Atoombom het op Nagasaki geval - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Atoombom het op Nagasaki geval
Op 9 Augustus 1945 word 'n tweede atoombom deur Japan deur die Verenigde State in Nagasaki laat val, wat uiteindelik die onvoorwaardelike oorgawe van Japan tot gevolg het.
Die verwoesting in Hiroshima was nie voldoende om die Japanse Oorlogsraad te oortuig om die eis van die Potsdam -konferensie om onvoorwaardelike oorgawe te aanvaar nie. Die Verenigde State het reeds beplan om hul tweede atoombom, met die bynaam 'Fat Man', op 11 Augustus te laat val in geval van so 'n herhaling, maar slegte weer wat vir daardie dag verwag word, het die datum tot 9 Augustus opgestoot. Om 01:56 het 'n spesiaal aangepaste B-29-bomwerper, genaamd 'Bockscar', nadat die gewone bevelvoerder, Frederick Bock, van Tinian-eiland af opgestyg het onder bevel van majoor Charles W. Sweeney.
Die bombardement van Hiroshima en Nagasaki
Nagasaki was 'n skeepsbou -sentrum, die bedryf wat bedoel was vir vernietiging. Die bom is om 11:02, 1650 voet bokant die stad, laat val. Die ontploffing het die ekwivalente krag van 22 000 ton TNT losgemaak. Die heuwels wat die stad omring het, het die vernietigende krag beter ingehou, maar die getal wat gedood word, word op ongeveer 60 000 tot 80 000 geraam (presiese syfers is onmoontlik, die ontploffing het uitgewisde lyke en verbrokkelde rekords).
LEES MEER: Die bombardement van Hiroshima het nie net die Tweede Wêreldoorlog beëindig nie-dit het die Koue Oorlog begin
Generaal Leslie R. Groves, die man wat verantwoordelik was vir die organisering van die Manhattan -projek, wat die probleem met die vervaardiging en aflewering van die kernontploffing opgelos het, beraam dat 'n ander atoombom teen 17 of 18 Augustus gereed sou wees om teen Japan te gebruik - maar dit was nie nodig nie . Alhoewel die Oorlogsraad steeds verdeeld gebly het ('Dit is te vroeg om te sê dat die oorlog verlore is', meen die minister van oorlog), het keiser Hirohito op versoek van twee lede van die oorlogsraad wat die oorlog wou beëindig, 'n ontmoeting met die Raad en verklaar dat 'voortgaan met die oorlog slegs kan lei tot die vernietiging van die Japannese volk ...' Die keiser van Japan het toestemming gegee vir onvoorwaardelike oorgawe.
LEES MEER OOR DIE BOMBINGS VAN HIROSHIMA EN NAGASAKI:
Die binneverhaal van Harry Truman en Hiroshima
Hiroshima, dan Nagasaki: Waarom die VSA die tweede A-bom ontplooi het
Die man wat twee atoombomme oorleef het
Christendom en die Nagasaki -bom
Alhoewel die Christendom as 'n godsdiens van vrede begin het, het dit gou 'n mantel geword vir volksmoordgeweld, soos die verbranding van weerlose burgerlikes in Nagasaki, waaronder baie Japannese Christene, 71 jaar gelede, skryf Gary G. Kohls.
Die ruïnes van die Christelike kerk Urakami in Nagasaki, Japan, soos getoon op 'n foto van 7 Januarie 1946.
Een-en-sewentig jaar gelede, op 9 Augustus 1945, het 'n Christelike bomwerperbeampte 'n plutoniumbom op die stad Nagasaki in Japan laat val, wat tienduisende onskuldige burgerlikes, mans, vroue en kinders onmiddellik verdamp, verbrand, bestraal en vernietig . Baie min Japannese soldate is geraak.
In 'n land wie se burgers histories nie-Christelik is (Shintoïsme of Boeddhisme is die belangrikste godsdienste), was 'n buite verhouding groot aantal Nagasaki-slagoffers Christene (sien die geskiedenis van die werklikheid hieronder). Die bom het ontelbare duisende ander slagoffers dodelik gewond wat aan die ontploffing, die hitte trauma en/of die bestralingstrauma beswyk het.
In 1945 word die VSA beskou as die mees Christelike nasie ter wêreld. Net soos die twee Christelike militêre kapelane van die bemanning van Hiroshima en Nagasaki, was die bomwerper ook produkte van die tipe Christendom wat nie geleer het wat Jesus oor geweld geleer het nie (wat dit vir sy volgelinge verbied het) - wat die geval was die oorgrote meerderheid Christene, beide geestelikes en leke, die afgelope 1700 jaar. Gedurende die eerste drie eeue van sy bestaan ​​was die Christendom 'n pasifistiese godsdiens.
Ironies genoeg, voordat die bom direk oor die Urakami -katedraal ontplof het, was Nagasaki die mees Christelike stad in Japan, en die massiewe katedraal was die grootste Christelike kerkgebou in die Ooste.
Daardie Christenvliegtuie, wat hul oorlogsopdrag tot op die punt volg, het hul werk gedoen, en hulle het die missie met militêre trots verrig. Die meeste Christen -Amerikaners sou gedoen het wat hulle gedoen het as hulle in die skoene van die bemanning was.
En as die Christene nog nooit die lydende menslikheid wat die bom op die grond veroorsaak het, gesien, gehoor of geruik het nie, sou die meeste van hulle geen berou gehad het oor hul deelname aan die gruweldaad nie - veral as hulle blindelings as helde in die nadraai.
Sommige van die bemanning het wel erken dat hulle twyfel gehad het oor waaraan hulle daarna deelgeneem het. Maar nie een van hulle was werklik getuies van die gruwelike lyding van die tienduisende slagoffers van naby en persoonlik nie.
'Bestellings is bevele' en dit moet gehoorsaam word, en dit was bekend dat ongehoorsaamheid in oorlogstyd ernstig strafbaar was, selfs deur summiere teregstelling. Die bomwerperpersoneel het dus geen alternatief gehad as om die bevele te gehoorsaam nie. Selfs die twee kapelane het geen twyfel gehad voordat hulle uiteindelik verstaan ​​waaraan hulle deelgeneem het nie.
Die 'tradisionalistiese skool' aanvaar die verduideliking wat president Truman, oorlogsekretaris Henry L. Stimson en ander in die regering gegee het in die nadraai van die oorlog. Die tradisionalistiese opvatting is dat die atoombomme van kardinale belang was om Japan te dwing om oorgawe te aanvaar, en dat die bombardemente 'n beplande inval in Japan verhoed het wat moontlik meer lewens kon kos. Die aanhaling van keiser Hirohito van die 'nuwe en wreedste bom' in sy toespraak waarin oorgawe aangekondig word, versterk die geloofwaardigheid van hierdie teorie.
Geskiedkundiges het verskillende dele van hierdie rasionaal vir die bombardemente gekritiseer, insluitend ramings van ongevalle van die beplande inval. Retrospektiewe ramings wissel baie en is dikwels laer as die syfers wat Truman en Stimson verklaar het. Maar daar is ook 'n aansienlike literatuur wat nie saamstem met die sentrale uitgangspunt nie: dat die bomme tot die oorgawe gelei het.
Nagasaki: Die vergete bom
Ons dink meestal aan Hiroshima as die atoombom wat die Tweede Wêreldoorlog beëindig het. Dit was nie 't. Eers nadat 'n tweede atoombom drie dae later neergegooi is, moes die Japannese weermag 'n oorgawe aanvaar. Die Nagasaki-missie is egter meestal vergete, verlore in die historiese skaduwee van die bombardement van Hiroshima, miskien 'n goeie ding, want dit was 'n reeks foute, probleme en opskortings.
Einde Julie 1945, na die suksesvolle Trinity -toets van 'n atoombom in New Mexico, het die VSA begin om die gebruik van sy nuwe wapens te bestry. Twee volledige bomme was reeds beskikbaar, nog twee sou binne weke gereed wees, en ongeveer een bom per maand sou daarna geproduseer word.
Toe die aanvanklike lys van moontlike teikens vir atoombomme opgestel is, was die stad Nagasaki nie daarop nie. (Die oorspronklike lys was Yokohama, Kyoto, Hiroshima en Kokura, met Niigata as plaasvervanger.) Tydens die golf van nagaanvalle wat Japan in 1945 verslaan het, is Nagasaki meestal gespaar en slegs vier kleinskaalse aanvalle is teen die stad gestuur. Dit was nie omdat die stad onbelangrik was nie: Nagasaki was 'n hawe en 'n skeepsbousentrum, en het ook 'n groot staalfabriek, 'n arsenaal en 'n torpedofabriek. Maar die stad bied 'n moeilike teiken vir lugbomaanvalle. Anders as die meeste Japannese stede, wat op plat vlaktes gebou is, was Nagasaki in 'n bakvormige depressie, omring deur heuwels en in gedeeltes geskei deur tonge water, wat almal dit moeilik gemaak het om snags met radar te bombardeer, en dit sou ook beperk enige skade wat deur brandaanvalle veroorsaak word. Boonop was daar geen omskrewe nywerheidsgebied wat maklik geteiken kon word nie: klein fabrieke is lukraak oral in die stad versprei. Dit was ook bekend dat Nagasaki 'n geallieerde krygsgevangenekamp gehad het, wat niemand per ongeluk wou tref nie.
Binne 'n paar dae is die aanvanklike lys van atoommikplanne egter verander. Die ou hoofstad van Kyoto, hoewel die tweede grootste stad in Japan, was 'n kulturele, godsdienstige en historiese sentrum met min militêre betekenis, en die politieke uitval wat die VSA sou kry as hulle dit vernietig, was nie die wins werd nie. Kyoto is dus op die "reserved " -lys geplaas: dit sou nie as 'n teiken vir atomiese of konvensionele brandbomme aangewys word nie.
Yokohama was 'n belangrike industriële sentrum, maar dit was alreeds die teiken van verskeie B-29-vuuraanvalle, en die Amerikaanse weermag wou 'n ongeskonde stad as 'n teiken vir die atoombomme hê, sodat hulle die skadevlakke wat die bom veroorsaak het, beter kon beoordeel . Yokohama is ook uit die lys van atoondoelwitte verwyder.
Dit het Hiroshima, Kokura en Niigata verlaat, en op 24 Julie 1945 is hierdie stede saam met Kyoto op die "reserved " lys van stede geplaas wat nie deur die vuurbomaanvalle getref sou word nie. Dit sou die atoommikpunte wees, en#8220 in die prioriteit gelys ".
Maar kort daarna is besluit dat Niigata te ver van Tinian af was om die swaar atoombom veilig te kan aflewer, en Niigata is van die teikenlys verwyder. Dit was blykbaar in hierdie tyd dat Nagasaki bygevoeg is, waarskynlik omdat dit die grootste stad was wat nog beskikbaar was. Die doelwitte vir die eerste twee atoommissies is nou gestel: vir die eerste sending sou die primêre doelwit Hiroshima wees met Kokura as sekondêre, en vir die tweede missie sou die primêre teiken Kokura wees met Nagasaki as sekondêr.
Op 6 Augustus is die eerste atoombom missie uitgevoer. Dit was perfek vir die handboek. Die uraanbom " Little Boy " het die stad Hiroshima vernietig.
Die tweede atoommissie, na Kokura, sou nie so goed verloop nie.
Oorspronklik was die missie vir 11 Augustus beplan. Maar toe weervoorspellings slegte toestande vereis, word die skedule twee dae na 9 Augustus verhoog. #8221, op hierdie missie geloods deur majoor Charles Sweeney, wat tydens die Hiroshima -sending 'n waarnemingsvliegtuig gevlieg het. Bockscar 's " gereelde vlieënier, kapt Frederick Bock, sou met Sweeney B-29 vlieg, genaamd " The Great Artiste ", wat wetenskaplike instrumente sou dra om die bomontploffing te meet. 'N B-29 genaamd "Big Stink " sou fotografiese en filmtoerusting dra. Die "Enola Gay ", wat nou deur kaptein George Marquardt bestuur word, sou as 'n voorweervliegtuig oor Kokura dien, terwyl 'n ander B-29, "Laggin Dragon ", weerverkenning oor Nagasaki sou vlieg.
Die probleme het van die begin af begin. Op 8 Augustus, tydens roetine-vuurbomaanvalle, het vier B-29's agtereenvolgens tydens die opstart op die aanloopbane by Tinian neergestort. Die ongelukke het 'n ongemaklike feit versterk: die aanloopbane by Tinian was net skaars groot genoeg om 'n volgelaaide B-29 in die lug te kry. Toe die "Enola Gay " na Hiroshima opstyg, is die Little Boy-bom elektries geberg en die interne kordietvrag wat die bom veroorsaak het, is verwyder om 'n toevallige kernontploffing te voorkom as die B- 29 het met die opstyging neergestort. Die Fat Man -bom aan boord van "Bockscar " sou ook elektries wees, maar die ontploffingstelsel wat gebruik is om die bom af te sit, het 2,5 ton plofstof bevat. As die vliegtuig neerstort by die opstart, sou daar geen kernontploffing wees nie, maar die konvensionele ontploffing sou genoeg wees om groot vernietiging te veroorsaak.
Laat die aand het tegnici van Los Alamos die bom begin voorberei. Fat Man was gevorm soos 'n eier, vyf voet in deursnee en elf voet lank, met 'n groot bokvin aan die stert. Dit is helder geel-oranje geverf, met swart rubberverf wat al die nate verseël het. Op die neus was die gestempelde voorletters JANCFU, 'n grap van iemand uit die bemanning: dit staan ​​vir "Joint Army Navy Civilian Fuck Up ".
Bockscar " sou op 9 Augustus om 03:30 vertrek, maar 'n probleem verskyn: een van die brandstofpompe in 'n reserwe tenk werk nie. Dit was te laat om die pomp reg te maak of die tenk te laat leegloop, sodat 640 liter brandstof nou 'n onbruikbare dooie gewig geword het. "Bockscar " het 17 minute laat, om 03:47, opgestyg.
Die sendingplan het 'n beroep gedoen op "Bockscar " om die ses uur lange vlug alleen na Japan te maak, en dan 'n afspraak te maak met die instrumentvliegtuie "The Great Artiste " en "Big Stink " oor die klein eiland Yakushima. Toe Sweeney daar aankom, wag die Great Artiste vir hom, maar Big Stink was nêrens in sig nie. Die twee B-29's het 45 minute lank oor Yakushima gehardloop, maar Big Stink " het nooit gewys nie. (Dit blyk dat haar vlieënier op die verkeerde hoogte en koers gevlieg het.) Reeds 'n uur laat vlieg "Bockscar " en "The Great Artiste " na Kokura, 'n halfuur verder.
Die vertraging was deurslaggewend. Enola Gay ", omring oor Kokura, het berig dat die weer helder is. Maar in die volgende uur, toe "Bockscar " onsuksesvol wag op die byeenkoms, het die wolke begin verdik en rook het begin waai uit die nabygeleë stad Yahata, wat die vorige aand met vuur gebombardeer is en steeds brand. Teen die tyd dat "Bockscar " en "Die Great Artiste " Kokura bereik het, is die stad toegegooi. Sweeney het streng bevele gekry dat hy die bom net visueel sou laat val en dat hy nie 'n radar -benadering sou uitvoer nie . Byna 'n uur lank het die twee B-29's om die stad gegaan, maar kon niks sien nie.
Nou moes Sweeney en sy wapenroer, bevelvoerder van die vloot, Frederick Ashworth (wat die sending eintlik was) 'n deurslaggewende besluit neem. Dit was 10:45 en "Bockscar " was al sewe uur lank in die lug. Brandstof het begin laag word (en die 640 liter in die reserwe tenk was weens die stukkende pomp nie beskikbaar nie). Lugvliegtuie het naby hulle begin verskyn, en hulle kon nie genoeg van die stad sien vir 'n visuele bomloop nie. Die besluit is geneem om Kokura te verlaat en na die sekondêre teiken, Nagasaki, 15 minute weg te gaan.
Nou het hul probleme vererger. Berekenings wat op die pad gemaak is, het aangedui dat hulle reeds nie genoeg brandstof gehad het om die aangewese noodlandingsveld by Iwo Jima te bereik nie, en dat hulle eerder by Okinawa sou moes land. Toe hulle by Nagasaki kom, vind hulle dat dit ook deur wolke bedek is. Terwyl hulle omring, besluit Sweeney en Ashworth eers dat hulle die missie sal skrop en na Okinawa terugkeer, en die Fat Man in die Stille Oseaan sal wegbring. Toe besluit Ashworth om net een bom oor Nagasaki te laat loop en, ten spyte van hul bevele, die bom met 'n radar te rig as hulle nie 'n visuele val kan kry nie. Op die laaste sekonde het die bombardier die stad deur 'n breek in die wolke gewaar en die bom om 11:02 laat val. Fat Man ontplof ongeveer 'n kilometer buite die teiken. Die ramings van die sterftes wissel van 35 000 tot 87 000. Dit is bekend dat minstens agt Geallieerde krygsgevangenes tydens die ontploffing dood is.
Die B-29's kon nie bly kyk nie. Bockscar " het nou minder as twee uur se brandstof oor en draai na Okinawa. Toe die vliegtuig om 13:20 die vliegveld bereik, het Sweeney agtergekom dat sy radio nie werk nie en dat hy nie die beheertoring kon kontak vir landingsinstruksies nie, net soos een van sy vier enjins weg is weens gebrek aan brandstof. Terwyl sy bemanning noodgevalle afgevuur het as waarskuwing, het Sweeney in elk geval gekom om te land. Toe hy hard probeer om 'n groep geparkeerde B-24's aan die einde van die aanloopbaan te mis, het "Bockscar " tot stilstand gekom net toe 'n tweede enjin sonder gas was. Uitgeput stap Sweeney en sy bemanning uit die vliegtuig. Toe hulle die aand om 22:00 uiteindelik terugkeer na Tinian, was daar, in teenstelling met die "Enola Gay 's " vlug drie dae tevore, geen filmspanne en geen fees nie. In die Verenigde State was die hoofnuus daardie dag die oorlogsverklaring van die Sowjetunie teen Japan.
Die laaste opskorting van die tweede atoommissie sou egter nog kom. Na die bombardement op Hiroshima het die weermag se lugmag besluit om sielkundige oorlogvoering teen die Japannese burgerlikes te voer deur pamflette op verskeie Japannese stede, waaronder Kokura en Nagasaki, te laat val en hulle te waarsku dat hul stad 'n moontlike A-bomdoelwit is. Maar in die verwarring wat gepaard gegaan het met die herskikking van die tweede atoommissie van 11 Augustus tot 9 Augustus, het niemand die PsyOps -beamptes van die verandering in kennis gestel nie. Die pamflette wat waarsku oor 'n moontlike atoomaanval, is dus op 10 Augustus pligsgetrou oor Nagasaki geval, die dag nadat Fat Man die stad verwoes het.
Nadat die oorlog geëindig het, het "Bockscar " nog 'n verontwaardiging gely. In sommige persverklarings van die missie het verwarring oor watter vlieënier met watter vliegtuig gelei het tot verkeerde berigte dat dit " The Great Artiste " was wat Fat Man na Nagasaki vervoer het, 'n fout wat jare lank in gepubliseerde geskiedenisse herhaal sou word daarna.
Vandag word die B-29 "Bockscar " uitgestal in die US Air Force Museum in Dayton, OH.
Bemanning A-2 het geen gevegsopdragte gevlieg nie weens hul laat aankoms op Tinian (2 Augustus 1945). Laggin 'Dragon is deur bemanning B-8 op die bomaanval in Nagasaki gevlieg.
