Jensma, sê Pakendorf (1993:105), leef as ’n “vreemdeling in sy eie taal”. Hy is een van die skrywers wat Pakendorf eien as mineurskrywers in Afrikaans, onder wie ook Breyten Breytenbach, Peter Blum en Adam Small, asook die Kaapse Vlakte-skrywers met hul “ghettotaal”. Maar dit is veral Jensma, voer hy aan, wat naby die “punt van absolute deterritorialisering” gekom het met sy “polifone gebruik van Engels en Afrikaans, jazz-taal en die flaaitaal van die townships” (Pakendorf 1993:104). Die gedig “Bram Fisher gasink” (Jensma 1974:18) sou byvoorbeeld kon dien as eksemplaries van Jensma se polifoniese stottering van die majeur. Die taalgebruik is hoofsaaklik Afrikaans in oorsprong, maar vanuit ’n swart of bruin township waar dit getransmuteer is tot ’n variant van tsotsitaal, en wat dan verder gespesialiseer word deur die gebruik van tronksleng (Gardiner 1985:113). Hierdie taalgebruik is so obskuur dat die digter aan die einde van die bundel ’n tipe eksegese aanbied, alhoewel dit self ook gelees kan word as ’n (uiters selfbewuste) dada-agtige gedig wat uiteindelik allesbehalwe verheldering bring. Ook die titel van die eksegese, “Snark hunt”, is ’n eksplisiete verwysing na Caroll se nonsensverse. Let dan ook op Gardiner (1985:114) se reaksie op die taal in “Bram Fisher gasink”: