Richard II en die Boereopstand - Geskiedenis Podcasts - 2021
Richard II en die Boereopstand
Richard II en die Boereopstand van 1381
Richard II, koning van Engeland van 1377 - 1399, is beslis een van die interessantste karakters in die Engelse geskiedenis. Sommige word beskryf as mooi, intelligent, goed gelees en taamlik vroulik, maar vir Shakespeare is hy wreed, wraaksugtig en onverantwoordelik. Biskop Stubbs in Die grondwetlike geskiedenis van Engeland het aangevoer dat Richard se verstand teen die einde van sy bewind 'heeltemal sy balans verloor'. Aan die ander kant is hierdie diagnose deur latere historici van die hand gewys, wat beweer het dat sy persoonlikheidsverandering bloot die gevolg is van sy narsistiese toegeeflikheid. In hierdie opsig verskil hy nie van sy arrogante, gulsige, vurige en slegte plantagenet-voorouers nie. Of die verskuiwing in sy persoonlikheid toegeskryf kan word aan sy geestestoestand wat veroorsaak word deur eksterne faktore soos die dood van sy eerste koningin, Anne van Bohemen, in 1394, of sy aangebore sielkundige probleme en intrinsieke gewelddadige neiging wat deur byna alle ander Plantagenets gedeel word, is onbekend. Nietemin, een ding wat ons seker weet, is dat hierdie persoonlikheidsverskuiwing geleidelik daartoe gelei het dat hy uit die guns van die mense val, en wat uiteindelik sy ondergang tot gevolg gehad het. Op die dag van Richard se kroning is 'n minderheidsraad gestig om namens Richard te help regeer weens sy jong ouderdom. Daar is destyds gedink dat John of Gaunt, die hertog van Lancaster, die derde oorlewende seun van Edward III en die oudste oom van die jong koning, die voorkeur sou geniet. Inteendeel, John of Gaunt het net verseker dat sommige van sy ondersteuners deel was van die raad en daarna na Kenilworth Castle teruggetrek het.
Richard II het 'n ongemaklike kroon geërf, tesame met al die ontevredenheid wat die kenmerk van sy tydperk is. die tekort aan arbeid, pes, wrede en kompromislose verhuurders, swaar belasting wat vereis word om die voortgesette veldtogte in Frankryk te finansier (die Honderdjarige Oorlog het tot die regering van Henry VI geduur!) bied 'n perfekte broeikas vir burgerlike onrus. Richard se eerste toets kom vier jaar na sy kroning aan die einde van 1380, wat later sou uitloop op die grootste opstand in die Engelse geskiedenis. Die onrus begin in York, toe 'n gerug begin versprei dat 'n groep gewapende rebelle by die stadsgildehuis ingebreek en die burgemeester verdryf het. Woedend oor die swaar belastinglas wat die hof opgelê het, eis hulle geregtigheid.
Iets moet genoem word oor die aard van belasting destyds om 'n beter konteks van die 1381 -opstand te gee. In reaksie op die opstand in York, het die parlement in Northampton nietemin 'n meningspeiling bepaal wat drie keer swaarder was as die vorige. Hierdie meningspeilbelasting beteken 'n belasting op elke 'peiling of kop' wat op ryk en arm gelykop opgelê word. Die perversiteit daarvan word verder versterk deur die voorbehoud wat ryk mense kan gebruik om die belastinglas te vermy, en gevolglik het die armes skielik die groter las gedra. Die onrus het vinnig versprei, eers in Kent, waar die oproeriges Canterbury beset het en al die gevangenes wat in die aartsbiskop se gevangenis aangehou is, bevry het, waaronder 'n sekere radikale geestelike bekend as John Ball, wat die rebelle geïnspireer het met sy preke.
Dinge het blykbaar buite beheer geraak vir die jong Koning, toe die rebelle op 11 Junie 1381 besluit het om na Londen te marsjeer om hul griewe uit die weg te ruim. Opstande het nou oral in Engeland ontstaan ​​met onluste wat in Norwich, St Albans, Winchester, York, Scarborough en Ipswich ontstaan ​​het. Ongeveer 30 000 mans was nou op pad. Uit hulle almal was die manne van Kent die felste. Die Kentiese rebelle is gelei deur Wat Tyler (of Wat the Tiler - mense neem nie gereeld hul van uit hul beroep nie). Hulle het op 12 Junie bymekaargekom op Blackheath. Op daardie stadium het Richard, 14 jaar oud, teruggetrek na die Tower of London vir veiligheid. Sy situasie was baie onseker, aangesien byna al die koninklike magte in die buiteland of in die noorde van Engeland was. Op 13 Junie het die rebelle uiteindelik Londen binnegekom en die tronke aangeval, die Savoye -paleis vernietig, die wetboeke en geboue aan die brand gesteek en enigiemand wat met die koninklike regering verband hou, vermoor. Dit is opmerklik dat die mense van Londen simpatie gehad het met die saak van die rebel en die stadspoort oopgelaat het vir hul koms. Ook hulle was ontsteld oor die harde belasting en het saam met die rebelle by die plundering van die stad aangesluit. Die hele tyd het Richard die bloedbad uit 'n venster van die toring waargeneem.
Op 14 Junie toe Richard besluit om sy reis na Mile End op sy perd te onderneem om die rebelle toe te spreek in die geselskap van die burgemeester van Londen, William Walworth, en 'n paar ridders. Nadat hulle vir hul gesalfde Koning gekniel het, het die rebelle die onderhandelingsvoorwaardes begin dikteer. Hulle wou die 'verraaiers' hê, amptenare wat hulle onregverdig belas en onderdruk het. Hulle wou die regering van hierdie mongrels reinig. Hulle wou hê dat alle diensknegte hul vryheid sou kry, en dat die grond teen vier sent per hektaar gehuur moes word. Die Koning het in sy poging om versoening te bewerkstellig, ingestem en geantwoord dat hy enige mans wat volgens die wet skuldig is aan verraad, aan die rebelle sal oorgee. Intussen, in die afwesigheid van die koning, het sekere rebelle reeds besluit om die wet in eie hande te neem deur die toring binne te gaan, verskeie amptenare daar weg te sleep, waaronder die aartsbiskop van Canterbury, en hulle onthoof op die terrein van openbare teregstelling. Regoor Engeland word landgoed geplunder en die inwoners daarvan vermoor. Wet en orde het tot stilstand gekom en belastingrekords verbrand. Die rebelle verag Johannes van Gaunt, wat volgens hulle die leier van hul onderdrukkers was.
Die bekendste episode van die Peasants 'Revolt is op 15 Junie, toe Richard met die rebelle op Smithfield kom praat het. Wat Tyler en ongeveer 20 000 opstandelinge het op die koning gewag. By ontmoeting ry Richard en Wat na mekaar toe en begin hul gesprek. Die inhoud van die gesprek was nie so duidelik nie, maar dit blyk dat Wat Richard bedreig, met sy dolk speel en sy hand op die toom van die koning se perd lê. Uit vrees vir verraad het die burgemeester van Londen 'n kort swaard in Wat se keel gesteek. Wat is later na die hospitaal van St Bartholomew geneem. Op hierdie stadium het die rebelle, boos en geskok oor die geleentheid, hul boë getrek. Die situasie sou tot 'n geveg toegeneem het as Richard nie na die voorste boogskut sou galop nie en uitroep:
"Wat doen jy? Tyler was 'n verraaier. Kom saam met my, en ek sal jou leier wees".
Daarna het hy die rebelle noordwaarts na Islington gelei, waar 1 000 gewapende mans deur die burgemeester versamel is. Die rebelle loop na 'n lokval, en toe hulle dit leer, val hulle op hul knieë en smeek om vergifnis. Die Koning verstandig verwerp elke idee van straf, en beveel die rebelle om terug te keer na hul huise. Wat Tyler is daarna uit die hospitaal geneem en in Smithfield onthoof. So het die eerste fase van die opstand vir die rebelle rampspoedig geëindig.
Een van die eerste blikke in Richard se onstuimige karakter word 'n paar dae later gegee toe hy die handves van emansipasie wat hy by Mile End toegestaan ​​het, herroep, op grond daarvan dat dit deur geweld afgedwing is. Toe hy Essex bereik om die nadraai van die opstand te ondersoek, het 'n groep dorpenaars hom gevra om sy belofte na te kom. Volgens 'n hedendaagse kroniekskrywer was sy reaksie egter baie onbeskof:
"Julle ellendiges is walglik op land en op see. Julle soek gelykheid met die here, maar julle is onwaardig om te lewe. Gee hierdie boodskap aan julle genote: rustiek is julle, en rustiek sal julle altyd wees. Julle sal in slawerny bly, nie soos voorheen nie, maar onvergelyklik harder. Solank ons ​​lief is, sal ons probeer om u te onderdruk, en u ellende sal 'n voorbeeld vir die nageslag wees. "
Straf is toe uitgevaardig, ten strengste aan die graafskap Essex. Die leiers van die rebelle is onthoof. John Ball is in St Albans opgehang, getrek en in kwarte ingeneem. Beide hy en Wat Tyler is later onthou as helde in volksgeheue.
Die opstand is in wese die naam van die Boereopstand gegee, aangesien dit algemeen bekend is dat die deelnemers meestal die leiers van die dorpslewe was, soos balju, konstabels en jurielede. Hulle was verreweg nie opportunisties nie, maar hulle het werklike griewe gehad en wou die griewe uitspreek aan die enigste persoon wat die mag gehad het om iets daaraan te doen. Daar is inderdaad bewyse van wydverspreide korrupsie deur plaaslike magte. Al die verordeninge en statute rakende arbeid het aansienlik verander na die Swart Dood. Die wet was nie meer 'n instrument van geregtigheid nie, maar 'n middel om die onderdrukking, afpersing en onderdrukking van die laer klasse te bevorder. Namate die mense die nutteloosheid van die oorlog met Frankryk begin besef het, protesteer hulle nog meer teen hul verpligting om sulke nuttelose oorlog te finansier. Verder het hulle die gulsige eienaars en amptenare geminag wat net om hul sak gesteur het en niks vir die ellendige lewens van die gewone mense nie.
Uiteindelik het die ondergang van die rebelle die verkeerde beoordeling van Richard se karakter veroorsaak. Die Koning, wat volgens hulle die idee van deugsaamheid, geregtigheid en kompromie beliggaam, blyk eintlik 'n blote kompromislose en vurige Plantagenet te wees, waarvan die enigste besorgdheid selfbehoud, selfverheerliking en selfverryking was. Op hierdie manier maak Richard geen onderskeid vir die selfsugtige en gulsige amptenare wat die mense probeer aan die kaak stel en uit die weg ruim nie. Dit is inderdaad hierdie verraderlike persoonlikheid van Richard, tesame met sy kompromislose en onstuimige karakter, wat uiteindelik sy ondergang sal meebring. Hy was gelukkig om in 1381 te oorleef, maar hy sal nie vir ewig gelukkig wees nie.
Hou by ons as u meer wil lees oor die verhaal van Richard II en al die stryd wat hy gedurende sy bewind gehad het.
Hy regeer oor 'n land wat in die moeilikheid is. In die ooste en suide van Engeland was daar groot onrus, aangevuur deur die growwe onreg, wat neerkom op skynheiligheid, van die sosiale stelsel. Die Franse historikus Froissart was nie verbaas toe die berig in Mei in Parys kom dat die manne van Essex teen die regering opstaan ​​en 'n gevaarlike konflik begin het nie. Die opstand het na Kent versprei en binnekort was die hele suide van Engeland in beroering toe die rebelle in 'n skrikwekkende, dreigende mag op Londen saamtrek.
