Afro-Amerikaanse burgerregtebeweging (1955-1968) - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Afro-Amerikaanse burgerregtebeweging (1955-1968)
Martin Luther King is miskien die bekendste vir sy "I Have a Dream" -toespraak wat voor die Lincoln-gedenkteken gedurende die Maart 1963 oor Washington for Jobs and Freedom gelewer is.
Die Amerikaanse burgerregte-beweging (1955-1968) was 'n Bybels-gebaseerde beweging wat beduidende sosiale en politieke gevolge vir die Verenigde State gehad het. Swart geestelikes soos die Reverends Martin Luther King, Jr., Ralph Abernathy, Joseph Lowery, Wyatt T. Walker, Fred Shuttlesworth, en talle ander het staatgemaak op godsdienstige geloof wat strategies toegepas is om Amerika se hardnekkige rasseprobleme op te los. Swart Christelike leiers en hul wit bondgenote het saamgespan om die immorele stelsel van rassesegregasie uit te daag. Die beweging het gepoog om die generasies-oue ongeregtighede van rassisme aan te spreek en reg te stel deur die metode van gewelddadige verset te gebruik wat volgens hulle na die lewe en opoffering van Jesus Christus gemodelleer is.
Die stigters van die Verenigde State het geskryf oor die mensdom se onvervreembare regte op lewe, vryheid en die strewe na geluk, maar baie mense het nie geglo dat dit op swart slawe of vroue sou geld nie. Die Amerikaanse burgerregtebeweging het 'n dekade van stryd gevoer, lank nadat slawerny beëindig is en na ander mylpale in die stryd om diskriminerende, segregasionistiese praktyke te oorkom. Rassisme belemmer Amerika se begeerte om 'n land van menslike gelykheid te wees; die stryd om gelyke regte was ook 'n stryd vir die siel van die nasie.
Vanaf die geboorte in 1776 tot 1955 het die 'Amerikaanse eksperiment', ondanks sy vele wonderlike eienskappe, nog steeds gely onder rasse-ongelykheid en ongeregtigheid. Hierdie werklikhede was in stryd met die gelykheid en godsdienstige taal aan die wortel van die stigting van die land. Uiteindelik, in 1955, was die vooruitgang na rasse-gelykheid 'n groot sprong in vergelyking met die stadige en geleidelike vordering wat voor hierdie tyd gesien is. Die kampioene van die Civil Rights Movement het altyd godsdienstige taal ingesluit in hul stryd om geregtigheid en gesonde rasseverhoudinge.
Met die nederlaag van die Konfederale State van Amerika aan die einde van die Burgeroorlog, het die nasie 'n tydperk van 12 jaar (1865-1877), bekend as die Heropbou, betree. Maar vanaf 1877 tot aan die einde van die eeu het daar 'n tragiese verspreiding ontstaan ​​van rassediskriminerende wette en geweld wat op Amerikaanse swartes gerig was. Wetenskaplikes is dit oor die algemeen eens dat hierdie periode die nadruk van Amerikaanse rasseverhoudinge is.
Alhoewel die Kongres die Veertiende Wysiging aanvaar het om die gelyke beskerming van swartes te waarborg, is dit in die state Texas, Louisiana, Mississippi, Alabama, Georgia (deelstaat), Florida, Suid-Carolina, Noord-Carolina, Virginia, Arkansas, Tennessee, Oklahoma en Kansas. , het daar verkose, aangestelde en / of gehuurde regeringsamptenare na vore getree wat begin het om opvallende diskriminasie deur middel van verskillende meganismes te vereis en / of toe te laat. Dit sluit in:
rasseskeiding bevestig deur die Amerikaanse Hooggeregshofbeslissing in Plessy v. Ferguson in 1896 - wat wettiglik, op streeks, deur die Suidelike state en op plaaslike regeringsvlak opgedra is;
kiesersonderdrukking of miskenning in die suidelike state;
ontkenning van ekonomiese geleenthede of hulpbronne landwyd; en
beide privaat en openbare dade van terroristiese geweld gemik op Amerikaanse swartes - geweld wat dikwels deur regeringsowerhede gehelp en aangewakker is.
Alhoewel rassediskriminasie landswyd aanwesig was, was dit spesifiek in die hele Suidelike deelstaat dat die kombinasie van wettig-goedgekeurde gewelddadigheid, openbare en private dade van diskriminasie, gemarginaliseerde ekonomiese geleenthede, en terreur gerig is teen swartes, opgeneem is in 'n stelsel wat geïdentifiseer sou word. soos Jim Crow. Vanweë die direkte en meedoënlose aanval op Jim Crow en die gedagtes van Jim Crow, verwys sommige geleerdes na die Civil Rights Movement as die 'tweede heropbou'.