Bemanning C-14 het geen gevegsopdragte gevlieg nie weens hul laat aankoms op Tinian (2 Augustus 1945). Na Luke die Spook op 9 Augustus na die VSA teruggevlieg is, het Crew C-12 die B-29 gekry Groot stink. Luke die Spook het sy naam gekry na sy terugkeer na die VSA.
Die ruïnes van die Christelike kerk Urakami in Nagasaki, Japan, soos getoon op 'n foto gedateer 7 Januarie 1946.
In 1945 word die VSA beskou as die mees Christelike nasie ter wêreld.Die bomwerperpersoneel, net soos die twee Christelike militêre kapelane van die bemanning van Hiroshima en Nagasaki, was produkte van die tipe Christendom wat nie geleer het wat Jesus oor geweld geleer het nie (dat dit sy volgelinge verbied was) – wat die saak vir die oorgrote meerderheid Christene, beide geestelikes en leke, die afgelope 1700 jaar. Gedurende die eerste drie eeue van sy bestaan ​​was die Christendom 'n pasifistiese godsdiens.
En as die Christene nog nooit die lydende menslikheid wat die bom op die grond veroorsaak het, gesien, gehoor of geruik het nie, sou die meeste van hulle geen berou gehad het oor hul deelname aan die gruweldaad nie, veral as hulle blindelings as helde behandel is. in die nadraai.
Moeilik vir Japan om oor te gee
Dit was slegs drie dae sedert die bom van 6 Augustus Hiroshima verbrand het. Die Nagasaki -bom is laat val te midde van groot chaos en verwarring in Tokio, waar die fascistiese militêre bevel met die keiser Hirohito vergader het om te bespreek hoe om met eer oor te gee. Die militêre leierskap van albei nasies het maande lank geweet dat Japan reeds die oorlog verloor het.
Die sampioenwolk van die atoombom het op 6 Augustus 1945 op Hiroshima, Japan, geval.
Die enigste struikelblok om die oorlog te beëindig, was die Geallieerde Magte se aandrang op onvoorwaardelike oorgawe (wat beteken het dat Hirohito uit sy figuurlike posisie in Japan verwyder sou word en miskien selfs aan oorlogsmisdaadproewe onderwerp sou word). Die eis was ondraaglik vir die Japanners, wat die keiser as 'n god beskou het.
Die USSR het die vorige dag (8 Augustus) oorlog teen Japan verklaar, in die hoop om gebiede terug te wen wat in die vernederende (vir Rusland) Russies-Japanse oorlog 40 jaar tevore vir Japan verlore was, en Stalin se leër vorder oor Mantsjoerije. President Harry Truman het Rusland se toetrede tot die oorlog aangemoedig voordat hy geweet het van die sukses van die atoombomtoets in New Mexico op 16 Julie.
Maar nou weet Truman en sy strateë dat die bom Japan se oorgawe sonder Stalin se hulp kan veroorsaak. Truman wou dus nie die buit van die oorlog met die USSR verdeel nie, en omdat die VSA 'n vroeë Koue Oorlog -boodskap aan Rusland wou stuur (dat die VSA die nuwe planetêre supermoondheid was), het Truman bevel gegee om die bomwerper te beveel om voort te gaan met die gebruik van die atoombomme teen 'n handjievol teikens as die weer dit toelaat en as atoombomme beskikbaar geword het (hoewel daar nie meer splitsbare materiaal beskikbaar was om 'n ander bom na Nagasaki te maak nie).
Besluit om Nagasaki te teiken
1 Augustus 1945 was die vroegste ontplooiingsdatum vir die Japannese atoombom missies, en die Doelkomitee in Washington, DC, het reeds 'n kort lys opgestel van relatief onbeskadigde Japannese stede wat uitgesluit sou word van die konvensionele USAAF (VS Army Air Force) brandbomaanvalle (wat gedurende die eerste helfte van 1945 napalm, aangevul met hoë plofstof, gebruik het om meer as 60 hoofsaaklik weerlose Japannese stede tot op die grond af te brand).
Die lys van beskermde stede sluit in Hiroshima, Niigata, Kokura, Kyoto en Nagasaki. Die vyf stede sou buite die terreurbomaanvalle wees waaraan die ander stede onderwerp is. Hulle moes bewaar word as moontlike doelwitte vir die nuwe "foefie" -wapen wat in laboratoriums en vervaardigingsaanlegte regoor Amerika ondersoek en ontwikkel is oor die paar jaar sedert die begin van die Manhattan -projek.
Ironies genoeg het die inwoners van die vyf stede voor 6 en 9 Augustus hulself as gelukkig geag omdat hulle nie gebombardeer is soos die ander groot stede nie. Min het die inwoners van Hiroshima en Nagasaki geweet dat hulle net tydelik gespaar word vir 'n nog erger bloedbad van 'n revolusionêre eksperimentele wapen wat die massale uitwissing van die hele stad en die menslike proefkonijnen kan veroorsaak.
Die plutoniumbom wat in Alamogordo, New Mexico, in die veld getoets is, was identies aan die bom wat by Nagasaki neergegooi is. Dit was godslasterlik met die kodenaam "Trinity" ('n duidelike Christelike term) en drie weke vroeër op 16 Julie 1945 in die geheim ontplof. en 'n paar ander woestynhitte.
Trinity het groot hoeveelhede geproduseer van 'n heeltemal nuwe soort gesteentes wat later 'Trinitite' genoem is. Trinitite was 'n "mensgemaakte" radioaktiewe gesmelte lawarots wat ontstaan ​​het uit die intense hitte wat twee keer die temperatuur van die son was. Monsters daarvan bestaan ​​nog steeds in die woestyn by Alamogordo.
Om 03:00 die oggend van 9 Augustus 1945, het 'n B-29 Superfortress-bomwerper (wat 'Bock's Car' gedoop is) van Tinian-eiland in die Suidelike Stille Oseaan vertrek, met die gebede en seëninge van die twee kapelane van die bemanning. Hy het amper nie van die aanloopbaan af gekom nie, net 'n paar meter voordat die swaar gelaaide vliegtuig die oseaan kon binnegaan (die bom het 10 000 pond geweeg), en het noordwaarts na Kokura, die primêre teiken, gegaan.
Die bom van Bock's Car is met die naam 'Fat Man' genoem, deels vanweë sy vorm en deels om die ronde Winston Churchill te vereer. 'Little Boy', wat eers 'Thin Man' genoem is (na president Franklin Roosevelt), was die kodenaam van die uraanbom wat drie dae tevore op Hiroshima neergegooi is.
Die Japanse Hoogste Oorlogsraad in Tokio, wat op 9 Augustus om 11 uur hul volgende vergadering sou belê, het absoluut geen begrip gehad van wat werklik in Hiroshima gebeur het nie. Die lede het dus geen groter dringendheid gehad nie. Die raad was meestal bekommerd oor die oorlogsverklaring van Rusland.
Maar dit was al te laat, want toe die lede van die Oorlogsraad opstaan ​​en na die ontmoeting met die keiser was, was daar geen kans om die geskiedenis te verander nie. Bock's Car - wat onder radio -stilte vlieg - was al naby die suidelike eilande van Japan, op pad na Kokura, die primêre teiken. Die bemanning het gehoop om 'n verwagte tifoon en die naderende wolke wat die sending sou vertraag het, te verslaan.
Die Bock's Car -bemanning het instruksies gehad om die bom net op visuele waarneming te laat val. Maar Kokura was vertroebel. Nadat hy drie mislukte bomlope oor die bewolkte stad geloop het en daarna enjinprobleme op een van die vier enjins ondervind het (terwyl hy die hele tyd waardevolle brandstof opgebruik het), is die vliegtuig op pad na sy sekondêre teiken, Nagasaki.
Geskiedenis van Nagasaki -Christendom
Nagasaki is bekend in die geskiedenis van die Japannese Christendom. Die stad het die grootste konsentrasie Christene in die hele Japan gehad. St Mary's Urakami -katedraal was die megakerk van sy tyd, met 12 000 gedoopte lidmate.
Die Amerikaanse ontploffing van 'n atoombom oor Nagasaki, Japan, op 9 Augustus 1945.
Nagasaki was die gemeenskap waar die legendariese Jesuïete sendeling Francis Xavier in 1549 'n sendingkerk geplant het. Die Katolieke gemeenskap in Nagasaki het gegroei en uiteindelik voorspoedig geword oor die volgende paar generasies. Dit het egter uiteindelik vir die Japannese duidelik geword dat die (Katolieke) Portugese en Spaanse kommersiële belange Japan uitbuit. Dit het nie lank geduur voordat alle Europeërs - en hul vreemde godsdiens - uit die land verdryf is nie.
Van 1600 tot 1850 was Christen -wees in Japan 'n hoofmisdaad (met die dood strafbaar). In die vroeë 1600's was Japannese Christene wat geweier het om hul nuwe geloof te beëindig, onderworpe aan onuitspreeklike marteling, insluitend kruisiging. Nadat 'n goed gepubliseerde massakruisiging georkestreer is, het die skrikbewind opgehou en het dit vir alle waarnemers geblyk dat die Japannese Christendom uitgesterf het.
Maar 250 jaar later, nadat die kanonbootdiplomasie van die Amerikaanse kommodoor Matthew Perry 'n buitelandse eiland oopgemaak het vir Amerikaanse handelsdoeleindes, is daar ontdek dat daar duisende gedoopte Christene in Nagasaki was wat hul geloof in die geheim in 'n katakombiese bestaan ​​uitleef, heeltemal onbekend aan die regering.
Met hierdie onthulling het die Japannese regering weer 'n suiwering begin, maar as gevolg van internasionale druk het die vervolging opgehou en het die Nagasaki -Christendom uit die ondergronds gekom. Teen 1917, sonder finansiële hulp van die regering, het die her-vitaliseerde Christelike gemeenskap hul massiewe katedraal in die Urakami-rivierdistrik van Nagasaki gebou.
Dit was dus die hoogtepunt van ironie dat die massiewe Cathedral – een van slegs twee Nagasaki -bakens wat positief geïdentifiseer kon word vanaf 31.000 voet en Ground Zero geword het. (Die ander herkenbare oriëntasiepunt van die doelwit was die Mitsubishi -wapenfabriekkompleks en#8211 wat grondstowwe opraak as gevolg van die suksesvolle geallieerde vlootblokade.)
Om 11:02, tydens belydenis Donderdagoggend, is 'n onbekende aantal Nagasaki -Christene gekook, verdamp, koolzuur of andersins verdwyn in 'n versengende, radioaktiewe vuurbal wat 500 meter bokant die katedraal ontplof het.
Die 'swart reën' wat spoedig uit die sampioenwolk gekom het, bevat ook die gemengde sellulêre oorblyfsels van baie Nagasaki -Christene sowel as nog baie meer Sjintoïste en Boeddhiste. Die teologiese implikasies van Nagasaki se Black Rain behoort sekerlik die denke van teoloë van alle denominasies te verstom.
Nagasaki Christelike liggaamstelling
Die meeste Nagasaki -Christene het die ontploffing nie oorleef nie. Sesduisend van hulle is op slag dood, insluitend almal wat die oggend bely het. Van die 12 000 kerklede het 8500 van hulle uiteindelik gesterf as gevolg van die bom. Baie van die ander is ernstig siek met 'n hoogs dodelike heeltemal nuwe siekte: bestralingsiekte.
Drie nonne en 'n Christelike meisieskool was naby die katedraal geleë. Hulle het almal in swart rook verdwyn of stukke houtskool geword. Tienduisende ander onskuldige nie-Christelike nie-vegters is ook op slag dood, en vele meer is dodelik of ongeneeslik gewond. Sommige van die oorspronklike slagoffers (en hul nageslag) ly steeds aan die trans-generasie kwaadaardighede en immuungebreke wat veroorsaak word deur die dodelike plutonium en ander radioaktiewe isotope wat deur die bom geproduseer word.
En hier is een van die belangrikste ironieë: Wat die Japanse keiserlike regering nie kon doen in 250 jaar van vervolging nie (d.w.s..e., om die Japannese Christendom te vernietig) Amerikaanse Christene het dit in 'n paar sekondes gedoen.
Selfs na 'n stadige herlewing van die Christendom na die Tweede Wêreldoorlog, verteenwoordig lidmaatskap van Japannese Christelike kerke nog steeds 'n klein fraksie van 1 persent van die algemene bevolking, en die gemiddelde bywoning van Christelike eredienste regoor die land is slegs 30 per Sondag. Die verwoesting van Nagasaki het verlam wat op 'n tyd 'n lewendige kerk was.
Vader George Zabelka was die Katolieke kapelaan vir die 509ste Composite Group (die 1 500 man USAAF-groep wie se enigste missie was om atoombomme aan Japannese burgerlike teikens te lewer). Zabelka was een van die min leiers in die Tweede Wêreldoorlog wat uiteindelik die ernstige teenstrydighede tussen wat sy moderne kerk hom geleer het, erken het en wat die vroeë pasifistiese kerk geglo het rakende moordgeweld.
'N Paar dekades nadat Zabelka uit die militêre kapelaanskap ontslaan is, het hy uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat beide hy en sy kerk ernstige etiese en teologiese foute begaan het om die georganiseerde massaslagting wat moderne oorlog is, religieus te legitimeer. Uiteindelik het hy besef dat (soos hy dit verwoord het) "die vyand van my en die vyand van my volk is nie 'n vyand van God nie. My vyand en die vyand van my volk is eerder kinders van God wat deur God liefgehad word en wat my daarom moet liefhê (en nie gedood word nie) as 'n volgeling van die liefdevolle God. "
Vader Zabelka se skielike bekering weg van die gestandaardiseerde oorlogstolerante Christendom het sy bediening in Detroit, Michigan, ongeveer 180 grade verander. Sy absolute toewyding aan die waarheid van geweldloosheid in die evangelie - net soos Martin Luther King se toewyding - het hom geïnspireer om die oorblywende dekades van sy lewe daaraan toe te wy om hom in alle vorme van geweld te bekamp, ​​insluitend die geweld van militarisme, rassisme en ekonomiese uitbuiting.
Zabelka het na die 50ste herdenking van die bombardement na Nagasaki gereis, berouvol en berouvol gevra vir die rol wat hy in die misdaad gespeel het.
Net so het die Lutherse kapelaan vir die 509ste, pastoor William Downey (voorheen van Hope Evangelical Lutheran Church in Minneapolis, Minnesota), in sy berading van soldate wat ontsteld geraak het deur hul deelname aan moord vir die staat, later alle moord veroordeel, hetsy deur 'n enkele koeël of deur massavernietigingswapens.
Oorloë wat hul siele verwoes het?
In die belangrike boek van Daniel Hallock ', Hel, genesing en weerstand, het die skrywer 'n Boeddhistiese toevlug uit 1997 beskryf wat deur die Boeddhistiese monnik Thich Nhat Hanh gelei is. Die terugtog behels 'n aantal veterane wat in die oorlog in Viëtnam getref is, wat die Christendom van hul geboorte verlaat het.
Die veterane het positief gereageer op die ministeries van Nhat Hanh. Hallock het geskryf: 'Boeddhisme bied duidelik iets wat nie in die institusionele Christendom gevind kan word nie. Maar waarom moet veterane dan 'n godsdiens omhels wat die oorloë wat hul siel verwoes het geseën het? Dit is geen wonder dat hulle hulle tot 'n sagte Boeddhistiese monnik wend om te hoor wat grootliks die waarhede van Christus is nie. "
Jesus lewer sy bergrede soos uitgebeeld in 'n skildery van die kunstenaar Carl Heinrich Bloch uit die negentiende eeu.
Die opmerking van Hallock behoort 'n ontnugterende wekroep te wees vir Christenleiers wat beide die werwing van nuwe lede en die behoud van oues as belangrik ag. Die feit dat die VSA 'n sterk gemilitariseerde nasie is, maak die waarhede van geweldloosheid in die evangelie moeilik om te onderrig en te verkondig, veral vir militêre veterane (veral haweloses, sielkundig gekwelde, geestelik uitgeputte, ondervoedde, oor-gediagnoseerde, oormedisyne, oor- ingeëntes, moorde en selfmoorde) wat moontlik hul geloof verloor het weens gruwels op die slagveld.
Ek is 'n afgetrede geneesheer wat al honderde sielkundig getraumatiseerde pasiënte (insluitend gevegsgetraumatiseerde oorlogsveterane) behandel het, en ek weet dat geweld in al sy vorme die gees, liggaam, brein en gees onherroeplik kan beskadig. Maar die feit dat die geveg-getraumatiseerde tipe heeltemal voorkombaar is-en dikwels onmoontlik is om te genees-maak voorkomingswerk baie belangrik.
'N Onse voorkoming is inderdaad 'n kilogram genesing werd as dit kom by die bestryding van PTSS. En waar Christelike kerke moet en kan bydra tot die voorkoming van die sielverwoestende PTSD, is deur hul lede te raai om nie daaraan deel te neem nie (wat duidelik moet wees as die etiese boodskap van die gewelddadige Jesus in ag geneem word, 'n boodskap wat gelei het die pasifistiese kerk in die eerste drie eeue van sy bestaan)
Geweld ervaar, hetsy as slagoffer of as slagoffer, kan dodelik wees, en dit kan soos gesinne deur gesinne loop. Ek het geweld, verwaarlosing, mishandeling en die gevolglike traumatiese sielkundige en neurologiese siektes gesien wat deur beide militêre en nie-militêre gesinne versprei is, en selfs die derde en vierde geslag na die aanvanklike slagoffers.
En dit was die ervaring van die hibakusha (die lankmoedige atoombom-oorlewendes van Hiroshima en Nagasaki), wie se nageslag steeds siektes opdoen-wat ook die ervaring was van baie van die nageslag van die vegter-oortreders wat deelgeneem het aan die moord in elke oorlog.
Ek het jare gelede 'n ongepubliseerde studie van die Veteraan se administrasie gesien wat getoon het dat terwyl die meeste soldate uit die oorlog in die Viëtnam-oorlog aktiewe lede van Christelike kerke was voordat hulle oorlog toe gaan, die persentasie wat terugkeer na hul geloofsgemeenskap nul nader kom. Die ontnugterende boodskap hierbo van Daniel Hallock help verduidelik waarom dit so is.
Daarom blyk dit dat die kerk ten minste deur sy stilte oor die kritieke kwessies van oorlog en oorlogsvoorbereiding eintlik moorddadige geweld bevorder (eerder as om dit te verbied), in teenstelling met die etiese leerstellings van Jesus, deur nie te leer wat die Die primitiewe kerk verstaan ​​was een van die kernleerstellings van Jesus, wat in werklikheid gepreek het dat 'geweld verbied is vir diegene wat my wil volg'.
Deur hulle daarvan te weerhou om hul adolessente lede te waarsku oor die geloofs- en sielvernietigende werklikhede van oorlog, ondermyn die kerk direk die "behoud" -strategieë waarin alle kerke betrokke is. Die verborge geskiedenis van Nagasaki het dus waardevolle lesse vir die Amerikaanse Christendom.
Bock's Car Crew en Chain of Command
Die lede van die Bock's Car -bomwerperbemanning was, soos dienspligtiges of aangewese mans in enige oorlog, aan die onderkant van 'n lang, komplekse en baie anonieme bevelsketting waarvan die meerderes onvoorwaardelike gehoorsaamheid vereis van diegene onder hulle in die ketting.
Die Bock's Car -bemanning is beveel om 'die trekker' te trek van die dodelike wapen wat deur 'n aantal ander entiteite gekonseptualiseer, ontwerp, befonds, vervaardig en gewapen is, en nie een van hulle sou moreel verantwoordelik voel vir die vuil daad nie omdat hulle het nie letterlik bloed op hul hande gehad nie.