Hulle leier was 'n man uit Maidstone genaamd Wat Tyler, ondersteun deur ene Jack Straw terwyl 'n pastoor, John Bull, wat oorspronklik van York afkomstig was, ook betrokke was. Froissart het geskryf hoe hy tydens een van Ball se preke sy volgelinge aangehits het om in opstand te kom teen diegene wat hulle uitbuit.
'Wat het ons verdien, of waarom moet ons so in diens bly? Ons kom almal uit een vader en een moeder, Adam en Eva, waardeur hulle kan sê of toon dat hulle groter here is as ons, behalwe dat hulle ons laat wen en arbei vir die afhanklikheid? Hulle is geklee in fluweel en kamlete bedek met grys, en ons word beklee met swak lap ... hulle woon in hul huise, en ons het pyn en swaarkry, reën en wind in die veld, en as gevolg van ons arbeid behou hulle en onderhou hulle boedels, word ons hul slawe genoem, en sonder dat ons dit maklik doen, word ons geslaan en het ons geen soewerein by wie ons kan kla nie ... laat ons na die Koning gaan, hy is jonk, en wys hom in watter diens ons is ... en as die Koning ons sien, sal ons 'n middel hê, hetsy eerlik of andersins. '
Richard was in die Windsor -kasteel toe hy hoor dat die styging begin het. Hy en sy ma is toe vinnig na die Tower of London verskuif. Van daar af het die koning self langs die Teems geroei om Wat Tyler te konfronteer, wat geëis het om met hom te praat. Hy en die wat saam met hom was, het gesien hoe die betogers vyandig was, onbegryplike woorde skreeu en pyle na hul boë sit. Toe hy dit sien, het Richard se metgeselle vir die roeiers gesê hulle moet terugry na die toring.
Maar die Tower of London, die mees ondeurdringbare van alle vestings, was nou self onder beleg. Die wethouer van Londen, Walter Sybyle, wat simpatiek was met die rebelle, het die opbrugbrug opgehef, sodat die opstandelinge in Londen kon instroom om geboue te verbrand.
Die oggend van 14 Junie 1381 het die jong koning uit die toring gery, en met slegs 'n paar manne om hom te beskerm, het hy Tyler ontmoet op die velde van Mile End. Toe hy nader, kom daar 'n woordvoerder uit die rebelle om 'n skriftelike petisie aan hom voor te lê waarin gevra word dat die stad afgeskaf moet word en dat alle feodale vergoedings en dienste vergoed moet word vir 'n huur van 4d. per hektaar en dat 'n algemene kwytskelding en amnestie verklaar word.
Verrassend genoeg het die koning ingestem tot hul eise, waarna binne 'n kort tydjie nie minder nie as 30 klerke aangestel is om dokumente te verleen wat pardons en vryheid met die seël van die koning verleen aan elke herehuis en herenhuis. Richard se vaandel is dan aan elke shire voorgehou in waarborg van sy woord.
Dit het gelyk asof alles dan reg is, maar toe hy terugkeer na Londen, hoor Richard tot sy woede dat die toring in beslag geneem is. Gelukkig is sy ma, prinses Joan, wat flou geval het van skrik, na die koninklike kantoor in die klerekas in Carter Lane geneem. Jong Henry Lancaster, seun van John van Gaunt, het ontsnap, maar die aartsbiskop van Canterbury, Simon Chudbury, kanselier van die ryk en sir John Hayes, die tesourier, is na Tower Hill gesleep.
Sy gedagtes woedend van woede oor die growwe onreg en wreedheid van die rebelle, sowel as met die belediging vir homself, terwyl koning Richard, die veiligheid van sy moeder verseker het, uit die middel van Londen deur Ludgate en Fleet Street ry, terwyl woede die spore dwing terwyl hy loop die flanke van sy perd.
Omdat hy en sy ridderbegeleider geweet het van die gevaar wat op hulle wag, het hulle nou almal staalkorsels gedra. 'N Vergadering met Wat Tyler is gereël op Smithfield, 'n mark net anderkant die New Gate of the city. Tyler ry baie haastig op 'n ponie na waar die koning regop met sy rug op sy groot oorlogsperd sit.
'Broer' begin Tyler, sy bekendheid teenoor sy soewereine skokkend vir die wat hoor, 'hou moed, want u het nou 40 000 mans agter u, en ons sal almal goeie vriende wees.'
Richard het hom koud geag voordat hy gevra het waarom sy volgelinge geweier het om uiteen te gaan. Tyler het toe onstuimig geword en gesê dat hulle dit eers sou doen as aan al hul vereistes voldoen is.
'Watter eise?' Het Richard gevra, waarna Tyler, terwyl hy onbeskof sy mond voor die Koning uitgespoel het, terwyl hy sê dat hy 'n groot dors les, aangekondig het dat hy geen wet ken nie, behalwe die wet van Winchester, geen heerskappy nie, maar die koning se staking van die kerk, die erkenning van slegs een biskop, geen slang, geen dorp, en vryheid en gelykheid vir almal.
Een van Richard se begeleier, woedend deur Tyler se onbeskoftheid teenoor die koning, het oor die koppe om hom geskree dat Tyler die grootste dief in Kent was. Tyler, woedend van woede, het toe sy mans beveel om die man wat hom beledig het, dood te maak, waarna die koning 'n majoor Walworth aangesê het om Tyler weens minagting in hegtenis te neem. Tyler het met sy dolk na Walworth gestap, maar die punt daarvan het net teen die staal van sy borsharnas geloop, terwyl Walworth op dieselfde oomblik vir Tyler 'n geweldige slag met sy swaard geslaan het. Tyler het na die teuels van sy ponie getrek om dit te draai, maar verloor sy balans en val, terwyl sy voet in die beugel steek. Verskrik het die ponie hom oor die mark gesleep en 'n spoor bloed gelaat, terwyl sy manne stil staan ​​en verskrik toekyk hoe hul leier verdwyn in 'n greintjie mans wat hom van hul blik blokkeer.
Dit is toe dat Richard alleen vorentoe gery het, selfs terwyl Tyler se manne pyle na hul boë sit.
'Laat ek u leier wees', skree hy.
Tyler is dodelik gewond deur Walworth en die koninklike kaptein, Ralph Standish, en Tyler is onthoof en sy kop op 'n paal gesit. Die verstomde en deurmekaar skare het Richard gevolg na die weide, bekend as Clerkenwell Fields, waar hulle ontbind het, terwyl hulle verbaas by hulleself mompel oor die moed van die seuntjie wie se uitnemende dapperheid hom so geskik was om hul koning te wees.
Sake in eie hande neem
In 1387 het 'n groep adellikes, bekend as die Lord Appellant, ten doel gehad om die King's Court van sy gunstelinge te suiwer. Hulle het de Vere in Desember in 'n geveg by Radcot Bridge verslaan en toe Londen beset. Daarna het hulle die 'genadelose parlement' onderneem, waarin baie van die hof van Richard II skuldig bevind is aan verraad en ter dood veroordeel is.
Teen die lente van 1389 het die appellant se mag begin afneem, en Richard het in Mei formeel die verantwoordelikheid vir die regering hervat. Johannes van Gaunt het ook die volgende November teruggekeer van sy veldtogte in Spanje, wat stabiliteit meegebring het.
Deur die 1390's het Richard sy hand begin versterk deur 'n wapenstilstand met Frankryk en 'n skerp belastingdaling. Hy het ook 'n aansienlike mag in 1394-1955 na Ierland gelei, en die Ierse here het hom aan sy gesag onderwerp.
Maar Richard het ook in 1394 'n groot persoonlike terugslag beleef toe sy geliefde vrou Anne aan Bubonic Plague gesterf het, wat hom in 'n tydperk van langdurige rou gestuur het. Sy karakter word ook toenemend wisselvallig, met hoër uitgawes aan sy hof en 'n vreemde gewoonte om na ete op sy troon te sit, na mense te staar eerder as om met hulle te praat.
Storm die toring
Op 13 Junie ontmoet die jong koning die leiers van die rebelle in Blackheath, maar word gou gedwing om terug te trek en probeer die volgende dag weer by Mile End, waar hulle hul eise aan hom voorlê.
By afwesigheid van Richard II, het 'n skare by die Tower of London ingebreek, waar Simon Sudbury en Robert Hales, wat baie verafsku het, en John van Gaunt se veertienjarige seun en erfgenaam Henry van Lancaster (die toekomstige koning Henry IV), skuiling gesoek het .
Sudbury en Hales is na buite gesleep en summier onthoof Henry van Lancaster is gered deur 'n man met die naam John Ferrour. Buite die toring is minstens 150 buitelanders wat in Londen werk, oorwegend Vlaamse wewers, ook doodgemaak en hul goedere gesteel. Die rebelle was nie in staat om die hande van die afskuwelike Johannes van Gaunt persoonlik te lê nie, en het sy weelderige paleis van die Savoye langs die Teems binnegeval en vernietig, wat vermoedelik skaars een klip op die ander gelaat het.
Selfs in die noorde van Engeland was intussen Gaunt se tweede, Spaanse vrou, Constanza van Kastilië, in gevaar en moes sy toevlug soek by Gaunt se Yorkshire -kasteel van Knaresborough.
Daar was baie min opstand in die Middeleeuse Engeland en die Peasants 'Revolt in Junie 1381 word deur historici as die ergste geval op rekord beskou.
Gedurende die Middeleeue het misdadigers sulke strawwe strawwe opgelê dat 'n waarskuwing dikwels genoeg was om te voorkom dat sulke opstande plaasvind. Op baie opvallende plekke in Engeland was daar ook kastele vol soldate, wat dit onwaarskynlik maak dat boere dit sou oorweeg om te rebelleer.
In 1381 het 'n boereleër uit Kent en Essex egter suksesvol Londen binnegedring en die Tower of London gevange geneem. Die aartsbiskop van Canterbury en die tesourier van die koning is albei vermoor, en 'n 14-jarige koning Richard II het met boere by Mile End vergader om hul kommer te bespreek.
Middeleeuse skildery van die boere kom in opstand
Daar was 'n aantal redes waarom die boere besluit het om Londen in te ry:
Eerstens, as gevolg van die Swart Dood, was daar baie min werkers in die herehuise. Om hul werkers aan te moedig, het baie here besluit om hulle vry te laat en hulle te betaal vir hul werk in ruil vir voortgesette lojaliteit. Byna 35 jaar later begin baie boere egter bekommerd wees dat hul here die voorregte waaraan hulle gewoond geraak het, sou onttrek en sou veg vir hul nuwe regte.
Daar word verwag dat baie kleinboere tot twee dae per week gratis op kerkgrond kan werk, sodat hulle nie kan fokus op die grond wat hul gesinne van voedsel kan voorsien nie. Die kleinboere wou vry wees van hierdie ooreenkoms en word ondersteun deur 'n in Kent gevestigde priester genaamd John Ball.
Richard II het in 1380 'n nuwe belasting bekendgestel, bekend as die meningspeilbelasting, wat vereis dat elke persoon op die belastingregister 5 p. Die koning het gevra dat hierdie belasting drie keer in vier jaar betaal moet word, en teen 1381 begin die boere dit kwaad maak om so 'n groot bedrag aan hul koning te betaal. Sommige was selfs gedwing om hul sade of gereedskap weg te gee as hulle nie die 5p kon saamtrek nie, wat later in die jaar tot ernstige probleme gelei het.
In Mei 1381 het 'n tollenaar in die dorp Fobbing in Essex aangekom om te ontdek waarom baie kleinboere nagelaat het om hul belasting te betaal, maar dorpenaars het hom (en die soldate wat 'n maand later daar aangekom het) weggegooi. Dit was die begin van 'n keerpunt vir die boere, met omliggende dorpe wat begin volg het.
