Calypso ... Waar die vergetelheid seil - Vernuwing van volheid
Ek vernuwe » Refleksies » Calypso ... Where Oblivion Sails
21 Oktober 2020 3 Opmerkings
Die droom het op 19 Julie 1950 begin toe 'n jong entoesias genaamd Cousteau, in aandadigheid aan 'n groep vriende, 'n ou verlate mynveër met die mitiese naam Calypso bekom het.
Die jare daarna was net so hard soos vrugbaar; die Calypso het gegroei, verander en weer aangepas in verhouding tot die entoesiasme van haar bemanning. Twintig jaar na die aankoop daarvan het die ou mynveër die belangrikste oseanografiese skip in die wêreld geword en was hy onder meer toegerus met twee diepsee-duikskottels, 'n lugballon en die beste tegnologie wat tot dusver vir die studie bekend was. van die oseane.
Die see het nog nooit so 'n hewige verdediger gehad nie. Sy imposante figuur verskyn verrassend in die hawens waar die wêreldberade van die omgewing plaasgevind het, ontvang deur die oproer van die bevolking, begelei deur honderde kleiner bote, begroet deur die salute van die plaaslike vloot. Hulle teenwoordigheid het diegene wat op walvisse jag en diegene wat die see besoedel, laat kop buig. Die Calypso was teenwoordig en op die dek, agter die oog van 'n kamera, het die wêreldbevolking in die ry gestaan.
Die Calypso was die geboorteplek van byna almal wat vandag onder water asemhaal en was die inspirasie vir baie van die wêreld se mariene bioloë.
Die wêreld het asem opgehou toe die Calypso in 1996, na 'n botsing met 'n ander skip, in die Port of Singapore gesink het. Wreedaardige lot, die Calypso het in die mees besoedelde waters op die planeet gesink.
Twee weke later word hy teruggevlieg en word hy gewond na die hawe van Marseille in Frankryk geneem. In 1998, na Cousteau se dood, is dit na die hawe van La Rochelle oorgeplaas waar dit nog steeds, verlate, vuil, vrot in die son bly. Die Calypso is vergeet deur 'n wêreld wat meer verslaaf is aan spieëls as 'n verkyker, en sterf elke dag 'n bietjie sonder dat iemand dit onthou. Dit is nie 'n wêrelderfenisgebied nie, en ook nie die middelpunt van 'n museum nie. Dit het nie eens die eer om 'n skipbreuk in die koraalsee te wees nie. Dit is net 'n buit wat in 'n hawe verlate is, 'n lyk wat in die son droog word, deur rotte en vuil binnegeval word.
Die Calypso het nie aangekom nie, die Calypso seil nie meer nie. Die walvisse is aan die moordenaars se genade, die see het niemand meer om dit te verdedig nie.
Argentynse Instituut vir Duik
Vergeetagtigheid is dikwels een van die sterkste toetse wat ons in die lewe moet ondervind. Al vergeet almal egter van jou. God sal nooit vergeet nie.
Want ek ken die gedagtes wat ek oor u het, spreek die Here, gedagtes van vrede en nie van kwaad nie, om u die einde te gee waarop u hoop. Jeremia 29:11.
Maar hulle het die gedagtes van die Here nie geken nie en ook nie sy raad nie; daarom het hy hulle versamel soos gerwe in die ewigheid. Miga 4:12.
gegroei het verdediger God entoesiasme menslikheid ek vergeet
Maria aan 6 November 2014
Baie goeie interessante verhaal, maar ek voel baie keer alleen en ek sê vir myself die Here is by my en gee my die krag om voort te gaan.
Marisol Morcillo Robinson aan 6 November 2014
Hul verhale is baie nuttig. Alhoewel dit hartseer is hoe medelye met die wesens wat deur God geskep is, verlore gegaan het.
MARTHELENA MARTINEZ aan 4 Mei, 2010
Vergeetagtigheid is 'n groot bedreiging en die gevolge daarvan veroorsaak hartseer en verbystering, veral as daar afstande is in verhoudings binne die gesin. Ons moet met die skild van Christus voorbereid wees om 'teen hom in te ent'. Tans pas gegradueerde mariene bioloë het geen idee wie Jacques Cousteau en sy groot skip was nie. Uitstekende artikel. Groete en seën!