So het dit vir twee jaar aangegaan en soos die tyd aangestap het, het die gekraakte pot skaam gevoel oor sy gebreke en sleg gevoel omdat hy net die helfte van die werk kon doen - hy kon net vir ’n halwe kruik water sorg.
Na twee jaar het die gekraakte waterkruik met die waterdraer gepraat: “Ek skaam my vir myself en ek wil jou om vergifnis vra.” Die waterdraer het met ’n frons op sy voorkop gevra: “Waaroor skaam jy jouself?”
Die gekraakte waterkruik het die pragtige kleurvolle blomme opgemerk en dit het hom baie bly gemaak, maar toe hulle weer by die huis aankom, het hy hom weer van vooraf doodgeskaam, want die helfte van die water was weer weg.
Besef jy nou hoe spesiaal jy is? In jou stukkend-heid het jy gehelp dat die saadjies in mooi blomme verander, wat weer op hulle beurt die meester se huis spesiaal gemaak het.”