Belegging van Vellaunodunum, vroeg in 52 v.C. - Inligting
Die beleg van Vellaunodunum (vroeg 52 v.C.) was die eerste van drie Romeinse aanvalle op Galliese dorpe wat Vercingetorix genoop het om sy beleg van Gorgobina vroeg in die Groot Galliese Opstand van 52 v.C.
Omdat hy nie daarin kon slaag om te keer dat Caesar sy legioene in hul winterkwartiere bereik nie, het Vercingetorix die Boii -stad Gorgobina, iewers in die stamgebiede van die Aedui, aangeval. Caesar het die Boii toegelaat om hulle in 58 vC in Gallië te vestig, en hierdie aanval het hom gedwing om sy legioene uit hul winterkwartiere te verwyder en suid te trek in 'n poging om Vercingetorix te dwing om die beleg op te hef.
Caesar het twee legioene en sy bagasie by Agendicum (Sens) gelaat, en het na twee dae na die Vellaunodunum, 'n stad van die Senones-stam, gekom (uiteenlopend geïdentifiseer in Beauns, Montargis of Château-Landon). Volgens sy kommentare het hy besluit om die stad aan te val om te verhoed dat 'n vyand in sy rug gelaat word, hoewel hy waarskynlik ook gehoop het dat 'n reeks aanvalle op Galliese dorpe Vercingetorix sou dwing om sy eie beleg van Gorgobina te laat vaar.
Die beleg van Vellaunodunum het slegs drie dae geduur. Teen die einde van die tweede dag het die Romeine hul omringingslyn rondom die stad gebou, en op die derde dag het ambassadeurs van die stad gevra vir oorgawe. Caesar het geëis dat hulle al hul wapens moes oorgee, al sy vee aan hom moes voorsien en 600 gyselaars moes oorgee. Die leiers van die stad het ingestem tot hierdie voorwaardes, en Caius Trebonius het die daadwerklike oorgawe verlaat en Caesar het Cenabum aangeval.
Belegging van Vellaunodunum, vroeg in 52 v.C. - Geskiedenis
Die stryd om Meghna was 'n heli-oordrag oos van Dacca wat die konflik van 1971 met 'n paar dae en honderde lewens moontlik verkort het. Majoor Chandrakant Singh skryf oor die geveg.
'N Huldeblyk aan Zoru Bakshi deur brigadier Rattan Kaul. Die Indiese weermag het 'n dapper soldaat verloor Op 24 Mei 2018. Zoru, soos hy deur sy seniors en kollegas genoem is, het ons jonger geslag van die 5de Gorkha Rifles (Frontier Force) in die Regiment ook stilweg na hom verwys as Zoru, maar andersins ook as generaal Zoru Bakshi, voltooi 'n bladsy van Braves of Indian Army. As u hom vra tot watter regiment hy behoort, voor 1980, sou hy sê TWEEDE VYF 'n hardnekkige Tweede Vywer (Tweede Bataljon die Vyfde Gurkha Rifles (Grensmag)) totdat hy in 1980 as kolonel van die Regiment verkies is.
A Sailor's Story, deur vise -admiraal N.Krishnan. Geredigeer deur: Arjun Krishnan - Boekresensie deur K. Chandni
INAS 311 is op 12 Mei 2009 in opdrag van die vlagoffisier in bevel van die opperhoof van die oostelike vlootkommando, Nirmal Verma, by INS Dega in Vishakapatnam.
INAS 311, onder bevel van bevelvoerder Sanjay Nandan, bedryf die Dornier 228 -vliegtuie.
Die Talwar -klas het sy oorsprong in die Severnoye (Noordelike) Ontwerpburo wat ontwikkel het na die Project 1135.6 -vaartuig met behulp van 'n vroeëre Project 1135.1 -ontwerp. Dit terug na die vroeë 1980's. Die uitgebreide omvang van herontwerp en herontwerp vir hierdie vaartuie het 'n veeldoelige oppervlaktebestryder van ongeveer 4000 ton verplasing tot gevolg gehad (hierdie toename word toegeskryf aan addisionele wapensisteme en die vervanging van ligte legerings met staal), op maat van die spesifieke missie van die Indiese Vloot en prestasievereistes.
28 jaar nadat dit aanvanklik op National TV uitgesaai is, kyk ons ​​weer na die baanbrekende film oor die "Salt of the Earth" van die Indiese Lugmag, wat die toon toon vir historiese akkuraatheid en lug -tot -filmfilmografie vir die daaropvolgende dekades. Deel drie - Nou op!
