Japan - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Japan (日本, Nihon of Nippon, amptelik 日本国, Nihon-Koku of Nippon-Koku) is 'n eilandland wat aan die ooskus van Asië geleë is. Japan bestaan ​​uit meer as drie duisend eilande, waarvan die grootste Honshū, Hokkaidō, Kyūshū en Shikoku is. Die meeste eilande is bergagtig, en baie is vulkanies; Japan se hoogste piek, Mount Fuji, is 'n vulkaan. Die karakters wat Japan se naam uitmaak, beteken 'son-oorsprong', en daarom word Japan soms die 'Land of the Rising Sun' genoem. Die hoofstad van Japan, Tokio, en sy omliggende provinsies vorm die grootste metropolitaanse gebied ter wêreld, met meer as 30 miljoen inwoners.
Argeologiese navorsing dui aan dat mense al op 35.000 B.C.E op die eilande Japan gewoon het. Die eerste geskrewe rekords van Japan verskyn in Chinese geskiedkundige tekste uit die eerste eeu C. C. Antieke Japan het 'n uitgebreide kulturele uitruiling met die buurlande China en Korea gehad. Die kulturele ontwikkeling van Japan is gekenmerk deur buitelandse invloede, wat op 'n unieke Japannese manier ontwikkel is.
Terwyl hy 'n soortgelyke Verre-Oosterse kultuur gebaseer op Confucianism en Boeddhisme met China en Korea gedeel het, het Japan aktiewe elemente van die Westerse kultuur aangeneem nadat dit in 1854 sy jarelange afsonderingsbeleid laat vaar het weens die besoek van Commodore Matthew Perry van die Amerikaanse vloot. Japan se moderniseringsproses het Westerse tegnologie en metodes van politieke en sosiale organisasie gebruik. Japan kan beskou word as die land wat die weg gebaan het na ekonomiese groei en welvaart in Asië. Gedurende die periode van Europese imperialisme het die leiers van Japan 'n gesamentlike moderniseringspoging, die Meiji-restourasie, gedoen wat Japan tot 'n wêreldmag gemaak het wat met Europa en Amerika kon meeding. Na die Tweede Wêreldoorlog het Japan begin om vir uitvoer te vervaardig en geleidelik na die elektroniese, tegnologie- en motorbedryf oorgedra. Sedert die aanvaarding van die Grondwet van Japan in 1947, het Japan 'n eenheidsgrondwetlike monargie onderhou met 'n keiser en 'n verkose parlement, die dieet.
Japan is 'n lid van die Verenigde Nasies, G8 en APEC, met die wêreld se vyfde grootste verdedigingsbegroting. Dit is die wêreld se vierde grootste uitvoerder en sesde grootste invoerder. Japan is die tweede grootste finansiële bydraer tot die Verenigde Nasies, en lewer 20 persent van die VN-begroting (die VS dra 25 persent by). Japan as nasie, met sy oorspronklike tradisie van 'groot harmonie' (Yamato, die oorspronklike naam daarvan), sal na verwagting gedurende die een-en-twintigste eeu aanhou bydra tot wêreldwye vredespogings op sosiale, kulturele en ekonomiese gebied, omdat baie in Japan wil versoen vir die afgelope militaristiese ekspansionisme wat in die Tweede Wêreldoorlog uitgeloop het .
Japan uit die ruimte, Mei 2003. Mount Fuji, die hoogste punt in Japan, met die Kawaguchiko-meer en sakura-bloeisels op die voorgrond.
Japan bestaan ​​uit meer as drie duisend eilande, wat ongeveer 2400 km strek, van die noorde van Hokkaido in die noordooste tot die Ryukyu (Nansei) eilande (suid van Kyushu) in die suidweste, langs die Stille Oseaan-kus van die Asiatiese kontinent. Die eilandketting word deur die Oos-Sjinese See van China na die suidweste geskei; van Suid-Korea, Noord-Korea en Rusland, in die weste en noordweste, by die See van Japan; en van die Russiese eilande Sakhalin en die Kurils na die noorde en noordooste, onderskeidelik, deur die La Perouse (Soja) Straat, die See van Okhotsk en die Nemuro Straat. Die Stille Oseaan vorm die hele oostelike kusgrens.
Die belangrikste eilande, van noord na suid, is Hokkaidō, Honshū, Shikoku en Kyūshū. Gesamentlik beslaan hierdie vier eilande 97 persent van Japan se totale landoppervlakte van 377.835 vierkante kilometer. Honshu, Shikoku en Kyushu omsluit die Binnelandse See. Die Ryukyu-eilande, waaronder Okinawa, is 'n ketting eilande suid van Kyushū. Baie kleiner eilande strek in 'n boog tussen die See van Japan en die Oos-Sjinese See en die Stille Oseaan. Saam staan ​​hulle dikwels bekend as die Japanese Archipelago. Die meeste eilande is bergagtig, en baie is vulkanies; Japan se hoogste piek, Mount Fuji, is 'n vulkaan.
