op vryheid van mening en uitdrukking; Hierdie reg omvat die reg om weens hul menings nie versteur te word nie, om inligting en opinies te ondersoek en te ontvang en dit op enige manier sonder uitdrukking te versprei. Ander internasionale verdrae erken hierdie reg in soortgelyke terme; onder hulle die Internasionale Konvensie oor burgerlike en politieke regte, wat in 1966 deur die VN goedgekeur is; die Europese Konvensie oor die Menseregte, wat in 1950 deur die Raad van Europa goedgekeur is; die verklaring van burgerlike, politieke en kulturele regte in Teheran in 1973; die Helsinki-wet van 1975; en die Pakt van San José de Costa Rica (Amerikaanse Konvensie oor Menseregte) in 1984.
Die Rio-verklaring, 'n dokument van die Verenigde Nasies se konferensie oor omgewing en ontwikkeling (UNCED) wat in 1992 plaasgevind het, het die rol van omgewingsinligting beklemtoon. Die onderwerpe rakende omgewingsinligting het die meeste van die hoofstukke van Agenda 21 wat tydens hierdie geleentheid aangeneem is, deurdring. Beginsel 10 waarborg burgerdeelname en openbare toegang tot omgewingsinligting: "Die beste manier om omgewingsvraagstukke te hanteer, is deur deelname van alle belangstellende burgers op die toepaslike vlak. Op nasionale vlak moet almal voldoende toegang hê tot omgewingsinligting wat beskikbaar is vir openbare owerhede, insluitend inligting oor materiaal en aktiwiteite wat gevaar in hul gemeenskappe inhou, asook die geleentheid om deel te neem aan die prosesse se besluitneming. State moet bewusmaking en deelname van die bevolking vergemaklik en bevorder deur inligting aan almal beskikbaar te stel.
In 1992 het die Europese richtlijn oor vryheid van toegang tot inligting oor omgewingsake in werking getree wat die vryheid van toegang en verspreiding van inligting wat deur openbare owerhede bewaar word, waarborg. Die richtlijn is deur wet 38/1995 in Spaanse wetgewing omgeskakel. En sedert 2001 is die Konvensie oor toegang tot inligting, openbare deelname aan besluitneming en toegang tot geregtigheid in omgewingsake van die Verenigde Nasies se ekonomiese kommissie vir Europa (UNECE), bekend as die Konvensie Aarhus, aan wie se bepalings die Gemeenskapsreg aangepas word. . Dit is die raamwerk van Richtlijn 2003/4 / CE van die Europese Parlement, van Januarie 2003, oor openbare toegang tot omgewingsinligting.
Onderwys is 'n ideale omgewing vir die bevordering van omgewingsgeregtigheid. Dit is nodig dat die samelewing opgelei word in die probleme wat sekere sektore van die bevolking raak. Dit impliseer 'n ontleding van die lewensiklus van produkte en aktiwiteite wat 'n impak op die omgewing het, onder andere. Basiese en sekondêre skole kan omgewingsopvoeding met kurrikulums voorsien wat omgewingsvolhoubaarheid en nie-diskriminasie aanspreek. Daarbenewens kan gemeenskapswerksessies bevorder word om die samelewing op te lei in moontlike verdedigingsaktiwiteite teen diskriminasie op die omgewing.
'N Deel van die probleem van omgewingsdiskriminasie is die gevolg van die gebrek aan deelname van die betrokke partye, sowel aan die beplanning as aan die implementering van aktiwiteite. Die oplossing van omgewings- en openbare gesondheidsprobleme het nie net betrekking op die administratiewe organe van die staat nie; Burgerinisiatief en gemeenskapsdeelname aan die diversiteit van kulturele, sosiale, wetenskaplike, ekonomiese en tegnologiese veranderlikes wat by besluitnemingsprosesse betrokke is, word al hoe belangriker vir 'n beter lewensgehalte. Ons moet besef dat elkeen van ons kan help om die omgewing te beskerm of te verneder.
Maar deelname op sigself is nie die oplossing nie. Deelname moet op sy beurt ingelig word sodat die bevolking oor die nodige kennis beskik om besluite te kan neem rakende wat hul probleme is en hoe hulle dit wil oplos. Daarom moet deelname aangevul word met vrye toegang tot inligting.
* Deur Juan Antonio Ortega García,
Josep Ferrís i Tortajada en
Video: Six Pieces, Sixteen Pigs - Snatch 58 Movie CLIP 2000 HD (Mei 2022).
Costa Rica, die ark van die natuur
Regte van inheemse volke en gemeenskappe teen die verkenning en ontginning van mynbou-, olie-, hidro-elektriese of ander megaprojekte in hul gebiede