Boulangisme en ander politieke tendense - Verskeie
Boulangisme en ander politieke tendense
Die Republiek voor die verkiesing. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.1.
Die monargie en die graaf van Parys. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.2.
Die Ryk en prins Victor. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.3.
Generaal Boulanger. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.4.
Titel: Die Republiek voor die verkiesing. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.1.
Skeppingsdatum : 1889
Datum getoon: 30 Maart 1889
Afmetings: Hoogte 64 - Breedte 44
Tegniek en ander aanduidings: Litografie deur GLUCQ (Gaston Lucq). Imprimerie Pellerin & Cie.
Prentverwysing: 05-526395 / 50.21.408D
Titel: Die monargie en die graaf van Parys. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.2.
Afmetings: Hoogte 44 - Breedte 64
Prentverwysing: 05-526396 / 50.21.408D
Titel: Die Ryk en prins Victor. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.3.
Prentverwysing: 05-526397 / 50.21.408D
Titel: Generaal Boulanger. Aanvulling op Figaro gedateer 30 Maart 1889, p.4.
Prentverwysing: 05-526394 / 50.21.408D
Publikasiedatum: Februarie 2007
Generaal Boulanger, gebore uit 'die begeerte van die massas'?
Die kort periode van Boulangiste is gekenmerk deur openbare uitbarstings wat die kenmerk van Boulanger was, 'n man met sekere teenwoordigheid. Tussen sy eerste ingryping in die Kamer, waar hy die onderdrukking van die Decazeville-mynwerkers se stakingsbeweging weier, en sy vlug na België nadat hy die Republiek byna in 'n staatsgreep gedra het, val twee episodes op: die oorsig van 14 Julie 1886 op Longchamp en die gedwonge vertrek na Clermont op 8 Julie 1887. By albei geleenthede is Boulanger se dapper houding en demagogie net geëwenaar deur die kollektiewe delirium wat hy ontketen het: "It's Boulanger who 'ons het nodig', het die inwoners van Parys gedreunsing.
Was hy 'n epigoon van die Bonapartis, die moontlike opvolger van 'n ballingskap, die keiser wat 'n huiwerende Republiek nodig gehad het? Was hy die waarborg van opregte volksoewereiniteit, plebiskitêr eerder as parlementêr, of 'n voorsienige redder soos Frankryk dikwels in sy geskiedenis geken het?
"Beelde en politiek"
Op 30 Maart 1889, twee dae voordat Boulanger na Brussel gevlug het en 'n week voor sy verhoor voor die hooggeregshof van die Senaat, was die redaksie van die koerant Le Figaro besluit om sy lesers 'n bylae met die titel "Foto's en politiek" aan te bied. Ter wille van 'onpartydigheid' word die vier belangrikste politieke neigings van destyds (Republikeine, Monargiste, Bonapartiste en Boulangiste) elk 'n bladsy toegeken wat hul onderskeie 'populêre beelde' weergee. Die volgorde gevolg deur Le Figaro maak sin vanuit 'n politieke oogpunt.
Die eerste bladsy gee die 'woord' aan die republiek, die regime wat negentien jaar tevore ingestel is. Die IIIe République word hier verpersoonlik deur 'n vrou wat in die antieke styl gedrapeer is en omring word deur 'n kroon wat herinner aan die Vrijheidsbeeld van Bartholdi (1884). In die sentrale beeld, soos in die veertien vignette wat republikeinse werke verheerlik, is die Republiek nie die Marianne met die Frigiese pet nie. Dit is om beter die woord te gee aan die ander drie 'vryers' aan die regering van Frankryk.
Die tweede bladsy het dus betrekking op die monargie, die "natuurlike" regime van Frankryk vir eeue, ten minste tot 1848. Die potensiële monarg, Philippe, graaf van Parys, verskyn op die helfte van die bladsy, langs twaalf. vignette wat dui op die verbreekte beloftes van die republiek.
Die derde bladsy weergalm die tweede met die portret van Victor Napoleon as 'n perderuiter. Die parallel tussen Napoleon Bonaparte en die seun van prins Jérôme, wat sedert 1886 tot ballingskap gevonnis is, dien as 'n program: 'n sterk en volksbesette regime.