Die algemene kenmerke van die vier hoofeilande is mooi berge, soms sneeubedekte, kort riviere; beboste hellings; onreëlmatige en lieflike mere; en klein, ryk vlaktes. Berge, waarvan baie vulkane is, beslaan twee derdes van Japan se oppervlak, wat vervoer belemmer en die landbou beperk. Ongeveer 70 tot 80 persent van die land is beboste, bergagtige en ongeskik vir landbou-, nywerheids- of residensiële gebruik. Dit is te danke aan die algemeen steil verhogings, klimaat en die hoë risiko vir grondstortings wat veroorsaak word deur aardbewings, sagte grond en swaar reën. Dit het gelei tot 'n buitengewone hoë bevolkingsdigtheid op die bewerkbare land, wat slegs 11 persent van die totale landgebied van Japan uitmaak, en hoofsaaklik in kusgebiede geleë is.
Die Japanse argipel is geskep deur die onderdrukking van die Stille Oseaan-plaat (in die noorde) en die Filippynse plaat (in die suide) onder die Eurasiese plaat waarop Japan lê. Die tektoniese bewegings van hierdie plate het tot gevolg gehad dat ses bergboë teen die noordoostelike kus van Asië gelei het: Van noordoos na suidweste, die Chishima-reeks van die Koerse Eilande; die Karafuto (Sakhalin) bergstelsel van Hokkaido; die Noordooste, Suidwes en Shichito-Mariana, van Japan; en die Ryukyu-eilandformasies. Japan se ligging aan die Pacific Ring of Fire, op die punt van drie tektoniese plate, maak dit geologies onstabiel. Die land beleef jaarliks ​​byna 'n duisend bewing met 'n lae intensiteit en soms vulkaniese aktiwiteite. Vernietigende aardbewings, wat dikwels tsoenami's tot gevolg het, kom elke keer in die eeu voor. Die groot aardbewings van die twintigste en twintigste eeu was die aardbewing van Chūetsu in 2004, die aardbewing van Hanshin (Kobe, 1995) en die aardbewing Tokio-Yokohama (1923). Ten minste sestig vulkane was gedurende Japan se geskiedenis opgeteken. Gedurende die twintigste eeu het verskeie nuwe vulkane ontstaan, waaronder Showa Volcano op Hokkaido en Myojin Rock teen die Beyoneisu (of Bayonnaise) rotse in die Stille Oseaan. Sedert 1980 was daar groot uitbarstings van Mounts O (1983) en Mihara (1986) in die Izu-eilande en Mount Unzen (1991) in Kyushu. Baie Japannese mere, soos Kakesaro-mere, Towada en Ashi, is watervul kalderas. Warmwaterbronne is oral in Japan en is ontwikkel as oorde.6
Die klimaat van Japan is oorwegend gematig, maar wissel baie van koel, vogtige kontinentale in die noorde tot vogtige subtropiese in die suide.7 Japan se geografiese kenmerke verdeel dit in ses belangrikste klimaatstreke:
Hokkaidō: Die noordelikste sone het 'n gematigde klimaat met lang, koue winters en koel somers. Neerslag is nie swaar nie, maar die eilande ontwikkel gewoonlik diep sneeuwarke in die winter.
See van Japan: Aan die weskus van Honshū bring die noordwestewind in die wintertyd swaar sneeuval. In die somer is die streek koeler as die Stille Oseaan, hoewel dit soms buitengewone warm temperature is as gevolg van die Föhn-windverskynsel.
Sentraal Hoogland: 'n Tipiese binnelandse klimaat, met groot temperatuurverskille tussen somer en winter, en tussen dag en nag. Neerslag is lig.
Seto Binnelandse See: Die berge van die Chūgoku- en Shikoku-streke beskerm die streek teen die seisoenale winde, wat milde weer regdeur die jaar bring.
Stille Oseaan: Die ooskus beleef koue winters met min sneeuval en warm, vogtige somers as gevolg van die seisoenwind van die suidooste.
Suidwes-eilande: Die Ryukyu-eilande het 'n subtropiese klimaat met warm winters en warm somers. Neerslag is baie swaar, veral gedurende die reënseisoen. Tifone kom gereeld voor.
Die belangrikste reënseisoen begin vroeg in Mei in Okinawa, en die stilstaande reënfront wat hiervoor verantwoordelik is, werk geleidelik noordwaarts totdat dit in die noorde van Japan verdwyn voordat dit einde Julie Hokkaidō bereik. In die grootste deel van Honshū begin die reënseisoen voor die middel van Junie en duur dit ongeveer ses weke. In die laat somer en vroeë herfs bring tifone dikwels swaar reën.