Kaptein Conrad Dalton 12430 GD (N), Indian Air Force, is 'n versierde veteraan -navigator wat op die English Electric Canberra gevlieg het. Hy is in 1970 by die IAF aangestel en het 'n loopbaan van 31 jaar gehad tot met sy aftrede in 2001. In hierdie reeks kort snitte praat hy oor die lewe van 'n Navigator in die IAF - in vervoer- en bomwerper -eskader sowel as in die lewe uit die IAF met die Canberra Bomber Association.
Die C-47 is 'n betroubare werkperd wat byna vier dekades lank in diens van die Indiese Lugmag gedien het. Meer as 200 voorbeelde bedien in die IAF oor die lengte en breedte van die land. Dit het 'n groot aantal ongelukke gesien en het bygedra tot 'n hele paar angstige oomblikke - in hierdie geval, toe 'n enjin onklaar geraak het na die opstyg - soos destyds vertel deur Flt Lt (later Air Cmde) Arun Karandikar, wat saam met 43 eskader by Jorhat gedien het.
Wat is die betekenis van die Babiloniese Ryk in die Bybelse geskiedenis?
Babilon het opgestaan ​​uit 'n Mesopotamiese stad aan die Eufraatrivier om 'n magtige stadstaat te word en later die hoofstad en naamgenoot van een van die grootste ryke in die geskiedenis. Die stad was geleë aan die oostekant van die vrugbare halfmaan ongeveer 55 kilometer suid van die moderne Bagdad. Die geskiedenis van Babilon sny die Bybelse tydlyn vroeg en gereeld. Die invloed van Babilonië op Israel en die wêreldgeskiedenis is diep.
Die stigting van Babilon
Die Bybel se eerste vermelding van Babilon kom in Genesis 10. Hierdie hoofstuk word die tafel van nasies genoem, aangesien dit die afstammelinge van Noag se drie seuns naspeur. In die geslagsregister van Gam, "was Kus die vader van Nimrod, wat 'n magtige vegter op aarde geword het" (Genesis 10: 8). Nimrod het 'n koninkryk gestig wat 'n plek met die naam "Babilon" in Shinar ingesluit het (Genesis 10:10).
Die toring van Babel word gevind in Genesis 11. In Engels is dit maklik genoeg om die verband tussen "Babel" en "Babilon" te maak, maar in Hebreeus is dit dieselfde woord. Hierdie hoofstuk bevestig die reputasie van Babilon as 'n stad van opstand teen God. Van toe af gebruik die Bybelse skrywers Babilon konsekwent as 'n simbool van boosheid en uittarting (sien 1 Petrus 5:13 en Openbaring 17: 5).
Babilon se vroeë groei
Teen die tyd van Abraham het Babilon 'n onafhanklike stadstaat geword wat deur die Amoriete beheer is. Die eerste Babiloniese dinastie was Hammurabi, die sesde koning, bekend vir sy wetskode. Hammurabi het die koninkryk uitgebrei, en die gebied rondom Babilon het bekend geword as Babilonië. Tydens die tweede dinastie was Babilon in kontak met Egipte en het hy 'n stryd van 600 jaar met Assirië aangegaan. Na 'n tyd van onderwerping aan die Elamitiese Ryk, het 'n vierde dinastie van Babiloniese konings floreer onder Nebukadnesar I. Toe val Babilon onder die skadu van Assirië.
Babylon se styging
Teen 851 vC was Babilon slegs nominaal onafhanklik, wat Assiriese 'beskerming' vereis en baie interne omwentelinge ondervind het. Uiteindelik het die Assiriese Tiglath-pileser III die troon ingeneem. Die Assiriërs en Merodach-baladan, 'n Chaldeër, het meer as een keer krag verhandel. Gedurende een van sy voordele het Merodach-baladan gestuurdes gestuur om Hiskia, die koning van Juda, te dreig (2 Konings 20: 12-19 Jesaja 39). Toe die Chaldeeuse opperhoof Nabopolassar in 626 v.C. beheer oor Babilon neem, het hy Nineve, die hoofstad van Assirië, afgedank.
Nebukadnesar II se verowering van Juda
Onder die Chaldeeuse dinastie, en waarskynlik in die res van die geskiedenis, het geen koning die heerlikheid en absolute mag van Nebukadnesar II se heerskappy oortref nie. As kroonprins (seun van Nabopolassar) verslaan hy Farao Necho II, wat die Assiriese leër te hulp gekom het, en wen hy die voormalige Assiriese lande, insluitend Israel, vir Babilon. Nadat hy as koning gekroon is, het Nebukadnesar koning Jojakim van Juda gedwing om "drie jaar lank sy vasaal te word. Maar toe het [Jojakim] van plan verander en teen Nebukadnesar in opstand gekom "(2 Konings 24: 1). Die koning van Babilon, wat nie goedgesind was om teen hom in opstand te kom nie, het Jerusalem ingeneem en die koning en ander leiers, militêre manne en ambagsmanne as gevangenes na Babilon geneem (2 Konings 24: 12-16). Hierdie deportasie was die begin van die Babiloniese ballingskap van die Jode.
