Ek kan nie Blog nie … – Bladsy 2 – Ek is die hoofkarakter in elke dag se storieboek. Ek leef my lewe op die voorblaaie van koerante en hoofopskrifte in tydskrifte. Kom lees my stories en berigte soos ek dit elke dag beleef!
Kwaaiste Vrou Suid van die Sahara
Posted on Januarie 28, 2019 Januarie 30, 2019
Môre … Môre … ja beslis, Môre is die dag!
As hotelbewoner is my skedule eintlik baie dieselfde as voorheen.
05h30 staan ek op en maak die meisies wakker.
Teen 06h30 is almal gereed vir ontbyt, kosblikke pak en ons ry 06h45.
Ons arriveer ongeveer 07h15 by die skool. Ek maak oproepe huistoe tot so 08h00 en oefen tot 09h00. Teen 10h00 is ek klaar gestort en lees Bybel tot 11h00.
Dit los 2 ure vir admin of blog of iets tot die middagroetine 13h00 begin: girls by die skool 14h00, eet, oefen 15h00 tot 16h00. Terug by Hotel 17h00, huiswerk en eet 18h30. Teen 20h00 is almal gereed, tasse gepak vir môre, Bybellees en slaap. Callie kan 21h00 gaan slaap en my kersie word so teen 22h00 uitgeblaas. Dan slaap ek soos 'n baba tot die wekker 05h30 lui.
Lyf sal nou met 'n frons op sy gesig na die stukkie staar, sy oë uitvee en weer lees … net om seker te maak ek beskryf myself. Dit was my beplanning, ja … toe lui my wekker …
Ek staan byvoorbeeld NIE DADELIK op nie … dit neem dit ten minste drie keer se snooze en baie oortuiging om myself uit die bed uit te sleep. Ek dink soms redes uit hoekom die meisies dalk vandag maar by die hotel (of huis) moet bly … het almal nie soms 'n af dag nodig nie? Ek weet dit is nou eers Maandag … OK, OK … Callie is reeds op en in die stort … ek het op 'n stadium opgegee om haar wakker te maak, haar skedule begin te vroeg!!!! Emmie … wel Emmie is 'n ander storie, amper … amper presies dieselfde 'actually' as haar Mamma toe sy 'n kind was. Ek moet langs haar bed staan en haar SMEEEEEEEK op ASSEBLIEF nou op te staan. Haar tas is toe nooit gisteraand gepak nie en niemand het onthou om hulle Kickboxing sak gereed te kry nie. Waar het sy haar skoene gister uitgetrek en hoe op die aarde is dit 'n halfuur later en haar hare en tande is nogsteeds nie geborsel nie? Môre!! Net môre maak ek haar vroeër wakker! Môre snooze ek … net eenkeer!
Teen 06h45 is ons die fokuspunt van die hotel. Dit is kosblikke pak ('undercover' … die ander gaste mag nie sien nie, 'n spesiale vergunning) en 'n eier bestel en 'n bakkie oats eet en 'n glasie lemoensap. Op en af, vat 'n hap, op en af, vat 'n sluk! Teen 06h50 is dit tasse gryp en hardloop, ek sal die rekening teken as ek terugkom! Die skoolklok wag vir niemand nie!
Dankie tog vir verkeer, die rit skooltoe is my gunsteling tyd! Ons musiek-kuier-of stiltetyd. Soms is dit hard en raserig tussen stories vertel en musiek deur; ander kere is dit stil maar gemaklik, elkeen in sy eie wêreld. Maar altyd saam.
My motiveringsvlak vir oefen is teen 08h00 aansienlik hoër as 05h30! Selfs as 05h40 … en ja! Ook teen 06h00! Party mense sal vir my goed sê soos "vir jou is oefen maklik, jy is mos maer!" Ek weet nie wáár die filosofie vandaankom nie! Daar is absoluut NIKS vleiend of maklik aan my burpies nie, ek slat neer van die eerste tot die laaste een soos 'n walvis! Met elke push-up kom die grond vinniger nader en die opstoot stadiger. Teen rondte 5 is my bene so jellie, ek kán eenvoudig nie meer hardloop nie, nie eers op die plek nie.
