“Wanneer jy die regte koers verlaat, sal jy agter jou `n stem hoor sê: ‘Hier is die pad, loop hierlangs.’” (21)
Die Gospel Herald vertel van ’n buiten­ge­woon aan­treklike en bekwame jongmei­sie, in­woner van een van die Sendinginstituut se weeshuise, in Indië. Sy het op ’n waardige jongman verlief geraak en hul­­le sou, met die Instituut se goedkeuring, trou. Kort voor die huwelik, be­gin sere aan haar hande ver­skyn. Dit is vasgestel sy is melaats. Die troue is af­gestel en sy is na ’n me­laat­se gestig oor­ge­plaas. Mooi aangetrek gaan sy die dag na die melaatse gestig toe. Saam met haar broer stap sy die ver­skrik­like plek in. Al die vroue om haar is vuil en verwaarloos, hulle gesigte droe­wig en vol wanhoop. Sy gryp haar broer vas en gaan droewig aan die huil. “Moet ek soos hulle word?” snik sy. So wanhopig was sy, sy is dop­ge­hou, dat sy nie dalk in die diep water­put sou spring nie. Die sen­delinge het saam met haar gevoel, diep met haar gesimpatiseer. Een van hulle sê vir haar: “Wil jy nie vir die arme vroue ’n hulp wees nie.?” ’n Straaltjie lig beek vir haar deur. Sy het ’n skool begin en die vroue en jongmeisies in die gestig leer lees en skryf. Die sendelinge het vir haar ’n vou­or­rel gebring. Sy kon dit bespeel en die vroue leer sing. Stadigaan het ’n transformasie be­gin plaasvind. Die huise is skoon en netjies ge­maak. Die vroue het hulself en hul klere begin was en hulle hare gekam. ’n Atmosfeer van hoop en vreugde het posgevat. Dit het ’n plek van seën geword. Na sy ’n lang ruk daar was, het sy getuig, sy het met haar aankoms in die gestig, in God begin twyfel. Dan gaan sy voort om te sê: “Now I know God had a work for me to do, and if I had not become a leper, I never would have discovered my work. Every day I live, I thank Him for having sent me here, and had given me this work to do.” Die pad waarlangs die Here ons soms neem om vir Hom nuttig te wees, kan ’n steil en moeilike pad wees. So het Paulus en Silas dit ervaar toe hulle die evangelie in Filippi se tronk moes indra. Hulle is aangekla, ge­slaan en met hulle voete in ’n blok opge­sluit. Baie groot seën en redding het hier­uit voortgevloei (Hand.16). Ons is veilig as ons ons aan God se wil onderwerp. Hy weet hoe om ons langs die regte pad te lei, om te kom waar Hy ons wil hê en gebruik. In sy swaarkry, was dit ge­du­rig Dawid se gerusstellende wete: “Maar ek vertrou op U, want ek weet U is my God. U het beheer oor my omstandighede” (Ps.31)