Laastens bied die vierde bladsy Boulangism op 'n komplekse manier aan. Glücq kombineer 'n portret te perd, twee vignette, 'n kaleidoscoop van Boulangistiese persoonlikhede en 'n onreëlmatige geïllustreerde 'spel van die generaal se gans'. In vergelyking met die ander drie bladsye, is die teks hier 'n plek van plesier, en nie 'n ernstige of selfs mobiliserende toespraak nie. Daarbenewens is die beelde baie uiteenlopend, asof hulle aandring op die onmoontlike samehang van die Boulangistiese kamp. Die lyn is onnauwkeurig, amper slordig en kontrasteer met die deeglikheid van die tonele wat in die vignette getrek word ten gunste van die republikeine of die monargiste.
Pers- en massa-onderwys in Republikeinse Frankryk
'N Geillustreerde aanvulling van die kwaliteit van dié van Figaro was destyds nie algemeen nie, en ook nie die gebruik van 'n drukpers soos Pellerin nie. Hierdie huis was die verwysingsuitgewer van beelde van Épinal, 'n gewilde beeldgenre wat in die middel van die 19de eeu in rewolusie gekom het.e eeu deur die ontwerper Charles Pinot. Hy het 'n nuwe styl van baie presiese tekeninge en 'n tema ingestel wat die kwaliteit van besonderhede en kleure kon beklemtoon: militêre uniforms.
Gaston Lucq, dit Glücq, wat in die vroeë 1880's in diens geneem is, het self gebruik gemaak van die installering van 'n chromolitografiewerkwinkel in die fabriek om die reeks produksies van Pellerin verder uit te brei. Na verneem word het Glücq die 'advertensiebeeld' uitgevind, wat gebruik kan word vir politieke propaganda sowel as kommersiële reklame. Die vermelding aan die kant: "Industriële reklame en politieke propaganda volgens populêre beeld" sê baie oor die mengsel van genres wat destyds geheers het.
Die feit dat een en dieselfde persoon die bylae geïllustreer het, is nogal ontstellend. Ons verstaan ​​nie die verband tussen hierdie litografieë in opdrag en die beelde wat tussen 1881 en 1889 uitgesaai sou word nie. Die behandeling van die verskillende militêre figure veroorsaak bowenal verwarring wat die krag van die beeld relativeer en uiteindelik die gebruik van die teks vereis. .
Ten slotte, ten spyte van die onpartydigheid wat deur die hoofartikel beweer word, word generaal Boulanger op 'n ironiese manier behandel, sy beeld slordig, asof hy met homself versadig is. Le Figaro, 'n antimilitaristiese koerant, dui dus duidelik aan dat hy nie in die voorsienige mens glo nie, maar in die meer tradisionele alternatief sit, ten minste sedert die XVIIIe eeu, tussen monargie en republiek. Daar was dus beelde wat populêre fassinasie nie oorgedra of aangevuur het nie, inteendeel. Maar het hierdie teenstroomdiskoers die gewig op die ikonografiese produksie (almanak van 1886, portrette, liedjies, ens.) Waaraan Boulanger baie voordeel getrek het, afgeweeg?
Adrien DANSETTE, Boulangisme, Parys, Fayard, 1946. Raoul GIRARDET, Mites en politieke mitologieë, Parys, Le Seuil, 1986. Nicole GARNIER-PELLE, Franse gewilde beelde, volume II, "Beelde van Epinal gegraveerd op hout", Paris, R.M.N.-B.N.F., 1996. Jean MISTLER, Épinale en gewilde beelde, Parys, Hachette, 1961, Jacques NÉRÉ, Boulangisme en die pers, Parys, Armand Colin, 1964 (herversien 2005). Jean-François SIRINELLI (red.), Die Franse regte, vanaf die rewolusie tot vandag, Parys, Gallimard, coll. "History Folio", 1992. Michel WINOCK, Seshoekige koors, Parys, Le Seuil, 1987.