Dalk is dit die lugdruk? Dalk sukkel mens net meer op die ewenaar?
Dit gaan klein bietjie beter met die skop en box gedeelte … 'oh man!!' Waar is my Martial Arts fiksheid heen?? Ek dink van môre af, as die meisies oefen, moet ek bietjie my tegnieke en fiksheid opskerp. Ek sit mos net en wag. Ja, môre!
As ek 'n uur later bloedrooi en sopnat daaruit stap, wonder ek hoekom ek nie 'n gym gekies het op die grondvloer nie? Die stel trappe is veilig vir niemand na 50 squats nie – en nee, ek het nie EENKEER met een enkele squat afgegaan tot by 90 grade nie, vir 'n beginner is 40 sekerlik voldoende?
Uiteindelik by die hotel se swembad aangekom loop ek eenvoudig tot die grond onder my voete wegraak en val vooroor. Praat van 90 grade? Ek doen 'n 90 grade invalshoek van die rand af. Daar is 'n vreeslike gespartel wat moet lyk soos iemand wat verdrink, maar is eintlik die prentjie van diepe angs! Sien, ek het die bikinitop se bandjie nie ordentlik vasgemaak nie en na my grasieuse inval met twee bikini broekies onder die water geëindig … my longkapasiteit word onder ernstige druk geplaas sodat ek weer opkom met 'n top op sy plek!
Die kelner het geen bestelling nodig gehad vir die rooi-gesig-sleepvoet-sukkelaar wat vooroor neerval op die swemstoel nie: 'n Water en 'n Coke staan vir my en wag!
Soos vroeër in die gym is niks aan my postuur, voorkoms of aksies langs die swembad vleiend nie: nie die in-of uitklim nie, nie die neersak nie … en beslis nie die 'tan' sessie nie. 'In the absence of a hat' gooi ek my rok oor my kop wat wapper in die skielike wind; ek bid dat die son net so bietjie genadig kan wees tot ek krag in my arms gekry het om om te draai. Ek oortuig myself die 10h00-ewenaarson geen skade kan aanrig nie.
As ek môre swembad toe kom sal ek die sonroom, sonhoed en vol swembroek onthou …
Ek gaan deur my lysie vir my dag: Ambassade bel vir ons visas, huis agent kontak, hare afspraak, mediese eise, eposse: my foon sal binnekort lui. Ek hoef nie 'reminders' op my foon te sit nie, die 'Reminder' vir bel my! Enige oomblik nou sal Lyf bel en vra wat doen ek terwyl hy eintlik bedoel het jy dit al gedoen. Dankie tog hy bel en kom nie hotel toe nie: oor die foon het ek nog altyd baie meer produktief en in beheer geklink as in lewende lywe. Ons albei wéét dit tog: as ek nie met Lyf getroud was nie, het hy my lankal 'gefire'! Wil mos alles vandag gedoen hê!! Ek kon nog nooit verstaan dat Lyf-die-Reminder soveel stress op homself plaas om my en sy 'to do' lysies te memoriseer nie: geweldige, onnodige druk. Ek bewonder Lyf vir sy selfdissipline, maar dit maak my meer ontspanne uitkyk en benadering nie verkeerd of onproduktief nie? Gestel ek mis nou die Ambassade vandag, hulle is mos op dieselfde plek môre oggend? Die huis agent gaan nêrens heen nie.
Môre is inderdaad nog 'n dag! En hier gebeur meeste dinge in elke geval of later of môre. My persoonlikheid is gemaak vir die plek!!!
In elke geval, toe ek so 11h00 se kant opgaan kamer toe om produktief te raak, was 'room service' nie net op ons vloer nie, maar besig IN ONS KAMER!
