Generaal La Fayette - Inligting
Gilbert Mottier, markies van La Fayette
© RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / beeld RMN-GP
Generaal La Fayette in diens van vryheid
Die erkende skilder van die geskiedenis en 'n talentvolle portretskilder, Joseph-Désiré Court, het sy kuns in diens van die Monargie in Julie gestel. Daarom het hy 'n portret vervaardig waarvan die model aan die einde van sy lewe was: La Fayette was 35 jaar oud op die doek, maar 77 jaar oud in 1834, dieselfde jaar van sy dood.
Afkomstig van 'n ou aristokratiese familie en verwant aan baie invloedryke figure aan die einde van die Ancien Régime, het Gilbert Motier, Marquis de La Fayette (1757-1834), 'n stewige fortuin geërf. 'Held van albei wêrelde', vorm hy 'n opregte en wederkerige vriendskap met Georges Washington. Een jaar later, tydens die fees van die Federasie, hy ken die hoogtepunt van sy roem en invloed. Alhoewel sy gewildheid erg ingedruk word deur sy betrokkenheid by die onderdrukking van die Nancy-garnisoen in Augustus 1790 of in die massamoord op Champ-de-Mars op 17 Julie 1791, en dat sommige sy vermeende te nabyheid aan die koninklike familie aan die kaak stel - ondanks gespanne betrekkinge met Lodewyk XVI - word La Fayette in 1791 as luitenant-generaal aangestel, belê in bevel van die Army of the Centre, een van die drie leërs wat Frankryk wou verdedig, toe dié van die Noorde.
Dit is in hierdie hoedanigheid dat die skilderhof hom meer as veertig jaar later verewig het en doelbewus gekies het om almal tegelykertyd 'n generaal, 'n liberaal, 'n monargis en 'n patriot te wys.
Die aristokratiese portret van 'n generaal
Hof se portret behoort tot die tradisie van middel-dy-portrette van mans en vroue van die adel en die hoër middelklas; dit is ook in die trant van portrette van generaals.
Op die doek word 'n 35-jarige man met kalm selfvertroue uitgebeeld wat met 'n sekere losbandigheid na die kyker kyk. Dit is duidelik dat hy bekommerd is oor sy rok en sy voorkoms, met 'n poeierpoeier aan, hy dra die uniform van 'n luitenant-generaal van die Army of the Centre, wat hy in 1791-1792 beveel het. La Fayette is geklee in die volle uniform van die luitenant-generaals van die nasionale weermag: tuniek van koningsblou wol met 'n gemonteerde kraag, wye lapjies op die bors gekruis, lang baske en waarvan die kerf op die voorkant van die wit baadjie verskyn. hieronder gedra; goue borduurwerk rondom die tuniek, op die kraag en op die moue; groot knope van vergulde koper; groot rooi en goue gordel wat die swaard van die bevel ondersteun; tweekleppige hoed met 'n pluim van driekleurvere, waarvan die kleure weerklink van die nasionale kokade wat deur 'n vlegsel van goue vlegsel gehou word. Die generaal hou nonchalant 'n kaart in sy regterhand, 'n waarskynlike toespeling op die veldtogplanne van sy leër, en in sy linkerhand sy hoofbedekkings, wat die helfte van sy swaard verberg.
Daar is egter niks krygsgevends aan die houding van die generaal nie; dit verwys eerder na 'n pre-romantiese verbeelding, waar die natuur - die van die rots waarop La Fayette leun, die van die platteland in die agtergrond, gebaai in 'n pienk skemergloed - 'n prominente plek inneem en blyk te verwys man tot sy innerlikheid.
Die herinnering aan 'n legende
Toe hy La Fayette op die ouderdom van 35, ten tyde van die oorlog wat die rewolusionêre Frankryk teen die Europese absolutistiese moondhede sou voer, skilder, was dit vir Joseph-Désiré Court om die generaal en die vurige verdediger van vryheid voor te stel wat die markies sou gewees het dwarsdeur sy hele lewe. In 1834, die jaar van La Fayette se dood, was die doel om die skakel te maak tussen 'n geskenk op soek na legitimiteit, die van 'n monargie wat deur 'n rewolusie gedoop is, en 'n verlede wat geheg is aan die rewolusionêre gebaar ten gunste van vryheid. . La Fayette verskyn dan as 'n brug, 'n "burger van twee wêrelde", nie net die van Frankryk en die Verenigde State nie, maar van die Frankryk van gister en die van vandag.
La Fayette se persoonlike geskiedenis tussen die ouderdom waarop hy in hierdie portret verskyn en sy ouderdom toe dit geskilder word, getuig van 'n onstuimige lewe. Vanaf die einde van Augustus 1792 vlug hy uit Frankryk en begryp sy magteloosheid en dit die inname van die Tuileries op 10 Augustus 1792 is onversoenbaar met sy ideaal van liberale matigheid. Hy is eers in 1797 in Magdeburg geïnterneer in Olmütz deur die Oostenrykers. Hy het sy vryheid eers weer herwin en in 1800 na Frankryk teruggekeer. Onttrek uit alle openbare ampte onder die Ryk, word hy verkies tot adjunk onder die herstel en neem deel aan die opposisie liberaal voordat hulle die koms van Louis-Philippe I onderskryfer aan die einde van die Trois Glorieuses in Julie 1830, waartydens hy deur akklamasie onder die bevel van die Nasionale Garde van Parys gebring is. 'N Lewende simbool van die gehegtheid aan vryheid, La Fayette bring aan Louis-Philippe 'n deel van die legitimiteit wat voortspruit uit die geskiedenis en die ideaal wat hy beliggaam, en homself berus by 'n grondwetlike monargie wat die openbare orde tot nadeel waarborg. van 'n republiek waarop hy eintlik beweer dat hy gunstiger is. Louis-Philippe het La Fayette egter vinnig van alle verantwoordelikheid laat vaar, ongetwyfeld bewus van wat hy in terme van mededingende legitimiteit verteenwoordig het.
Die portret van La Fayette deur Court ken 'n groot nageslag in die XIXe eeu. Dit word weergegee deur talle gravures, wat die beeld van die markies as 'n jong rewolusionêre generaal populariseer en bevestig, waarvan die reputasie die aanvanklik brose fondament van die monargie in Julie gevestig het.
HOUT, Jean-Pierre, La Fayette, Parys, Perrin, 2015.
GUENIFFEY, Patrice, "La Fayette", in François FURET en Mona OZOUF (reg.), Kritieke woordeboek van die Franse rewolusie, Parys, Flammarion, 1992 .