Outisme - simptome, tekens, behandeling, vroeë outisme by kinders - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Outisme is 'n geestesversteuring wat voorkom as gevolg van verskeie abnormaliteite in die brein en word gekenmerk deur 'n omvattende, uitgesproke gebrek aan kommunikasie, sowel as die beperking van sosiale interaksie, minder belangrike belange en herhalende aksies. Hierdie simptome van outisme kom gewoonlik voor vanaf drie jaar. As daar soortgelyke toestande voorkom, maar met minder uitgesproke tekens en simptome, word dit na verwys as outistiese spektrum siektes.
Outisme is direk verwant aan sekere genetiese siektes. In 10% - 15% van die gevalle word toestande wat verband hou met slegs een geen- of chromosomale aberrasie, sowel as vatbaar vir 'n ander genetiese sindroom, opgespoor. Vir outiste is verstandelike gestremdheid inherent, van 25% tot 70% van die totale aantal siekes. Angsversteurings is ook inherent aan outistiese kinders.
Outisme word waargeneem in epilepsie, en die risiko om epilepsie te ontwikkel, hang af van die kognitiewe vlak, ouderdom, aard van spraakafwykings. Sommige metaboliese siektes, soos fenylketonurie, word geassosieer met simptome van outisme.
DSM-IV laat nie die diagnose van outisme toe saam met ander toestande nie. Outisme veroorsaak Tourette-sindroom, 'n stel kriteria vir ADHD en ander diagnoses.
Die term outisme is in 1910 deur Eigen Bleuler, 'n Switserse psigiater, ingestel om skisofrenie te beskryf. Die basis van neolatinisme, wat abnormale narcisme beteken, is die Griekse woord αὐτός, wat self beteken. Die woord beklemtoon dus die outistiese vertrek van 'n persoon in die wêreld van sy eie fantasieë, en enige eksterne invloed word beskou as opdringerig.
Outisme het in 1938 moderne betekenis verkry nadat hy die term "outistiese psigopate" deur Hans Asperger in 'n lesing oor kinderpsigologie aan die Universiteit van Wene gebruik het. Hans Asperger studeer een van die outisme afwykings, wat later bekend geword het as Asperger sindroom. Wye erkenning, as 'n onafhanklike diagnose, het Asperger-sindroom in 1981 verkry.
Vervolgens lei Leo Kanner die woord "outisme" in die moderne begrip, waarin in 1943 soortgelyke kenmerke van die gedrag van die 11 kinders bestudeer word. In sy geskrifte noem hy die term "vroeë kinderjare outisme."
Al die kenmerke wat Kanner as outistiese afsondering opgemerk het, sowel as die begeerte om konstantheid, word steeds as die belangrikste manifestasies van outisme beskou. Die geleende term outisme van 'n ander siekte deur Kanner, vir baie jare, het verwarring gebring aan die beskrywings, wat bygedra het tot die vaag gebruik van die begrip "kinderschisofrenie". En psigiatriese entoesiasme vir so 'n verskynsel as moederlike ontneming het 'n vals beoordeling van outisme gegee toe 'n kind se reaksie op die "yskermam" geëvalueer word.
Sedert die middel van die 1960's was daar 'n stabiele begrip van die lewenslange aard van outisme, asook 'n demonstrasie van sy verstandelike vertraging en verskille van ander diagnoses. Toe begin ouers betrokke raak by 'n aktiewe terapieprogram.
In die middel van die 1970's was daar baie min navorsing en bewyse van die genetiese oorsprong van outisme. Tans verwys die rol van oorerflikheid na die hoofoorsaak van die siekte. Openbare persepsie van outistiese kinders is dubbelsinnig. Tot nou toe word ouers gekonfronteer met situasies waar die gedrag van kinders negatief geneem word, en die meeste dokters hou by verouderde sienings.
In ons tyd het die opkoms van die internet toegelaat dat outeurs aanlyngemeenskappe betree, sowel as om afgeleë werk te vind, terwyl die emosionele interaksie en interpretasie van nie-verbale seine vermy word. Die kulturele sowel as sosiale aspekte van outisme het ook verander. Sommige outeurs kom bymekaar om 'n genesingsmetode te vind, terwyl ander daarop wys dat outisme een van hul lewenswyses is.