Dit was nie lank nie, voordat 'n groot groep boere uit die hele streek bymekaargekom het om die koning teë te staan, onder leiding van Wat Tyler uit Kent. 'N Optog na Londen begin, met kleinboere wat van die geleentheid gebruik maak om belastingrekords en regeringsgeboue te vernietig.
Teen die middel van Junie het die kleinboere begin om hul oorspronklike bedoelings te vergeet, en baie het hul tyd bestee om te drink en te plunder. Van sommige is selfs bekend dat hulle buitelanders waarop hulle in die stad afgekom het, vermoor het.
Op 14 Junie het die jong koning die besluit geneem om met die kleinboere by Mile End te vergader om te bespreek wat hulle aan hulle sou gee in ruil vir hul vertrek. Terwyl dit by sommige mense aanspreek, besluit baie om terug te keer na Londen en die aartsbiskop en tesourier te vermoor, terwyl hulle die koppe op Tower Hill afsny terwyl die koning wegkruip.
Nog steeds desperaat om 'n ooreenkoms te bereik, ontmoet Richard op 15 Junie nog 'n keer met die boere in Smithfield. Dit is vermoedelik die idee van sir William Walworth, burgemeester, wat die boere sonder geweld wou verwyder om vuur in die stad met hout te vermy.
Wat Tyler is vermoor tydens die ontmoeting met die burgemeester. Alhoewel die gebeurtenisse van die vergadering onduidelik is, het Tyler se afsterwe en die herhaalde beloftes van koning Richard II die boere aangemoedig om na hul huise terug te keer.
Die opstand eindig uiteindelik in die somer van 1381, gekenmerk deur die ophanging van John Ball en 'n verklaring van die koning dat sy beloftes bedreig word en dus nie regmatig geldig is nie. Alhoewel die peilingsbelasting onttrek is, was die boere steeds gedwing om terug te keer na hul lewens onder die beheer van die heer van hul herehuis.
Die Swart Dood het egter steeds 'n merk op die arbeidsmag gelaat. In die komende eeu het baie kleinboere gevind dat hulle meer van hul here kon eis as gevolg van die klein aanbod van werkers.
Richard II ontmoeting met die rebelle van die Boere ' Opstand van 1381.
Die Swart Dood het deur Engeland getrek en groot dele van die bevolking met ontsaglike doeltreffendheid uitgehaal. Die enigste silwer randjie wat in hierdie groot uitgestrektheid van die dood gevind kan word, is dat dit die oorlewendes in die besit van meer rykdom en mag gelaat het as hul voorvaders. Mans wat 'n bestaan ​​gemaak het, het skielik dorpselites geword met 'n bietjie geld en eiendom, aangesien al die ander erfgename met 'n plaag weggevoer is. Arbeid vir die oeste was skaars en voedsel was skaars, sodat diegene wat bereid was om te werk, 'n loon kon hef en nie vasgemaak kon word aan grond soos deur die feodale wet bepaal nie. Die here was egter nie aan boord daarmee nie, soos u kan dink, liewe leser. Die Statuut van Arbeid is aangeneem in 1351, wat probeer het om lone terug te bring na 1346 -vlakke en die kleinboere op hul grond te hou waar hulle hoort. Die eienaars het toe van die geleentheid gebruik gemaak om die huurgeld te verhoog op die lande waarop die boere weer vasgemaak was. Om die saak te vererger, moes baie kleinboere, soms tot twee dae per week, gratis op kerkgrond werk. Daar was 'n gerommel van ontevredenheid.
In die jare na die Swart Dood sterf beide koning Edward III en sy erfgenaam, die Swart Prins, en laat Edward se kleinseun, Richard, die troon oor. Hy was maar tien jaar oud toe hy gekroon is. Vanweë sy jong ouderdom is die meeste besluite geneem deur die baronne, veral die oom van Richard, John van Gaunt, hertog van Lancaster. (Vir meer inligting oor John of Gaunt, sien hierdie pos: http://www.historynaked.com/john-of-gaunt/). Meer belasting is oënskynlik verhoog vir die honderdjarige oorlog in Frankryk. Diegene in die dorpe van Engeland was egter bevrees dat die derde meningspeiling wat in 1380 aangeneem is, eintlik die sak van John of Gaunt en die regerende party in Westminster was. Die brom het al hoe harder geword totdat dit in opstand gekom het.
In die dorpie Fobbing in Essex het 'n tollenaar aangekom om te sien hoekom niemand hul stembelasting betaal het nie. Hy is op sy oor uitgegooi. Die volgende maand het soldate verskyn om wet en orde af te dwing en hulle is uitgegooi. Die inwoners van Fobbing het by die inwoners van naburige dorpe aangesluit en hulle het 'n beweging begin vorm. By Maidstone bevry hulle 'n radikale priester daar genaamd John Ball, wat deur die aartsbiskop van Canterbury in Maidstone Castle opgesluit was. Ball het die radikale preek gehou wat die slagspreuk van die rewolusie bevat het: 'Terwyl Adam delf en Eva span, wie was dan die heer? " Hulle marsjeer op Canterbury, en nadat hulle die ryk pelgrims van hul rykdom verlig het, kies hulle 'n nuwe aartsbiskop, 'n nederige monnik. Op hierdie punt kom 'n nuwe naam na vore- Wat Tyler. Ons weet nie veel van hom nie, behalwe dat hy die rebelle 'n nuwe doel kon gee en hul saak bymekaar kon hou. Hy en Ball stel voor dat hulle hul saak na die koning neem en die diefbare edeles omseil. En as die koning nie goed luister nie, sal hulle moet doen wat hulle moet. Daarmee draai die boere -weermag om en marsjeer na Londen en laat 'n pad van brandende belastingrekords, arbeidsbelasting en herenhuise agter.
'N Weermag van tussen 5 000 en 10 000 kleinboere het op 12 Junie 1381 op die heuwels van Blackheath kamp opgeslaan binne die torings van Londen. Hulle was oortuig dat hulle geregtigheid aan hul kant het en die koning sou rede sien sodra hy vry was van sy bose raadgewers. . Ongelukkig het hulle die moralistiese hoogte verloor toe hulle die volgende dag Londen toe opgeruk het. Hulle het Southwark binnegeval en die gevangenes in die Marshalsea -gevangenis bevry. Van daar af steek hulle die London Bridge oor en steek John of Gaunt se huis in Savoy Palace in Londen aan die brand. Alles van waarde is vernietig of geplunder. Die koning en sy raadgewers het teruggetrek na die Tower, die sterkste vesting in Londen, en die vernietiging dopgehou. Binnekort was die toring beleër deur die Boereleër. Simon van Sudbury, die aartsbiskop van Canterbury en kanselier was nie so gelukkig nie. Daar is op hom beslag gelê en tereggestel. Een historikus beskryf die toneel:
In die kapel van St John kom die geskreeu van die aartsbiskop, sir Robert Hales, die tesourier, die dokter van John of Gaunt en John Legge wat die meningsbelasting opgestel het. Hulle was almal besig om voor die altaar te bid. Van die kapel afgesleep, by die trappe af en uit die hekke na Tower Hill, waar verraaiers tereggestel is, word hulle die een na die ander onthoof. Hulle koppe sit vas op snoeke en word met triomf oor die stad gedra. "
Vlootgevangenis is geopen en die gevangenes daar is ook bevry. Buitelanders is vermoor met vyf en dertig Vlaamse handelaars is een na die ander op dieselfde blok onthoof. Dit was bedroef.
Die voorstelling uit die 15de eeu van die geestelikes John Ball wat die rebelle aanmoedig, word Wat Tyler in die rooi links voor getoon
Alhoewel Richard slegs 14 was, was hy nie bang om met die rebelle te doen nie. Hy het ingestem om die leiers op Smithfield, 'n oop ruimte binne die stadsmure, te ontmoet. Die vergadering was buitengewoon. Tyler het in die koninklike partytjie na die koning gery en gebuig nadat hy van sy perd afgeklim het. Toe skud hy die koning se hand en noem hom 'broer'. Die koning het hom gevra waarom hulle nie huis toe gaan nie, en Tyler het 'n harde vloek gegee en begin om eise te noem. Die eise was niks anders as revolusionêr nie. Die afskaffing van die diensbaarheid, die likwidasie van die lande van die Kerk en alle mans gelyk behalwe onder die koning en 'n algemene vergifnis vir al die boere. Verrassend genoeg het Richard ingestem en Tyler was verbaas. Miskien bluf Richard, miskien dink Tyler nie dat dit so maklik sou wees nie, maar dit was beslis onverwags. Tyler roep vir 'n bier, sit dit op en klim weer op sy perd. 'N Jong skurk het vir Tyler geskree dat hy 'n dief was, en dit was die aanwysing vir alles om af te breek. Die burgemeester van Londen het probeer om Tyler in hegtenis te neem, en hulle het slae gekry en Tyler het afgegaan. Hy is deur die manne van die koning vermoor uit die oog op die rebelle. Nou wat?
Richard het beheer oorgeneem en 'n vreeslike situasie gered. Hy het reguit na die rebelle gery en gesê: 'U het geen kaptein behalwe ek nie.' Dit het die rebelle se lojaliteit teenoor die kroon gespeel en hul velle gered na die moord op Tyler. Die woorde was egter doelbewus dubbelsinnig. Die rebelle het dit aangeneem as Richard wat hulle kant toe neem, maar dit was uiteindelik die begin van die herstelling van koninklike gesag. Hulle het Richard almal na Londen gevolg en gedink dat hulle hul kwytskelding sou kry, terwyl burgemeester Woolworth dit na Londen terugstuur en troepe bymekaargemaak het om die opstand te beëindig. 'N Week later ontmoet Richard nog 'n groep rebelle in Essex en sy toon was beslis anders. Hy het hulle beledig omdat hulle hulself sou voorgee om gelyk te wees aan die here en vir hulle gesê het: "Julle sal nie in slawerny bly soos voorheen nie, maar onvergelyklik harder."
Binnekort is iemand wat oor so 'n kwytskelding beskik, as 'n verraaier gemerk. In Kent is 1500 boere na die galg gestuur en in Hertfordshire en Essex is 500 doodgemaak. Ten spyte van die nominale oorwinning van die grondeienaars, was die here egter bang. Die pogings om die loonvlakke agteruit te skuif en die meningspeilings te verhoog, het geëindig. Diensknegte het gesterf, en die Boereopstand dui op die uiteensetting van die feodale stelsel.
Richard van Bordeaux was die jongste seun van Edward, prins van Wallis, en Joan, gravin van Kent. Edward, oudste seun van Edward III en erfgenaam van die troon van Engeland, het hom in die vroeë fases van die Honderdjarige Oorlog as militêre bevelvoerder onderskei, veral in die Slag van Poitiers in 1356. Na verdere militêre avonture het egter hy het dysenterie in Spanje opgedoen in 1370. Hy het nooit heeltemal herstel nie en moes die volgende jaar na Engeland terugkeer. 
Richard is op 6 Januarie 1367 in die aartsbiskopspaleis van Bordeaux, in die Engelse prinsdom Aquitaine, gebore. Volgens hedendaagse bronne was drie konings, "die koning van Kastilië, die koning van Navarra en die koning van Portugal", teenwoordig in sy geboorte.  Hierdie staaltjie, en die feit dat sy geboorte op die fees van Epifanie plaasgevind het, is later gebruik in die godsdienstige beelde van die Wilton Diptych, waar Richard een van drie konings is wat hulde bring aan die Maagd en die Kind.  Sy ouer broer, Edward van Angoulême, sterf naby sy sesde verjaardag in 1371.  Die Prins van Wallis het uiteindelik in Junie 1376 beswyk aan sy lang siekte. Die gemeentes in die Engelse parlement het werklik gevrees dat Richard se oom, John Gaunt, sou die troon verower. [a] Om hierdie rede is Richard vinnig belê in die prinsdom van Wallis en sy pa se ander titels. 