Japan is die tuiste van nege bos-ekoregies wat die klimaat en geografie van die eilande weerspieël. Dit wissel van subtropiese klam breëblaarwoude op die Ryūkyū- en Bonin-eilande, tot gematigde breëblaar- en gemengde woude in die milde klimaatstreke van die belangrikste eilande, tot gematigde naaldwoude in die koue, wintergedeeltes van die noordelike eilande.
Die vroegste menslike artefakte wat tot dusver in Japan opgespoor is, dateer uit ongeveer 35.000 jaar B.C.E. Mense van daardie dae is waarskynlik afkomstig van die streek wat Noord-China, Tungpei, die suidelike Sowjet-maritieme gebied en die Koreaanse skiereiland insluit. Dit is waarskynlik dat hulle in Japan aangekom het deur 'n nou seestraat tussen Kyushu vanaf die kontinent te kruis en noordwaarts na Hokkaido versprei met 20,000 B.C.E.8
Jomon periode (ca. 10000 tot 250 vC)
'N Middelperiode vaartuig in die periode van 3 maande (3000 tot 2000 B.C.E.).
Daar is bewyse dat daar teen 10.000 B.C.E. 'n kultuur bestaan ​​wat gekenmerk is deur 'n Mesolitiese tot Neolitiese semi-sittende jagter-versamelaarlewensstyl van pitwoning, aangevul deur 'n rudimentêre vorm van landbou. Versierde kleivate uit hierdie periode, genaamd die Jomon (縄 文, "koordmerke") -tydperk om die kenmerkende gevlegte patrone wat in die klei gedruk is, te beskryf, is van die oudste oorlewende voorbeelde van pottebakkery ter wêreld (hoewel hierdie feit betwis word omdat die datum buite die bekende tydperk vir die ontwikkeling van die pottebakkery bestaan) vir die res van die wêreld).
Benewens die ontwikkeling van die vervaardiging van pottebakkery gedurende die periode van die Jomon-kultuur, het die inwoners van Japan gevorder van geslyp tot gepoleerde klipwerktuie.
Die Yayoi-periode (弥 生 時代), wat omstreeks die derde eeu vC begin het, het nuwe praktyke bekendgestel, soos nat-rysboerdery, yster- en bronsvervaardiging, en 'n nuwe aardewerk wat deur immigrante uit China of Korea gebring is. Met die ontwikkeling van die Yayoi-kultuur het 'n oorwegend landbouvereniging in Japan ontstaan.
Die Japannese verskyn eerste in die geskrewe geskiedenis as die mense van wee (Japanse uitspraak: wa), in China Boek van Han (漢書, 汉书), voltooi in 111 C.E. en dek die tydperk van die Chinese geskiedenis vanaf 206 B.C.E. tot 25 C.E. Die Boek van Han noem dat "in die seewyke van Lo-lang ('n Han-kolonie op die Koreaanse skiereiland) die mense van Wo lê, wat in meer as 100 state verdeel is en wat met vaste tussenposes hulde bring." Boek van Later Han (後 漢書, 后 汉书, Hou Hanshu), wat in die vyfde eeu deur Fan Ye gekomponeer is en wat oor die Oostelike Han-periode van 25 CE tot 220 nC bestaan, vertel dat in 57 nC die 'staat Nu in Wo' sendelinge na die Later gestuur het Han hof, en 'n goue seël van die keiser ontvang. 'N Goue seël, blykbaar dieselfde as wat deur die Chinese keiser toegeken is, is in 1748 op die eiland Shikano, aan die monding van Hakatabaai, opgegrawe.
Volgens die Boek van Wei (魏志, Wei Zhi) in The Records of Three Kingdoms(三國志; 三国志; San Guo Zhi), 'n amptelike historiese teks wat in die derde eeu deur Chen Shou gekomponeer is, was daar burgeroorlog in die deelstaat Wo gedurende die tweede helfte van die tweede eeu, en koningin Himiko (卑 弥 呼, 175? -248?), 'n vroulike sjamaan en heerser oor Yamataikoku, het die land gepasifieer en regeer oor 'n konfederasie van meer as dertig state wat 'n verhouding met die Wei (魏) -dinastie in China onderhou het. Die Wei Zhi gee 'n gedetailleerde beskrywing van die roete van Lo-lang na die hof van die Wo-koningin in "Yamatai", en beskryf 'n samelewing met duidelike gevestigde sosiale geledere, belasting, beurzen waar mense goedere ruil en geboue met verhoogde vloere.
