KARL MARX OOR GODSDIENS AS DIE OPIUM VAN DIE MENSE - ATEÏSME EN AGNOSTISISME - 2022
Karl Marx oor godsdiens as die opium van die mense
Karl Marx is beroemd of miskien berug omdat hy geskryf het dat "godsdiens die opium van die mense is" (wat gewoonlik vertaal word as "godsdiens is die opiaat van die massas"). Mense wat niks anders van hom weet nie, weet waarskynlik dat hy dit geskryf het, maar ongelukkig verstaan ​​min wat hy bedoel het, want so min van diegene wat vertroud is met die aanhaling het enige begrip van die konteks. Dit beteken dat soveel mense 'n beduidende verwronge indruk het van wat Marx oor godsdiens en godsdienstige geloof gedink het.
Die waarheid is dat, hoewel Marx baie krities teenoor godsdiens was, hy ook op sommige maniere simpatiek was.
Godsdiens en onderdrukking
Karl Marx skryf in Critique of Hegel's Philosophy of Right:
Godsdienstige nood is terselfdertyd die uitdrukking van werklike nood en die protes teen werklike nood. Godsdiens is die sug van die onderdrukte wese, die hart van 'n hartelose wêreld, net soos dit die gees van 'n geeslose situasie is. Dit is die opium van die mense. Die afskaffing van godsdiens as die illusiewe geluk van die mense is nodig vir hul ware geluk. Die eis om die illusie oor die toestand daarvan op te gee, is die vraag om 'n toestand op te gee wat illusies benodig.
Gewoonlik kry ons 'bogenoemde teksgedeelte' godsdiens is die opium van die mense (sonder ellipse om aan te dui dat iets verwyder is). Soms is "Godsdiens is die sug van die onderdrukte wese". As u dit vergelyk met die volledige kwotasie, is dit duidelik dat daar baie meer gesê word as waarvoor die meeste mense bewus is.
In die bogenoemde aanhaling sê Marx dat godsdiens die doel is om illusoriese fantasieë vir die armes te skep. Ekonomiese realiteite verhinder hulle om ware geluk in hierdie lewe te vind, en godsdiens vertel hulle dat dit in orde is, omdat hulle ware geluk in die volgende lewe sal vind. Alhoewel dit 'n kritiek op godsdiens is, is Marx nie simpatiek nie: mense verkeer in die nood en godsdiens bied troos, net soos mense wat liggaamlik beseer is, verligting kry van opiatiese middels.
Die aanhaling is dan nie so negatief soos wat die meeste uitbeeld nie (ten minste oor godsdiens). Op sommige maniere is selfs die effens uitgebreide aanhaling wat mense kan sien, 'n bietjie oneerlik, want om te sê "Godsdiens is die sug van die onderdrukte wese ..." laat die bykomende stelling dat dit ook die 'hart van 'n hartelose wêreld' is, doelbewus uit. "
Wat ons het, is 'n kritiek op die samelewing wat harteloos geword het eerder as van godsdiens wat probeer om 'n bietjie troos te bied. 'N Mens kan argumenteer dat Marx 'n gedeeltelike validering van godsdiens aanbied deurdat hy die hart van 'n hartelose wêreld probeer word. Vir al sy probleme maak godsdiens nie soveel saak nie. Dit is nie die werklike probleem nie. Godsdiens is 'n stel idees, en idees is uitdrukkings van materiële realiteite. Godsdiens en geloof in gode is 'n simptoom van 'n siekte, nie die siekte self nie.
Tog sou dit 'n fout wees om te dink dat Marx onkrities is ten opsigte van godsdiens dit kan probeer om hart te lewer, maar dit misluk. Vir Marx lê die probleem in die voor die hand liggende feit dat 'n opiatmedikasie nie 'n liggaamlike besering kan oplos nie dit help net om pyn en lyding te vergeet. Verligting van pyn kan tot op 'n stadium goed wees, maar net solank u ook probeer om die onderliggende probleme wat die pyn veroorsaak, op te los. Net so maak godsdiens nie die onderliggende oorsake van mense se pyn en lyding reg nie, dit help hulle om te vergeet hoekom hulle swaarkry en laat hulle uitsien na 'n denkbeeldige toekoms wanneer die pyn ophou.
Nog erger, hierdie "dwelm" word toegedien deur dieselfde onderdrukkers wat in die eerste plek verantwoordelik is vir die pyn en lyding. Godsdiens is 'n uitdrukking van meer fundamentele ongelukkigheid en simptoom van meer fundamentele en onderdrukkende ekonomiese werklikhede. Hopelik sal die mens 'n samelewing skep waarin die ekonomiese toestande wat soveel pyn en lyding veroorsaak, uitgeroei word en die behoefte aan strelende medisyne soos godsdiens sal ophou. Uiteraard is daar nie 'n hoop op so 'n gebeure vir Marx nie, want die geskiedenis van die mensdom lei onvermydelik daarheen.
Marx en godsdiens
Ten spyte van sy ooglopende afkeer en woede teenoor godsdiens, maak Marx dus nie godsdiens die primêre vyand van werkers en kommuniste nie, ongeag wat die 20ste-eeuse kommuniste moontlik sou gedoen het. As Marx godsdiens as 'n ernstiger vyand beskou het, sou hy meer tyd daaraan bestee het in sy geskrifte. In plaas daarvan fokus hy op ekonomiese en politieke strukture wat in sy gedagtes gedien het om mense te onderdruk.
Om hierdie rede kan sommige Marxiste simpatiek wees teenoor godsdiens. Karl Kautsky het in sy boek Foundations of Christianity geskryf dat die vroeë Christendom in sommige opsigte 'n proletariese rewolusie teen bevoorregte Romeinse onderdrukkers was. In Latyns-Amerika het sommige Katolieke teoloë Marxistiese kategorieë gebruik om hul kritiek op ekonomiese onreg te stel, wat gelei het tot 'bevrydingsteologie'.
Marx se verhouding met en idees oor godsdiens is dus veel meer ingewikkeld as wat die meeste besef. Marx se ontleding van godsdiens het gebreke, maar ondanks hulle is sy perspektief die moeite werd om ernstig op te neem. Spesifiek argumenteer hy dat godsdiens nie soseer 'n onafhanklike "ding" in die samelewing is nie, maar eerder 'n weerspieëling of die skepping van ander, meer fundamentele "dinge" soos ekonomiese verhoudings. Dit is nie die enigste manier om na godsdiens te kyk nie, maar dit kan 'n interessante beligting gee vir die sosiale rolle wat godsdiens speel.
Godsdienstige Sienings : Karl Marx oor godsdiens as die opium van die mense © 2019. All Rights Reserved.