Wag op Godot: 'n skildery wat die onredelikheid van menswees uitbeeld Huidige literatuur
Wag op Godot
Juan Ortiz | 16/09/2021 00:48 | Opgedateer na 16/09/2021 01:18 | skrywers, Books, Teater
Wag op Godot (1948) is 'n toneelstuk van die absurde teater wat deur die Ier Samuel Beckett geskryf is. Onder die wye repertorium van die skrywer is hierdie "Tragicomedy in two acts" - soos dit ondertiteld was - die teks met die grootste erkenning wêreldwyd. Dit is opmerklik dat dit die stuk was wat Beckett formeel in die teatrale heelal ingebring het, en dit het hom die Nobelprys vir letterkunde in 1969 besorg.
'N Interessante feit is dat Beckett - 'n passievolle taalkundige en filoloog - die Franse taal gebruik het om hierdie werk te skryf. Nie tevergeefs nie die publikasie van die titel Dit is gepubliseer onder die Franssprekende afdruk Les Éditions de Minuit, vier jaar nadat dit geskryf is (1952). Wag op Godot op 5 Januarie 1953 in Parys op die verhoog gebring.
1 Opsomming van die werk
1.1 Eerste bedryf
1.1.1 Godot: die rede vir die wag
1.1.2 Die koms van Pozzo en Lucky
1.1.3 'N Ontmoedigende boodskap wat die wag langer maak
1.2 Tweede bedryf
1.2.1 'N Terugkeer met ingrypende veranderinge
2 Wag vir Gogdot -analise
2.1 Die bemeestering van eenvoud
2.2 Wat ook al gebeur, niks sal die lot van mense verander nie
2.3 Godot is nie God nie ...
2.4 Lewe: die lus
3 Kommentaar van die gespesialiseerde kritici oor Waiting for Godot
4 Wag vir Godot trivia
5 Wag vir Godot -frases
Opsomming van die werk
Beckett het die werk op 'n eenvoudige manier verdeel: in twee bedrywe.
In hierdie deel wys die plot Vladimir en Estragon kom op 'n stadium saamgestel uit «'n Pad in die veld. N boom. —Hierdie elemente word gedurende die hele werk gehandhaaf - Een middag. " Die karakters trek aan skelm en onversorg, wat die gevolgtrekking maak dat dit 'n boemelaar is, aangesien daar niks konkreet oor bekend is nie. Waar hulle vandaan kom, wat in hul verlede gebeur het en waarom hulle so aantrek, is 'n totale raaisel.
Godot: die rede vir die wag
Wat werklik bekend is, en die werk is verantwoordelik daarvoor om dit baie goed bekend te maak, is dit hulle wag vir 'n sekere "Godot". Wie is dit? Niemand weet nieDie teks gee hierdie raaiselagtige karakter egter die vermoë om die ontberinge van diegene wat op hom wag, reg te stel.
Wag vir Godot: ...
Die koms van Pozzo en Lucky
Terwyl hulle wag op die een wat nie opdaag nie, dwaal Didi en Gogo - soos die protagoniste ook bekend staan ​​- dialoog na dialoog in onsin rond en verdrink in die nietigheid van 'wees'. Na 'n rukkie, Volgens hom is Pozzo - eienaar en heer van die plek waar hulle loop - en sy bediende Lucky wag.
Pozzo word geteken as die tipiese welgestelde spogger. By aankoms beklemtoon hy sy krag en probeer hy selfbeheersing en selfvertroue uitstraal. Namate die tyd egter skinder, word dit duideliker dat die miljoenêr - soos die res van die karakters - in dieselfde dilemma vasgevang is: hy weet nie waarom en waarom sy bestaan ​​bestaan ​​nie. Gelukkig, van sy kant, hy is 'n onderdanige en afhanklike wese, 'n slaaf.
'N Ontmoedigende boodskap wat die wag langer maak
As die dag op die punt staan ​​om te eindig sonder om aan te dui dat Godot sal kom, gebeur daar iets onverwags: 'n kind verskyn. Hierdie een kom nader aan waar Pozzo, Lucky, Gogo en Didi dwaal y laat hulle dit weet, Ja OK Godot kom nie, Dit is baie waarskynlik verskyn die volgende dag.
