Die Midde-Ooste en die Verenigde Nasies - Volke, nasies, gebeure - 2021
Die Verenigde Nasies is sedert 1948 betrokke by verskillende probleme in die Midde-Ooste. Terwyl die Koreaanse oorlog en die Kongo-kwessies besleg is in die sin dat daar geen verdere uitbreek van vyandelikhede was nie, het die Verenigde Nasies nie daarin geslaag om dieselfde te doen nie Middel ooste. Oorloë het uitgebreek in 1948, 1956, 1967 en 1973 en daar bestaan ​​tot vandag toe ernstige probleme.
Na die Eerste Wêreldoorlog het Brittanje Palestina regeer as 'n Volkebondmandaat. Brittanje het al hoe meer in die gebied ingetrek en in 1947 het die Verenigde Nasies die plig om die gebied te bestuur, oorgeneem. Die Palestyne en die Jode in die omgewing het moontlik mekaar afgemaai en geveg, maar albei het teen die Britse troepe geveg wat daar gestasioneer was. Teen 1947 het Brittanje genoeg gehad.
Die Verenigde Nasies het die gebied oorgeneem en 'n elfman-kommissie in die lewe geroep om die probleem te ondersoek. Hulle oplossing was om Palestina in die helfte te verdeel met die een deel vir die Jode en die ander vir die Palestyne. Die Arabiese nasies wat Palestina omring het, het dit duidelik gemaak dat hierdie plan nie aanvaarbaar sou wees nie. Ongeag hiervan - en bewus van wêreldsympatie vir die Jode in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog - het die Verenigde Nasies voortgegaan met sy plan. Die Algemene Vergadering het die verdeling in November 1947 goedgekeur.
Die plan van die Verenigde Nasies het tot niet gekom. Die Britte het Palestina in Mei 1948 verlaat en die Jode het Israel feitlik onmiddellik opgerig met behulp van grondgebied wat in die Verenigde Nasies se plan aan hulle gegee is. Die Arabiese nasies wat Israel omsingel het onmiddellik aangeval met die bedoeling om die nuwe staat - die oorlog van 1948 - te vernietig.
Die Verenigde Nasies, wat nou met 'n oorlog te doen gehad het, het gereël vir 'n vier-weke-skietstilstand. Die einde van die skietstilstand het egter weer begin met vyandighede. 'N Groot probleem vir die Verenigde Nasies was die moord op hul hoofonderhandelaar in die gebied - graaf Bernadotte. Sy opvolger was Ralph Bunche en hy kon daarin slaag om in 1949 'n nuwe skietstilstand te reël. Dit is onderteken deur Israel en almal behalwe een van die Arabiese nasies wat Israel in 1948 aangeval het. Vir baie mense was dit egter 'n wapenstilstand en 'n hernuwing van oorlog was slegs 'n kwessie van tyd. Die Midde-Ooste sou die moeilikste vraag aan die Verenigde Nasies voorlê.
Tydens die konflik in 1948 het 800,000 Palestyne gevlug van wat nou Israel was en in vlugtelingkampe langs die grens van Israel en die Arabiese nasies wat Israel omring het, gewoon. Hulle leefstyl was swak en die humanitêre aspekte van die Verenigde Nasies was nodig om die klomp mense wat gevoel het dat hulle van hul vaderland onteien is, te verbeter. Die Verenigde Nasies het op hierdie probleem gereageer deur die Verenigde Nasies se agentskap vir hulp en welsyn (UNRWA) in te stel. Dit was die taak van UNRWA om die vlugtelingkampe te hanteer - skoon water, ordentlike tente ens. Te voorsien - totdat 'n politieke oplossing gevind kon word vir die vlugtelinge wat sou meebring dat hulle na Israel terugkeer of deur 'n nabygeleë Arabiese volk opgeneem sou word.