Yamato periode (ongeveer 250-710)
Terwyl dit konvensioneel toegewys is aan die periode 250-710, wat die Kofun-periode insluit (古墳 時代, Kofun-jidai, c. 250-538) en die Asuka-periode (飛鳥 時代, asuka jidai, 538-710) word die werklike begin van die Yamato-reël ('groot harmonie') betwis. Die Yamato-hof, wat in die Asuka-streek gekonsentreer is, het die mag oor die stamme in Kyūshū en Honshū uitgeoefen en titels, sommige oorerflik, aan die stamhoofde verleen. Die Yamato-heersers het die stamgroepe oorheers en 'n sentrale administrasie en 'n keiserlike hof ontwikkel op grond van Chinese modelle. Gedurende die Yamato-periode (大 和 時代 Yamato-jidai) het die Japanse keiserlike hof sy hoofstad na Nara, toe bekend as die Yamato-provinsie, verskuif. Japan het diplomatieke betrekkinge met Korea en China verhandel en onderhou met golwe van immigrasie en baie kulturele invloede. Die mag is gesentraliseer, die samelewing het gestratifiseer en 'n regeringsadministrasie is opgestel wat lyk soos die Chinese T'ang-dinastie. 'N Geskrewe taal is ontwikkel met behulp van Chinese skrif. Tydens die regering van Prins Shotoku in die vroeë sewende eeu is 'n Sewentien-artikel-grondwet, die eerste geskrewe wet in Japan, aangeneem. Onder die bewind van keiser Kōtoku (r. 645-654) het die Taika-hervormings die keiserlike hof as die hoogste gesag opgerig en 'n feodale struktuur van grondbesit en belasting geskep.
Mahāyāna Boeddhisme is in 538 amptelik aan Japan bekendgestel.
Volgens Nihon Shoki, die tweede oudste historiese teks van die klassieke Japan, Mahāyāna Boeddhisme (大乗 仏 教, Daijō Bukkyō) is in 552 amptelik deur die Baekje (百 濟) aan die Yamato-hof voorgestel.9 Ondanks vroeë verset, is Boeddhisme deur die regerende klas bevorder en het hulle met 600 oorheersend geword.10 Baie Boeddhistiese tempels is gedurende die Yamato-periode gebou.
In 661 het Yamato Japan 'n bondgenootskap met die Koreaanse Baekje (forces 濟) -herstelmagte gemaak om 'n inval deur die magte van Silla (新 羅) en die Tang-dinastie (China) van China te stoot. Ook bekend as Slag van Baekgang-gu of met die Japannese naam Slag van Hakusukinoe (白村江の戦い Hakusuki-nee-e nee Tatakai of Hakusonkō nee Tatakai), het die geveg in die onderste bereik van die Geumrivier (錦江) in die Jeollabuk-do (全 羅 北 道) provinsie, Korea, plaasgevind. Die Silla- en Tang-magte het 'n deurslaggewende oorwinning behaal en Yamato Japan gedwing om hulself heeltemal aan Koreaanse sake te onttrek en die Baekje-restourasiebeweging verpletter. Gevolglik het baie gekweekte Baekje-edelmanne en -intellektuele mense ook na ballingskap na Japan gekom, wat groot bydraes gelewer het tot die verdere ontwikkeling van literatuur, beeldhouwerk, argitektuur en kunste daar.
Die Groot Boeddha in Tōdai-ji, Nara, in 752.
Die Nara-periode (奈良 時代, Nara-jidai) van die agtste eeu was die eerste opkoms van 'n sterk sentrale Japanse staat, gesentreer rondom 'n keiserlike hof in die stad Heijō-kyō (平城 京), of die hedendaagse Nara. Die Nara-hoofstad is gemodelleer op die Chinese hoofstad T'ang-dinastie Chang'an, en die Chinese invloed in Japan was sterker as in enige ander periode. Boeddhisme het oorheers, en ambagsmanne het verfynde Boeddhistiese beeldhouwerke vervaardig en groot Boeddhistiese tempels gebou. Die standbeeld van Groot Boeddha in die Todai-ji-tempel in Nara is gebou onder leiding van 'n hoë regeringsamptenaar wie se oupa 'n bekende ballingskap uit Baekje was.
Die Taiho-kode (701) het die kodifikasie van 'n Japanese regskode voltooi, noukeurig na die Chinese regstelsel. Die sentrale regering het 'n Raad van State ingesluit (Dajokan); ministeries van rites, personeel, openbare werke, oorlog, geregtigheid en inkomste, en 'n kantoor van gode (Jingikan), wat toesig gehou het oor die amptelike Shinto-seremonies. Die keiserlike familie is gestig as neerdaal van 'n goddelike afstamming, en die keiser het die titel aangeneem tenno, wat "hemelse keiser" beteken.
