Anatoliese Votive Stele wat Kakasbos wys (3D -prent) - Inligting
Anatoliese Votive Stele wat Kakasbos vertoon
Stele votive, Smyrna (Klein-Asië, mod. Turkye), 2de-3de CE, kalksteen, wat Kakasbos uitbeeld, Anatoliese god-ruiter wat die klub dra.
Musée d'Art et d'Histoire (Musée du Cinquantenaire, Brussel, België).
Gemaak met 150 foto's met Zephyr3D Lite van 3DFlow.
Vir meer opdaterings, oorweeg dit om my op Twitter te volg by @GeoffreyMarchal. (https://twitter.com/GeoffreyMarchal)
Anatoliese Votive Stele wat Kakasbos vertoon - Geskiedenis
lesing 3 - buitelyn
Neolitiese - vervolg
"Megalitiese" kultuur kulmineer in Stonehenge:
Opkoms van godsdiens met die konsep van lewe na die dood - begraafplase:
Clava Cairns - Historiese omgewing Skotland
Neolitiese begrafnis Cairns - Google Scholarly Article Search
Die koms van sonaanbidding, sterrekunde
& quotSonsteen& quot - meer by
Voortgesette skeiding van die rolle "Sjamaan" en "Kunstenaar",
uiteindelik het die kunstenaar na Craftsman oorgedra en 'n duidelike Priesterklas geskep.
Die neolitiese era - Menslike reis
Junie 2011: Die geboorte van godsdiens - National Geographic
Jerigo - c. 7000 vC
Jerigo - Neolitiese toring
Gepleisterde skedel van Jerigo
Catul Huyuk c. 7000 - 6500 v.C. - (Pre-Hetitiese Anatoliër) groter stad - handel met Jerigo.
Pre-Hetitiese Anatoliese bronsbeeld c. 2100 v.C.
(Ma en kind 8 & quot)
Aug. 2002: Anatoliese kuns en argitektuur - Ensiklopedie Brittanica
Mesopotamië - Sumer, Akkad, Babilonië:
Tablet, sogenaamde 'Blau Monument', (6,25 & quot)
Standbeeld van die Sumeriese aanbidder
(11 & quot, gips 'vroeë dinastie')
Sargon se dogter Enheduanna
was 'n digteres wat in kuns uitgebeeld word
- klik hier vir 'n artikel
Stele van Hammurabi (Babiloniese koning)
(7 '4.5 & quot Basalt) 1790 v.C.
Uiters belangrik in die geskiedenis van die reg en beskawing,
Die Stele van Hammurabi is ook belangrik in die geskiedenis van portretkuns.
Hier word gesien hoe die leier sy goddelike gesag ontvang om uit Shamash te regeer.
Die moderne konsep van 'n 'portret' is nog eeue weg:
hoofsaaklik heersers, op hierdie tydstip in die geskiedenis wat nog steeds met goddelikheid verband hou,
word uniek uitgebeeld in kuns.
Generalisering van soldate, slawe, ens. Word gewoonlik in groepe aangebied:
slegs die belangrikste individue word formeel uitgebeeld in hierdie era.
Anatoliese Steles - toon 'formalisering' in uitbeeldings van heersers wat tipies is vir hierdie era:
'N Anatoliese begrafnisstele in 'n antiekwinkel in Sevilla, Spanje - Academia.edu
Assiriër, Tell Ahmar, Sirië - c. 880 v.C.
Nimrud -verligtingspaneel - Die Metropolitan Museum of Art
Vroeë Sikladiese kuns en kultuur - Metropolitan Museum of Art
Cycladiese beeldhouwerk - Antieke geskiedenis ensiklopedie
Sikladiese kuns - Wikipedia
"Innoverende oorlogvoering in Alexander se verowering van Asië"
Teen die tyd van Alexander se veldtogte teen die Achaemenidiese ryk was huursoldate wyd gebruik in die klassieke wêreld. Beide Masedonië en Persië het gebruik gemaak as huurmanne, en het dit op verskillende maniere gedoen, beide op en buite die slagveld. Watter impak het hierdie huursoldate op die slagvelde, indien enige? Beïnvloed die gespesialiseerde troepetipes die algehele prestasie van elke leër tydens die geveg? Word die teenwoordigheid van gespesialiseerde huursoldate 'n katalisator vir die interne ontwikkeling van die tipe troepe om die behoefte aan huursoldate te vermy?
Aan die einde van die vierde eeu was militêre innovasie '' veranderende '', wat groot ontwikkelings in operasionele en taktiese uitvoering van oorlog moontlik gemaak het. Het die huursoldate -bevelvoerders, of die beskikbaarheid van enige gespesialiseerde troepetipes, bygedra tot die atmosfeer van suksesvolle 'gekombineerde wapenoorlogvoering', wat so effektief op die slagveld was?
'N Ontleding van die veldtog van die val van Tirus sal 'n ontleding moontlik maak van die verskillende skemas waarin beide kante huursoldate gebruik het om hul oorspronklike bronne aan te vul. Hierdie artikel sal help om 'n groter operasionele en strategiese prentjie te gee vir twee van die mees buigsame leërs van die antieke wêreld. Deur die gebruik en uitkomste van gevegte waarin huursoldate 'n rol speel, te ondersoek, hoop ek om die groter impak op operasionele en strategiese militêre denke te leer.
Die Anatoliese kultus van Sabazios (Lynn Roller)
¶1 In 1989 publiseer ek 'n artikel oor voorbeelde van soldervaasskildery wat nie-Griekse goddelikhede en kultusrituele illustreer. noot 1 Onder die stukke wat ek bespreek het, was 'n rooikop -krater op die solder van Spina, nou in Ferrara, met 'n toneel van twee sittende goddelikhede, een mannetjie en een wyfie, wat albei 'n offer van 'n phiale aanbied. nota 2 Die vroulike goddelikheid kan met sekerheid geïdentifiseer word as die Moeder van die gode, die Griekse Kybele, maar die manlike figuur bied meer 'n raaisel. Na 'n voorstel van Erika Simon, noot 3, het ek 'n identifikasie as Sabazios aangebied. Kort nadat hierdie artikel in druk verskyn het, het ek 'n brief van Eugene Lane ontvang wat my vertel het dat ek 'n vergissing was, ongeag wie hierdie goddelikheid was; dit was nie Sabazios nie. Soos gereeld die geval was met aangeleenthede wat oor die oostelike goddelikhede in die Griekse en Romeinse kultus handel, was hy reg en ek was verkeerd. Dit was my eerste kontak met professor Lane, maar dit was die begin van 'n lonende vereniging waaruit ek baie baat gevind het. Met die oog hierop wil ek die volgende opmerkings oor Sabazios lewer, met die hoop dat die geleerde wat soveel bygedra het tot ons begrip van hierdie goddelikheid in die antieke Mediterreense kultus, 'n paar oorspronklike punte daarin kan vind om sy belangstelling te stimuleer.
¶2 Sabazios is 'n godheid wat blykbaar bestaan ​​op die rand van die Griekse en Romeinse kultuspraktyk, oral getuig, maar nêrens heeltemal tuis nie. Sy oorsprong, sy plek in die antieke Mediterreense kultuspraktyk en sy karakter is wyd bespreek, met min konsensus. nota 4 Baie van die belangstelling in Sabazios het gefokus op vrae oor sinkretisme tussen sy kultus met dié van ander gode. 'N Paar van die meer vergesogte kenmerke van sinkretisme, soos die plasing van die oorsprong van Sabazios in aantekening 5 in die Thrakië of die foutiewe verband tussen Sabazios en die Judaïsme, is noot 6 grootliks gediskrediteer. Moderne besprekings oor Sabazios wat hom in 'n Helleense konteks plaas en fokus op die literêre bewyse uit Griekse en Romeinse bronne, lyk meer verstandig gegrond, aangesien hierdie bronne direkte inligting gee oor die posisie van Sabazios in die Griekse en Romeinse kultus. Boonop verwys ons na Sabazios in die Griekse wêreld op 'n vroeër datum as in Anatolië, 'n feit wat blykbaar groter gesag verleen aan die kommentaar van Griekse skrywers. Hierdie benadering het egter tot gevolg dat ons siening van die kultus van Sabazios beperk word tot 'n Griekse en Romeinse perspektief, en sodoende die god van sy plek in die Anatoliese kultus skei. As voorbeeld word Sabazios gereeld as 'n Frygiese goddelikheid beskou, hoofsaaklik omdat Aristofanes, wat die god in vier van sy toneelstukke noem, sy oorsprong aan Frygië toeskryf. noot 7 Tog is dit vanuit 'n Anatoliese perspektief 'n uiters problematiese aanname, aangesien daar geen bewyse is vir 'n ekwivalente godheid in Frigië aan die einde van die vyfde eeu v.G.J., die tyd toe Aristofanes van sy teenwoordigheid in Athene getuig. Daarom is my doel in hierdie artikel om die inligting uit Anatolië wat verband hou met die kultus van Sabazios te analiseer en te fokus op die plek van die god in die Anatoliese godsdienstige praktyk. Hieruit sal ons sien dat Sabazios baie tuis was in Anatolië, waar hy 'n manifestasie was van die belangrikste manlike goddelikheid, wat die Grieke en Romeine as Zeus geïdentifiseer het. Alhoewel sy kultus maar selde in Frigië getuig word, kom dit meer gereeld voor in ander streke van Wes -Anatolië, veral Lydia en Lycia, waar die aanbidding van die god en sy status in die Anatoliese kultus heel anders lyk as wat die Griekse bewyse voorstel. Kom ons kyk na die bronne oor die kultus van Sabazios uit Anatolië en probeer 'n beoordeling maak van die plek van die god in die godsdienstige praktyke van sy vaderland. Dan kan ons na die Griekse siening van Sabazios kyk en dit noukeuriger evalueer. So 'n analise sal help om die Helleense filter waarmee hierdie godheid beskou word, te verduidelik en verdere insig te gee in sy posisie in sowel die Anatoliese as die Griekse kultus.
¶3 Bewyse uit Anatolië oor die kultus van Sabazios word verskaf deur 'n reeks inskripsies wat toewydings aan die god opteken of sy kultus reguleer, dit word aangevul deur stem -reliëfs en beeldjies wat die god uitbeeld. Aangesien die inskripsies 'n langer en meer volledige verslag van die godskultus bied, word dit eers oorweeg. Ons kan begin met die vroegste voorbeeld, 'n interessante teks van Sardis. aantekening 8 In die eerste helfte van die tweede eeu nC word in die teks 'n dekreet aangeteken wat oorspronklik in die middel van die vierde eeu vC afgekondig is, waarskynlik tydens die bewind van Artaxerxes II. nota 9 Die dekreet open met 'n toewyding aan Zeus Bardates deur die Persiese satrap in Sardis. Die inhoud van die teks is 'n kultusregulasie wat die deelname aan die verborgenhede van die gode Sabazios, Angdistis en Ma uitdruklik verbied deur die neokoroi, die tempelbediendes, veral diegene wat verantwoordelik was vir die bekroning van die god en die uitvoering van vuur en reukwerk. nota 10 Zeus Bardates, Zeus the Law Giver in Persies, kan geïdentifiseer word met die hoof Persiese manlike god Ahura Mazda, en die bedoeling van die teks was blykbaar om te verhoed dat die aanbidding van Ahura Mazda deur plaaslike Anatoliese kultusse besmet word. noot 11 Deur die groepering van Sabazios saam met die kultusse van inheemse Anatoliese gode, veral Angdistis, 'n ander naam vir Matar, die Frigiese moedergodin en Ma, 'n Anatoliese god wat oorspronklik tuis was in Cappadocia, beklemtoon die teks Sabazios se Anatoliese oorsprong.
¶4 Die teks stel ook ander kwessies voor. Die Sardis -teks stel Sabazios voor as 'n aparte entiteit, apart van Zeus Bardates. Die doel van die besluit was moontlik om 'n groot Anatoliese manlike godheid van die belangrikste Persiese manlike godheid te onderskei en sodoende die Iraanse identiteit van Zeus Bardates ongeskonde te hou. Dit sal verdere implikasies hê as ons die daaropvolgende getuienis oor Sabazios hersien, aangesien die naam van die god, soos ons sal sien, gewoonlik as 'n bynaam van Zeus verskyn. Sou die Persiese goewerneur van Sardis bekommerd gewees het om te voorkom dat Zeus Bardates deur die plaaslike mense geassimileer word met 'n Anatoliese eweknie, 'n manlike godheid wat ook met Zeus kan identifiseer? nota 12
¶5 Hierdie voorstel word ondersteun deur 'n ander inskripsie van Sardis wat bewys lewer van die aanbidding van Sabazios daar. Die teks is 'n toewyding deur 'n priester van Sabazios met die naam Menophilos, uit die stam Eumeneis, aan koning Eumenes, en dit lyk waarskynlik dat dit verwys na Eumenes II van Pergamon, 197-159 v.G.J. nota 13 Die naam van die god word Sauazios gespel, 'n vorm wat ons in ander Anatoliese tekste sal ontmoet, en wat die plaaslike uitspraak van die naam heel moontlik kan weerspieël. Op die klip, 'n gaping met onseker afmetings voordat die woord Sauazios bestaan, en daar is aanneemlik voorgestel dat dit herstel moet word as Zeus Sa & ltb & gtazios. As dit korrek is, sal dit die vroegste bewys wees vir die identifisering van Sabazios met Zeus, 'n identifikasie wat prominent in Pergamon was en feitlik standaard sou word in latere Sabazios -tekste.
¶6 Die identifisering van Sabazios met Zeus word uitdruklik gemaak deur die volledige dokumentasie oor die kultus van Sabazios in Pergamon. nota 14 Twee briewe van Attalos III, albei geskryf in Oktober 135 VHJ, meld dat die kultus van Zeus Sabazios in 188 VH na Pergamon gebring is deur Stratonike, vrou van Attalos II en moeder van Attalos III. nota 15 Stratonike kom oorspronklik van Cappadocia, met die veronderstelling dat sy die god uit haar vaderland saamgebring het, dit versterk die argument vir Sabazios se Anatoliese wortels deur hom in 'n ander streek te plaas. Die hoofbeampte van die kultus van Zeus Sabazios was 'n lid van die koninklike familie, Athenaios, 'n neef van Attalos III, wat verder vereer is met die priesterskap van Dionysos Kathegemon, 'n ander kultus van belang vir die koninklike familie. nota 16 Vanweë die koninklike beskerming geniet die kultus van Zeus Sabazios 'n hoë status in Pergamon. In 135 vC is die godskultus op die Akropolis van Pergamon geplaas in die tempel van die belangrikste god van die stad, Athena Nikephoros, en hy word aangespreek as die mees geëerde godheid, die godheid wat by tye by gevaar gestaan ​​het. nota 17 Hy is vereer met opofferings en optogte en raaisels wat vir hom uitgevoer is namens die stad, πρὸ πόλεως. nota 18 Zeus Sabazios was slegs een vorm van Zeus, wat verskil van die Zeus wat by die Pergamon -altaar aanbid is, maar tog duidelik 'n belangrike teenwoordigheid in die stad was. Sabazios was ook die ontvanger van 'n privaat kultus in Pergamon, soos blyk uit 'n klein, ingeskrewe stemkolom opgedra aan die god deur Philotera, 'n private burger. nota 19 Dit lyk egter asof die status van die god die naaste verband hou met die beskerming van die Attalid -dinastie, en dus die einde van die dinastie, slegs twee jaar nadat die briewe geskryf is, die einde van ons inligting oor Sabazios in Pergamon.
¶7 Slegs later as die dokumente van Pergamon is 'n teks uit Tlos, in Lycia, waarin die naam Sabazios alleen verskyn, nie as 'n bynaam van 'n Olimpiese god nie. nota 20 Aan die einde van die tweede eeu v.G.J., bevat die teks eer aan 'n individu (wie se naam nie bewaar word nie) vir sy weldade aan die mense van die stad en aan die ras van Lyciërs, in militêre, burgerlike en politieke pligte . Een hiervan was sy diens as priester vir die lewe van Sabazios πρὸ πόλεως namens die stad. Hierdie taal, hierbo genoem in die brief van Attalos III van Pergamon, definieer die priesterskap as 'n burgerlike amp en die godheid as 'n amptelike god van die stad. nota 21 Die teks van Tlos maak duidelik dat die Sabazios -kultus in Anatolië nie beperk was tot omstandighede wat spesifiek is vir die koninklike familie van Pergamon nie, maar ook as 'n kultus van 'n πόλις kon funksioneer. Dit was ook nie beperk tot die hoogs gehelleniseerde dele van Wes -Anatolië nie, maar was ook teenwoordig in meer afgeleë gebiede soos Lycia.
¶8 Ek het die Anatoliese getuienis oor Sabazios van die vierde tot die tweede eeu vC in detail behandel, omdat hierdie tekste die god aan ons voorstel en 'n beeld gee van sy rituele en sosiale status. Gedurende die Romeinse era word toewydings aan Sabazios, wat strek vanaf die laat eerste tot vroeë derde eeue nC, meer volop, maar val terselfdertyd in voorspelbare patrone en kan dus meer kortliks behandel word. In die meerderheid van die voorbeelde word die god aangespreek as Zeus Sabazios. noot 22 Die naam van die godheid verskyn in verskillende spellings, waarvan die algemeenste Saouazios is, wat impliseer dat streeksuitspraak dikwels 'n sagte halfvokaal gebruik het, soos die Engelse w, vir die interne b. nota 23 Die meerderheid Sabazios -inskripsies is gevind in Wes -Anatolië, in Bithynia, Ionia, Lydia en Lycia. noot 24 Ondanks Aristophanes se opmerking dat Sabazios 'n Frygiër was, is bewyse vir die kultus van die god in Frigië tot dusver baie skaarser, maar slegs twee tekste is uit Frigië bekend, noot 25 alhoewel 'n goed bewaarde beeld van die god, gevind in Çavdarli, naby Afyon, hieronder bespreek, voeg verdere bewyse by tot die teenwoordigheid van die god in hierdie streek. aantekening 26
¶9 Toewydings aan Sabazios vertoon die verskeidenheid onderwerpe wat tipies is vir godsdienstige toewydings uit die Romeinse era in Klein -Asië. Die meerderheid getuig van toewydings ter vervulling van 'n gelofte aan die god. noot 27 Selde is die rede vir die gelofte gespesifiseer, hoewel 'n aangrypende saak 'n gelofte opneem van 'n vryman wat bid vir die veiligheid van sy vader, vermoedelik nog 'n slaaf. nota 28 Een gelofte word aangebied vir goeie oeste deur die inwoners van 'n dorp wat op heilige grond woon, vermoedelik 'n tempelgoed van die god. noot 29 'n Paar is belydenisse van oortreding en versoening, gewoonlik belydenisse van individue wat eiendom van die god gesteel of beskadig het. nota 30 Daar is ook verslae van nuwe heiligdomme wat aan Sabazios gewy is. Tekste van Maionia in Lydia en Sakcilar in Bithynia rapporteer die oprigting van privaat heiligdomme, terwyl die hele dorp in 'n teks van Koloe (moderne Kula) aansluit by die oprigting van 'n heiligdom van Zeus Sabazios, die gebeurtenis word herdenk deur 'n uitgebreide reliëf wat die aanbidders verwerk na die altaar van die god. noot 31 Die een is 'n begrafnisstel, opgestel deur volgelinge van die god, die Sabaziastai, vir 'n vrou, Euboula. nota 32 In sommige toewydings word Sabazios saam met ander aspekte van Zeus vereer. 'N Sekere ploutie, uit Philadelphia, dra 'n standbeeld van Zeus Sabazios op aan Zeus Koryphaios, terwyl 'n ander individu in Phrygian Epiktetos 'n gesamentlike toewyding aan Zeus Bronton en Sabazios doen. noot 33 Soms is daar aanduidings dat die god 'n belangrike teenwoordigheid in 'n gegewe gemeenskap kan wees. 'N Voorbeeld word verskaf deur 'n opskrif op 'n groot basis van die derde eeu nC van 'n keiserlike landgoed in Ormeleis, in Lycia. nota 34 Die teks, wat deur die deelnemers aan die god se raaisels ingeskryf is, getuig van die prestige sowel as van die finansiële ondersteuning van die kultus in hierdie streek. Maar in die algemeen het ons die algemene indruk dat Sabazios slegs 'n geringe rol gespeel het in die godsdienstige lewe van Anatolië. Die aantal tekste is redelik klein, minder as dertig, en vorm slegs 'n klein deel van die korpus godsdienstige inskripsies uit Anatolië gedurende die eerste drie eeue van die Romeinse era.
¶10 Laat ons Sabazios binne die geheelbeeld van plaaslike kultusse in Anatolië plaas. Sy oorsprong en sy plek in die Anatoliese panteon bly problematies. Ondanks die toekenning van 'n Frygiese oorsprong in Griekse bronne, is Sabazios die meeste tuis in Wes -Anatolië. Die sentrums van sy aanbidding is redelik verspreid, met die sterkste teenwoordigheid in Lydia en Lycia. Die getuienis van sy kultus is egter wyd genoeg versprei om aan te toon dat die kultus nie tot een spesifieke gebied beperk is nie, wat daarop dui dat die god meer as 'n suiwer streeksaanwesigheid was. Die agtergrond van sy kultus is ook problematies. Ons het geen melding van hom in Anatolië voor die middel van die vierde eeu vC nie, en daar is ook geen visuele beeld van hom voor die vroeë Romeinse tydperk nie.Voor die vierde eeu vC was die opvallendste kenmerk van die Anatoliese kultus die Moedergodin, oorspronklik 'n Frygiese godheid, maar een waarvan die kultus wyd versprei het, veral in die weste van Anatolië. nota 35 In die derde eeu v.G.J. en later het manlike godhede egter die Anatoliese panteon oorheers. Hiervan is Zeus, wat met verskillende bynaam en in verskillende gedaantes aanbid is. nota 36 Trouens, Zeus verskyn in soveel streeksweergawes en met soveel verskillende bynaam dat dit waarskynlik lyk dat ons nie die Griekse Zeus sien nie, maar eerder die belangrikste manlike goddelikheid in die Anatoliese kultuspraktyk wat die Grieke met Zeus sou gelykgestel het. nota 37 Net soos Matar, die Moeder, die belangrikste vroulike goddelikheid in die Anatoliese kultuspraktyk, met 'n groot aantal topografiese en beskrywende byskrifte aangespreek is, so was die belangrikste Anatoliese manlike godheid. noot 38 Hierdie byskrifte is so veranderlik en talryk dat dit nie heeltemal duidelik is in watter mate hierdie manlike gode, die vorme van Zeus in die verskillende streeks kultusse, as dieselfde figuur beskou is nie, of dat ons 'n groot aantal plaaslike mense sien kultusfigure, tussen wie daar in die gedagtes van hul aanbidders slegs minimale verbintenisse sou bestaan ​​het. Soos ons gesien het, word Sabazios dikwels geïdentifiseer met Zeus, en die teoniem Sabazios is in die meerderheid van die tekste as 'n bynaam van Zeus gebruik. Kan Sabazios dan die Griekse opvatting wees van die belangrikste manlike Anatoliese kultusfiguur, een aspek van hierdie Anatoliese god wat die Grieke later met Zeus sou identifiseer?
¶11 Visuele voorstellings van die god ondersteun hierdie hipotese deur sterk skakels met die Griekse Zeus te verskaf. Daar is verskeie beeldhouwerke van Sabazios uit Anatolië, die hele eerste en tweede eeu nC. Vier van die toegewyde toewydings aan Sabazios word oorweldig deur 'n reliëf wat die god uitbeeld, en een beeldjie van hom, wat naby Afyon gevind is, is bekend. Een stele, uit Balat, in Bithynia, toon 'n volwasse bebaarde mannetjie wat op 'n troon sit, met 'n lang toga en 'n hooftooisel, 'n phiale in sy regterhand en 'n spies in sy linkerhand. noot 39 Die stuk is egter nou verlore, en slegs onakkurate ouer tekeninge daarvan oorleef, wat 'n ontleding van die visuele ikonografie op sy beste voorspelbaar maak. Duideliker inligting kan verkry word uit reliëfs op drie stelai uit Lydia, uit Maionia, Koloe en Philadelphia. noot 40 Op elke stuk word die god uitgebeeld as 'n volwasse bebaarde mannetjie wat staan ​​en 'n geskenk uit 'n phiale stort. Op twee stukke gooi hy die offer op 'n klein altaar, en op die derde in 'n krater met 'n boom daaragter. In elke voorbeeld word die god gewys met die kostuum van 'n tipiese Griekse mannetjie, 'n lang mantel wat in 'n rol om sy middel getrek is en oor sy linkerskouer getrek word. Op die stele van Maionia dra die god 'n kenmerkende hooftooisel, 'n pet met 'n puntige punt, wat tradisioneel Frigiaans genoem is (hoewel hierdie etiket, soos ons hieronder sal sien, verkeerd is). nota 41 Op hierdie werk verskyn ook 'n slang bo die altaar. Afgesien van hierdie voorbeeld van pet en slang, het geen van die reliëfs eienskappe wat die god spesifiek as Sabazios identifiseer nie. noot 42 Afgesien van die pet, lyk die algemene vorm en kostuum van die volwasse bebaarde mannetjie baie soos die Griekse voorstellings van Zeus, wat verder dui op die verband tussen Sabazios en Zeus.
¶12 Die beeld van die god uit Afyon verteenwoordig 'n ander visuele tradisie. noot 43 Die stuk beeld 'n volwasse manlike figuur uit, met die gewig op die linkerbeen en die regterbeen gebuig en opgehef asof hy vorentoe stap terwyl hy op 'n ram se kop trap. Albei arms is uitgestrek, die regter laat sak en die linker omhoog. Ongelukkig ontbreek albei hande, en daarom kan ons nie weet of die regterhand uitgebeeld is met die tradisie met drie vingers van seën wat kenmerkend is van Sabazios se stemhande nie. nota 44 Die kostuum is kenmerkend: die god dra 'n tuniek met 'n knielengte met leggings en sagte stewels wat tot by sy enkels kom, en hy dra ook 'n hoë pet met 'n punt wat vorentoe kantel en oorflappe, die konvensionele Frygiese pet. Hierdie voorstelling van die god volg die standaard -ikonografie van Sabazios wat bekend is uit talle reliëfs en beeldjies van Sabazios en uit beeldjies wat aan die stemhande van die god geheg is, wat almal, afgesien van hierdie stuk, uit die westelike Romeinse Ryk kom. nota 45 Hierdie kostuum kan Griekse en Romeinse oë as Anatolies aantrek, maar dit het geen ooreenkomste tussen die visuele voorstellings van die god uit enige streek van Anatolië nie. Dit is eerder 'n Griekse skepping, oorspronklik gebaseer op 'n Achaemeniaanse prototipe. Dit verskyn die eerste keer in die Griekse vaasverf gedurende die eerste helfte van die vyfde eeu vC in afbeeldings van Achaemen -Persiese figure, met 'n baie soortgelyke tuniek, leggings, sagte stewels en puntige pet met oorflappe. Die gebruik van die kostuum is ook uitgebrei om 'n verskeidenheid mitologiese figure voor te stel wat deur die Grieke vermoedelik van Oosterse oorsprong was, soos die Amazones en die Trojaanse Parys. noot 46 'n Vergelyking met die Griekse voorstellings van Attis is veral veelseggend, aangesien Attis, 'n god aan wie die Grieke die Frygiese oorsprong toegereken het, 'n kostuum dra wat feitlik identies is. noot 47 Hier het dieselfde kostuum deel geword van die gewone ikonografie van Sabazios, waarin hierdie sogenaamde Frygiese kostuum gedra word deur 'n volwasse man met 'n vol baard. Die beeld is dié van 'n Oosterse Zeus, waarin die Griekse liggaam en gesig van die god in oosterse drag geklee is. Die eerste toepassing van hierdie kostuum op Sabazios het waarskynlik nie in Anatolië plaasgevind nie, maar in die westelike Ryk, miskien in Rome self, waarvandaan dit wyd versprei het in die westelike Ryk. nota 48 Dit blyk waarskynlik dat hierdie ikonografiese tipe gedurende die vroeë Romeinse tydperk in Anatolië ingevoer is, 'n voorstel wat versterk word deur die feit dat die ander Anatoliese stemreëls wat die god uitbeeld, nie hierdie tipe volg nie.
¶13 In die geval van Attis kan nie net die kostuum nie, maar die god self inderdaad in die vierde eeu vC verskyn. noot 49 Sabazios was egter onwaarskynlik dat dit 'n skepping van die Griekse kultus was, soos Attis was, ondanks die feit dat beeldvoorstellings van hom onder sterk Griekse invloed geskep is. Die bewyse vir sy teenwoordigheid in Anatolië en sy posisie as eregod daar is te wydverspreid om sy Anatoliese wortels te ontken. Die teks van Sardis plaas hom stewig in die geselskap van ander gode, Angdistis en Ma, van duidelike Anatoliese oorsprong. U kan dus wonder waarom die voorstellings van Sabazios 'n visuele skema gebruik het wat oorspronklik gebaseer was op 'n Griekse model. Waarom is 'n Anatoliese beeld van die godheid nie aangeneem nie, soos gedoen is in die geval van die Frygiese Matar Kubeliya, wat die Griekse meter geword het? Die antwoord blyk te wees dat daar geen Anatoliese visuele prototipe van Sabazios was om op te trek nie, want die god was nog nooit in die Anatoliese kuns voorgestel nie. Toe die kultus van Sabazios na die weste versprei het, is 'n visuele ikonografie vir die god geskep op grond van die wyd verspreide skema wat gebruik word om 'n ander god wat met Anatolië verband hou, Attis, voor te stel.
¶14 Hierdie waarnemings gee ons 'n paar instrumente om die vrae aan die begin van hierdie opstel oor die oorsprong van Sabazios en die spesifiek Anatoliese karakter van sy aanbidding aan te spreek. Beide sy naam in Anatolië, Zeus Sabazios, en sy fisiese voorkoms dui aan dat Sabazios een aspek was van die belangrikste manlike goddelikheid in die Anatoliese kultus wat die Grieke as Zeus geïdentifiseer het, so oorvloedig getuig in die Hellenistiese en Romeinse tydperke in Anatolië. Gegewe hierdie situasie, kan 'n mens wonder oor die gebrek aan bewyse vir Sabazios voor die vierde eeu vC. Daar is geen kultusbeeld van 'n volwasse manlike figuur of selfs van 'n manlike figuur in die sentrale of westelike Anatolië wat as Sabazios geïdentifiseer kan word nie. Sy naam verskyn ook nie in enige Paleo-Frygiese teks nie. nota 50 'n Mens sou beweer dat Sabazios wel in die inheemse Anatoliese kultuspraktyk bestaan ​​het, maar dat daar geen sigbare bewyse van hom oorleef nie, maar dit lyk onwaarskynlik as Sabazios se afwesigheid van tekste en kultusmonumente met die oorvloedige getuienis, beide geskrewe en visuele, vir die skoolhoof kontrasteer Frigiese godheid Matar, die Moeder. Die absolute prominensie van die Frygiese Moeder in die Frigiese kultus en haar gebrek aan 'n gemaksheer is inderdaad een van haar belangrikste kenmerke. Die gebrek aan ikonografiese voorstellings van Sabazios in Anatolië is veral raaiselagtig, en ons kan ons afvra of die hoë status van die Anatoliese manlike godheid, die prototipe van Zeus Sabazios, tot 'n verbod gelei het om visuele voorstellings van hierdie godheid. Dit sou die verskil verklaar tussen die ongereeldheid van bewyse vir die kultus van 'n belangrike manlike godheid in Anatolië voor die Hellenistiese tydperk, en die gereelde voorkoms van so 'n godheid tydens die Hellenistiese en Romeinse tyd. Hierdie baie Zeus -figure is aangespreek met 'n magdom plaaslike bynaam in verskillende streke van Anatolië, en die naam Sabazios was oorspronklik een van hierdie streeks- of beskrywende bynaam van hierdie Anatoliese Zeus. Die tekste van Philadelphia en Phrygia Epiktetos wat gesamentlike toewydings aan Zeus Sabazios en 'n ander aspek van Zeus opneem, dui verder aan dat Sabazios een van die vele Zeus -figure was. noot 51 Ons kan nie seker wees van die chronologiese vordering van die vroeë Sabazios -kultus nie, maar die verwysings na Sabazios in die Griekse letterkunde ongeveer twee geslagte voor die Sardis -teks dui sterk daarop dat sy kultus 'n faktor was in die Anatoliese godsdienstige lewe voor die vroegste Anatoliese tekste in die Die Griekse taal maak sy teenwoordigheid sigbaar vir die moderne kyker.
¶15 Die tekste uit Anatolië gee ons ook insig in die rites wat vir Sabazios gevier word en sy status in die Anatoliese kultus. Een tipe ritueel wat vir Sabazios gevier is, was raaiselkultus. Die tekste van Sardis, Pergamon en Ormeleis verwys almal na die raaisels vir Sabazios, en impliseer dat sy aanbidding beperk was tot ingewydes. Die god is ook aanbid in burgerlike rites wat oop is vir die hele gemeenskap. Tekste van Pergamon en Tlos skryf die god 'n hoë status toe en verklaar dat die kultus van Sabazios belangrik was vir die πόλις. Die klem is gelê op opofferings en optogte, benewens raaisels. Burgerlike kultus word ook geïmpliseer deur die stigting van 'n heiligdom vir Sabazios deur 'n dorpsgemeenskap. noot 52 Tog dui die talle private geloftes, toewydings, kommentaar op persoonlike kultusfondasies en 'n privaat vereniging van Sabaziastai op die mag van die god om ook die individuele individuele kultus te beïnvloed. Die wye aantrekkingskrag van sy kultus word ook deur die Sardis -teks geïmpliseer, anders sou die Persiese goewerneur nie nodig gehad het om die aanbidding van Sabazios te verbied aan diegene wat besig was met die Persiese kultuspraktyk nie. Dwarsdeur sien ons 'n godheid wat geïntegreer is in baie fasette van die Anatoliese godsdienstige lewe, publiek en privaat. Nêrens is daar 'n sweem van ekstatiese kultusritueel, geen illustrasies van tympana nie, en ook geen tekens van verband met rituele wat vir Dionysos gevier word nie. In al hierdie aspekte is die kultus van Sabazios in Anatolië redelik tipies van die wye verskeidenheid aktiwiteite wat in baie Anatoliese kultusse van die Hellenistiese en vroeë Romeinse tydperk voorkom.
¶16 Verskeie van hierdie gevolgtrekkings lyk miskien verrassend, aangesien dit skerp kontrasteer met die standaard Griekse en Romeinse prentjie van Sabazios. In Griekse en Romeinse bronne was Sabazios dikwels verbind met Dionysos en sy kultus was veral bekend vir sy ekstatiese rites, beskou as tipies van buitelandse gode. Laat ons dus nou kyk na die Griekse siening van Sabazios en die faktore ondersoek wat die Griekse siening van die god gevorm het.
¶17 'n Sleutelfaktor van Sabazios se plek in die Griekse kultus was sy nie-Griekse oorsprong. nota 53 In die meeste moderne literatuur berus besprekings oor nie-Griekse gode op die veronderstelling dat die karakter van die vreemde godheid en die rituele wat vir hom/haar in die Griekse wêreld gehou is, die kultuspraktyke van die godheid se geboorteland herhaal. Griekse reaksies op vreemde gode verberg egter 'n ingewikkelde situasie, en die veranderlike status van Anatoliese gode in die Griekse kultus illustreer dit goed. Sommige Anatoliese gode wat ons deur Griekse bronne ontmoet, was die Helleense eweknieë van gode wat in hul land van herkoms aanbid word, terwyl ander aansienlik verander is deur die Griekse kultuspraktyk en min verwant was aan 'n ekwivalente figuur in hul vermeende etniese vaderland. 'N Voorbeeld van eersgenoemde is die Griekse Moeder van die gode, oftewel Kybele. Deur die Griekse oorsprong aan haar toe te skryf, was die aannames van die Grieke korrek. 'N Duidelike lyn van oordrag en ontwikkeling kan gevolg word van die Frygiese Matar Kubeliya tot die Griekse meter Theon, die Moeder van die gode. nota 54 Aan die ander kant word die god Attis, wat by die Grieke bekend was as die geslag van die Moeder van die gode, ook algemeen beskou as 'n Frygiese god, maar hier lyk dit asof die Grieke se toekenning van oorsprong verkeerd is. Geen godheid wat gelykstaande is aan Attis kan gevind word in die Frygiese kultusmonumente nie en inskripsies uit Sentraal -Anatolië gebruik die woord Attis nooit as 'n teoniem tot die Hellenistiese wanneer die godheid as 'n invoer uit Griekeland verskyn nie. noot 55 Ons taak sal wees om te verstaan ​​waar Sabazios in hierdie spektrum pas: watter Griekse opmerkings oor sy kultus bevat ware inligting, en wat die veranderinge wat die Sabazios -kultus in die Griekse wêreld ondervind het, weerspieël.
¶18 Een punt van verwarring, die vraag na die oorsprong van die god, kan redelik maklik aangespreek word. Sabazios word gereeld deur die Grieke 'n Frygiër genoem, ondanks die feit dat sy kultus die meeste in Lydia en Lycia getoon is en slegs selde in Frygië. Kommentaar oor die oorsprong van Sabazios kan gevind word in die vroegste Griekse bron oor die god, die komedies van Aristophanes, waar Sabazios geïdentifiseer word as 'n Frygiese god in 'n fragment uit die Horae, 'n toeskrywing wat deur 'n geleerde versterk word oor 'n gedeelte in die voëls. nota 56 Dit is egter onwaarskynlik dat Aristofanes presiese etniese inligting oor Anatoliese kultuspraktyke opgeteken het. Sy bedoeling was eerder om die oostelike oorsprong van die god en miskien sy lae sosiale status aan te dui, op 'n tydstip toe iemand 'n Frygiër was, 'n slaaf was. nota 57 Ander opmerkings deur die Atheense skrywers uit die vyfde eeu dui aan dat daar vir hedendaagse Atheners min onderskeid bestaan ​​tussen Anatoliese etniese groepe soos Lidiërs en Frygiërs. nota 58 Vanweë die beduidende teenwoordigheid van Frygiërs in die slawe -bevolking van Athene, sou dit die dominante Anatoliese groep wees waarmee Athene in aanraking gekom het, en daarom sou alle Anatoliese figure waarskynlik Frygies genoem word.
¶19 Die rites wat vir Sabazios gevier word, bied nog 'n sleutel tot sy status in die Griekse wêreld. Aangesien Sabazios 'n god van nie-Griekse oorsprong was, sou ons verwag dat sy aanbidding sou verskil van rituele vir die gevestigde gode van 'n Griekse πόλις, wat die klem gelê het op openbare offers en gedeelde maaltye. Die beperkte inligting wat ons het oor die rituele vir Sabazios in Griekeland, wat byna geheel en al op Attika betrekking het, versterk hierdie verwagting. Aristophanes impliseer dat Sabazios se rituele nadruk gelê het op ekstatiese rituele wat ontwerp is om direkte kommunikasie met die god te vergemaklik, hetsy deur die gebruik van 'n trans-agtige toestand (Wasps 9-10), óf deur 'n emosioneel opgewonde toestand wat veroorsaak word deur huil en op die timpaan (Lysistrate 387) -388). Hierin was die rituele van Sabazios soortgelyk aan dié van ander gode van nie-Griekse oorsprong, waaronder Adonis en Meter, die Moeder van die gode. nota 59 Die primêre sosiale funksie van ekstatiese rites was nie om gemeenskaplike bande te bevorder, soos in 'n πόλις -kultus nie, maar om individuele godsdienstige uitdrukking aan te moedig. As gevolg hiervan kan die individualistiese neigings van so 'n ekstatiese kultus 'n verdelende effek hê, wat een van die redes kan wees waarom dit met onguns beskou word.
¶20 Ekstatiese rites was egter nie beperk tot vreemde gode nie, maar was ook kenmerkend van sommige Griekse godhede, veral Dionysos. opmerking 60 Hierdie omstandigheid lê moontlik agter die gereelde assosiasie van Sabazios met Dionysos, een wat uitdruklik in verskeie Griekse en Romeinse literêre bronne vermeld word, hoewel dit nooit in enige dokument oor die kultus van Sabazios uit Anatolië getuig is nie. noot 61 Daar is geen rede om aan te neem dat die kultus van Sabazios 'n verband met Dionysos gehad het nie. Daar was nog nooit 'n Dionysiac -bynaam op Sabazios nie, en die visuele beeld van die god, soos hierbo bespreek, put sterk uit Griekse beelde van Zeus, maar toon geen affiniteit met beelde van Dionysos nie. Dit lyk asof die vergelyking tussen die twee voortspruit uit die algemene gebruik van raaiselkultus en ekstatiese rites, eerder as uit enige gemeenskaplikheid van kultusidentiteit.
¶21 Hierdie faktore moet in gedagte gehou word tydens die beoordeling van een van die mees problematiese gedeeltes rakende die Sabazios-kultus in Griekeland, Demosthenes, On the Crown 259-260. Daarin val Demosthenes sy teenstander Aischines aan deur die moeder van Aischines te beskuldig dat sy deelgeneem het aan ekstatiese rites wat optogte behels, spesiale krone dra, slange hanteer en die kreet Εὐοῖ Σαβοῖ. Die taal van Demosthenes, hoewel lewendig en oortuigend, is moontlik nie 'n letterlike beskrywing van die rituele van Sabazios nie, aangesien Demosthenes duidelik oordryf vir retoriese effek. nota 62 Boonop word die god se naam nie direk in hierdie gedeelte genoem nie, en die presiese betekenis van die kreet Εὐοῖ Σαβοῖ is onduidelik. Dit lyk egter waarskynlik dat hierdie woorde 'n rituele kreet vir Sabazios behou, aangesien dit gepaard gaan met 'n ander rituele kreet, ὑῆς ἄττης, wat moontlik die vroegste verwysing is na 'n ander god van veronderstelde Anatoliese oorsprong, Attis. nota 63 Dit is waarskynlik dat Sabazios weens sy Anatoliese oorsprong in Griekse denke met Attis gekoppel is. Demosthenes se kommentaar bevestig die beeld wat in die Aristofaniese komedies gevind word, dat die kultus van Sabazios in Athene 'n eksotiese kwaliteit gehad het wat dit op die rand van die Atheense godsdiensbeoefening gehou het. nota 64 Hulle regverdig egter nie die gevolgtrekking dat Sabazios met Dionysos verbind was nie.
¶22 Daar is ook 'n sterk gevoel van lae sosiale status verbonde aan die kultus van Sabazios in Demosthenes se beskrywing, en hierdie minagting word verder gesuggereer deur Cicero, wat 'n (nou verlore) komedie van Aristofanes noem waarin Sabazios en sekere ander vreemde gode is verhoor en uit die stad verdryf. nota 65 Dit lyk asof so 'n smaad teenwoordig is in die kommentaar van Theophrastos, en hy spot met een van sy karakters, die laat leerder, wat homself uitspook vir die fees van Sabazios, terwyl die bygelowige man die naam van Sabazios aanroep wanneer hy 'n slang sien. noot 66 Ons kan die inligting van die Griekse outeurs oor die Sabazios -kultus nie heeltemal weggooi nie, want daar is blykbaar kennis van die Anatoliese kultuspraktyk in die gebruik van die slang, wat verskyn in die gedeeltes van Demosthenes en Theophrastos en in verskeie Anatoliese votive -reliëfs. opgedra aan die god.nota 67 Die algemene draad in die inligting wat Griekse skrywers gekry het, is egter dat Sabazios se vreemde oorsprong en die ongewone karakter van sy rituele 'n marginale posisie vir die god in die Griekse godsdiensbeoefening tot gevolg gehad het. Dit is beslis verantwoordelik vir die verwronge reaksie in antieke literêre bronne op Sabazios, aangesien dit gebaseer is op die Griekse ervaring met sy kultus en nie op die karakter en status van die god in sy Anatoliese vaderland nie.
¶23 Ons kan dus sien dat Sabazios se plek in die Griekse godsdiensbeoefening heelwat anders was as sy posisie in Anatolië. Die kultus van Sabazios het na die Griekse wêreld versprei, vermoedelik deur Anatoliese immigrante, insluitend slawe, aangesien Anatoliërs goed getuig in die Griekse slawe -bevolking, veral in Athene. Die datum waarop die kultus die eerste keer in Griekeland verskyn het, is onseker, maar dit moet gedurende of vroeër as die middel van die vyfde eeu vC wees, aangesien Sabazios teen die 420 'n bekende persoon in Athene was wat Aristophanes hom as 'n grap kon gebruik sou verwag word dat die plaaslike gehoor sou verstaan. Die uitbundige kwaliteit van die waarnemings deur Aristofanes, Demosthenes en ander impliseer 'n gebrek aan sosiale respek onder die volgelinge van die god, en dit is versterk deur die gebruik van ekstatiese, emosioneel gelaaide rituele, wat as tipies van vreemde rituele voorgestel word. Tog was die kultus van Sabazios duidelik 'n aanslag by baie individue in die Griekse wêreld, want ons vind dit getuig in verskeie sentrums op die Griekse vasteland en die Egeïese eilande. nota 68 As 'n nie-Griekse god, sou die kultus van Sabazios buite die gewone kultusverenigings van 'n πόλις gewees het, en daarom sou ons verwag dat daar 'n paar spesiale organisasies sou ontstaan ​​om sy kultus te reguleer, net soos die kultusse van ander nie-Griekse goddelikhede. Dit sien ons, beide in die Piraeus, 'n inskripsie waarin die name van die ἐρανίσται van Sabazios, noot 69 en in Rhodes, 'n teksopname eer aan 'n individu, Ariston van Syracuse, vir sy dienste aan die κοίνον van die Sabaziastai. nota 70
¶24 Die bronne gee ons saam insig in die identiteit van Sabazios en sy plek in die Anatoliese en Griekse kultus. In Sabazios sien ons een van die vroegste manifestasies van die belangrikste manlike godheid in die Anatoliese kultus, later geïdentifiseer deur die Grieke en Hellenized Anatoliërs met Zeus en aanbid onder 'n groot aantal bynaam. Die naam Sabazios kan 'n streeksnaam van die Anatoliese Zeus wees, of 'n bynaam wat 'n besondere gebied vir die goddelikheid of sy aanbidders aandui. Wat ons nie kan vertel nie, is waarom mense hulle tot die kultus van Sabazios gewend het en wat aanbidders na hom toe gelok het. nota 71 Sy teenwoordigheid in raaisel en ekstatiese rites dui daarop dat sy kultus 'n werklike persoonlike behoefte aan sy aanbidders moes vervul, en hierdie voorstel word verder ondersteun deur die wye verspreiding van die Hellenized -definisie van Sabazios in die Romeinse Ryk. Die oorgrote meerderheid van die toewydings van Sabazios, beide tekste en beelde, kom uit gebiede ver van sy geboorteland in Anatolië, wat getuig van die krag van hierdie kultus en die vermoë om kulturele grense te oorskry. As gevolg van sy identiteit met Zeus, word Sabazios ook 'n figuur in die Orfiese kultus, wat in verskeie van die Orfiese gesange getuig word as die Zeus -figuur wat verantwoordelik was vir die geboorte van Dionysos. noot 72 Samevattend illustreer die kultus van Sabazios hoe 'n plaaslike kultus wat met slegs 'n klein streeksvolgorde begin het, gebiede beïnvloed wat ver buite die oorspronklike omgewing was. Dit gee 'n klein deel van die groter prentjie van die impak van die inheemse mense van Anatolië op gebiede buite hul vaderland.
Hoofstuk 2. Die beeldhouwerk van die prehistoriese, Lidiese en Persiese tydperke. 'N Oorsig en beoordeling
In hierdie hoofstuk sal ons probeer om 'n paar van die resultate saam te stel wat voorgestel is deur ons studie van die beeldhouwerk van die Lydiaanse en Persiese tydperke wat by Sardis gevind is, en die klipwerke wat ons versamel het, te integreer in 'n raamwerk van stilistiese ontwikkeling soos dit begin blyk uit die gegewens van die opgrawings by Sardis, vergelykings met Sardiese beeldhouwerk in ander media en uit die artistieke ontwikkelinge in die naburige streke. Die stukke wat ons ondersoek, strek oor ongeveer drie eeue, van die laat sewende tot die laat vierde eeu v.C. Alhoewel dit nie talryk en dikwels fragmentaries is nie, laat dit tog toe dat sommige stilistiese, ikonografiese en sosiale aspekte van beeldhouwerk in die tyd van die Lydiese konings en Persiese satraps afgebaken is toe Sardis as opruimingshuis gedien het in handel en idees tussen die Mediterreense wêreld en die Nabye Ooste. 1
Sardis, ten minste ten tyde van die Lydiese konings Alyattes en Croesus, het blykbaar 'n belangrike beeldhouerskool gehad. Onder die Perse was dit moontlik 'n fokuspunt in die formulering van die "Greco-Persiese " kuns wat vir die satrapale howe geskep is. Ons is nou in die posisie om interessante stilistiese verhoudings met die "Late Hetitiese " -gebiede van Anatolië aan te dui, met werkswinkels in Oos -Griekeland en op die Griekse vasteland, en later met Iran en ons kan ten minste poseer, indien nie heeltemal antwoord nie, die vraag wat spesifiek Lydiaanse eienskappe in die Sardiese beeldhouwerk te bespeur is.
Watter beeldhoukundige tradisies het Sardis moontlik geweet in die tyd voor die laat sewende eeu v.C. is nog 'n oop vraag, maar 'n paar yl ligstrale word op hierdie donker fase gewerp deur twee voor-Lydiaanse werke, waarmee ons begin.
Die Prehistoriese Prelude
Die vroegste stuk wat tot dusver vir die Sardis -gebied beweer is, is 'n kragtige klein kop gemaak van slang (kat. 229, afb. 396, 397, 398, 399) en dateer uit die laat neolitiese fase van die Anatoliese kultuur, moontlik tot die vyfde millennium vC Sy stilistiese parallelle is met die meesterwerke van die laat neolitiese beeldhouwerk van Sentraal- en Wes -Anatolië wat gevind is by Hac ılar, Can Hasan, en ౺tal H üy ük. 2 Serpentine kom skynbaar nie by Sardis voor nie, en daarom is hierdie merkwaardige werk moontlik uit 'n ander gebied ingevoer. Solank dit geïsoleer bly, kan ons dit nie as 'n heeltemal veilige getuie beskou vir die bestaan ​​van 'n neolitiese beeldhouskool op Sardis nie.
Dat die vroeë Bronstydperk, wat in die derde millennium vC op die Sardiese vlakte gewoon het, op klein skaal beelde beoefen het, word bevestig deur 'n silwer beeldjie van 'n ram wat in 'n graf 3 op die begraafplaas van Eski Bal ıkhane op die Gygean gevind is Meer (Fig. 2, kaart). Dieselfde begraafplaas het 'n fragmentariese beeldjie van klip opgelewer, miskien die beeld van 'n godin (kat. 1, fig. 6, 7). Toekomstige vondste kan hierdie vroeë essays in plastiese kunste nog verbind met die deurlopende tradisie van klipbeelde wat in die tyd van die Lydiese koninkryk begin het.
Klein kop van 'n vrou (?), Private Collection. ()
Klein kop van 'n vrou (?), Private Collection, agter. ()
Klein kop van 'n vrou (?), Private Collection, regte profiel. ()
Klein kop van 'n vrou (?), Private Collection, linker profiel. ()
Sardis en omgewing. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderlyf en voete van prehistoriese afgod. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Die Lydiaanse era (680-547 v.C.)
Die tydperk van die Lydiese konings was die tyd van Lydiese mag en welvaart. Baanbrekende Griekse kunstenaars soos Glaukos van Chios (infra, Ch. III, "Literêre en epigrafiese bewyse, " nr. 3) vir koning Alyattes (610? -561) 'n silwer bak en ysterstaander versier met diere en blomme, en Theodoros van Samos 'n silwer bak vir Croesus (560-547), wat op sy beurt 'n goue kore gegee het (&# x201Cbaker woman ") en leeu aan Delphi en toegewyde goue bulle en marmerreliëfs vir kolomme in Efese (Ch. III, " Literary and Epigraphic Evidence, " nrs. 5-9).
Invoer getuig van die betrekkinge met Egipte deur robbe uit Naucratis, 4 met Assirië en Babilon deur 'n paar seëls en stukkies geglasuurde erdewerk. Hierdie geringe argeologiese gegewens ondersteun die aansienlike literêre en epigrafiese tradisie wat die teenwoordigheid van Lidiërs aan die hof van Babilon omstreeks 600 v.C. 5 'n Bekende ivoorkop wat in 'n graf by Sardis gevind is, is óf Fenisies, óf onder onmiddellike Fenisiese invloed. 6 'n Rotskristalleeu is duidelik van 'n "Late Hittite " tipe. 7 Daar is Kimmeriaanse en Skithiese kapteins en bronsperdstroke 8 en 'n reeks bronsdiere wat waarskynlik geïnspireer is deur Skithiese of Iraanse prototipes. 9 Die belangrikste aspekte van muntstukke, soos die waarborg deur die koning, en waarskynlik die gebruik van die leeu as 'n koninklike simbool, sowel as die formele eienskappe van die vroegste Lydiese leeus op muntstukke, dui op Assirië en Babilon. 10
Van so 'n groot verskeidenheid politieke, kommersiële en artistieke kontakte kon 'n mens verwag het dat 'n besondere tydperk van oriëntaliserende invloed op Sardis die oorheersing van Griekse modelle sou voorafgaan. Tog anders as Frigië, wat in die latere agtste en sewende eeu v.C. 'n artistieke fase gehad wat direk beïnvloed is deur die "Late Hettite " owerhede Urartu en Assyria — 'n invloed weerspieël in beeldhoukuns en gekenmerk deur wonderlike invoer. die begin as 'n gebied van argaïese Oos -Griekse kuns.
Die beste Lydiaanse beeldhouwerk is waarskynlik gedoen in die kosbare materiale, goud en silwer, en gegewe die Lydiaanse belangstelling in metallurgie, moontlik ook in brons. Die paar voorbeelde van kleinskaalse goue beeldhouwerk is bewaar, die klein oorbel met 'n ram van ca. 600 v.C. en die vier leeutjies in Istanbul en Oxford blyk van hoë gehalte te wees. 12 Die klein bronsies van valkies, steenbokke en varke verteenwoordig tipes waarvan ons amper geen eweknieë in klip het nie. Beeldhouwerk in aardewerktegniek soos 'n wildebaardman en 'n Persianiserende (?) Lydian 13 was eksperimenteel en kleurvol, en die vormgemaakte argitektoniese terracottas wat die geboue versier het, was 'n omvattende middel vir narratiewe en dekoratiewe funksies. 14
As ons kyk na die halwe eeu na die Persiese vang van Sardis, in ca. 547 v.C., soos nog steeds "Lydian " wat kuns en kultuur betref, is die aantal stukke wat aan die Lydiaanse era toewysbaar is, tussen dertig en veertig. Anders as die groot heiligdomme van Oos -Griekeland, die Heraion van Samos en die tempel van Apollo by Didyma, het 15 Sardis geen skatkis van argaïese beeldhouwerk in een gebied, heilig of publiek, opgelewer nie. Bevindings wat tydens die eerste Sardis -ekspedisie in die gebied Artemis gemaak is en grootliks uit die Hellenistiese en Romeinse tydperke dateer, was nie volop nie. Met slegs een stel leeus (kat. 27, 28, 29, afb. 105-117) en een stele (kat. Nr. 47, afb. 153, 154) in hul oorspronklike posisies, en slegs een stuk gevind in 'n waarskynlik oorspronklike gestratifiseerde konteks (Cat. nr. 16, Fig. 68, 69) dra Sardiese beeldhouwerk min chronologiese kontrolepunte by.
Ikonografies is die materiaal uit die Lydiaanse era vlekkerig en ongelyk. Nietemin kom 'n paar kenmerkende kenmerke na vore. Die bekendheid van leeus, wat ongeveer 'n derde van alle beeldhouwerke van die Lydiese en Persiese tydperke uitmaak, en 'n relatief konsekwente voorstelling van graf- en votiewe stelai, bied genoeg materiaal om hierdie groepe as deurlopende ontwikkelings binne hierdie tydperke te behandel (sien "On Lions , " "On Stelai " infra).
Gedrapeerde vrouefigure, getoon as godinne of as kiesers, oortref manlike figure met ongeveer agt voorstellings van baie gediversifiseerde tipes (kat. 3-11, fig. 9-62). Dit is opvallend dat ten minste drie hiervan voorstellings is wat frontale figure in tempelagtige omgewings omskep (kat. 6, 7, 9, afb. 16-19, 20-50, 58-60).
Een Lydiese aanspraak op ikonografiese uitvinding moet herroep word. In 1905 stel L. Curtius 'n dubbel-herm-standbeeld van kouros-tipe uit Sardis in Berlyn voor as die voorouer van die argaïese Griekse herms (Cat. 249, Fig. 431, 432). Hy dateer dit rondom die middel van die sesde eeu v.C. en dus vroeër as die vroegste klipherms wat in die Griekse beeldhouwerk bekend was. Die stuk is sedertdien oortuigend geïdentifiseer as deel van 'n Romeinse heining van herms, 16, maar dit kan 'n argaïese oorspronklike weergee. U kan in elk geval 'n Lydiaanse smaak vir 'n mengsel van reliëf en plastiekfigure in die klein priesteresse (?) Met rugsteun (Cat. 4, 5, Fig. 11, 12, 13, 14, 15) onderskei.
Wat die gebruik van reliëf in die fries van metopaalpanele betref, sou ons idee van Lydiaanse vermoëns baie gering wees as dit nie die verstommende vertoning van agtien reliëfs op die Cybele-heiligdom was nie (kat. 7, afb. 20-50). Hulle verteenwoordig 'n optog van priesteresse na die beeld van Cybele, heraldiese leeus, dansende komaste en maenades, en ses mitologiese tonele, waarvan Herakles en die Nemaeuse leeu, Peleus in die boom en Pelops op 'n wa geïdentifiseer kan word. Dit lyk asof hierdie panele in vlak reliëf geverf is, wat drie verdiepings hoog is, miskien in navolging van Babiloniese muurhoogteversiering. 17 Die ellendige toestand van oorlewing van die Sardiese beeldhouwerk kan dus tot verraderlike foute lei: slegs die ontdekking van hierdie tempelmodel maak die Lydiërs bekend as eksperimenteerders en leiers in die formulering van Griekse argitektoniese beeldhouwerk.
Wat die historiese stylontwikkeling betref, moet ons eers vra of daar 'n oriëntaliseringsfase was wat eerder op Nabye Oosterse en Latyns -Hittiete as Oos -Griekse prototipes plaasgevind het. Onder die Sardiese beeldhouwerk is daar vier grensgevalle, wat almal tussen ca. 620 en 575 v.C. Die eentonige hert van die hert (Cat. 230 Fig. 400) is duidelik nie Grieks in sy herhaling nie. R. D. Barnett noem dit as een van die bewysstukke vir die bestaan ​​van 'n Lydiaanse skool ivoorbeeldhouers, 18 vermoedelik in direkte afhanklikheid van Fenisiese ivoriste, soos aktief in Efese. Dieselfde skool het moontlik die ivoorkop wat by Sardis gevind is, vervaardig. 19 Weer Efesiese ivore en " Laat -Hetitiese " reliëfs kan parallelle bied vir die ȁ -leeu uit die sinagoge (kat. 26, afb. 102, 103, 104), maar 'n mens kan hom ook vergelyk met die Kussende leeus " van 'n Lydiaanse vaas skildery — word onderskei deur dieselfde soort folkloriese sjarme en bonhomie. Sulke vaasskilderye dateer uit die eerste kwart van die sesde eeu v.C. deur C. H. Greenewalt, jr., 20 wat 'n Oriëntaliserende Sardis -styl kon onderskei binne die algemene Griekse styl met wilde bokversiering.
Sake is ietwat duideliker met die Anatoliese beeld van 'n godin (Kore?) Wat bekend is deur 'n afskrif op 'n Romeinse kolomhoofstad (kat. 194, fig. 344) en die kop met 'n kroon (polos), weer van 'n godin — miskien met 'n monstervoël op die kroon (kat. 3, afb. 9, 10). In beide gevalle is die kleredrag duidelik Anatolies, maar die algemene styl en konsep van 'n klein goddelike beeld is baie dieselfde as dié van die pragtige Hera van Samos uit die sewende eeu. 21
Aangesien sommige metale beeldhouwerke (goue ram, silwer en bronsvalkies, brons steenbokke) 22 nie van Griekse modelle afhanklik is nie, moet ons 'n oop gedagte hou vir die moontlikheid van direkte stimuli uit die Nabye Ooste. Op die oomblik blyk dit egter dat tussen ca. 650 en 575 v.C., was daar 'n fase van Lydiaanse klipbeeld wat in styl georientaliseer was, maar in wese afhanklik was van Oos -Griekse bemiddeling van modelle uit die Ooste, eerder as van direkte kontak met die Nabye Ooste.
Efesiese ivore en Samiese marmerbeelde het die modelle verskaf vir die vreemde klein marmerpriesteresse en die slanggodin dateer uit ca. 580 tot 530 v.C. (Kat. 4, 5, 6, Fig. 11-19). Voortaan vorm die Oos -Griekse beeldskole die raamwerk waarbinne die Lidiese beeldhoukuns beweeg. Daar is egter 'n opvallende verskil tussen die majestueuse vroue met 'n te groot lewe deur die "Cheramyes Master" van Samos 23 en die Lydiaanse naiskos-beeldjies wat 'n derde van hul lewensgrootte of minder meet. Die naiskos -reliëf self is 'n probleem: hoewel sulke raamwerke met voorste beelde veral in verband met Cybele in Kyme en in Miletus bekend is, kan vroeëre voorbeelde in Phrygia voorgekom het, 'n herinnering daaraan dat artistieke vorme en godsdienstige ikonografie nie altyd hoef te kom nie uit dieselfde rigting. 24
Ons is nog steeds onseker oor die identifisering en ikonografie van vroeë Lydiese godhede en 'n maangodin (?), 'N slanggodin, 'n leeu -godin, 'n valk -godheid, 'n godin (?) Met 'n halssnoer word in klip en metaal voorgestel. Dit is moontlik Kore, Cybele (albei saam met slange en leeus op kat. 7, afb. 20-50) en die Lydiaanse ekwivalent van Aphrodite (kat. 9, fig. 58, 59, 60). Geen manlike Lydiaan Zeus (Levs) of enige ander god is geïdentifiseer in die Lydiese klipbeeld nie. 'N Mens wonder of hy moontlik verteenwoordig kan word deur die vreemde bebaarde kop wat die boonste deel van 'n kleikan vorm. 25 Alhoewel geleerdes herhaaldelik identifiseer met Artemis die potnia theron getoon op Sardiese terracottas en seëlseëls, 26 in die enigste sekere voorstelling van Artemis by Sardis verskyn sy met 'n takbok (Cat. nr. 20, Fig. 78, 79, 80, 81, 82, 83). Dit is Cybele wat die leeus nie net op die votive -reliëf besit nie (Cat. 20, 21, 26 Fig. 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 102, 103, 104) maar bowenal op haar altaar (kat. 27, 28, 29, afb. 105-117) in die goudraffinaderygebied op die Pactolus. Volgens Sophokles was dit ook die Bergmoeder, Cybele, wat op leeus sit, wat oor die goudryke Pactolus geheers het. 27 Die enigste argument vir 'n verbinding tussen Artemis en leeus by Sardis is die monument van Nannas (kat. 235, 236, afb. 405, 406, 407, 408, 409) en dit bewys eintlik niks vir die Lydiaanse tydperk nie .
Dieselfde onsekerheid — heilig vir Artemis of heilig vir Cybele — ontstaan ​​met betrekking tot 'n roofvoël. Sy klipbeeld, geïdentifiseer as 'n arend, vorm deel van die onbetroubare Nannas -monument in die Artemis -distrik (kat. 238, fig. 413, 414, 415). 'N Soortgelyke silwervoël is in 'n argaïese graf gevind en as 'n valk beskryf, en volgens Lydiaanse inskripsies is grafte deur Artemis beskerm. 'N Voorbeeld in brons is egter naby die altaar van Kuvava (Cybele) gevind. 28
Om terug te keer na die styl, die enigste duidelike invloed van die vasteland van Griekeland in die eerste helfte van die sesde eeu v.C. is dié van Korinte. 'N Mens kan dit by die godin met 'n polos onderskei (Cat. Nr. 3 Fig. 9, 10). Dit is ook prominent in die leeus in die Hooflaan (kat. 31, 32, 33, afb. 119, 120, 121, 122, 123, 124, ongeveer 560 tot 550 v.C.) en in die reliëf van die Cybele -heiligdom wat uitgevoer is. ongeveer 530 v.C. (maar die geboue en die reliëf is moontlik vroeër, kat. 7, afb. 20-50).Hierdie artistieke skakel met Korinthe stem goed saam met die verhale oor vriendskap tussen koning Alyattes en die tiran Periander van Korinte. En dit was die skatkis van die Korintiërs in Delphi waar die geskenke van die Lydiese konings gebêre is. 29
In hierdie beoordeling van die Griekse streke wat die Sardiese beeldhoukuns beïnvloed het, kan ons die Aeolid onderskat. Dit lyk asof daar verskillende verbindings is in vaasverf en terracotta -reliëfs tussen Sardis en die stede noord van Smyrna. Dit lyk asof die eienaardige "seeleeu" -kop wat op die leeus van die Kuvava-altaar (ongeveer 570-560 v.C., kat. 27, 28, 29, afb. 105-117) gebruik word, nageboots word phokai, die seëls van Phokaia 30 en die vroegste en mooiste van Lydiaanse stelai is moontlik gemaak na stelai uit die Aeolid eerder as Samos (Cat. 45, Fig. 148, 149).
Die kouros, of naakte manlike jeug, fokuspunt van die Griekse beeldhouwerk op die vasteland en verteenwoordig deur belangrike voorbeelde by die Oos -Griekse heiligdomme van Samos en Didyma, 31 word slegs ongetwyfeld getuig by Sardis en miskien eers in die vyfde eeu. 'N Stukkie hare (kat. Nr. 14, fig. 66) kan argaïes wees, 540 tot 520 v.C., maar die stele kat. geen. 232 (Fig. 402) en die fragment Kat. geen. 15 (Fig. 67) dateer waarskynlik na 500 v.C. Die enigste argaïese gedrapeerde bolyf in die rondte (kat. 8, afb. 51, 52, 53, 54) is omstrede; dit kan 'n meisie- of 'n staande manlike mantelfiguur wees, wat baie gunstig is in die Oos -Griekse beeldhouerepertorium (sien Fig. 55, 56, 57).