Nee-wat: my 'cover' storie is 'rock solid', Lyf kan maar bel.
Presies hóe dit gebeur het, kan ek nie verklaar nie: maar toe ek weer sien is dit 13h00! Ek moet nog die chloor van my lyf aswas, middagete vir die meisies voor hul kickboxing klas en gel in my hare kry wat 'n sny nodig het by die haarkapper wat ek toe nie gebel het nie … dit was nou net 11h00?
Party dinge sal seker nie verander nie … ek was nog altyd 'n 'expert' laatkommer, spoedige klaarmaker en op-die-nippertjie hardloper na die kar toe om gewoonlik net betyds by my bestemming aan te kom. Met my nuutste, gunsteling liedjie op 'repeat' vat ek die pad skooltoe. Die geheim is om koel en kalm te raak oppad na jou laat bestemming! 'Look the part' … mense het nog altyd gesê ek is ongelooflik effektief en voorbereid? Niemand hoef te weet ek het van my Bybelstudie, halfuur spaans op Babbel en middagete vergeet nie? O gats! Ek het ook heeltemal vergeet dat ek mos eintlik Nederlandse podcasts luister oppad skooltoe! Ek het so lekker konsert gehou, skoon vergeet om my Nederlands te verbeter!
Sien wat ek bedoel met 'Look the Part'? Klim uit, groet almal kalm en beheersd, laat die meisies dink die pak 'chips' en 'n piesang vir middagete was beplan. Jy gaan in elke geval niemand beïndruk met jou weergawe van 'crisis and time management' nie!
Tog, vir die soveelste keer vandag, besluit ek om môre beter te beplan … ek wonder hoekom het my Reminder nie maar 'n tweede keer gebel nie? Dan sou 13h00 my nie so onverwags betrap het nie!!
Teen 17h00 begin ons uiteindelik eers met huiswerk. Soos verwag het die oefening perfek afgeloop: die meisies het 'n lang lys redes gehad om vandag te mis, my met sulke jammer-gesiggies aangekyk dat ek hulle na so martelkamp toe stuur en gehoop ek sal hulle in my liefdevolle arms opsweep en huistoe vat! Dit het nooit gebeur nie so die aanvanklike stilte in die kar was dalk so bietjie onaangenaam. Dalk was hulle emosioneel afgestomp van moegheid? Ek weet nou ook nie álles nie!
Ek is stom verbaas as ons teen 20h30 eers klaar geëet, gestort en gehuiswerk is. Môre sal ek aandete vroeër gereed hê! Daar is altyd iets om voor dankbaar te wees as ons uiteindelik kniel in die aande: niemand is dood van die honger, in 'n ongeluk, beseer tydens konflik nie … plus daar wag 'n bed v ons almal!!!!!
Teen 21h00 smeek ek die meisies om ASSEBLIEF nou die ligte af te sit en te slaap. In my besige dag was daar nog nie tyd om die nuutste Episode van 'Blue Bloods' te kyk nie en ek is so nuuskierig om te weet wat op 'This is Us' gaan gebeur. Lyf wil baie graag saamkyk, maar 'fatigue management' is aan die orde van die dag! Onder 5 minute en Lyf is uit soos 'n kers.
Wat 'n dag! Rede om te glimlag 🙂 … sulke dae is nie uniek nie. Party dae loop soos stroop en ander soos 'n warrelwind. 'But somehow we manage.' Altyd! Ek kry alles gedoen op tyd, betyds, al is dit dan nou nie Lyf se tyd nie. Daar is duisende ander soos ek wat soms net besig raak … al kan jy nie noodwendig presies verduidelik wat jou tyd so in beslag geneem het nie.
Ek lê en wag vir my 'uit soos 'n kers' oomblik wat eers iewers na 02h00 opgedaag het! Ek gaan gereeld in my wakker ure deur môre se lysies en beplanning! Elke nou en dan moet ek Lyf kry om op sy sy te draai sodat die snork kan ophou.
