“Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ’n vriend van die wêreld wil wees, word ’n vyand van God” (Jak.4:4).
” Moenie die wêreld liefhê of die dinge wat in die wêreld is nie. As iemand die wêreld liefhet, dan is die liefde van die Vader nie in hom nie. Want alles wat in die wêreld is — die begeerlikheid van die vlees en die begeerlikheid van die oë en die grootsheid van die lewe — is nie uit die Vader nie, maar is uit die wêreld. En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid, maar hy wat die wil van God doen, bly vir ewig” (1 Joh.2:15-17).
Die Korintiërs se wêreldsheid was aan hulle verknogtheid aan menslike wysheid te wyte. Hulle was Grieke en midde in die goue era van filosofie. Filosowe het geglo dat alle probleme met menslike kennis en wysheid opgelos kon word. Dit het spoedig ook inslag in die kerk gevind en is wêreldse stelsels ingedra om die kerk vir heidene aanlokliker te maak. So het die wêreld die kerk verander in plaas daarvan dat die kerk die wêreld verander!
Om die verderf teen te staan, het Paulus die Korintiërs vermaan om ernstig te besin en die beeld van die ware kerk na buite te vertoon. Hy vergelyk dit in sy skrywe met ŉ groot gebou met Christus as fondament en die apostels met hul eersterangse kennis van Christus as die Hoeksteen. Die ware kerk kon net op hierdie fondament groei, al is sy telkens deur Satan se handlangers geskaad.
Wie in pas met die wêreld kom, kan nie die stem van God laat hoor nie. Om die Evangelie van verlossing in Jesus Christus in ŉ wêreldse idioom te verkondig, laat ŉ kerk spoedig ŉ wêreldse evangelie in ŉ Christelike idioom verkondig.