Voordat die burgerregtebeweging van 1955-1968, konvensionele strategieë wat gebruik is om die diskriminasie van Amerikaanse swartes af te skaf, insluit pogings om tradisionele organisasies soos die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP) op litigasie en lobby te werf. Hierdie pogings was die kenmerke van die Amerikaanse burgerregtebeweging van 1896 tot 1954. Teen 1955, weens die beleid van 'Massiewe Weerstand' wat deur die onversetlike voorstanders van rasse-segregasie en kiesersonderdrukking getoon is, het gewetensgesinde private burgers egter ontsteld geraak by geleidelike benaderings om desegregasie deur regeringsfiat te bewerkstellig. In reaksie daarop het burgerregte-toegewydes 'n dubbele strategie van direkte optrede, gekombineer met nie-gewelddadige verset, aangeneem met dade van burgerlike ongehoorsaamheid. Sulke handelinge het daartoe gelei dat krisissituasies tussen voorstanders van burgerregte en regeringsowerhede aangewakker is. Hierdie owerhede - op federale, staats- en plaaslike vlak - moes tipies onmiddellik reageer om die krisisscenario's te beëindig. En die uitkomste word toenemend as gunstig vir die betogers en hul saak beskou. Van die verskillende vorme van burgerlike ongehoorsaamheid wat gebruik is, sluit boikotte in, soos suksesvol beoefen deur die Montgomery Bus Boycott (1955-1956) in Alabama; 'sit-ins', soos aangetoon deur die invloedryke sitplek in Greensboro (1960) in Noord-Carolina; en protesoptogte, soos uitgestal deur die Selma- na Montgomery-optogte (1965) in Alabama.
Bekende prestasies van die Civil Rights Movement is:
die wettige oorwinning in die Brown v. Raad van Onderwys (1954) saak wat die regsleer van 'afsonderlik maar gelyk' omgekeer het en segregasie wettiglik ontoelaatbaar gemaak het
'n aanvaarding van die Wet op Burgerregte van 1964, wat diskriminasie verbied in indiensnemingspraktyke en openbare akkommodasie
die goedkeuring van die Wet op die Stemreg van 1965, wat die reg van die swartes beskerm het
die wet op immigrasie- en nasionaliteitsdienste van 1965, wat die Amerikaanse immigrasiebeleid dramaties verander het
goedkeuring van die Civil Rights Act van 1968 wat diskriminasie verbied in die verkoop en / of huur van behuising
Nader die kookpunt: Historiese konteks en ontwikkelende denke
Brown v. Raad van Onderwys (1954)
Hoofartikel: Brown v. Board of Education
Op 17 Mei 1954 het die Hooggeregshof van die Verenigde State sy oriëntatiewe beslissing oor die saak wat bestempel is, uitgereik Brown v. Raad van Onderwys van Topeka (Kansas), waarin die eisers beweer het dat die praktyk om swart kinders in openbare skole op te voed, heeltemal van hul wit eweknieë geskei is, ongrondwetlik was. In die uitspraak van die hof is gesê dat die "segregasie van wit en bruin kinders in openbare skole 'n nadelige uitwerking op die bruin kinders het. Die impak is groter as dit die sanksie van die wet het, want die beleid om die rasse te skei, is word gewoonlik geïnterpreteer as 'n aanduiding van die minderwaardigheid van die negergroep. '
In sy beslissing van 9-0 het die hof dit verklaar Plessy v. Ferguson, wat die 'afsonderlike maar gelyke' praktyk van segregasie tot stand gebring het, was ongrondwetlik en het beveel dat gevestigde segregasie mettertyd uitfaseer.
Moorde op Amerikaanse swartmense onder blankes was nog redelik algemeen in die vyftigerjare en het steeds grootliks ongestraf deur die hele Suide gegaan. Die moord op Emmett Till-'n tienerseun uit Chicago wat in die somer van 1955 familielede in Money, Mississippi, besoek het - was egter anders. Gedurende die vroeë oggendure van 28 Augustus is die jongeling wreedaardig geslaan deur sy twee wit ontvoerders, wat toe na Till geskiet en sy lyk in die Tallahatchierivier afgegooi het. Die seun se ouderdom; die aard van sy misdaad (na bewering gefluit na 'n wit vrou in 'n kruidenierswinkel); en die besluit van sy moeder om die kis tydens sy begrafnis oop te hou, en sodoende die gruwelike wese wat haar seun toegedien het, vertoon; almal het gewerk om in 'n oorsaak célèbre wat andersins in 'n roetine-statistiek sou gewees het. Tot soveel as 50,000 mense het Till se lyk tydens die begrafnishuis in Chicago gesien en duisende meer is blootgestel aan die getuienis van sy kwaadwillige dood en dood toe 'n foto van sy verminkte lyk in Jet Magazine.
