Ons Singaporeans het 'n probleem. Ons is onbevallig, hulle sê. So het ons die trein onsself die reg magic woorde om te sê op die regte tyd en glimlag na willekeur tussenposes. Ons het nog steeds kom oor as 'n bietjie onbevallig by tye.
Ons het die bullet te byt en die gesig staar die musiek; kan ons 'n bietjie op die onbeskofte kant — wanneer beoordeel deur die westelike norme van pasticky genade gewild gemaak deur die media. Maar ons doen nie te sleg wanneer geoordeel word deur ons eie gemengde sak van Asiatiese kulture, waarvan sommige oorweeg die frase “Dankie” so formele dat dit byna 'n belediging om dit te uiter.
Een van die Asiatiese manier van dinge doen is noedels soos 'n mini stofsuier om te eet. Dit Singapoer vriend van my was om te doen net dat, terwyl lunching met my en ons Franse kollega. Ek het skaars opgemerk die klein geluide; na al, Ek is uit 'n kultuur waar harde burps aan die einde van 'n maaltyd is beskou as 'n kompliment vir die gasheer. Maar ons Franse vriend het die suiging aksie baie onbeskof en lastig, en het die Franse kommentaar te dien effekte (ignoreer, natuurlik, die feit dat dit is onbeskof mense deur te praat in 'n private taal te sluit). Ek het probeer om hom te verduidelik dat dit nie onbeskof, net die manier waarop dit hier gedoen, maar tevergeefs.
Genade is soos die grammatika van 'n onuitgesproke sosiale taal. In teenstelling met sy gesproke eweknieë, die taal van sosiale gewoontes lyk veeltaligheid te verhoed, wat lei tot 'n byna xenofobiese verwerping van ander norme van die lewe. Ons almal glo dat ons manier van dinge doen en ons wêreld uitsig is die enigste regte mense. Natuurlik ook, anders sou ons nie hou op om ons oortuigings, sou ons? Maar, in 'n toenemend plat te slaan en globaliserende wêreld, ons voel 'n bietjie vreemdeling, omdat ons waardes en gesindhede word dikwels gegradeer deur uitheemse standaarde.
Binnekort, 'n dag sal kom wanneer ons almal voldoen aan die standaarde vir ons voorgeskryf deur die globale media en vermaak netwerke. Ons amorfe “Hoe’ ya doin '?”s en “Goeie, goeie”s sal dan ononderskeibaar van die voorskrifte.
As ek dink aan wat onvermydelik dag, Ek ly 'n pang van nostalgie. Ek hoop ek kan vashou aan die nagedagtenis van sosiale vaardighede beoordeel deur mindere standaarde — dankbaarheid uitgespreek in skugter glimlag, hartstogte uitgebeeld in vlugtige blik, en die lewe se omskrywing effekte oorgedra in onuitgesproke gebare.
En, toe ek sien die tannies en ooms skoonmaak na ons huise te eet, Ek sien meer as ons gebrek aan genade. Ek sien myself in my skemer jaar, vervreem in 'n wêreld weg vreemde my. So laat ons spaar 'n glimlag, en knik 'n dankie wanneer ons sien dat hulle — ons kan wys word genade aan onsself 'n paar dekades in die ry.