Benewens die volgehoue ​​aanvaarding van Chinese administratiewe praktyke, word die Nara-periode gekenmerk deur die verskyning van 'n opkomende geskrewe literatuur met die voltooiing van die massiewe kronieke. Kojiki (712) en Nihonshoki (720).11 Chinese karakters is aangepas om Japannees te skryf, en wetenskaplikes bestudeer Chinese letterkunde. Afskrifte is gemaak van Chinese manuskripte, veral Boeddhistiese geskrifte, en die eerste Japanse bundels van poësie, die Kaifuso, 'n versameling Chinese gedigte deur Japanese digters, en die Manyo-shu, 'n bundel van inheemse poësie is saamgestel.
Gedurende die agtste eeu is die grense van die keiserlike staat uitgebrei om die suide van Kyushu in te sluit, en in die laat agste en vroeë negende eeu het 'n reeks militêre veldtogte die Ezo (Emishi) mense in die noorde van Honshu verower.
Die Heian-periode (平安 時代, Heian-jidai), begin in 784, toe keiser Kammu (桓 武天皇, Kanmu-tennō) die keiserlike hoofstad na Nagaokakyō (長 岡 京) verskuif het vir 'n kort periode van tien jaar, voordat hy dit na Heian-kyō (hedendaagse Kyoto) verhuis het, waar dit gebly het meer as 'n millennium.11 Gedurende hierdie periode het die Japanse keiserlike hof sy hoogtepunt bereik. Chinese invloed eindig effektief met die laaste imperiale sending na T'ang, China in 838, hoewel handelsekspedisies en Boeddhistiese pelgrimstogte na China voortduur.12 'N Opvallende inheemse Japanse kultuur het ontstaan, bekend vir sy kuns, poësie en literatuur. Vroeg in die elfde eeu het Lady Murasaki (紫 式 部) die oudste oorlewende roman ter wêreld geskryf, Die verhaal van Genji (源氏物語, Genji Monogatari). Die lirieke van die moderne volkslied van Japan, Kimi ga Yo (君 が 代), is gedurende hierdie tyd geskryf.11 Japan het 'n inheemse skryfstelsel, kana, ontwikkel van die Chinese skrif.
Die Chinese-gesentraliseerde regering van die Nara-periode (710-784) het geleidelik verander as gevolg van die uitbreiding van belastingvrye private landgoedere (Shoen) oorheers op die openbare domein. Politieke mag in die keiserlike hof was in die hande van magtige aristokratiese gesinne, veral die Fujiwara's, wat die hof oorheers het vanaf die middel van die negende eeu, tot 1027. In 1086 het keiser Shirakawa vroeg uitgetree om te ontsnap uit die ritueel en heerskappy van agter die skerms, 'n tradisie van 'gekloosterde heerskappy' (Insei) sporadies voortgesit deur latere keisers. Verskeie militêre families het aan die einde van die Heian-periode aan bewind gekom. Teen die einde van die twaalfde eeu het konflik tussen die stamme in 'n burgeroorlog verander (die Hōgen- en Heiji-opstand, gevolg deur die Genpei-oorlog), waaruit 'n samelewing onder leiding van samurai-geslagte ontstaan ​​het, onder die politieke heerskappy van 'n shogun.
Aristokrate het voortgegaan om die uitgebreide en formele rituele van Tendai en Shingon-Boeddhisme te beoefen, terwyl die leerstellings van die Ware Suiwer Land-sekte, met die klem op eenvoudige geloof in Boeddha Amida, in gewildheid onder die gewone bevolking gegroei het. Hierdie leerstellings het tydens die sosiale omwentelinge en gewapende stryd in die laat Heian-periode troos gegee aan die bevolking.
In 1185, na die nederlaag van die mededinger Taira-clan (平 氏), is Minamoto no Yoritomo (源 頼 朝) aangestel as Shogun en het 'n magsbasis in Kamakura opgerig. Die feodale era van Japan is gekenmerk deur die opkoms van die samoerai, wat die antieke aristokrasie as die heersende klas vervang het. Buitelandse handel het weer kontak met China tot gevolg gehad, wat gelei het tot die bekendstelling van Zen-Boeddhisme, en Neo-Confucianism uit Sung China. Die sosiale omwentelinge wat aan die einde van die Heian-periode plaasgevind het en gedurende die vroeë Kamakura-periode, het 'n gevoel geskep dat die wêreld in 'n krisis verkeer en 'n godsdienstige ontwaking begin. Verskeie nuwe Boeddhistiese sektes het na vore gekom wat die esoteriese leerstellings, ingewikkelde rituele en asketiese praktyke van tradisionele Boeddhisme vermy het. Dit sluit in die Pure Land-sekte en sy buitestorting, die Shin (True) skool, asook die sekte wat deur die voormalige Tendai-priester Nichiren opgerig is. Zen-boeddhisme, wat persoonlike inspanning beklemtoon (Jiriki) as die weg na verligting, het dit gewild geword by die samoerai.