Vladimir en Estragon, Na die nuus stem hulle in om die oggend terug te keer. Hulle gee nie op met hul plan nie: hulle moet Godot ten alle koste ontmoet.
Net soos gesê is, dieselfde scenario bly. Die boom, met sy sombere takke, verlei diep na binne sodat dit gebruik kan word en 'n einde kan maak aan verveling en roetine. Didi en Gogo keer terug na daardie plek en herhaal hul ravings. Sonde verbod, iets anders gebeur met betrekking tot die vorige dag, en dit is dat hulle begin agterkom dat daar 'n gister was, aangesien die aanduidings dat hulle daar was, duidelik is.
Jy kan praat dan tydelike bewussyn, al word alles prakties herhaal; 'n soort "Groundhog Day".
'N Terugkeer met ingrypende veranderinge
Lucky en sy heer kom terug, hulle is egter in 'n heel ander situasie. Die dienskneg is nou stom, en Pozzo ly aan blindheid. Onder hierdie panorama van radikale veranderinge, bly die hoop op aankoms, en daarmee saam die doellose, absurde dialoë, die prentjie van die onredelikheid van die lewe.
Net soos die vorige dag, kom die klein bode terug. Egter, by ondervraging deur Didi en Gogo, die kind ontken dat hy gister by hulle was. Wat ja herhaal weer is dieselfde nuus: Godot kom nie vandag nie, maar dit is moontlik dat hy môre sal kom.
Karakters hulle sien mekaar weer, en tussen teleurstelling en spyt, Hulle stem in om die volgende dag terug te keer. Die eensame boom bly op sy plek as 'n simbool van selfmoord as 'n uitweg; Vladimir en Estragon sien dit en dink daaroor, maar hulle wag om te sien wat 'more' sal bring.
Op hierdie manier die werk kulmineer, gee plek vir wat 'n lus kan wees, wat niks anders is as die dag na dag van die mens nie en wat hy in sy volle bewussynsuitoefening 'lewe' noem.
Ontleding van Wag vir Gogdot
Wag op Godot, op sigself, is dit 'n ontslag wat ons aantrek wat die mens van dag tot dag is. Die normale in die twee bedrywe van die teks - Behalwe vir af en toe verandering - is deurlopende herhaling wat niks anders doen as om die onherstelbare wandeling van elke wese stap vir stap na sy graf te wys nie.
Die bemeestering van eenvoud
Dit is in die eenvoud van die werk, hoewel dit cliché lyk, waar sy bemeestering lê, waar sy rykdom lê: 'n skildery op die planke wat die onredelikheid rondom die mens uitbeeld.
Alhoewel Godot-die langverwagte, die langverwagte-nooit verskyn nie, gee sy nie-teenwoordigheid 'n blik op die tragedie van die absurditeit van die menslike bestaan. Die tyd op die verhoog kry sy rede met optrede wat, hoewel dit irrasioneel lyk, nie beter of slegter as ander is nie, want die een wat verwag word, op dieselfde manier, sal nie kom nie.
Wat ook al gebeur, niks sal die lot van mense verander nie
In die toneelstuk is dit dieselfde om te lag of huil, asem of nie, kyk hoe die middag doodgaan of die boom opdroog, of raak een met die boom en die landskap. EN niks daarvan sal die unieke lot verander nie: die koms van nie -bestaan.
Godot is nie God nie ...
Samuel Beckett -aanhaling
Alhoewel daar deur die jare heen was wat beweer dat Godot God self is, Beckett ontken hierdie redenasie. Alhoewel hulle dit in wese assosieer met die mens se voortdurende wag op goddelikheid in verskillende kulture, met behulp van die eenvoudige toeval met die Anglo -woord God, die waarheid is dat die skrywer dit aangedui het die naam kom van die frankofoonstem goddeloos, dit wil sê: "opstart", in Spaans. Wat het Didi en Gogo dus verwag? Vir niks is die mens se hoop gewy aan onsekerheid.
ook daar was diegene wat die boodskapper van Godot verbind het met die messias van die Joods-Christelike kultuur, en daar is logika daar. Maar met inagneming van wat die skrywer gesê het, word hierdie teorie ook weggegooi.
