Die begin van die einde van my reise - Reisverhale - 2019
Posted: 04/18/2011 | 18 April 2011
Ek het al 'n geruime tyd oor hierdie pos gedink. In my kop het ek honderde kere geskryf en herskryf om die regte woorde te kry wat ek net gegaan het om dit net op die laaste oomblik uit te druk. Ek het gehuiwer, nie omdat ek nie geweet het wat om te sê nie, maar omdat ek diep geweet het ek was nie reg om dit te sê nie.
Maar nou, as ek hierdie pos uiteindelik in hierdie vorm tik, weet ek dis tyd om te publiseer.
In Julie vier ek vyf jaar op die pad. Op 'n noodlottige dag in 2006 het ek my ouers tot stilstand geknip en begin met 'n reis wat my twee en 'n half keer in die wêreld geneem het en my toegelaat het om in twee verskillende lande te leer, professioneel in Amsterdam te speel, in New York te woon, skep hierdie wonderlike werf en ontmoet sommige van die wêreld se wonderlikste mense.
Maar ek het dikwels gewonder of 'n mens te lank kan reis. Is daar 'n tyd wanneer jy op die pad raak, word te veel van 'n goeie ding? My algemene antwoord is dat jy nooit te veel reis in jou lewe kan kry nie. Dit is veral waar as jy met vriende is of iemand het om daardie spesiale oomblikke te deel. As jy egter alleen reis, glo ek die antwoord is ja, op 'n sekere punt, te veel tyd op die pad kan sy tol neem.
Vyf jaar nadat ek begin het, is reis nog wonderlik en wonderlik, maar dis nie dieselfde nie. Party van die glans is weg. Ja, ek ontmoet ongelooflike mense elke dag, maar hoeveel keer kan jy dieselfde hê, "waar kom jy vandaan en wat doen jy?" Gesprek met ander reisigers? Hoeveel keer kan jy die wiel uitvind? Hoe gereeld kan jy van nuuts af begin? Dit is een ding om saam met vriende, 'n vriendin of 'n gade te reis, maar dit is 'n ander om elke dag van jou lewe deur vreemdelinge omring te word.
Op 'n sekere tyd verlang jy na 'n bietjie konsekwentheid. Iemand wat jou kry. Iemand wat jou storie 'n bietjie ken.
Solo reis is 'n wonderlike ding, en ek glo steeds dat almal dit minstens een keer in hul lewe moet doen omdat dit groot persoonlike groei bevorder. Ek het so baie van myself geleer deur alleen te reis. Maar na soveel jare is dit uiteindelik op my gedra. Ek het die punt bereik waar solo reis 'n eensame bestaan ​​geword het waarvoor ek nie meer geskik is nie.
Verlede jaar het ek geskryf oor hoe ek my gevoel van wonder vir reis verloor het en ek het 'n breek nodig gehad. Om in die laaste somer in New York te woon, het my 'n broodnodige breek gegee, maar dit het my ook laat besef dat ek baie mis as dit kom by 'n gevestigde lewenstyl. Ek het gemis om 'n gimnasium, 'n kombuis, plaaslike watergate, gunsteling restaurante en 'n groep goeie vriende te hê om tyd saam te spandeer. Ek het die handeling van gewoon iewers gewoon.
Maar toe ek gedink het om te stop, het ek begin dink oor al die reise wat ek kon neem en die pad het uiteindelik my bel.
Toe ek egter uit Sentraal-Amerika vertrek, het ek besef dat my dae getel is toe ek aan die einde van die reis opgewonde was - om nie iets nuuts te gaan nie, maar om te gaan huis na New York City. Dit is 'n gevoel wat ek nie lankal gehad het nie, en soos ek van 'n plek gedink het huis Vir die eerste keer in baie jare het ek besef dat my tyd uiteindelik gekom het.
My een leuse in die lewe is om sonder spyt te leef en ten spyte van die trek van 'n nuwe lewe wat my roep, weet ek dat ek altyd spyt sal wees, tensy ek twee laaste dinge doen: reis Suidoos-Asië een laaste keer en doen een laaste groot toer van Europa wat uiteindelik die Oosblok insluit. In my gedagtes moet hierdie reise as 'n geheel gedoen word, nie as klein reise na hierdie of daardie land nie.
So vandag verlaat ek die huis vir my laaste reis oor die wêreld wat my na Europa, Oos-Asië en Suidoos-Asië sal neem voordat ek êrens in Maart of April 2012 terugkeer. Sal ek dan in New York vestig? Ek weet nie. Parys klink ook lekker. Wie kan sê wat die toekoms hou?
Maar ek weet vandag marks die begin van die einde. Dit sal my laaste langtermynreis wees. As dit klaar is, sal ek sowat ses jaar lank op pad wees. Dis ses jaar van konstante beweging. Ses jaar vars begin. Ek spyt niks, maar ek is gereed om op iets nuuts te beweeg. Ek is gereed om semi-nomadies te word. Ek is gereed om 'n plek by die huis te maak.
Ek weet nie wat volgende jaar hou nie, maar ek weet dit is nou meer moontlik as die afgelope paar jaar. Een ding wat ek jaloers maak op baie reisigers van die gapingsjaar, is dat hulle met 'n vasgestelde 'einddatum' na hul reis 'n opwinding het oor hulle wat ek onlangs ontbreek het. Hulle moet "alles in" daar kry voordat dit te laat is. My? Ek doen dit elke dag. Reis is my daaglikse lewe. En net soos my vriende in Boston wat nooit die Freedom Trail geloop het nie, of my vriende in NYC wat nog nooit die Statue of Liberty besoek het nie, het ek dinge afgehandel omdat ek dit later kan doen. Daarom doen ek nie pak my dae met soveel dinge soos wat ek gewoond was. Ek het 'n bietjie lui gekry.
Maar nou is daar geen ware "later" vir my nie.
Hierdie is dit.
Nou, ek het 'n nuwe gevoel van dringendheid in my reise. Dit is soosof ek my eerste reis weer oorneem. Want met die einde in sig moet ek dit alles inpak voordat dit te laat is. Daar is nie meer tyd om te mors nie, geen dae om agter die rekenaar te spandeer nie, nie meer nie "Ek sal terugkom." Nee, hierdie nomadiese maniere eindig. Reis sal altyd deel van my lewe wees, maar die begeertes van die lewe verander en ek moet daarmee verander. Dit is weer 'n dapper nuwe wêreld.
Kyk die video: Die Begin van die Einde (September 2019).
'N Staptog deur die Grand Canyon
Copyright 2019 \ none \ Die begin van die einde