Die adel in Kyoto lewer kommentaar op antieke tekste en bestudeer presedente. In die vroeë Kamakura-periode het daar egter 'n kring van wakadigters ontstaan ​​rondom die afgetrede keiser Go-Toba, en 'n nuwe imperiale antologie, die Shin kokin wakashu.
Afname van die Kamakura-samelewing
Na die dood van Minamoto Yoritomo in 1199 het die Hōjō-stam (北 条 氏) begin regeer as regente vir die shoguns. In 1274 en weer in 1281 het die Mongole onder Kublai Khan probeer om Japan binne te val. Ondersteun deur tifone, geïnterpreteer deur die Japannese as kamikaze, of Divine Winds, wat die Mongoolse skepe vernietig het, het die Kamakura-shogunaat daarin geslaag om albei invalle af te weer. Alhoewel die Japannese seëvierend was, was daar geen oorlogsbuit om die troepe wat aan die gevegte deelgeneem het, te beloon nie. Dit het tot ekonomiese ontbering en ontevredenheid gelei, en magtige plaaslike krygshere het die gesag van die Kamakura bakufu (regering) begin uitdaag. Die swakhede van die Kamakura-bakufu het daartoe gelei dat 'n beweging onder die Kyoto-aristokrasie politieke mag van die weermag teruggekry het. 'N Dispuut oor keiserlike opvolging wat in die middel van die dertiende eeu begin het, het uiteindelik tot gevolg gehad dat prins Takaharu as die keiser Go-Daigo in 1318 tot gevolg gehad het.
Muromachi-periode (Ashikaga-periode) (1338-1573)
Die Kamakura-shogunaat is uiteindelik omvergewerp deur keiser Go-Daigo (後 醍醐 天皇, Go-Daigo Tennō), wat in 1336 deur Ashikaga Takauji (足 利 尊 氏) verslaan is.13 Die Muromachi-periode (1338-1573) is vernoem na die Muromachi-distrik in Kyoto, waar Ashikaga Takauji, sy administratiewe hoofkwartier gevestig het.
Die derde en suksesvolste van die Ashikaga-shoguns, Ashikaga Yoshimitsu (1358-1408), het sy teenstanders uitgeskakel en 'n jarelange verdeling in die keiserlike lyn opgelos, wat 'n era van stabiliteit geskep het wat dekades geduur het. Die daaropvolgende Ashikaga-shogunaat kon egter nie die feodale krygshere beheer nie (Daimyo), en 'n burgeroorlog het ontstaan ​​(die innin-oorlog, 1467-77), gevolg deur 'n eeu se militêre stryd, bekend as 'die eeu van die oorlogstyd'. (sengoku jidai).
Ten spyte van die sosiale en politieke wanorde, het belangrike kulturele ontwikkelings gedurende die Muromachi-periode plaasgevind onder die invloed van Zen-Boeddhisme, soos die Japanese tee-seremonie, blommerangskikking en noh-drama. Die gesingstyl van inkverf (Sumie) het sy hoogte bereik. Die Goue Paviljoen (Kinkakuji) en Silver Pavilion (Ginkakuji) in Kyoto gedurende die Muromachi-tydperk gebou is.
Aankoms van Westerse handelaars en sendelinge
Een van Japan se Rooi seilskepe (1634), wat in die hele Asië vir handel gebruik is.
Die eerste Europese handelaars het in 1543 vanaf Portugal na Japan begin aankom, gevolg deur Spanjaarde en Nederlanders (algemeen bekend as 'Kōmō', 紅毛, wat 'rooi hare' beteken), en daarna deur die Britte. Die buitelanders is geroep Nanban (南蛮, "Suidelike Barbarians"). Die Portugese het eerste as tussengangers tussen Japan en China opgetree, wat direkte handel met Japan verbied het as gevolg van die werking van Japanese seerowers. Die Portugese handel met Japan word geleidelik deur Chinese smokkelaars, amptelike Japanese Red Seal Ships vanaf ongeveer 1592, Spaanse skepe vanaf Manila vanaf ongeveer 1600, die Hollanders vanaf 1609, en die Engelse vanaf 1613 gesluit. In 1638 sluit die Tokugawa-shogunaat die Japanse hawens tot alle buitelanders, wat slegs die Nederlanders toelaat om te bly, in die klein enklave van Dejima. Japannese wetenskaplikes en ambagsmanne het Westerse tegnologie en kultuur begin bestudeer. In 1549 kom die Rooms-Katolieke sendeling Francis Xavier op 'n Portugese skip in Kagoshima aan. Hy het besluit om Japan te evangeliseer, want in Malacca het hy 'n nuwe Japannese Christen-bekeerling ontmoet van wie hy gevoel het dat "die Japannese moontlik die mees ondersoekende gedagtes is van enige van die lande wat hy tot dusver besoek het."14 Toe hy laat in 1551 na Indië terugkeer, het hy tweeduisend Christene agtergelaat (kirishitan in Japannees daardie dae), in vyf gemeenskappe, onder die sorg van sy metgeselle.