Hierdie vlugtelingkampe het 'n tuiste geword vir Fedayeen - mans wat bereid was om aanvalle op Israel te maak tydens grensoverschrijdende aanvalle. Fedayeen beteken 'selfopofferend'. 'N Ronde aanvalle vir tit-for-tat het plaasgevind. Fedayeen-mans sal die Israeli's aanval, wat lei tot 'n Israeliese teenaanval op die vlugtelingnedersettings.
Die Verenigde Nasies het ook die CCP - Versoeningskommissie vir Palestina opgerig. Hierdie liggaam het in neutrale Switserland gesprekke gevoer. Die belangrikste probleem wat aandag moes kry, was die grens wat Israel tussen hom en sy Arabiese bure gehou het. In 1948 het Israel 'n groot deel van die Palestyne geneem wat volgens die plan van die Verenigde Nasies aan hulle voorgeskryf is.
In 1956 het 'n volskaalse oorlog uitgebreek toe Israel die Sinai - Egipte oos van die Suezkanaal - aangeval het.
Egipte, onder leiding van Nasser, het die Suezkanaal genasionaliseer. Tot en met 1956 was dit mede-besit van Brittanje en Frankryk, en albei lande het baat gevind by die wins wat hierdie kanaal verdien het. Nasser het geglo dat hierdie winste na Egipte moet gaan.
As gevolg hiervan het Brittanje en Frankryk Israel gehelp om die aanval in Oktober op Egipte te beplan. Hulle plan was eenvoudig - Israel sou die Sinai (Egipte oos van die Suezkanaal) aanval, terwyl Brittanje en Frankryk die Suezkanaal sou aanval en beset.
Toe die Veiligheidsraad oor 'n resolusie vir Israel om uit die Sinai te onttrek, gestem het, het Brittanje en Frankryk dit teen veto gedoen. Die Veiligheidsraad het sy mag aan die Algemene Vergadering oorgedra met behulp van die 'Uniting For Peace' -beginsel en die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het 'n skietstilstand opgeroep en op 5 November 1956 het dit 'n Noodmag van die Verenigde Nasies (UNEF) opgerig. Die rol van die UNEF was om as 'n buffer tussen die Israeli's en die Egiptenare op te tree en sodoende te verseker dat 'n skietstilstand gehandhaaf word.
Net 'n dag later het die Britte en die Franse hul aanval op die Suez geloods. Die Verenigde Nasies was magteloos om hierdie aanval te stop. Amerika, onder leiding van Eisenhower, het egter hewige bedenkinge oor hierdie aanval uitgespreek en gedreig om die olievoorraad aan Brittanje en Frankryk te staak. Die Suez-kanaal kon nie gebruik word om olie te verkry nie, aangesien dit gesluit was. Daarom, tensy Brittanje en Frankryk doen wat Amerika wou, sou hulle met olie uitgehonger word. Hulle moes uit die Suez trek.
Op 16 November 1956. 6000 troepe van die Verenigde Nasies het in Sinai aangekom om Israel en Egipte van mekaar te hou. Die troepe van die Verenigde Nasies kom uit Finland, Kanada, Joego-Slawië, Denemarke, Noorweë, Brasilië, Indië en Columbia. Hulle het slegs ligte wapens gedra en is net beveel om dit in selfverdediging te gebruik. Die UNEF het in die Sinai gebly as 'n buffer totdat hy in 1967 deur Nasser gesê is om te vertrek. Gedurende die tyd toe hulle daar was, is 89 UNEF-troepe dood. Die sending het ook die Verenigde Nasies meer as $ 200 miljoen gekos.