Nebukadnesar het Sedekia aangestel om Juda te regeer. Sedekia het egter, teen die raad van die profeet Jeremia, by die Egiptenare aangesluit in 'n opstand in 589 v.C. Dit het gelei tot die terugkeer van Nebukadnesar. Die oorblywende Jode is gedeporteer, Jerusalem is verbrand en die tempel is in Augustus 587 of 586 vC vernietig (Jeremia 52: 1-30).
Die profeet Daniël en die val van Babilon
Babilon is die opset vir die bediening van die profete Esegiël en Daniël, wat albei uit Juda gestuur is. Daniel het 'n leier en koninklike raadgewer geword van die Babiloniese en Persiese Ryk. Hy is gevange geneem na die slag van Carchemish in 605 v.C. (Jeremia 46: 2-12). Die boek Daniël beskryf Daniël se interpretasie van Nebukadnesar se droom (Daniël 2) en voorspel die val van Babilon vir die Mede en die Perse (Daniël 5). Vroeër het die profeet Jesaja ook die val van Babilon voorspel (Jesaja 46: 1-2).
In die Bybel word Babilon van Genesis tot Openbaring genoem, omdat dit van sy opstandige begin af opstaan ​​om 'n simbool van die Antichris se bose wêreldstelsel te word. Toe God se volk dissipline vereis, gebruik God die Babiloniese Ryk om dit te bereik, maar Hy beperk Juda se ballingskap tot 70 jaar (Jeremia 25:11). Daarna het God belowe om "die koning van Babel en sy nasie te straf" (Jeremia 25:12) "vir al die onreg wat hulle in Sion gedoen het" (Jeremia 51:24). Uiteindelik sal alle boosheid geoordeel word, soos gesimboliseer deur die ondergang van Babilon in Openbaring 18:21: "Die groot stad Babilon sal verwoes word en sal nooit weer gevind word nie."
6e. Gratis Afro -Amerikaners in die koloniale era
Toe Crispus Attucks sy ongelukkige aanspraak op roem as 'n slagoffer in die Boston -bloedbad verdien, was hy nie 'n slaaf nie. Hy was een van die relatief min Afro -Amerikaners wat vryheid in koloniale Amerika bereik het. Alhoewel vryheid duidelik wenslik is in vergelyking met 'n lewe in kettings, is gratis Afro -Amerikaners ongelukkig selde met dieselfde respek van hul blanke eweknieë behandel.
Daar was verskillende maniere waarop Afro -Amerikaners hul vryheid kon bereik. Bediende wat onder toesig was, kon die voorwaardes van hul kontrakte nakom, soos dié wat in 1619 na Jamestown gebring is. In die vroeë dae, toe eiendomsbesit toegelaat is, kon vaardige slawe genoeg geld verdien om hul vryheid te koop. Crispus Attucks en vele ander het vryheid op die harde manier bereik en deur 'n gewaagde ontsnapping gekom. Dit spreek vanself dat baie slawe die geleentheid sou kry om hulself te bevry, ten spyte van die groot risiko's, as hulle 'n ewigdurende gevangenskapstraf kry.
'N Ander manier om vry te word, is die vrystelling van 'n slaaf deur die meester genoem. Meesters het soms hul eie slawe bevry. Miskien was dit 'n beloning vir goeie dade of harde werk. Soms was dit die werk van 'n skuldige gewete, aangesien meesters soms hul slawe in hul testamente bevry het. Kinders wat deur slawe en meesters ontstaan ​​het, was meer geneig om hierdie behandeling te ontvang. Hierdie dade van vriendelikheid was nie heeltemal ongesiens in koloniale Amerika nie, maar dit was skaars. In die gees van die rewolusie het die vrystelling wel toegeneem, maar die toepassing daarvan was nie epidemies nie.
Gratis Afro -Amerikaners woon waarskynlik in stedelike sentrums. Die kans om bande te ontwikkel met ander wat gratis was, plus groter ekonomiese geleenthede, het die lewe van die stad verstandig gemaak. Ongelukkig was hierdie 'vryheid' taamlik beperk. Gratis Afro -Amerikaners is selde in die wit samelewing aanvaar. Sommige state het hul slawekodes ook toegepas op die bevrying van Afro -Amerikaners. Miskien was die ontstellendste vooruitsig ontvoering. Slawevangers sou soms gratis Afro -Amerikaners ontvoer en hulle weer in slawerny dwing. In 'n samelewing wat nie swart getuienis teen blankes toelaat nie, was daar baie min wat gedoen kon word om hierdie ellendige praktyk te stop.