Soos in alle oorloë geld, is die trekker van die soldate dikwels diegene wat onregverdig uitgesonder word en die skuld kry vir die moord in die gevegsgebied, en daarom het hulle dikwels die ergste naoorlogse skuld en skaamte wat dikwels die dodelikste deel van die geveg is -geïnduseerde PTSV (behalwe die aspekte van selfmoord en geweld wat baie psigiatriese middels veroorsaak, en die aspekte van chroniese siektes wat die oorinentingskedules insluit waaraan alle militêre rekrute onderwerp word).
Die godsdienstige kapelane wat verantwoordelik is vir hul geestelike lewens van hul soldate, is egter ook onderaan die bevel en kan hul skuldgevoelens deel. Nie een van die groepe weet gewoonlik die werklike redes waarom hul bevelvoerders hulle beveel om dood te maak of aan die moordoperasies deel te neem nie.
Die vroeë kerkleiers, wat die leer en optrede van Jesus die beste geken het, het die nasionalistiese, rassistiese en militaristiese agendas van alles wat 2000 jaar gelede vir nasionalisme gebeur het, verwerp.
En deur die Bergrede te volg, verwerp ware Christene van vandag insgelyks die moordagenda van die nasionale veiligheidsstaat, die militêr-industriële-kongreskompleks, die korporasies wat oorlog verdien, die betowerende groot media en die oog vir oog -oog weerwraak kerklike leerstellings wat die afgelope 1700 jaar gedoopte en bevestigde Christene in staat gestel het om, indien beveel om dit te doen, gewillig ander mense in die naam van Christus dood te maak.
Stille Oseaan -oorlog
In 1945 het die Stille Oseaan -oorlog tussen die Ryk van Japan en die Geallieerdes sy vierde jaar binnegegaan. Die meeste Japannese militêre eenhede het hard geveg en verseker dat die geallieerde oorwinning teen 'n enorme prys sou kom. Die 1,25 miljoen slagoffers wat die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog altesaam opgedoen het, het militêre personeel ingesluit wat in aksie gedood en gewond is. Byna 'n miljoen van die slagoffers het plaasgevind gedurende die laaste jaar van die oorlog, van Junie 1944 tot Junie 1945. In Desember 1944 het Amerikaanse slagoffers 'n algehele hoogtepunt van 88 000 bereik as gevolg van die Duitse Ardennenoffensief. Amerika se reserwes van mannekrag was besig om op te raak. Uitstel vir groepe soos landbouwerkers is verskerp, en daar is oorweeg om vroue op te stel. Terselfdertyd het die publiek oorlogsmoeg geword en geëis dat dienspligtiges wat lank diens doen, huis toe gestuur word. 
In die Stille Oseaan keer die Geallieerdes terug na die Filippyne,  herower Birma,  en val Borneo binne.  Aanvalle is onderneem om die Japannese magte wat in Bougainville, Nieu -Guinee en die Filippyne oorgebly het, te verminder.  In April 1945 het Amerikaanse magte op Okinawa geland, waar swaar gevegte tot Junie voortgeduur het. Onderweg het die verhouding tussen Japannese en Amerikaanse slagoffers gedaal van vyf na een in die Filippyne tot twee tot een op Okinawa.  Alhoewel sommige Japannese soldate gevange geneem is, het die meeste baklei totdat hulle doodgemaak of selfmoord gepleeg het. Byna 99 persent van die 21 000 verdedigers van Iwo Jima is dood. Van die 117 000 Okinawan en Japannese troepe wat Okinawa in April tot Junie 1945 verdedig het, is 94 persent dood  7 401 Japannese soldate het oorgegee, 'n ongekende groot getal. 
Namate die Geallieerdes na Japan gevorder het, het die toestande vir die Japannese mense geleidelik erger geword. Die handelsvloot van Japan het gedaal van 5.250.000 bruto ton in 1941 tot 1.560.000 ton in Maart 1945 en 557.000 ton in Augustus 1945. Gebrek aan grondstowwe het die Japanse oorlogsekonomie tot 'n skerp agteruitgang gedwing na die middel van 1944. Die burgerlike ekonomie, wat stadig was het gedurende die oorlog versleg, teen die middel van 1945 rampspoedige vlakke bereik. Die verlies aan skeepvaart het ook die vissersvloot geraak, en die vangs van 1945 was slegs 22 persent daarvan in 1941. Die rysoes van 1945 was die ergste sedert 1909, en honger en wanvoeding het wydverspreid geword. Amerikaanse industriële produksie was oorwegend beter as dié van Japan. Teen 1943 het die VSA byna 100 000 vliegtuie per jaar vervaardig, vergeleke met Japan se produksie van 70 000 vir die hele oorlog. In Februarie 1945 het prins Fumimaro Konoe keiser Hirohito meegedeel dat die nederlaag onvermydelik was en het hom aangespoor om afstand te doen. 
Voorbereidings om Japan binne te val
Nog voor die oorgawe van Nazi -Duitsland op 8 Mei 1945, was planne aan die gang vir die grootste operasie van die Stille Oseaan -oorlog, Operation Downfall, die Geallieerde inval in Japan.  Die operasie het twee dele gehad: Operasie Olympic en Operation Coronet. Olympic begin in Oktober 1945 en behels 'n reeks landings deur die Amerikaanse sesde leër wat bedoel was om die suidelike derde van die mees suidelike belangrikste Japanse eiland, Kyūshū, te vang.  Operasie Olympic sou in Maart 1946 gevolg word deur Operasie Coronet, die verowering van die Kantō -vlakte, naby Tokio op die hoof Japanse eiland Honshū deur die Amerikaanse Eerste, Agtste en Tiende Leër, asook 'n Statebondskorps van Australiese, Britse en Kanadese afdelings. Die teikendatum is gekies sodat Olympic sy doelwitte kan bereik, troepe uit Europa herontplooi en die Japannese winter kan verbygaan. 
Japan se geografie het hierdie invalsplan vir die Japannese duidelik gemaak dat hulle die geallieerde invalplanne akkuraat kon voorspel en sodoende hul verdedigingsplan, Operation Ketsugō, dienooreenkomstig kon aanpas. Die Japannese het 'n algehele verdediging van Kyūshū beplan, met min oorblyfsel vir die daaropvolgende verdedigingsoperasies.  Vier veteraan -afdelings is in Maart 1945 aan die Kwantung -leër in Mantsjoerije teruggetrek om die magte in Japan te versterk,  en 45 nuwe afdelings is tussen Februarie en Mei 1945 geaktiveer. Die meeste was onbeweeglike formasies vir kusverdediging, maar 16 was mobiele afdelings van hoë gehalte.  In totaal was daar 2,3 miljoen Japannese leërtroepe wat bereid was om die tuiseilande te verdedig, ondersteun deur 'n burgerlike milisie van 28 miljoen mans en vroue. Ongevalle -voorspellings het baie gewissel, maar was uiters hoog. Die onderhoof van die Japanse vloot se algemene staf, vise -admiraal Takijirō Ōnishi, het tot 20 miljoen Japannese sterftes voorspel. 
Op 15 Junie 1945 het 'n studie deur die Joint War Plans Committee,  wat beplanningsinligting aan die gesamentlike stafhoofde verskaf het, beraam dat Olympic tot 130,000 tot 220,000 Amerikaanse slagoffers sal lei, met Amerikaanse sterfgevalle tussen 25,000 en 46,000 . Die studie is op 15 Junie 1945 gelewer, na insig uit die Slag van Okinawa, en het opgemerk dat Japan onvoldoende verdediging het as gevolg van die baie effektiewe seeblokkade en die Amerikaanse veldtog vir vuurbomme. Die stafhoof van die Amerikaanse weermag, generaal van die weermag George Marshall en die weermagbevelvoerder in die Stille Oseaan, generaal van die weermag, Douglas MacArthur, onderteken dokumente wat ooreenstem met die beraad van die Joint War Plans Committee -skatting. 
Die Amerikaners is ontsteld oor die Japannese opbou, wat akkuraat gevolg is deur Ultra -intelligensie.  Oorlogsekretaris Henry L. Stimson was voldoende bekommerd oor hoë Amerikaanse skattings van moontlike ongevalle om sy eie studie deur Quincy Wright en William Shockley te laat doen. Wright en Shockley het met kolonels James McCormack en Dean Rusk gesels en die voorspellings van ongevalle deur Michael E. DeBakey en Gilbert Beebe ondersoek. Wright en Shockley beraam dat die invallende Geallieerdes in so 'n geval tussen 1,7 en 4 miljoen sterftes sal ly, van wie tussen 400,000 en 800,000 dood sou wees, terwyl Japannese sterftes ongeveer 5 tot 10 miljoen sou wees.  
Marshall het begin nadink oor die gebruik van 'n wapen wat "geredelik beskikbaar is en wat beslis die koste in Amerikaanse lewens kan verminder":  gifgas. Hoeveelhede fosgeen, mosterdgas, traangas en sianogeenchloried is uit voorraad in Australië en Nieu -Guinee na Luzon verskuif ter voorbereiding op Operasie Olympic, en MacArthur het verseker dat die eenheid vir chemiese oorlogvoering opgelei is in die gebruik daarvan.  Daar is ook gekyk na die gebruik van biologiese wapens teen Japan. 
Lugaanvalle op Japan
Terwyl die Verenigde State voor die Stille Oseaan-oorlog planne opgestel het vir 'n lugveldtog teen Japan, het die verowering van Geallieerde basisse in die westelike Stille Oseaan in die eerste weke van die konflik beteken dat hierdie offensief eers middel 1944 begin het toe die lang gewissel Boeing B-29 Superfortress gereed vir gebruik in die geveg.  Operasie Matterhorn het behels dat die B-29's in Indië deur basisse rondom Chengdu in China opgevoer is om 'n reeks aanvalle op strategiese teikens in Japan te doen.  Met hierdie poging kon die strategiese doelwitte wat die beplanners beoog het, nie bereik word nie, grootliks as gevolg van logistieke probleme, die meganiese probleme van die bomwerper, die kwesbaarheid van Chinese oprigbase en die uiterste omvang wat nodig is om belangrike Japannese stede te bereik. 
Brigadier-generaal Haywood S. Hansell het bepaal dat Guam, Tinian en Saipan op die Mariana-eilande beter as B-29-basisse sou dien, maar hulle was in Japannese hande.  Strategieë is verander om die lugoorlog te akkommodeer,  en die eilande is gevang tussen Junie en Augustus 1944. Lugbasisse is ontwikkel,  en B-29-operasies het in Oktober 1944 vanaf die Marianas begin.  Hierdie basisse is maklik weer deur vragskepe voorsien.  Die XXI Bomber Command het op 18 November 1944 met missies teen Japan begin.  Die vroeë pogings om Japan uit die Marianas te bombardeer, was net so ondoeltreffend as wat die in China gebaseerde B-29's was. Hansell het voortgegaan met die uitvoering van sogenaamde presisiebomme op groot hoogtes, wat op sleutelbedrywe en vervoernetwerke gemik was, selfs nadat hierdie taktiek nie aanvaarbare resultate gelewer het nie.  Hierdie pogings was onsuksesvol weens logistieke probleme met die afgeleë ligging, tegniese probleme met die nuwe en gevorderde vliegtuie, ongunstige weersomstandighede en vyandelike optrede.  
Hansell se opvolger, generaal -majoor Curtis LeMay, het in Januarie 1945 die bevel oorgeneem en aanvanklik dieselfde presisiebom -taktiek gebruik, met ewe onbevredigende resultate. Die aanvalle was aanvanklik gerig op belangrike industriële fasiliteite, maar 'n groot deel van die Japannese vervaardigingsproses is in klein werkswinkels en privaat huise uitgevoer.  Onder druk van die Amerikaanse weermag se lugmag (USAAF) se hoofkwartier in Washington, het LeMay van taktiek verander en besluit dat aanvalle op lae vlakke teen Japannese stede die enigste manier was om hul produksievermoë te vernietig, van presisiebom na bombardemente in gebiede. branders.  Soos met die meeste strategiese bombardemente tydens die Tweede Wêreldoorlog, was die doel van die lugaanval teen Japan om die vyand se oorlogsbedrywe te vernietig, burgerlike werknemers van hierdie nywerhede dood te maak of uit te skakel en die burgerlike moraal te ondermyn.  
In die volgende ses maande het die XXI Bomber Command onder LeMay 67 Japannese stede gebombardeer. Die brandaanval van Tokio, kodenaam Operasie VergaderhuisOp 9–10 Maart het na raming 100 000 mense doodgemaak en 16 km van die stad en 267 000 geboue in 'n enkele nag vernietig. Dit was die dodelikste bombardement van die oorlog, teen 'n koste van 20 B-29's wat deur flak en vegters neergeskiet is.  Teen Mei was 75 persent van die bomme wat neergegooi is brandstowwe wat bedoel was om Japan se "papierstede" af te brand. Teen die middel van Junie was Japan se ses grootste stede verwoes.  Die einde van die gevegte op Okinawa daardie maand het vliegvelde nog nader aan die Japannese vasteland gebied, sodat die bomaanval verder kon eskaleer. Vliegtuie wat van geallieerde vliegdekskepe en die Ryukyu -eilande vlieg, het ook gedurende 1945 gereeld teikens in Japan getref ter voorbereiding op Operation Downfall.  Brandbomme het oorgeskakel na kleiner stede, met 'n bevolking van 60,000 tot 350,000. Volgens Yuki Tanaka het die VSA meer as honderd Japannese dorpe en stede met vuur gebombardeer.  Hierdie aanvalle was verwoestend. 
Die Japannese weermag kon nie die geallieerde aanvalle stop nie en die land se voorbereiding op burgerlike verdediging was onvoldoende. Japannese vegters en lugafweergewere het gesukkel om bomwerpers te vlieg wat op groot hoogte vlieg.  Vanaf April 1945 moes die Japannese onderskepers ook Amerikaanse vegvliegtuie, gebaseer op Iwo Jima en Okinawa, in die gesig staar.  ​​Daardie maand het die Imperial Japanese Army Air Service en Imperial Japanese Navy Air Service opgehou om die lugaanvalle te onderskep om vegvliegtuie te bewaar om die verwagte inval teë te werk.  Teen die middel van 1945 het die Japannese slegs af en toe vliegtuie geskarrel om individuele B-29's te ondervang om verkenningsreise oor die land te doen om brandstofvoorraad te bespaar.  In Julie 1945 het die Japannese 1,156,000 Amerikaanse vate (137,800,000 l) avgas in voorraad gehad vir die inval in Japan. Ongeveer 604 000 Amerikaanse vate (72 000 000 l) is in April, Mei en Junie 1945 in die gebied van die tuiseilande verteer.  Terwyl die Japannese weermag besluit het om aanvalle op geallieerde bomwerpers vanaf einde Junie te hervat, was daar teen hierdie tyd nog te min operasionele vegters beskikbaar vir hierdie verandering van taktiek om die Geallieerde lugaanvalle te belemmer. 
Die ontdekking van kernsplitsing deur die Duitse chemici Otto Hahn en Fritz Strassmann in 1938, en die teoretiese verduideliking daarvan deur Lise Meitner en Otto Frisch, het die ontwikkeling van 'n atoombom 'n teoretiese moontlikheid gemaak.  Vrees dat 'n Duitse atoombomprojek eers atoomwapens sou ontwikkel, veral onder wetenskaplikes wat vlugtelinge uit Nazi-Duitsland en ander fascistiese lande was, kom tot uiting in die Einstein-Szilard-brief. Dit het aan die einde van 1939 aanleiding gegee tot voorlopige navorsing in die Verenigde State.  Die vordering was stadig tot die koms van die verslag van die Britse MAUD-komitee aan die einde van 1941, wat daarop dui dat slegs 5 tot 10 kilogram isotopies verrykte uraan-235 nodig was vir 'n bom in plaas van tonne natuurlike uraan en 'n neutronmoderator soos swaar water. 
Die Quebec -ooreenkoms van 1943 het die kernwapenprojekte van die Verenigde Koninkryk en Kanada, Tube Alloys en die Montreal Laboratory saamgesmelt met die Manhattan Project,   onder leiding van generaal -majoor Leslie R. Groves, Jr., van die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs.  Groves het J. Robert Oppenheimer aangestel om die projek se Los Alamos -laboratorium in New Mexico te organiseer en aan die hoof te hou, waar bomontwerpwerk uitgevoer is.  Twee soorte bomme is uiteindelik ontwikkel, beide genoem deur Robert Serber. Little Boy was 'n splytingswapen van die geweertipe wat uraan-235 gebruik het, 'n skaars isotoop van uraan wat geskei is by die Clinton Engineer Works in Oak Ridge, Tennessee.  Die ander een, bekend as 'n Fat Man-toestel, was 'n kragtiger en doeltreffender, maar meer ingewikkelde kernwapen van die tipe implosie wat plutonium gebruik het wat in kernreaktors in Hanford, Washington, geskep is. 
Daar was 'n Japannese kernwapenprogram, maar dit het nie die menslike, minerale en finansiële hulpbronne van die Manhattan -projek gehad nie en het nooit groot vordering gemaak met die ontwikkeling van 'n atoombom nie. 
Organisasie en opleiding
Die 509ste saamgestelde groep is op 9 Desember 1944 saamgestel en op 17 Desember 1944 geaktiveer by Wendover Army Air Field, Utah, onder bevel van kolonel Paul Tibbets.  Tibbets is aangestel om 'n gevegsgroep te organiseer en te beveel om die middele te ontwikkel om 'n atoomwapen te lewer teen teikens in Duitsland en Japan. Omdat die vlieënde eskaders van die groep uit sowel bomwerper- as vervoervliegtuie bestaan ​​het, is die groep aangewys as 'n "saamgestelde" eerder as 'n "bombardement" -eenheid.  Tibbets het saam met die Manhattan -projek in Los Alamos Wendover gekies vir sy opleidingsbasis oor Great Bend, Kansas en Mountain Home, Idaho, vanweë die afstand daarvan.  Elke bombardier het ten minste 50 oefendruppels inerte of konvensionele plofbare pampoenbomme voltooi en Tibbets het sy groep gereed gemaak om te veg.  Op 5 April 1945 is die kodenaam Operation Centerboard toegeken. Die amptenaar wat verantwoordelik was vir die toewysing daarvan in die operasie -afdeling van die oorlogsdepartement, wou nie meer besonderhede daarvan weet nie. Die eerste bomaanval is later met die naam Operation Centerboard I, en die tweede, Operation Centerboard II. 
Die 509ste saamgestelde groep het 'n gemagtigde sterkte van 225 offisiere en 1,542 aangewese mans, wat byna almal uiteindelik na Tinian ontplooi het. Benewens sy gemagtigde sterkte, het die 509ste dit op Tinian 51 burgerlike en militêre personeel van Project Alberta, , bekend as die 1ste Tegniese Afdeling, daaraan geheg.  Die 509ste Composite Group se 393d Bombardement Squadron was toegerus met 15 silwerplaat B-29's. Hierdie vliegtuie is spesiaal aangepas om kernwapens te vervoer en was toegerus met brandstofinspuiting enjins, Curtiss Electric omkeerbare propellers, pneumatiese aandrywers vir die vinnige oopmaak en sluiting van bomdeure en ander verbeterings. 