Die naaste parallel met die manlike figuur op die laat argaïese stele van Atrastas (kat. 17, afb. 70, 71) kom van Rhodes, wat artistiek in die Oos -Griekse omgewing was. 'N Lêer van ruiters op hurkperde (kat. 231, fig. 401), baie anders as die langwerpige reliëfryders op 'n Lydiaanse vaas van die sewende eeu, 32 behoort miskien eerder aan die Persiese as aan die Lydiaanse era.
Wat monsters en diere behalwe leeus betref, het ons moontlik 'n argaïese vroulike sirene (kat. 40, afb. 139, 140, 141) en 'n argaïese, koplose liggende sfinx (kat. 41, fig. 142, 143) . 'N Roofvoël wat 'n haas of konyn vashou, kan 'n valk of 'n arend wees (kat. 238, afb. 413, 414, 415). 'N Argaïese padda (kat. 43, fig. 146) kan uit 'n fontein kom.
Die vroegste sfinxsejant is blykbaar uit die vyfde eeu (kat. 239, afb. 416, 417, 418). Dit is 'n tweesydige dier, soos dit natuurlik is vir die ondersteuning van 'n troon, en sodanige tweesydige wesens kom ook voor by vroeë argaïese leeus (kat. 23, fig. 87, 88, 89). Hierdie tweesydigheid word nie altyd maklik verduidelik nie. Dit kan 'n Lydiese voorliefde wees, want dit kom nie net voor op die raaiselagtige swart-lawa-fragment van 'n gevleuelde monster (?) Kat. geen. 16 (Fig. 68, 69) maar ook op 'n groot dubbelzijdige reliëf van 'n leeu (ongepubliseer) wat by Hypaepa gevind is. 33
Croesus het gegewe kolomme aan die tempel van Artemis in Efese gegee, en hy het hul toewydings bevestig met inskripsies in Lydiaans en Grieks. Iets van hierdie tweetalige kwaliteit het blykbaar die skool vir beeldhoukuns betree wat by die groot projek gevorm is, 'n skool wat mens Lydo-Efese kan noem. Dit blyk te wees onderskei deur 'n sekere swaar vleeslike vorm en weelde van kostuum. 34 Afgesien van die liggende Nannas -leeu (kat. Nr. 236, afb. 407, 408, 409), word sy styl die beste geïllustreer deur die mantel -bolyf in Manisa (kat. Nr. 8 afb. 51, 52, 53, 54) . In die 550's het die styl en die skool nie bestaan ​​nie, met die ondergang van Croesus in 547 v.C. maar het voortgegaan namate die groot taak om die reuse -tempel te versier, gevorder het, en die herkenbare Croesan -fase duur miskien tot 525 v.C. 35 Die beeld van die Cybele-heiligdom (kat. 7, afb. 20-50) kan ten minste as 'n dokument van die laat Croesan-fase beskou word.
Wat was dan die Lidiese beeldhouwerk? Miskien het ons nog nie genoeg materiaal om dit te kenmerk nie, en die nabyheid daarvan aan die Oos -Griekse skole maak dit moeilik om volgehoue ​​Lidiaanse eienskappe te onderskei. Ons kan egter sien dat sommige Lydiaanse stukke meer lineêr is as die Griekse modelle, ander lyk sagter en massiewer. Onder die klipbeelde wat bewaar is, vind ons nie 'n aantrekkingskrag van Lydiaanse luukse so lewendig en gedetailleerd soos in die geverfde terracottas nie. 36 Sommige on-Griekse eienskappe kan aangetref word in die kleredrag van die klein priesteresse en die Manisa "kore" (kat. 4, 5, 8, fig. 11, 12, 13, 14, 15, 51, 52, 53, 54). Hierdie meisies voeg 'n Anatoliese geur by die repertoire van Sardiese klipbeelde wat dit onderskei van die skeppings van die Samiërs of Milesiërs. Sardiese klipbeelde kan nie slegs beskou word as 'n provinsiale uitvloeisel van die Oos -Grieks nie, slegs negatief gekenmerk deur 'n gebrek aan vaardigheid. 37
In teenstelling met die rustieke linearisme en karikatuuragtige misverstande van Griekse modelle wat 'n mens in die Frygiese beeldhouwerk verder in die binneland aantref, werk Sardië deur die sesde eeu v.C. is dieselfde algemene tegniese vaardigheid as Grieks. Uit die Cybele-heiligdom (kat. 7, afb. 20-50) en ander fragmente vermoed ons dat die voorste Lydiaanse beeldhouers, die kollegas van Glaukos en Theodoros, een van die baanbrekers was in die formulering van sowel die Ioniese orde as die ioniese beeldhouwerke. #x2014 moontlik leeus, mantelfigure en stelai. Hulle was dus een van die voorste kunstenaars van hul tyd. In 'n merkwaardige sosiale splitsing, is hierdie "hoë klas" Lydiaanse kuns heeltemal anders as 'n laer beeldhouwerk met 'n soort naïewe en ekspressiewe folkloriese sjarme, veral in die voorstellings van diere, 'n sjarme wat ook voorkom in die Lydiaanse vaasskildery . Selfs op hierdie volksvlak word Lydiaanse beeldhouwerk egter nooit heeltemal on-Grieks en barbaars nie.
Gerestoureerde altaar by PN met gietstukke van leeus 27 (S67.016), 28 (S67.032) en 29 (S67.033) op sy plek, en kyk S. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Lig leeu op sokkel, SW hoek van altaar, in situ. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Kamergrafstele, nou verlore. Plan en hoogte van kamergraf met die plasing van stelai (uit Sardis I (1922) ill. 178) ()
Kamergrafstele, nou verlore. ()
Tweesydige reliëffragment met voue of vere. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Klein bekroonde vroulike kop, voor. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Die boonste gedeelte van die vroulike bolyf van onder-lewensgrootte. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van 'n godin wat 'n slang (?) Vashou wat in 'n kolomvormige heiligdom staan, "South kore." (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van 'n godin wat 'n slang (?) Vashou wat in 'n kolomvormige heiligdom, 'South kore', kolomfragment staan. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin wat voor staan, 'Cybele -heiligdom' (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel R. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Reliëf van frontale, gedrapeerde vroulike figuur. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Reliëf van frontale, gedrapeerde vroulike figuur, tekening. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Dubbelzijdig herm met kourosfiguur aan die een kant en herm aan die ander kant, Berlyn Staatliche Museen 883. ()
Dubbelzijdig herm met kourosfiguur aan die een kant en herm aan die ander kant, Berlyn Staatliche Museen 883, afkomstig uit Berlynse Besreibung, 354, nr. 883. ()
Onderste deel van Archaic kore, "North kore" (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Onderste deel van Archaic kore, "North kore", syaansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderste deel van die klein Argaïese kore. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderste deel van die klein Archaic kore, sy -aansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderste deel van die klein argaïese kore, agterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fris met weidende takbokke, British Museum, B 270. ()
Leeu rusbank, linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu rusbank, regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu rusbank, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Anatoliese godin. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Klein, gekroonde vroulike kop, profielaansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Reliëf van frontale, gedrapeerde vroulike figuur, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders, rekonstruksietekening van naiskos. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders, 3/4 uitsig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders, detail van Artemis. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders, detail van Cybele. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met Artemis, Cybele en twee aanbidders, detail van twee aanbidders. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Reliëf van Cybele met leeu in haar skoot en aan haar voete. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Reliëf van Cybele met leeu in haar skoot en aan haar voete, 3/4 aansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu sejant van Nannas -monument, Metropolitan Museum of Art 26.59.9, linker profiel. ()
Leeu sejant van Nannas -monument, Metropolitan Museum of Art 26.59.9, terug. ()
Liggende leeu uit die Nannas -monument, Istanbul Archaeological Museum 4028, getoon soos opgegrawe deur die eerste Sardis -ekspedisie, voor. (Howard Crosby Butler Argief, Departement Kuns en Argeologie, Princeton Universiteit)
Liggende leeu uit die Nannas -monument, Istanboel Argeologiese Museum 4028, getoon soos opgegrawe deur die eerste Sardis -ekspedisie, terug. (Howard Crosby Butler Argief, Departement Kuns en Argeologie, Princeton Universiteit)
Leeu -sejant en liggende leeu uit die Nannas -monument, ter plaatse. (Howard Crosby Butler Argief, Departement Kuns en Argeologie, Princeton Universiteit)
Roofvoël (arend?) Wat 'n haas vashou, van die Nannas -monument, Istanbul Archaeological Museum 4032. ()
Roofvoël (arend?) Wat 'n haas vashou, van die Nannas-monument, Istanbul Archaeological Museum 4032, 'n driekwart uitsig. ()
Roofvoël (arend?) Wat 'n haas vashou, van die Nannas -monument, Istanbul Archaeological Museum 4032, terug. ()
Groot leeutjie aan die linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Groot leeutjie aan die regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Groot lê leeu, voor. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Groot lê leeu, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van kolossale leeuvoet. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu se regtervoet op die sokkel. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Anthemion (finale). (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Anthemion (finale), agter. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van Archaïese kouroshoof. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Verligting met die kop van die bebaarde man, Metropolitan Museum of Art 26.199.278 ()
Agterkant van manlike kop. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
"Mantel-draer," kore (?) Manisa 325, voor. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
"Mantel-draer," kore (?) Manisa 325, regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
"Mantel-draer," kore (?) Manisa 325, terug. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
"Mantel-draer," kore (?) Manisa 325, linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Gedrapeerde jeug uit Myus, Berlyn, Staatliche Museen, SK 1664, voor. (Foto van Arachne (http://arachne.dainst.org))
Gedrapeerde jeug uit Myus, Berlyn, Staatliche Museen, SK 1664, regterkant. (Foto van Arachne (http://arachne.dainst.org))
Gedrapeerde jeug uit Myus, Berlyn, Staatliche Museen, SK 1664, terug. (Foto van Arachne (http://arachne.dainst.org))
Inskrywingsstele met sittende man (Atrastas, seun van Sakardas), Manisa 1. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Inskrywingsstele met sittende man (Atrastas, seun van Sakardas), Manisa 1, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Friese ruiters, British Museum B 269. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Onderste deel van argaïese sirene, voor. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderste deel van die argaïese sirene, terug. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Onderste gedeelte van die argaïese sirene, sykant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Liglose sfinx sonder kop, Manisa 311, regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Liglose sfinx sonder kop, Manisa 311, linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Verligtingfragment van padda en ondersteuning. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Sfinx, vermoedelik deel van 'n troon of sitplek, Istanbul Archaeological Museum 4031, linker profiel. ()
Sfinx, vermoedelik deel van 'n troon of sitplek, Istanbul Archaeological Museum 4031, regte profiel. ()
Sfinx, vermoedelik deel van 'n troon of sitplek, Istanbul Archaeological Museum 4031, voor. ()
Dubbelzijdige reliëf met argaïese leeusejant, sy-aansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Dubbelzijdige reliëf met argaïese leeusejant, bo-aansig. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Die Persiese Era (546-334 v.C.)
Ons het geen beeldhouwerke wat verband hou met die vang van Sardis in 547 v.C. deur die Perse of die verbranding van Sardis in 499 v.C. deur die Ioniërs en Atheners. Alhoewel die Perse Croesus in 547 v.C. en beide Kores en Darius het Lydiaanse messelaars en waarskynlik ook beeldhouers na Iran geneem om hul paleise te bou, 38 daar is geen aanduiding dat die Persiese invloed onmiddellik sterk geword het nie. 39 Miskien het dit eers in die laat sesde eeu van krag geword.
Uiteindelik, toe Sardis feitlik die hoofstad van die westelike deel van die Persiese Ryk geword het, het die satrapale hof van Sardis ontstaan ​​as 'n sentrum vir die vervaardiging van robbe en juweliersware in Iraanse Achaemenidiese hofstyl. 40 Hulle is nie net gemaak vir satraps en hul gesinne nie, maar ook vir die baie mense wat aan die administrasie van die ryk deelgeneem het: mense met Iraanse name soos Mitrastas en Atranes, maar wat Lydian nie net in hul amptelike dokumente nie, maar ook op hul seëls geskryf het 41 mense met Lydiese name soos Manes, seun van Kumlis (Cat. nr. 241, Fig. 420) wat beide Aramees en Lidiaans in hul inskripsies gebruik het en dateer volgens die regeringsjare van die Persiese konings 42 en mense met Lidiese name soos Bakivas, Sivams en Manes wat robbe met suiwer amptelike Persiese ikonografie gebruik het. 43 Laastens was daar diegene met Lydiaanse name soos Nannas wat Lydiaans en Grieks geskryf het (kat. 274, fig. 465).
In glyptiese kuns is dit moontlik om die groot groeperings van in wese Iran-geïnspireerde en in wese Grieks-geïnspireerde kuns te onderskei. 44 Die situasie is baie minder duidelik in beeldhouwerk, waar sekerlik slegs twintig stukke aan die Persiese tydperk toegeken kan word. Was daar 'n satrapale beeldhouskool op Sardis? Die ooreenkoms van die anthemion stele Cat. geen. 46 (Fig. 150, 151) na die Daskylion -stele (Fig. 152) en van stele Kat. geen. 45 (afb. 148, 149) met Persiese versiering dui daarop dat daar verbintenisse was met die satrapale woning in Daskylion — en figuurlike tonele, Persies in hul ikonografie, was moontlik by Sardis bekend as in Daskylion. In onderwerpe en gebruike kan die klein voetstuk uit 'n mausoleum-tempel van 'n hoë amptelike familie (kat. 18 Fig. 72, 73, 74) as 'n satrapale dokument beskou word. 45 Tot hierdie Persies-beïnvloedde aspek behoort ook die ruiterslêer van Bin Tepe (Cat. 231, Fig. 401). 'N Verleidelike fragment van 'n figuur in Oosterse drag (Cat. 13, Fig. 65) dui daarop dat daar wel 'n grootskaalse argitektoniese beeldhouwerk bestaan.
Epigrafiese en literêre bronne dui aan dat beelde van Zeus Baradates (Ahura Mazda) en Artemis Anahita by Sardis aanbid is, maar daar is geen voorstellings in beeldhouwerk gevind wat met sekerheid geïdentifiseer kan word nie en dat ons geen voorstellings van vuurpriesters gevind het nie. 46 'n Stele in Izmir (kat. 233, fig. 403, ongeveer 450-425 v.C.) wat 'n vrou toon, is ook die enigste klipreliëf wat blykbaar die direkte invloed van Persiese paleisreliëfs weerspieël in die weergawe van gordyn met die eienaardige sentrale vou. Dieselfde weergawe verskyn op seëls wat aan Sardis toegeskryf word. 47
Al hierdie monumente toon 'n paar eienskappe wat reageer op Persiese smaak, maar nie een van die steenmonumente word in die Persiese hofstyl so duidelik gedoen soos die Sardiese robbe nie, en ons het ook nie in klipbeeldhouwerke van hierdie tydperk persiese temas soos bebaarde sfinkse of leeu gevind nie griffies. Die algemene styl van klipbeelde is nader aan Grieks.
Die onderwerp van man en vrou tydens 'n begrafnismaal, geliefd deur die Perse, verskyn weer aan die einde van die tydperk op die stele van Atrastas, seun van Timles (kat. 234, fig. 404), gedateer in die vyfde jaar van die heerskappy van Alexander die Grote (330-329 vC). Dit wys hoe die beeldhouer in 'n lineêre, moontlik laat Achaemenidiese/Anatoliese folkloriese styl inglip het. 48
Om nou na die bronne van die oorheersende Griekse invloede te kyk, laat die beeldhouwerk van die latere sesde eeu 'n keuse toe tussen Oos -Griekse of Atheense invloed, veral in die uitbeeldings van die korai -tipe met die groot sentrale vou (kat. 7, 9 , Fig. 33, 34, 39, 58, 59, 60). Histories is dit nie onwaarskynlik om Athene as 'n bron te beskou nie. Alcmaeon, hoof van die kunsliefde Alcmaeonid -familie, wat die tempel van Apollo in Delphi herbou het na 546 v.C., het Croesus (49) besoek en die seuns van Peisistratos het noue betrekkinge met die Persiese satraps in Sardis gehad. 'N Hele aantal soldervase met swart figure is tussen 560 en 480 v.C. in Sardis ingevoer. En solderkunswerke is in 480 vC as buit na Sardis gebring: byvoorbeeld die bronsbeeld van 'n waterdraer wat oorspronklik deur Themistocles in Athene gewy is (sien hfst. III, "Literary and Epigraphic Evidence ", nr. 11) . Tot die Attiese tradisie behoort ook 'n fragment van 'n vroeë klassieke manlike kop (Cat. 15, Fig. 67).
Vir die tydperk tussen ca. 500 en 430 v.C. ons kan twee groot stilistiese bronne onderskei. Een daarvan is die nie-Attiese styl van die Griekse eilande, wat nie net die Kyklades nie, maar ook Rhodes en Knidos omvat. Dit is moeilik om 'n duidelike lyn te trek tussen hierdie Kykladies-Boeotiese stelai en die 'sagte styl' van die Oos-Griekse, Ioniese skool, wie se invloed beslis tot in Noord-Griekeland (Thasos, Dikaia) sowel as in die suide van Klein-Asië (Lycia) strek. 50 By Sardis word die invloed van die sagte styl vir ongeveer ca. 500 v.C. deur 'n friesfragment van diere (kat. 22, fig. 86) en 'n stele -fragment met manlike kop (kat. nr. 232, fig. 402). Alhoewel dit nie van Sardis kom nie, is die vroeë klassieke "Borgia stele" van ca. 470-460 v.C. (Cat. Nr. 269) is 'n goeie illustrasie van onmiddellike Oos -Griekse affiliasies. Dan kom die satrapale voorkant (kat. 18, afb. 72, 73, 74) van ca. 430 v.C. Die voor die hand liggende verband met die groot meesterstuk van die Oos-Griekse sagte styl in diens van die Persiese amptenaar, die sogenaamde Satrap Sarcophagus uit Sidon. 51 Kunstenaars wat in hierdie Griekse sagte styl werk, maar met Persiese ikonografie, het moontlik ook die hoogste vlak van beeldhouwerk onder die satrapale howe in Sardis opgelewer. 52
Die twee stukke wat afhanklik is van inspirasie uit die kring Cycladic-Thessalian-Boeotian, is die votive-stele Cat. geen. 19 (Fig. 75, 76, 77) en die Persianiserende grafstele Cat. geen. 233 (Fig. 403) wat in die algemene ontwerp so vreemd naby die stele van Polyxenaia van Larissa in Thessalie 53 is (sien infra, "On Stelai "). Beide stelai dateer uit ca. 450-425 v.C. 'N Mens sou kon verwag dat die bitter gevegte in Wes -Klein -Asië gedurende die latere jare van die Peloponnesiese Oorlog en voor die Koningsvrede (386 v.C.) die Griekse invloede in kuns nadelig beïnvloed het, maar dit blyk nie die geval te wees nie. Die tweetalige Aramees-Lidiese stele van Manes, seun van Kumlis, vermoedelik 'n Persiese amptenaar, gedateer 394 v.C. deur die regeringsjare van Artaxerxes, word die dekoratiewe woordeskat van die laat klassieke fase in die ontwerp van sy volkslied nou gevolg (Cat. nr. 241, fig. 420). Onder invloed van solder is ook die belangrikste onder ander stelai, votief en graf (sien infra, "On Stelai, " Kat. nrs. 20, 21, 240, 242, afb. 78-85, 419, 421).
Die latere, meer naturalistiese leeus van Sardis (kat. 25, 38, 39, afb. 92-101, 135-138) is ook afhanklik van soldermodelle. 54 Een voorbeeld toon die moontlike invloed van die groot Mausoleum-styl 55 wat hoofsaaklik geskep is onder die impuls van Skopas in Klein-Asië (ca. 360-350 v.C. vgl. Kat. 38, afb. 135, 136).
Die verspreide marmerfragmente bied weinig aanmoediging vir ikonografiese navorsing. Die interessantste probleem is die tipologie van Cybele. Een tipe Cybele kan gerekonstrueer word om die godin moontlik te laat staan ​​en omring te word deur twee paar leeus (Cat. 25, Fig. 92-101). 'N Tweede tipe staande Cybele, wat 'n leeu met haar een arm aan haar bors hou en 'n staande Artemis wat 'n takbok vashou, word op 'n stele weerspieël (kat. 20, afb. 78, 79, 80, 81, 82, 83) , albei blykbaar gemaak na standbeelde van die middel van die vyfde eeu. Uiteindelik het die votive relief Cat. geen. 21 (Fig. 84, 85) toon 'n derde tipe, 'n variasie op die beroemde sitbare Cybele -beeld wat Agorakritos aan die einde van die vyfde eeu gemaak het. Dit was miskien hierdie laaste beeld wat Sophocles gesing het terwyl hy op leeus sit, en Timotheos het voorgestel dat hy 'n kiton met swart blare dra. 56 Die drie tipes kan drie opeenvolgende beelde van die godin voorstel in haar beroemde Metroon wat in 499 v.C. deur die Grieke verbrand is. maar blykbaar gerekonstrueer voor 465. 57
Uiteindelik, tydens die latere deel van die Persiese era (ongeveer 450-330 v.C.) in die weliswaar vlekagtige beeldhouwerk wat op Sardis gevind word, kan ons 'n afname in artistieke kwaliteit sien tot die vlak van redelike maar ietwat provinsiale bekwaamheid, met Oosterse Griekeland, die Cycladen en daarna Athene bied die belangrikste modelle.