Cortés en Montezuma: die verowering van Tenochtitlan
Die Asteke -krygers, versier met vere en verf, het gedraai, gedans en gestamp, terwyl hul lied in 'n bedwelmende crescendo opstaan ​​om die gode te eer. Terwyl die lang rye feeste in die tempelgebied ingedraai het, speel die groot trom voortdurend en verenig hul treë en hul stemme. Skielik, tussen die geluide van aanbidding, word die gille van die geveg gehoor en die tromspeler word skielik stil terwyl 'n Spaanse soldaat sy arms afsny. Die veroweraars het die ongewapende Asteke vasgevang en hulle genadeloos geslag totdat, volgens die Nahuatl (Aztec -taal) kronieke, "die bloed van die krygers soos water gevloei het".
Dit was die begin van die stryd om die Azteekse hoofstad Tenochtitlan, 'n openlike vyandigheidsverklaring wat sorgvuldige strategie in 'n volslae oorlogvoering verander het. Ongeveer 'n maand later, op 24 Junie 1520, keer die Spaanse kaptein Hernán Cortés van die kus af terug en was woedend toe hy sien dat die Asteke voorbereid was op oorlog en sy kamerade beleër en honger ly. Maande se taktiese maneuver is beëindig deur hierdie konfrontasie, en sy noukeurige planne vir 'n vreedsame oorwinning is verwoes. 'N Week later is meer as die helfte van die Spanjaarde dood tydens hul vlug uit die stad op 'n enkele "nag van trane" en Cortés staan ​​omring deur die oorblyfsels van sy groot ekspedisie. Maar slegs 'n jaar later sou Cortés sy plek in die geskiedenis verseker as die bevelvoerder van die verowering van Mexiko.
Hierdie merkwaardige omkering van fortuin is miskien deels verantwoordelik vir die 'mite' van die verowering, waarin die dapper avonturier Cortés en 'n paar honderd pittige veroweraars die oorweldigende kans oorwin het om die geweldige mag van die Asteke -ryk te verslaan. Die werklikheid is baie meer kompleks, maar terselfdertyd baie meer indrukwekkend. In slegs twee jaar het Hernán Cortés die ondergang van 'n doeltreffende militêre beskawing teweeggebring deur 'n kombinasie van diplomasie, oorlogvoering, taktiek, geluk en blote persoonlikheidskrag. Die verowering van die Asteke is ingewikkelder as die eenvoudige mite van Europese superioriteit, maar dit bly 'n ongelooflike prestasie in die militêre geskiedenis.
In die vroeë 16de eeu was Spaanse kolonies reeds goed gevestig op die Karibiese eilande en het hulle hul oë weswaarts gedraai. In 1519 is Cortés aangestel om 'n ekspedisie na die Amerikaanse vasteland te lei, maar blykbaar besef die potensiaal van die versamelde mag van "conquistadors", soos hulle genoem word, die goewerneur van Kuba agterdogtig en trek sy toestemming vir die ekspedisie terug. Met die meedoënlose ambisie wat hom tot sukses sou lei, het Cortés die goewerneur uitgedaag en in elk geval geseil, wat later sy optrede regverdig deur 'n beroep op die Spaanse Kroon.
By sy aankoms in die Golf van Mexiko met die grootste mag wat nog in die Nuwe Wêreld gesien is, beveel Cortés dat die meeste van die 10 skepe van sy vloot uitgeskakel moet word, wat die veroweraars en matrose van enige keuse ontneem as om hom in die oerwoud te volg.
Hierdie groot gebaar bevestig sy voorneme, soos hy later verklaar het, "dat hulle die land sou verower en sou wen, of sou sterf in die poging". Alhoewel sy oorspronklike instruksies slegs was om die streek te verken, het Cortés gehoop om veel groter winste te behaal. Gerugte van 'n magtige koninkryk in die binneland is bevestig deur sendelinge uit die stad Tenochtitlan, die hoofstad van die Asteke. Die boodskappers het goue geskenke gebring wat die Spanjaard se gierigheid opgewek het, en het die woord gebring van die Aztec tlatoani (spreker) Moctecuhzoma Xocoyotzin, die magtige heerser wat in die geskiedenis bekend geword het as Montezuma.