Die grondondersteuningsvlak van die 509ste Composite Group het op 26 April 1945 per spoor verskuif na die aanvangshaven in Seattle, Washington. Op 6 Mei het die ondersteuningselemente op die SS gevaar Kaapse oorwinning vir die Marianas, terwyl groepsmateriaal op die SS gestuur is Emile Berliner. Die Kaapse oorwinning het kort hawe -oproepe na Honolulu en Eniwetok gemaak, maar die passasiers is nie toegelaat om die dokgebied te verlaat nie. 'N Voorspeler van die luggroep, bestaande uit 29 offisiere en 61 aangewese mans, het tussen 15 en 22 Mei per C-54 na North Field op Tinian gevlieg.  Daar was ook twee verteenwoordigers van Washington, DC, brigadier -generaal Thomas Farrell, die onder -bevelvoerder van die Manhattan -projek, en admiraal William R. Purnell van die Militêre Beleidskomitee,  wat gereed was om 'n hoër beleid te besluit sake ter plaatse. Saam met kaptein William S. Parsons, die bevelvoerder van Project Alberta, het hulle bekend geword as die "Tinian Joint Chiefs". 
Keuse van teikens
In April 1945 vra Marshall Groves om spesifieke teikens vir bombardemente aan te wys vir finale goedkeuring deur homself en Stimson. Groves het 'n Doelkomitee gevorm, onder voorsitterskap van homself, wat Farrell, majoor John A. Derry, kolonel William P. Fisher, Joyce C. Stearns en David M. Dennison van die USAAF en wetenskaplikes John von Neumann, Robert R. Wilson en William ingesluit het Penney van die Manhattan Project. Die Doelkomitee vergader op 27 April in Washington in Los Alamos op 10 Mei, waar hy met die wetenskaplikes en tegnici daar kon praat en uiteindelik op 28 Mei in Washington, waar dit deur Tibbets en bevelvoerder Frederick Ashworth van Project Alberta ingelig is. en die wetenskaplike adviseur van die Manhattan -projek, Richard C. Tolman. 
Die doelwitkomitee het vyf teikens benoem: Kokura (nou Kitakyushu), die plek van een van Japan se grootste ammunisie -aanlegte Hiroshima, 'n aanboordhawe en industriële sentrum wat die tuiste was van 'n groot militêre hoofkwartier Yokohama, 'n stedelike sentrum vir vervaardiging van vliegtuie, masjiengereedskap , dokke, elektriese toerusting en olieraffinaderye Niigata, 'n hawe met industriële fasiliteite, waaronder staal- en aluminiumfabrieke en 'n olieraffinadery en Kyoto, 'n groot industriële sentrum. Die doelwitkeuse was onderhewig aan die volgende kriteria:
Die mikpunt was groter as 4,8 km in deursnee en was 'n belangrike teiken in 'n groot stad.
Die ontploffing sou effektiewe skade veroorsaak.
Dit is onwaarskynlik dat die teiken teen Augustus 1945 aangeval sal word. 
Hierdie stede was grootliks onaangeraak tydens die nagtelike bombardemente, en die weermag se lugmag het ingestem om dit van die teikenlys te laat, sodat 'n akkurate beoordeling van die skade wat die atoombomme veroorsaak het, gemaak kan word. Hirosjima word beskryf as ''n belangrike leërdepot en aanboordhawe in die middel van 'n stedelike nywerheidsgebied. Dit is 'n goeie radar teiken en so groot dat 'n groot deel van die stad groot skade kan aanrig.Daar is aangrensende heuwels wat waarskynlik 'n fokuseffek sal produseer wat die ontploffingsskade aansienlik sal verhoog. As gevolg van riviere is dit nie 'n goeie brandende teiken nie. "
Die Doelkomitee verklaar dat "Daar is ooreengekom dat sielkundige faktore by die doelwitkeuse van groot belang is. Twee aspekte hiervan is (1) die grootste sielkundige effek teen Japan en (2) die aanvanklike gebruik voldoende skouspelagtig maak vir die belangrikheid van die wapen moet internasionaal erken word wanneer daar publisiteit oor dit vrygestel word. van nabygeleë berge dat 'n groot deel van die stad vernietig kan word. 
Edwin O. Reischauer, 'n Japanse kenner van die Amerikaanse weermag se intelligensiediens, het verkeerdelik gesê dat hy die bomaanval op Kyoto verhoed het.  In sy outobiografie het Reischauer hierdie bewering spesifiek weerlê:
. die enigste persoon wat krediet verdien omdat hy Kyoto van vernietiging gered het, is Henry L. Stimson, destydse oorlogsekretaris, wat Kyoto sedert sy wittebrood daar dekades tevore ken en bewonder het.  
Op 30 Mei het Stimson Groves gevra om Kyoto uit die teikenlys te verwyder weens die historiese, godsdienstige en kulturele betekenis daarvan, maar Groves het gewys op die militêre en industriële betekenis daarvan.  Stimson het toe vir president Harry S. Truman oor die saak genader. Truman stem saam met Stimson, en Kyoto is tydelik van die teikenlys verwyder.  Groves het probeer om Kyoto in Julie op die teikenlys te herstel, maar Stimson was vasberade.   Op 25 Julie is Nagasaki op die teikenlys geplaas in die plek van Kyoto. Dit was 'n belangrike militêre hawe, een van Japan se grootste skeepsbou- en herstelsentrums, en 'n belangrike vervaardiger van vlootvliegtuie. 
Vroeg in Mei 1945 is die tussentydse komitee deur Stimson gestig op aandrang van leiers van die Manhattan -projek en met die goedkeuring van Truman om advies te gee oor aangeleenthede rakende kernenergie.  Tydens die vergaderings op 31 Mei en 1 Junie het wetenskaplike Ernest Lawrence voorgestel dat die Japannese 'n nie-geveg demonstrasie gee.  Arthur Compton onthou later dat:
Dit was duidelik dat almal bedrog sou vermoed. As 'n bom in Japan met vorige kennisgewing ontplof het, was die Japannese lugmag nog voldoende om ernstige inmenging te gee. 'N Atoombom was 'n ingewikkelde toestel, nog in die ontwikkelingsfase. Die werking daarvan sou ver van roetine wees. As die Japannese verdedigers tydens die laaste aanpassing van die bom sou aanval, kan 'n foutiewe beweging maklik 'n mislukking tot gevolg hê. So 'n einde aan 'n geadverteerde magsdemonstrasie sou baie erger wees as as dit nie probeer is nie. Dit was nou duidelik dat wanneer die tyd aangebreek het dat die bomme gebruik moes word, slegs een daarvan beskikbaar moes wees, gevolg deur ander met te lang tussenposes. Ons kon nie die kans bekostig dat een van hulle 'n kakkerlak was nie. As die toets op 'n neutrale gebied gedoen is, was dit moeilik om te glo dat Japan se vasberade en fanatiese militêre manne onder die indruk sou wees. As so 'n oop toets eers gedoen word en nie oorgawe sou plaasvind nie, sou die kans groot wees om die skok van verrassing wat so effektief was, te gee. Inteendeel, dit sou die Japannese gereed maak om met 'n atoomaanval in te meng as hulle kon. Alhoewel die moontlikheid van 'n betoging wat nie menselewens sou vernietig nie, aantreklik was, kon niemand 'n manier voorstel waarop dit so oortuigend gemaak kon word dat dit waarskynlik die oorlog sou stop nie. 
Die moontlikheid van 'n betoging is weer in die Franck -verslag wat op 11 Junie deur die natuurkundige James Franck uitgereik is, geopenbaar en die Wetenskaplike Adviespaneel het sy verslag op 16 Junie verwerp en gesê dat 'ons geen tegniese demonstrasie kan voorstel wat 'n einde sal bring aan die oorlog wat ons sien geen aanvaarbare alternatief vir direkte militêre gebruik nie. " Franck het die verslag daarna na Washington, DC geneem, waar die tussentydse komitee op 21 Junie vergader het om sy vroeëre gevolgtrekkings weer te ondersoek, maar dit het herbevestig dat daar geen alternatief is vir die gebruik van die bom op 'n militêre teiken nie. 
Net soos Compton, het baie Amerikaanse amptenare en wetenskaplikes aangevoer dat 'n demonstrasie die skokwaarde van die atoomaanval sou opoffer, en die Japannese kan ontken dat die atoombom dodelik was, wat die missie minder geneig sou maak om oorgawe te lewer. Geallieerde krygsgevangenes kan na die demonstrasieplek verskuif word en deur die bom doodgemaak word. Hulle was ook bekommerd dat die bom dalk 'n skelm was, aangesien die Trinity-toets 'n stilstaande toestel was, nie 'n bom wat deur die lug geval is nie. Alhoewel daar meer bomme in produksie was, sou slegs twee aan die begin van Augustus beskikbaar wees, en dit kos miljarde dollars, dus dit sou duur wees om een ​​vir 'n demonstrasie te gebruik.  
Die VSA het burgerlikes etlike maande gewaarsku teen moontlike lugaanvalle deur meer as 63 miljoen pamflette oor Japan te laat val. Baie Japannese stede het geweldige skade gely as gevolg van lugbomaanvalle, sommige is tot 97 persent vernietig. LeMay het gedink dat pamflette die sielkundige impak van bombardemente sou verhoog en die internasionale stigma van stede met bombardemente sou verminder. Selfs met die waarskuwings, was die Japannese opposisie teen die oorlog ondoeltreffend. Oor die algemeen het die Japannese die pamfletboodskappe as waaragtig beskou, en baie Japannese het besluit om groot stede te verlaat. Die pamflette het soveel kommer veroorsaak dat die regering beveel het dat iemand vasgetrek word wat in besit is van 'n pamflet.   Pamflettekste is deur onlangse Japannese krygsgevangenes opgestel omdat dit as die beste keuse beskou is "om 'n beroep op hul landgenote te doen". 
Ter voorbereiding op die gooi van 'n atoombom op Hiroshima het die Oppenheimer-geleide wetenskaplike paneel van die tussentydse komitee besluit teen 'n demonstrasiebom en teen 'n spesiale pamfletwaarskuwing. Hierdie besluite is uitgevoer weens die onsekerheid van 'n suksesvolle ontploffing en ook vanweë die wens om die skok in die leierskap te maksimeer.  Daar is geen waarskuwing aan Hiroshima gegee dat 'n nuwe en baie meer vernietigende bom gaan val nie.  Verskeie bronne het teenstrydige inligting gegee oor wanneer die laaste pamflette voor die atoombom op Hiroshima neergesit is. Robert Jay Lifton het geskryf dat dit 27 Julie was,  en Theodore H. McNelly het geskryf dat dit 30 Julie was.  Die geskiedenis van die USAAF het opgemerk dat elf stede op 27 Julie met pamflette gerig is, maar Hiroshima was nie een daarvan nie, en daar was geen pamflette op 30 Julie nie.  Pamflette is op 1 en 4 Augustus onderneem. Hiroshima is moontlik laat in Julie of vroeg in Augustus geblaas, aangesien oorlewende rekeninge praat oor 'n aflewering van pamflette 'n paar dae voordat die atoombom neergegooi is.  Drie weergawes is gedruk van 'n pamflet met 11 of 12 stede wat gemik is op die bestryding van 'n totaal van 33 gelysde stede. Met die teks van hierdie pamflet in Japannees ". Ons kan nie belowe dat slegs hierdie stede onder die aangeval sal wees nie."  Hiroshima is nie gelys nie.  
Konsultasie met Brittanje en Kanada
In 1943 onderteken die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk die Quebec -ooreenkoms, wat bepaal dat kernwapens nie sonder wedersydse toestemming teen 'n ander land gebruik sal word nie. Stimson moes dus Britse toestemming verkry. 'N Vergadering van die Combined Policy Committee, waarin een Kanadese verteenwoordiger was, is op 4 Julie 1945 in die Pentagon gehou.  Veldmaarskalk sir Henry Maitland Wilson kondig aan dat die Britse regering ingestem het met die gebruik van kernwapens teen Japan, wat amptelik aangeteken word as 'n besluit van die Gekombineerde Beleidskomitee.    Aangesien die vrylating van inligting aan derde partye ook deur die Quebec -ooreenkoms beheer is, het die bespreking daarna gegaan oor watter wetenskaplike besonderhede in die persaankondiging van die bombardement onthul sou word. Die vergadering het ook besin oor wat Truman tydens die komende Potsdam -konferensie aan Joseph Stalin, die leier van die Sowjetunie, kon onthul, aangesien dit ook Britse instemming vereis. 
Die bevele oor die aanval is op 25 Julie aan generaal Carl Spaatz uitgereik onder die handtekening van generaal Thomas T. Handy, die waarnemende stafhoof, aangesien Marshall tydens die Potsdam -konferensie met Truman was.  Dit lui:
Die 509th Composite Group, 20th Air Force sal sy eerste spesiale bom aflewer sodra die weer visuele bomaanvalle moontlik maak na ongeveer 3 Augustus 1945 op een van die teikens: Hiroshima, Kokura, Niigata en Nagasaki. Om militêre en burgerlike wetenskaplike personeel van die oorlogsdepartement te vervoer om die gevolge van die ontploffing van die bom waar te neem en op te teken, sal bykomende vliegtuie die vliegtuig vergesel. Die waarnemende vliegtuie sal 'n paar kilometer ver bly van die punt van die botsing.
Bykomende bomme sal op die bogenoemde teikens gelewer word sodra die projekpersoneel dit gereed gemaak het. Verdere instruksies sal uitgereik word oor ander teikens as die hierbo gelys. 
Daardie dag het Truman in sy dagboek opgemerk dat:
Hierdie wapen moet tussen nou en 10 Augustus teen Japan gebruik word. Ek het aan die sek. of War, mnr. Stimson, om dit te gebruik sodat militêre doelwitte en soldate en matrose die teiken is, nie vroue en kinders nie. Selfs al is die Jappe wreed, genadeloos, genadeloos en fanaties, kan ons as die leier van die wêreld vir die algemene welsyn nie daardie vreeslike bom op die ou hoofstad [Kyoto] of die nuwe [Tokio] laat val nie. Ek en hy is dit eens. Die doelwit sal suiwer militêr wees. 
Die sukses van die Trinity -toets op 16 Julie in die woestyn van New Mexico het die verwagtinge oortref.  Op 26 Julie het die geallieerde leiers die Potsdam -verklaring uitgereik, waarin die terme van oorgawe vir Japan uiteengesit is. Die verklaring is as 'n ultimatum gestel en verklaar dat die Geallieerdes Japan sonder 'n oorgawe Japan sou aanval, wat lei tot 'die onvermydelike en volledige vernietiging van die Japanse weermag en net so onvermydelik die totale verwoesting van die Japanse vaderland'. Die atoombom is nie in die mededeling genoem nie. 
Op 28 Julie het Japannese koerante berig dat die verklaring deur die Japannese regering verwerp is. Die middag het premier Suzuki Kantarō tydens 'n perskonferensie verklaar dat die Potsdam -verklaring nie meer as 'n herhaling was nie (yakinaoshi) van die Kaïro -verklaring en dat die regering bedoel het om dit te ignoreer (mokusatsu, "doodmaak deur stilte").  Die verklaring is deur beide Japannese en buitelandse koerante geneem as 'n duidelike verwerping van die verklaring. Keiser Hirohito, wat gewag het op 'n Sowjet-antwoord aan Japanse vredeliewers wat nie vrywillig was nie, het geen besluit geneem om die regeringsposisie te verander nie.  Japan se bereidwilligheid om oor te gee, bly afhanklik van die behoud van die kokutai (Keiserlike instelling en nasionale beleid), aanvaarding deur die keiserlike hoofkwartier van verantwoordelikheid vir ontwapening en demobilisasie, geen besetting van die Japanse tuiseilande, Korea of ​​Formosa, en delegering van die straf van oorlogsmisdadigers aan die Japanse regering. 
By Potsdam stem Truman in op 'n versoek van Winston Churchill dat Brittanje verteenwoordig moet word wanneer die atoombom laat val word. William Penney en groepskaptein Leonard Cheshire is na Tinian gestuur, maar het bevind dat LeMay hulle nie met die sending sou vergesel nie. Al wat hulle kon doen, was om 'n sterk bewoorde sein na Wilson te stuur. 
Die Little Boy-bom, behalwe die uraanvrag, was begin Mei 1945 gereed.  Daar was twee uraan-235 komponente, 'n hol silindriese projektiel en 'n silindriese teikeninsetsel. Die projektiel is op 15 Junie voltooi en die teikeninvoegsel op 24 Julie.  Die projektiel en agt bomaansamestellings (gedeeltelik bymekaargemaakte bomme sonder die poeierlading en fissiele komponente) verlaat Hunters Point Naval Shipyard, Kalifornië, op 16 Julie aan boord van die cruiser USS Indianapolis, en het op 26 Julie op Tinian aangekom.  Die teikeninsetsel gevolg deur lug op 30 Julie, vergesel deur bevelvoerder Francis Birch van Project Alberta.  In reaksie op die kommer van die 509th Composite Group oor die moontlikheid dat 'n B-29 by die opstart sou neerstort, het Birch die Little Boy-ontwerp aangepas om 'n verwyderbare stuitstop in te sluit waarmee die bom tydens die vlug gewapend kon wees. 
Die eerste plutoniumkern, tesame met sy inisieerder van polonium-beryllium-egels, is in die sorg van die koerier van Project Alberta, Raemer Schreiber, vervoer in 'n draagkas van magnesiumveld wat daarvoor ontwerp is deur Philip Morrison. Magnesium is gekies omdat dit nie as 'n peuter optree nie.  Die kern het op 26 Julie van die Kirtland Army Air Field vertrek op 'n C-54-vervoervliegtuig van die 509ste Composite Group se 320ste Troop Carrier Squadron, en het op 28 Julie by North Field aangekom. Drie Fat Man-hoë-plofbare voorafbyeenkomste, aangewys as F31, F32 en F33, is op 28 Julie by Kirtland opgetel deur drie B-29's, twee van die 393d Bombardment Squadron plus een van die 216ste Army Air Force Base Unit, en na North Field vervoer, op 2 Augustus aangekom. 
Hiroshima tydens die Tweede Wêreldoorlog
Ten tyde van die bombardement was Hiroshima 'n stad van industriële en militêre betekenis. 'N Aantal militêre eenhede was naby geleë, waarvan die belangrikste die hoofkwartier van veldmaarskalk Shunroku Hata se tweede algemene leër was, wat die verdediging van die hele Suid -Japan beveel het  en in die Hiroshima -kasteel geleë was. Hata se bevel het bestaan ​​uit ongeveer 400 000 mans, waarvan die meeste op Kyushu was, waar 'n geallieerde inval korrek verwag is.  Die hoofkwartier van die 59ste leër, die 5de afdeling en die 224ste afdeling, 'n nuutgestigte mobiele eenheid, was ook in Hiroshima teenwoordig.  Die stad is verdedig deur vyf batterye van 70 mm en 80 mm (2,8 en 3,1 duim) lugafweergewere van die 3de lugafdeling, insluitend eenhede van die 121ste en 122ste lugweerregimente en die 22ste en 45ste Afsonderlike lugvaartbataljons. In totaal was ongeveer 40 000 Japannese militêre personeel in die stad gestasioneer. 
Hiroshima was 'n voorraad- en logistieke basis vir die Japannese weermag.  Die stad was 'n kommunikasiesentrum, 'n belangrike hawe vir skeepvaart en 'n vergaderruimte vir troepe.  Dit ondersteun 'n groot oorlogsbedryf, wat onderdele vir vliegtuie en bote vervaardig, vir bomme, gewere en handwapens.  Die middestad van die stad bevat verskeie gewapende betongeboue en ligter strukture. Buite die sentrum is die gebied deur 'n digte versameling klein houtwerkswinkels onder Japannese huise oorlaai. 'N Paar groter nywerheidsaanlegte het naby die buitewyke van die stad gelê. Die huise is van hout met teëldakke gebou, en baie van die industriële geboue is ook rondom houtrame gebou. Die stad as geheel was hoogs vatbaar vir brandskade.  Dit was die tweede grootste stad in Japan ná Kyoto wat nog steeds nie deur lugaanvalle beskadig was nie,  hoofsaaklik omdat dit nie die vliegtuigvervaardigingsbedryf het nie, wat die XXI Bomber Command se prioriteitsdoel was. Op 3 Julie het die gesamentlike stafhoofde dit saam met Kokura, Niigata en Kyoto buite perke gestel vir bomwerpers. 