Op 21 Junie die volgende jaar sterf Richard se oupa, koning Edward III, wat 'n paar jaar verswak en vervalle was, na 'n regering van 50 jaar. Dit het daartoe gelei dat die 10-jarige Richard op die troon was. Hy is op 16 Julie 1377 in die Westminster Abbey gekroon.  Weer het die vrees vir John of Gaunt se ambisies politieke besluite beïnvloed, en 'n regentskap onder leiding van die ooms van die koning is vermy.  In plaas daarvan sou die koning nominaal koningskap uitoefen met behulp van 'n reeks "voortdurende rade", waaruit Gaunt uitgesluit is.  Gaunt, saam met sy jonger broer Thomas van Woodstock, graaf van Buckingham, het steeds 'n groot informele invloed op die regering gehad, maar die raadslede en vriende van die koning, veral Sir Simon de Burley en Robert de Vere, 9de graaf van Oxford , kry toenemend beheer oor koninklike aangeleenthede. In 'n kwessie van drie jaar verdien hierdie raadslede die wantroue van die Commons tot die punt dat die rade in 1380 gestaak word. bestee aan onsuksesvolle militêre ekspedisies op die vasteland.  Teen 1381 was daar 'n diep wrok teen die regerende klasse in die laer vlakke van die Engelse samelewing. 
Terwyl die peilingsbelasting van 1381 die vonk van die Boereopstand was, was die wortel van die konflik die spanning tussen kleinboere en grondeienaars wat veroorsaak is deur die ekonomiese en demografiese gevolge van die Swart Dood en die daaropvolgende uitbrake van die pes.  Die rebellie het einde Mei in Kent en Essex begin, en op 12 Junie het groepe kleinboere bymekaargekom by Blackheath naby Londen onder die leiers Wat Tyler, John Ball en Jack Straw. Johannes van Gaunt se Savoye -paleis is afgebrand. Die aartsbiskop van Canterbury, Simon Sudbury, wat ook Lord Chancellor was, en Lord High Treasurer Robert Hales is albei vermoor deur die rebelle,  wat die volledige afskaffing van die diensbaarheid geëis het.  Die koning, beskut in die Tower of London saam met sy raadslede, was dit eens dat die Kroon nie die magte het om die rebelle te versprei nie en dat die enigste haalbare opsie was om te onderhandel. 
Dit is onduidelik hoeveel Richard, wat nog net veertien jaar oud was, by hierdie beraadslagings betrokke was, hoewel historici beweer het dat hy onder die voorstanders van onderhandelinge was.  Die koning het op 13 Junie by die Teems getrek, maar die groot aantal mense wat by Greenwich se oewers saamgedrom het, het dit vir hom onmoontlik gemaak om te land en het hom gedwing om na die toring terug te keer.  Die volgende dag, Vrydag, 14 Junie, vertrek hy te perd en ontmoet die rebelle by Mile End.  Hy het ingestem tot die eise van die rebelle, maar hierdie stap het hulle net aangemoedig om voort te gaan met plundery en moord.  Richard ontmoet Wat Tyler die volgende dag weer op Smithfield en herhaal dat daar aan die eise voldoen sal word, maar die rebelleleier was nie oortuig van die opregtheid van die koning nie. Die manne van die koning het herstel, 'n onderonsie het ontstaan, en William Walworth, die burgemeester van Londen, het Tyler van sy perd afgetrek en hom doodgemaak.  Die situasie het gespanne geraak toe die rebelle besef wat gebeur het, maar die koning het met kalm besluit opgetree en gesê: "Ek is u kaptein, volg my!", Het hy die skare van die toneel af weggelei. [b] Walworth het intussen 'n mag bymekaargemaak om die boereleër te omsingel, maar die koning het genade verleen en die rebelle toegelaat om te verdwyn en na hul huise terug te keer. 
Die koning herroep spoedig die handves van vryheid en kwytskelding wat hy toegestaan ​​het, en namate steurnisse in ander dele van die land voortduur, het hy persoonlik na Essex gegaan om die opstand te onderdruk. Op 28 Junie op Billericay het hy die laaste rebelle in 'n klein skermutseling verslaan en die Boere -opstand effektief beëindig.  Ten spyte van sy jong ouderdom, het Richard groot moed en vasberadenheid getoon in die hantering van die opstand. Dit is egter waarskynlik dat die gebeure die gevare van ongehoorsaamheid en dreigemente van die koninklike gesag op hom beïndruk het en gehelp het om die absolutistiese gesindheid teenoor koningskap te vorm wat later noodlottig sou wees vir sy bewind. 
Dit is eers met die Peasants 'Revolt dat Richard duidelik in die annale begin verskyn.  Een van sy eerste belangrike dade na die opstand was om op 20 Januarie 1382 met Anne van Bohemen, dogter van Karel IV, die Heilige Romeinse keiser, te trou.  Dit het diplomatieke betekenis gehad in die verdeling van Europa wat veroorsaak is deur die Westerse skeuring. , Bohemen en die Heilige Romeinse Ryk is in die voortgesette honderdjarige oorlog as moontlike bondgenote teen Frankryk beskou. [c] Tog was die huwelik nie gewild in Engeland nie. Ondanks groot bedrae geld wat aan die Ryk toegeken is, het die politieke alliansie nooit militêre oorwinnings tot gevolg gehad nie.  Verder was die huwelik kinderloos. Anne sterf in 1394 aan pes, baie getreur deur haar man. 
Michael de la Pole was 'n belangrike rol in die huweliksonderhandelinge.  Hy het die koning se vertroue en het geleidelik meer by die hof en die regering betrokke geraak namate Richard mondig geword het.  De la Pole kom uit 'n opkomende handelaarsfamilie.  Toe Richard hom in 1383 tot kanselier maak en hom twee jaar later graaf van Suffolk maak, het dit die meer gevestigde adel teëgestaan.  'n Ander lid van die nabye kring rondom die koning was Robert de Vere, graaf van Oxford, wat in hierdie tydperk as die gunsteling van die koning voorgekom het.  Richard se hegte vriendskap met de Vere was ook onaangenaam vir die politieke establishment. Hierdie misnoeë word vererger deur die verhoging van die graaf tot die nuwe titel van hertog van Ierland in 1386.  Die kroniekskrywer Thomas Walsingham suggereer dat die verhouding tussen die koning en de Vere homoseksueel was as gevolg van 'n wrok wat Walsingham teenoor die koning gehad het. . 
Spanning het tot 'n punt gekom oor die benadering tot die oorlog in Frankryk. Terwyl die hofparty onderhandelinge verkies, het Gaunt en Buckingham 'n grootskaalse veldtog aangemoedig om Engelse besittings te beskerm.  In plaas daarvan is 'n sogenaamde kruistog onder leiding van Henry le Despenser, biskop van Norwich, gestuur, wat klaaglik misluk het.  Met hierdie terugslag op die vasteland, richter Richard eerder sy aandag op die bondgenoot van Frankryk, die Koninkryk van Skotland. In 1385 het die koning self 'n strafekspedisie na die noorde gelei,  maar die poging het tot niet geword, en die weermag moes terugkeer sonder om ooit die Skotte in die geveg te betrek.  Intussen het slegs 'n opstand in Gent 'n Franse inval in die suide van Engeland verhinder. Die verhouding tussen Richard en sy oom John van Gaunt versleg verder met militêre mislukking, en Gaunt verlaat Engeland om sy aanspraak op die troon van Kastilië in 1386 na te streef te midde van gerugte van 'n komplot teen sy persoon.  Met Gaunt weg, het die nie -amptelike leierskap van die groeiende onenigheid teen die koning en sy hoffroue oorgegaan na Buckingham - wat nou hertog van Gloucester geskep is - en Richard Fitzalan, 4de graaf van Arundel. 
Die dreigement van 'n Franse inval het nie bedaar nie, maar sterker geword in 1386.  By die parlement van Oktober daardie jaar het Michael de la Pole - in sy hoedanigheid van kanselier - belasting van 'n ongekende vlak versoek vir die verdediging van die ryk.  In plaas daarvan om in te stem, het die parlement gereageer deur te weier om enige versoek te oorweeg totdat die kanselier verwyder is.  Die parlement (later bekend as die Wonderful Parliament) werk vermoedelik met die steun van Gloucester en Arundel.   Die koning het beroemd geantwoord dat hy op versoek van die parlement nie soveel as 'n skrap uit sy kombuis sou ontslaan nie.  Slegs toe Richard met neerslag bedreig word, word Richard gedwing om toe te gee en de la Pole te laat gaan.  'n Kommissie is ingestel om die koninklike finansies vir 'n jaar te hersien en te beheer. 
Richard was diep ontsteld oor hierdie belediging van sy koninklike prerogatief, en het van Februarie tot November 1387 'n "gyration" (toer) deur die land gemaak om steun vir sy saak te bekom.  Deur de Vere as regter van Chester te installeer, begin hy met die oprigting van 'n lojale militêre magsbasis in Cheshire.  Hy het ook 'n wettige uitspraak van hoofregter Robert Tresilian verkry dat die optrede van die parlement onwettig en redelik was. 
Met sy terugkeer na Londen word die koning gekonfronteer deur Gloucester, Arundel en Thomas de Beauchamp, 12de graaf van Warwick, wat 'n beroep op verraad teen de la Pole, de Vere, Tresilian en twee ander lojaliste aangeteken het: die burgemeester van Londen, Nicholas Brembre, en Alexander Neville, die aartsbiskop van York.  Richard het die onderhandelinge gestaak om tyd te wen, want hy het verwag dat de Vere met militêre versterkings uit Cheshire sou kom.  Die drie maats het toe kragte saamgesnoer met Gaunt se seun Henry Bolingbroke, graaf van Derby, en Thomas de Mowbray, graaf van Nottingham - die groep wat in die geskiedenis bekend was as die Lord Appellant. Op 20 Desember 1387 onderskep hulle de Vere by Radcot -brug, waarheen hy en sy magte gelei is en hy verplig was om uit die land te vlug. 
Richard het nou geen ander keuse gehad as om aan die eise van die appellante te voldoen nie, Brembre en Tresilian is veroordeel en tereggestel, terwyl de Vere en de la Pole - wat nou ook die land verlaat het  - ter dood veroordeel is by absentia by die genadelose parlement in Februarie 1388.  Die verrigtinge het verder gegaan, en 'n aantal Richard se kamarridders is ook onder hierdie Burley tereggestel.  Die appellante het nou heeltemal daarin geslaag om die gunstelingkring om die koning te verbreek. 
Richard het geleidelik in die maande na die beraadslagings van die genadelose parlement die koninklike gesag herstel. Die aggressiewe buitelandse beleid van die Lord Appellant het misluk toe hul pogings om 'n wye, anti-Franse koalisie te bou tot niet was, en die noorde van Engeland die slagoffer geword het van 'n Skotse inval.  Richard was nou meer as een-en-twintig jaar oud en kon met selfvertroue die reg opgee om in sy eie naam te regeer.  Verder keer John van Gaunt terug in 1389 na Engeland en maak sy geskille met die koning besleg, waarna die ou staatsman 'n matige invloed op die Engelse politiek was.  Richard het op 3 Mei 1389 die volle beheer van die regering oorgeneem en beweer dat die probleme van die afgelope jare slegs te wyte was aan slegte raadslede. Hy het 'n buitelandse beleid uiteengesit wat die optrede van die appellante omgekeer het deur vrede en versoening met Frankryk te soek, en beloof om die belasting op die mense aansienlik te verminder.  Richard het die volgende agt jaar vreedsaam regeer nadat hy met sy voormalige teëstanders versoen was.  Tog sou latere gebeure toon dat hy nie die verontwaardigings wat hy waargeneem het, vergeet het nie.  ​​In die besonder was die teregstelling van sy voormalige onderwyser Sir Simon de Burley 'n belediging wat nie maklik vergeet kon word nie. 