… dit is egter 'n veel erger geluid wat ek hoor … 'n aaklige geluid laat my wakkerskrik … onbeskof (as jy in agneem dat ek 02h00 nog wakker was) … kan dit wees?
Ja – DIT IS!
Die verskriklike geluid is my WEKKER!
Dit is sowaar môre …
Snooze … nog net 5 minute, vandag sal Emmie vinniger klaarmaak as ál die gisters en Callie se hare sal die éérste keer gereed wees. Hulle het nou al geleer om vinniger tasse te pak.
SNOOZE! Ek het gister so hard geoefen, dalk moet ek hulle gaan aflaai en kom terugklim in die bed, ek moet die visas eers vanmiddag gaan haal.
SNOOZE! O aarde! Wat 'n skerp lig is dit? Is Callie al klaar in die badkamer? Het sy vroeër opgestaan as gewoonlik? Kan ek dalk nog eenkeer snooze?
WAT? HOE? WANNEER? Dit is dan 06h00! Ek was dan gister so seker dat môre vlot gaan verloop?
Stadig kom ek regop, praat ernstig met myself: "Superwoman … regtig, jy moet NOU opstaan!"
Posted on Januarie 14, 2019 Junie 13, 2020
Deur die vensters van my eie auto.
Ek ry deur die teerpaaie van Paramaribo in Suriname … by die meeste zebrastrepe is die lyne teen die sypaadjie al wat oorgebly het. As jy nie weet waar die strepe en bane is nie, gaan die lyne op die pad jou nie help nie.
Waarvan praat ek? My nuwe tuiste natuurlik. Dit klink nog so onwerklik soos drie maande gelede: September 2018 het die miskien begin, Oktober 2018 het ons die stukkie wêreld ontmoet en daarna was dit die chaos van organiseer en beplan om ons lewe in 'n boks te pak vir die trek na Suriname waar ons 2019 ons oë oopgemaak het na die 25-uur se reisplan uit Suid Afrika.
'n Stukkie Afrika in die Noorde van Suid Amerika. Toeriste aantrekkings sluit in die Ghana Jungle Tour waarheen Ghana-slawe gevlug het en vandag nog woon soos in Ghana voor hulle weggevoer is. 'n Regte Stukkie Afrika hier op ons voorstoep. Die tweede verassing is … Nederlands. Jip! Dit is die voertaal. Nie Spaans wat Suid Amerika domineer of selfs Engels nie. Rou Nederlands waar woorde soos Jongeling nog gebruik word vir klein kinders, jy jou Brooddoos met kos skooltoe vat en jy in die Hotel woon, nie bly nie. Ons nuwe lewe is nou op 'n stukkie van die Amazone en die Ewenaar. Dit is tans die Winter-Reënseisoen wat beteken dit reën 'n rivier vol by die voordeur van die hotel en is 31 grade sonskyn agter by die swembad. Jy kan oor die hoë brug ry – hoog genoeg sodat skepe onderdeur met die Surinamese rivier kan vaar hawe toe – na New Amsterdam waar jy meer sal leer van die Boeroes wat uit Nedeland gekom het, terwyl die Geskiedenis in die Surinaamse Museum aan die kant van die brug vertel word uit die oog van die 'locals' en die Politiek.
Ons beleef die wêreld deur die vensters van Lyf se werksbakkie of die hoteldrywer se auto … alles bly vreemd. Al lyk dit bekend, bly dit vreemd … ek weet eenvoudig nooit waar ek is nie!