Die bevolking van Hiroshima het vroeër in die oorlog 'n hoogtepunt van meer as 381,000 bereik, maar voor die atoombom het die bevolking geleidelik afgeneem as gevolg van 'n stelselmatige ontruiming wat deur die Japannese regering beveel is. Ten tyde van die aanval was die bevolking ongeveer 340 000–350 000.  Inwoners het gewonder hoekom Hiroshima vernietiging deur brandbomme vermy is.  Sommige het bespiegel dat die stad gered sou word vir die Amerikaanse besetting se hoofkwartier, ander het gedink dat hul familielede in Hawaii en Kalifornië 'n versoekskrif aan die Amerikaanse regering versoek het om bombardemente op Hiroshima te vermy.  Meer realistiese stadsamptenare het beveel dat geboue afgebreek moet word om lang, reguit brandbane te skep.  Dit is uitgebrei en uitgebrei tot die oggend van 6 Augustus 1945. 
Ontploffing van Hiroshima
Hiroshima was die primêre doelwit van die eerste atoombom -missie op 6 Augustus, met Kokura en Nagasaki as alternatiewe teikens. Die 393d Bombardement Squadron B-29 Enola gay, vernoem na Tibbets se ma en deur Tibbets geloods, het vanaf North Field, Tinian, ongeveer ses uur vlieg tyd vanaf Japan opgestyg. Enola gay is vergesel deur twee ander B-29's: Die Groot Kunstenaar, onder bevel van majoor Charles Sweeney, wat instrumentasie dra, en 'n toe naamlose vliegtuig wat later gebel is Noodsaaklike kwaad, onder bevel van kaptein George Marquardt. Nodige Kwaad was die fotografie vliegtuig. 
Special Mission 13, primêre doelwit Hiroshima, 6 Augustus 1945  
Reguit spoel Majoor Claude R. Eerderlik Dimpels 85 Weerverkenning (Hiroshima)
Jabit III Majoor John A. Wilson Kuiltjies 71 Weerverkenning (Kokura)
Voltal Majoor Ralph R. Taylor Kuifels 83 Weerverkenning (Nagasaki)
Enola gay Kolonel Paul W. Tibbets Kuiltjies 82 Aflewering van wapens
Die Groot Kunstenaar Majoor Charles W. Sweeney Kuifies 89 Blaasmetingsinstrumentasie
Nodige Kwaad Kaptein George W. Marquardt Kuiltjies 91 Waarneming en fotografie
Hoogsgeheim Kaptein Charles F. McKnight Kuiltjies 72 Strike spare - het nie die missie voltooi nie
Nadat hulle uit Tinian vertrek het, het die vliegtuig afsonderlik na Iwo Jima gegaan om om 05:55 op 2800 m (128) met Sweeney en Marquardt 'n afspraak te maak en koers in te stel vir Japan. Die vliegtuig het duidelik sigbaar op 9,470 m (31,060 voet) oor die teiken gekom.  Parsons, wat in bevel was van die missie, het die bom tydens die vlug bewapen om die risiko's tydens opstyg te verminder. Hy was getuie van vier B-29's wat by die opstyging neerstort en brand, en was bang dat 'n kernontploffing sou plaasvind as 'n B-29 met 'n gewapende seuntjie aan boord neerstort.  Sy assistent, tweede luitenant Morris R. Jeppson, verwyder die veiligheidsapparate 30 minute voordat hy die teikengebied bereik het. 
Gedurende die nag van 5-6 Augustus het die Japannese vroeë waarskuwingsradar die nadering van talle Amerikaanse vliegtuie opgemerk wat na die suidelike deel van Japan was. Radar ontdek 65 bomwerpers op pad na Saga, 102 op pad na Maebashi, 261 op pad na Nishinomiya, 111 op pad na Ube en 66 op pad na Imabari. Daar is 'n waarskuwing gegee en radio -uitsendings het in baie stede, waaronder Hiroshima, gestaak. Die all-clear is om 00:05 in Hiroshima geblaas.  Ongeveer 'n uur voor die bomaanval het die lugaanval weer gewaarsku, soos Reguit spoel oor die stad gevlieg.Dit het 'n kort boodskap uitgesaai wat opgetel is Enola gay. Dit lees: "Wolkbedekking minder as 1/10 op alle hoogtes. Advies: bom primêr."  Die all-clear is weer om 07:09 oor Hiroshima geblaas. 
Om 08:09 het Tibbets met sy bom begin en beheer oorgegee aan sy bombardier, majoor Thomas Ferebee.  Die vrylating om 08:15 (Hiroshima-tyd) verloop soos beplan, en die Little Boy wat ongeveer 64 kg uraan-235 bevat, het 44,4 sekondes geneem om van die vliegtuig te val wat op ongeveer 9 400 m vlieg tot 'n ontploffingshoogte van ongeveer 580 m bo die stad.   Enola gay het 18,5 km afgelê voordat dit die skokgolwe van die ontploffing gevoel het. 
As gevolg van dwarswind het die bom die mikpunt, die Aioi -brug, met ongeveer 800 voet (240 m) misgeloop en direk oor die Shima Surgical Clinic ontplof.  Dit stel die ekwivalente energie van 16 ± 2 kiloton TNT vry (66,9 ± 8,4 TJ).  Die wapen is as baie ondoeltreffend beskou, met slegs 1,7 persent van die materiële skeuring daarvan.  Die radius van totale vernietiging was ongeveer 1,6 km, met die gevolglike brande oor 11 km2. 
Enola gay het twee minute oor die teiken gebied gebly en was tien kilometer daarvandaan toe die bom ontplof het. Slegs Tibbets, Parsons en Ferebee het geweet van die aard van die wapen, maar die ander op die bomwerper het net 'n verblindende flits verwag en 'n swart bril gekry. "Dit was moeilik om te glo wat ons gesien het", het Tibbets aan verslaggewers gesê, terwyl Parsons gesê het "die hele ding was geweldig en ontsagwekkend. Die mans aan boord saam met my het na my" My God "gesnak". Hy en Tibbets het die skokgolf vergelyk met ''n noue slag van 'n vuurwarm vuur'. 
Gebeurtenisse op die grond
Mense op die grond het aangemeld a pika (ピ カ) - 'n briljante ligflits - gevolg deur a don (ド ン) - 'n harde bulderende geluid.  Sowat 70 000–80 000 mense, ongeveer 30 persent van die destydse bevolking van Hiroshima, is dood deur die ontploffing en die gevolglike vuurstorm,   en nog 70 000 is beseer.  Daar word beraam dat soveel as 20 000 Japannese militêre personeel dood is.  Amerikaanse opnames beraam dat 12 km2 van die stad vernietig is. Japanse amptenare het bepaal dat 69 persent van Hiroshima se geboue vernietig is en 6 tot 7 persent beskadig is. 
Sommige van die gewapende betongeboue in Hiroshima is baie sterk gebou as gevolg van die aardbewingsgevaar in Japan, en hul raamwerk het nie in duie gestort nie, alhoewel dit redelik naby die ontploffingsentrum was. Sedert die bom in die lug ontplof het, is die ontploffing meer afwaarts gerig as sywaarts, wat grootliks verantwoordelik was vir die voortbestaan ​​van die prefektuur -industriële promosiesaal, nou algemeen bekend as die Genbaku (A-bom) koepel, wat slegs 150 m (490 voet) van grondnul af was (die hiposentrum). Die ruïne is vernoem Hiroshima -vredesgedenkteken en is in 1996 op die Unesco -wêrelderfenisgebied gemaak oor die besware van die Verenigde State en China, wat bedenkinge uitgespreek het oor die feit dat ander Asiatiese nasies die grootste verlies aan lewens en eiendom gely het, en dat die fokus op Japan nie historiese tekort skiet nie. perspektief.  Die bombardement het intense brande veroorsaak wat vinnig deur hout- en papierhuise versprei het en alles in 'n radius van 2 kilometer verbrand het.  Soos in ander Japannese stede, was die brandbane ondoeltreffend. 
Hiroshima in die nadraai van die bombardement
Beseerde burgerlike slagoffers
Die kledingpatroon, in die nou pasgebiede van hierdie oorlewende, het in die vel gebrand.
22-jarige slagoffer Toyoko Kugata word behandel in die Hiroshima Rooi Kruis-hospitaal (6 Oktober 1945)
'N Foto van die nasleep van die bombardement op Hiroshima
Memorial by Andersonville NHS vir die Amerikaanse vlieëniers wat in die ontploffing gesterf het.
Die waarskuwing vir lugaanvalle is om 07:31 uitgevee, en baie mense was buite en het hul aktiwiteite aangepak.  Eizō Nomura was die naaste wat oorleef het, in die kelder van 'n gewapende betongebou (dit het gebly as Rushuis na die oorlog) slegs 170 meter (560 voet) van grondnul ten tyde van die aanval.   Hy sterf in 1982, 84 jaar oud.  Akiko Takakura was een van die naaste oorlewendes aan die staatsentrum van die ontploffing. Sy was ten tyde van die aanval in die stewig geboude Bank van Hiroshima, slegs 300 meter (980 voet) van die grond-nul af. 
Meer as 90 persent van die dokters en 93 persent van die verpleegsters in Hiroshima is dood of beseer - die meeste was in die middestad wat die grootste skade opgedoen het.  Die hospitale is vernietig of erg beskadig. Slegs een dokter, Terufumi Sasaki, het in die Rooi Kruis -hospitaal aan diens gebly.  Nietemin het die polisie en vrywilligers vroegmiddag ontruimingsentrums by hospitale, skole en tramstasies gevestig, en 'n lykshuis is in die Asano -biblioteek gevestig. 
Die meeste elemente van die Japannese hoofkwartier van die Tweede Algemene Leër het fisiese opleiding ondergaan op die terrein van die Hiroshima -kasteel, skaars 900 meter (820 m) van die staatsentrum af. Die aanval het 3,243 troepe op die paradegrond doodgemaak.  Die kommunikasiekamer van die hoofkwartier van die militêre distrik van Chugoku, wat verantwoordelik was vir die uitreiking en opheffing van waarskuwings vir lugaanvalle, was in 'n halfkelder in die kasteel geleë. Yoshie Oka, 'n Hijiyama Girls High School -student wat gemobiliseer is om as kommunikasiebeampte te dien, het pas 'n boodskap gestuur dat die alarm vir Hiroshima en die naburige Yamaguchi afgegee is toe die bom ontplof het. Sy gebruik 'n spesiale telefoon om die hoofkwartier van Fukuyama (ongeveer 100 kilometer daarvandaan) in te lig dat "Hiroshima deur 'n nuwe soort bom aangeval is. Die stad is in 'n toestand van byna totale vernietiging." 
Sedert burgemeester Senkichi Awaya vermoor is tydens die ontbyt saam met sy seun en kleindogter in die burgemeesterswoning, het veldmaarskalk Shunroku Hata, wat net lig gewond is, die administrasie van die stad oorgeneem en hulpverlenings gekoördineer. Baie van sy personeel is dood of dodelik gewond, waaronder 'n Koreaanse prins as lid van die keiserlike familie Yi U, wat as luitenant -kolonel in die Japanse leër gedien het.   Hata se senior oorlewende stafoffisier was die gewonde kolonel Kumao Imoto, wat as sy stafhoof opgetree het. Soldate uit die onbeskadigde hawe van Hiroshima Ujina het selfmoordbote van die Shinyo-klas gebruik, wat bedoel was om die Amerikaanse inval af te weer, om die gewondes te versamel en om die riviere af te neem na die militêre hospitaal in Ujina.  Vragmotors en treine het hulpmiddels ingebring en oorlewendes uit die stad ontruim. 
Twaalf Amerikaanse vlieëniers is in die Chugoku Militêre Polisiehoofkwartier, ongeveer 400 meter van die staatsentrum van die ontploffing, opgesluit.  Die meeste is op slag dood, hoewel daar na berig word dat twee deur hul gevangenes tereggestel is, en twee gevangenes wat ernstig beseer is deur die bomaanval, langs die Aioi -brug deur die Kempei Tai, waar hulle met klippe doodgegooi is.   Agt Amerikaanse krygsgevangenes wat as deel van die program vir mediese eksperimente aan die Universiteit van Kyushu vermoor is, is valslik deur die Japannese owerhede aangemeld dat hulle in die atoomontploffing vermoor is as deel van 'n poging tot toesmeer. 
Japannese besef van die bombardement
Die Tokio -beheeroperateur van die Japan Broadcasting Corporation het opgemerk dat die Hiroshima -stasie uit die lug geraak het. Hy het probeer om sy program te herstel deur 'n ander telefoonlyn te gebruik, maar ook dit het misluk.  Ongeveer 20 minute later het die Tokio -spoorweg -telegraafsentrum besef dat die hooftelegraaf opgehou het om net noord van Hiroshima te werk. Van 'n paar klein treinstasies binne 16 km (10 myl) van die stad af kom nie -amptelike en verwarde berigte oor 'n vreeslike ontploffing in Hiroshima. Al hierdie verslae is na die hoofkwartier van die Japanse leër se algemene staf gestuur. 
Militêre basisse het herhaaldelik probeer om die weermagbeheerstasie in Hiroshima te bel. Die totale stilte uit die stad het die algemene personeel verbaas dat hulle geweet het dat daar geen groot vyandelike aanval plaasgevind het nie en dat daar op daardie stadium geen groot plofstof in Hiroshima was nie. 'N Jong offisier het die opdrag gekry om onmiddellik na Hiroshima te vlieg, te land, die skade te ondersoek en terug te keer na Tokio met betroubare inligting vir die personeel. Daar is gevoel dat niks ernstigs plaasgevind het nie en dat die ontploffing net 'n gerug was. 
Die personeel het na die lughawe gegaan en na die suidweste vertrek. Nadat hy ongeveer drie uur lank gevlieg het, terwyl hy nog byna 160 km van Hiroshima af was, sien hy en sy vlieënier 'n groot rookwolk uit die vuurstorm wat deur die bom ontstaan ​​het. Nadat hulle deur die stad gegaan het om die skade te ondersoek, het hulle suid van die stad beland, waar die personeelbeampte, nadat hy by Tokio aangemeld het, hulpmaatreëls begin reël het. Tokio se eerste aanduiding dat die stad deur 'n nuwe soort bom vernietig is, kom uit president Truman se aankondiging van die staking, sestien uur later. 
Na die Hiroshima -bombardement het Truman 'n verklaring uitgereik waarin die gebruik van die nuwe wapen aangekondig word. Hy het gesê: 'Ons kan Providence dankbaar wees' dat die Duitse atoombomprojek misluk het en dat die Verenigde State en sy bondgenote 'twee miljard dollar aan die grootste wetenskaplike waagstuk in die geskiedenis bestee het - en gewen het'. Truman het Japan toe gewaarsku: "As hulle nie nou ons voorwaardes aanvaar nie, kan hulle 'n reënval van die lug verwag, waarvan nog nooit op hierdie aarde gesien is nie. Agter hierdie lugaanval sal see- en landmagte in sulke getalle en mag soos hulle nog nie gesien het nie en met die gevegsvaardigheid waarvan hulle reeds deeglik bewus is. "  Dit was 'n toespraak wat wyd uitgesaai is deur die Japannese nuusagentskappe. 
Die 50 000 watt standaard golfstasie op Saipan, die OWI-radiostasie, stuur elke 15 minute 'n soortgelyke boodskap aan Japan oor Hiroshima, waarin verklaar word dat meer Japannese stede 'n soortgelyke lot sou ondervind in die afwesigheid van onmiddellike aanvaarding van die bepalings van die Potsdam-verklaring en het burgers sterk beklemtoon om groot stede te ontruim. Radio Japan, wat voortgegaan het om die oorwinning vir Japan te prys deur nooit oor te gee nie,  het die Japannese in kennis gestel van die vernietiging van Hiroshima deur 'n enkele bom.  Eerste minister Suzuki voel hom verplig om die Japanse pers te ontmoet, aan wie hy sy regering se verbintenis herhaal het om die geallieerdes se eise te ignoreer en voort te gaan veg. 
Die Sowjetse minister van Buitelandse Sake, Vjatsjeslav Molotof, het Tokio op 5 April in kennis gestel van die eensydige opheffing van die Sowjet -Japannese neutraliteitspakt van die Sowjetunie.  Om twee minute na middernag op 9 Augustus, Tokio -tyd, het die Sowjet -infanterie, wapenrusting en lugmag die Manchurian Strategic Offensive Operation geloods.  Vier uur later bereik die woord Tokio die amptelike oorlogsverklaring van die Sowjetunie. Die senior leierskap van die Japannese weermag het begin met die voorbereidings om krygswet op die land op te lê, met die ondersteuning van die minister van oorlog, Korechika Anami, om iemand te stop wat vrede probeer maak. 
Op 7 Augustus, 'n dag nadat Hiroshima vernietig is, het dr Yoshio Nishina en ander atoomfisici by die stad aangekom en die skade deeglik ondersoek. Hulle is toe terug na Tokio en het aan die kabinet gesê dat Hiroshima inderdaad deur 'n kernwapen vernietig is. Admiraal Soemu Toyoda, die hoof van die marine -staf, het beraam dat nie meer as een of twee bykomende bomme gelees kan word nie, daarom besluit hulle om die oorblywende aanvalle te verduur, en erken "daar sal meer vernietiging wees, maar die oorlog sal voortgaan".  ​​American Magic -kodebrekers het die kabinet se boodskappe onderskep. 
Purnell, Parsons, Tibbets, Spaatz en LeMay het dieselfde dag op Guam vergader om te bespreek wat volgende gedoen moet word.  Aangesien daar geen aanduiding was dat Japan sou oorgee nie,  het hulle besluit om voort te gaan met die gooi van nog 'n bom. Parsons het gesê dat Project Alberta dit teen 11 Augustus gereed sou hê, maar Tibbets het gewys op weerberigte wat dui op swak vliegtoestande op die dag as gevolg van 'n storm, en gevra of die bom teen 9 Augustus gereed kon wees. Parsons het ingestem om dit te probeer doen.  
Nagasaki tydens die Tweede Wêreldoorlog
Die stad Nagasaki was een van die grootste hawens in die suide van Japan en was van groot oorlogstyd vanweë sy omvattende industriële aktiwiteite, waaronder die vervaardiging van wapens, skepe, militêre toerusting en ander oorlogsmateriaal. Die vier grootste ondernemings in die stad was Mitsubishi Shipyards, Electrical Shipyards, Arms Plant en Steel and Arms Works, wat ongeveer 90 persent van die stad se arbeidsmag in diens gehad het en 90 % van die stad se nywerheid uitgemaak het.  Alhoewel dit 'n belangrike nywerheidsstad was, is Nagasaki ontslae van vuuraanvalle omdat die geografie dit moeilik gemaak het om snags op te spoor met 'n AN/APQ-13 radar. 
Anders as die ander doelstede, is Nagasaki nie deur die Joint Staff of Chiefs se richtlijn van 3 Julie   buite die perke van bomwerpers gestel nie en is dit vyf keer op klein skaal gebombardeer. Tydens een van hierdie aanvalle op 1 Augustus het 'n aantal konvensionele hoë-plofbare bomme op die stad neergegooi. 'N Paar het die skeepswerwe en aanleggebiede in die suidwestelike deel van die stad getref, en verskeie het die Mitsubishi Steel and Arms Works getref.  Begin Augustus is die stad verdedig deur die 134ste lugafweerregiment van die 4de lugafdeling met vier batterye van 7 cm (2,8 in) lugafweergewere en twee soekligbatterye. 