Toe hy hoor van Cortés se aankoms, weier Montezuma om met die Spanjaarde te vergader, in plaas daarvan om geskenke te stuur, wat die huldeblyk bied wat geskille in die Meso -Amerikaanse samelewing gereeld besleg. Daar is baie gewag gemaak van die Asteke se "bygelowige" oortuiging dat Cortés 'n god was en dat Montezuma verlam was van vrees deur 'n reeks voortekens wat die ondergang van die stad voorspel. Cortés se vergoddeliking blyk egter 'n kombinasie van wanvertaling en latere uitvinding te wees, en hoewel dit baie waarskynlik is dat sommige van die voortekens plaasgevind het - 'n komeet, 'n verduistering, 'n misvormde geboorte - lyk dit waarskynlik dat, op soek na hul verwoestende nederlaag, die Asteke het hierdie voortekens terugwerkend geïdentifiseer as tekens van hul ondergang. Daar is geen werklike bewys dat hulle voor die verowering as onheilspellende voorgevoelens beskou is nie.
Uitbuiting van interne vyandighede
Toe die veroweraars na Tenochtitlan marsjeer, het hulle die onderdane en vyande van die Asteke teëgekom, en Cortés het toenemend interne vyandelikhede waargeneem wat hy tot sy voordeel kon uitbuit. Deur 'n kombinasie van brutale geweld en diplomasie het hy geleidelik baie groepe oortuig om hom te ondersteun en die Asteke openlik te trotseer. Veral die mense van Tlaxcala was lankal vyande van Tenochtitlan, en nadat hulle eers die Spaanse inval verset het, aanvaar hulle die militêre meerderwaardigheid van die Europeërs en stem hulle in om hulle te ondersteun teen Montezuma se bewind. Met hul rooi en wit kentekens vergesel duisende Tlaxcalans die Spaanse, toe die veroweraars in November 1519 hul eerste oog op die eilandstad Tenochtitlan sien, wat vir 'n mens soos 'n "betowerde visioen" uit die meer lyk. Cortés het die waarde van die stad onmiddellik herken en gehoop om dit ongeskonde aan die Heilige Romeinse keiser Karel V te bied.
Om die stad vreedsaam te beveilig, onderhandel Cortés as ambassadeur van Karel V na Tenochtitlan en word pragtig ontvang deur Montezuma, wat die Spanjaarde en hul bondgenote uitbundig vermaak het. Gedurende hul eerste paar dae in die stad is die veroweraars sowel die wonders as die gruwels van hierdie nuwe wêreld getoon. Hulle was verwonderd oor die hoë tempels, groot paleise, pragtige tuine en groot markte, maar is in opstand gekom deur die verskriklike skouspel van menslike offerande. Die veroweraar Bernal Díaz, wat 'n beroemde geskiedenis van die verowering geskryf het, beskryf dit grafies: 'Die mure van die heiligdom was so gespat en met bloed bedek dat hulle en die vloer ook swart was ... die stank was erger as dié van enige slaghuis in Spanje ".
Die Spaanse afkeer van menslike offerande word dikwels beskryf as niks anders as 'n regverdiging vir hul inval nie, maar die godsdienstige impuls tot verowering moet nie onderskat word nie. Cortés was 'n vroom Christen. Sy briewe aan Karel V toon die diepgaande oortuiging dat as die 'bose praktyke' van die Asteke gestaak kon word, sou hulle 'die ware God aanbid met ... ywer, geloof en ywer' en is sy houding tipies van baie Katolieke in hierdie tydperk. Sedert sy vroegste dae in die stad het Cortés die Asteke aangespoor om afstand te doen van menslike offerande en hul afgode te vervang met beelde van die Maagd Maria.
Omring deur duisende krygers in die Azteekse hoofstad, het die veroweraars al hoe meer bewus geword van hul benarde posisie en het hulle 'n strik begin vrees. Die onttrekking sou hul bondgenote vervreem het, wat 'n aggressiewe Asteekse gedrag in die provinsies ontvang het, en daarom het Cortés besluit om dapper te handel. Hy het Montezuma in beslag geneem en die komende agt maande het die stad deur hom beheer. Waarom en in watter mate Montezuma saamgewerk is nog onduidelik, maar sy samewerking verseker beslis die tydelike gehoorsaamheid van die mense, al was dit in 'n atmosfeer van toenemende wrok.
Toe Cortés gedwing is om die stad te verlaat om 'n mag te hanteer wat deur die goewerneur van Kuba gestuur is, het die toenemende antipatie tussen die Spaanse en die Asteke ontplof, en die Spanjaarde is uit die stad verdryf. In die nasleep van hierdie nag van trane het Cortés merkwaardige sterkte, leierskap en vindingrykheid getoon. Hy het na Tlaxcala teruggetrek, maar sonder moeite het hy sy oorblywende magte en bondgenote ingehaal en was vasbeslote om hul lot te keer. Die sleutel tot Cortés se plan was die bou van 12 brigantines wat hom in staat sou stel om die meer te beveel en Tenochtitlan te beleër. Die bote, wat in Tlaxcala gebou is, is deur duisende inheemse draers in stukke na die meer geneem, in 'n ongelooflike toewyding en vaardigheid.
