🥇 ▷ Praktiese disintegrasie: intydse strategie en skietery bots - ... ✅
Praktiese disintegrasie: intydse strategie en skietery bots – …
disintegrasie is 'n nuwe FPS-shooter deur medeskepper Halo – maar dit is nie soos die beeld wat hierdie beskrywing ontlok nie.
Vanuit 'n bemarkingsoogpunt is dit sinvol om 'n verbinding met Halo te bewerkstellig – die skepping van Disintegration is gelei deur Marcus Lehto, 'n man wat absoluut die sleutel is tot die aanname van Halo, 'n franchise wat mense met groot krag erken, wat die perfekte weergawe is vir die première van die nuwe reeks – maar die waarheid is dat die spel het min te make met die avonture van Spartan 117.
In werklikheid is die naaste verwysingspunt vir Disintegration Brutal Legend – 'n aksiespel wat op een of ander tydstip 'n verrassende, moeilike ommekeer benodig en deel word van die intydse strategie. Anders as Brutal Legend, is Disintegrasie amper 'n strategiese spel – in die mate dat Lehto en sy span eers 'n streng RTS-prototipe gebou het.
Die speler se karakter sit op 'n betroubare steed, 'n hoverbike, wat die erns teenstaan. In werklikheid maak dit u baie sensitiewer as 'n individu en gee u volledige bewegingsvryheid. Die fiets kan tot 'n sekere hoogte vlieg, dit kan van kant tot kant spring om te vermy, te versnel ensovoorts. Onder op die slagveld vind u verskillende wesens wat met eenvoudige opdragte bestel kan word – en om te wen, moet u gebruik maak van beide u individuele vaardighede en die vaardighede van u metgeselle hieronder.
Alhoewel daar 'n vergelyking tussen Brutal Legend is, probeer Disintegrasie net iets nuuts, en baie het dit natuurlik gemaak. In hierdie demonstrasie kon ek twee rondes multiplayer speel. Terwyl ek aan die begin die idee gehad het om terselfdertyd my karakter en span te beheer, is die kontroles buitengewoon eenvoudig, met 'n redelike standaard skietkontroles wat by hierdie ervaring aangepas is.
U metgeselle wat u het, word deur AI beheer by u kern, maar u kan hulle op spesifieke plekke opdrag gee om die vuur op 'n spesifieke vyand te fokus met 'n enkele druk op die knoppie. U kan ook unieke vaardighede aktiveer, insluitend aanvalle, versterkings en swakhede, en selfs genesing, deur druk op die rigtingwyser toe te pas.
Die uitdaging om Disintegrasie te hanteer, het eintlik niks met die kontroles te doen gehad nie; hulle is goed ontwerp, slegs op 'n onbekende manier, dat die eerste gebruik van analoogstokkies vreemd was in die negentigerjare. Inteendeel, die uitdaging is om te leer hoe om geestelike prosesse te verdeel – nou bestuur jy die span se mikromantiek, en bekommer jy jou ook oor die speler se karaktereenheid, wat interessante dinamika is.
Na die tweede wedstryd het dit egter begin kliek, en die chaotiese, onsekere doel en prestasie van my span se vaardighede het vinniger, vinniger opdrag geword. Met 'n bietjie oefening, sal mense waarskynlik die span kan verdeel sonder om die skietery te onderbreek.
Terwyl Disintegration 'n volledige veldtog vir enkel spelers het met diepgaande kennis wat die eerste ding was wat ontwikkel is, was die demo vir hierdie eerste praktiese tweegeveg 'n wedstryd van vyf tot vyf spelers. Elke speler begin met 'n karakter op 'n hovercraft en 'n span van twee tot vier wesens. Hierdie modus was 'n basiese vlagskip-aangeleentheid en was die perfekte voertuig om aan te toon hoe die strategielaag hierdie spel regtig onderskei.
Om mee te begin, kan u 'n span bestel en dit indien nodig skei. Dit beteken dat die groep gebruik kan word om jou af te lei terwyl jy die snelheid van jou motorfiets gebruik om na iemand om te sien. Fietshelde kan ook nie met vlae omgaan nie, dus al wat jy kan doen is om een ​​van jou troepe te bestel om dit op te tel en terug te neem na die oorwinning. Die hele strategie om die vlag te wen is anders, maar dit word versterk; Daar kan net tien regte spelers in die wedstryd wees, maar daar sal meer as dertig karakters in die stryd wees wanneer almal getel word. Dit word koorsig en dit is goed.
Hierdie vereenvoudigde strategielaag werk en eskaleer vinnig in 'n multiplayer-omgewing, so dit is nie so maklik nie. Alles word verder bemoeilik deur die feit dat daar in die multiplayer-spel verskillende klasse helde bestaan, elk met hul eie unieke toerusting van spanlede en vaardighede – daarom is daar 'n goeie basis vir interessante meta. Ek kan reeds sien dat hierdie spel 'n sterk, mededingende gemeenskap bevoordeel.
Die enigste ernstige kritiek wat ek tydens hierdie praktiese oefening kon lewer, is iets waaraan jy gewoond kan raak – die vloeiende aard van die motorfiets. Terwyl 'n voertuig in die lug sweef, is daar geen tasbare terugvoering van die grond af nie, so om selfs in die hitte van die geveg te beweeg, word die indruk gewek van luiheid en terugvoering.
Disintegrasie is 'n moeilike spel om te beskryf omdat daar niks daaraan is nie, waaraan ek ten minste kan nadink. Soms hardloop en nader ek die slagveld op my fiets, terwyl die kleiner skermutselingse eenhede soos Titanfall gelyk het, en die manier waarop die troepe saam met jou beweeg en namens jou pla, raak MOBA. As u in 'n een-tot-een tweestryd met 'n ander speler eindig, begin die dans tussen die lywige fieterjasies soos 'n geveg in die ruimte. En dan die invloed van Halo – skiet, kleefgranate, enigmatiese, gemaskerde helde.
'N Videospeletjie wat iets nuuts doen, is redelik skaars, so disintegrasie verdien outomaties erkenning. Dit verdien egter groter erkenning, maar vind 'n manier om hierdie nuwe formule te laat werk. Hierdie eerste demo is nogal vroeg, maar dit is regtig 'n baie belowende bewys van die konsep.