In teenstelling met Hiroshima, was byna al die geboue van outydse Japannese konstruksie, bestaande uit hout- of houtraamwerke met houtmure (met of sonder gips) en teëldakke. Baie van die kleiner nywerhede en besigheidsondernemings was ook geleë in geboue van hout of ander materiale wat nie ontwerp is om ontploffings te weerstaan ​​nie. Nagasaki kon jare lank groei sonder om te voldoen aan 'n definitiewe stadsbestemmingsplan, en koshuise is langs die fabrieksgeboue en byna so na as moontlik deur die hele industriële vallei opgerig. Op die dag van die bombardement was daar na raming 263.000 mense in Nagasaki, waaronder 240.000 Japannese inwoners, 10.000 Koreaanse inwoners, 2500 dienspligtiges Koreaanse werkers, 9.000 Japannese soldate, 600 dienspligtiges Chinese werkers en 400 geallieerde krygsgevangenes in 'n kamp in die noorde van Nagasaki. 
Ontploffing van Nagasaki
Die verantwoordelikheid vir die tydsberekening van die tweede bombardement is aan Tibbets gedelegeer. Die aanval is op 11 Augustus teen Kokura beplan, en is vroeër met twee dae geskuif om te voorkom dat 'n tydperk van vyf dae met slegte weervoorspelling op 10 Augustus begin.  Drie bomvoorsamestellings is na Tinian vervoer, met die etiket F-31, F-32 en F-33 aan hul buitekant. Op 8 Augustus is 'n kleedrepetisie by Tinian deur Sweeney uitgevoer Bockscar as die druppelvliegtuig. Vergadering F-33 is bestee om die komponente te toets en F-31 is aangewys vir die sending van 9 Augustus. 
Special Mission 16, sekondêre teiken Nagasaki, 9 Augustus 1945 
Enola gay Kaptein George W. Marquardt Kuiltjies 82 Weerverkenning (Kokura)
Laggin 'Dragon Kaptein Charles F. McKnight Kuiltjies 95 Weerverkenning (Nagasaki)
Bockscar Majoor Charles W. Sweeney Kuifies 77 Aflewering van wapens
Die Groot Kunstenaar Kaptein Frederick C. Bock Kuifies 89 Blaasmetingsinstrumentasie
Groot stink Majoor James I. Hopkins, Jr. Kuiltjies 90 Waarneming en fotografie
Voltal Majoor Ralph R. Taylor Kuifels 83 Strike spare - het nie die missie voltooi nie
Om 03:47 Tinian tyd (GMT+10), 02:47 Japanese tyd  die oggend van 9 Augustus 1945, Bockscar, wat deur Sweeney se bemanning gevlieg is, het met Fat Man van die eiland Tinian afgehaal, met Kokura as die primêre teiken en Nagasaki die sekondêre teiken. Die sendingplan vir die tweede aanval was byna identies aan dié van die Hiroshima-sending, met twee B-29's wat 'n uur vooruit as weerspeuters en twee ekstra B-29's in Sweeney se vlug vlieg vir instrumentasie en fotografiese ondersteuning van die missie. Sweeney het opgestyg met sy wapen wat reeds gewapen was, maar met die elektriese veiligheidsproppe steeds ingedruk. 
Tydens inspeksie voor die vlug van Bockscar, het die vlugingenieur vir Sweeney in kennis gestel dat 'n brandstof -oordragpomp wat nie werk nie, dit onmoontlik maak om 640 liter (2 400 l 530 imp gal) brandstof in 'n reserwe tenk te gebruik. Hierdie brandstof moet nog steeds na Japan en terug vervoer word, en nog meer brandstof verbruik. Die vervanging van die pomp sal ure neem om die Fat Man na 'n ander vliegtuig te neem, kan net so lank neem en is ook gevaarlik, aangesien die bom lewendig was. Tibbets en Sweeney dus verkies om te hê Bockscar gaan voort met die missie.  
Hierdie keer is Penney en Cheshire toegelaat om die missie te vergesel, terwyl hulle as waarnemers op die derde vliegtuig vlieg, Groot stink, gevlieg deur die operasionele beampte van die groep, majoor James I. Hopkins, Jr. Toe Sweeney se vliegtuig by die byeenkoms kom vir sy vlug voor die kus van Japan, Groot stink kon nie die afspraak maak nie.  Volgens Cheshire was Hopkins op verskillende hoogtes, waaronder 2700 m (9000 voet) hoër as wat hy moes gewees het, en vlieg hy nie styf sirkels oor Yakushima soos voorheen ooreengekom met Sweeney en kaptein Frederick C. Bock, wat die bestuur van die ondersteun B-29 Die Groot Kunstenaar. In plaas daarvan vlieg Hopkins 64 kilometer doglegpatrone.  Alhoewel Sweeney beveel het om nie langer as vyftien minute te sirkel nie, het hy aangehou wag Groot stink vir veertig minute. Voordat Sweeney die ontmoetingspunt verlaat, het hy Ashworth, wat aan die stuur van die bom was, geraadpleeg. As bevelvoerder van die vliegtuig het Sweeney die besluit geneem om na die primêre stad, die stad Kokura, te gaan. 
Nadat die oorspronklike vertrektydperk met byna 'n halfuur oorskry is, Bockscar, vergesel deur Die Groot Kunstenaar, het na Kokura gegaan, dertig minute weg. Die vertraging by die byeenkoms het gelei tot wolke en drywende rook oor Kokura uit brande wat begin het deur 'n groot brandaanval deur 224 B-29's op Yahata in die omgewing die vorige dag.  Boonop het die Yahata Steel Works doelbewus koolteer verbrand om swart rook te produseer.  Die wolke en rook het daartoe gelei dat 70 persent van die gebied oor Kokura bedek was, wat die mikpunt verberg het. Drie bomlopies is in die volgende 50 minute uitgevoer, terwyl brandstof verbrand is en die vliegtuig herhaaldelik blootgestel is aan die swaar verdediging rondom Kokura, maar die bombardier kon nie visueel val nie.Teen die tyd dat die derde bom uitgevoer is, het die Japannese lugafweer naby gekom, en Tweede Luitenant Jacob Beser, wat die Japannese kommunikasie dopgehou het, het berig oor die aktiwiteite van die Japanse vegvliegtuie. 
As die brandstof laag is as gevolg van die mislukte brandstofpomp, Bockscar en Die Groot Kunstenaar op pad na hul sekondêre mikpunt, Nagasaki.  Berekeninge oor brandstofverbruik wat onderweg gemaak is, dui daarop dat Bockscar het onvoldoende brandstof om Iwo Jima te bereik en sou gedwing word om na Okinawa, wat slegs ses weke tevore heeltemal deur die Geallieerde besette gebied was, af te lei. Nadat hy aanvanklik besluit het dat indien Nagasaki met hul aankoms verdoesel word, die bemanning die bom na Okinawa sou vervoer en dit indien nodig in die see sou weggooi, het hy met Sweeney se voorstel saamgestem dat 'n radarbenadering gebruik sou word as die teiken verduister word.   Omstreeks 07:50 Japannese tyd het 'n lugaanval in Nagasaki afgekom, maar die "alles duidelik" sein is om 08:30 gegee. Toe slegs twee B-29 Superfortresse om 10:53 Japanese Time (GMT+9) gewaar word, het die Japannese blykbaar aangeneem dat die vliegtuie slegs op verkenning was en dat daar geen verdere alarm was nie. 
'N Paar minute later om 11:00 Japanese Time, Die Groot Kunstenaar laat val instrumente wat aan drie valskerms geheg is. Hierdie instrumente bevat ook 'n ongetekende brief aan professor Ryokichi Sagane, 'n fisikus aan die Universiteit van Tokio, wat saam met drie van die wetenskaplikes wat verantwoordelik was vir die atoombom aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, studeer en hom aanspoor om die publiek te vertel van die gevaar wat daarmee gepaard gaan. hierdie wapens van massavernietiging. Die boodskappe is deur militêre owerhede gevind, maar eers 'n maand later aan Sagane oorgedra.  In 1949 ontmoet een van die skrywers van die brief, Luis Alvarez, Sagane en onderteken die brief. 
Om 11:01 Japanese Time is 'n blaaskans op die laaste minuut in die wolke oor Nagasaki toegelaat Bockscar se bombardier, kaptein Kermit Beahan, om die teiken visueel te sien soos beveel. Die Fat Man -wapen, wat 'n kern van ongeveer 5 kg (11 lb) plutonium bevat, is oor die industriële vallei van die stad laat val. Dit ontplof 47 sekondes later om 11:02 Japanese Time  op 503 ± 10 m, bo 'n tennisbaan,  halfpad tussen die Mitsubishi Steel and Arms Works in die suide en die Nagasaki Arsenal in die noorde. Dit was amper 3 km noordwes van die beplande hiposentrum, die ontploffing was beperk tot die Urakami -vallei en 'n groot deel van die stad is beskerm deur die tussenliggende heuwels.  Die gevolglike ontploffing het die ekwivalente energie van 21 ± 2 kt (87,9 ± 8,4 TJ) vrygestel.  Groot stink sien die ontploffing van 'n honderd myl daarvandaan en vlieg om te kyk. 
Bockscar vlieg na Okinawa en kom met net genoeg brandstof vir 'n enkele benadering. Sweeney het herhaaldelik probeer om die beheertoring te kontak vir landingsklaring, maar het geen antwoord gekry nie. Hy kon sien hoe swaar lugverkeer land en opstyg vanaf die Yontan -vliegveld. Elke vuur aan boord afvuur om die veld te waarsku oor sy noodlanding, die Bockscar kom vinnig in en land teen 230 myl per uur (230 km/h) in plaas van die normale 120 myl per uur (190 km/h). Die nommer twee -enjin het gesterf van brandstofhonger toe hy met die laaste benadering begin. Deur net drie enjins halfpad langs die landingsstrook af te raak, Bockscar weer vir ongeveer 7,6 m in die lug gestamp voordat hy hard teruggeklap het. Die swaar B-29 draai links en na 'n ry geparkeerde B-24-bomwerpers voordat die vlieëniers dit reggekry het. Die omkeerbare propellers was onvoldoende om die vliegtuig voldoende te vertraag, en met albei vlieëniers op die remme, Bockscar het 'n draai van 90 grade aan die einde van die aanloopbaan gemaak om te voorkom dat dit wegloop. 'N Tweede enjin het gesterf weens brandstofverbruik voordat die vliegtuig tot stilstand gekom het. 
Na die sending was daar verwarring oor die identifisering van die vliegtuig. Die eerste ooggetuieverslag deur die oorlogskorrespondent William L. Laurence van Die New York Times, wat die missie aan boord van die vliegtuig wat deur Bock bestuur is, vergesel het, het berig dat Sweeney die missie gelei het Die Groot Kunstenaar. Hy het ook sy 'Victor' nommer as 77, wat die van was Bockscar.  Laurence het 'n onderhoud met Sweeney en sy bemanning gevoer en was bewus daarvan dat hulle na hul vliegtuig verwys as Die Groot Kunstenaar. Behalwe vir Enola gay, nie een van die 393d se B-29's het nog name op die neuse geverf nie, 'n feit wat Laurence self in sy verslag opgemerk het. Onbewus van die oorskakeling in vliegtuie, het Laurence aangeneem dat Victor 77 dit was Die Groot Kunstenaar,  wat in werklikheid was, Victor 89. 
Alhoewel die bom sterker was as die wat op Hiroshima gebruik is, was die gevolge daarvan beperk deur die heuwels tot die smal Urakami -vallei.  Van 7.500 Japannese werknemers wat in die Mitsubishi Munitions -fabriek gewerk het, insluitend "gemobiliseerde" studente en gewone werkers, is 6.200 dood. Ongeveer 17 000–22 000 ander wat in ander oorlogsaanlegte en fabrieke in die stad gewerk het, is ook dood.  Die raming van ongevalle vir onmiddellike sterftes wissel baie, wat wissel van 22,000 tot 75,000.  Minstens 35 000–40 000 mense is dood en 60 000 ander beseer.   In die dae en maande na die ontploffing sterf meer mense aan hul beserings. As gevolg van die teenwoordigheid van buitelandse werkers sonder dokumentasie en 'n aantal militêre personeellede, is daar groot afwykings in die ramings van die totale sterftes teen die einde van 1945. 'n Reeks van 39 000 tot 80 000 kan in verskillende studies gevind word. 
Anders as Hiroshima se militêre dodetal, is slegs 150 Japannese soldate op slag dood, waaronder 36 van die 134ste AAA -regiment van die 4de AAA -afdeling.  Minstens agt geallieerde krygsgevangenes (krygsgevangenes) is dood aan die bombardement, en soveel as dertien is moontlik dood. Die agt bevestigde sterftes sluit in 'n Britse krygsgevangene, korporaal van die Royal Air Force, Ronald Shaw,  en sewe Nederlandse krygsgevangenes.  Een Amerikaanse krygsgevangene, Joe Kieyoomia, was ten tyde van die bomaanval in Nagasaki, maar het dit oorleef, na berig word deur die betonmure van sy sel teen die gevolge van die bom beskerm gewees het.  Daar was 24 Australiese krygsgevangenes in Nagasaki, wat almal oorleef het. 
Die radius van totale vernietiging was ongeveer 1,6 km, gevolg deur brande oor die noordelike deel van die stad tot 3,2 km suid van die bom.   Ongeveer 58 persent van die Mitsubishi Arms Plant is beskadig, en ongeveer 78 persent van die Mitsubishi Steel Works. Die Mitsubishi Electric Works het slegs 10 persent strukturele skade opgedoen, aangesien dit op die grens van die belangrikste vernietigingsgebied was. Die Nagasaki Arsenal is tydens die ontploffing vernietig.  Alhoewel baie brande ook ná die bombardement gebrand het, het daar, in teenstelling met Hiroshima waar voldoende brandstofdigtheid beskikbaar was, geen vuurstorm in Nagasaki ontstaan ​​nie, aangesien die beskadigde gebiede nie genoeg brandstof verskaf het om die verskynsel op te wek nie. In plaas daarvan het die omgewingswind destyds gedruk dat die vuur langs die vallei versprei het. 
Net soos in Hiroshima, het die bombardement die stad se mediese fasiliteite erg ontwrig. 'N Tydelike hospitaal is gestig by die Laerskool Shinkozen, wat as die belangrikste mediese sentrum gedien het. Die treine het steeds gery en baie slagoffers na hospitale in nabygeleë dorpe ontruim. 'N Mediese span van 'n vloothospitaal het die stad die aand bereik, en brandbestrydingsbrigades van die naburige dorpe het gehelp om die brande te bestry.  Takashi Nagai was 'n dokter wat in die radiologie -afdeling van die Nagasaki Medical College -hospitaal gewerk het. Hy het 'n ernstige besering opgedoen wat sy regter temporale slagaar gesny het, maar het saam met die res van die oorlewende mediese personeel die bomaanvalle behandel. 
Groves sou na verwagting op 19 Augustus nog 'n "Fat Man" atoombom gereed hê vir gebruik, met nog drie in September en nog drie in Oktober  'n tweede Little Boy-bom (met behulp van U-235) sou eers in Desember 1945 beskikbaar wees .   Op 10 Augustus stuur hy 'n memorandum aan Marshall waarin hy skryf dat "die volgende bom gereed moet wees vir aflewering op die eerste geskikte weer na 17 of 18 Augustus." Marshall onderskryf die memorandum met die handgeskrewe opmerking, "Dit mag nie oor Japan vrygestel word sonder die uitdruklike magtiging van die president nie",  iets wat Truman die dag versoek het. Dit het die vorige bevel verander dat die teikenstede met atoombomme aangeval sou word "soos gereed gemaak".  Daar was reeds bespreking in die oorlogsdepartement oor die bewaring van die bomme wat in produksie was vir Operation Downfall, en Marshall het aan Stimson voorgestel dat die oorblywende stede op die teikenlys aanval met atoombomme gespaar word. 
Nog twee Fat Man -byeenkomste is gereed en sou op 11 en 14 Augustus Kirtland Field na Tinian verlaat  en Tibbets is deur LeMay beveel om terug te keer na Albuquerque, New Mexico, om dit te gaan haal.  By Los Alamos het tegnici 24 uur aaneen gewerk om nog 'n plutoniumkern te giet.  Alhoewel dit gegiet is, moes dit nog steeds gepers en bedek word, wat tot 16 Augustus sou duur.  Daarom kon dit op 19 Augustus gereed gewees het vir gebruik. Groves was nie in staat om Marshall te bereik nie en beveel op 13 Augustus uit eie reg dat die kern nie gestuur moet word nie. 
Tot 9 Augustus het die Japanse oorlogsraad steeds aangedring op sy vier voorwaardes vir oorgawe. Die volle kabinet het op 9 Augustus om 14:30 vergader en die grootste deel van die dag daaroor gedebatteer oor oorgawe. Anami het toegegee dat die oorwinning onwaarskynlik was, maar het ten gunste van die voortsetting van die oorlog aangevoer. Die vergadering eindig om 17:30, sonder dat daar 'n besluit geneem is. Suzuki is na die paleis om verslag te doen oor die uitslag van die vergadering, waar hy met Kōichi Kido, die Lord Keeper of the Privy Seal of Japan, vergader het. Kido het hom meegedeel dat die keiser ingestem het om 'n keiserlike konferensie te hou, en het 'n sterk aanduiding gegee dat die keiser instem tot oorgawe op voorwaarde dat kokutai behoue ​​bly. 'N Tweede kabinetsvergadering is om 18:00 gehou. Slegs vier ministers ondersteun Anami se standpunt om aan die vier voorwaardes te voldoen, maar aangesien kabinetsbesluite eenparig moes wees, is daar geen besluit geneem voordat dit om 22:00 geëindig het nie. 
Die oproep van 'n keiserlike konferensie het die handtekeninge van die premier en die twee dienshoofde vereis, maar Hisatsune Sakomizu, hoofsekretaris van die kabinet, het vooraf handtekeninge van Toyoda en generaal Yoshijirō Umezu gekry, en het afgestaan ​​op sy belofte om hulle in kennis te stel indien 'n vergadering gehou word om gehou te word. Die vergadering het om 23:50 begin. Geen konsensus het teen 02:00 op 10 Augustus ontstaan ​​nie, maar die keiser het sy "heilige besluit" gegee,  wat die minister van buitelandse sake, Shigenori Tōgō, gemagtig het om die Geallieerdes in kennis te stel dat Japan hul voorwaardes op een voorwaarde sou aanvaar, dat die verklaring "bevat geen eis wat die prerogatiewe van sy majesteit as soewereine heerser benadeel nie." 
Op 12 Augustus het die keiser die keiserlike familie in kennis gestel van sy besluit om oor te gee. Een van sy ooms, prins Asaka, vra toe of die oorlog voortgesit sal word as die kokutai kon nie bewaar word nie. Hirohito antwoord eenvoudig: "Natuurlik."  Aangesien dit lyk asof die geallieerde terme die beginsel van behoud van die troon ongeskonde laat bly, het Hirohito op 14 Augustus sy kapitulasie -aankondiging opgeteken wat die volgende dag aan die Japannese nasie uitgesaai is ondanks 'n kort opstand deur militariste wat gekant was teen die oorgawe. 
