Bill McKibben, JA! Tydskrif
Fisika kan 'n skerp helderheid op die normaalweg duistere wêreld van die politiek oplê. Dit kan dinge eenvoudig maak. Nie maklik nie, maar eenvoudig.
Ons moet hierdie probleem aan te val aan beide kante, gaan na vraag sowel as die vraag.
Die meeste van die tyd, openbare beleid is 'n reeks van kompromieë: hoër belasting of minder dienste, meer regulering of meer vryheid van aksie. Ons probeer om ons voorkeure te balanseer, want met 'n bier ná werk, en vir nugter bestuurders. Ons ontmoet iewers in die middel, kompromie, handel af. Ons is geneig om te dink ons ​​dit reg doen wanneer almal is 'n bietjie ongelukkig.
Maar as dit klimaatverandering betref, is die noodsaaklike probleem nie een groep se voorkeure teen die ander nie. Dit is nie-onder-industrie versus omgewingsbewustes of Republikeine teen Demokrate. Dit is mense teen fisika, wat beteken dat kompromie en verrekening nie werk nie. Lobbying fisika is nutteloos; dit hou net aan om te doen wat dit doen.
So hier is die nommers: Ons moet 80 persent van die fossielbrandstofreserwes wat ons van ondergrondse ken, hou. As ons nie die steenkool en olie en gas verteer en dit verbrand nie, sal ons die planeet se fisiese stelsels oorweldig, die aarde ver ver verby die rooi lyne wat deur wetenskaplikes en regerings getrek word. Dit is nie "ons moet dit doen nie," of "ons sal wys wees om dit te doen." In plaas daarvan is dit eenvoudiger: "Ons moet dit doen."
En ons kan dit doen. Vyf jaar gelede, "hou dit in die grond" was 'n nuwe idee. Wanneer omgewingsbewustes gepraat oor klimaat-beleid, dit was byna altyd in terme van die vermindering van die vraag. Op die individuele vlak: Verander jou gloeilamp. Op die vlak van die regering: Sit 'n prys op koolstof. Dit is 'n uitstekende idees, en hulle maak stadig maar seker vordering (stadiger in die Verenigde State van Amerika as elders, maar dis par vir die kursus). Genoeg tyd gegee, hulle wil af koolstofvrystellings geleidelik maar kragtig bring.
Tyd is egter presies wat ons nie het nie. Ons gestoot deur die 400 dele per miljoen vlak van CO2 in die atmosfeer verlede jaar; 2015 was die warmste jaar in die geskiedenis, breek die stel in ... 2014 rekord. So het ons om hierdie probleem aan te val aan beide kante, gaan na vraag sowel as die vraag. Ons moet fossielbrandstof laat in die grond.
Geld is eintlik 'n belangrike deel van die Keep It in the Ground-strategie.
Die meeste van daardie steenkool en olie en gas-die meeste van daardie geld-is gekonsentreer in 'n paar groot ondergrondse poele van koolstof. Daar is olie in die Arktiese, en in die teer sand van Kanada en Venezuela, en in die Kaspiese See; daar is steenkool in Wes-Australië, Indonesië, China, en in die Powder River Basin; daar is gas te fracked in Oos-Europa. Noem hierdie die "koolstof bomme." As hulle gaan off-as hulle opgegrawe en verbrand-they'll wrak die planeet. Natuurlik, kan jy dit ook 'n beroep "geld putte." Baie van die geld-wat steenkool en gas en olie kan die moeite werd $ 20 triljoen wees. Miskien meer.
Daarom is daar mense wat sê dat die taak eenvoudig onmoontlik is - dat die oliebaronne en steenkoolkonings die somme nie ondergronds sal laat nie. En hulle sal dit beslis nie vrywillig doen nie. Neem die Koch-broers, byvoorbeeld: hulle is een van die grootste huurkontrakteurs in die teerstrand van Kanada en beplan byna $ 900 miljoen aan politieke besteding gedurende 2016, meer as die Republikeine of die Demokrate. Omdat hulle nie meer onder die rykste mans op aarde sal wees as die olie onder die grond bly nie.
