Playback: 'Im Prater blüh'n wieder die Bäume' in style of 'Peter Alexander' @ GEERDES media
Title: Im Prater blüh'n wieder die Bäume
Tempo: 113 changes [30-206 bpm] Drawful 2 met Kijkers Ronde 7 | Welcome op vsjoe.nl
Home Video's Stream Highlights Drawful 2 met Kijkers Ronde 7
Vorig artikelDrawful 2 met Kijkers Ronde 6
Volgend artikelFlying over water with the Dji Phantom 3 Professional Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Sy oë is blou
Wednesday, April 13th, 2011 | Uncategorized.
4 Kommentare op “Andries Bezuidenhout. Sy oë is blou”
Uitstekende inskrywing, Andries. Ek sit hoeka en herlees tans Macey se Fanon: A Life vir ‘n ding wat ek aan die skryf is oor Fanon, taal, politiek en kritiese sielkunde (sien ook die goeie ‘special edition’ van Theory, Culture & Society, Desember 2010, oor Fanon). Ek sal maar nog sien of al die drade bymekaarkom, maar dit is nogtans fassinerend om Fanon weer te lees. (Ook sy psigiatriese geskrifte en aktiwiteite bly die moeite werd om van kennis te neem — sien Richard C Keller se Colonial madness om te sien hoe Fanon en ander gereageer het op die ‘psigiatrisering’ van die koloniale subjek…)
Terloops, vanjaar, 2011, is natuurlik die 50ste herdeking van Fanon se vroegtydige dood, asook van die publikasie van The Wretched of the Earth — wat sou die Afrikaans wees? Die Verdoemdes van die Aarde is wat ek sou verkies. Ek wil Pieter Malan of BY nog vra of ek nie iets oor die aangeleentheid vir hulle kan skryf nie…
Ai, ek wens dit WAS in Afrikaans vertaal; die impressionisme, die woede, die amper profetiese dringendheid van Fanon se werk het, dalk ironies, gesorg dat hulle meer relevant bly as baie meer ’empiries gefundeerde’ verslae oor Algerie uit daardie tyd: Black Skin, White Masks is steeds ‘n meesterlike ‘fenomenologie’ van die ervaring van rassisme; en The Wretched bly ‘n by tye ‘uncanny’ verslag oor die teenstrydighede van die postkoloniale staat. Daar is dele uit hoofstukke soos The Pitfalls of National Culture wat netsowel vandag in SA geskryf kon gewees het.
Mense staar hulle blind aan die ‘profeet van geweld’ etiket wat Fanon om die nek gehang is. Hy bly noodsaaklike leesstof. Verkieslik onverdun deur die ‘kulturalisme’ van sommige strominge in sg. ‘cultural studies’ kurrikula. Wat dit betref het Nigel Gibson (‘n man met ‘n SA verbintenis) al ‘n paar baie kritiese goed gepubliseer.
Ekskuus: The pitfalls of national consciousness.
Armsaliges, hmmm… nie sleg nie, veral nie as ‘n vertaling vir ‘the wretched’ nie. Maar ‘The wretched of the earth’ is al klaar nie ‘n heeltemal goeie vertaling van die oorspronklike Frans nie, vermoed ek: ‘Les damnes de la terre’ — dus hou ek steeds nogal van ‘verdoemdes’. Of is dit bietjie van ‘n lomp woord?