Na Kersfees 1520 wou die veroweraars terugkeer na Tenochtitlan. Hulle moes aanvalle in die buitegebiede ondervind, maar die brigantines is uiteindelik laat in April 1521 van stapel gestuur, en met magte wat die stad uit elke rigting beleër het, het die geveg ernstig begin. Die beleg was verwoestend vir beide kante. Die vaardigheid en groot aantal van die Asteke -krygers het groot slagoffers onder die aanvallers veroorsaak, selfs al het hulle self in groot getalle weens hongersnood en siektes gesterf.
Cortés het herhaaldelik gesoek na die oorgawe van die Asteke, in die hoop om die totale vernietiging van die stad te vermy, maar dit het duidelik geword dat die Asteke tot die dood sou veg en die aanvallers moes noodgedwonge die ontsnappingslyne sluit en nie meer terugkeer na hul kampe by in die nag, maar vorder voortdurend en vernietig geboue om te voorkom dat hulle herower word. Gedurende die onstuimige dae voor die nag van trane, is Montezuma vermoor - 'n misdaad waarvan elke kant die ander beskuldig het. Cuauhtemoc, 'n jong en vasberade kryger, het die troon opgevolg nadat die ongelukkige opvolger van Montezuma gesterf het aan die pokke -epidemie wat die stad verwoes het.
Gekombineer met Spaanse militêre tegnologie, word Europese siektes dikwels 'n belangrike rol gespeel in die verowering van die Asteke, die teorie "gewere, kieme en staal" wat deur Jared Diamond gewild gemaak is. Die wapens en wapens van die Spanjaarde was beslis formidabel teen die maklik-verbryselde obsidiaanse lemme en pyle van die inheemse bevolking, maar die duisende bondgenote wat die veroweraars ondersteun, moet nie vergeet word nie. Pokke het beslis die strengheid van die beleg bygedra en die Asteekse bevelsketting ontwrig, maar dit het ook ander inheemse mense geraak, insluitend Cortés se bondgenote.
Hierdie 'kiemoorlogvoering' het 'n groot impak op die Nuwe Wêreld as geheel gehad, aangesien inheemse bevolkings wat geen natuurlike weerstand het nie, deur Europese siektes verwoes is. Op 13 Augustus 1521 is Cuauhtemoc gevange geneem en die Asteke erken nederlaag. Tenochtitlan, die groot prys van Cortés, en sy inwoners is verwoes. Cortés het die Asteke verower, maar ten koste van die pragtige stad wou hy verseker.
Daar is 'n laaste stuk, of liewer 'n persoon, in hierdie legkaart. Doña Marina, die inheemse vertaler wat voortdurend aan die kant van Cortés verskyn in beelde van die verowering, en wat hom uiteindelik 'n seun baar, was van kritieke belang vir sy vermoë om met inheemse mense te onderhandel, wat sentraal was in die verowering. Die figuur van Marina toon die kontroversie oor die erfenis van die verowering aan. Sy word afwisselend gesien as die moeder van die mestizo -volk (mense met gemengde bloed) of die uiteindelike verraaier van haar mense, en hierdie onduidelikheid lê ten grondslag aan die moderne Mexikaanse houding teenoor hul geskiedenis.
In die afgelope jaar is die Asteke -verlede toenemend herontdek en gewaardeer as 'n belangrike deel van die Mexikaanse erfenis, maar die Spaanse, veral die Katolieke, kultuur lê ook ten grondslag aan hul lewenswyse. Kolonialisme kan nie geregverdig word deur die twyfelagtige mate van vooruitgang nie, maar ten goede of ten kwade het conquistadors gehelp om die globale wêreld waarin ons leef, te skep. Transatlantiese skakels het die uitruil van goedere, inligting en mense bevorder en die verowerings- en kolonisasieproses begin wat ons moderne multikulturele wêreld geskep het.
Caroline Dodds is 'n dosent aan die Universiteit van Leicester wat spesialiseer in die Azteekse en vroeë moderne Atlantiese geskiedenis. Haar boek Bloedbindings: geslag, lewensiklus en opoffering in die Asteekse kultuur is in 2008 deur Palgrave Macmillan gepubliseer
Hernán Cortés: 'n kort biografie
Hernán Cortés is gebore in Extremadura, Spanje, in die middel van die 1480's van 'n eerbiedige maar ononderskeie hidalgo (minderjarige edele) geboorte. In 1506 vaar hy na die Indië waar hy help met die verowering van Kuba en trou met 'n familielid van die eerste goewerneur. In 1518, ontevrede met die lewe as grondeienaar, administrateur en politikus, vertrek hy op sy ekspedisie na die Amerikaanse vasteland.