Maar dit is eintlik nie 'n hopelose taak nie. Ons het begin om die gety te verander, en in merkwaardige kort volgorde.
As jy byvoorbeeld die logika van die Keep It in the Ground-veldtog verstaan, verstaan ​​jy die logika van die Keystone-pyplyn-stryd. Pundits het gesê dit is "net een pyplyn," maar pogings om dit te sluit, het daartoe gelei dat die uitbreiding van Kanada se teersand skielik skerp vertraag het. Beleggers, onseker dat daar ooit bekostigbare maniere sal wees om meer van die olie op die mark te bring, trek tien biljoene dollars van die tafel af, selfs voordat die olieprys begin val het. Tot dusver is slegs ongeveer 3 persent van die olie in daardie teersand uitgereik; Die bom sit nog daar, en as ons pyplyne blokkeer, sny ons die lont.
En dieselfde taktiek word elders werk ook. In Australië, was daar onverbiddelik druk van inheemse groepe en klimaat wetenskaplikes te sluit wat sou die wêreld se grootste steenkoolmyn in Queensland se Galiléa Valley gewees het. Aktiviste vasgebind planne lank genoeg dat ander veldtog was in staat om banke te druk oor die hele wêreld om finansiering te onttrek vir die reuse-myn. Deur die lente 2015, die meeste van die groot finansiële instellings die wêreld se het beloof om nie lenings voorsiening te maak vir die groot grawe, en deur die somer die mynmaatskappy was die sluiting van kantore en tot uit sy beplanning personeel.
As hul sakeplan die planeet sou breek, dan moet ons bande met hulle verbreek.
Geld is eintlik 'n belangrike deel van die Keep It in the Ground-strategie. In die herfs 2012 het studente, geloofsleiers en ander aktiviste 'n fossielbrandstofverkiesingsveldtog in die Verenigde State geloods, ondersteun deur 350.org ('n organisasie met my mede-stigter), wat spoedig onder en onder Europa versprei het. Die argument was eenvoudig: As Exxon en Chevron en BP en Shell beplan om meer koolstof te verbrand en te verbrand as wat die planeet kan hanteer, is dit nie normale maatskappye nie.
Op die eerste, die instellings wat in aangesluit was klein. Tiny Eenheid College in Maine was eerste, die verkoop van die fossielbrandstof voorraad in sy $ 13 miljoen portefeulje. Maar die veldtog versnelde vinnig, want die wiskunde was so duidelik, die fisika so onweerlegbare. Teen hierdie tyd kolleges van Stanford aan Oxford, uit Sydney na Edinburgh, het in aangesluit het, daarop te wys dat dit geen sin om jong mense op te voed en dan breek die planeet sal hulle woon. Ditto dokters verenigings op verskeie vastelande, wat argumenteer dat jy nie kan voorgee belangstel in openbare gesondheid te wees as jy belê in maatskappye om dit te vernietig. Ditto die Verenigde Kerk van Christus en die Unitarians en die Kerk van Engeland en Episcopalians, wat daardie sorg aandring vir die skepping in stryd is met so 'n vernietiging.
Maar die geveg bly verby, omdat politici so gewoond is om die oliemaatskappye te bied.
Hierdie afstotingen seer maatskappye direk-steenkoolreus Peabody formeel aan aandeelhouers in 2014 dat die veldtog is wat sy aandeelprys en maak dit moeilik om kapitaal in te samel. Maar nog meer, het hulle die noodsaaklikheid van die behoud van koolstof ondergrondse uit die rand in die hart van vestiging van die wêreld se gedryf. Die Rockefeller Brothers Fund begin ontneem sy fossielbrandstof aandele, terwyl Deutsche Bank, die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds dieselfde pad begin af. 'N Maand nadat die Rockefeller aankondiging, die goewerneur van die Bank van Engeland het 'n konferensie wat "die oorgrote meerderheid" van koolstof reserwes is "onbrandbaar," waarskuwing van massiewe "gestrand bates." Ek probeer om te kry uit onder hierdie "koolstof borrel" is een van die redes waarom groot fondse nou begin om af te stoot. Die Kalifornië openbare werknemers 'Aftrede System, byvoorbeeld, verloor $ 5 miljard voordat dit die lig gesien en begin verkoop sy voorraad.
