Boepie-blues: As ŉ seuntjie net sy mamma wil hêFoto: Roughguides.com Ek haal vroegoggend, nog voor die eerste voëltjies tjirp, ŉ vlug van Kaapstad na Johannesburg. In die ellelange ry bekyk ek die klomp kleuters wat onvas op hulle voetjies maar tog selfstandig hulle eie rugsakkies wil dra, en mammas wat swaar dra aan kleintjies op die een heup en bagasie op die ander. Een van die dae is dit my beurt om met ŉ ekstra lyfie wat aan my klou vlugte te haal om familie te besoek vir die Paasnaweek. ŉ Hartstogtelike gehuil klink êrens uit die ry agter my op. Nuuskierige agie wat ek is, en meer paraat oor huilende kinders sedert ek swanger is, kyk ek om. ŉ Hele rits Maleise vroue, pragtig geklee in hul kopserpe en lang rokke, is besig om afskeid te neem van twee familielede, ook vroue. Op een van die ouer vroue se heupe is ŉ kleuterseuntjie wat saam met die res van die groep vroue afskeid van die ander twee neem. Hy reik sy kort armpies na die jonger vrou uit en tas met sy handjies na haar toe. “Mamma,” ween hy. Die oueres snik in hulle kopserpe. Aan die manier wat hulle groet en uit die hoeveelheid vroue wat daar gestaan het, het ek afgelei dat Mamma vir ŉ lang tydperk weggaan. Dalk om elders te werk, bespiegel ek. Ek hou haar dop toe sy deur die sekuriteitshekke gaan en ŉ laaste keer vir haar seuntjie waai. Die trane rol oor haar wange en die pyn is sigbaar op haar gesig. My oë skiet vol trane. Ek het al menige hartseer afskeidstonele op vele lughawens aanskou, maar nog nooit het die knop in my keel so groot geword dat ek self ŉ snesie uit my sak moes grou nie. Terug in Pretoria maak ek ŉ draai by die salon waar die vriendelike dames wat al vir jare my naels versorg soos vriendinne geraak het. Die ewig borrelende bestuurderes het onlangs teruggekom werk toe ná haar kraamverlof van vier maande. Ek vra uit oor haar babaseuntjie en sy pluk haar selfoon uit om vir my foto’s te wys. “Ek sien hom nou net elke Saterdag, want hy bly by my ouers in ŉ ander provinsie terwyl ek moet werk,” vertel sy. Haar sprankel verdof effe. Ek kan sien die verlange, en die gewonder oor mylpale wat sy almal misloop, sit vlak. “Ek gaan ook nie Paasnaweek huis toe nie, want die winkel is oop Saterdag en Maandag.” “Ai, dis baie sleg,” is my leë woorde en ek gee my boepie ŉ drukkie. Hoe moet dit nie voel om jou eie klein mensie vir lang tye te moet agterlaat om elders jou potjie te gaan krap nie? Hoe moet dit nie voel om deur selfoonvideo’s en langafstandoproepe op hoogte te bly van jou kleintjie se doen en late nie? Sedert die idee van ŉ seuntjie in my huis ŉ realiteit geword het, is ek so bekommerd oor hoe baie hy gaan huil, hoeveel keer ek bloederige handjies en knietjies met Dettol gaan moet skoonvee, hoeveel handboeke ons in die aande na werk gaan moet deurwerk en hoeveel stukke ek gaan moet optel as hy slegte keuses in sy lewe maak. Nou is ek skielik meer bekommerd dat ek nié daar gaan wees vir dit alles nie. Iemand het een keer vir my gesê: Die dag wat jou kind kan begin stap, stap hy weg van jou af. Ek kan myself nie indink dat ék die een moet wees wat van my kind af wegstap nie. Tyd is werklik die enigste belangrike ding in die lewe wat ons nie kan terug kry nie. ŉ Kollega-vriendin sê altyd: “Tyd is nie ons maat nie”. ŉ Smekende seuntjie op ŉ lughawe wat net sy mamma wil hê, het my vandag laat verstaan wat sy werklik daarmee bedoel. Lees alle Boepie-blues-rubrieke op Maroela Media.