Ons is steeds hotelbewoners. Wie sou nou dink jy kan 'n 'regular' wees by 'n hotel? Die meeste staflede het ons gegroet soos ou bekendes en onthou van Oktober af. Met ontbyt vra jy nie meer vir koffie nie, hulle weet jy drink koffie met melk of verkies lemoensap. Die sjef is verbaas as hy by jou tafel aankom met twee gebakte eiers, 'sunnyside up', maar jy sluk 'n lepel Oatspap af vir bietjie verandering. By die swembad sit jy vir 'n kort rukkie voor jou Virgin Strawberry Daiquiri opdaag en vir Lyf 'n yskoue … Cola. Nee! Nie 'n yskoue bier nie; Lyf is 24 uur aan diens en 'n telefoonoproep ver van groet en ry … wat my weer afhanklik maar van 'n drywer.
Ek kan nie presies sê hoekom ons nog nie in ons huurhuis ingetrek het nie. Dalk 'n dispuut oor wie die verskriklike duur meubels gaan betaal en jammerte dat hulle nie maar ons meubels met 'n skip saamgestuur het nie? Aanvanklik was die 'window shopping' nogals irriterend gewees. Wie neem nou 'n foto van elke liewe item wat jy in jou huis wil hê van 'n teelepel tot 'n kopstuk. Wie sit dit in 'n dokument vir die nuwe maatskappy se HR afdeling en trek 'n 'spreadsheet' op met pryse? Of dalk is die uiteindelike vraag wie was die meeste verbaas toe die spreadsheet 'n 'autosum' aan die einde doen? Die spreadsheet se naam is 'Reality Checker' … en ons verblyf is pas verleng met nog 'n week.
Ewe geduldig het 'n ander drywer my elke dag na 'n ander meubelwinkel toe gevat.
Ja ek weet ek kan self bestuur!! Hier buite staan 'n splinternuwe Ford Kuga wat geleen is tot ek my eie kar kry. Ek kan sê dit is eenvoudig te gevaarlik om in 'n vreemde land se Ford Kuga in te klim met 'n nuwe Samsung foon …
Bang? Asseblief – enige Suid Afrikaner met 'taxi-negotiation-skills' kan omtrent enige plek in die wêreld bestuur. Het ek genoem dat ABS brieke waarskynlik in die land ontwikkel en getoets is? Meeste hou dalk by die 40 km/uur spoedgrens, maar bitter min ry stadiger – spitsverkeer of nie. Dit is ry en briek! Ry en briek! Surinaams vir Stop-tekens is 'Yield-and-Go". As dit oop is, ry jy! Jy sal vinnig 'n hoeter agter jou hoor as jy vir 'n oomblik dink jy moet by 'n stopstraat wag, kyk en dan ry. Ain't gonna happen! Die paar robotte is hier slegs vir wegtrek-kompetisies: wie is eerste uit die blokke – jy of die ou agter jou?? Jy druk jou neus so bietjie vir bietjie in tot iemand so gaaf is om in spitsverkeer vir jou 'n plek te gee of … wel … tot jou neus so voor iemand is dat hy moet besluit of hy vandag in jou wil vasry of jou 'n plek wil gee. En die selfvertroue waarmee die klomp so indruk is indrukwekkend: jy dink nog jy ry, dan kom hy hier voor jou verby gery. Callie sê vir ons is daar geen kort-of agterpaadjies nie: as ek bestuur gaan alle paaie lank vat!
Vir die meisies se gemoedsrus is dit dus beter as 'n chauffeur hulle by die skool aflaai en dit pas tog heeltemal by die profiel van 'n kind wie se adres MARRIOT HOTEL is? Watter hotel-kind se Ma ry haar rond? REGTIG???
My 'Fear of the Unknown' is bestuur.