Anthemion met Lydiaans-Aramees tweetalig, stele van Manes, seun van Kumlis, Izmir Archaeological Museum 691. (Howard Crosby Butler Archive, Department of Art and Archaeology, Princeton University)
Tweetalige toewyding van Nannas Bakivalis aan Artemis. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van volkslied. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van volkslied, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele van Daskylion, Istanbul Argeologiese Museum ()
Deel van 'n pediment. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Deel van 'n voorkant, detail van versiering. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Deel van 'n voorkant, projeksietekening van voorbladblok. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Skouer van kolossale gedrapeerde figuur. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met biddende vrou, Izmir Argeologiese Museum 690 (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Begrafnisstele van Atrastas, seun van Timles, Istanbul Archaeological Museum 4030 ()
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel A. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel B. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel H. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Fragment van argaïese verligting met 'n deel van lopende diere. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met bedekte frontale wyfie. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met bedekte frontale wyfie, L. -kant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stele met bedekte frontale wyfie, detail. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
'N Deel van die grafstele met palmette -lied, Izmir Argeologiese Museum 695. (slegs boonste fragment) ()
Begrafnisstele met Lydiaanse inskripsie en afgeronde palmetlied, stele van Alikres, seun van Karos, Izmir Argeologiese Museum 694. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Paar toegevoegde leeus sejant, Leeus A en B. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Paar toegevoegde leeus sejant, Leeu A van bo. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Stapleeu, Manisa 306, regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Deel van raam met loopleeu. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Lopende leeu, Manisa 306, linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Die Lydiërs het gereeld gely leontomanie. Uit die klein hoeveelheid beeldhouwerk wat hier gepubliseer word, is daar een en twintig leeus. Die groot godin Cybele (of wat ook al die inheemse godin haar voorafgegaan het) het leeus as haar eienskappe al in die beroemde veertiende of dertiende eeu v.C. verligting naby Manisa. 58 Die verhaal van Meles (Herodotus 1.84) dui daarop dat die leeu onder die Heraklid -dinastie 'n beskermende simbool van die koningshuis was. Dit is te betwyfel of die verhale oor Herakles, wie se leeuvel deur koningin Omphale geneem is, 'n werklike invloed het op die keuse van die leeu as koninklike wapen soos T. L. Shear voorgestel het. 59 Die leeu was eerder die verteenwoordiger van die groot godin (Cybele) wat die koningshuis beskerm het.
Die leeu alleen verskyn as 'n koninklike simbool op vroeë Lydiaanse munte (laat sewende eeu) vanaf Croesus, die voorste dele van 'n leeu en 'n bul word gebruik, 'n afkorting van 'n groep wat 'n leeu toon wat 'n bul oorwin. 60 Soos bewys deur die reliëf Kat. geen. 21 (Fig. 84, 85), by Sardis word die leeu as 'n kenmerk van Cybele beskou, die verbintenis met Artemis is minder seker. 61 Croesus het 'n goue leeu aan Apollo van Delphi toegewy (sien hfst. III, " Literary and Epigraphic Evidence ", nr. 6), en Cahn het aangevoer dat leeus ook heilig was vir 'n Lydiaanse Apollo. 62 Die voorkoms van leeus op nie-koninklike seëls is 'n bewys vir 'n meer algemene beskermende of simboliese ("moedig soos 'n leeu") funksie. 63
Wat argeologiese bewyse vir funksie betref, is die dubbelzijdige reliëf Kat. geen. 23 (Fig. 87, 88, 89) was waarskynlik deel van die troon vir 'n beeld van die twee klassieke leeupare Kat. geen. 25 (afb. 92-101) het moontlik aan 'n beeld geflankeer. Die klassieke reliëf Kat. geen. 39 (afb. 137, 138) is moontlik uit 'n raam vir 'n klein prentjie. In al hierdie gevalle is Cybele die mees waarskynlike goddelikheid.
In argitektoniese konteks het die twee en 'n half leeus Cat. nrs. 27, 28, 29 (afb. 105-117) behoort aan 'n altaar van Cybele (Kuvava) gedateer deur die graafmachine, Andrew Ramage, ca. 580-570 v.C. en moet dus as toewydings beskou word. Die belangrikste leeutuit, kat. geen. 237 (Fig. 410, 411, 412) het tot 'n heilige struktuur behoort — is die tempel of altaar van Artemis een van die moontlikhede. Die klein argaïese leeu Kat. geen. 36 (Fig. 133) is 'n akroterie, moontlik van 'n argaïese sarkofaag. Die majestueuse leeu wat in die Hooflaan gevind word en sy eweknie (kat. 31, 32, 33, afb. 119, 120, 121, 122, 123, 124) was moontlik bewakers van 'n hek.
Dit is jammer dat die Nannas-monument (sien kat. 235, 236, 238, 274, afb. 405-409, 413-415, 465, 466) slegs as laat-Romeinse smaak as bewyse beskou kan word. Dit is in die tweede of derde eeu nC opgerig en bewys dat die laat Romeine leeus en die arend as heilig beskou het vir Artemis. H. von Gall het getoon dat so 'n groepering getuig van Cappadociaanse begrafnismonumente uit die Persiese era. 64 Dit is aanneemlik dat die Romeine die twee leeus en 'n roofvoël van die votives versamel het wat moontlik deur die vloede in die Artemis -distrik omvergewerp is. Aangesien die Nannas -basis self hergebruik is (en aanvanklik 'n menslike figuur gehad het), kan ons egter nie seker wees dat die kombinasie van die sit- en ligleeus met die arend oorspronklik was nie. Daar is egter rede om te vermoed dat beide tipes oorspronklik aan Artemis voorgestel is.
In Griekeland verskyn sowel die sit- as die liggende leeusoorte op begrafnismonumente uit die argaïese en klassieke tydperke en die wandelende leeu in die van die klassieke era. 65 Die spesiale kolom vir Klein -Asië is die kolom met leeutrek met 'n leegteken Mikos Metrodoro in Ankara. 66 Tot dusver het ons geen bewyse dat hierdie tipe grafleeemonument by Sardis gedurende die Lidiese en Persiese tydperke bestaan ​​het nie.
Die meeste geleerdes is dit blykbaar eens dat Homeros se poësie voldoende bewys is dat leeus (waarskynlik die kleiner Asiatiese spesies) in die vroeë historiese tye in Wes -Klein -Asië bestaan ​​het. 67 Die saak is van enige belang, sowel om die belangrikheid van die leeu vir die koningshuis meer aanneemlik te verklaar as dit gebaseer is op eerstehandse ervaring of ten minste die herinnering aan die bekwaamheid van regte leeus en om die lewering van leeus in Lydiaanse kuns.
Koninklike leeujagte was algemeen in Assirië en moontlik ook Babilon en Persië in die tyd toe die Lydiërs kontak met Assur en Babilon gehad het, en die leeu is in hierdie twee stede as die koninklike teken gebruik. 68 In 480 vC, tydens die Persiese era, kon baie Lydiërs wat in die leër van Xerxes gedien het, leeus in aksie gesien het toe hulle die kameeltrein van die koning in die suidelike Balkan aangeval het (Thracië, Herodotus 7.125-126). Omdat leeus in die vierde eeu v.C., 69 na Griekeland ingevoer is, sou dit nie ondenkbaar wees dat ook satrape by Sardis leeus vir jag laat invoer nie. Geen leeubene is egter geïdentifiseer onder die etlike duisende dierbene wat in die opgrawings in Sardis gevind is en deur S. Do ğuer en medewerkers ondersoek is nie. 70
Alhoewel daar 'n paar korrekte waarnemings verskyn, soos die dewclaw (klein vyfde toon of duim op die voorvoet) in Cat. geen. 25 (veral Fig. 98), blyk dit dat die Sardis -leeus gewoonlik uitgebeeld is sonder die voordeel van lewensstudie. 71 Sommige "foute" wat aan kunstenaars toegeskryf word, hoef nie foute te wees nie. Dit is beslis 'n fout om die leeuwyfie met 'n maanhare te wys soos in Cat. geen. 34 (afb. 125, 126, 127, 128, 129), maar 'n jong leeumannetjie tot hy drie tot vier jaar oud is (en blykbaar sommige selfs na daardie ouderdom) is manloos. 72
Akurgal het voorgestel dat die tipe leeu wat op Lydiaanse munte uitgebeeld word, 'n mengsel is van Assiriese, "Laat -Hetitiese" en Griekse elemente. 73 Dit lyk aanneemlik om 'n nie-Griekse model "Laat-Hetitiese" aan te neem vir die vroegste volledige leeu wat by Sardis Cat gevind is. geen. 26 (Fig. 102, 103, 104, ongeveer 600-570 v.C.). Daarna is die waarskynlikheid dat Griekse modelle nageboots is, aansienlik. Korintiese inspirasie lyk waarskynlik vir die groot leeu Cat. geen. 31 (afb. 119, 120, 121, 122) en sekere vir die leeus wat op die Ioniese Cybele -heiligdom Kat. geen. 7 (Fig. 38, 42, 43).
Die Oos -Griekse standaard leeutipe is miskien net soveel te danke aan Lydiërs as aan Ioniërs. Dit lyk asof dit ontwikkel het uit die "Late Hittite " tipe 74 tussen 600 en 550 v.C. Die leeuwyfie Cat. geen. 34 (afb. 125, 126, 127, 128, 129) is 'n heerlike vroeë Lydo-Ioniese poging tot 'wetenskaplike' naturalisme, ongeveer middel van die sesde eeu. Die liggende tipe was waarskynlik die tipe van die goue leeu van Croesus, soos dit voorkom in goue juweliersware uit die Croesan -era. 75
'N Eiesoortige kenmerk van die altaarleeus Kat. nrs. 27, 28, 29 (Fig. 105-117, ongeveer 570-560 v.C.) is die klein seeleeu of robagtige koppe. 'N Mens wonder of robbe (phokai), so gewild in Phokaia en Larisa, is geneem as modelle vir leeukoppe in die natuur of moontlik uit terracotta -beeldhouwerk. 76
Die groot leeu wat naby die sinagoge gevind word (kat. 31, afb. 119, 120, 121, 122) en die leeutjie uit die Nannas -monument (kat. 236, afb. 407, 408, 409) draai hul koppe vorentoe. Hulle gesigte met golwende oë dui op hernieude kontak met die Assiries-Babiloniese tradisie, vermoedelik in die Croesan-era. Dit lyk asof die liggende tipe tot aan die einde van die sesde eeu v.C.
Die leeu wat sit uit die Nannas -monument (kat. 235, afb. 405, 406) en die dubbele leeus wat in die sinagoge gevind word (kat. Nr. 25, afb. 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98 , 99, 100, 101) is waardevol vir 'n fase in die ontwikkeling van die sitende tipe wat nog min verstaan ​​word. Deur argaïese kenmerke te behou, maar die kennis van meer naturalistiese weergawes uit die klassieke tydperk te verraai, illustreer dit die oorgang na klassieke leeus gedurende die vyfde eeu v.C.Dit is nie duidelik of hulle reeds geïnspireer is deur die Griekse leeustipes van die vasteland (veral op die solder) nie. 77 Daar bestaan ​​geen twyfel oor die loopleeus nie Kat. nrs. 38, 39 (afb. 135, 136, 137, 138) wat noue parallelle vind in Attiese monumente van die laat vyfde en vierde eeu v.C.
Aangesien baie tipiese Achaemenidiese leeusfinxs gevind is in goue juweliersware wat in die vyfde eeu in Sardis gemaak is, 78 is dit opmerklik dat die klipbeelde geneig was om Griekse, nie Persiese, leeusoorte uit te beeld nie. Met die agteruitgang van die Lydiese kultuur en taal, blyk dit dat die gewildheid van leeusbeelde ook in Lydia afgeneem het. Ons het darem nie baie Hellenistiese of Romeinse voorbeelde gevind nie.
Leeutuit vas aan reghoekige lid. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeutuit vas aan reghoekige lid, detail van leeu. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeutuit vas aan reghoekige lid, tekening met aansigte, bo -aansig en snit. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Acroterion (?), Klein leeutjie uit die hoek van die argaïese sarkofaagdeksel? (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Tweetalige toewyding van Nannas Bakivalis aan Artemis, bo. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
'N Paar toegevoegde leeusejant, Leeus C en D na herstel. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu, Manisa 303, regterkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu, Manisa 303, linkerkant. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu, Manisa 303, voor. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu, Manisa 303, terug. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Leeu, Manisa 303, detail met klemgate. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', R. -kant, tekening. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel K. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Monument in die vorm van 'n heiligdom versier met reliëfs, met 'n godin voor, 'Cybele -heiligdom', paneel L. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Paar toegevoegde leeus sejant, Lion B. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
'N Paar toegevoegde leeus sejant, Leeus C en D in situ naby die Synagoge -apsis. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Paar toegevoegde leeus sejant, Leeus D en C. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Paar toegevoegde leeusejant, Leeus D en C na herstel. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Paar toegevoegde leeus sejant, Lion C. (© Archaeological Exploration of Sardis/President and Fellows of Harvard College)
Paar toegevoegde leeusejant, Lion C, regte profiel. (© Argeologiese verkenning van Sardis/president en genote van Harvard College)
Die Ilias vertel hoe die Grieke, die Trojane en die Lycians groot hope oor hulle dooies gestort en tekens of pilare op hulle neergesit het, semata of stelai, as 'n eer aan die dooies. 79 Net soos die Lycians, het die Frygiërs en Lydiërs ook groot ergeheuwels oor die begrafnisse van hul konings en vorste gestort. 80 In Lydia blyk dit dat die klipmerke wat oor die heuwel gevind is, hoofsaaklik van die sogenaamde falliese of knopvorm bestaan, 'n sirkelvormige pilaar met 'n globaal of ovaal bokant. Tot dusver het ons geen seker verslag van 'n reghoekige, plaatagtige stele wat 'n Lydiaanse heuwel bekroon het nie. 81
Die gewildste soort grafmonument in Griekeland vanaf meetkundige tye, die stele of reghoekige plaat of pilaar, word volop in Lydia voorgestel, beide in versierde en ingeskrewe voorbeelde. 82 Sover ons egter weet, is daar nie onbeskofte, onreëlmatige stelai van 'n primitiewe aard by Sardis gevind nie, net soos in Neandria, waar 'n sewende eeu v.C. datum is voorgestel. 83
Op die huidige getuienis is Lydiaanse stelai slegs gevind in samewerking met rotsgesnyde kamergrafte. Ons weet nie wanneer die eerste rotsgesnyde grafgrawe van Sardis gemaak is nie; 'n studie van erdewerk vind uit dat laat sewende eeu die vroegste moontlike datum kan wees. 84 'n Kamergraf, wat tussen 600 en 650 v.C. uit messelwerk gebou is, verskyn in die heuwel van koning Alyattes, die enigste koninklike begrafnis wat tot dusver ontdek is. 85
H. C. Butler, wat meer as duisend Lydiaanse grafte opgegrawe het, insluitend 'n paar honderd kamergrafte, het slegs twee grafte gevind met hul stelai op hul plek. Een van hulle, Cat. geen. 47, 'n indrukwekkendste voorkoms in sy oorspronklike toestand (fig. 153, 154). Twee magtige kalksteunpilare, ongeveer 3 meter hoog, met pragtige blomblare omring 'n trap van kalksteenblokke wat na die fasade van die graf lei. Hierdie reëling was laat-argaïes, ongeveer 500-480 v.C. Dit het moontlik parallelle en voorlopers in Oos -Griekeland gehad. So word gesê dat twee flankante stelai, met figure van die oorledene, die grafgevel wat die beroemde Borgia -stele in Napels behoort, versier het (kat. 269). 86 'n Simmetriese rangskikking van twee leeus versier die kamergraf van 'n edelman of heerser in Kazar Tepe, 87 by Miletus.
Die tweede stel wat Butler gevind het in situ was 'n klein (H. 0.965) ingeskrewe pilaar geplaas op die hoek van 'n kamergraf "langs en aan die einde van 'n lang dromos." Die datum is nie voor die vyfde eeu v.C. op epigrafiese gronde nie. 88
Uiteindelik lyk dit of Butler 'n paar gevalle waar marmerstelai in grafkamers gevind is, waargeneem het: "dit is bewaar, maar die kleurontwerpe het verdwyn." 89
Die vroeë voorbeeld, Cat. geen. 47, gevind in situ het 'n baie wye en vlak basis gehad waaruit die as opgestyg het (Fig. 154), maar later het voorbeelde waarskynlik die tipe basis gehad wat bekend is vir votive stelai. 90
Die werklike geskiedenis van die stele by Sardis begin met twee versierde bloedarmoede, kat. nrs. 45 en 46 (Fig. 148, 149, 150, 151). Teen daardie tyd is die wonderlike basiese vorm van 'n lang vlak pilaar, gekroon deur twee ioniese volute en harmonies beëindig deur 'n palet, heel moontlik in Oos -Griekeland geskep deur blomme -argitektoniese acroteria, wat op sy beurt op metaalversiering gebaseer is, te kombineer met die hoë monument van klip. 91 Die oorsprongsvraag is ingewikkeld. Aan die een kant is majestueuse, artistiek gevormde grafstelai met 'n kavetto -blomprofiel wat deur 'n sfinks oorheers is, sedert 600 vC op die Griekse vasteland gebruik Aan die ander kant, lyk dit asof die vroegste voorbeelde van 'n palet gekroon is, Oos-Grieks, reeds vroeg argaïes. 92 Volgens Buschor is die palmette volute stele in Samos uitgevind omstreeks 570 v.C. 93 Miskien moet ons aanneem dat, net soos met vaasverf, dieselfde artistieke probleem as die van 'n majestueuse gedenksteen op verskillende maniere op die vasteland en in Oos -Griekeland opgeneem is, terwyl die vasteland die stele geskep en ontwikkel het met menslike figure en die Oos -Griekse kunstenaars wat die gebruik van oriëntaliserende blomme -dekoratiewe effekte bevoordeel. Meesterstukke van blomontwerp verskyn rondom die middel van die sesde eeu in die Aeolid en op die eiland Samos.
Die Lydiese voorbeelde hang af van hierdie Oos -Griekse skeppings. Ons vroegste bewaarde finale, die meesterlike stele uit die Pactolus -vallei (kat. 45, afb. 148, 149), is nougeset op die pragtige Calvert -stele uit die Troad. 94 Die Lydiaanse stelai toon genoeg afwykings van die Samiese voorbeelde aan om aan te dui dat 'n plaaslike Sardiese smaak en plaaslike tipologie hulle gou gevestig het, miskien het Griekse meesters die vroegste voorbeelde gedoen wat ons nou verloor het, maar ek glo nie met Friis-Johansen 95 dat Ioniese beeldhouers sulke stelai as die laat argaïese gesny, en moontlik vertraag, byvoorbeeld Kat. geen. 47 (Fig. 153, 154).
Die kenmerkende kenmerke van die Sardiese stelai kan toegelig word deur dit te vergelyk met die uitgebreide Samiese reeks. 96 Die ontwikkeling by Sardis is deurlopend en loop van middel-argaïese tot laat klassieke beeldhouwerk.
Baie Samiese stelai spreek 'n aangebore gevoel van argitektoniese meetkunde uit deur die boonste palet as 'n vertikale element te beklemtoon en die twee volute as 'n horisontale basis te behandel met die volute wat sywaarts uitsteek verby die palmette op die wyse van die volute van 'n ioniese hoofstad. 97 Die vroegste Sardiese stele versamel alle elemente van die volkslied in een allesomvattende ovaal (Cat. 45, Fig. 148, 149), en hierdie neiging om die finale as 'n kompakte eenheid te behandel, gaan voort in Lydian stelai van die latere vyfde en vroeër die vierde eeu vC (Kat. 240, 241, 242, Fig. 419, 420, 421). Die effek is sagter, swaarder as in Samos. Moontlike uitsonderings, waarin die buitekant van die stele in verskillende krommes wat op die ornament gevolg is, gekerf is, is die stele uit graf 813 (kat. 47, afb. 153, 154) van ca. 500-480 v.C. en Kat. geen. 48 (Fig. 155, 156), ca. 450 v.C. maar selfs hierin het die volute skynbaar nie sywaarts geprojekteer verby die stele as soos in Samos nie. Ons vind ook nooit op Sardiese stelai die skerp, meetkundige afloop van volute teen die sye nie, 'n taamlik anorganiese oplossing wat nie ongewoon op Samos is nie. 98
Twee kenmerke wat kortliks in Samos voorgekom het, is baie gewild by Sardiese stelai: 'n ligte konvekse opkoms van die "liggaam" van die volute en 'n ryk, taamlik wye rand (genaamd "pulvinated bands" deur H. C. Butler). Dit is kenmerke van argaïese, byna oriënterende smaak vir breë dekoratiewe effekte. En die voortbestaan ​​van die breë raambande en twee gevulde stingels wat antieteties uit die grond groei, gee die andersins 'moderne' stele van 394 v.C. 'n soort oupa -sjarme, as 'n blik op Cat. geen. 45 (Fig. 148, 149), die argaïese prototipe, sal wys.
As dit kom by algemene vorme van finale ontwerp, lyk dit asof Samos in die vyfde eeu nie die antietetiese volumestam -samestelling het nie, maar in die vyfde eeu is dit ontwikkel tot 'n ontwerp waarin die onderste ente van volute wat skuins in die hoek geplaas is, 'n blaar kry. -agtige vorm (kat. 49, fig. 157). Dit lyk ook nie asof dit gewild was op Samos nie. 99 Aan die ander kant, die sogenaamde lierhoofstad, wat op Samos ca. 540-530 v.C. en in Athene ca. 530 v.C. 100 is slegs by Sardis bekend in 'n voorbeeld uit die vyfde eeu (kat. 48, afb. 155, 156). 101
Terwyl Sardis stelai -kerwers dus duidelik 'n Lydiaanse dialek verteenwoordig, blyk dit dat die skoonheid van die Lidiaanse ornament te wyte is aan direkte kontak met Oos -Griekse meesters. Ongelukkig het nóg Miletus 102 nóg Efese, wat op historiese gronde die waarskynlikste onmiddellike bron vir Sardis is, 103 uitgebreide stelai -versamelings gelewer wat vergelykbaar is met Samos. Tans blyk die Samiese stelai die naaste aan dié van Sardis te wees. Ons weet dat Samiese kunstenaars vir Lydiese konings gewerk het: Theodoros het 'n silwer krater vir Croesus gemaak. 104 Daarom is die direkte invloed van Samiese ontwerpe heeltemal moontlik.