Lewe: die lus
Die einde kan beslis nie meer in harmonie wees met die res van wat in die werk aan die orde gestel is nie. U gaan dus terug na die begin, maar tog kry u die bewustheid dat u dit is, dat daar gister gewag is, meer of meer bloedig as vandag, maar nie minder nie as môre. En die een wat sê dat hy moet kom, ontken dat hy gesê het dat hy dit gister gesê het, maar belowe dat dit môre kan gebeur ... ensovoorts, tot die laaste asem.
Kommentaar van die gespesialiseerde kritici op Wag op Godot
«Niks gebeur nie, twee keer", Vivian Mercier.
'Niks gebeur nie, niemand kom nie, niemand gaan nie, dit is verskriklik!«, Anoniem, na die première in Parys in 1953.
"Wag op Godot, meer realisties as absurd". Mayelit Valera Arvelo
Nuuskierighede van Wag op Godot
Die kritikus Kenneth Burke, nadat ek die toneelstuk gesien het, Hy het gesê dat die skakel tussen El Gordo en El Flaco geweldig soortgelyk is aan dié van Vladimir en Estragon. Dit is baie logies, in die wete dat Beckett 'n fan was Die vet en die maer.
Onder die vele oorsprong van die titel, is daar een wat sê het dit by Beckett opgekom terwyl hy die Tour de France geniet het. Ondanks die feit dat die wedloop klaar was, was die mense nog steeds afwagtend. Samuel hy het gevra: "Vir wie wag jy?" en sonder aarseling antwoord hulle uit die gehoor "Aan Godot!" Die frase verwys na die mededinger wat agtergebly het en wat nog sou kom.
Al die karakters Hulle dra 'n hoed van bolhoed. En dit is geen toeval nie Beckett was 'n fan van Chaplin, so dit was haar manier om hom te eer. En dit is dat daar in die werk baie van die stille bioskoop is, baie van wat die liggaam sê, van wat die stilte uitdruk, sonder beperking. In hierdie verband het die teaterregisseur Alfredo Sanzol in 'n onderhoud met Die Land uit Spanje:
'Dit is snaaks, hy spesifiseer dat Vladimir en Estragon boulerhoede dra, en daarom dra hulle altyd bolhoede tydens die verhoog. Ek was verset. Die feit is dat ek kappies en ander hoede probeer het, maar dit het nie gewerk nie. Totdat ek 'n paar boulers bestel het, en natuurlik moes hulle boulers dra. Die rolhoed is Chaplin, of in Spanje, Coll. Hulle lok baie verwysings uit. Dit was vir my 'n vernederende ervaring. "
terwyl Wag op Godot dit was die eerste formele aanval van Beckett in die teater, daar was twee vorige pogings wat nie gerealiseer het nie. Een van hulle was 'n toneelstuk oor Samuel Johnson. Die ander was Eleutheria, maar dit is geskrap nadat Godot uitgekom het.
Aanhalings van Wag op Godot
'Ons het die afspraak nagekom, dit is alles. Ons is nie heiliges nie, maar ons het die afspraak nagekom. Hoeveel mense kan dieselfde sê?
Die trane van die wêreld is onveranderlik. Vir elkeen wat begin huil, is daar in 'n ander deel 'n ander wat ophou om dit te doen ".
'Ek onthou die kaarte van die Heilige Land. In kleur. Baie mooi. Die Dooie See was ligblou. Ek was dors toe ek net daarna kyk. Hy het vir my gesê: ons sal daarheen gaan om ons wittebrood deur te bring. Ons sal swem. Ons sal gelukkig wees ".
'VLADIMIR: Hiermee het ons die tyd geslaag. ESTRAGON: Dit sou in elk geval dieselfde gewees het. VLADIMIR: Ja, maar minder vinnig ".