Gelukkig hoef 'n Christen nie belangrik te wees nie. Hy kan maar gering wees voor God en die mense! Daarom het hy homself nooit anders gesien as 'n geringe dienaar van sy Heer nie! Dit het nie saak gemaak waar die beskikking van die Here hom gebring het nie, of watter fase hy betree het nie. Hy was dwarsdeur sy lewe onvermoeid betrokke by die verkondiging van die evangelie aan groepe en individue wat nie so bevoorreg was om soos hy onder die geklank van die Woord te lewe nie.
Reeds op skool het hy gehelp met sendingwerk en het hy ook begin Tswana leer. 'n Keer of twee moes hy ook Tswana gebruik om die Woord te verkondig. In sy B.A.-jare het hy Sotho geleer en betrokke gewees by die studentesend-ingvereniging. Sy betrokkenheid is voortgesit in die vier jaar toe hy deeltyds klasgegee het en Honneursgrade in albei die Bybeltale verwerf het. Hy het vir die grootste deel van sy eerste verblyf op Kovsies op die sendingbestuur gedien.
As 'n mens na sy curriculum vitae kyk is hy 'n doodgewone student en akademikus wat 45 jaar gelede as eerste jaar by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat aangemeld het vir sy B.A. Admissie om hom te bekwaam as sendeling. Die Here beskik dit so dat hy 'n aanleg vir veral antieke tale het en die Nuwe-Testamentiese ontsluiting van die prediker uit die Ou Testament as teologiese stokperdjie het. Dit dui op 'n manier dan die eerste voltooide kring van areas aan waarin hy wens na sy aftrede hom besig te hou: om prakties betrokke te wees by die prediking veral om verantwoord Nuwe-Testamenties-Christologies die Ou Testament te ontsluit. Sedert sy studiejare onder prof. P.A. Verhoef was dit een van sy groot belangstellings.
Binne hierdie tweede kring het die Goeie Vader ook 'n derde kring beskik: sy studie 33 jaar gelede in Duitsland was as ongetroude. Byna 30 jaar gelede het God beskik dat sy pad sou kruis met dié van Dorothy Mallandain. Hy het die ervaring gehad dat God as't ware met sy eie hand sy bruid en liefde na hom sou lei, en het hulle twee saam nou 'n wonderlike tyd van verryking gehad, as die nadering van sy aftrede, maar veral as 'n gesamentlike nadenke oor die sin van Hooglied, daar in Europa. By die laaste dosentebiduur by hul aan huis het hy vir sy kollegas gesê dat hy die Goeie Vader dank vir die rykdom in sy lewe wat nie rykdom is wat die belastinggaarder belas nie, maar die rykdom van 'n vervulde lewe vol van die vreugdes van die goeie gawes en 'n vervulde lewe wat God oor sy pad gebring het. Dit is louter genade soos hy vir die studente gesê het, by die laaste biduur wat hy vir die studente gelei het. Daarom, al sou niemand meer weet dat sy voetstappe deur die Universiteit van die Vrystaat gegaan het nie, staan hy nog steeds vol dankbaarheid dat God hom gelei en gebring het waar sekere mense hom nie wou gehad het nie.
Dwarsdeur sy lewe was die Kerk die ruimte waarbinne hy wou werk en dit was hom gegun. In een opsig was hy in die koue gelaat: hy was vir 23 jaar 'n proponent, selfs as dosent onder toesig van die kuratorium. Selfs toe die Algemene Sinode op die tentmakersleraars besluit het en die koppeling van dosente aan gemeentes, en Proff. P.J. Strauss en S.A. Strauss dit as 'n weg vir hom aangewys het, was dit 'n baie moeilike pad. Hy het die indruk gekry dat dit makliker was vir leraars wat by Sanlam en Toyota hulle eerste beroep beoefen het as vir hom wat in die akademie gestaan het. Na baie moeite is hy eindelik toegelaat om as leraar van sy gemeente Universitasrif beroep te word en in 1999 georden en bevestig te word.
Sy dank aan die Goeie Vader, ds. W.A. Badenhorst en die Kerkraad dat hy ook hierdie kring wat naby aan sy hart gelê het, kon voltooi.