Die meisies s'n was 'n nuwe skool met 'n nuwe taal en nuwe reëls, nuwe kinders, nuwe ALLES. Dag een het hulle reeds 06h00 gereed gestaan om te ry en baie senuweeagtig gewag vir ontbyt wat toe eers vanaf 06h30 bedien word. Hoe moes ons ook nou weet die skool is slegs 15 minute van die hotel af … dit is nou met Lyf of 'n drywer agter die stuur! Die onseker bang gesiggies wat die oggend oorhandig is in die hande van die Graad 5 en 9 onderwysers het teen 14h00 die middag verander na gelukkig, vreedsaam en … sterk! Hulle het dag een verower. Emmie het die hele 45 minute se spitsverkeer hotel toe gepraat en gesels terwyl Callie stil en vreedsaam in haar eie Online-Schooling wêreld by die venster uitgekyk het. Dit klink of Emmie terug is na vakansie en ken al agt klasmaats se name afkomstig van China, Suriname en Nederland. Callie … sy kan nie minder omgee wie die 10 ander is nie? Sy is gelukkig om drie periodes 'n dag saam met hulle te spandeer en die ander 5 skool te gaan op die Internet.
In twee weke het baie gebeur; nie alles nie, maar baie.
Oujaar het ons die massas ingevaar in Paramaribo se strate. 'n Gedeelte van die stad word toegemaak en almal van Suriname kom hoofstad toe waar maatskappye klappers skiet van 100m of langer (afhangende van die jaar se sukses). Ek en Lyf was reg om 'n bier saam die locals te drink en in die strate saam die vreemdes te dans toe ons die bleek en angstige gesiggies van die meisies raaksien. Klank kom uit elke derde UNO se kattebak – oorverdowend, indrukwekkend. Om nie eers van die Bierman te praat nie – daar is meer biere in sy klein karretjie se kattebak as 'n Shebeen in Soweto. Volgende keer los ons die meisies by die huis en gaan ontmoet die 'locals' op ons eie!
Die sirkus uit Mexico was fantasties: dit is groot soos toe ons kinders was. Die hele dorp was al daar, almal praat daarvan – vir 'n maand lank is dit op almal se lippe! Hulle is geskroef as hulle Noord wil naam maak, Trump sal dit nie toelaat nie, so die Suide sal dit wees! Ons was presies waar ons hoort: my span het uit hul mae gelag, gelukkig om bymekaar te wees al is dit so ver van alles wat bekend is. Ons het deur die skielike reën in absolute vrede sopnat gesit en sirkus kyk!
Lyf het sy pad tussen hotellewe en die myn gevind en ons met selfvertroue agtergelaat om ons eie 'battles' te 'face' en te 'fight'.
Taal is moeiliker as wat ek gedink het. Alhoewel daar soveel Afrikaanse woorde in elke gesprek voorkom weet ek eenvoudig nie wat iemand vir my probeer sê nie. Opwindend, het ek spoedig besef, is nie 'n woord om ligtelig te gebruik nie. In Nederlands het dit 'n seksuele konteks en is dit nie dieselfde 'excitement' wat ons in Afrikaans ken nie. Ek is so lief vir opwindende stories en om opgewonde te wees!!! Jy sou dink 'n nuwe taal moet jy net leer praat … maar jy moet ook leer om sekere woorde nie te praat nie!
Derdewêrelds verstaan ek nou anders? Uit die vensters van elke drywer se 'auto' sien jy 'n land wat so half in tyd gaan stilstaan het. Die Apoteek het 'n rak agter 'n toonbank waar slegs die apteker toegelaat word – 'n rak met die absolute basiese medisyne waar sinus nie bestaan nie en niemand nog ooit van depressie gehoor het nie. Hier is die petroljoggie so belangrik soos die kelner of die Hotelbestuurder. Om te weet waar die strepe eens geverf was op die pad, moet jy die een voor jou volg. Die eerste robot-weergawes staan hier oor die pad en pronk en jou selfoon kontrak is nog op papier. Alle karre is oud, behalwe die expats wat company karre ry en seker die rykste politikuste of 'n besigheidsman hier en daar. Die geboue is jare laas onderhou: langs die een winkel val 'n houthuis inmekaar en aan die ander kant het 'n Chinees sy winkeltjie oopgemaak. Hy kan nie 'n woord Nederlands of Engels praat nie, maar kry dit reg om sy produkte in SRD te verkoop. Hier is nie 'n SPAR op elke hoek nie, die hele stad het twee soortgelyke winkels. Hier is nog 'n regte egte café met melk en brood en dalk 'n suigstokkie en toiletpapier af in die straat. Soos orals in die wêreld is die meeste arm en 'n paar is ryk. Maar hier stap 'n Christen uit die Kerk uit en groet die Moslem oorkant die pad. Niemand praat af na 'n ander nie. Dit is 'n land waar daar een volk oorgebly het uit 'n geskiedenis van Boeroes, slawe uit Indie en Ghana of die intrekkers van Indonesië en China. Hier is nie rassisme nie, want almal is getroud met almal, alle gesinne en agtergronde en nasies vermeng tot een.