Met nasionale stabiliteit verseker Richard 'n permanente vrede met Frankryk. 'N Voorstel wat in 1393 voorgelê is, sou die gebied van Aquitaine wat die Engelse kroon besit, aansienlik uitgebrei het. Die plan misluk egter omdat dit 'n vereiste bevat dat die Engelse koning hulde sou bring aan die koning van Frankryk - 'n toestand wat vir die Engelse publiek onaanvaarbaar was.  In plaas daarvan is in 1396 ooreengekom op 'n wapenstilstand wat 28 jaar sou duur.  As deel van die wapenstilstand het Richard ingestem om met Isabella, dogter van Karel VI van Frankryk, te trou toe sy volwassen word. Daar was 'n paar twyfel oor die verloofing, veral omdat die prinses toe maar ses jaar oud was en dus vir baie jare nie 'n troonopvolger van Engeland sou kon produseer nie. 
Hoewel Richard vrede met Frankryk gesoek het, het hy 'n ander benadering tot die situasie in Ierland geneem. Die Engelse heerskappy in Ierland loop die gevaar om deur die Gaeliese Ierse koninkryke oorval te word, en die Anglo-Ierse here pleit dat die koning moet ingryp.  In die herfs van 1394 vertrek Richard na Ierland, waar hy tot Mei 1395 bly. Sy leër van meer as 8 000 man was die grootste mag wat tydens die laat Middeleeue na die eiland gebring is.  Die inval was 'n sukses, en 'n aantal Ierse hoofmanne het hulle aan die Engelse heerskappy onderwerp.  Dit was een van die suksesvolste prestasies van Richard se bewind en het sy steun tuis versterk, hoewel die konsolidasie van die Engelse posisie in Ierland van korte duur was. 
Die tydperk waarna historici die 'tirannie' van Richard II noem, begin teen die einde van die 1390's.  Die koning het Gloucester, Arundel en Warwick in Julie 1397 laat arresteer. Die tydsberekening van hierdie arrestasies en die motivering van Richard is nie heeltemal duidelik nie. Alhoewel een kroniek suggereer dat 'n komplot teen die koning beplan word, is daar geen bewyse dat dit die geval was nie.  Dit is meer waarskynlik dat Richard eenvoudig sterk genoeg gevoel het om veilig teen hierdie drie mans terug te gaan vir hul rol in die gebeurtenisse van 1386–88 en dit uit te skakel as bedreigings vir sy mag.  Arundel was die eerste van die drie wat in die parlement van September 1397 tereggestel is. Na 'n hewige rusie met die koning is hy veroordeel en tereggestel.  Gloucester word deur die graaf van Nottingham in Calais gevange gehou terwyl hy wag op sy verhoor. Toe die tyd vir die verhoor nader kom, bring Nottingham nuus dat Gloucester dood is. Daar word vermoed dat die koning hom beveel het om doodgemaak te word om die skande te vermy om 'n prins van die bloed tereg te stel.  Warwick is ook ter dood veroordeel, maar sy lewe is gespaar en sy vonnis tot lewenslange gevangenisstraf verminder. Arundel se broer Thomas Arundel, die aartsbiskop van Canterbury, is lewenslank verban.  Richard het daarna sy vervolging van teëstanders na die plekke geneem. Terwyl hy vir homself werwe in verskillende provinsies werf, vervolg hy plaaslike mans wat lojaal was aan die appellante. Die boetes wat op hierdie mans gehef is, het groot inkomste vir die kroon opgelewer, hoewel hedendaagse kroniekskrywers vrae stel oor die wettigheid van die verrigtinge. 
Hierdie optrede is hoofsaaklik moontlik gemaak deur die samespanning van Johannes van Gaunt, maar met die steun van 'n groot groep ander magnate, van wie baie beloon is met nuwe titels, waarna hulle minagtend verwys as Richard se "duketti".  Dit sluit in die voormalige appellante Henry Bolingbroke, graaf van Derby, wat hertog van Hereford gemaak is, en Thomas de Mowbray, graaf van Nottingham, wat hertog van Norfolk geskep is. Onder hulle was ook John en Thomas Holland, die halfbroer en neef van die koning, wat bevorder is van grawe van Huntingdon en Kent tot hertoge van Exeter en Surrey, onderskeidelik die koning se neef Edward van Norwich, graaf van Rutland, wat Gloucester se Franse titel as Hertog van Aumale Gaunt se seun John Beaufort, 1ste graaf van Somerset, wat as markies van Somerset en markies van Dorset John Montacute, 3de graaf van Salisbury en lord Thomas le Despenser, wat graaf van Gloucester geword het, gemaak is. [e] Met die verbeurde grond van die veroordeelde appellante, kon die koning hierdie manne beloon met lande wat geskik was vir hul nuwe geledere. 
'N Bedreiging vir die gesag van Richard bestaan ​​egter nog steeds in die vorm van die House of Lancaster, verteenwoordig deur John van Gaunt en sy seun Henry Bolingbroke, hertog van Hereford. Die House of Lancaster het nie net groter rykdom as enige ander gesin in Engeland nie, hulle was van koninklike afkoms en as sodanig waarskynlik kandidate om die kinderlose Richard op te volg.  Onenigheid het in die binnekringe van die hof uitgebreek in Desember 1397, toe Bolingbroke  en Mowbray in 'n rusie gewikkel geraak het. Volgens Bolingbroke het Mowbray beweer dat die twee, as voormalige leraar, die volgende aan die beurt was vir koninklike vergelding. Mowbray het hierdie aanklagte ten sterkste ontken, aangesien so 'n eis verraad sou beloop het.  'n Parlementêre komitee het besluit dat die twee die saak in 'n geveg moet besleg, maar op die laaste oomblik verban Richard die twee hertogte: Mowbray for life, Bolingbroke vir tien jaar.  Op 3 Februarie 1399 sterf Johannes van Gaunt. In plaas daarvan om Bolingbroke toe te laat om sukses te behaal, het Richard die termyn van sy ballingskap lewenslank verleng en sy eiendom onteien.  Die koning het veilig gevoel by Bolingbroke, wat in Parys woon, aangesien die Franse min belang gehad het in enige uitdaging aan Richard en sy vredesbeleid.  Richard het die land in Mei verlaat vir nog 'n ekspedisie in Ierland. 
In 1398 ontbied Richard die Parlement van Shrewsbury, wat alle handelinge van die genadelose parlement ongeldig verklaar het en aangekondig het dat daar geen wettige beperking op die koning gestel kan word nie. Dit delegeer alle parlementêre mag aan 'n komitee van twaalf heren en ses gewone mense wat uit die vriende van die koning gekies is, wat Richard 'n absolute heerser maak wat onbeperk is deur die noodsaaklikheid om weer 'n parlement te vergader. 
In die laaste jare van Richard se bewind, en veral in die maande na die onderdrukking van die appellante in 1397, het die koning 'n virtuele monopolie op mag in die land geniet, 'n relatief ongewone situasie in die Middeleeuse Engeland.  In hierdie tydperk is 'n spesifieke hofkultuur toegelaat, wat sterk verskil het van dié van vroeër tye. 'N Nuwe aanspreekvorm het ontstaan ​​waar die koning voorheen bloot as' hoogheid ', nou' koninklike majesteit 'of' hoë majesteit 'gebruik is. Daar word gesê dat Richard op plegtige feeste ure lank sonder om te praat op sy troon in die koninklike saal sou sit, en dat iemand op wie sy oë val, sy knieë voor die koning moet buig.  Die inspirasie vir hierdie nuwe weelderigheid en klem op waardigheid kom van die howe op die vasteland, nie net die Franse en Boheemse howe wat die huise van Richard se twee vroue was nie, maar ook die hof wat sy pa gehandhaaf het terwyl hy in die woonplek was Aquitaine. 
Richard se benadering tot koningskap was gewortel in sy sterk geloof in die koninklike prerogatief, waarvan die inspirasie gevind kan word in sy vroeë jeug, toe sy gesag eers uitgedaag is deur die Boere -opstand en daarna deur die Here se appellant.  Richard verwerp die benadering wat sy oupa Edward III tot die adel geneem het. Edward se hof was 'n krygshof, gebaseer op die onderlinge afhanklikheid tussen die koning en sy mees betroubare edeles as militêre kapteins.  Volgens Richard het dit 'n gevaarlike hoeveelheid mag in die hande van die baronage gelê. Om afhanklikheid van die adel vir militêre werwing te vermy, het hy 'n vredesbeleid teenoor Frankryk gevolg.  Terselfdertyd ontwikkel hy sy eie privaat militêre gevolg, groter as dié van enige Engelse koning voor hom, en gee hulle 'n lewendige kenteken met sy White Hart.  Hy was toe vry om 'n hoflike atmosfeer te ontwikkel waarin die koning 'n veraf, vereerde figuur was, en kuns en kultuur, eerder as oorlogvoering, in die middelpunt was. 
As deel van Richard se program om sy gesag te bevestig, het hy ook probeer om die koninklike beeld te kweek. Anders as enige ander Engelse koning voor hom, het hy homself uitgebeeld in paneelskilderye van verhoogde majesteit,  waarvan twee oorleef het: 'n portret van meer as 'n lewensgrootte Westminster Abbey (ongeveer 1390) en die Wilton Diptych (1394–99) , 'n draagbare werk wat waarskynlik bedoel was om Richard op sy Ierse veldtog te vergesel.  Dit is een van die min oorlewende Engelse voorbeelde van die hoflike Internasionale Gotiese skilderstyl wat ontwikkel is in die howe van die vasteland, veral Praag en Parys.  Richard se uitgawes aan juweliersware, ryk tekstiele en metaalwerk was baie hoër as op skilderye, maar net soos met sy verligte manuskripte, is daar byna geen werke wat met hom verbind kan word nie, behalwe 'n kroon, 'een van die beste prestasies' van die Gotiese goudsmid ", wat waarskynlik aan sy vrou Anne behoort het. 
Onder die grootste projekte van Richard op die gebied van argitektuur was Westminster Hall, wat tydens sy bewind uitgebrei herbou is,  moontlik aangespoor deur die voltooiing van die pragtige saal van John of Gaunt in Kenilworth Castle in 1391. Vyftien koningsbeelde in lewensgrootte is in nisse op die mure geplaas, en die hamerbalkdak deur die koninklike timmerman Hugh Herland, "die grootste skepping van die middeleeuse houtargitektuur", het die oorspronklike drie Romaanse paadjies laat vervang deur 'n enkele groot oop ruimte, met 'n daai aan die einde vir Richard om in 'n eensame toestand te sit.  Die heropbou is deur Henry III in 1245 begin, maar teen Richard se tyd was dit meer as 'n eeu lank stil. 
Die hof se beskerming van letterkunde is veral belangrik, want dit was die tydperk waarin die Engelse taal as literêre taal gestalte gekry het.  Daar is min bewyse dat Richard regstreeks verband hou met die beskerming van poësie, maar dit was tog binne sy hof dat hierdie kultuur toegelaat word om te floreer.  Die grootste digter van die tyd, Geoffrey Chaucer, het die koning gedien as diplomaat, 'n doeane-amptenaar en 'n klerk van The King's Works terwyl hy van sy bekendste werk vervaardig het.   Chaucer was ook in diens van Johannes van Gaunt en het geskryf Die boek van die hertogin as 'n lofrede vir Gaunt se vrou Blanche.  Chaucer se kollega en vriend John Gower het syne geskryf Confessio Amantis op direkte opdrag van Richard, hoewel hy later ontevrede met die koning geword het. 
In Junie 1399 verkry Louis I, hertog van Orléans, beheer oor die hof van die kranksinnige Karel VI van Frankryk. Die beleid van toenadering met die Engelse kroon pas nie by Louis se politieke ambisies nie, en daarom het hy dit geskik gevind om Henry Bolingbroke toe te laat om na Engeland te vertrek.  Met 'n klein groepie volgelinge het Bolingbroke teen einde Junie 1399 in Ravenspur in Yorkshire geland.  Manne van regoor die land het vinnig om hom saamgedrom. In 'n ontmoeting met Henry Percy, eerste graaf van Northumberland, wat sy eie twyfel oor die koning gehad het, het Bolingbroke daarop aangedring dat sy enigste doel was om sy eie erfenis terug te kry. Percy neem hom op sy woord en wou nie inmeng nie.  Die koning het die meeste van sy huishoudelike ridders en die getroue lede van sy adel na Ierland geneem, sodat Bolingbroke min weerstand ondervind het toe hy suid beweeg. Bewaarder van die koninkryk Edmund, hertog van York, het weinig ander keuse gehad as om met Bolingbroke saam te werk.  Intussen is Richard vertraag met sy terugkeer uit Ierland en het hy eers op 24 Julie in Wallis geland.  Hy het na Conwy gegaan, waar hy op 12 Augustus met die graaf van Northumberland vergader het vir onderhandelinge.  Op 19 Augustus het Richard oorgegee aan Henry Bolingbroke by Flint Castle, met die belofte om te abdikeer as sy lewe gespaar word.  Beide mans keer toe terug na Londen, terwyl die verontwaardigde koning heeltemal agter Henry ry. By aankoms is hy op 1 September in die Tower of London opgesluit. 
Henry was nou heeltemal vasbeslote om die troon op te neem, maar 'n rede vir hierdie optrede was 'n dilemma.  Daar word aangevoer dat Richard hom deur sy tirannie en wanbestuur onwaardig gemaak het om koning te wees.  Henry was egter nie die volgende op die troon nie, die vermeende erfgenaam was Edmund Mortimer, 5de graaf van Maart, agterkleinseun van Edward III se tweede oorlewende seun, Lionel, hertog van Clarence. Bolingbroke se pa, John of Gaunt, was Edward se derde seun wat tot volwassenheid oorleef het.  Die probleem is opgelos deur Henry se afkoms direk te beklemtoon manlik lyn, terwyl March se afkoms deur sy ouma, Philippa van Clarence, was. [f]
Volgens die amptelike verslag, gelees deur die aartsbiskop van Canterbury tydens 'n vergadering van here en gemeentelede in Westminster Hall op Dinsdag 30 September, het Richard sy kroon gewillig prysgegee en sy afsetting bekragtig as 'n rede vir sy eie onwaardigheid as 'n monarg. Aan die ander kant, die Traison et Mort Chronicle stel anders voor. Dit beskryf 'n ontmoeting tussen Richard en Henry wat een dag voor die parlementsitting plaasgevind het. Die koning het toegegee aan blinde woede, beveel dat hy uit die toring vrygelaat moet word, sy neef 'n verraaier genoem word, eis dat hy sy vrou moet sien en wraak sweer om sy enjinkap neer te gooi, terwyl Henry weier om iets te doen sonder goedkeuring van die parlement.  Toe die parlement vergader het om die lot van Richard te bespreek, het John Trevor, biskop van St Asaph, drie en dertig artikels van afsetting gelees wat eenparig aanvaar is deur here en algemene mense. Op 1 Oktober 1399 is Richard II formeel afgesit. Op 13 Oktober, die feesdag van Edward die Belyder, word Henry Bolingbroke tot koning gekroon. 
Henry het ingestem om Richard te laat lewe ná sy abdikasie. Dit het alles verander toe onthul word dat die grawe van Huntingdon, Kent, en Salisbury en Lord Despenser, en moontlik ook die graaf van Rutland - almal nou gedemoveer uit die geledere wat hulle deur Richard gegee is - van plan was om die nuwe koning en herstel Richard in die Epiphany Rising.  Alhoewel dit afgeweer is, het die plot die gevaar beklemtoon om Richard toe te laat om te lewe. Daar word vermoed dat hy op of omstreeks 14 Februarie 1400 in gevangenskap in die Pontefract -kasteel honger gesterf het, alhoewel daar 'n vraag is oor die datum en manier van sy dood.  Sy lyk is suid van Pontefract geneem en op 17 Februarie in die St Paul's Cathedral vertoon voordat hy op 6 Maart in King's Langley Priory begrawe is.
Gerugte dat Richard nog geleef het, het volgehou, maar nooit in Engeland  in Skotland baie geloof verkry nie, maar 'n man wat as Richard geïdentifiseer is, kom in die hande van Regent Albany, wat in Stirling Castle was, en dien as die denkbeeldige - en miskien terughoudend -boegbeeld van verskillende intriges teen Lancastrian en Lollard in Engeland. Die regering van Henry IV het hom as 'n bedrieër afgemaak, en verskeie bronne aan weerskante van die grens dui daarop dat die man 'n geestesongesteldheid gehad het, waarvan een hom ook as 'n 'bedelaar' beskryf het teen sy dood in 1419, maar hy is begrawe as 'n koning in die plaaslike Dominikaanse pastorie in Stirling. Intussen, in 1413, het Henry V - in 'n poging om beide vir sy pa se moord te versoen en die gerugte van Richard se voortbestaan ​​te stil - besluit om die lyk by King's Langley te laat verskuif na die laaste rusplek in Westminster Abbey. Hier het Richard self 'n uitgebreide graf voorberei, waar die oorblyfsels van sy vrou Anne reeds begrawe was. 
Hedendaagse skrywers, selfs diegene wat minder simpatiek teenoor die koning was, was dit eens dat Richard 'n 'mooiste koning' was, maar met 'n 'wit, afgeronde en vroulike gesig', wat impliseer dat hy manloos was.  Hy was atleties en lank toe sy graf in 1871 oopgemaak is, was hy 1,82 m hoog.  Hy was ook intelligent en goed gelees, en as hy opgewonde was, het hy die neiging gehad om te stamel.  Terwyl die portret van Westminster Abbey waarskynlik 'n goeie ooreenkoms met die koning toon, beeld die Wilton Diptych hom uit as aansienlik jonger as destyds, maar dit moet aanvaar word dat hy op hierdie stadium 'n baard gehad het.  Godsdienstig was hy ortodoks, en veral teen die einde van sy bewind het hy 'n sterk teenstander geword van die Lollard -kettery.  Hy was veral toegewyd aan die kultus van Edward die Belyder, en omstreeks 1395 het hy sy eie wapen met die mitiese wapens van die Belyder laat spal.  Alhoewel Richard nie 'n vegterskoning was soos sy oupa nie, geniet Richard tog toernooie sowel as jag. 
Die gewilde siening van Richard is meer as enigiets beïnvloed deur Shakespeare se toneelstuk oor die koning, Richard II. Shakespeare's Richard was 'n wrede, wraaksugtige en onverantwoordelike koning, wat eers ná sy val uit die mag 'n skyn van grootheid bereik het.  Shakespeare het egter 'n fiksie -werk geskryf en het baie vryhede geneem en groot weglatings gemaak, en sy spel gebaseer op werke van skrywers soos Edward Hall en Samuel Daniel, wat op hul beurt hul geskrifte gebaseer het op hedendaagse kroniekskrywers soos Thomas Walsingham.  Hall en Daniel was deel van die Tudor -geskiedskrywing, wat vir Richard baie onsimpatiek was.  Die Tudor-ortodoksie, versterk deur Shakespeare, het 'n kontinuïteit in burgerlike onenigheid gesien wat begin het met Richard se wanprestasie wat eers geëindig het toe Henry VII in 1485 toegetree het. die rose was so laat in die 19de eeu algemeen, maar word in die 20ste uitgedaag.  Sommige onlangse historici verkies om die Wars of the Roses in isolasie van die bewind van Richard II te bekyk. 
Richard se geestestoestand was 'n belangrike kwessie van historiese debat sedert die eerste akademiese historici die onderwerp in die 19de eeu begin behandel het. Biskop Stubbs was een van die eerste moderne historici wat Richard II as koning en persoon behandel het. Stubbs het aangevoer dat Richard se verstand teen die einde van sy bewind 'heeltemal sy balans verloor'.  Historikus Anthony Steel, wat 'n volskaalse biografie van die koning in 1941 geskryf het, het 'n psigiatriese benadering tot die kwessie aangeneem en tot die gevolgtrekking gekom dat Richard skisofrenie gehad het.  Dit is uitgedaag deur V. H. Galbraith, wat aangevoer het dat daar geen historiese basis vir so 'n diagnose was nie,  'n lyn wat ook gevolg is deur latere historici van die tydperk, soos Anthony Goodman en Anthony Tuck.  Nigel Saul, wat die mees onlangse akademiese biografie oor Richard II geskryf het, gee toe dat - alhoewel daar geen grond is om aan te neem dat die koning 'n geestesongesteldheid het nie - hy duidelike tekens van 'n narsistiese persoonlikheid getoon het, en teen die einde van sy heers "Richard se greep op die werklikheid word al hoe swakker". 
Een van die belangrikste historiografiese vrae rondom Richard het betrekking op sy politieke agenda en die redes vir die mislukking daarvan. Daar word vermoed dat sy koningskap elemente van die vroeë moderne absolute monargie bevat, soos geïllustreer deur die Tudor -dinastie.  Meer onlangs is Richard se konsep van koningskap deur sommige beskou as nie so anders as die van sy antecedente nie, en dat dit presies was om binne die raamwerk van die tradisionele monargie te bly, net soos hy.   Tog was sy optrede te ekstreem en te skielik. Vir die eerste keer was die afwesigheid van oorlog bedoel om die belastinglas te verminder, en dit het Richard se gewildheid by die Commons in die parlement gehelp. Hierdie belofte is egter nooit nagekom nie, aangesien die koste van die koninklike gevolg, die weelde van die hof en Richard se weelderige beskerming van sy gunstelinge bewys is net so duur soos die oorlog was, sonder om groot voordele te bied.  Wat sy beleid van militêre behoud betref, is dit later nageboots deur Edward IV en Henry VII, maar Richard II se eksklusiewe afhanklikheid van die graafskap Cheshire het sy steun uit die res van die land benadeel.  Soos Simon Walker tot die gevolgtrekking kom: "Wat hy gesoek het, was in hedendaagse terme, nie ongeregverdig of onbereikbaar nie, dit was die manier van soek wat hom verraai het." 
a. ^ John van Gaunt se broer, Edmund van Langley, was slegs 'n jaar jonger, maar daar word beweer dat hierdie prins 'beperk is', en dat hy minder aan die regering deelgeneem het as Gaunt. 
b. ^ Daar word bespiegel dat die hele voorval rondom die moord op Wat Tyler in werklikheid vooraf deur die raad beplan is om die opstand te beëindig.  
c. ^ Terwyl Engeland en die Ryk pous Urbanus VI in Rome ondersteun het, het die Franse hom geskaar vir die Avignon -pousdom van Clemens VII. 
d. ^ Hierdie 'appèl' - wat sy naam aan die Lords Appellant sou gee - was nie 'n beroep in die moderne sin van 'n aansoek by 'n hoër gesag nie. In die middeleeuse gemenereg was die appèl strafregtelik, dikwels een van verraad.  
e. ^ Beaufort was die oudste van John of Gaunt se kinders met Katherine Swynford buite -egtelike kinders wat Richard in 1390 wettige status gegee het. Hy is tot op hierdie stadium 'n relatief nuwe titel in Marquess of Dorset. Rutland, erfgenaam van die hertog van York, is hertog van Aumale geskep. Montacute het sy oom vroeër dieselfde jaar as graaf van Salisbury opgevolg. Despenser, die agterkleinseun van Hugh Despenser die jongere, Edward II se gunsteling wat in 1326 tereggestel is weens verraad, kry die verbeurde graafskap van Gloucester. 
f. ^ Alhoewel dit 'n gevestigde tradisie geword het dat erdebome in die manlike lyn sou daal, was daar nie so 'n tradisie vir koninklike opvolging in Engeland nie. Die voorrang kan inderdaad gesien word om die Engelse aanspraak op die Franse troon ongeldig te maak, gebaseer op opvolging deur die vroulike lyn waaroor die honderdjarige oorlog gevoer is. 
Jean Froissart kom van Valenciennes in die graafskap Hainaut, geleë in die westelike punt van die Heilige Romeinse Ryk, grens aan Frankryk (dit is sedert 1678 deel van Frankryk). Dit lyk asof hy afkomstig is van wat ons vandag 'n middelklas-agtergrond sou noem, maar het 'n groot deel van sy volwasse lewe in howe deurgebring en die wêreldbeskouing aangeneem van die laat-Middeleeuse feodale aristokrasie, wat aanvanklik sy leserspubliek verteenwoordig het. Dit lyk asof hy sy bestaan ​​as skrywer verdien het, en was in sy tyd 'n opvallende Franse digter. Ten minste aan die einde van sy lewe het hy heilige bevele geneem en 'n winsgewende voordeel ontvang.
Hy skryf eers 'n berymende kroniek vir die Engelse koningin Philippa van Hainault, wat hy haar in 1361 of 1362 aanbied.  Die teks van hierdie vroegste historiese werk, wat Froissart self genoem het in die proloog van sy Kroniekeword gewoonlik as heeltemal verlore beskou, maar sommige geleerdes het aangevoer dat 'n 14de-eeuse manuskrip met 'n rymende kroniek, waarvan fragmente nou in biblioteke in Parys en Berlyn bewaar word, geïdentifiseer kan word as hierdie sogenaamde 'verlore kroniek' '. 
Sommige van die belangrike gebeurtenisse wat in aangeteken is Froissart's Chronicles:
afgesit en toetreding van Edward III (1327)
Teregstelling van Hugh die jonger Despenser (1326) se veldtog in Skotland (1327) se huwelik met Philippa van Hainault (1328) se feodale hulde aan Philip VI van Valois (1331) se soeke na bondgenote in die Lae Lande teen Philip VI van Valois
Die Thiérache -veldtog (1339) (1340)
Die beleg van Tournai (1340)
Die Bretonse opvolgingsoorlog (1340-1364)
Die veldtog van Earl of Derby in Gascogne (1344-1345) (1346)
Die beleg van Calais (1346-1347) (1346) (1350) lei 'n handelsopstand in Parys (1358)
Die Jacquerie (1358)
Die Vrye Maatskappye
Die veldtog van die Swart Prins in die suide van Frankryk
Edward III se Rheims-veldtog (1359-1360)
Die Vrede van Brétigny (1360)
Die Slag van Brignais (1362)
Die dood van koning Johannes II van Frankryk (1364)
Die slag van Cocherel (1364)
Die slag van Auray (1364) die einde van die Bretonse opvolgingsoorlog
Die Castiliaanse burgeroorlog (1366-1369): die veldtogte van die Swart Prins op die Iberiese Skiereiland, die slag van Nájera (1367), die slag van Montiel (1369)
Die sak Limoges (1370)
Die slag van Chizé (1373)
Die dood van die toetrede van die Swart Prins en Edward III (1377) van Richard II
Die begin van die Groot Skeuring (1378)
Die opstand van Gent (1379-1385)
Die Boereopstand in Engeland (1381)
Die Slag van Roosebeke (1382)
Die huwelik van Karel VI met Isabella van Beiere
Die Franse voorbereidings vir 'n afgebroke inval in Engeland
Die finale verhoor deur 'n geveg wat deur die Franse howe tussen Jean de Carrouges en Jacques Le Gris gelas is in stryd met sy ooms
Die Slag van Otterburn
Die Bal des Ardents op 'n fees ter ere van Isabeau van Beiere
'N Toernooi in Smithfield gehou deur Richard II
Die dood van Gaston III "Fébus" van Foix-Béarn
Die waansin van Charles VI
Richard II afgesit en toetreding van Henry IV en bloedbad van die gevangenes
Froissart het moontlik boek I begin skryf op versoek van Robert de Namur, aan wie die vroegste weergawe opgedra is.  In die proloog van hierdie weergawe van die prosateks het Froissart sy nuwe onderneming geregverdig deur sy begeerte om te verbeter op sy eerste pogings om 'n historiese verslag te skryf van die beginjare van die Honderdjarige Oorlog. Hy het veral sy vroeëre berymingsberig aan die kaak gestel, waarvan die akkuraatheid, het hy toegegee, nie altyd so goed was soos belangrike sake soos oorlog en ridderlike vaardigheid vereis nie. Om die kwaliteit en historiese akkuraatheid van sy werk te verbeter, verklaar Froissart sy voorneme om nou te volg as sy hoofbron Vrayes Chroniques van Jean Le Bel, wat hewige kritiek op vers uitgespreek het as 'n geskikte middel vir ernstige geskiedskrywing. Froissart gebruik ook ander tekste, soos die Die lewe van die Swart Prins deur Chandos Herald, veral vir die veldtog van die Swart Prins in Spanje in 1366–1367.  Hy het verder 'n paar amptelike dokumente in sy teks ingevoeg, insluitend die handeling van hommage deur koning Edward III aan die Franse koning Philip VI (1331) en die Engelse weergawe van die Vredesverdrag van Calais (1360).
Le Bel het sy kroniek geskryf vir Jean, heer van Beaumont, oom van Philippa van Hainault, wat 'n voorstander was van koningin Isabella en die opstand wat gelei het tot die afsetting van Edward II in 1326. Jean van Hainault het ook aan verskeie deelgeneem van die vroeë gevegte van die Honderdjarige Oorlog, eers aan die Engelse kant, daarna aan die Franse. Sy kleinseun, Guy II, graaf van Blois, het later die hoofbeskermer van Froissart geword Kronieke. Jean Le Bel self het tydens sy werk groot bewondering uitgespreek vir Edward III in sy Weardale -veldtog in 1327 teen die Skotte wat hy geveg het. Om al hierdie redes moes Froissart die kroniek van Le Bel hoog geag het as 'n bron vir betroubare inligting oor die gebeure wat gelei het tot die uitbreek van die oorlog tussen Frankryk en Engeland en oor die vroeë fases van die Honderdjarige Oorlog. Vergelyking van Froissart se boek I met Le Bel se werk toon dat dit in die vroeë dele van die Kronieke (tot ongeveer 1360) Froissart het dikwels baie groot dele van Le Bel se teks direk gekopieer en ontwikkel.
Dit lyk asof Froissart op verskillende tydstip nuwe konsepte van Boek I, wat die tydperk tot 1378/1379 dek, geskryf het. Verskeie van hierdie weergawes is nou bekend aan geleerdes deur die unieke manuskripte wat hul tekste oorgedra het, soos die 'Amiens' (Amiens, Bibliothèque Municipale, ms. 486), 'Valenciennes' (Valenciennes, Bibliothèque Municipale, ms. 638) , en 'Rome' -weergawes van Boek I, so vernoem na manuskripte wat in die munisipale biblioteke van Amiens en Valenciennes en in die Vatikaanbiblioteek gehou is. Die sogenaamde 'Rome'-weergawe van Boek I (Vatikaanstad, Biblioteca Apostolica Vaticana, reg. Lat. 869) het slegs gedeeltelik oorleef en dek slegs die tydperk tot ongeveer 1350.
Die volgorde van die outoritale weergawes van Boek I is die afgelope anderhalf eeu breedvoerig deur geleerdes bespreek, en daar was baie fundamentele meningsverskille.  Franse geleerdes het Siméon Luce, die Franse 19de-eeuse redakteur van die Kronieke, wat gedink het dat die 'Amiens' -weergawe 'n meer onlangse weergawe was wat die' A 'en' B 'weergawes in die chronologie moes gevolg het. Maar navorsing deur Godfried Croenen het nou vasgestel dat hierdie vroeëre standpunte nie meer houdbaar is nie.  Croenen het getoon dat die sogenaamde 'A'-weergawe wat Luce geïdentifiseer het, in werklikheid 'n hibriede weergawe is wat bestaan ​​uit middeleeuse skrifgeleerdes wat die begin en einde van die outeurale' A 'weergawe saamgestel het, en dit kombineer met 'n 'n veel groter deel van die sogenaamde 'B'-weergawe en 'n fragment van die Grandes Chroniques de France wat oor die jare 1350–1356 strek. Die outoritale 'A' -weergawe, wat nou grootliks verlore is behalwe die fragmente van die begin en einde, is die eerste weergawe van boek I wat deur Froissart geskryf is en waarskynlik tussen hom en Junie 1381 deur hom gekomponeer is. 
Die weergawes 'Amiens' en 'Valenciennes' is albei vroeër as die sogenaamde 'B'-redaksie.  Die 'Amiens' -weergawe en die verkorting van Boek I (Paris, BnF, fr. 10144) is waarskynlik albei in die tydperk 1384–1391 geskryf, maar die' Amiens' -weergawe lyk die vroeëre van die twee.  Die 'B' -redaksie is die weergawe van Boek I wat deur S. Luce geredigeer is vir die Société d'Histoire de France en dit verteenwoordig wat dikwels gesien word as die' standaard 'weergawe van Boek I.  Luce was self oortuig dat die 'B' -weergawe die vroegste voltooide toestand van Boek I verteenwoordig, en dat dit dus vroeër was as die' Amiens' -teks. Die bewyse uit die teks argumenteer egter sterk vir 'n datum van samestelling in of kort na 1391, dus beslis later as die 'Amiens' -weergawe, en voor 1399. 
Die 'B' -weergawe is opgevolg deur die' C 'weergawe van Boek I, iewers tussen 1395 en 1399, wat lankal as verlore beskou is, en die' C' -weergawe oorleef eintlik in 'n enkele manuskrip nou in die Newberry Library in Chicago.  Die 'Rome' -weergawe is vroeg teen die einde van Froissart se lewe geskryf, vroeg in die einde van 1404 en waarskynlik een of ander tyd voor 1415. 
'N Eerste weergawe van die tweede boek van Froissart's Kronieke, wat volgens die skrywer nooit 'n aparte boek was nie, maar eerder 'n voortsetting oor die periode 1378–1385, is waarskynlik in die laat 1380's voltooi.  Dit blyk nie op ander reeds bestaande kronieke gebaseer te wees nie en is dus geheel en al Froissart se eie werk. Boek II bevat egter 'n uitgebreide verslag van die Vlaamse opstand teen die graaf in die jare 1379–1385, wat Froissart vroeër as 'n aparte teks saamgestel het en wat bekend staan ​​as syne Kroniek van Vlaandere. Froissart het verskeie amptelike dokumente in sy Kroniek van Vlaandere, wat ook in boek II van die Kronieke, insluitend die teks van Verdrag van Tournai (1385) wat die vrede tussen die Vlaamse stede en hul graaf weer gevestig het.
Soos met Boek I, lyk dit ook asof Froissart die latere boeke van hom herskryf het Kronieke. Afgesien van die Kroniek van Vlaandere, ten minste drie outoriale weergawes van Boek II oorleef. Die meeste manuskripte van Boek II bevat een van die twee vorige weergawes, wat 'n byna identiese teks het, behalwe 'n klein aantal hoofstukke waarin daar aansienlike verskille is. Die manuskripte van hierdie twee vroeëre weergawes het die basis gelê vir al die moderne uitgawes.