In sy verklaring verwys Hirohito na die atoombomaanvalle en noem die Sowjetunie nie eksplisiet as 'n faktor vir oorgawe nie:
Ondanks die beste wat almal gedoen het - die ywerige gevegte van militêre en vlootmagte, die ywer en getrouheid van ons dienaars van die staat en die toegewyde diens van ons honderdmiljoen mense, het die oorlogssituasie nie noodwendig tot Japan ontwikkel nie voordeel, terwyl die algemene neigings van die wêreld almal teen haar belangstelling gedraai het. Boonop beskik die vyand nou oor 'n nuwe en vreeslike wapen met die mag om baie onskuldige lewens te vernietig en onberekenbare skade te berokken. Sou ons aanhou veg, sou dit nie net die uiteindelike ineenstorting en uitwissing van die Japannese volk tot gevolg hê nie, maar dit sou ook tot die totale uitwissing van die menslike beskawing lei. Hoe moet ons die miljoene van ons onderdane red, of ons versoen voor die heilige geeste van ons keiserlike voorouers? Dit is die rede waarom ons gelas het dat die bepalings van die gesamentlike magsverklaring aanvaar word. 
In sy "Rescript to the Soldiers and Sailors" wat op 17 Augustus gelewer is, beklemtoon hy egter die impak van die Sowjet -inval op sy besluit om oor te gee. 
Op 10 Augustus 1945, die dag na die bomaanval in Nagasaki, het Yōsuke Yamahata, korrespondent Higashi en kunstenaar Yamada in die stad aangekom met bevele om die vernietiging vir maksimum propaganda -doeleindes op te neem, het Yamahata talle foto's geneem en op 21 Augustus verskyn dit in Mainichi Shimbun, 'n gewilde Japannese koerant.  Leslie Nakashima het die eerste persoonlike verslag van die toneel in Amerikaanse koerante ingedien. 'N Weergawe van sy UPI -artikel van 27 Augustus verskyn in Die New York Times op 31 Augustus. 
Wilfred Burchett was die eerste westerse joernalis wat Hiroshima besoek het na die bomaanval, en het op 2 September alleen per trein uit Tokio aangekom. Sy Morse -kode gestuur, "The Atomic Plague", is gedruk deur die Daily Express koerant in Londen op 5 September 1945. Die verslae van Nakashima en Burchett was die eerste openbare berigte wat die gevolge van bestraling en kernuitval — stralingsbrandwonde en bestralingsvergiftiging, noem.   Burchett se beriggewing was ongewild by die Amerikaanse weermag, wat Burchett daarvan beskuldig het dat hy onder die invloed van Japannese propaganda was, en 'n ondersteunende verhaal onderdruk deur George Weller van die Chicago Daily News. William Laurence verwerp die berigte oor stralingsiekte as Japannese pogings om die Amerikaanse moraal te ondermyn, en ignoreer sy eie verslag wat 'n week vroeër gepubliseer is. 
'N Lid van die US Strategic Bombing Survey, luitenant Daniel McGovern, het 'n filmspan gebruik om die gevolge van die bomaanvalle vroeg in 1946 te dokumenteer. Die gevolge van die atoombomme teen Hiroshima en Nagasaki. Die dokumentêr bevat beelde van hospitale wat die menslike gevolge van die bom toon waarin dit uitgebrande geboue en motors wys, en rye skedels en bene op die grond. Dit is vir die volgende 22 jaar as 'geheim' geklassifiseer.   Rolprentmaatskappy Nippon Eigasha het in September 1945 begin om kameramanne na Nagasaki en Hiroshima te stuur. Op 24 Oktober 1945 het 'n Amerikaanse militêre polisieman 'n Nippon Eigasha -kameraman gekeer om in Nagasaki te verfilm. Al die rolle van Nippon Eigasha is deur die Amerikaanse owerhede in beslag geneem, maar dit is deur die Japannese regering aangevra en gedeklassifiseer.  Die openbaarmaking van filmmateriaal van die stad na-aanval, en 'n paar navorsing oor die gevolge van die aanval, is beperk tydens die besetting van Japan,  maar die tydskrif in Hiroshima, Chugoku Bunka, in sy eerste uitgawe wat op 10 Maart 1946 gepubliseer is, het hy hom daaraan toegewy om die skade van die bombardement te beskryf. 
Die boek Hiroshima, geskryf deur die wenner van die Pulitzer -prys, John Hersey, wat oorspronklik in artikelvorm in die gewilde tydskrif gepubliseer is Die New Yorker,  op 31 Augustus 1946, word berig dat dit teen Januarie 1947 in Tokio in Engels gekom het, en die vertaalde weergawe is in 1949 in Japan vrygestel.    Dit vertel die verhale van die lewens van ses bomoorlewendes onmiddellik voor, en maande daarna, om die Little Boy -bom te laat val.  Vanaf 1974 begin 'n samestelling van tekeninge en kunswerke wat deur die oorlewendes van die bombardemente gemaak is, met voltooiing in 1977, en onder boek- en uitstallingsformaat is dit getiteld Die onvergeetlike vuur. 
Die bombardement verbaas Otto Hahn en ander Duitse atoomwetenskaplikes, wat die Britte by die Farm Hall in Operasie Epsilon gehou het. Hahn het gesê dat hy nie geglo het dat 'n atoomwapen 'nog twintig jaar moontlik sou wees nie', het Werner Heisenberg eers nie die nuus geglo nie. Carl Friedrich von Weizsäcker het gesê: "Ek dink dit is verskriklik vir die Amerikaners om dit te doen. Ek dink dit is waansin van hul kant af", maar Heisenberg antwoord: "'n Mens kan net so sê:" Dit is die vinnigste manier om die oorlog te beëindig "". Hahn was dankbaar dat die Duitse projek nie daarin geslaag het om 'so 'n onmenslike wapen' te ontwikkel nie, het Karl Wirtz opgemerk dat selfs as dit sou gebeur het, ons Londen sou uitgewis het, maar steeds nie die wêreld sou verower het nie, en dan sou hulle dit laat val het ons ". 
Hahn het aan die ander gesê: 'Eens wou ek voorstel dat alle uraan tot op die bodem van die see gesink moet word'.  Die Vatikaan het ingestem L'Osservatore Romano spyt dat die uitvinders van die bom nie die wapen vernietig het ten bate van die mensdom nie.  Eerwaarde Cuthbert Thicknesse, die dekaan van St Albans, verbied die gebruik van St Albans Abbey vir 'n dankseggingsdiens vir die einde van die oorlog, en noem die gebruik van atoomwapens ''n daad van groot, onoordeelkundige slagting'.  Nietemin is die nuus oor die atoombom in die VSA in die VSA geesdriftig begroet Fortuin tydskrif laat in 1945 'n beduidende minderheid Amerikaners (23 persent) gewens dat meer atoombomme op Japan gewerp kon word.   Die aanvanklike positiewe reaksie is ondersteun deur die beeldmateriaal wat aan die publiek voorgehou is (veral die kragtige beelde van die sampioenwolk).  Gedurende hierdie tyd in Amerika was dit 'n algemene gebruik dat redakteurs grafiese beelde van die dood uit films, tydskrifte en koerante bewaar het. 
Na raming is 90 000 tot 140 000 mense in Hiroshima (tot 39 persent van die bevolking) en 60 000 tot 80 000 mense in Nagasaki (tot 32 persent van die bevolking) in 1945 dood,  alhoewel die getal wat onmiddellik gesterf het as gevolg van blootstelling aan die ontploffing, hitte of as gevolg van bestraling, is onbekend. Een verslag van die atoombom -ongevallekommissie bespreek 6 882 mense wat in Hiroshima ondersoek is, en 6 621 mense wat ondersoek is in Nagasaki, wat grootliks binne 2 000 meter van die staatsentrum was, wat beserings opgedoen het deur die ontploffing en hitte, maar wat gesterf het as gevolg van komplikasies wat gereeld veroorsaak word deur akute bestralingsindroom (ARS), alles binne ongeveer 20 tot 30 dae.   Die bekendste hiervan was Midori Naka, ongeveer 650 meter van die staatsentrum in Hiroshima, wat na Tokio sou reis en dan met haar dood op 24 Augustus 1945 amptelik die eerste dood sou wees gesertifiseer as gevolg van bestralingsvergiftiging, of soos deur baie na verwys is, "atoombom siekte".Dit was destyds nie gewaardeer nie, maar die gemiddelde bestralingsdosis wat ongeveer 50 persent van die volwassenes, die LD50, sal doodmaak, is ongeveer gehalveer, dit wil sê dat kleiner dosisse dodeliker geword het toe die individu gelyktydige ontploffing of polytraumatiese beserings opgedoen het.  Konvensionele velbeserings wat 'n groot gebied dek, lei gereeld tot bakteriële infeksie, die risiko van sepsis en die dood word verhoog wanneer 'n gewoonlik nie-dodelike bestralingsdosis die aantal witbloedselle matig onderdruk. 
In die lente van 1948 is die Atomic Bomb Casualty Commission (ABCC) ingestel in ooreenstemming met 'n presidensiële opdrag van Truman aan die National Academy of Sciences – National Research Council om ondersoek in te stel na die laat gevolge van bestraling onder die oorlewendes in Hiroshima en Nagasaki .  In 1956 het die ABCC gepubliseer Die effek van blootstelling aan die atoombomme op die beëindiging van swangerskap in Hiroshima en Nagasaki.  Die ABCC het op 1 April 1975 die Radiation Effects Research Foundation (RERF) geword. 
Kanker neem toe
Kankers kom nie onmiddellik na blootstelling aan bestraling voor nie, maar deur bestraling veroorsaak kanker het 'n minimum tydperk van ongeveer vyf jaar en hoër, en leukemie ongeveer twee jaar en hoër, met 'n hoogtepunt van ongeveer ses tot agt jaar later.  Dr Jarrett Foley het die eerste groot verslae gepubliseer oor die beduidende verhoogde voorkoms van laasgenoemde onder oorlewendes. Byna alle gevalle van leukemie gedurende die daaropvolgende 50 jaar was by mense wat aan meer as 1Gy blootgestel is.  Op 'n streng afhanklike manier, afhanklik van hul afstand van die hiposentrum, in 1987 Lewensduurstudie, uitgevoer deur die Radiation Effects Research Foundation, is 'n statistiese oormaat van 507 kankers van ongedefinieerde dodelikheid waargeneem in 79,972 hibakusha wat nog tussen 1958–1987 geleef het en wat aan die studie deelgeneem het.  Namate die epidemiologiese studie mettertyd voortduur, beraam die RERF dat tussen 1950 en 2000 46 persent van die sterftes in leukemie, waaronder Sadako Sasaki en 11 persent van die vaste kanker van ongespesifiseerde dodelikheid, te wyte was aan bestraling deur die bomme of sommige ander stadseffekte na die aanval, met die statistiese oormaat 200 sterftes aan leukemie en 1700 vaste kankers van swart dodelike dood. Albei hierdie statistieke is afgelei van die waarneming van ongeveer die helfte van die totale oorlewendes, streng diegene wat aan die studie deelgeneem het. 
Ondersoeke na geboorte afwykings
Terwyl dit gedurende die pre -inplantingsperiode, dit is een tot tien dae na bevrugting, blootstelling aan intrauteriene bestraling van "ten minste 0,2 Gy" kan komplikasies van inplanting en die dood van die menslike embrio veroorsaak.  Die aantal miskrame wat deur die bestraling tydens die radiosensitiewe tydperk veroorsaak word, is nie bekend nie.
Een van die vroeë studies wat deur die ABCC gedoen is, was oor die uitslag van swangerskappe wat in Hiroshima en Nagasaki plaasgevind het, en in 'n beheerstad, Kure, 29 km suid van Hiroshima, om die toestande en uitkomste wat verband hou met blootstelling aan bestraling, te onderskei .  James V. Neel het die studie gelei wat bevind het dat die totale aantal geboortedefekte nie beduidend hoër was onder die kinders van oorlewendes wat tydens die bombardemente swanger was nie.  Hy bestudeer ook die lewensduur van die kinders wat die bomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki oorleef het, en berig dat tussen 90 en 95 persent nog 50 jaar later leef. 
Terwyl die National Academy of Sciences die moontlikheid verhoog het dat Neel se prosedure nie die Kure -bevolking gefiltreer het vir moontlike blootstelling aan bestraling nie, wat die resultate kan benadeel.  In die algemeen het 'n statisties onbeduidende toename in geboortedefekte plaasgevind direk na die bombardemente van Nagasaki en Hiroshima toe die stede as 'n geheel beskou is, in terme van afstand tot die staatsentrums, maar Neel en ander het opgemerk dat by ongeveer 50 mense wat uit 'n vroeë swangerskapstydperk ten tyde van die bombardement en wat almal binne ongeveer 1 kilometer van die hiposentrum was, is 'n toename in mikro -ensefalie en ansefalie by geboorte waargeneem, met die voorkoms van hierdie twee spesifieke misvormings byna drie keer soveel as wat dit was was te wagte in vergelyking met die kontrolegroep in Kure, ongeveer 20 gevalle is in 'n soortgelyke steekproefgrootte waargeneem. 
In 1985 het die genetikus van die Johns Hopkins Universiteit, James F. Crow, Neel se navorsing ondersoek en bevestig dat die aantal geboorte afwykings nie beduidend hoër was in Hiroshima en Nagasaki nie.  Baie lede van die ABCC en sy opvolger Radiation Effects Research Foundation (RERF) was dekades later nog op soek na moontlike geboortedefekte onder die oorlewendes, maar het geen bewyse gevind dat dit beduidend algemeen onder die oorlewendes was nie, of dat dit by die kinders van oorlewendes.  
Ondersoek na breinontwikkeling
Ondanks die klein steekproefgrootte van 1,600 tot 1,800 persone wat tydens die bombardemente voorheen blootgestel was, wat albei naby die twee staatsentrums was, om die oorlewing te oorleef in utero opname van 'n aansienlike dosis bestraling en dan die ondervoeding na-aanval omgewing, data van hierdie kohort ondersteun wel die verhoogde risiko van ernstige verstandelike gestremdheid (SMR), wat by ongeveer 30 individue waargeneem is, en SMR is 'n algemene uitkoms van bogenoemde mikro -ensefalie. Hoewel 'n gebrek aan statistiese gegewens, met slegs 30 individue uit 1 800, 'n definitiewe bepaling van 'n drempelpunt verhinder, dui die versamelde data op 'n drempel intrauteriene of fetus dosis vir SMR, op die mees radiosensitiewe periode van kognitiewe ontwikkeling, wanneer daar die grootste aantal ongedifferensieerde neurale selle is (8 tot 15 weke na bevrugting) om te begin met 'n drumpeldosis van ongeveer "0.09" tot "0.15" Gy, met die risiko styg dan lineêr tot 'n 43 % -koers van SMR wanneer dit blootgestel word aan 'n fetale dosis van 1 Gy op enige stadium gedurende hierdie weke van vinnige neurogenese.  
Maar weerskante van hierdie radiosensitiewe ouderdom, nie een van die kinders wat op 'n ouderdom aan die bombardemente blootgestel is nie minder as 8 weke, dit is voor synaptogenese of op 'n swangerskap ouderdom meer as 26 weke "is verstandelik vertraag", en die toestand is dus geïsoleer vir diegene wat slegs 8-26 weke oud is en wat meer as ongeveer "0.09" tot "0.15" Gy van prompt stralingsenergie.  
Die ondersoek van die voorgeboortelike blootstelling in terme van IK -prestasie en skoolrekords, het die begin van 'n statisties beduidende afname in beide, tydens blootstelling aan meer as 0,1 tot 0,5 grys, bepaal tydens dieselfde swangerskapstydperk van 8-25 weke. Maar buite hierdie tydperk, op minder as 8 weke en meer as 26 na bevrugting, "is daar geen bewyse van 'n stralingsverwante uitwerking op skolastiese prestasie nie." 
Die rapportering van dosisse in terme van geabsorbeerde energie in eenhede grys en rads, eerder as die gebruik van die biologies beduidende, biologies geweegde sievert in beide die SMR en kognitiewe prestasie data, is tipies.  Die gerapporteerde drempeldosisafwyking tussen die twee stede is 'n manifestasie van die verskil tussen röntgen- en neutronabsorpsie, met Little Boy wat aansienlik meer neutronvloei uitstraal, terwyl die Baratol wat die kern van Fat Man omring het, die geabsorbeerde neutronstralingsprofiel gefiltreer of verskuif, sodat die dosis stralingsenergie wat in Nagasaki ontvang word, meestal die gevolg is van blootstelling aan x-strale/gammastralings, in teenstelling met die omgewing binne 1500 meter van die hiposentrum in Hiroshima, in plaas daarvan die in-utero dosis hang meer af van die absorpsie van neutrone, wat 'n hoër biologiese effek het per eenheid energie wat geabsorbeer word.  Uit die rekonstruksiewerk vir stralingsdosis, wat ook deur die 1962 BREN Tower Japanese analoog in kennis gestel is, het die geskatte dosimetrie by Hiroshima nog steeds die grootste onsekerheid, aangesien die Little Boy -bomontwerp nooit getoets is voor ontplooiing of daarna nie, daarom is die beraamde stralingsprofiel wat deur individue in Hiroshima geabsorbeer is, het meer afhanklikheid van berekeninge vereis as die Japannese grond-, beton- en dakteëlmetings wat in die negentigerjare akkurate vlakke begin bereik het en daardeur navorsers ingelig het.   
Baie ander ondersoeke na kognitiewe uitkomste, soos skisofrenie as gevolg van voorgeboortelike blootstelling, is uitgevoer sonder dat 'n statisties beduidende lineêre verband gesien is ', is daar 'n suggestie dat diegene wat binne 'n kilometer of wat van die mees uiters blootgestel is, in die uiterste blootgestel is die hypocenters, kom 'n neiging na vore soos in SMR, hoewel die steekproefgrootte te klein is om met enige betekenis te bepaal. 
Die oorlewendes van die bomaanvalle word ontbied hibakusha (被 爆 者, Japannese uitspraak: [çibakɯ̥ɕa]), 'n Japannese woord wat letterlik vertaal word na "mense wat deur ontploffing geraak word". Die Japannese regering het ongeveer 650 000 mense erken hibakusha. Op 31 Maart 2020 [update] het 136,682 nog geleef, meestal in Japan ('n jaarlikse afname van ongeveer 9 200).   Die regering van Japan erken dat ongeveer een persent hiervan siektes het [ dubbelsinnig ] veroorsaak deur bestraling.  [ beter bron nodig ] Die gedenktekens in Hiroshima en Nagasaki bevat lyste met die name van die hibakusha waarvan bekend is dat hulle gesterf het sedert die bombardemente. Jaarliks ​​bygewerk oor die herdenkings van die bombardemente, vanaf Augustus 2020 [update], bevat die gedenktekens die name van meer as 510,000 hibakusha 324,129 in Hiroshima en 185,982 in Nagasaki, met onderskeidelik 4,943  en 3,406  van die vorige jaar se syfers van 319,186  en 182,601. 
As hulle hul agtergrond bespreek, Hibakusha en hul kinders was (en is steeds) slagoffers van diskriminasie op grond van vrees en uitsluiting as dit kom by die moontlikheid van huwelik of werk  weens openbare onkunde oor die gevolge van stralingsiekte of dat die lae dosisse wat die meerderheid ontvang het, minder as 'n Roetine-diagnostiese röntgenfoto, maar die grootste deel van die publiek glo dat die Hibakusha 'n oorerflike of selfs aansteeklike siekte het.  Dit is ondanks die feit dat daar geen statisties aantoonbare toename in geboortedefekte/aangebore misvormings onder die later verwek kinders wat gebore is uit oorlewendes van die kernwapens wat in Hiroshima en Nagasaki gebruik is, of inderdaad gevind is by die later verwekte kinders van kankeroorlewendes wat voorheen radioterapie ontvang het.    Die oorlewende vroue van Hiroshima en Nagasaki, wat kon swanger word, wat aan groot hoeveelhede bestraling blootgestel is, het voortgegaan en kinders gehad sonder 'n hoër voorkoms van afwykings/geboortedefekte as die koers wat waargeneem word in die Japannese gemiddelde.    'n Studie van die langtermyn sielkundige gevolge van die bombardemente op die oorlewendes het bevind dat selfs 17–20 jaar nadat die bombardemente plaasgevind het, oorlewendes 'n hoër voorkoms van angs en somatiseringsimptome toon. 