Sy twee moordenaars is gearresteer die dag na die verdwyning van Till. Albei is 'n maand later vrygespreek, nadat die jurie van alle wit mans vir 67 minute beraadslaag het en dan hul uitspraak oor 'Nie Skuldig' uitgereik het. Die moord en die daaropvolgende vryspraak het die openbare mening van Noord-Afrika op dieselfde manier gegalvaniseer as die lang veldtog om die "Scottsboro Boys" te bevry in die 1930's. Nadat hulle vrygespreek is, het die twee moordenaars op rekord gegaan omdat hulle blatant verklaar het dat hulle wel skuldig is. Hulle het vry en ongestraf gebly as gevolg van die geregtelike prosedure bekend as 'dubbele gevaar.'
Massa-aksie vervang litigasie
na Brown v. Raad van Onderwys, die konvensionele strategie van litigasie in die hofsaal het begin skuif na 'direkte aksie' - hoofsaaklik busboikotte, sit-ins, vryheidsritte en soortgelyke taktieke, wat van 1955 tot 1965 staatgemaak het op massamobilisering, nie-gewelddadige weerstand en burgerlike ongehoorsaamheid. Dit was deels die onbedoelde resultaat van die plaaslike owerheid se pogings om die hoofstroom-burgerregte-organisasies regdeur die diep suide te verbied en te teister. In 1956 het die staat Alabama die bedrywighede van die NAACP effektief binne die grense versper, deur die organisasie te verplig om 'n lys van sy lede voor te lê en dit dan van alle aktiwiteite voor te skryf wanneer dit nie gedoen word nie. Terwyl die Amerikaanse Hooggeregshof uiteindelik die verbod omgekeer het, was daar 'n tydperk van enkele jare in die middel van die vyftigerjare waartydens die NAACP nie in staat was om op te tree nie. Gedurende daardie periode, in Junie 1956, het eerw. Fred Shuttlesworth die Alabama Christian Movement for Human Rights (ACMHR) begin om op te tree.
Kerke en ander, plaaslike, voetsoolvlak-entiteite het ook ingetree om die leemte te vul. Hulle het 'n baie meer energieke en breë styl gebring as die meer wettiese benadering van groepe soos die NAACP.
Die belangrikste stap vorentoe het moontlik in Montgomery, Alabama, plaasgevind, waar die jarelange NAACP-aktiviste Rosa Parks en Edgar Nixon die oorhand gekry het oor Dr. Martin Luther King, jr., Om die Montgomery Bus Boycott van 1955-1956 te lei.
Het u dit geweet? Die Montgomery-busboikot, gelei deur dr. Martin Luther King, jr., Was 'n belangrike gebeurtenis in die Amerikaanse burgerregtebeweging
Op 1 Desember 1955 weier mev. Rosa Parks (die 'Moeder van die burgerregte-beweging'), terwyl sy op 'n openbare bus ry, om haar sitplek aan 'n wit passasier af te staan, nadat sy deur die busbestuurder beveel is om dit te doen. Mev. Parks is daarna gearresteer, verhoor en skuldig bevind aan wanordelike gedrag en van die oortreding van 'n plaaslike ordonnansie. Nadat Montgomery, die swart gemeenskap van Alabama, van hierdie voorval gesê is, het vyftig van sy voorste leiers vergader vir dialoog, strategisering en die opstel van 'n gepaste antwoord. Hulle het uiteindelik die Montgomery Bus Boycott georganiseer en van stapel gestuur om die praktyk van die skeiding van swartes en blankes in openbare vervoer te protesteer. Die suksesvolle boikot duur 382 dae (1956 was 'n skrikkeljaar) totdat die plaaslike ordonnansie wat die segregasie van swartes en blankes op openbare busse wettig gemaak het, tot stand gebring is.