Omdat marmertegniek en ontwerp van marmermonumente saamgaan, het ons aangeneem dat die Lydiese beeldhouers afhanklik was van die dekoratiewe woordeskat van Oos -Griekeland, maar in goud en juweliersware en bronsmetaalwerk, dieselfde volute, palmette, rosette en lotusse was ontwerp en uitgevoer deur kunstenaars wat in die Achaemenidiese Persiese hofstyl werk by Sardis 105 in die laat sesde en vyfde eeu vC Onlangs het 'n paar stelai aan die lig gekom by die satrapale woning van Daskylion wat die vraag stel oor 'n moontlike bestaan ​​van 'n satrapale styl in Klein -Asië. 106 Hierdie stelai het bloedarmoede van Griekse tipe, maar hulle het ook figuurlike voorstellings van begrafnismaaltye en optogte van karre en ruiters. 107 Die baie ooreenkoms van een van die Daskylion -finale (Fig. 152) met een van Sardis (Cat. 46, Fig. 151, 152) laat 'n mens wonder of die Sardiese stele ook soortgelyke Persianiserende figuurlike voorstellings gehad het. Op die oomblik het ons geen bewyse nie, maar die Persiese onderwerp en spesiale styl van die voorkant Cat. geen. 18 (Fig. 72, 73, 74) gee hierdie aanname waarskynlikheid.
Die meeste stelai wat by Sardis gevind word, kan slegs deur stilistiese vergelykings gedateer word. Die vroegste (Cat. 45, Fig. 148, 149) verteenwoordig die eenvoudiger smaak van ca. 550-530 v.C. Die briljante, oordrewe, manieristiese stadium van Oos -Griekse versiering begin pas by Cat. geen. 46 (Fig. 150, 151, ongeveer 530-520 v.C.). Vir die kalksteenstele van graf 813 (kat. Nr. 47, afb. 153, 154), wat in sy lang, dun lotus 'n gevorderde, laat argaïese maniërisme toon, 108, kan ons nuwe chronologiese bewyse opsoek: een van die vier begrafnisse in die kamergraf bevat 'n goed gedateerde soldervaas van ca. 500-480 v.C. 109 Die stele kan dus 'n werk van die vroeë vyfde eeu wees, wat beide die voortbestaan ​​van manieristiese versiering in Lydia tot in die vyfde eeu v.C. en 'n lineêre, konserwatiewe aanslag in die werklike uitvoering.
Tot dusver het die datering van die materiaal uit Sardis 'n breuk voorgestel tussen die reeks argaïese stelai wat tot in die vroeë vyfde eeu v.C. en die opkoms van blomme-dekoratiewe stelai in die laat vyfde, maar ek glo nou dat as gevolg van die ingewikkelde, naturalistiese sentrale lotus van twee verdiepings, die lierstele (Cat. 48, Fig. 155, 156) kan daal na die middel van die eeu (480-450 vC?). 110 'n Mens kan nog steeds dieselfde argaïese smaak vir nadrukwekkende spirale herken in die stralende eindronde van die beroemde Aramees-Lydiaanse tweetalige (Cat. Nr. 241, Fig. 420) stele van 'n Lydiaan in Persiese diens met die naam Manes, seun van Kumlis. Dit het egter ook gevorderde kenmerke, soos die klein klokblommetjies wat presies parallel is met die stele van die Atheners wat in 394 v.C. in die Korintiese oorlog. 111 Sy meester was duidelik in die ban van die wonderlike skepping, die argitektoniese versiering van die Erechtheion (ongeveer 420-410 v.C.). As gevolg van 'n wye acanthus -kelk en bewoon deur voëls, weerspieël die ingewikkelde ontwerp van die stele van Alikres 'n latere smaak, die van naturalistiese, dikwels oorlaai, klassieke versiering waarvan die Griekse vasteland die mees waarskynlike bron was (kat. 242, Fig. 421). 112
Ons het slegs drie voorbeelde van Lydiaanse anthemion stelai waarin die skag selfs ongeveer behoue ​​bly: die skraal laat argaïese kat. geen. 47 (Fig. 153, 154) was miskien 2,5 m.hoog, en die verhouding tussen hoogte en breedte beter as 4: 1, die ongewone en nog skraal klassieke stele van Katovas (kat. 240, fig. 419 H. 1.79, W. 0.39) is ongeveer 4.5: 1. Vir die tweetalige stele Cat. geen. 241 van 394 v.C., wat nog nie heeltemal volledig is nie (H. 1.63 +, W. 0.53 Fig. 420), kan die verhouding 3.5: 1 wees. Dat die klassieke stelai korter en plakkers was, word bevestig deur 'n aantal ingeskrewe stelai. 113 Die stele, nr. Kat. geen. 22, gevind deur die eerste Sardis -ekspedisie. Sy hoogte is twee en twee derdes maal sy breedte. Toe dit gevind is, het die tong wat in die voet van die voetstuk sou steek nog steeds behoue ​​gebly. 114
Ongelukkig het die figuurlike stelai van Sardis nie hul krone behou as hulle dit ooit gehad het nie. 115 Hulle geskiedenis is onafgebroke, maar belig aspekte en invloede wat nie in die oorlewende blommesiekte voorkom nie. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die vroegste, dié van Atrastas (kat. 17, afb. 70, 71), tot die lewendige Oos-Griekse styl van 520-500 v.C. Dit is ongewoon dat die klein reliëfstoneel heel bo -op die skag is. Aan die bokant gebreek, is die stele 0,97 m. hoog, 0,32 m. breed ('n verhouding van ongeveer 3: 1). Die vele voorbeelde van die motief van die sittende mans is pragtig geïllustreer deur E. Berger, 116, terwyl BS Ridgway aan die Oos -Griekeland stelai van die "Man and Dog" -groep toegeskryf en die betekenis van die motief bespreek het, waarvan 117 ons stele bied 'n ongewone variant met die helfte van die hond afgesny. Die man word beskou as lees of skryf, en hierdie huishoudelike tema met sy eienskappe: die stoel, die lessenaar (?) — is deel van 'n laat argaïese neiging om die omgewing uit te beeld, hier gegee met provinsiale vereenvoudiging. Benewens die voorbeelde wat Ridgway aangehaal het, moet 'n mens onthou vir die stemming van die tyd, die sjarmante toneel van Exekias waarin die Dioscurus, wat teruggekeer het huis toe, met sy hond speel. 118
'N Fragment in die Metropolitan Museum, ingebring deur die eerste Sardis -ekspedisie, is van groot belang (kat. 232, fig. 402). Dit bewys dat die tipe lang stele met 'n geprofileerde laat argaïese of vroeë klassieke manlike figuur wat die skag 119 inneem, op Sardis voorgestel is. Dit bewys ook, ondanks swak bewaring, dat Sardiese beeldhouers in aanraking gekom het met die sagte, byna sentimentele styl wat veral bekend is deur drie lang "Man and Dog" stelai en wat behoort tot die jare 490-460 v.C. Die saak sou seker wees as 'n mens die veronderstelling van E. Pfuhl, wat aangevoer het dat die beroemde "Man and Dog" sogenaamde Borgia-stele in Napels, ca. 470-460 vC, kom ongelukkig uit Sardis, die vermoede is swak gegrond. 120 Desondanks lyk die figuurstyl na aan die van die Metropolitan Museum-fragment, 121, en die vorm van die palmette van die volkslied met blaaragtige laer afsluiting van volute is die model van die tipe waaruit die volute van ons stele Cat. geen. 49 (Fig. 157) afgelei is.
Die Griekse model vir die Metropolitan Museum -stele kan of Attic of Cycladic wees, of as#Oos -Griekeland aanvaar word as die herkoms vir die Borgia stele — Oos -Grieks. Met die swak bewaarde votiewe (?) Stele (Cat. 19, Fig. 75, 76, 77) van 'n bedekte frontale vrou en die provinsiale, maar boeiende stele van 'n priesteres (Cat. Nr. 233, Fig. 403), ons is beslis in die Cycladic-Boeotian-omgewing 122 en verby die middel van die vyfde eeu. 'N Kenmerkende, klassieke kenmerk van hierdie groep is die enkele figuur met 'n leë ruimte rondom en oorhoofse. Die tipe figuur van Cat. geen. 19 self herinner aan die sogenaamde Aspasia (Europa). 123 Die hoë geprofileerde styging bo die reliëf dui op 'n moontlike pedimentele beëindiging. Die ongemaklik geplaasde figuur van die vrou in Cat. geen. 233 word nageboots uit Griekse modelle van die Cycladic-Boeotian-groep, maar die weergawe van haar kledingstuk word blykbaar beïnvloed deur Persiese paleisreliëfs, een van die min tekens van Persiese invloed op beeldhouwerk op 'n laer vlak, miskien oorgedra deur 'n Lydiaan wat in werklikheid werk Iran. 124
Alhoewel die ikonografie baie plaaslik is, bevestig die groot Artemis-Cybele-stele (Cat. 20, Fig. 78, 79, 80, 81, 82, 83) duidelik wat die volkslied stelai voorgestel het: vanaf die laat vyfde eeu, Attiese invloed kom sterk na vore. Beide in die wye formaat van die argitektoniese raam met 'n pediment wat deur Ioniese piere gedra is, sowel as in die samestelling van die groot godinne en kleiner kiesers, het die prikkels gekom van die Attic votive reliëfs. Dit lyk ook die geval met die beskeie Cybele -reliëf, wat die tipe van die beroemde Atheense beeld van Agorakritos herhaal (kat. 21 Fig. 84, 85). Beide werke, een van die begin af, die ander uit die middel van die vierde eeu v.C., word uitgevoer in 'n ietwat stilstaande navolging van die Attiese styl.
Dit is nie meer die geval met die stele van Atrastas, seun van Timles nie, gedateer met sy Lydiaanse opskrif na Alexander se verowering tot die jaar 330-329 v.C. Die groep het nie 'n tektoniese raam nie. Dit beeld die ou motief uit van die begrafnismaal van man en vrou, wat geliefd was onder die Perse en Lidiërs 125 en deur die Oos -Grieke aanvaar is. Die man dra Iraanse klere. Die styl is nuuskierig lineêr, miskien moet dit beskou word as 'n weerspieëling van 'n laat, ontaard Achaemenidiese lineêre styl, soos bekend op Grieks-Persiese juwele. 126 Dit sou in ooreenstemming wees met die verwarde toestande van die eerste jare van die heerskappy van Alexander voordat die volle impak van die Griekse invloed tyd kon kry om te beweer onder die sogenaamd bevryde Sardiërs, wat hul eie Lydiaanse instellings en gebruike kon behou. Die vroegste Hellenistiese stele, die van Matis (kat. 134, afb. 267, 268, ongeveer 250 v.C.), met 'n Griekse inskripsie, keer terug na die Griekse, inderdaad na die solder, tradisie.
So stel die stelai 'n blik op die ontwikkeling van die Sardiese beeldhouwerk met sy hoogtepunt in die pragtige argaïese ornamentele bloedarmoede van 'n Oos -Griekse fase. Dan swaai die slinger van Cycladic in vroeër klassiek na Attic in latere klassieke figuurlike kunswerke, toe die stelai -meesters ten minste op provinsiale vlak gebly het. Alhoewel die hele prentjie van Sardiese kunste 'n mate van invloed op die satrapale howe moontlik maak, lyk dit asof Persiese vorms en motiewe slegs sporadies voorkom. Die belangrikste faktor is die kuns van Griekeland. Die Lydiaanse karakter blyk die duidelikste te wees in die blombloememie, waar ons 'n styl onderskei wat minder presies, sagter en massiewer is as die van argaïese of klassieke Griekse stelai.
ARCHAIC & amp VROEGE KLASSIESE GRIEKSE KUNST
Bronstydperk en donker tydperk kontinuïteite:
Vergelyk: Athene, Akropolis, 6de eeu BCE leeu- en bulpediment ('n halwe simmetriese fronton) vir 'n ongeïdentifiseerde heiligdom, tesourie of paleisgebou onder die Peisistratids. Vgl. die metafore van dieregevegte is konstant in Homeros se epos, wat spesiaal deur die Peisistratids uitgegee en gepubliseer is.
Armor-beeldjie "Helmmaker", H & ampF 4.2, brons, 5,1 cm ht (klein!), NY Met. Waarskynlik 'n stem. Geen herkoms nie.
Krygers in strydwaens en agt-skilde (wat nie in die Argaïese Griekeland gebruik is nie, soos in Homeros) op die meetkundige begrafnispotte uit Athene (vgl. H & ampF bl. 97, skildbeskrywing, en vgl. Webteks Iliad Shield of Achilles ).
Geometriese (8ste eeu) grafmerkpotte uit Athene, Kerameikos -begraafplaas naby die Dipylon -hek
- Krater (wynmengbak) vir manlike graf - bo, begrafnisbaai rou -toneel vir 'n man, onder, krygsoptog
- H & ampF 4.1 "Dipylon Amphora" (wynopbergkruik) vir vrouegraf, lewensgroot (1,5 m.), Athene. Tussen die handvatsels, 'n begrafnisbier rou -toneel vir 'n vroulike dier in die nekryke versiering, baie daarvan kronkelende patroon. Let op die abstrakte patroonbeeld van ryk tekstiele op/oor die bier as afdak, en ons vergelyk ook die versieringskemas van die meetkundige potte met (verlore) tekstielpatrone.
[Begrafnisse: die lyk is in die huis neergelê op 'n gedrapeerde bier, en rouklaers het daar rondgestap (vroue wat hare en klere skeur) - vir adellike, vir etlike dae - terwyl vriende, familielede en kliënte 'eer betoon het. Daarna is die lyk in optog na die begraafplaas geneem, met 'n parade van geslaglede en ontevrede met grafgeskenke, om op 'n brandhout verbrand te word, en as en grafgoed is begrawe en (vir persone van enige rykdom) 'n merker op bo - in die Argaïese tydperk, soms 'n kouros of kore, soms 'n stele met 'n beeld van die oorledene.Die gesin het gereeld teruggekeer om die dooie by die graf te eet en hulle te voed deur wyn en ander vloeistowwe te drink. uitgebreide begrafnisstoneel in die Ilias, die begrafnis van Achilles vir die dooie Patroklos, met groot wa -wedrenne en ander wedstryde.]
Ionia, Griekeland en die Ooste: "Oriëntasie"
Naqsh-i-Rustam-troon met Ioniese figuur, Persepolis-besonderhede
Oriëntasiepotte: Corinth H & ampF 4.3, c. 600, Londen, 29 cm. Kruik gemaak vir uitvoerhandel. Tipies vir die styl (later 7de en vroeë 6de v.C.) van uitvoerware uit hierdie groot handelsentrum: versiering met swart figure met bygevoegde rooi en gegraveerde detail op wit kleigrond, gestapelde diere- en monsterfriezen en sierrosetblare as vulsel. Op hierdie kruik is die diere in die fries so gerangskik dat dit 'n "voorkant" met heraldiese motiewe het, in lyn met die bekbek (handvatsels wat agter sigbaar is). Boonop flikker leeus aan die onderkant van die "luislang", die sentrale motief van dierlike fries is 'n gevleuelde voëlleeu-monsterpaar wat 'n enkele frontale pantergesig deel.
Vergelyk: Efesos (Anatoliese kus, Ionië), 6de eeu. Argaïese tempel van Artemis, gerekonstrueerde aansig met bande van figuurversierings onderaan kolomme - u kan 'n heraldiese gevleuelde figuurmotief op een daarvan sien.
H & ampF 4.45 Ivory Kneeling Youth van Samos (eiland), c. 600 vC, ongeveer 15 cm hoog. "Daedalic Style" 'n Figuurlike ivoorstut vir 'n groter ding, soos 'n lier of 'n stoel of 'n standaard wat nou inlegsels ontbreek, vir oë en vir driehoek van skaamhare. Van iets wat aan Hera toegewy is by die groot internasionale heiligdom op Samos.
konteks: det. Siphnian Treasury, Troon van Zeus, figuurlike stoel-armstutte. Met betrekking tot die ivoorproduksie (vgl. Die Nimrud Ethiopian 7 Lion!) Van die Midde -Ooste, in materiaal- en kerftegnieke. Let op die liggaam en houding van die Kouros-styl, gebalde vuiste, lang hare.
konteks: vergelyk die ivoorhandvatsel/staander van Samos, karyatide kore aan die onderkant en die karyatide stoep Siphnian Treasury.
H & ampF 4.6 Nikandre van Naxos (eiland), c. 600, votive van die Tempel van Artemis by Delos (eiland, Pan-Ioniese Apollo-heiligdom), 1,75 m. 'N Stele-agtige kore, in 'n tuniek met gordels, eens geverf met' geweefde 'ornament, en met die naam van die toewyding ingeskryf.
Vergelyk: Monsters (centaur [hierdie 9de eeu terracotta van Lefkandi op Euboea, 'n eiland langs die kus van Attica), Gorgon en heraldiese katte, ens. [Die voorkant van die tempel van Artemis op Corfu, eiland aan die weskus van Griekeland op die handelsroetes na Italië, 'n kolonie van Korinte], en sfinx [die Sfinx van die Naxiërs by Delphi se pan-Helleense Apollo-heiligdom], bo-op sy stembus
Egipte: Naxiaanse sfinx en Groot Sfinx
Die idee van die kouros, monumentale klipbeelde en replikasie:
5de Dyn. verligting van Mycerinus
6de c. BCE "Kleobis & amp Biton" van Olympia (H & ampF bl. 100), kalksteen, lewensgroot, op standbeelde ingeskryf - kouroi as beelde van mitiese helde. (Dit blyk te wees van dieselfde skool van Peloponnesiese beeldhouers wat H & ampF 4.7 Die kalksteen "Hera" ook van Olympia, ongeveer 600) gemaak het.
H & ampF 4.9 Kouros van Tenea in Attica, marmer, c. 570, München. Kouros waarskynlik vir 'n grafmerk (bo -op 'n aristokraat se tumulus).
Ander kouroi word as votives aangetref, veral in Apollo -heiligdomme, en word soms as beelde van Apollo gebruik.
H & ampF 4.8, Kore uit die Akropolis in Athene, gemaak deur kunstenaars van die eiland Chios, marmer, ca. 510. Oorspronklik ca. 1 m., Nou 54 cm. (gebreek op die knieë). 'N Stem vir Athena. Sy dra 'n Ioniese rok - die spore van verf is waardevolle dokumente vir beeldhouwerk en vir tekstiele - 'n dun chiton daaroor en 'n digonaal gedrapeerde himasie, albei uitgebrei en 'n koron (stpehane) in haar hare. Haar linkerarm trek haar romp eenkant toe om haar te help om 'n tree te neem
[konteks - Antenor se kore uit Athene, 'n meer volledige beeld] en haar regterarm was gebuig by die elmboog met die voorarm, nou weggebreek, uitgebrei om 'n offer soos 'n vrug of 'n voël te hou. Vir die Oos -Griekse styl van hierdie ontginning in Athene, vergelyk die karyatiede van die Tesourie van die Siphnians ('n Oos -Griekse eiland) in Delphi, ca. 525 - en onthou dat Oos -Griekse beeldhouers aangestel is vir die 2de tirannicides -toewyding in Athene.
H & ampF 4.12 "Worstelaarsbasis", uit Athene, marmer, c. 500 vC, net meer as 'n voet lank. H & ampF wys die voorkant van hierdie basis wat aan drie kante gekerf is, ek voeg een van die ander kante by - almal het jong mans getoon tydens atletiese opleiding in die gimnasium, in lae reliëf gesny (in 'n styl wat baie // tot kontemporêre vaasskildery is) ), met die agtergrond rooi geverf om hulle te laat opval (die kant het nog steeds verf).
Dit lyk asof baie uitgebreide kouros -stemmers in Athene op 'n gesnede voet kan staan, waarvan die beelde verder kommentaar lewer op die karakter en sosiale rolle van die toewyding, wat manlike aktiwiteite tydens die spel en in die oorlog toon. Sy kouros (ek wys jou een in die styl van die era van hierdie basis) sou styf oor die baie aktiewe tonele gestaan ​​het. Heraldiese, baie simmetriese komposisies is tipies van hierdie basisse se fronte, losser komposisies vir hul kante. Ek wys jou ter vergelyking nog een met vegterbeelde.
Hoë argaïese en vroeë klassieke Atheense potte:
Athen se vaasverfwerkswinkels neem die dominante uitvoerrol van Korinthe oor. Baie van die potte is gebruik om die beroemde wyn en olyfolie van Attica te stuur. Hulle was baie gewild in Italië, en die meeste van ons Atheense geverfde potte oorleef in werklikheid omdat dit deur die Etruskers gebruik is, wie se hoër klas begrawe is in veilige ondergrondse grafgrawe wat ryklik vol grafgoed was.
H & ampF 4.13 Exekias 'Ajax & amp Achilles swartfiguur-amfora uit 'n Etruskiese graf by Vulci, nou in die Vatikaan, ca. 540-530, ongeveer 61 cm hoog. Beide kante toon groot veghelde tydens rus.
Bekyk en sy. van "voor": 'n toneel uit die Ilias - Ajax en Achilles speel 'n bordspel in die tent van Achilles, onderteken deur die skilder, klein woordetjies oor die hoofde van die protagonis, lewer hul kommentaar op hul bewegings uit. Die tent "sye" is die raam kante, met hul pantser daarteen.
Terugkyk: die Dioscuri (die helde Castor & Pollux, vgl. Siphnian Treasury) aan die einde van 'n dag met hul perde.
H & ampF 4.14 Die Kleophrades-skilder se rooi-figuurkrater (wynmengbak) gevind in 'n Etruskiese kamergraf in Tarquinia (Suid-Italië), gemaak in Athene, ongeveer. 500-490 vC, met tonele van jong mans wat in die gimnasium oefen. Hierdie skyfie laat die hele gesig van die jong diskusgooier (konteks, Myron's Discobolos) in H & ampF se detail aan die ander kant (detail in H & ampF) gewigstraining en springoefeninge toon (die keuse is om te swaai vir kragoefening, nie om eintlik te "werk" nie) "!) Dit is die skilder (die potinskrywings noem slegs die pottebakker Kleophrades) wat u Heracles stamnos versier het.
Tirannicides en Griekse tempelbeeldhouers: sien die spesiale skakel en die teks van Julia Shear vir die verduideliking van die monumente. in staat wees om die voetstukke van Corfu, Aigina en Olympia te herken.
Siphnian Treasury Section: sien spesiale skakel. die elemente van die program kan onthou - die 4 fries en hul mites, veral die epiese temas van die E (uit die Ilias van Homeros) en die N (uit Hesiodos se Theogonie), die voorkantstemas, en let ook op die Dionisiese fries wat om die hoë hooftooisels van die karyatiede gegaan het.