Azuchi-Momoyama periode (1574-1600)
Tussen 1574-1600, die daimyo Oda Nobunaga en sy opvolger Toyotomi Hideyoshi, met behulp van Europese vuurwapens en tegnologie, het talle minder kragtige Daimyo oorkom en al die provinsies van Japan onder die beheer van die sentrale regering gebring. Dit was 'n tydperk van grootsheid en versiering, en tempelargitektuur is vervang met die bou van kastele en herehuise. Die Azuchi-Momoyama-periode kry sy naam van twee kastele, Azuchi, gebou deur Oda aan die oewer van die Biwa-meer, en Momoyama, gebou deur Hideyoshi in Kyoto. Kastele is versier met skuifpanele en vouskerms met mooi groot skilderye van meesters van die Kano-skool.
Hideyoshi, wie se laaste groot ambisie was om die Ming-dinastie van China te verower, het in April 1592 'n leër van 170,000 gestuur om Korea binne te val, en Seoul en Pyongyang beset, maar in Januarie 1593 deur die Ming China-magte gedwing om terug te trek. hy probeer 'n tweede inval met 'n leër van 140.000, maar na Hideyoshi se dood is die Japannese troepe in 1598 teruggetrek.15
Gedurende die tydperk Azuchi-Momoyama het Christen-bekeerlinge vinnig toegeneem, miskien omdat mense moeg was vir 'n lang tydperk van oorlogvoeringende state (Sengoku Jidai). 'N Aantal feodale krygshere het ook die Christelike geloof aanvaar. Die eerste teologiese kweekskool is in 1580 in Nagasaki gestig. Oda Nobunaga het die Christendom toegelaat om deels te versprei omdat hy dit wou gebruik teen 'n opstandige Boeddhistiese groep genaamd Ikko-shu en deels omdat hy bewus was van die verdienste van handelsbetrekkinge met Spanje en Portugal. Toyotomi Hideyoshi het die Christendom aanvanklik toegelaat om te bestaan, maar het uiteindelik agterdogtig geraak.
Vroeë moderne Japan
Tokugawa (Edo) periode (1603-1867)
Na die dood van Hideyoshi gebruik Tokugawa Ieyasu sy posisie as regent vir Hideyoshi se seun, Toyotomi Hideyori, om politieke en militêre steun te verkry. Toe daar in 1600 'n ope oorlog uitbreek, het hy teenstanders in die Slag van Sekigahara verslaan. In 1603 het hy self die geweer aangestel en die Tokugawa-shogunaat by Edo (moderne Tokio) gevestig. Die Tokugawa-shogunaat het 'n verskeidenheid maatreëls ingestel om die daimyo te beheer, waaronder die sankin kōtai, 'n beleid wat vereis dat elke daimyo elke ander jaar in Tokio moet woon en sy onmiddellike familie in Tokio as gyselaar moet laat. Die sosiale bestel is amptelik gevries, en mobiliteit tussen die vier klasse krygers, boere, ambagsmanne en handelaars was verbode. Die gevolglike stelsel van semi-outonome domeine onder die sentrale gesag van die Tokugawa-shogunaat het langer as 250 jaar geduur. Onder die Tokugawa-shogunaat het Japan interne vrede, politieke stabiliteit en ekonomiese groei geniet.
Beleid van afsondering (Sakoku)
In 1639 het die Tokugawa-shogunaat die isolasionis geïnisieer sakoku ('geslote land') beleid wat die twee en 'n halwe eeu van die Edo-periode strek. Die bestudering van Westerse wetenskappe, bekend as rangaku, gedurende hierdie periode voortgesit deur kontak met die Nederlandse enklave by Dejima in Nagasaki. Die Edo-periode het ook aanleiding gegee kokugaku, of letterlik 'nasionale studies', die studie van Japan deur die Japannese self. Besef dat die werk van Katolieke sendelinge die koloniale uitbreiding van Spanje en Portugal in Asië vergemaklik het, het die Tokugawa-shogunaat Christelike sendelinge as 'n bedreiging vir hul bewind begin beskou. Die geskatte aantal Christengelowiges was ongeveer 400,000 uit die geskatte bevolking van 12-15 miljoen rondom die begin van die Edo-periode. Alhoewel 'n gevierde teregstelling van 26 Christene onder Toyotomi Hideyoshi al in 1597 plaasgevind het, het die Tokugawa-bewind sy geheel-en-al-die-ineenstorting begin en die Christendom feitlik uitgewis Kakure Kirishitan ('Verborge Christene'), wat ondergronds gegaan het. In die 1630's het 'n reeks van drie dekades buitelanders uit Japan amptelik uitgesluit en Japannese onderdane verbied om van oorsee te reis of terug te keer. Slegs 'n handjievol Chinese en Nederlandse handelaars mag steeds handel dryf deur die suidelike hawe van Nagasaki.