Die UNEF het die Sinai in 1967 verlaat omdat hy ooreengekom het dat dit sou doen as hy aangesê word om dit te verlaat. Vir baie waarnemers beteken die bevel van Nasser dat die UNEF hom moes onttrek dat daar moeilikheid broei. Israel vrees dat sy aangeval sou word en voordat Israel gewag het om aanval te word, het Israel aanvalle op Egipte, Sirië, Jordanië en Irak geloods. Hierdie oorlog het slegs ses dae geduur en die gevegte het eers gestaak toe die Veiligheidsraad 'n skietstilstand beveel het. Dit het ook resolusie 242 opgestel wat volgens hulle geglo het dat die vrede in die Midde-Ooste sou herstel.
Resolusie 242 het die volgende gevra:
Die onttrekking van Israeliese magte uit alle Arabiese lande wat hulle beset het 'N Oplossing vir die Palestynse vlugtelingprobleem Die reg van elke betrokke staat in die Midde-Ooste om in vrede te leef Gratis navigasie van internasionale waterweë Beveiligde grense tussen elke volk in die Midde-Ooste.
Al die betrokke lande het 242 onderteken, behalwe Sirië. Dit het egter nie lank geduur voordat dit duidelik geword het dat elke kant - Arabiere en Jode - elke punt anders interpreteer nie. Elke kant plaas ook verskillende punte op elke punt. Wat vir die Arabiere belangrik was, was vir Israel baie minder belangrik. As voorbeeld het Israel die voorneme verklaar om in die Arabiese land te bly, wat hulle as van strategiese belang vir die voortbestaan ​​van Israel beskou. Die Arabiese lande beskou die onttrekking van Israeliese magte uit die besette Arabiese land as nie oop vir interpretasie nie. Met so 'n wantroue was dit duidelik dat die een of ander vorm van oorlogvoering weer sou voorkom. Dit het in 1973 gebeur en die Verenigde Nasies het weereens niks gedoen om dit te voorkom nie.
In 1973 het Egipte 'n nuwe leier - Anwar Sadat. Hy het aangekondig dat enige toekomstige vrede vir die Midde-Ooste slegs vir eens en vir altyd reggemaak kan word deur die gebruik van militêre mag. Op Israel se heiligste dae, Yom Kippur, het Egipte aangeval om die gewoonlik waakse Israeliese magte te vang.
Die Verenigde Nasies het 'n wapenstilstand gevra en het resolusie 338 aanvaar. 'N Verenigde Nasies se konferensie in Genève is ontbied, maar het geen resultaat opgelewer nie. Dit was 'n voor die hand liggende afkeuring van die Verenigde Nasies en alle toekomstige vredesonderhandelinge is deur die VSA aangepak - nie die Verenigde Nasies nie. As gevolg van die Amerikaanse 'pendeldiplomasie' van die Amerikaner Henry Kissenger, is 'n onttrekkingsooreenkoms in Januarie 1974 onderteken. Dit het toegelaat dat 'n nuwe UNEF na die Midde-Ooste gestuur word. Hierdie nuwe mag bestaan ​​uit 7000 man en is weer tussen Egipte en Israel gestasioneer. 'N Waarnemingsmag van die Verenigde Nasies is gestuur om die grens tussen Israel en Sirië te monitor.
Tussen 1973 en die Camp David-ooreenkoms van 1978 het die meeste werk op diplomatieke vlak met betrekking tot die Midde-Ooste op 'n Amerikaanse inset gesentreer. In 1975 het die Verenigde Nasies Israel egter gekritiseer oor die behandeling van die Palestyne wat buite Israel se grense in vlugtelingkampe gewoon het en wat wou terugkeer om te woon in wat hulle Palestina sou noem. In 1977 het die Verenigde Nasies ook Israel se beleid gekritiseer om nedersettings op grond wat hulle beset het te bou as gevolg van militêre oorwinnings.
Die Verenigde Nasies is sedert 1947 by verskillende probleme in die Midde-Ooste betrokke. Terwyl die Koreaanse oorlog en die Kongo-kwessie besleg is ...
Die Verenigde Nasies het begin met die lewe as gevolg van 'n geheime vergadering aan boord van die oorlogskip "Prins van Wallis" wat aan die ...