Aktiviste en leiers in die swart kerk in ander gemeenskappe, soos Baton Rouge, Louisiana, het die boikotmetodologie relatief onlangs gebruik, hoewel hierdie pogings dikwels na 'n paar dae verdwyn het. In Montgomery, aan die ander kant, is die Montgomery Improvement Association (MIA) gebore om die boikot te lei, en die MIA het daarin geslaag om die poging langer as 'n jaar aan die gang te hou, totdat 'n federale hofbevel die stad verplig het om sy publiek te desegreer. busse. Die triomf in Montgomery het dr. King tot 'n nasionale, ligstatus aangedryf en daaropvolgende busboikotte veroorsaak, soos die baie suksesvolle Tallahassee, Florida-boikot van 1956-1957.
As gevolg van hierdie en ander deurbrake, het die leiers van die MIA, Dr. King, en eerw. John Duffy, verband gehou met ander kerkleiers wat soortgelyke boikotpogings gelei het (soos eerw. CK Steele van Tallahassee en eerw. TJ Jemison van Baton Rouge en ander aktiviste, soos eerw. Fred Shuttlesworth, Ella Baker, A. Philip Randolph, Bayard Rustin en Stanley Levison) om die Southern Christian Leadership Conference (SCLC) in 1957 te vorm. Die SCLC, met sy hoofkwartier in Atlanta, Georgia, het nie probeer om 'n netwerk van hoofstukke te skep soos die NAACP nie, maar het eerder opleiding en ander hulp aangebied vir plaaslike pogings om verskanste segregasie te konfronteer, terwyl hulle geld ingesamel het, meestal uit Noordelike bronne, om hierdie veldtogte te ondersteun. Dit het die filosofie van nie-geweld sowel as die belangrikste beginsel as sy primêre metode gemaak om stelselmatig gekondoneerde rassisme uit te daag.
In 1957 het Septima Clarke, Bernice Robinson en Esau Jenkins, met die hulp van die Highlander Research and Education Centre, die eerste Citizenship Schools op die See-eilande in Suid-Carolina begin. Die doel was om geletterdheid aan swartes toe te ken en sodoende die magte te gee om toetse vir kiesers in aanmerking te kom. 'N Reuse sukses was dat die getal in aanmerking kom vir swart kiesers op St. John Island. Die program is daarna deur die SCLC oorgeneem en elders gedupliseer.
Skare wat protes teen die integrasie van Little Rock-skole betoog
Na die beslissing van die Hooggeregshof in Brown v. Raad van Onderwys, die skoolraad van Little Rock, Arkansas, het in 1957 gestem om die skoolstelsel te integreer. Die NAACP het verkies om te integreer in Little Rock - eerder as in die Diep-Suide - omdat Arkansas as 'n relatief progressiewe Suidelike staat beskou word. 'N Krisis het egter ontstaan ​​toe die goewerneur van Arkansas, Orval Faubus, op 4 September die nasionale wag uitroep om te verhoed dat die nege Amerikaanse swart studente in Little Rock se sentrale hoërskool ingeskryf is vir die reg om 'n' slegs-blankes 'by te woon. . Op die eerste dag van die skoolkwartaal het slegs een van die nege leerlinge opgedaag, omdat sy nie die telefoonoproep ontvang het wat waarsku oor die gevaar om skool toe te gaan nie. Blankes op die skoolterrein het haar geteister en die polisie moes haar met veiligheid in 'n patrolliewa wegvee. Hierna moes die nege swart studente na die kampus kampeer en moes hulle deur militêre personeel in jeeps begelei word.
Faubus self was nie 'n gekleurde segregasionis nie, maar na sy Brown besluit, is hy aansienlik onder druk geplaas om die belofte van die meer konserwatiewe vleuel van die Arkansas Demokratiese Party, wat destyds die politiek in daardie staat beheer het, te beëindig. Faubus het onder druk gepraat teen integrasie en teen die federale hofbevel wat dit vereis het.
Faubus se ontslag het hom op 'n botsingskursus gebring met president Dwight D. Eisenhower, wat vasbeslote was om die bevele van die federale howe, sy eie ambivalensie en louwarmheid ten opsigte van die desegregasie van skole af te dwing, nieteenstaande. Eisenhower het die National Guard gefederaliseer en hulle beveel om terug te keer na hul kaserne. Die president het daarna elemente van die 101ste lugdienste-afdeling na Little Rock ontplooi om die studente te beskerm.
Die nege studente kon klasse bywoon, hoewel hulle deur 'n spits van spoegende, wit wittes moes gaan om op hul eerste dag plek te kry en die hele jaar deur teistering van medestudente moes verduur.