Daar is ook 'n latere weergawe van Boek II, wat dateer uit na 1395 en slegs bestaan ​​in die Newberry -manuskrip wat ook die 'C' -weergawe van Boek I bevat.  Die Newberry -weergawe van Boek II verskil aansienlik van die ander bekende weergawes en is ongetwyfeld die gevolg van 'n uitgebreide outoriese herbewerking van die teks, wat die toevoeging van belangrike materiaal insluit wat nie in die ander weergawes voorkom nie. Die Newberry -teks is nog nie volledig geredigeer nie, maar dit is gedeeltelik getranskribeer vir die Online Froissart.
'N Eerste weergawe van Boek III, wat die jare 1385 tot 1390 dek, maar ook 'n uitgebreide terugblik op die vroeëre tydperke bevat, is moontlik in 1390 of 1391 voltooi en is die een wat in byna al die oorlewende manuskripte voorkom. 'N Tweede weergawe bestaan ​​in 'n enkele manuskrip (Paris, Bibliothèque nationale de France, MS fr. 2650).  Hierdie tweede weergawe is waarskynlik 'n latere herbewerking deur Froissart self: dit volg die patroon wat in die verskillende outoritale weergawes van Boek II gesien kan word, met baie hoofstukke wat dieselfde bly en sommige hoofstukke uitgebrei herskryf is. 
Boek IV, waarvan die teks tot 1400 strek, bly onvolledig en was waarskynlik, soos die 'Rome' -weergawe van Boek I, geskryf na 1404. Dit is waarskynlik dat die abrupte einde van Boek IV verklaar moet word deur Froissart se dood, wat moontlik plaasgevind het terwyl hy hierdie deel van die Kronieke.
Boek IV is in 21 manuskripte versend, wat almal 'n enkele outoritale weergawe verteenwoordig.  Die teks toon spore van 'n 'kopieredakteur', wat nie die outeur was nie, maar dat iemand 'n teks, moontlik handtekening, vir reproduksie voorberei het. Anders as die ander drie boeke van die Kronieke, Boek IV blyk lankal onbekend te bly totdat dit ontdek is in die tweede helfte van die 15de eeu, toe die eerste manuskripte van die teks gemaak is en die teks in die hofkringe van die hertogte van Bourgondië. 
Die Kronieke was byna onmiddellik gewild onder die adel, en baie manuskripte is duur verlig. In die eerste kwart van die 15de eeu is baie geïllustreerde eksemplare van Boek I, sowel as 'n paar eksemplare van Boeke II en III, deur die Paryse boekhandel vervaardig. Byna die helfte van hierdie oorblywende kopieë kan aan 'n bepaalde gekoppel word libraire, genoem Pierre de Liffol.  Verskeie artistieke hande kan in hierdie eksemplare opgespoor word, maar dit lyk asof twee anonieme miniatuurskilders as gereelde medewerkers in die produksie van Liffol opval: die Boethius -meester en die Giac -meester.
Daar was 'n herlewing in die belangstelling vanaf ongeveer 1470 in die Boergondiese Lae Lande, en 'n paar van die mees uitgebreide siklusse van Vlaamse beligting is gemaak om Froissart se Kronieke. Verskeie volledige afskrifte van die vier boeke, sowel as al die geïllustreerde manuskripte van Boek IV, dateer uit hierdie tydperk.  Terwyl ouer illustrasies meestal redelik eenvoudig en formuleer is, met versierde agtergronde, is die groter beelde van hierdie latere tydperk dikwels vol detail en het hulle 'n uitgebreide uitsig op die landskap, interieurs of stede in hul agtergronde. Die meeste beelde hier kom uit hierdie tydperk. Een van die mees verligte eksemplare is in die 1470's in opdrag van Louis van Gruuthuse, 'n Vlaamse edelman, gemaak. Die vier volumes van hierdie eksemplaar (BnF, Fr 2643-6) bevat 110 miniature wat deur sommige van die beste Brugeois-kunstenaars van die dag geskilder is. Onder hulle is Loiset Lyédet, wat geïdentifiseer is as die skilder wat die miniature in die eerste twee volumes uitgevoer het. Diegene in die derde en vierde deel word toegeskryf aan 'n samewerking tussen die Meester van Anthony van Bourgondië, die Meester van die Dresden Gebedsboek en die Meester van Margaret van York.  Baie van die illustrasies van hierdie inskrywing kom uit hierdie eksemplaar.
In 1381, ongeveer 35 jaar nadat die Swart Dood deur Europa getrek het met meer as 'n derde van die bevolking, was daar 'n tekort aan mense om die land te bewerk. Met die erkenning van die krag van 'vraag en aanbod', het die oorblywende boere begin om hul waarde te herevalueer en daarna hoër lone en beter werksomstandighede geëis.
Nie verrassend nie, het die regering van die dag, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit die biskoppe en here wat die grond besit, 'n wet aangeneem om sodanige loonverhoging te beperk. Boonop was ekstra inkomste nodig om 'n lang en uitgerekte oorlog met die Franse te ondersteun, en daarom is 'n meningspeilings ingestel.
Dit was die derde keer in vier jaar dat so 'n belasting gehef word. Hierdie verlammende belasting het beteken dat almal ouer as 15 jaar een sjieling moes betaal. Miskien nie baie geld vir 'n Here of 'n biskop nie, maar 'n aansienlike bedrag vir die gemiddelde plaasarbeider! En as hulle nie kontant kon betaal nie, kon hulle in natura betaal, soos sade, gereedskap, ens. Dit kan alles noodsaaklik wees vir die voortbestaan ​​van 'n boer en sy gesin vir die komende jaar.
Dit lyk asof dinge besig was om kop uit te steek toe 'n tollenaar in Mei 1381 in die Essex -dorp Fobbing aankom om uit te vind waarom die mense daar nie hul stembelasting betaal het nie. Dit lyk asof die dorpsbewoners uitsondering op sy navrae geneem het en hom dadelik weggegooi het.
Die volgende maand het die 15-jarige koning Richard II sy soldate gestuur om wet en orde te herstel. Maar die dorpsbewoners van Fobbing het dieselfde onsedelike behandeling aan hulle toegedien.
Saam met ander dorpenaars uit alle uithoeke van die suidooste van Engeland, het die boere besluit om na Londen te marsjeer om 'n beter ooreenkoms voor hul jong koning te pleit. Nie dat die kleinboere Richard die skuld vir hul probleme gegee het nie, maar hulle woede was eerder gerig op sy adviseurs - Simon Sudbury, die aartsbiskop van Canterbury, en John of Gaunt, die hertog van Lancaster, wat volgens hulle korrup was.
In 'n goed georganiseerde en gekoördineerde volksopstand, het die kleinboere op 2 Junie in 'n soort knypbeweging na Londen vertrek. Die dorpenaars uit die noorde van die Teems, hoofsaaklik uit Essex, Norfolk en Suffolk, kom via Chelmsford byeen in Londen. Diegene uit die suide van die Teems, wat hoofsaaklik uit Kentiese mense bestaan, het eers Rochester Castle en daarna Sudbury's Canterbury aangeval voordat hulle na Blackheath aan die buitewyke van Londen vertrek het.
Na berig word was meer as 60 000 mense betrokke by die opstand, en nie almal was boere nie: soldate en handelaars sowel as 'n paar ontnugterde kerkmanne, waaronder een boereleier, bekend as 'die mal priester van Kent', John Ball.
Toe die kleinboere na Londen verhuis, vernietig hulle belastingrekords en registers en verwyder die hoofde van verskeie belastingamptenare wat beswaar daarteen maak. Geboue met regeringsrekords is afgebrand. Dit was tydens die optog dat een man na vore gekom het as hul natuurlike leier – Wat Tyler (Walter the Tyler) uit Kent.
Die rebelle het Londen binnegegaan (aangesien sommige van die inwoners die stadspoorte vriendelik vir hulle oopgelaat het!) En op een of ander manier het die Savoye -paleis van die ongewilde Johannes van Gaunt effens geskroei geword, terwyl baie van die inhoud van die paleis in die naby Thames.
Met al die versoekings van die 'groot stad' wat aangebied word, blyk dit egter dat Wat Tyler beheer verloor het oor sommige van sy 'plesier soekende' boere. Na berig word dat die duiweldrank 'n pluim het, word plundery en moord plaasgevind. Die boere het egter veral hul haat op die advokate en priesters van die stad gerig.
In 'n poging om verdere probleme te voorkom, het die koning ingestem om die Wat Tyler op 14 Junie by Mile End te ontmoet. Tydens hierdie vergadering het Richard II aan al die boere se eise voldoen en gevra dat hulle in vrede huis toe moet gaan. Tevrede met die uitkoms en 'n beloofde einde aan diensbaarheid en feodalisme, en baie het die reis huis toe begin.
Terwyl hierdie vergadering plaasgevind het, het sommige van die rebelle op die Tower of London opgeruk en Simon Sudbury, die aartsbiskop van Canterbury en Robert Hales, die penningmeester, vermoor en hul koppe is op Tower Hill afgesny. Terwyl sy leërs versprei was oor Frankryk, Skotland en Wallis, het koning Richard II die nag in die skuilplek deurgebring, uit vrees vir sy lewe.
Die volgende dag het Richard weer ontmoet vir Wat Tyler en sy hardcore Kentiese rebelle, hierdie keer op Smithfield, net buite die stadsmure. Daar word vermoed dat dit die idee was van die burgemeester van Londen, sir William Walworth, wat die rebelle uit sy stad wou hê, miskien uit vrees vir die skade wat dit in die middeleeuse strate kan veroorsaak wat met blinde droë houthuise omring is.
Tydens hierdie gespanne en hoogs belaaide ontmoeting het die burgemeester, blykbaar kwaad oor Wat Tyler se arrogante houding teenoor die koning en sy nog meer radikale eise, sy dolk getrek en na Tyler gesny. Tyler is ernstig beseer met 'n meswond in sy nek, en is na die nabygeleë St Bartholomew's -hospitaal geneem.
Dit is nie presies duidelik hoe die koning uit die klein moeilikheid gekom het met die menigte rebelle rondom hom nie, maar dit moes goed gewees het. Een verslag toon dat die koning hulle aangespreek het met die uitroep: 'Ek is u koning, ek sal u leier wees'. Volg my die veld in '.
Wat die koning ook al gesê of beloof het, dit moes baie oortuigend gewees het, want dit het daartoe gelei dat die opstandige boere versprei en teruggekeer het huis toe! Maar wat van Wat Tyler se lot? Wel, hy het beslis nie die vyfster-behandeling ontvang wat hy vandag van St Bart's kon verwag nie! Danksy Walworth se bevele is die meswond in Tyler se nek uitgebrei, wat veroorsaak het dat hy sy kop net 'n paar sentimeter bokant die skouers verwyder het!
Aan die einde van die somer van 1381, net 'n paar weke nadat dit begin het, was die opstand van die boere verby. Richard het, of kon nie, weens sy beperkte mag in die parlement, enige van sy beloftes gestand gedoen. Hy het ook beweer dat hierdie beloftes nie bedreig word nie, aangesien hierdie beloftes bedreig is. Die oorblywende rebelle is met geweld hanteer.
Die peilingsbelasting is teruggetrek en die boere is teruggedwing na hul ou lewenswyse onder die beheer van die heer van die herehuis, biskop of aartsbiskop.
Die heersende klasse het dit egter nie heeltemal op hul eie manier gehad nie. Die Swart Dood het so 'n tekort aan arbeid veroorsaak dat baie boere in die volgende 100 jaar agtergekom het dat die here, toe hulle meer geld gevra het, moes toegee. Uiteindelik gedwing om die mag van die boere van 'vraag en aanbod' te herken!
Kyk die video: The Tyranny Of The Boy King Richard II. Britains Bloodiest Dynasty. Timeline (Desember 2021).