Miskien het soveel as 200 mense uit Hiroshima in Nagasaki skuiling gesoek. Die 2006 -dokumentêr Twee keer oorleef: die dubbel atoombom van Hiroshima en Nagasaki 165 gedokumenteer nijū hibakusha (aangesteek. mense wat deur dubbele ontploffing geraak word), waarvan nege beweer dat hulle in beide die stede in die ontploffingsgebied was.  Op 24 Maart 2009 erken die Japannese regering Tsutomu Yamaguchi amptelik as 'n dubbel hibakusha. Daar is bevestig dat hy op 'n sakereis 3 km (1,9 myl) van grondnul in Hiroshima af was toe die bom ontplof is. Hy is ernstig aan sy linkerkant verbrand en het in Hiroshima oornag. Hy het op 8 Augustus, die dag voor die bomaanval, by sy tuisstad Nagasaki aangekom, en hy is blootgestel aan oorblywende bestraling terwyl hy na sy familielede gesoek het. Hy was die eerste amptelik erkende oorlewende van albei bombardemente.  Hy sterf op 4 Januarie 2010, op 93 -jarige ouderdom, na 'n stryd met maagkanker. 
Tydens die oorlog het Japan tot 670 000 Koreaanse dienspligtiges na Japan gebring om as dwangarbeid te werk.  Ongeveer 5 000–8 000 Koreane is in Hiroshima dood en nog 1 500–2 000 sterf in Nagasaki.  Vir baie jare het Koreaanse oorlewendes moeilik gesukkel om dieselfde erkenning as Hibakusha soos aan alle Japannese oorlewendes gebied is, 'n situasie wat gelei het tot die ontkenning van die gratis gesondheidsvoordele vir hulle in Japan. Die meeste kwessies is uiteindelik in 2008 deur regsgedinge aangespreek. 
Hiroshima is daarna op 17 September 1945 deur die tifoon Ida getref. Meer as die helfte van die brûe is vernietig en die paaie en spoorweë is beskadig, wat die stad verder verwoes het.  Die bevolking het toegeneem van 83 000 kort na die bombardement tot 146 000 in Februarie 1946.  Die stad is ná die oorlog herbou, met hulp van die nasionale regering deur die Hiroshima Peace Memorial City Construction Law wat in 1949 aangeneem is. hulp vir heropbou, asook grond wat geskenk is wat voorheen in besit was van die nasionale regering en vir militêre doeleindes gebruik is.  In 1949 is 'n ontwerp gekies vir die Hiroshima Peace Memorial Park. Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall, die gebou wat die naaste oorleef het aan die plek van die ontploffing van die bom, is aangewys as die Hiroshima Peace Memorial. Die Hiroshima Peace Memorial Museum is in 1955 in die Peace Park geopen.  Hiroshima bevat ook 'n Peace Pagoda, gebou in 1966 deur Nipponzan-Myōhōji. 
Nagasaki is ook na die oorlog herbou, maar is in die proses dramaties verander. Die rekonstruksietempo was aanvanklik stadig, en die eerste eenvoudige noodwonings is eers in 1946 voorsien. Die fokus op herontwikkeling was die vervanging van oorlogsbedrywe met buitelandse handel, skeepsbou en vissery. Dit is formeel verklaar toe die Nagasaki International Culture City Reconstruction Law in Mei 1949 aangeneem is.  Nuwe tempels is gebou, sowel as nuwe kerke as gevolg van 'n toename in die teenwoordigheid van die Christendom. Van die puin is as 'n gedenkteken gelaat, soos 'n torii by Sannō -heiligdom, en 'n boog naby grondnul. Nuwe strukture is ook opgerig as gedenktekens, soos die Nagasaki Atoombom Museum, wat in die middel van die negentigerjare geopen is. 
Die rol van die bombardemente in die oorgawe van Japan en die etiese, regs- en militêre geskille rondom die regverdiging daarvan in die Verenigde State was die onderwerp van wetenskaplike en gewilde debat.  Aan die een kant is aangevoer dat die bombardemente die Japannese oorgegee het en sodoende ongevalle wat 'n inval in Japan sou behels, voorkom.   Stimson het gepraat oor die redding van 'n miljoen ongevalle.  Die vlootblokkade sou die Japannese moontlik onderworpe gehad het aan 'n onderwerping sonder 'n inval, maar dit sou ook baie meer Japannese sterftes tot gevolg gehad het. 
Die Japanse historikus Tsuyoshi Hasegawa het aangevoer dat die toetrede van die Sowjetunie tot die oorlog teen Japan ''n baie groter rol as die atoombomme gespeel het om Japan tot oorgawe aan te moedig, omdat dit enige hoop dat Japan deur die bemiddeling van Moskou die oorlog kan beëindig', laat vaar.  'n Mening onder kritici van die bombardemente, wat in 1965 deur die Amerikaanse historikus Gar Alperovitz gewild geword het, is die idee van atoomdiplomasie: dat die Verenigde State kernwapens gebruik het om die Sowjetunie in die vroeë stadiums van die Koue Oorlog te intimideer. Alhoewel dit nie deur hoofstroomgeskiedkundiges aanvaar is nie, het dit die posisie geword in die Japannese handboeke oor skoolgeskiedenis. 
Diegene wat die bombardemente opponeer, gee ander redes vir hulle siening, onder meer: ​​'n oortuiging dat atoombombering fundamenteel immoreel is, dat die bombardemente as oorlogsmisdade beskou word en dat dit staatsterrorisme is. 
Soos die manier waarop dit begin het, werp die manier waarop die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, dekades lank 'n lang skaduwee oor internasionale betrekkinge. Teen 30 Junie 1946 was daar komponente vir nege atoombomme in die Amerikaanse arsenaal, alle Fat Man -toestelle identies aan die een wat gebruik is by die bombardering van Nagasaki.  Die kernwapens was handgemaakte toestelle, en daar is nog baie werk gedoen om die samestelling, veiligheid, betroubaarheid en berging te verbeter voordat dit gereed was vir produksie. Daar is ook baie verbeterings aan hul prestasie voorgestel of aanbeveel, maar dit was nie moontlik onder die druk van oorlogstydontwikkeling nie.  Die voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, vloot -admiraal William D. Leahy, het die gebruik van die atoombomme as 'n etiese standaard vir die barbare van die donker eeue ' beveel, maar in Oktober 1947, hy het 'n militêre vereiste vir 400 bomme aangemeld. 
Die Amerikaanse monopolie op kernwapens het vier jaar geduur voordat die Sowjetunie 'n atoombom in September 1949 laat ontplof het.  Die Verenigde State het gereageer met die ontwikkeling van die waterstofbom, 'n kernwapen duisend keer so sterk as die bomme wat Hiroshima verwoes het. en Nagasaki.  Sulke gewone splitsingsbomme sal voortaan as klein taktiese kernwapens beskou word. Teen 1986 het die Verenigde State 23 317 kernwapens gehad, terwyl die Sowjetunie 40 159 gehad het. Vroeg in 2019 was meer as 90% van die wêreld se 13 866 kernwapens in besit van Rusland en die Verenigde State.  
Teen 2020 het nege nasies kernwapens gehad, , maar Japan was nie een daarvan nie.  Japan het in Februarie 1970 onwillig die verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens onderteken, , maar dit is steeds beskut onder die Amerikaanse kern-sambreel. Amerikaanse kernwapens is op Okinawa, en soms in Japan self, geberg, al was dit in stryd met die ooreenkomste tussen die twee nasies.  Omdat die Westerse Alliansie nie die hulpbronne gehad het om die Sowjetunie te beveg met behulp van konvensionele magte nie, was dit afhanklik van die gebruik van kernwapens tydens die Koue Oorlog, 'n beleid wat in die vyftigerjare bekend gestaan ​​het as die New Look.  In die dekades na Hiroshima en Nagasaki sou die Verenigde State baie keer dreig om sy kernwapens te gebruik. 
Op 7 Julie 2017 het meer as 120 lande gestem om die VN -verdrag oor die verbod op kernwapens aan te neem. Elayne Whyte Gómez, president van die VN se onderhandelinge oor die kernverbodverdrag, het gesê "die wêreld wag al 70 jaar op hierdie wetlike norm" sedert die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki in Augustus 1945.  Vanaf 2020 [ update], het Japan die verdrag nie onderteken nie.  
Japan se reaksie
Ten spyte van die afgryse van Hiroshima, was daar baie in die Japannese regering wat nie geglo het dat die Verenigde State die tegniese vermoë gehad het om 'n atoombom te vervoer en te laat val nie.
Die gebeure van 9 Augustus het dit alles verander.
Urakami -katedraal, naby die ingang van die suidelike muur. Die pilaar van 'n ingang het 'n kraak en die voetstuk het verskuif. Sentraal agter is die noordwand.
Die Japannese minister van buitelandse sake, Shigenori Togo, het die negende Augustus en die kwota 'n slegte dag genoem. Sumihisa Ikeda, direkteur van die Imperial Cabinet Planning Board, beskryf die eens onoorwinlike weermag as "meer as 'n hol dop."
Toe die nuus van die Nagasaki -bombardement Tokio bereik het, het Togo voorgestel dat die Potsdam -verklaring aanvaar word, wat voorwaardes vir oorgawe vir Japan uiteensit en onderteken is deur die Verenigde State, Groot -Brittanje en China (USSR -heerser Joseph Stalin was 'n hoofdeelnemer in Potsdam, maar wel teken nie die verklaring nie). Die Japanse Raad vir Hoogste Oorlogsrigting was vasgevang oor 'n besluit.
Die debat het gedurende die dag en nag voortgeduur. Uiteindelik, om 02:00. Op 10 Augustus 1945 smeek premier Admiraal Baron Kantaro Suzuki sy keiserlike majesteit Hirohito met respek om 'n besluit te neem. Hirohito het nie gehuiwer nie, & quot. Ek verlang geen verdere vernietiging van kulture nie, en ook geen verdere ongeluk vir die mense van die wêreld nie. By hierdie geleentheid moet ons die ondraaglike dra. & Quot Die keiser het gepraat.
Ongelukkig was die sentiment en besware van baie van die Japannese weermag wydverspreid. Viseadmiraal Takijiro Onishi, stigter van die kamikazes, het aangevoer dat die Japannese nooit verslaan sou word as ons bereid was om 20 000 000 Japannese lewens te offer in 'n 'spesiale aanval' -poging nie. & Quot Hy pleeg later selfmoord eerder as om oor te gee.
Hirohito was vasberade. Teen alle presedente belê die keiser self 'n keiserlike konferensie en kondig die middag op 15 Augustus 1945 Japan se oorgawe aan. Die oorlog was verby.
'N Kykie na die geskiedenis van die bomaanval in Nagasaki, 75 jaar later
75 jaar gelede hierdie naweek het die VSA tienduisende doodgemaak toe hulle 'n atoombom op Nagasaki, Japan, laat val het. Dit was 'n missie gekenmerk deur arbitrêre besluite, tegniese probleme en slegte weer.
Môre is dit die 75ste herdenking van die bomaanval op Nagasaki. Dit was die tweede keer dat kernwapens in oorlog gebruik is, en ook die laaste keer. Geoff Brumfiel van NPR het die verhaal van die bombardement en waarom besluite wat daarna geneem word, vandag nog steeds 'n probleem is.
GEOFF BRUMFIEL, BYLINE: Minder as 72 uur nadat 'n atoombom Hiroshima platgetrek het, het 'n ander vliegtuig van 'n klein eiland in die Stille Oseaan gestyg. Sy missie was om Amerika se tweede kernwapen te laat val.
ALEX WELLERSTEIN: Die aanvanklike doelwit was die stad Kokura, wat 'n arsenaal was, met 'n groot, opgeboude militêre arsenaal omring deur werkersbehuising.
BRUMFIEL: Alex Wellerstein is 'n historikus aan die Stevens Institute of Technology. Byna sodra die bomwerper die grond verlaat het, het dit in die moeilikheid beland. Stormagtige lug het dit van een van sy begeleide vliegtuie geskei.
WELLERSTEIN: Hulle het ook probleme met die vliegtuig gehad. Dit blyk dat daar probleme was met die brandstofkleppe op hierdie vliegtuig, en dit het beteken dat hulle baie minder brandstof gehad het as wat hulle bedoel was. Hulle was dus regtig op geleende tyd.
BRUMFIEL: Die bomwerper het na Kokura gegaan en gevind dat die stad heeltemal deur wolke verduister is. Hulle kon nie die druppel haal nie.
WELLERSTEIN: Hulle vlieg dus na Nagasaki, wat die sekondêre teiken was. Ek bedoel, dit is nie so ver nie. As hulle by Nagasaki kom, is daar steeds wolke by Nagasaki.
BRUMFIEL: Brandstof was nou so laag dat hulle nie met die bom by die huis kon kom nie. Hulle moes dit óf hier óf in die see laat val. Wellerstein sê die bombardier, kaptein Kermit Beahan, het 'n besluit geneem, en dit was toevallig sy verjaardag.
WELLERSTEIN: Wat gaan jy op jou verjaardag wees - die man wat op een of ander manier uitvind hoe hy die atoombom moet gebruik, of die man wat dit in die see moes laat val?
TSUYOSHI HASEGAWA: Daar is 'n debat tussen die vlieënier en die bombardier. En hulle het besluit om die bom op Nagasaki te laat val.
BRUMFIEL: Tsuyoshi Hasegawa is emeritus -professor aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara. Die bemanning het later beweer dat daar 'n gaping in die wolke was, maar Hasegawa en ander meen dat hulle dit waarskynlik blind laat val het. Die bom val op 'n vallei vol skole, huise en kerke. Dit het 40 tot 70 000 mense doodgemaak - waaronder Koreaanse dwangarbeiders en talle Chinese en geallieerde krygsgevangenes.
HASEGAWA: Die atoombom was internasionaal. Die slagoffers was internasionaal.
BRUMFIEL: Die vliegtuig - nou amper vol gas - het gehink na 'n vliegveld by Okinawa en 'n noodlanding gemaak. Toe president Harry Truman verneem dat 'n tweede Japanse stad gebombardeer is, was hy geskok.
WELLERSTEIN: Ek is nie seker dat Truman eintlik verstaan ​​het dat daar twee bomme op presies dieselfde tyd gereed sou wees nie.
BRUMFIEL: En toe hy die bomaanval op Hiroshima goedgekeur het, het hy die weermag ook die groen lig gegee om meer wapens te gebruik namate dit beskikbaar was. Die dag na Nagasaki.
WELLERSTEIN: Hy sê uitdruklik aan die weermag dat hulle geen atoombomme meer kan gooi sonder sy uitdruklike toestemming nie. Hy trek die blanko tjek terug wat hy oorspronklik goedgekeur het.
BRUMFIEL: Van toe tot vandag is die Amerikaanse beleid dat kernwapens slegs gebruik kan word as daar 'n uitdruklike bevel van die president is. Elaine Scarry van die Harvard -universiteit sê dit is nie regtig die antwoord nie. Kernwapens is so kragtig dat geen individu - of dit nou 'n bombardier is op sy verjaardag of die president van die Verenigde State - die besluit moet neem om dit te gebruik nie.
ELAINE SCARRY: Die idee dat een persoon, u weet, 'n bekendstelling kan begin wat tientalle miljoene mense sou doodmaak, is presies die teenoorgestelde van alles wat met regering bedoel kan word.
BRUMFIEL: Daar is alternatiewe wat byvoorbeeld die Kongres behels en 'n oorlogsverklaring vereis. Maar op die oomblik is die wapens gereed om te lanseer op bevel van president Donald Trump. Geoff Brumfiel, NPR News, Washington.
J. Robert Oppenheimer kabels Generaal Leslie Groves met die volgende afleweringskedule vir meer atoombomme: 11 Aug. eerste kwaliteit HE -eenheid 12 Aug. volgende plutoniumkern 14 Aug. nog 'n eerste kwaliteit HE -eenheid.
Die ondersoekspan van die Imperial Army berig oor die bombardement op Hiroshima. Japannese burgerlike en militêre leiers kan steeds nie saamstem oor die aanvaarding van die oorgawe van die Potsdam -verklaring nie. Hirohito verbreek eerder die tradisie van keiserlike nie-ingryping in die regering en neem sy 'heilige besluit' om die Potsdam-verklaring te aanvaar, maar op voorwaarde dat die keiser soewerein bly. Die kabinet bly verdeeld.
Deur die wense van militêre amptenare te trotseer, stuur die Domei News Agency 'n boodskap aan die Geallieerdes met behulp van Morse -kode: "Japan aanvaar Potsdam -proklamasie." Die Verenigde State begin inligting uitstuur wat Japan oorgegee het.
Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, James Byrnes, verwerp Japan se voorwaardelike oorgawe. Sy boodskap lui: "Vanaf die oorgawe is die gesag van die keiser en die Japannese regering om die staat te regeer onderworpe aan die opperbevelhebber van die geallieerde magte", terwyl "die uiteindelike regeringsvorm van Japan deur die vrye sal bepaal word uitgesproke wil van die Japannese volk. " Die naoorlogse posisie van Hirohito word dubbelsinnig gelaat.
Generaal Groves besluit om die versending van die tweede plutoniumkern uit te stel en kontak Robert Bacher net nadat hy die kwitansie vir die versending van die kern na Tinian Island onderteken het. Die kern word uit die motor gehaal voordat dit Los Alamos, NM, verlaat.
Generaal Carl Spaatz beveel om die brandbomaanvalle in die gebied te stop, maar ander aanvalle duur voort.
Hirohito besluit om die Byrnes -nota en onvoorwaardelike oorgawe te aanvaar. Hy lig die keiserlike familie in oor sy besluit.
Die Supreme War Council vergader om 'n antwoord op die Byrnes Note te bespreek.
Hirohito beveel om alle militêre aktiwiteite op te skort.
'N Klein groepie Japannese militêre amptenare beplan 'n staatsgreep teen Hirohito.
Oorlogsekretaris Henry Stimson beveel aan dat die tweede plutoniumkern na Tinian -eiland gestuur word, maar daar word geen besluit geneem nie.
President Truman beveel dat veldbrandbom hervat word. Genl Henry Arnold, die Amerikaanse weermag se lugmag, het 'n aanval uitgevoer met meer as 1000 B-29's en ander vliegtuie, met 6000 ton bomme. Duisende Japannese word op 14 Augustus vermoor.
Met gerugte van 'n staatsgreep en sy generaals nog steeds verdeeld, roep Hirohito die Hoogste Oorlogsraad en sy kabinet byeen om sy besluit van onvoorwaardelike oorgawe aan te kondig.
Majoor Kenji Hatanaka en luitenant -kolonel Jiro Shiizaki lei 'n groep junior offisiere wat probeer om die keiserlike paleis te gryp en krygswet op te lê, maar hulle kry nie die steun van senior amptenare nie.
Die staatsgreep misluk. Hatanaka, Shiizaki en ander pleeg rituele selfmoord op grond van die keiserlike paleis.
Hirohito kondig die besluit om oor te gee oor die radio aan. Vir baie Japannese is dit die eerste keer dat hulle die keiser se stem hoor.
Japannese amptenare onderteken die formele Japanse instrument van oorgawe aan boord van die USS Missouri.