Sit-ins en vryheidsritte
Die burgerregtebeweging het energie toegedien toe studente in Greensboro, Noord-Carolina; Nashville, Tennessee; en Atlanta, Georgia, het begin sit "in die middagete-toonbanke van 'n paar van hul plaaslike winkels, om die instellings se weiering om te onttrek. Hierdie betogers is aangemoedig om professioneel aan te trek, om stil te sit en om elke ander ontlasting te beset sodat moontlike blanke simpatiseerders kon aansluit. Baie van hierdie sit-ins het die plaaslike owerhede uitgelok om brute krag te gebruik om die betogers uit die middagete fisies te begelei .
Die "sit-in" -tegniek was nie nuut nie; die Congress of Racial Equality het dit in die veertigerjare gebruik om die segregasie in die Midde-Weste te protesteer, maar dit het in 1960 nasionale aandag aan die beweging gebring. Die sukses van die Greensboro-sit het gelei tot 'n uitslag van studenteveldtogte in die hele Suide. Waarskynlik die beste georganiseerde, mees gedissiplineerde en die mees effektiewe hiervan, was in Nashville, Tennessee. Aan die einde van 1960 het die sit-ins na elke suidelike en grensstaat en selfs na Nevada, Illinois en Ohio versprei. Demonstrante het nie net op middagete gekonsentreer nie, maar ook op parke, strande, biblioteke, teaters, museums en ander openbare plekke. By die inhegtenisneming het studente-betogers 'tronkstraf' belowe om aandag te gee aan hul saak en om die koste van protes om te keer en sodoende hul tronkbewaarders opgesaal met die finansiële las van tronkruimte en kos.
In April 1960 het die aktiviste wat hierdie sittings gelei het, die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) gevorm om hierdie taktiek van nie-gewelddadige konfrontasie verder te voer. Hul eerste veldtog, in 1961, was die uitvoering van vryheidsritte, waarin aktiviste per bus deur die diep suide gereis het om die terminale van die suidelike busondernemings te desegreer, soos vereis deur die federale wetgewing. CORE se leier, James Farmer, het die idee van vryheidsritte ondersteun, maar op die laaste nippertjie het hy daarvan weerhou om daadwerklik deel te neem.
Die vryheidsritte was 'n geweldige gevaarlike missie. In Anniston, Alabama, is een bus met vuurbomme in gebruik geneem en sy passasiers moes noodgedwonge vir hul lewens vlug. In Birmingham, waar 'n informant van die FBI berig dat kommissaris vir openbare veiligheid, Eugene "Bull" Connor die Ku Klux Klan aangemoedig het om 'n inkomende groep vryheidsryers aan te val "totdat dit gelyk het of 'n bulhond hulle in die hande gekry het", het die ruiters erg geraak. geslaan. In onheilspellende stil Montgomery, Alabama, het 'n skare nog 'n bus vol ruiters aangekla en John Lewis bewusteloos met 'n krat geslaan en geslaan Life Magazine fotograaf Don Urbrock in die gesig met sy eie kamera. 'N Tiental mans het Jim Zwerg, 'n wit student van die Universiteit van Fisk, omring en hom met 'n tas in die gesig geslaan en sy tande uitgeslaan.
Die vryheidsryers het nie veel beter gevaar in die tronk nie, waar hulle in klein, smerige selle gepak is en sporadies geslaan is. In Jackson, Mississippi, is 'n paar manlike gevangenes gedwing om harde arbeid op 100 grade hitte te verrig. Ander is na die Mississippi State Penitentiary in Parchman oorgeplaas, waar hul kos doelbewus oorskiet en hul matrasse verwyder is. Soms is die mans deur 'polsbrekers' van die mure afgehang. Tipies was die vensters van hul selle dig toe op warm dae, wat dit moeilik maak om asem te haal.
Die studentebeweging het sulke gevierde figure betrek soos John Lewis, die eenmalige aktivis wat ondanks baie slae en teistering 'aangehou' het; James Lawson, die vereerde 'guru' van nie-gewelddadige teorie en taktiek; Diane Nash, 'n uitgesproke en onverskrokke openbare kampioen van geregtigheid; Robert Parris Moses, pionier vir die registrasie van stemreg in Mississippi, die landelikste en gevaarlikste deel van die Suide; en James Bevel, 'n vurige prediker en charismatiese organiseerder en fasiliteerder. Ander prominente studente-aktiviste was Charles McDew; Bernard Lafayette; Charles Jones; Lonnie King; Julian Bond (verbonde aan die Universiteit van Atlanta); Hosea Williams (verbonde aan Brown Chapel); en Stokely Carmichael, wat later sy naam verander het in Kwame Ture.