Die enigste werklike uitsondering op die afsonderingsbeleid gedurende die Edo-tydperk was Korea. Dit het beteken dat Korea die enigste nasie was met wie Japan 'n diplomatieke verhouding gehad het. Na Japan het Korea 'n groep van honderde afgevaardigdes gestuur, gebel Tongshinsa (Tsushinshi in Japannees, "gesante van kommunikasie"), twaalf keer van 1607 tot 1811. Die eerste drie keer is vreedsame samesprekings gevoer en Koreaanse gevangenes geneem uit die inval van Toyotomi Hideyoshi na Korea in 1592 en 1597. Hierdie vreedsame, diplomatieke verhouding het ook die kulturele uitruil tussen die twee lande versterk.
Verswakking van die Tokugawa Shogunate
Gedurende die laat agtiende en negentiende eeu het verskeie oneffektiewe pogings tot fiskale hervorming deur die regering nie die finansiële laste van die samoerai-klas verlig nie. Benewens finansiële probleme en samurai wat ontevrede was, moes die regering talle boorde-opstande in die laaste drie dekades van die Tokugawa-shogunaat hanteer. Op 8 Julie 1853 het Commodore Matthew Perry en die "Black Ships" van die Amerikaanse vloot in die Edo-hawe aangekom met die opset om die opening van Japan tot buitelandse handel te dwing. Toe hulle op 31 Maart 1854 terugkeer, het Japan die Konvensie van Kanagawa onderteken, en is spoedig gedwing om soortgelyke verdrae met ander Westerse lande soos Brittanje, Rusland en Frankryk te onderteken. Al hierdie verdrae was sogenaamde 'ongelyke verdrae', wat Japan verbied het om doeane op buitelandse produkte te hef en ook hierdie Westerse lande toegelaat het om hul buite-egtelike karakter te hê. Die bedreiging van buitelandse ineenstorting, tesame met huishoudelike onrus en onstabiliteit, het baie edeles en jong samoerai oortuig dat direkte imperiale heerskappy herstel moet word om Japan te verenig en te beskerm.
Samurai van die Satsuma-stam gedurende die Boshin-oorlog, omstreeks 1867.
Die kragtige suidwestelike tozama-domeine van Choshu en Satsuma het druk op die Tokugawa-regering uitgeoefen. Hulle het 'n alliansie met amptenare van die keiserlike hof gesluit en die samewerking van die jong keiser Meiji, wat die afskaffing van die tweehonderd jaar oue Shogunate verklaar het, gesluit. Militêre bewegings deur imperiale magte en partydige geweld in Edo het daartoe gelei dat Tokugawa Yoshinobu, die sittende shogun, 'n militêre veldtog van stapel gestuur het om beslag te lê op die keiserhof in Kyoto. Van 1868 tot 1869 word die Boshin-oorlog (戊辰 戦 争, Boshin Sensō, 'oorlog van die jaar van die draak') geveg tussen magte van die regerende Tokugawa-shogunaat en diegene wat politieke mag aan die keiserlike hof wou teruggee. Die militêre gety het vinnig gedraai ten gunste van die kleiner, maar relatief gemoderniseerde imperiale faksie, en na 'n reeks gevegte wat uitloop op die oorgawe van Edo, het Yoshinobu self oorgegee.
Die vestiging van 'n regering rondom die keiser het gelei tot wesenlike veranderinge in die politieke en sosiale struktuur van Japan. Bekend as die "Meiji-restourasie" (明治 維新), Meiji Ishin, revolusie, of vernuwing, Dit het plaasgevind gedurende 'n periode van drie jaar van 1866 tot 1869. Verskeie gebeure is aangewys as die einde van die Meiji-restourasie, waaronder die Satsuma-rebellie (Seinan Sensō) in 1877, die opening van die dieet in 1885, of die amptelike afkondiging van die grondwet in 1889. Westerse styl, regterlike en militêre instellings, is ingestel. In 1882 word 'n parlementêre stelsel na die Britse parlement volgens Ito Hirobumi geïnisieer as die eerste premier