Bitter Angeliere in die Volmaan se Skemer deur Tertius Fourie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Bitter Angeliere in die Volmaan se Skemer
Die wasbak loop al hoe voller, maar die krane is nie oop nie. My graflied is op die spieël in bloed geskryf. Ek faal vir nog 'n minuut en twintig sekondes langer. Daarna herrys ek uit my vlak graf en seën die kaphou van 'n sekel wat deur jou oog na buite gaap. Wanneer die kerkklok sy slag slaan, tree jong seuns op die slagveld aan. Die bloed stroom vanuit broekspype en pis borrel in hulle are. Die soen van die dood is 'n ellendige stukkie sakrament op die rug van 'n geraamte wat na die vrugte van gesiglose bome tas. Elke dag is 'n klein sterwe; my siel soek na die oop mond van 'n godin wat ek kan leegsuig en in my drome tot orgasme kan aanspoor. Verdelg my met jou arms wat wapens vir die regiment se dokter aandra. 'n Saaglem funksioneer soveel beter in bloedwarm weer wat die wind vervloek. Kyk hoe glinster die lem in die sonlig. Ten tyde van die amputasie het niemand 'n enkele oog geknip nie. Net gestaan en staar na jou bloed wat gulsig deur die dorre aardkors opgeslurp word. Ek neig na selfmoord. Gee my net nog vyf sekondes, asseblief.
In die doolhof waar sinne tot die rede van my verblyf aan 'n janfiskaal se snawel kleef, is ek die een en enigste tydverdryf waarmee jy jou kaal liggaam vermaak. Jou hare glinster in my bose glimlag en ek lag myself half dood totdat trane uit die gate in my skedel in jou maagwond drup. Jou kinders is vervloek. Slag my af en bied aan om 'n ekstra ledemaat wat met jou drome aanmekaar geheg is aan my dubbelganger voor te lê. Hulle bespiegel oor wat van my geword het, maar ek sluk steeds petroldampe en kyk met die bloedrooi vlamme van my verskroeide hartspier na jou tragiese verlede. Ons almal ken iemand wat hinkepink op die vyand se linies afstorm – met die loop van 'n AK-47 diep in sy keelgat begrawe. My lemme saag jou bene fyn. Ek stamp jou genadeloos rond en sny jou keel op die mees brutale wyse oop. Ek drink genoeg en fok jou liggaam die vertes in. My kelders sanik soos reën wat met enkele donderstorms die aftog blaas. Sal ek steeds die verlore fragmente van jou stem in die kernafval van hierdie landskap se geboorte kan vind? Alles is 'n miskraam en ek is die verlore vaderfiguur van jou sondes.
Om aan wrakke van verdriet te timmer is jou voorland. Jy sal my vir 'n volle dekade lank verwyt en my daarna bedank vir die dag wat my vuis jou oogbank oopgekont het. Soveel stemme het ek nog nooit in my lewe gehoor nie. Die een probeer sagter as die ander fluister, maar dit is met die slaap van redelose onmin wat kinders genoop voel om bajonette aan hulle gewere vas te maak en lyke wat aan boomtakke hang, dierlik te verkrag. Die vuilgoed onder my naels is die evangelie wat niemand ewig dankbaar is nie. Dit is slegs vir my en my alleen bedoel. Wanneer my slagtande verskeie aborsies op die rommelhoop verskeur, skrik jy in 'n koue angssweet wakker en sit vir 'n volle vyf ure woordeloos regop in jou bed.
Bêre my woorde onder jou kussing en gebruik dit wanneer die melaatse aangesig van profane maandstonde jou rugstring in sewentig stukke breek.