Organiseer in Mississippi
In 1962 het Robert Moses, die verteenwoordiger van die SNCC in Mississippi, die burgerregte-organisasies in daardie staat-SNCC, die NAACP, en CORE saamgestel om COFO, die Raad van Federale Organisasies, te vorm. Mississippi was die gevaarlikste van al die suidelike state, maar tog het Moses, Medgar Evers van die NAACP, en ander plaaslike aktiviste van plan tot kieser-onderwysprojekte in landelike gebiede begin, en was vasberade om studente na hul saak te werf. Evers is die volgende jaar vermoor.
James Meredith stap klas toe, vergesel deur Amerikaanse moerasse
Terwyl COFO op voetsoolvlak in Mississippi gewerk het, het Clyde Kennard probeer om die Universiteit van Suid-Mississippi te betree. Hy is deur die Mississippi-staat se soewereiniteitskommissie as 'n raserige agter beskou, is skuldig bevind aan 'n misdaad wat hy nie gepleeg het nie en is tot sewe jaar tronkstraf gevonnis. Hy het drie uitgedien en daarna vrygelaat, maar net omdat hy dermkanker gehad het en die regering van die Mississippi nie wou hê dat hy in die gevangenis sou sterf nie.
Twee jaar later het James Meredith suksesvol gedagvaar vir toelating tot die Universiteit van Mississippi in September 1962, en daarna gepoog om op 20 September, op 25 September, en weer op 26 September op die kampus te betree, maar slegs deur die Mississippi-goewerneur Ross R. Barnett. Barnett verklaar: 'Geen skool sal in Mississippi geïntegreer word terwyl ek u goewerneur is nie.' Na afloop van die vyfde appèlhof het beide Barnett en luitenant-goewerneur Paul B. Johnson, jr., Minagting gehou, met 'n boete van meer as $ 10.000 vir elke dag, en het geweier om Meredith toe te laat om in te skryf. Meredith, begelei deur 'n groep Amerikaanse moerasse, het op 30 September 1962 die kampus binnegekom.
Wit studente en nie-studente het daardie aand begin oproer, en eers klippe gegooi op die Amerikaanse moerasse wat Meredith in Lyceum Hall bewaak en daarna op hulle geskiet het. Twee persone, waaronder 'n Franse joernalis, is dood; 28 moerasse het skietwonde opgedoen, en 160 ander is beseer. Nadat die Mississippi-snelwegpatrollie van die kampus onttrek het, het president Kennedy die gereelde leër na die kampus gestuur om die opstand te beëindig. Meredith kon die volgende dag, nadat die troepe opgedaag het, die klasse begin.
In November 1961 het die Southern Christian Leadership Conference (SCLC), wat deur sommige studenteaktiviste gekritiseer is vir die versuim om meer volledig aan die vryheidswedstryde deel te neem, 'n groot deel van sy prestige en hulpbronne toegewy aan 'n desegregasieveldtog in Albany, Georgië. Dr. Martin Luther King, Jr., Wat deur sommige SNCC-aktiviste bitterlik deur die grond gesit is vir sy afstand van die gevare wat plaaslike organiseerders in die gesig gestaar het - en daarna met die belaglike bynaam "De Lawd" gedoop - persoonlik ingewy om die veldtog onder leiding van beide die organiseerders van die SNCC en die plaaslike leiers.
Die veldtog was 'n mislukking weens die slegte taktiek van die plaaslike polisiehoof, Laurie Pritchett. Hy het die beweging suksesvol ingehou sonder om die soort gewelddadige aanvalle op betogers uit te voer wat die nasionale mening ontsteek het, en wat uitroep uit die swart gemeenskap veroorsaak het. Pritchett kontak ook elke gevangenis en gevangenis binne 60 myl van Albany en reël dat betogers in hegtenis geneem word na een van hierdie fasiliteite, sodat daar genoeg ruimte in sy eie tronk kon bly. Benewens hierdie reëlings, het Pritchett ook die teenwoordigheid van King as 'n bedreiging beskou, en die leier se vrylating gedwing om te vermy dat hy die swart gemeenskap belê het. King vertrek in 1962 sonder om dramatiese oorwinnings te behaal. Die plaaslike beweging het egter die stryd voortgesit en oor die volgende paar jaar beduidende winste behaal.