Daar kom 'n tyd om alle vrese aan te pak … en die dag het toe aangebreek op dag drie by die nuwe skool. Dit was 'n fantastiese uitstappie reg rondom die stad wat die normale 15 minute rit na 'n uur verleng het. Toe ons by die brug kom wat oor die rivier links draai het ek geweet regs is nou die naaste pad skooltoe. Ek kan met absolute oortuiging sê dat ons plekke in ons twee weke gesien het waar Lyf nog nie eers gery het nie. Ja, die meisies was 'n halfuur laat vir skool, maar my vrees vir self bestuur is nie alleen totaal en al uitgewis nie … ek het nou die middestad en buitewyke van Paramaribo gesien en gery. Ek is net bitter dankbaar niemand het 'n plassen nodig gehad nie, want daarvoor moet jy betaal en ek kan nie met alle sekerheid sê ons was altyd op veilige plekke nie … Middestad of 'township', hoe dit ookal gelyk het in ons Suid Afrikaanse definisies en beskrywings, ons het nie 'n oomblik bang of onveilig gevoel nie!
Die Here werk op Sy vreemde manier. As ons nie meer in die hotel gewoon het nie, sou ons nie so ver moes ry of so ver verdwaal het nie. Dit is hier tussen die bekende vreemdelinge waar ek 'n plekkie kry en iemand het om te groet elke oggend. Dit is 'daunting' om te weet ek ken nie een persoon in een enkele straat nie. Anri bel nie meer elke oggend vir koffie nie en daar is niemand by die skoolhek om te groet nie. Wanneer ons hartsmense van die werk afkom, kom ons meisies van die skool af. Die wêreld en mense soos ons dit ken gaan ongestoord aan sonder ons … Dalk verlang hulle? Dalk is daar 'n nuwe koffie-kletser? Dalk is dit stiller sonder my langs die sportveld? Die wêreld staan nie stil nie, verander nie, wag nie.
Ek leer ken die vreemde een verdwaal na die ander en doen inkopies in gebroke Nederlands een winkel na die ander. Die verlang en 'homesick' sal nog kom en die meisies gaan afdae hê soos vandag.
Gister is ons oppad na ons hotel-huis toe na kerk; 'n mens is lief vir die Here in enige taal. Hy het iets gesê van die Bybel en Jesus wat ons GPS is sodat ons nie die verkeerde pad vat nie … baie gepas vir my vreemde paaie wat ek so saam die GPS gery het die week.
Ek kyk na my span in die truspieëltjie. Emmie se onophoudelike gebabbel in beskrywende sinne wat al hoe meer Engelse woord bevat, Callie se onverwagte, snaaks, sarkastiese aanmerking nou en dan; sy vertel haar storie op haar eie stil manier. Lyf, die passasier. Sy oë sag en blou … gelukkig. Ek weet alles is nie altyd perfek nie en dit gaan nie altyd wees nie … Maar vir nou, vir die oomblik, deur die vensters van my auto, is die nuut en die vreemd … perfek!
Posted on Augustus 21, 2018 September 19, 2020
Ghana se stofstrate na êrens of nêrens.
