Hierdie was die afgespreekte kodegesprek waarmee Enrico Fermi en sy span wetenskaplikes in 1942 vir Washington laat weet het dat die wêreld se eerste Kernreaktoreksperiment 'n sukses was. Hulle reaktor, wat bestaan het uit 6 ton natuurlike Uraanmetaal, 24 ton Uraanoksied en 'n matrys van grafietblokke, het om 15h25 op 2 Desember 1942 vir die eerste keer kritiek geraak. Dit was opgerig onder 'n pawiljoen op die sportgronde van die Chicago se Universiteit. Hierdie reaktor het sowat 0,5 watt termiese energie gelewer en vir kort tydjies selfs soveel as 200 watt.
Gelyklopend hiermee, maar op 'n veel groter skaal, was die reuse Manhatten-projek aan die gang, wat die daarstelling van 'n kernwapen ten doel gehad het. Reusagtige somme geld, asook die beste mannekrag in die VSA is aangewend om vier basiese probleme op te los:
Teen die jaar 1944 het ontwikkeling reeds so ver gevorder dat die ontwikkeling van vyf tipes Kernreaktore vir elektrisiteitsopwekking ondersoek is. Uiteindelik is ook vyf klein demonstrasiereaktore gebou om hierdie konsepte te bewys. Hierdie konsepte het ingesluit 'n kweekreaktor, 'n hoë temperatuur Helium-verkoelde reaktor, 'n vinnige kweekreaktor met Plutonium- brandstof, 'n homogene reaktor met brandstof wat sou bestaan uit 'n oplossing van Uraansoute en 'n gesmelte metaalreaktor waar 'n Natrium-Kalium allooi as koelmiddel gebruik is.
In 1946 het die VSA-kongres die Mc Mahon-wet aanvaar wat die beheer oor die Kernbedryf uit die VSA-leër se hande geneem en aan die Atomic Energy Commission (AEC) gegee het, wat deur dié wet tot stand gekom het. Kernkrag het onder hierdie wet steeds geheim gebly en die private industrie se rol was bloot dié van kontrakteurs vir die AEC. Die AEC het toe ernstige aandag begin gee aan die oprigting van twee reaktore by Idaho Falls in die staat Idaho, naamlik 'n materiaaltoetsreaktor (MTR) en 'n eksperimentele kweekreaktor (EBR 1).
Die VSA-vloot was op hierdie stadium reeds 'n geruime tyd besig om ondersoek in te stel na die moontlikheid om kernkrag aan te wend vir duikbootaandrywing. In Junie 1946 word 'n span van agt persone aangestel onder leiding van 'n baie dinamiese leier, Kaptein H G Rickover om die werkbaarheid van dié konsep te bewys. Hulle was baie geïnteresseerd in 'n konsep voorgestel deur Alvin Weinberg (latere Direkteur van Oak Ridge National Laboratory), wat water onder hoë druk as moderator en koelmiddel vir die reaktor voorgestel het. In 1948 pak hulle die eerste duikbootreaktorkonstruksieprojek aan by die Argonne National Laboratory, met Westinghouse as die primêre kontrakteur.
Die vloot en Westinghouse het gesamentlik 'n landgebasseerde prototipe van 'n duikbootreaktor in 'n fop-duikbootrompseksie gebou. Die sukses van die konsep is daarna dramaties bewys toe Kaptein Rickover en sy span 'n gesimuleerde ondersese reis oor die Atlantiese Oseaan deurgemaak het, waartydens die reaktor baie goed presteer het. Daar is toe begin met die inbou van 'n identiese reaktor in die VSA se eerste duikboot, die Nautilus, wat op 17 Januarie 1955 die skeepswerf verlaat het. Hierdie skouspelagtige sukses het die drukwaterreaktor 'n voorsprong bo die ander reaktortipes gegee. Die voorsprong is verder vergroot toe Rickover in 1953 aan Westinghouse die opdrag gegee het om die aandrywing van vliegdekskepe m.b.v. kernreaktore te ondersoek.
Een van die groot deurbrake in die veld het gekom toe die Jersey Central Power and Light Company van New Jersey in Februarie 1963 hulle sogenaamde Oyster Creek-verslag gepubliseer het. Hierdie was 'n gedetaileerde koste-analise wat bewys het dat 'n kernreaktor op ekonomiese gronde vir hulle volgende kragstasie die beste keuse sou wees. Hierdie verslag het 'n fenomenale invloed gehad aangesien in die daaropvolgende jare 'n groot aantal reaktore bestel is, sodat teen die einde van 1972 'n totaal van 160 aanlegte bestel of in bedryf was.
Aangesien die owerhede besef het dat 'n kernreaktorongeluk ernstige gevolge vir die bevolking van 'n streek kon hê , is verskeie studies deur die AEC gedoen om die gevolge van so 'n moontlike ongeluk te ondersoek. 'n Vroeë studie van Brookhaven National Laboratory (1957) onder die titel "Theoretical Possibilities and Consequences of Major Accidents in Large Nuclear Power Plants" het gepoog om 'n boonste limiet vir die gevolge van so 'n ongeluk vas te stel. Hierdie studie was egter slegs gebasseer op 'n klein aantal militêre reaktore wat in bedryf was, en het ook nie enige voorkoms waarskynlikhede in ag geneem nie. In 1972 het die AEC die sogenaamde "Reactor Safety Study" onder leiding van Professor N C Rasmussen van MIT aan die gang gesit om op 'n meer wetenskaplike basis realistiese afskattings van die waarskynlikheid en gevolge van kernreaktorongelukke te verkry. Hierdie verslag is in 1974 gepubliseer en het 'n baie groot invloed op die kernbedryf uitgeoefen. Hierin is getoon dat die kernsmelt-scenario nie noodwendig 'n ongeluk met groot gevolge vir die publiek beteken het nie. Daarby was die voorkomswaarskynlikheid hiervan so klein dat ander, minder ernstige ongelukke, maar met hoër voorkomswaarskynlikhede, soos byvoorbeeld 'n klein breuk in die primêre verkoelstelsel, baie belangriker geag behoort te word.
Hierdie ongeluk het 'n histerie wêreldwyd laat losbreek wat 'n impak gehad het wat veel groter was as wat die ongeluk geregverdig het. Veranderinge is aan die lisensiëringsstandaarde aangebring en 'n baie groter klem het gekom op die analise en simulasie van reaktoroorgangsverskynsels. Veral die kleinbreuk koelmiddelverliesongeluk is tot satwordens toe ontleed. Openbare druk teen die gebruik van kernkrag het hierna in die VSA so toegeneem dat die hele bedryf in 'n bestaanskrisis gedompel is.
Ten spyte van hierdie terugslae was die VSA die land met die meeste kernkragreaktore en die land wat die meeste elektrisiteit m.b.v. kernkrag opwek. Hierin het die DWR 'n belangrike rol gespeel. Verskeie partye is tans in die VSA besig om ontwerpstudies uit te voer ten einde kleiner en meer veilige ligte water reaktore die lig te laat sien. Dit sal hopelik 'n bydrae maak om die toekomsverwagting van die kernreaktorbedryf weer te herstel.