Amerikaners kan $ 1 triljoen bespaar oor 10-jaar deur infrastruktuur te finansier deur banke wat deur die owerheid besit word, soos dié wat lankal in Noord-Dakota bedryf is.
President Donald Trump het belowe om Amerika se lughawens, brûe, tonnels, paaie en ander infrastruktuur te herbou, wat beide demokratiese en Republikeine moet saamstem. Die land benodig 'n volle $ 3 triljoen in infrastruktuur oor die volgende dekade.
Die $ 1 triljoen plan onthul deur Trump se ekonomiese adviseurs maak staat op openbare-private vennootskappe, en private-ekwiteitsmaatskappye is besig om hierdie loodgieterbeleggings aan te pak. In die tipiese private-ekwiteit-waterooreenkoms, byvoorbeeld, hoër gebruikers tariewe help die maatskappye jaarlikse opbrengste van oral van 8 tot 18 persent verdien - meer as wat 'n gereelde winsgewende watermaatskappy kan verwag. Maar die prys kan as 'n onbeskofte verrassing vir plaaslike belastingbetalers kom.
Private ekwiteitsbelegging genereer nou 'n gemiddelde opbrengs van ongeveer 11.8% per jaar op 'n 10-jaar basis. Vir infrastruktuurbelegging word daardie winste gemaak op tol en fooie wat deur die publiek betaal word. Selfs by eenvoudige rente, wat die koste aan die publiek bied om $ 1 triljoen in infrastruktuurprojekte teen $ 1.18 triljoen te finansier, meer as verdubbeling van die koste. Stede maak dikwels hierdie wanhopige transaksies omdat hulle swaar in skuld is en die reëling kan hulle kontant aan die voorkant gee. Maar as 'n 2008-verslag oor die regering se aanspreeklikheidskantoor gewaarsku het, is daar geen 'gratis' geld in publieke-private vennootskappe nie. 'Plaaslike inwoners hou op om die blad op te tel.
Daar is 'n meer koste-effektiewe alternatief. Die konserwatiewe staat van Noord-Dakota is befondsing van infrastruktuur deur die staatsbeheerde Bank van Noord-Dakota (BND) by 2% jaarliks. In 2015, die wetgewer van Noord-Dakota het 'n BND Infrastruktuur leningsfonds ingestel wat $ 50 miljoen in fondse beskikbaar gestel het vir gemeenskappe met 'n bevolking van minder as 2,000 en $ 100 miljoen beskikbaar vir gemeenskappe met 'n bevolking groter as 2,000. Hierdie lenings het 'n 2% vaste rentekoers en 'n termyn van tot 30 jaar. Die opbrengs kan gebruik word vir die nuwe konstruksie van water- en behandelingsaanlegte, riool- en waterlyne, vervoerinfrastruktuur en ander infrastruktuur moet nuwe groei in 'n gemeenskap ondersteun.
As die Trump $ 1 triljoen-infrastruktuurplan op 2% oor 10-jare befonds is, sal die rentetabelle tot slegs $ 200 miljard, byna $ 1 triljoen minder as die $ 1.18 triljoen, wat deur private ekwiteitsbeleggers verwag word, kom. Nie net kan inwoners $ 1 triljoen oor 10-jare bespaar op tol en fooie nie, maar hulle kan belasting bespaar, aangesien die rente na die regering sal terugkeer, wat die bank besit. In effek sal die lenings wees byna rentevry aan die regering.
Nuwe Geld vir Plaaslike Ekonomieë
Wetgewers in kontantgegradeerde gemeenskappe sal waarskynlik beswaar maak, "Ons kan nie bekostig om ons inkomste te leen nie. Ons benodig hulle vir ons begroting. "Maar banke leen nie hul deposito's nie. Hulle maak eintlik nuwe geld in die vorm van bankkrediet wanneer hulle lenings maak. Dit beteken dat lenings vanuit sy eie bank nie net rentevry vir die plaaslike regering is nie, maar eintlik nuwe geld vir die plaaslike ekonomie skep.
