Paulus het God “my God” genoem, asof hy sy eie was. Hy het geweet dat sy siel aan hom verbind was in ‘n nuwe verbond en het hom opreg liefgehad. Ten spyte van hierdie hegte verhouding het hy egter nie tot die verhewe God, in sy eie naam gebid nie, maar slegs in die naam van Christus. Hy het geweet dat alle aanroeping, selfs ons dankbetuiging, nie verdien om aan die glorie van God voorgelê te word nie. Alles wat uit ons harte vloei het reiniging nodig deur die krag van die bloed van Jesus Christus. Slegs deur sy reiniging kan ons tot God bid wat ons sy Gees gee sodat ons sy vaderlike naam mag heilig en hom met blydskap kan aanbid. Al sy dienaars is geheilig en behoort aan hom as diensknegte van sy liefde.
Paulus het sy plan om Rome te besoek vir jare gekoester, spesifiek in die periode wat hy “nou” noem, d.i. tydens sy diens in Anatoli, Masedonië en Griekeland. Hy het gesien dat dit tyd was om die Italiaanse stewel te dra.
Hierdie onderdanigheid het egter nie gestop by sy opregte begeerte om die kerk in Rome te besoek waar hy nog nooit was nie. Hy was bewus dat hy met die Heilige Gees vervul was. Hy was soos ‘n vulkaan wat met die krag in alle rigtings uitgebars het. Daarom wou hy die Romeinse kerk ‘n vennoot maak in die gesag wat aan hom deur Christus gegee is, sodat die kerk opgewek mag word, voorbereid vir diens en in liefde, geloof en ware hoop gevestig. Dit is die plan van die bediening en die hoofdoel van die Handelinge van die Apostels: dat die gelowiges gevestig en versterk mag word.
Paulus wou Rome nie betree as die groot donateur nie, maar hy het homself verneder en geskryf dat hy nie net gekom het om te gee nie, maar ook om te neem deur wat hy hoor en sien. Sodoende het hy ervaar wat God sonder hom direk vir die gelowiges van die hoofstad gedoen het, sodat hulle getroos sou wees saam met al die apostels deur die getuienis van die Goddelike Trooster in die heiliges van Rome.