In 1522, nadat hy die Asteke verower het, word Cortés aangestel as kaptein-generaal en goewerneur van "New Spain" (Mexiko), wat hom groot eiendom en invloed verleen. In 1528 vaar hy na Spanje, waar hy ontvang en beloon word
deur Karel V, wat ook sy tweede huwelik geseën het. Nadat hy in 1530 na Mexiko teruggekeer het, het hy 'n groot deel van sy lewe gesukkel om sy regte te handhaaf en sy reputasie te behou, nadat hy 'n aansienlike politieke opposisie gehad het en beskuldig is van die moord op sy eerste vrou (wat in 1522 oorlede is). Nadat hy in 1540 na Spanje teruggekeer het om sy saak te bepleit, sterf hy in 1547 ontnugter in Sevilla. Ten spyte van sy bitterheid was hy 'n ryk man en het hy rykdom en status aan sy talle kinders oorgelaat.
Die Asteke -ryk: kultuur en opoffering
Tussen ongeveer 1350 en die 1520's floreer die Asteke op die terrein van die hedendaagse Mexico City. Hulle het opgestaan ​​van 'n nederige begin as migrante uit die noorde deur 'n kombinasie van militêre en diplomatieke taktiek om die dominante mag in die streek te word.
Oorspronklik gestig op onherbergsame moeras en klein eilande in Texcoco -meer, het hul groot eilandhoofstad Tenochtitlan in die 16de eeu gegroei tot 'n skouspelagtige metropool, gekoppel aan die vasteland deur drie ontsaglike paaie en die hart van 'n netwerk van byna 400 onderwerpe en geallieerde stede. . 'N Groot mark het daagliks duisende mense van oral in hierdie' ryk '(soos sommige historici dit genoem het) gelok, en 'n seremoniële gebied het in die middel van die stad gelê, waaruit die piramide van die Groot Tempel oor die rooster van kanale getorring het en strate.
Die stad was skoon en goed georden, met sterk wette en politieke administrasie, maar die Asteke is dikwels as 'n wrede en selfs bose mense beskou omdat hulle menslike offerande beoefen het. Die Asteke -gode het menslike bloed (van lewende liggame sowel as deur die dood van offerslagoffers) nodig gehad om dit te voed en die wêreld te onderhou. Daar word geglo dat opoffering tot 'n bevoorregte hiernamaals gelei het, en sommige Asteke het self slagoffers geword, maar gevangenes word die meeste hiervoor gebruik.
Daar word geglo dat die gode die Asteke bestem het om 'n krygsvolk te wees, en hulle raak toenemend gefokus op oorlogvoering en militêre prestasie, en oefen selfs "blomoorloë" spesifiek met die doel om slagoffers te beveilig. Die Asteke is egter nie deur hierdie bloedvergieting ontmenslik nie. Dit was 'n ekspressiewe en gesofistikeerde beskawing wat poësie, kuns en familie hoog op prys gestel het. Hulle het geglo dat opoffering 'n voorreg was, en kon aanvaar dat gewelddadige dood 'n noodsaaklike deel van die lewe is.
Cortés se roete van Vera Cruz na Tenochtitlan
Tydens sy opmars na die Azteekse hoofstad versamel Cortés waardevolle bondgenote onder vyande van Montezuma
8 Augustus 1519: Begin van die opmars na Tenochtitlan
Nadat hulle langs die kus langs die kus gekom het en ontmoet het met die afgevaardigdes van Montezuma, het Cortés en die veroweraars na Tenochtitlan vertrek vanuit hul nedersetting Vera Cruz.
23 September 1519: Alliansie word gesmee
Na 'n paar weke van direkte konfrontasie sluit die veroweraars vrede met die Ttexcalan -vyande van die Asteke en kom hulle die stad Tlaxcala binne, wat die begin van die alliansie tussen hulle is.
8 November 1519 staan ​​Cortés voor Montezuma
Cortés kyk uit op Montezuma op die groot weg wat na Tenochtitlan lei. Minder as 'n week later gryp hy die Asteekse heerser oor en neem die beheer oor die stad.
30 Junie 1520: Spanjaarde vlug uit Tenochtitlan
Die Spanjaarde en hul bondgenote vlug uit Tenochtitlan op die nag van trane. Nadat hulle meer as die helfte van hul onderneming verloor het, het hulle bymekaargekom in Tlacopan voordat hulle teruggekeer het na Tlaxcala.
28 April 1521: Begin van die geveg om Tenochtitlan
Nadat hulle teruggekeer het na die meer, begin die veroweraars hul brigantines, beleër die stad, en die groot stryd om Tenochtitlan begin.