Maar die geveg bly verby, omdat politici so gewoond is om die oliemaatskappye te bied. Trouens, net dae na die teoretiese landmerk Parys-klimaatooreenkoms, het die Obama-administrasie en die Kongres die olie-industrie 'n gesogte geskenk gegee: die einde van die 40-jaarverbod op ruolie-uitvoere. Ons maak vordering (dit was iets van 'n deurbraak, byvoorbeeld, toe versigtige Hillary Clinton uit die Arktiese olie gekom het), maar nie vinnig genoeg nie.
Wat is die rede waarom, in die lente, sal die klimaat beweging word tydrenne op die terreine van soveel van daardie koolstof bomme as moontlik, in massiewe vreedsame weerstand ontwerp om onttrekking van fossielbrandstowwe stadig, maar selfs meer om 'n lig te laat skyn op hierdie massiewe, afgeleë deposito's. Die leiers, soos altyd, sal wees om die voorste linie gemeenskappe wat naby woon. Sommige van die res van ons sal die trek na hierdie plekke maak; ander sal saamtrek by ambassades en banke om dieselfde punt huis toe te bring. Want as ons dit het gemerk op geestelike kaart die planeet se as sterflike gevare, ons kans om te wen styg.
Alternatiewe vir fossielbrandstof is besig om goedkoper met elke dag wat verbygaan.
As jy nog skepties is, oorweeg wat in die Amazone gebeur het nadat die wêreld se wetenskaplikes, in die 1980s, die reënwoud geïdentifiseer het wat absoluut noodsaaklik is vir die oorlewing van die planeet. Tot die verrassing van baie, het die regering van Brasilië beweeg om ontbossing te vertraag. Sy pogings was nie heeltemal suksesvol nie, maar hulle het die bome bo die grond gehou, net soos ons nodig het om die olie onder dit te hou.
En ons het 'n paar voordele in hierdie stryd wat die Brasiliane nie gedoen het nie. Vir hulle was hulle 'n arm land. Baie van die groot koolstofbomme lê in ryker lande soos Kanada, die Verenigde State en Australië; ons kan bekostig om hulle te laat wees.
Nog belangriker, dit begin om te lyk soos ons nie nodig het om hierdie stryd vir ewig wen. Dit is omdat alternatiewe vir fossielbrandstof is besig om goedkoper met elke dag wat verbygaan. Die prys van 'n sonpaneel gedaal het meer as 70 persent in die afgelope ses jaar. Dit is 'n sterflike bedreiging vir die koolwaterstof tycoons. Hulle weet dat hulle moet nuwe infrastruktuur in plek te kry in die volgende paar jaar. As hulle die pyplyne en myne kan bou, dan vir die volgende 40 of 50 jaar sal hulle in staat wees om koolstof uit goedkoop genoeg om mee te ding (en om die planeet wrak) kry. As hulle Onmisbare-as ons hulle kan hou af vir net 'n paar jaar-dan sal ons het die oorgang na skoon energie onomkeerbaar gemaak.
Ek weet nie of ons hierdie stryd betyds sal wen nie. Die vloed van wetenskaplike data oor die skade wat alreeds gedoen is, vererger my. Maar ek weet ons veg nou aan elke kant. En die belangrikste is die eenvoudigste: Ons kan, en ons moet, en ons sal die steenkool en gas en olie ondergronds hou.
Bill McKibben, 'n bekende omgewing skrywer en aktivis, is die stigter van 350.org, 'n internasionale klimaatverandering veldtog. 350.org is vernoem na die veilige vlak van koolstofdioksied in die atmosfeer, 350 dele per miljoen. Hy is 'n aktiewe skrywer oor die klimaatkrisis en ander omgewingskwessies. Sy 1989 boek Die Einde van die Natuur was die eerste boek om die algemene publiek te waarsku oor die bedreiging van aardverwarming. Hy is 'n gereelde bydraer tot verskeie tydskrifte, insluitend Die New York Times, Die Atlantiese Oseaan Maandeliks, Harper's, Orion Magazine, Moeder Jones, Die New York Review of Books, Granta, Rollende klip, en Buite.