Die Birmingham-veldtog (1963-1964)
Die Albany-beweging het uiteindelik bewys dat dit 'n belangrike opvoeding vir die SCLC was toe die organisasie in 1963 sy Birmingham-veldtog onderneem het. Hierdie poging het gefokus op een doelwit op kort afstand - die desegregasie van Birmingham se sakebedrywighede in die stad in plaas van op totale desegregasie, soos in Albany. Dit is ook aangehelp deur die wreedaardige barbaarse reaksie van plaaslike owerhede, veral die van Eugene "Bull" Connor, die kommissaris van openbare veiligheid. Connor het 'n onlangse burgemeestersverkiesing vir 'n minder hondsdol segregasionistiese kandidaat verloor, maar hy weier om die gesag van die nuwe burgemeester te aanvaar.
Die stemreg-veldtog het 'n verskeidenheid van nie-gewelddadige konfrontasietaktieke gebruik, waaronder sit-ins, kniel-ins by plaaslike kerke en 'n optog na die provinsiegebou om die begin van 'n poging om kiesers te registreer, aan te wys. Die stad het egter 'n bevel gekry, wat al die betogings belet het. Van die oortuiging dat die bevel ongrondwetlik was, het die veldtog dit uitgedaag en voorberei op massa arrestasies van sy ondersteuners. Dr. King het verkies om onder diegene wat op 12 April 1963 gearresteer is, te wees.
Terwyl hy op 16 April in die tronk was, het King sy beroemde “Brief van die gevangenis in Birmingham” op die rand van 'n koerant gepenig, omdat hy tydens sy eensame bevalling geen skryfstukke deur die tronkowerhede gekry het nie. Ondersteuners het die Kennedy-administrasie onder druk geplaas om in te gryp en die vrylating van King te bekom of om ten minste die toestande te verbeter. King is uiteindelik toegelaat om sy vrou te bel, wat ná die geboorte van hul vierde kind tuis was, en hy is uiteindelik op 19 April vrygelaat.
Die veldtog was egter op die oomblik wankelrig, omdat die betogers besig was om op te tree uit betogers wat bereid was om die risiko in die tronk te sit. Die organiseerders van SCLC het met 'n sterk en omstrede alternatief vorendag gekom: 'n beroep op hoërskoolleerders om aan die protesaktiwiteit deel te neem. Toe meer as duisend studente op 2 Mei uit die skool stap om deel te neem aan die betogings in die 'Crusade Children's', het meer as seshonderd in die tronk beland. Dit was nuuswaardig, maar tydens die eerste ontmoeting het die polisie met selfbeheersing opgetree. Die volgende dag het nog 'n duisend studente by die kerk vergader, en Bull Connor het bose polisiehonde op hulle losgelaat. Toe draai hy genadeloos die brandweerslange van die stad - wat op 'n vlak gestel is om bas van 'n boom af te skil of bakstene van klei af te skei - direk op die studente. Televisiekameras het die tonele uitgestuur van uitputtende ramme wat weerlose skoolkinders neergeslaan het en honde wat ongewapende individuele betogers aanval.
Die gevolglike wydverspreide openbare verontwaardiging het die administrasie van Kennedy gedwing om kragtiger in te gryp in die onderhandelinge tussen die wit sakegemeenskap en die SCLC. Op 10 Mei 1963 het die partye 'n ooreenkoms verklaar om die middagetes en ander openbare akkommodasies in die middestad te onttrek, om 'n komitee te stig om diskriminerende huurpraktyke uit te skakel, reëlings vir die vrylating van betogers in die tronk te hou en om gereelde kommunikasiemiddele tussen swart en wit leiers.
Nie almal in die swart gemeenskap het die ooreenkoms goedgekeur nie. Fred Shuttlesworth was veral krities, omdat hy 'n groot mate van skeptisisme oor die goeie geloof van die magsstruktuur van Birmingham opgebou het uit sy ervaring met die hantering daarvan. Die reaksie van sekere dele van die blanke gemeenskap was selfs meer gewelddadig. Die Gaston Motel, wat die nie-amptelike hoofkwartier van die SCLC huisves, is ook gebombardeer, asook die huis van dr. Martin Luther King, jr. | King se broer, die eerw. A.D. King. Kennedy was bereid om die Alabama National Guard te federaliseer, maar het nie gevolg nie. Vier maande later, op 15 September, het lede van Ku Klux Klan die Sixteenth Street Baptist Church in Birmingham gebombardeer en vier jong meisies doodgemaak.