13 Augustus 1521: Asteke gee oor
Na maande se hewige gevegte, wat Tenochtitlan in puin laat, word die laaste tlatoani Cuauhtemoc in 'n kano op die meer gevang en die Asteke gee uiteindelik oor.
Vyf sleutelfaktore in die verowering
'N Kombinasie van geluk, bondgenote en moontlik het Cortés daarin geslaag om te slaag
Die belangrikheid van sy leierskap is soms oorbeklemtoon, maar Cortés het ongetwyfeld kritiese en kreatiewe besluite op belangrike oomblikke in die verowering geneem en effektiewe en dikwels inspirerende leierskap gelewer. Hy was 'n duidelike en ambisieuse taktikus, vroom, dapper en eensaam om sy doelwitte na te streef.
Gewere, wapens en staalwapens sou nie alleen voldoende gewees het om die Azteke se numeriese voordeel te oorkom nie, maar dit was beslis effektief, veral in skermutseling. Perde en oorlogshonde was ook nuut vir die Asteke, wat vinnig hul taktiese belangrikheid besef het en hulle in die geveg begin teiken het.
Verbintenisse met die Asteke se vyande en ontevrede onderdane het die veroweraars 'n byna oneindige voorraad krygers, hulpondersteuning, voedsel en ander voorrade verseker. Bande met individue, veral die tolk Malinztin, het Cortés ook aansienlike taktiese en diplomatieke voordele gebied en hom in staat gestel om direk met inheemse mense te onderhandel.
By gebrek aan enige natuurlike immuniteit, is die inheemse mense gedomineer deur siektes wat deur die veroweraars gebring is. Pokke was veral verwoestend tydens die verowering van Mexiko, en in die daaropvolgende jare het ander siektes soos masels, bof, tifus, griep en die pes baie inheemse Amerikaanse bevolkings byna uitgesterf.
Die oorlog van die Asteke het hulle in sommige ontmoetings benadeel omdat hulle geveg het om slagoffers vir menslike opoffering te vang eerder as om dood te maak. 'N Vroeëre besef van die omvang van die veroweraars se bedoelings sou die Azteke ook moontlik gemaak het om weerstand te verskerp en doeltreffender daarteen te werk te gaan.
Titus Livius (Livy), Die geskiedenis van Rome, Boek 1 Benjamin Oliver Foster, Ph.D., red.
 En eerstens het hy die jaar in twaalf maande verdeel volgens die omwentelinge van die maan. Maar aangesien die maan nie maande van redelik dertig dae elk gee nie, en elf dae 'n volle kompliment van 'n jaar is, gekenmerk deur die son se omwenteling, het hy tussenkalfmaande so ingevoeg dat die dae in die twintigste jaar sou val met dieselfde posisie van die son waaruit hulle begin het, en die tydperk van twintig jaar word afgerond.  Hy het ook dae aangestel waarop openbare sake moontlik nie voortgegaan sou word nie, en ander as dit sou kon, aangesien dit soms wenslik sou wees dat niks voor die mense gebring word nie.
2 Dit is blykbaar geskryf voor 25 v.C., toe die tempel weer deur Augustus gesluit is. Maar dit is nie voor 27 geskryf nie, want eers in daardie jaar is die titel van Augustus aan die keiser toegeken. Ons bereik dus 'n geskatte datum vir die begin van Livy se geskiedenis.
'N XML -weergawe van hierdie teks kan afgelaai word, met die bykomende beperking dat u Perseus enige wysigings wat u aanbring, bied. Perseus provides credit for all accepted changes, storing new additions in a versioning system.
As consul, Caesar introduced a bill for the allotment of Roman public lands in Italy, on which the first charge was to be a provision for Pompey's soldiers. The bill was vetoed by three tribunes of the plebs, and Caesar's colleague Bibulus announced his intention of preventing the transaction of public business by watching the skies for portents whenever the public assembly was convened. Caesar then cowed the opposition by employing some of Pompey's veterans to make a riot, and the distribution was carried out. Pompey's settlement of the East was ratified en blok by an act negotiated by an agent of Caesar, the tribune of the plebs Publius Vatinius. Caesar himself initiated a noncontroversial and much-needed act for punishing misconduct by governors of provinces.
The Spread of Colonization, 1600-1700 (516K) [p.128] [1923 ed.] Insets:Partition of Guiana and the West Indies. Indië. The Establishment of Dutch Power in the Malay Archipelago, 1602-1641. Guinea Coast.
Principal Seats of War, IV. 1740-1763 (329K) [p.132] [1926 ed.] Insets: Spain. West Africa. West Indies. Canada. Indië.