Die Fethiye -museum is 'n heerlike museum, langs die hoofstraat in die middel van die stad, langs 'n skool. Dit het baie Lyciese artefakte, waarvan sommige tydens die opgrawings van Fethiye (antieke Telmessos) gevind is.
Uitstallings sluit in Lyciese stukke uit die brons-, argaïese, hellenistiese en Romeinse eeue en uit die Bisantynse tyd. Daar is muntstukke uit verskillende tydperke, voorhistoriese en historiese ornamente, standbeelde, borsbeelde, ens. Ook stukke van 'n graf uit Tlos, grafstene, altare, juweliersware, bronsstukke, amfora, kolomvoetstukke en hoofletters en erdegasse. Een baie belangrike vondst wat hier vertoon word, is die baie belangrike ' Trilingual Stele ' van Letoon, met inskripsies in Grieks, Lycian en Aramees, wat van kardinale belang is by die ontsyfering van die Lyciese taal. Daar is ook 'n aparte etnografiese afdeling met stukke uit die Menteşe en die Ottomaanse tyd. Buite die museum is 'n opelug-galery met baie interessante stukke.
Ongelukkig het sommige van die Lycian -uitstallings nie beskrywings nie en ook nie baie daarvan nie dit beskryf die stad of gebied waarin die stuk ontstaan ​​het, dit kan te wyte wees aan die feit dat baie van die artefakte by plunderaars in beslag geneem is en dat hierdie inligting verlore gegaan het. Maar die museum is nog steeds die moeite werd om te besoek!
Die museum is elke dag oop, behalwe Maandae, Dinsdae-Sondae van 8 tot 17 uur. By die ingang van die museum word boeke in verskillende tale, veral oor argeologiese en historiese onderwerpe, te koop aangebied.
Hieronder is 'n paar foto's wat ek tydens 'n onlangse reis by die museum geneem het, net 'n voorbeeld van wat daar te sien is.
Klik op een van die foto's hieronder vir 'n groter prentjie
Bronsstukke, insluitend 'n falliese amulet (regs), 'n Romeinse tydperk
sjarme teen die bose oog. Dit was redelik algemeen in die laat -Romeinse era, veral in die buitegebiede van die Ryk.
Standbeeld van die 6de eeu v.C. van Eni Mahanahi ('n antieke moedergodin) uit Letoon. Lees hier meer oor die standbeeld.
Hellenistiese aardewerk, ek weet nie wanneer die stukke in die laaste prentjie dateer nie.
& quotStelae of Promise & quot: dit is gebruik om die verwesenliking van 'n wens aan die gode te eerbiedig as 'n soort dank. Gewoonlik het hulle die Anatoliese ruitergod Kakasbos wat die klub van Hercules vashou en op 'n perd ry wat na regs beweeg. Die rede vir die wens sou op die voetstuk aangebring wees, sowel as die naam van die wensmaker en die naam van die god aan wie die wens gemaak is. Hierdie tipe stele is veral gebruik in Cybryra, in die noordwestelike streek van Lycia.
Twee van die museum se stelee lees "Polemon, seun van Diogenes, vervul sy belofte aan die god Kakasbos" en "Petraios vervul sy belofte aan die god Kakasbos."
Graf Stelae: die Lykiër het die gewoonte gevolg wat ook gereeld in Mesopotamië, Egipte en Griekeland gebruik word om 'n klipkolom of bord met 'n efitaf op te rig.Hierdie stele het gedurende die Hellenistiese tydperk 'n groot belang gehad, en die museumstele is hoofsaaklik uit hierdie tyd, die vorm daarvan word beïnvloed deur die tempels. Die voorbeelde van die museum is oor die algemeen gemaak van harde rots, eerder as marmer.
Die dooies met goeie vriende, familie en bediendes word in reliëf gevorm. Die figuur in die middel, gewoonlik lê of sit, is die oorledene en die opskrif hieronder bevat in die algemeen inligting oor wie-en-wie die stele gemaak het, met die naam van hul vader.
1. & quotMenekles, seun van Menippose, uit Hygarma, goeie mens vaarwel! Sebina Kindis, dogter van Thon. & Quot
2. & quotDionysios en Doras het (hierdie stele) gewy aan die nagedagtenis van hul suster Arsasis. & Quot
3. & quotDionysios, seun van Dionysios, seun van Theodoros, en Xenarchis, dogter van Dorotheos, (gewy aan die nagedagtenis van) Artemisia, hul dogter. & Quot
4. & quotEuagoras, seun van Pasinikos, (opgedra die stele) aan sy seun en ter nagedagtenis aan sy aanneem van die stigter Dikaios. & Quot
1. en 2. Syfers van vroue, marmer, Romeinse era, afskrifte.
3. Word beskou as 'n standbeeld van Athena uit die vroeë Romeinse tydperk
5. Standbeeld van 'n vrou wat gevind is by die opgrawing van die amfiteater in Telmessos (Fethiye), tweede eeu nC.
6. Lewensgrootte standbeeld van 'n vrou wat in Fethiye gevind is, waarskynlik die vrou van 'n hooggeplaaste man.
8. Kop van 'n borsbeeld (die museum het verskeie borsbeelde en koppe van standbeelde), vermoedelik die van 'n Romeinse keiser.
en Kemal Safyurek van Mavi Real Estate and Property Services
Geen deel van hierdie webwerf mag om kommersiële redes sonder toestemming weergegee word nie.
Catullus ' Gedig op Attis. Tekste en kontekste
Die fokus van hierdie bundel is die deliriese gedig oor rituele selfkastrasie, in drie-en-negentig eksotiese galliambics, wat W.Y. Sellar die merkwaardigste poëtiese skepping in die Latynse taal genoem het. 1 Vier van hierdie vyf referate is oorspronklik afgelewer op 'n sogenaamde 'Text-in-Context '-dag aan die Universiteit van Groningen in 2003, die vyfde is 'n lesing wat deur Stephen J. Harrison in 2002 in Groningen gehou is. vergesel van 'n nuwe teks en vertaling van die gedig (Harrison) en 'n tegniese bylae wat die bewyse vir Hellenistiese galliambiese gedigte (Nauta) herondersoek. Die bundel verskyn vroeër as 'n spesiale uitgawe van Mnemosyne (57.5, 2004).
Volgens die redakteurs is die doel van die 'Text-in-Context ' colloquia by die Dutch National Graduate School in Classical Studies om te illustreer hoe verskillende dissiplines hul vak konstrueer en benader en hoe hulle kan saamwerk om beter begrip te kry van kultuur '. Die dissiplines wat verteenwoordig word, is Griekse en Romeinse letterkunde, godsdiensgeskiedenis en taalkunde en al vyf bydraers benader hul vak deur die studie van tekste: vier gebruik die metodes van klassieke filologie (Harrison, Bremmer, Harder en Nauta) die vyfde (Kroon) volg 'n formalistiese benadering, hoewel dit nie tipies in die klassieke wetenskap voorkom nie (tekslinguistiese analise). Twee van die koerante probeer die kulturele en godsdienstige kontekste herstel wat die gedigte in die gedigte veronderstel (Bremmer en Nauta), maar die bewyse wat hulle saambring, is byna geheel en al tekstueel. Die bydraers kies meestal inderdaad om saam te werk eerder as om deel te neem aan ander, minder harmonieuse, maar moontlik ook meer opwindende uitruilmetodes. Die meeste van hulle deel veral die algemene opvatting dat hoewel die gedig van Hellenistiese aard is, dit nie, soos Wilamowitz gedink het, op 'n Hellenistiese model gebaseer is nie. 2 Vir 'n ander mening moet u wag tot die bylaag, waar Nauta die tekstuele en metriese bewyse herondersoek en herinstalleer vir die siening dat die gedig in werklikheid 'n Hellenistiese model kan hê, moontlik selfs Callimachus ('Hephaestion en Catullus 63 Again &# 8217). Ironies genoeg, die mees subversiewe stuk, wat ook beloof om een ​​van die mees aangehaalde te wees, is die een wat die oortuigendste herstel wissenschaftliche status quo.
Stephen Harrison, wie se lesing in Groningen die tema van hierdie spesifieke 'Text-in-Context '-dag geïnspireer het, ondersoek drie potensieel warm onderwerpe deur middel van 'n tradisionele oefening in intertekstualiteit ('Altering Attis: Ethnicity, Gender, and Genre in Catullus 63 & #8242). Op die tema van etnisiteit toon hy aan dat Attis se reis van een kultuur (Griekeland) na 'n ander (Klein -Asië) die reis van Dionysos en#8217 -toegewydes in die Bacchae. Wat geslag betref, voer hy aan dat die digter Attis nie net deur die gebruik van vroulike byvoeglike naamwoorde en voornaamwoorde nie, maar ook deur 'verwysings ' na Euripides ' konstrueer Medea en aan Apollonius ' Argonautica, sowel as vir Euripides ' Bacchae, wat die held 'n variasie maak op die verlate literêre heldin van die parlement wat so lewendig uitgebeeld word in Cat. 64. Baie hiervan is natuurlik bekend. 3 Soos ander, kom Harrison tot die gevolgtrekking dat die gedig nie net verwant is aan die Euripidiese tragedie nie, maar ook met die hellenistiese epigram, epillion en literêre gesang. Deur tragiese motiewe en episodes op te neem in 'n gedig met hymniese kenmerke (maar kyk na die uitdaging van Nauta op 100-101), maak Catullus weer die genre-vermengingstrategieë van Theocritus 26 weer, soos die Hellenistiese digters. Kreuzung der Gattungen wat die generiese eksperimente van Augusta verwag.
Annette Harder ondersoek die "Hellenistiese agtergrond " vir Cat. 63 in 'n poging om te sien hoe prominent die Hellenistiese element in die gedig van Catullus was en of dit 'n spesifieke doel dien ' ('Catullus 63: A "Hellenistiese gedig "? ') ). Met 'n stelselmatige blik op moontlike Hellenistiese elemente vanuit verskillende hoeke en wat sy noem ' (72), stel sy vyf los gedefinieerde kriteria voor wat haar in staat stel om tot die gevolgtrekking te kom dat, hoewel die gedig baie kenmerke het wat tipies is vir Hellenistiese poësie (soos eksplisiete programmatiese opmerkings, 'n belangstelling in kultiese etiologie en aangeleerde spel met die mitologiese en literêre tradisie), maak dit tog 'n selektiewe, maar noukeurige en kreatiewe gebruik van Hellenistiese elemente, met 'n sekere fokus op die middele van sinspeling en Kreuzung der Gattungen' (65). Harder 's se ondersoek lewer resultate wat baie ooreenstem met dié van Harrison, met een nuwe opmerking: vier van die gedigte is weliswaar selde Hellenistiese gebare kom voor in die episode waarin Attis wakker word van sy goddelik geïnspireerde dwaling en verlang om terug te keer die tuiste van sy Hellenistiese Griekse stad, en die vyfde vind plaas wanneer die verteller uit die gedig wakker word en skeptisisme oor die godin uitspreek. Harder suggereer dat die digter in sy oomblikke van helderheid 'n opposisie kan skep tussen poëtiese inspirasie en tegniese verfyning, Attis ' ontwaak ' tot 'n herinnering aan die tradisie waaruit hy kom.
In 'n knetterige ondersoek wat weinig daartoe bydra om die gevolgtrekkings vir die algemene leser toeganklik te maak, stel Jan Bremmer voor om die mite en kultus van Attis te ondersoek, soos dit in drie kulture manifesteer ('Attis: A Greek God in Anatolian Pessinous and Catullan Rome &# 8217). Soos sy titel suggereer, is die Nabye-Oosterse god Attis slegs deur Griekse bronne aan ons bekend, maar Bremmer begin met die argument dat een van die bekendste hiervan verwerp moet word. Die verhaal by Hdt. 1.34-45 handel oor 'n figuur met die naam Atys, nie Attis nie, en hoewel hierdie Lydiaanse prins in 'n varkjag doodgemaak word, het sy verhaal niks te doen met die Hellenistiese elegie van Hermesianax (saamgevat deur Pausanias) waarin Attis gesê het dat hy gereis het nie van Frygië na Lydia net om deur 'n vark doodgemaak te word. Geen teks bied bewyse vir 'n outentieke ou Lidiese tradisie oor Attis nie. Bremmer wend hom dan na Griekeland om die konvensionele wysheid oor die datum van Attis se aankoms in die Weste uit te daag. As hy die vroegste literêre vermeldings van die god ondersoek, verwerp hy 'n ironiese verwysing na Attis van jou in 'n fragment van ou komedie (Theopompus fr. 28) op grond daarvan dat dit verwys na 'n menseliefhebber, hoewel sekerlik die punt is dat die menseliefhebber in sy vroulikheid soos die mitiese lyk. Ons gaan eerder oor die staaltjie waarin Demosthenes die naam van die god gebruik om die reputasie van Aeschines te beskadig. Op die Kroon 18.260, verskuif Bremmer die datum van die verwysing na die god op 'n vernuftige wyse van Aeschines ' jeug na c. 330 vC, wat dit kombineer met 'n Atheense votive -stele wat aan Attis gewy is om aan te toon dat die god later in Athene ingebring is as wat voorheen vermoed is.
In sy derde en langste gedeelte haal Bremmer elemente uit die oorspronklike Frygiese mite en ritueel uit die vier laat Griekse en Romeinse bronne wat vier vroeëre verslae van die god bewaar. Hy ontbind vroeg van laat besonderhede en kom tot die gevolgtrekking dat die vier vroeëre rekeninge die kenmerke van die Frygiese mite en/of ritueel vir 'n Griekse gehoor opgemaak het. Hy gaan voort om 'n integrale prentjie van die mite en ritueel in Pessinus in 'n breë beroerte ' (41) te skets, en neem aandag aan onomastiese en ander besonderhede: hy verwar verwarring oor die name van die protagoniste. toon onder meer aan dat die geheimsinnige dennebolle van die Romeinse ritueel, afwesig van die Griekse bronne, 'n oorspronklik Anatoliese detail is.
Bremmer druk sy bespreking van Attis in Rome saam in net twee kort paragrawe. 4 Soos 'n mens sou verwag, lewer hy egter nuttige kommentaar op die godsdienstige besonderhede van die gedig self, veral die samesmelting van Metroac- en Dionysiac -motiewe. Hy merk op dat die verband tussen die kultusse van Cybele en Dionysus 'n verskynsel was wat Strabo al opgemerk het, en hy is nie verbaas dat soveel geleerdes die gedig se skuld aan die Dionisiese literatuur opgemerk het nie, veral. Bacchae en Theocritus 26. Maar hoewel hy op die ou end klaarblyklik saamstem met Fordyce se verklaring dat Catullus en Attis geen ooreenkoms het met die ' Attis of myth ' nie, kom ons nooit agter of hy ook saamstem dat hy geen ooreenkoms met die ' Attis of ritual ' nie, aangesien hy nooit standpunt inneem oor of die gedigte se kultiese besonderhede Dionysiac of Metroac is nie (vermoedelik is dit albei, maar presies hoe sou 'n mens dit graag wou weet).
Gebaseer op 'n vorige artikel waarin hy die belofte en gevare van resepsieteorie bespreek, 5 Ruurd Nauta, in sy 'Catullus 63 in a Roman Context ', stel voor om die horison van verwagting van die oorspronklike gehoor te rekonstrueer, wat toon dat die gedig sou lesers ' verwagtinge oor ' huwelik ', 'masculinity ', onrustig hê pietas, en Romein-wees in die algemeen. Hy ondersoek die seksuele en kulturele identiteit van die protagonis vanuit die perspektief van 'n hedendaagse Romeinse leser, en wys daarop dat Attis se gedrag skerp in stryd was met konvensionele norme en waardes. Deur homself in 'n vrou te verander, het hy die normale oorgang na heteroseksuele volwassenheid van homoseksuele jeug ontwrig ( ego iuvenis, ego adulescens, ego ephebus, ego puer, 63) sy huidige toestand staan ​​dus in opvallende kontras met die meer konvensionele huwelikstoestand wat in die ander gevier word carmina maiora. Attis laat vaar ook die sosiale en ekonomiese orde: 'n studie van die allegorisering van die Magna Mater-mite by ander Romeinse skrywers, veral Lucretius, toon aan dat 'n hedendaagse gehoor die selfkastrasie as 'n gebrek aan pietas teenoor ouers en vaderland. Nauta bespiegel dat Catullus ' -gehoor sy gedig moontlik gelees het as 'n implisiete diskoers oor nasionale identiteit. Deur die bekendstelling van 'n figuur wat verband hou met die Romeine se plek van herkoms wat nietemin die konvensionele norme van Romeinse gedrag uitdaag, maak die digter moontlik van die Frygiese orgiastiese vroulikheid 'n komponent van Trojaanse en dus Romeinse identiteit. Nauta eindig deur te verklaar dat die gedig hoegenaamd geen Romeinse elemente bevat nie (116) - alhoewel beslis die springende stappe ( tripudiis 26) waarmee die 'un-Romeinse ' galli die danse van die Romeinse Salii naboots kan gebruik word om die argument te ondersteun dat die digter Frigiese vroulikheid in die Romeinse identiteit inkorporeer - of omgekeerd. Dit is nie verbasend dat hierdie ryk en skerp gefokusde rekonstruksie van die verstandelike prentjie wat Romeine van Catullus se tyd van Galli ' (85) gehad het, geen belangstelling toon in die weliswaar karige (hoewel nie onbeduidende) bewyse vir die Romeinse houding teenoor galli in die tyd voor Catullus. 6
Enige metodologiese alarm veroorsaak deur Caroline Kroon se titel ('The Effect of the Echo. A Text Linguistic Approach to Catullus carmen 63 ′) word verminder deur haar konserwatiewe definisie van teks ('a hiërargiese struktuur van onderling verwante uitsprake … 'n enkele geheel met 'n spesifieke kommunikatiewe doel ' (121)). Omdat sy verduidelik dat linguistiese ontledings gewoonlik op narratiewe prosatekste uitgevoer word, merk sy op dat daar nie 'n a priori -rede blyk te wees om poësie van sulke taalkundige analises uit te sluit nie ' (122). Aangesien haar metode wortels het in die werk van Roman Jakobson, wonder 'n mens waarom sy verdedigend is om dit op 'n gedig toe te pas, en waarom sy verbaas moet wees dat die gedig op treffende maniere verskil van 'n verhalende prosateks. Opgemerk dat narratiewe prosatekste tipies 'samehang' bereik deur hul gebeurtenisstruktuur ', beweer sy dat in Cat. 63 koherensie word bereik deur 'n ' tema -gesentreerde struktuur ' wat leksikale, sintaktiese, fonetiese, ritmiese en (veral) semantiese herhaling behels. Sy spekuleer dat herhaling een van die sentrale temas van die gedig kan wees: dit bevat meer herhalings as Catullus se ander gedigte, tesame met 'n buitengewoon groot aantal werkwoorde wat voorafgegaan word deur her-. Die semantiese, sintaktiese en klankritme en herhaling van die gedig kan verband hou met die hoofdoel om die ossillasie van die protagonis tussen twee teenoorgestelde bestaanswyses en hul ooreenstemmende geestestoestande uit te beeld. Alhoewel Kroon die doelstellings en metodes van tekslinguistiek vir oningewydes effektief verduidelik, kan haar pogings om die formele kenmerke van die gedig te koppel aan die fiktiewe wêreld waarin die protagonis bewoon word en die werklike wêreld wat deur die leser bewoon word, verstommend wees, soos wanneer sy verklaar dat die gedigte se herhalings vorm die buitelyne van 'n hoogs geskematiseerde en sketsmatige werklikheid (140) en dat die gedig 'n tweede werklikheid ontlok waarin die herhalingsapparaat op sigself 'n doel is (141). Miskien bedoel sy dat die gedigte se herhalings samesweer om die leser te betower net soos Attis self betower is, sodat die werklikheid van die leser soos die fiktiewe wêreld van die protagonis lyk. Miskien nie. Soos met verskeie ander artikels, word sommige van die meer interessante implikasies aan die leser oorgelaat om te haal.
Die formalistiese analise van Kroon lewer 'n nuttige bydrae tot die bundel deur die gedig self (in teenstelling met die intertekste en kontekste daarvan) as 'n studieobjek te herstel. Uiteindelik ontwyk Catullus ' Attis egter sy agtervolgers. Selfs al skets hierdie versameling soms 'n duideliker beeld van die bydraers en die wetenskaplike besorgdheid daarvan as van die skitterende rituele poëtika van die gedig, is dit 'n waardevolle bron wat 'n uitlokkende uitgangspunt bied vir toekomstige werk.
Die artikels word vergesel van individuele bibliografieë wat wissel in lengte van 'n halwe bladsy (Kroon) tot vyf bladsye (Bremmer), daar is 'n algemene indeks en 'n index locorum. Die res van die bundel toon tekens van haastige produksie. 'N Mens wens dat daar tyd was om 'n paar van die meer skokkende ongemaklikhede van die Engelse styl op te ruim: ten minste twee van die artikels word bederf deur vreemde plekke, aanloop-sinne, herhaling, komma-foute en voetnote. Daar is 'n aantal klein tikfoute 'vreugde ' moet lees 'vreugdes ' (46) 'wil '> ' verlaat ' (54 n. 145) 'Hellenistiese model '> 'a Hellenistiese model ' (59) 'Ziegler, K '. > 'Ziegler, K. 1969 ' (64) 'had '> 'has ' (onderkant van 68) 'Harrison, 21 '> 'Harrison, 20 ' (100, n. 51 ) 'vorm '> 'vanaf ' (108) ' het '> ' gekry ' of ' word ' (onderkant 125) 'loos '> 'loos ' (135), ens. Meer ontwrigtend is die knip-en-plak-foute op bl. 19, waar chaos heers in voetnote 21 en 22 en op bl. 70-71, waar verskeie sinne (en sinfragmente!) In die teks moet oorgedra word na voetnote, veral dié wat begin 'Bv. Quinn (1970, 283) praat oor … ' en 'Soos bv. Syndikus (1990, 80) het bevind dat … '. Op bl. 78, voetnoot 20 verwys na 'n nota op bl. 77.