Dit is Maart 2018. Ghana het vinnig gekom, skielik en onverwags. Die projek sou duur tot Augustus en van daar af sou ons hele gesin pak en trek of Lyf sal terugkeer na die land van melk en heuning, soos ons mense altyd gedink, gehoop en geglo het. Suid Afrika.
Daar is darem baie dinge waaraan mens dink. Vir jare sê ek al ons sal nooit immigreer nie, ek is heeltemal te lui om te pak!
Hoe pak mens, byvoorbeeld, jou huis in 'n tas?
Dit is nie net die keuse van klere en meubels nie, watter herhinneringe en gedagtes word gepak en watter los jy agter en hoop Alzheimers kom steel dit nie? Ek het so deur die huis gestap en gedink "Jy gaan saam, ag dankie tog ek kan jou wegsmyt, eish – vir jou sal ek moet insmokkel …". Dit is nie net 'n container wat getrek moet word nie … mens pak letterlik jou lewe in 'n tas.
Die tweede groot kopseer was skool. Skielik sal 'n nuwe jaar in September begin terwyl hulle hier eers Desember klaarmaak. Engels is nie die probleem nie, Engelse handboeke en terminologie … dit is heeltemal 'n ander storie!
Hoe pas mens aan sonder jou seuns en skoondogters naby, ver van jou kleinseun, sonder jou ouers se skouers en boeties en sussies wat maar 'n oproep ver is?
Ek weet nie. Ek kan dit nie vir jou sê nie. Wat ek wel vir jou kan sê is dat die onbekende mens laat beplan vir dinge wat nooit gebeur nie en mens laat bekommer oor paaie wat nooit jou pad gaan kruis nie.
Pak of nie pak nie: ons kan altyd droom. Nog altyd het ek hierdie idilliese prentjie van myself gehad in die stofstrate van Afrika met 'n lang romp en leersandale, so lang, slap materiaal handsak skuins oor my lyf en los hare wat in die wind waai onder 'n breërandhoed. So, het ek gedroom, sou ek die verlang en bekommer in die stofstrate van Ghana aanpak.
Ek het egter nie 'n enkele treë gegee op enige pad in Ghana nie.
'n Maand later het ek en Lyf weer saam die teerpaaie van Gauteng aangedurf en in die roetines geval van pre-Ghana. Asof Lyf nooit weg was nie.
Iets wat nooit was nie, het tot 'n einde gekom. Die stofstrate van Ghana gaan toe nie almal mark toe nie …
Die strofstrate van Ghana se doel was heeltemal anders as myne, soos God se plan meestal is. Leerskoene loop dalk lekker op 'n stofpad, maar jy sukkel op die los seesand. Soms moet ons maar ietsie aantrek vir die warm teerpad en ander kere het ons nodig om klimtoerusting uit te haal vir die klim boontoe of die abseiling af aarde toe. Dis nogals die moeite werd om 'n paar spykerskoene op bystand te hê wanneer jy daai 'sprint' op die tartarbane voorlê … maar meeste van die tyd kan jy maar kaalvoet in die tuin loop of met jou gemaklike slippers in die bed bly, want jy gaan nêrens.
Soms is ons werk en ons doel elders, maar meestal is dit net hier – by die huis tussen jou eie mense.
Ghana se stofpaaie het my geleer om ander vrae te vra. Dalk nie wat om te pak nie maar eerder wanneer moet ek pak?
Op Ghana se ongeteerde, onduidelike paaie het ek besef ek beplan, bekommer, droom, verlang en huil maklik terwyl ek eintlik net geduldig moet wag tot God sê DIS TYD!
Of dit tyd is na nêrens of êrens, trek gemaklike skoene aan, gooi so lekker slap sak vol geloof oor jou skouer, 'n hoed vol drome op jou kop en stap vol verwagting na waarheen die pad jou ookal lei.