Die somer van 1963 was ook gebeurlik. Op 11 Junie het George Wallace, goewerneur van Alabama, gepoog om die integrasie van die Universiteit van Alabama te blokkeer. President John F. Kennedy het genoeg krag uitgestuur om die goewerneur Wallace opsy te laat stap en sodoende die inskrywing van twee swart studente moontlik gemaak. Die aand het Kennedy die land via TV en radio met 'n historiese toespraak op burgerregte toegespreek.1 Die volgende dag in Mississippi is Medgar Evers vermoor.2 Die volgende week, soos belowe, het Kennedy op 19 Junie 1963 sy wetsontwerp op burgerregte by die kongres ingedien.3
Die Maart op Washington (1963)
Civil Rights March op Washington, leiers marsjeer van die Washington Monument na die Lincoln Memorial, 28 Augustus 1963 Betogers van burgerregte by die Lincoln-gedenkteken, 28 Augustus 1963
In 1941 het A. Philip Randolph 'n Maart in Washington beplan ter ondersteuning van die eis vir die opheffing van diskriminasie in die verdedigingsbedrywe. Hy het die optog afgeskakel toe die Roosevelt-administrasie aan die eis voldoen het deur die Uitvoerende Bevel 8802 uit te reik, wat rassediskriminasie belemmer en 'n agentskap skep om toesig te hou oor die nakoming van die bevel.
Randolph en Bayard Rustin was die hoofbeplanners van die tweede Maart in Washington vir werksgeleenthede en vryheid, wat hulle in 1962 voorgestel het. Die Kennedy-administrasie het Randolph en King kragtig onder druk geplaas om dit af te roep, maar tot geen voordeel nie. Die optog is op 28 Augustus 1963 gehou.
Anders as die beplande optog in 1941, waarvoor Randolph slegs swart geleide organisasies op die agenda ingesluit het, was die Maart 1963 'n samewerkingspoging van al die belangrikste burgerregte-organisasies, die meer progressiewe vleuel van die arbeidersbeweging en ander liberale groepe. Die Maart het ses amptelike doelwitte gehad: "betekenisvolle burgerregte-wette; 'n massiewe federale werkprogram; volle en billike indiensneming; ordentlike behuising; stemreg en voldoende geïntegreerde onderwys." Hiervan was die belangrikste fokus in Maart op die dekking van die burgerregte-wetsontwerp wat die Kennedy-administrasie voorgestel het ná die omwentelinge in Birmingham.
Die Maart was 'n ongelooflike sukses, hoewel nie sonder omstredenheid nie. Meer as 200,000 betogers het bymekaargekom voor die Lincoln-gedenkteken, waar King sy beroemde toespraak "I Have a Dream" gelewer het. Terwyl baie van die sprekers van die saamtrek die Kennedy-administrasie geprys het vir die (grotendeels oneffektiewe) pogings wat hulle aangewend het om nuwe, meer effektiewe wetgewing oor burgerregte te bekom om stemreg te beskerm en om segregasie te verbied, het John Lewis van SNCC die administrasie onderneem vir hoe min dit het gedoen om suidelike swart mense en burgerregte-werkers wat in die Diep-suide aangeval word, te beskerm. Terwyl hy sy kommentaar onder druk van ander in die beweging laat neerkom, het sy woorde steeds vasgeval:
Ons marsjeer vandag na werk en vryheid, maar ons het niks om op trots te wees nie, want honderde en duisende broers is nie hier nie - want hulle het geen geld vir vervoer nie, want hulle ontvang hongersnood ... of glad nie lone nie. Onder goeie gewete kan ons nie die burgerregte-wetsontwerp op die administrasie ondersteun nie.
Hierdie wetsontwerp sal nie jong kinders en ou vrouens teen polisiehonde en brandslange beskerm tydens vreedsame betogings nie. Hierdie wetsontwerp sal die burgers van Danville, Virginia, wat in voortdurende vrees in 'n polisiestaat moet leef, nie beskerm nie. Hierdie wetsontwerp sal nie die honderde mense wat in hegtenis geneem is op aanklagte soos in Americus, Georgië, waar vier jong mans in die tronk is in hegtenis geneem word, beskerm nie.
Ek wil weet: aan watter kant is die federale regering? Die rewolusie is ernstig. Meneer Kennedy probeer om die rewolusie uit die strate te neem en in die howe te plaas. Luister mnr. Kennedy, die swart massas is op pad na werk en vir vryheid, en ons moet vir die politici sê dat daar nie 'n 'afkoelperiode' sal wees nie.
Ná die optog het King en ander burgerregte-leiers met president Kennedy in die Withuis vergader. Terwyl die administrasie van Kennedy opreg toegewyd was om die wetsontwerp deur te gee,
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Afro-Amerikaanse burgerregtebeweging (1955-1968)