Stephen Harrison, kritiese teks en vertaling van Catullus 63
Stephen Harrison, ' Attis verander: Etnisiteit, geslag en genre in Catullus 63 '
Jan N. Bremmer, ' Attis: A Greek God in Anatolian Pessinous and Catullan Rome '
Annette Harder, 'Catullus 63: 'n Hellenistiese gedig "? '
Ruurd R. Nauta, 'Catullus 63 in 'n Romeinse konteks '
Caroline Kroon, ' Die effek van die eggo. 'N Tekstlinguistiese benadering tot Catullus carmen 63′
Ruurd R. Nauta, ' Aanhangsel: Hephaestion en Catullus 63 Weer '.
1. W. Y. Sellar, Romeinse digters van die Republiek, 3de uitg. (Oxford, 1889) 461.
2. U. von Wilamowitz, Hermes 14 (1879)194-201 = Kleine Schriften II, 1-8 Hellenistische Dichtung in der Zeit des Kallimachos II (Berlyn, 1924) 291-95. J. P. Elder het hierdie voorstel 'onondersteunbaar ' al in 1947 oorweeg: sien AJP 68 (1947), 394-403. Vir 'n volledige verklaring van die skeptiese siening, sien D. Mulroy, Phoenix 30 (1976) 61-72.
3. Sien bv. G. O. Hutchinson, Hellenistiese poësie (Oxford, 1988) 310-14, en M. Fantuzzi en R. Hunter, Tradisie en vernuwing in die hellenistiese poësie (Cambridge, 2004) 477-85, oorspronklik gepubliseer as Muse e modelli: la poesia ellenistica da Alessandro Magno ad Augusto (Rome, 2002).
4. Sekerlik selfs die relatiewe stilte van die bronne verdien meer kommentaar sien bv. G. Thomas, 'Magna Mater en Attis ', ANRW II.17.3 (1984), esp. 1508-12, en F. Bmer, 'Kybele in Rom. Die Geschichte ihres Kults als politisches Phänomen ', Rom. Mitt. 71 (1964), 130-51. Bremmer vee ook 94 terracotta-beelde van Attis wat op die Palatine gevind is, opsy en dateer uit die tydperk 191-111 vC, waarvoor L. E. Roller, Op soek na God die Moeder: Die kultus van Anatoliese Cybele (Berkeley-Los Angeles, 1999) 271-80.
5. R. R. Nauta, 'Historicizing Reading: the Aesthetics of Reception and Horace 's "Soracte Ode " ' in I. de Jong en J. P. Sullivan, reds. Moderne kritiese teorie en klassieke letterkunde. Mnemosyne-aanvulling 130 (Leiden, 1994) 207-30.
6. Vir die Romeinse houding teenoor Attis en galli in die anderhalf eeu voor Catullus, sien n. 4 hierbo, bv. suggestief vir Cat. 63 is die voorval waarin 'n slaaf van Q. Servilius Caepio (cos. 106) hom in diens van die Magna Mater gekastreer het en trans mare exportatus ne umquam Romae reverteretur (101 vC) (Iulius Obsequens, Prodigiorum liber 44).
Tyler Jo Smith (Oxford, D.Phil, 1997) is medeprofessor in klassieke argeologie en direkteur van die interdissiplinêre argeologieprogram aan die Universiteit van Virginia. Haar primêre navorsingsgebiede sluit in Griekse vaasverf en ikonografie, die kuns en argeologie van godsdiens en optrede, en die argeologie van Anatolië en die Swart See. Sy is die skrywer van Komast -dansers in argaïese Griekse kuns (Oxford, 2010), en mederedakteur van die Blackwell Companion to Greek Art (met D. Plantzos, 2012). Haar huidige navorsingsprojekte sluit in 'n boek oor kuns en godsdiens in antieke Griekeland en die publikasie van Griekse en Suid -Italiaanse vase in die versameling van Sir John Soane's Museum, Londen. Professor Smith het talle toekennings ontvang vir haar navorsing, waaronder genootskappe van die Centre for Hellenic Studies, Harvard -universiteit en die Institute of Classical Studies in Londen. Sy dien op die uitvoerende raad van die American Research Institute in Turkye en die redaksies van die Corpus Vasorum Antiquorum vir Noord -Amerika en die Amerikaanse Tydskrif vir Argeologie. As veldargeoloog het sy deelgeneem aan opgrawings en veldopnames in Turkye, Griekeland, Sicilië en Engeland.
Daar is verbasend min geskryf oor die verhouding tussen kuns en godsdiens in antieke Griekeland. Anders as mitologie, wat baie goed bedien word deur inleidende opnames wat visuele en materiële bewyse integreer, is godsdiens deur klassieke argeoloë oor die hoof gesien en selfs geïgnoreer. Die redes hiervoor is baie en hou verband met die opvatting van antieke Griekse godsdiens deur klassieke geleerdes enersyds, en die posisie van ritueel en godsdiens in die geskiedenis van argeologie aan die ander kant. Hierdie lesing bied 'n kort historiografie van die gekombineerde temas van mediterrane kuns en godsdiens oor die besonderhede van die toepassing van die terme godsdiens, ritueel en uitvoering op klassieke kulture en die bronne, bewyse en konteks wat noodsaaklik is vir die studie van antieke Griekse 'godsdienstige kuns'.
Definieer heilige ruimte op vase en reliëfs
As ons kyk na 'n vaasskildery, stemhulp of ander kunswerke, moet ons vra hoe die ruimtes van openbare godsdienstige aanbidding visueel verwoord word. Is dit moontlik om nie net die aktiwiteit wat plaasvind, te identifiseer nie, maar ook die ligging van die aktiwiteit? Wat is die plekke van aanbidding wat kunstenaars die meeste kies, en hoe kan ons seker wees van wat ons sien? Die eerste deel van hierdie lesing sal die antieke Griekse heiligdom bekendstel as 'n plek vir godsdienstige beoefening, en waarvan kunstenaars ten minste gedeeltelik bewus moes gewees het om godsdienstige onderwerpe oor te dra. Om die agtergrond te skep, is dit nodig om die belangrikste elemente van die heiligdom te identifiseer met spesiale aandag aan die besonderhede wat kunstenaars aan ons wys (dws altaar, tempel, standbeelde en ander 'permanente' en draagbare kenmerke). Die tweede deel van die lesing maak 'n oorsig van die stadiums en kultiese gebeure wat tydens openbare feeste en hul optrede plaasgevind het. Optogte en opofferings, offerande, bankette, dans en musiek en kompetisies (atleties en dramaties) word goed verteenwoordig deur die ikonografiese rekord.
Interaksie, kultus en geheue in die kuns van Suidwes -Anatolië
'N Groot aantal Hellenistiese en Romeinse stemmingsreliëfs is tydens die argeologiese verkenning van Suidwes -Anatolië (Lycia en Pisidia) ontdek. Onder die tipes wat die bekendste is, is die tweelingheld-gode, Castor en Pollux, vergesel van 'n naamlose 'godin' en die plaaslike Anatoliese ruiter, soms Kakasbos genoem. Hierdie lesing stel die kultusse en beelde voor, en behandel die temas van geheue en interaksie met betrekking tot die reliëfs. As permanente votive -toewydings speel die reliëfsnywerk (sommige ingeskryf) sowel toewydings- as herdenkingsrolle. Hulle funksie en ikonografie gee ook uiting aan die belangrikheid van beskerming. Daar sal aangevoer word dat die goddelikhede self nie volledig Grieks-Romeins of ten volle Anatolies is nie, en dat die kombinasie daarvan in hierdie voorbeelde, sowel as hul funksie in die landskap, streeksverskynsels aandui.
Gode, godinne en toewyding: nog 'n blik op 'Opfernde Götter'
Die gode en godinne van antieke Griekeland is gereeld uitgebeeld in beide openbare en private kunste. Hulle verskyn gereeld in epiese poësie, gesange en verhoogdramas, alle uitvoeringsgenres, sowel as in historiese en filosofiese geskrifte. Maar die Grieke het hulle gode nie net deur middel van mitologiese vertellings of deur 'n teksgedrewe formaat waargeneem nie. Die talle goddelike figure, wat ons uit letterkunde en kuns bekend was, was die fokus van godsdienstige aanbidding en eintlik die strukturele raamwerk daarvoor. Maar het die gode eerder as modelle vir mense gedien, eerder as as spieëls, soos een geleerde onlangs gesê het? 'N Mens kan seker bevraagteken watter, indien enige, toewydingsdoeleindes van die goddelike moontlik gedien het. Hierdie lesing ondersoek die godsdienstige lewens van die gode met spesiale aandag aan beelde van die goddelike wat 'n aktiewe rol speel in godsdienstige aktiwiteite, soos storting of ontvangs van genade. Na 'n opsomming van die menings van vorige geleerdes, sal 'n nuwe interpretasie van hierdie raaiselagtige tonele aangebied word.
Deel 66 - 2016
Die grond onder hul voete: bou kontinuïteit by die Neolitiese Çukuriçi Höyük
'N Neolitiese struktuur is drie keer herbou by Çukuriçi Höyük, aan die sentrale Anatoliese Egeïese kus, ondanks die ongunstige ligging daarvan op 'n onopgeloste vulsel. Ons maak gebruik van hierdie oënskynlik ongeoorloofde saak om afleiding te maak oor die ligging van geboue in die Neolitiese tyd. Deur 'n gedetailleerde kruisvergelyking met ander rye vertikaal aangeboude geboue in Anatolië en die Egeïese gebied, volg ons die kontoere van 'n neolitiese praktyk wat daarop gemik is om besetting op een plek te behou. Mettertyd het die bou van kontinuïteit omskep in 'n strategie deur sommige huishoudings om gesag oor 'n plek op te eis en dit vir hul eie voordeel toe te pas. Met betrekking tot die ligging van neolitiese geboue, kom ons tot die gevolgtrekking dat keuses oor ligging oorheers het oor praktiese oorwegings. As ons eers 'n verbintenis tot plek gemaak het, was daar geen terugkeer nie, selfs al beteken dit dat u in 'n onstabiele huis moet woon wat herhaaldelik herbou moet word.
Die beeld van die vroeë bronsouderdom uit Hasanoğlan, sentraal -Turkye: nuwe argeometriese insigte
Die volgende artikel bespreek die argeometriese dimensie van 'n bekende metaalbeeld uit die vroeë Bronstydperk uit Hasanoğlan, Turkye, wat permanent in die Anatolian Civilizations Museum in Ankara vertoon word. Die oordrag van die voorwerp na 'n nuwe vertoonkas het 'n ondersoek moontlik gemaak met 'n draagbare x-straalfluoressensie-toestel (P-XRF) om die chemiese samestelling van die beeldjie en sy aangehegte ornamente te onthul. Die beeld is bevestig dat dit van silwer gemaak is. Dit word egter gelegeer met 'n klein maar steeds aansienlike hoeveelheid koper. Die aansoeke is basies van goud gemaak, maar daar word vermoed dat daar 'n aansienlike hoeveelheid silwer (tot 23%) is. Die laaste gedeelte van die artikel is toegewy aan 'n kritiese vergelyking met pasgebore beeldjies van Alaca Höyük, tesame met 'n argeologiese en chronologiese herwaardering van hierdie unieke kunswerk.
Klipstele en godsdienstige ruimte by Kültepe-Kaneš
Voor die opkoms van die volledig amptelike tempels van die Hetitiese staat, is formele godsdienstige ruimte in Anatolië herkenbaar in 'n handjievol klein heiligdomme of heiligdomme. Vermoedelik tot diens van die plaaslike gemeenskappe, maar nie monumentaal of formuleus nie, getuig sulke heiligdomme van 'n beskeie as eklektiese omvang van godsdienstige aktiwiteite in die vroeë tweede millennium. Rituele wat binne die huishoudelike sfeer plaasgevind het, moet ook in hierdie reeks ingesluit word, wat verwys na privaat gesinsgebaseerde bekommernisse, eerder as 'n gemeenskaplike agenda, wat rituele aktiwiteite lei. Sulke ruimtes is opvallend in die nedersetting van die laer stad van die bekende perseel Kültepe-Kaneš, waar 'n klein aantal privaat huise ingerig is met 'n kultiese installasie in die vorm van 'n klipstele. Geassosieer met 'n reeks ander simbolies gelaaide elemente (soos rituele gereedskap, fondamente of afsettings), is hierdie sterre 'n sterk getuienis van die gebruik van permanente, geformaliseerde rituele ruimte binne die huislike ruimte. Hierdie artikel bied 'n gedetailleerde ondersoek na klipstele by Kültepe-Kaneš om betekenisvolle raamwerke van kontekstuele analise, kruiskulturele vergelyking en korrelasie van die argeologiese gegewens met visuele en tekstuele weergawes van kultusaktiwiteite in 'n samelewing waarin plaaslike Anatoliese en noordelike Mesopotamiese elemente het van die begin van die 20ste tot die van die 17de eeu vC oor verskeie geslagte heen gemeng.
Kosmopolitisme, gemeenskaplikheid en die aanwending van Myceense aardewerk in Wes -Anatolië
Die teenwoordigheid van ingevoerde en plaaslik vervaardigde Myceense aardewerk in die weste van Anatolië trek al lank die aandag van geleerdes, en verskillende verklaringsmodelle is voorgestel om die skynbare aantreklikheid van die erdewerk te verduidelik. In die meeste gevalle word die klem egter gelê op die (stilistiese) verskille tussen Myceense aardewerk en die verskillende plaaslike gewone ware, en daar word aanvaar dat hierdie verskille aktief deur plaaslike gemeenskappe erken en uitgebuit is in die vorming van sosiale identiteite. Hierdie artikel beplan egter 'n ander benadering wat nie fokus op die stilistiese verskille tussen Myceense aardewerk en die verskillende Anatoliese ware nie, maar op die (waargenome) gemeenskaplike grond (e) tussen hulle en beweer dat die aantreklikheid van Myceense, en voorheen Minoïese aardewerk, Dit lê nie soseer in die kulturele oorsprong of die 'vreemdheid' daarvan nie, maar ook in die potensiaal om in te pas by bestaande plaaslike materiaalversamelings en 'n gevoel van gemeenskaplikheid tussen kosmopolitiese gemeenskappe te versterk.
Die land Hiyawa (Que) is weer besoek
Die fokus van hierdie artikel is die onlangs gepubliseerde, byna dubbele ARSUZ-inskripsies wat uitgekap is op twee stele wat naby İskenderun in die suidooste van Turkye gevind is en dateer uit die later tiende eeu vC. Spesifieke aandag word gegee aan die historiese gedeelte van hierdie inskripsies en die verwysing na 'n land genaamd Hiyawa (Assyrian Que) in die ooste van Cilicië, wat voorheen slegs getuig is van 'n ander Ystertydskrif, die Luwiaans-Fenisiese tweetaligheid wat in Çineköy naby Adana gevind is. Die artikel bespreek watter nuwe inligting oor Hiyawa afgelei kan word, insluitend die verhouding met die land Adana (wa) in die ooste van Cilicië, die implikasies wat uit die vonds van die stelee gemaak kan word en die veelbesproke vraag of die verwysings na Hiyawa weerspieël die Griekse vestiging in die suidooste van Anatolië tydens die vroeë ystertydperk. Daar word ook nuwe aandag gegee aan die twee Akkadiese tekste uit die argiewe van die Ugarit van die Laat Bronstydperk, wat verwys na 'n groep genaamd die Hiyawa-manne, wat destyds (laat 13de tot vroeë 12de eeu) in Lukka in die suidweste van Anatolië geleë was. Die kontroversiële identifikasie van hierdie groep met Ahhiyawans/Mykeense Grieke word herondersoek binne die breër konteks van 'n omvattende heroorweging van die Ahhiyawa-Hiyawa-vergelyking en die rol wat 'Hiyawans' en die land van Hiyawa gespeel het in die aangeleenthede van die oostelike Mediterreense wêreld vanaf die einde van die Bronstydperk tot die daaropvolgende Ystertydperk.
Die Attalid -oorwinning by Magnesia op 'n verlore gedenkplaat van Pergamon
Hierdie artikel ondersoek die gevegstoneel op 'n klein bronsplaatjie wat tydens die opgrawing van Pergamon in die 19de eeu gevind is, wat aanvanklik in 1913 gepubliseer is en daarna verlore gegaan het. Daar word beweer dat die Slag van Magnesia, wat in 190 vC geveg is, die mees waarskynlike identifikasie van die toneel is. Die toneel bevat Attalid -kavallerie wat die noodlottige Romeinse legioenen red, wat albei veg in teenstelling met Antiochus die Grote se swaar falanks en Galliese kavallerie. Die heldedade van die Attalid -kavallerie staan ​​sentraal op die toneel en weerspieël waarskynlik 'n hoflike vertelling wat Eumenes II en sy klein kontingent groot krediet vir die gesamentlike oorwinning gegee het.
Gebou van Roman Lycia: nuwe inskripsies en monumente uit die baddens en geboue in die styl Ml 1 en Ml 2 by Oinoanda
'N Nuwe inskripsie (nr. 1) van Oinoanda, wat langs die badgebou Ml 1 in 2011 gevind is, dra die gebou op aan die Romeinse keiser Vespasianus en sy seuns Titus en Domitianus in AD 73. Hierdie artikel plaas die nuwe vonds in die omgewing van die hele gebouekompleks, insluitend die aangrensende gebou Ml 2, wat waarskynlik 'n palaistra (stoeiskool) sal wees, alhoewel dit meer as 'n eeu later herbou is. Die inskripsie lewer nuwe bewyse vir die datum van die goewerneur van Lycia-Pamphylia, Firmus. Dit dui ook op die bestaan ​​van vroeë baddens, wat vergelyk word met ander soortgelyke aanduidings van elders in Lycia. 'N Tweede, maar onleesbare, inskripsie is in 2012 aangeteken, buite 'n deuropening wat vanaf gebou Ml 1 na die peristyle -gebou Ml 2 (nr. 2) lei. 'N Derde inskripsie op 'n standbeeldbasis in gebou Ml 2 is ook aangeteken (nr. 3), asook twee ander onleesbare opskrifte van standbeeldbasis (nr. 4 en 5). Die artikel plaas dit in die konteks van die ingeskrewe monumente wat vroeër by die gebouekompleks gevind is (nr. 6 en 7), wat moontlik die klein gebou Ml 3 ingesluit het, en bespreek dit in die lig van die breër verskynsel Julio-Claudian en Flavian badgeboue in die streek, en die rol van die provinsiale goewerneurs en prokureurs om toesig te hou oor sulke bouprojekte. Hierdeur kan ons 'n paar gevolgtrekkings maak oor die aard en impak van die Romeinse heerskappy in die eerste-eeuse Lycia, wat binne die bereik van baie Lycian-stede water gelê het, bad in Italiaanse styl en nuwe, verbeterde fasiliteite vir die gewilde swaar atletieksport in die streek. boks, worstel en pankration (ongewapende geveg).
Nuwe inskripsies van die Choria Considiana: Çalçak Roman necropolis
Hierdie artikel bied die eerste resultate van 'n epigrafiese opname van 'n Romeinse keiserlike landgoed, wat in 2014 in die noorde van Choria Considiana uitgevoer is, wat vandag die gebied Mihalıççık in Eskişehir, tussen die Sakarya (Sangarios) rivier in die noorde en die Porsuk (Tembris), insluit ) rivier na die suide. Die koerant fokus op tien begrafnisinskrywings wat ter plaatse gevind word in die Romeinse nekropolis Çalçak, 4 km ver van die dorp Dinek in Mihalıççık. Al hierdie inskripsies, wat aan die noordelike rand van die Choria Considiana gevind word, bevat inligting oor die sosiale en ekonomiese status van die inwoners van die landgoed, en bied ook bewyse oor steengroewe en klipmesselaars in die streek. Die koerant begin met 'n voorstelling van die historiese geografie van die streek en evalueer dan die nuwe inskripsies teen die bestaande bewyse oor die Choria Considiana met verwysing na die sosiale en ekonomiese infrastruktuur van die gebied, belangrike vrae oor die sosiale, ekonomiese en kulturele lewe van die streek gestel word. Die artikel word afgesluit met 'n katalogus van die inskripsies.
Heidense engele in Klein -Klein -Asië: herbesoek van die epigrafiese bewyse
Die invloedryke artikel van Franz Cumont oor heidense engele in Revue de l'histoire des religions, wat net meer as 'n eeu gelede in 1915 gepubliseer is, bly die punt van die werk van die onderwerp. Hierdie opstel bied 'n kort evaluering van sommige van die kenmerke daarvan, en konsentreer dan op Griekse epigrafiese bewyse uit Klein -Asië in die Romeinse keiserlike tydperk. Die meeste van hierdie tekste is nie gepubliseer toe Cumont geskryf het nie, of anders het hy dit kortliks behandel, aangesien sy fokus hoofsaaklik op antieke filosofiese besprekings oor angeloi deur sowel insiders as buitestaanders vir die Christelike beweging gelê het, en geografies wissel hy meer as wat ons gekies het. Die hoofdoel van hierdie opstel is egter om die algemeen aanvaarde hipotese van A.R.R. Sheppard (1980/1981) dat die Joodse invloed op heidense idees van angeloi in hierdie inskripsies sigbaar is, alhoewel die invloed deur nie-Jode op 'n verwarde manier toegepas is.
'N Laat antieke keramiekwerkswinkelkompleks: bewyse vir werkswinkelorganisasie in Sagalassos (suidwes van Turkye)
In die hele gebied wat vroeër die Romeinse Ryk was, is keramiekproduksieplekke ontdek, en dit word al hoe duideliker dat hierdie bedryf in die Romeinse en laat antieke wêrelde op talle maniere georganiseer is. Met inagneming van die organisatoriese diversiteit in keramiekproduksie wat gedurende die tydperk getuig is, bied hierdie artikel 'n paar bevindinge uit die opgrawings van 'n laat antieke kompleks van keramiekwerkswinkels op die terrein van Sagalassos, om argeologiese bewyse in ag te neem, nie net die organisasie van die vervaardigingsproses, maar ook strukture van die besluitneming van werkswinkels. Verskeie reëls argeologiese bewyse word uiteengesit en argumenteer vir 'n model van onafhanklike werkeenhede wat geïntegreer is in 'n groter organisatoriese struktuur van besluitneming, en moontlik selfs eienaarskap, regoor die kompleks. Boonop word die motivering om in die laat antieke tydperk in Sagalassos te belê in 'n multi-werkswinkelkompleks gekontekstualiseer binne die breër geskiedenis van plaaslike en plaaslike ekonomiese ontwikkeling.