ALMINDELIGE FORRETNINGSBETINGELSER: Schäfer + Peters GmbH | Verbindungselemente aus Edelstahl, stainless steel, fasteners, fixations en acier inoxidable
ALMINDELIGE FORRETNINGSBETINGELSER | 10-2018 Callahan, die ‘lo-fi Leonard Cohen’, begogel | Netwerk24
Callahan, die ‘lo-fi Leonard Cohen’, begogel
Deur Danie Marais 13 Augustus 2019 14:00
Die omslag van Bill Callahan se jongste album, Sheperd in a Sheepskin Vest.
Bill Callahan – Shepherd in a Sheepskin Vest (* * * *)
“Hierdie lewe – met sy komplikasies en telefoonoproepe – is onbetaamlik, en ’n mors van tyd. Ek wil my hande in helder water steek.” Só skryf Raymond Carver aan die einde van sy gedig “The Trestle” in verlangende herinnering aan die manier waarop sy pa met bak hande en oorgawe bergwater gedrink het op visvangekspedisies in sy kinderdae.
Om jou te verdiep in Callahan se musiek is om diep van koel, helder water te drink, ver weg van die onwaardige war van hierdie lewe. Callahan is al die “lo-fi Leonard Cohen” genoem na aanleiding van sy merkwaardige lirieke en vroeë opnames onder die kunstenaarsnaam Smog, waarin jy die bandopnemer nog kan hoor sis. Maar vanuit Smog het Callahan oor die loop van 16 plate uit die rookmis van sy eie koorsige soeke te voorskyn gekom as ’n troebadoer wat begoël met raaiselagtige, liriese eenvoud gehul in dromerige, jazz-erige, country- en folk-rock uit die binneste van binnekamers.
In die ses jaar sedert sy vorige album, die uitstekende Dream River, het Callahan getrou, pa geword en sy ma aan die dood afgestaan. Dit was vir hom kenteringsjare. In die uitstaande “Song of the Sea” sing hy:
I got married to my wife, she’s lovely
And I had a son
Giving birth nearly killed me
And all that survived was my lullabies
Oor 20 kronkelende, kabbelende wiegeliedjies verken die 53-jarige Callahan hierdie nuwe lewensfase met digterlike verwondering op Shepherd in a Sheepskin Vest. Dankbaarheid, verlies, humor, selftwyfel en selfbedrog vloei en kolk onvoorspelbaar deur onthutsende beelde onder begeleiding van ingedagte kitare, klavier, orrel, kontrabas, gedempte perkussie en bekfluitjie, hier en daar.
Hy boei met ballades wat jou soos drome ontwyk, maar op nuwe gedagtespore lei. Sy woorde bly steek soos poësie.
“Like motel curtains, we never really met,” mymer hy in “Angela”.
Die uitstaande “747” open met: “I woke up on a 747 / Flying through some stock footage of heaven.” En dan wonder hy oor sy seun se geboorte:
This must be the light you saw
That just left you screaming
And this must be the light you saw
Before our eyes could disguise true meaning
In die verbysterende “The Ballad of the Hulk” vertel hy met aweregse humor die verhaal van ’n hele lewe se stryd tussen aanvaarding en woede, berusting en strewe, vasklou en laat los.
You know I used to share a tailor
With David Bruce Banner
That’s the Hulk
If I just got angry
But I never got angry
And hold on too long to ancient aches
I wonder if it’s annoying
Callahan sou ’n paar liedjies op hierdie te lang plaat kon sny en hy maak beslis geen agtergrondmusiek wat wyd byval sal vind nie. “I sing for answers / I sing for good listeners and tired dancers,” verklaar hy speels in “Call Me Anything”. En vir fyn luisteraars en moeë dansers is hy en sy vertroostende bariton ’n kosbare reisgenoot. Wanneer sy stil, sterk bewussynstroom jou vat, verskaf hy groter selfverlossing as enige mindfulness-app of joga-klas.
“Black Dog on the Beach”
“The Ballad of the Hulk”
“What Comes After Certainty”
Meer oor: Album