Soos ekonome by die Bank van Engeland erken het in 'n Maart 2014-verslag getiteld "Geldskepping in die Moderne Ekonomie", Is die oorgrote meerderheid van die geldvoorraad nou deur banke geskep wanneer hulle lenings maak. Die skrywers het geskryf:
Die realiteit van hoe geld vandag geskep word, verskil van die beskrywing wat in sommige ekonomiese handboeke voorkom: In plaas daarvan dat banke deposito's ontvang wanneer huishoudings spaar en dan uitleen, banklenings skep deposito's. . . . Wanneer 'n bank 'n lening maak, skep dit gelyktydig 'n ooreenstemmende deposito in die lener se bankrekening, waardeur nuwe geld geskep word. [Klem bygevoeg.]
Geld is nie vas en skaars nie. Dit is "elasties": dit word geskep wanneer lenings gemaak en geblus word wanneer hulle afbetaal word. Die BOE-verslag het gesê dat private banke nou op hierdie manier byna 97 persent van die geldvoorraad skep.
Richard Werner, voorsitter van Internasionale Bankwese aan die Universiteit van Southampton in die Verenigde Koninkryk, beweer dat om broodnodige nuwe geld in plaaslike ekonomieë te kry, eerder as om te leen van private beleggers wat nie die geld kan skep wat hulle leen nie, regerings moet van banke leen, wat geld skep in die vorm van deposito's wanneer hulle lenings maak. En om daardie geld rentevry te kry, moet 'n regering van sy eie bank leen, wat die rente aan die regering gee.
Behalwe Noord-Dakota, is baie ander state en stede nou besig om die openbare bank opsie te verken. Uitvoerbaarheidstudies wat op beide staats- en plaaslike vlakke gedoen is, toon dat klein ondernemings, indiensneming, laekoste-lenings, bekostigbare behuising en groter ekonomiese stabiliteit sal voortspruit uit die behoud van plaaslike openbare dollars uit die wêreldwye bankkasino's en in die plaaslike gemeenskap. Wetgewing vir openbare banke word aktief nagestreef in die Washington State, Michigan, Arizona, Philadelphia, Santa Fe, en elders. Phil Murphy, die voorlopige demokratiese kandidaat vir die goewerneur van New Jersey, is baseer sy platform Op 'n staatsbeheerde bank, wat hy sê, kan die nodige infrastruktuur en ander projekte befonds word.
Nuwe geld vir 'n federale infrastruktuurprogram
Wat van befondsing van 'n federale infrastruktuurprogram met rentevrye geld? Tim Canova, professor in reg en openbare finansies aan die Nova-suidoostelike universiteit, argumenteer dit Die Federale Reserweraad kan 'n nasionale infrastruktuurbank met geld op sy boeke genereer as "kwantitatiewe verslapping." (Canova noem dit "kwalitatiewe verligting" - sentrale bankgegenereerde geld wat eintlik in die reële ekonomie kom.) Die Federale Reserweraad kan aandele koop , of as gewone voorraad, voorkeurvoorraad of skuld, óf in 'n nasionale infrastruktuur bank of in 'n stelsel van staatsbeheerde banke wat infrastruktuur in hul state befonds. Dit kan gedoen word, sê Canova, sonder om belasting te verhoog, wat bydra tot die federale skuld of hiperinflaterende pryse.
Nog 'n alternatief is voorgestel in 2013 deur die Amerikaanse senaat Bernie Sanders en die Amerikaanse Rep. Peter DeFazio. hulle genoem 'n nasionale infrastruktuur bank gefinansier deur die US Postal Service (wat basiese bankdienste van 1911 tot 1967 verskaf het). Met poskantore in byna elke gemeenskap het die USPS die fisiese infrastruktuur vir 'n stelsel van nasionale openbare banke. In die Sanders / DeFazio-plan sal deposito's belê word in staatseffekte wat gebruik word om infrastruktuurprojekte te finansier. Behalwe vir die finansiering van infrastruktuur sonder om belasting te hef, kan die plan die USPS selfvertroue bewaar, terwyl bankdienste vir die een in vier huishoudings wat onbanklik of onbanklik is, verskaf.
Die afhanklikheid van duur private kapitaal vir die finansiering van openbare behoeftes het beperkte munisipale groei en verminderde openbare dienste, terwyl die toekomstige geslagte met onvolhoubare skuld omgeskakel word. Deur die onnodige koste van die omskakeling van openbare dollars in winste vir private-ekwiteitsbelange te elimineer, kan die owerheid in die besit van die publiek die eienaarskap van sy infrastruktuur behou, terwyl die koste bykans half verlaag word.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe om Amerikaanse infrastruktuurkoste in die helfte te sny