Ten einde aandag te vestig op die probleem van outisme by kinders, het die VN se Algemene Vergadering die Wêreld Autismbewustheidsdag ingestel, wat op 2 April val.
Die oorsake van outisme is direk verwant aan gene wat bydra tot die opkoms van sinaptiese verbindings in die menslike brein, maar die genetika van die siekte is so kompleks dat dit nie duidelik is op die oomblik dat dit die voorkoms van outistiese afwykings sterker beïnvloed nie: die interaksie van baie gene, of seldsame mutasies. Skaars gevalle het 'n stabiele assosiasie van die siekte met blootstelling aan stowwe wat geboorte afwykings veroorsaak.
Die redes wat die siekte veroorsaak, is die groot ouderdom van die vader, moeder, geboorteplek (land), lae geboortegewig, hipoksie tydens geboorte, kort swangerskap. Baie professionele persone is van mening dat etniese of rassige affiliasie, sowel as sosio-ekonomiese toestande, nie die ontwikkeling van outisme veroorsaak nie.
Outisme en die oorsake wat verband hou met die inenting van kinders is baie omstrede, hoewel baie ouers steeds daarop aandring. Dit is moontlik dat die voorkoms van die siekte saamgeval het met die tydsraamwerk vir die implementering van inenting.
Die oorsake van outisme word nie ten volle verstaan ​​nie. Daar is bewyse dat elke 88ste kind aan outisme ly. Seuns is meer geneig om siek te word as meisies. Daar is bewyse dat outisme, sowel as outisme spektrum afwykings, dramaties toegeneem het in vergelyking met die 1980's.
Die rede vir die opkoms in 'n enkele familie van 'n groot aantal outiste is spontane deleties, asook duplisering van genomiese streke tydens meiose. Dit beteken dat 'n aansienlike aantal gevalle ten koste gaan van genetiese veranderinge wat in 'n redelik hoë mate geërf word. Bekende teratogene is stowwe wat geboorte afwykings veroorsaak en dit is diegene wat met die risiko van outisme geassosieer word. Daar is data wat die gevolge van teratogene in die eerste agt weke na bevrugting aandui. Dit is nie nodig om die moontlikheid van 'n laat launch van die ontwikkeling van outisme-meganismes uit te sluit nie, wat bewys lewer dat die fondamente van die wanorde in die vroeë stadiums van fetale ontwikkeling gelê word. Daar is fragmentariese data oor ander eksterne faktore wat die oorsaak van outisme is, maar hulle word nie ondersteun deur betroubare bronne nie, en 'n aktiewe soektog word in hierdie rigting uitgevoer.
Daar is stellings oor die moontlike komplikasie van die siekte deur die volgende faktore: sekere kosse; swaar metale, oplosmiddels; aansteeklike siektes; diesel uitlaat; fenole en ftalate wat gebruik word vir die produksie van plastiek; plaagdoders, alkohol, gebromde brandvertragers, rook, dwelms, entstowwe, prenatale stres.
Wat inenting betref, het hulle opgemerk dat dikwels die tyd van inenting van 'n baba saamval met die oomblik wanneer ouers eers outistiese simptome aanmeld. Entstofverwante angs dra by tot laer immuniseringsvlakke in sommige lande. Wetenskaplike studies het geen verband gevind tussen die MMR-entstof en outisme nie.
Simptome van outisme kom voort uit veranderinge in die breinstelsels wat tydens die ontwikkeling plaasvind. Die siekte raak baie dele van die brein. Outisme het nie 'n enkele, duidelike meganisme nie, beide op molekulêre en sistemiese of sellulêre vlakke. Kinders het 'n groter lengte van die kopomtrek, die brein weeg gemiddeld meer as gewoonlik en neem dus 'n groter volume in beslag. Sellulêre en molekulêre oorsake op 'n vroeë stadium, weens oorgroei, is onbekend. Dit is ook onbekend of oormatige groei van die senuweestelsel kan lei tot 'n oormaat van plaaslike verbindings in sleutelbreinstreke, en in 'n vroeë stadium van ontwikkeling ontwrig neuromigrasie en ongebalanseerde opwekkerende neurale netwerke.
In 'n vroeë stadium van embrio-ontwikkeling begin interaksies van die immuun- en senustelsels, en 'n gebalanseerde immuunrespons hang af van die suksesvolle ontwikkeling van die senuweestelsel. Tans is immuunafwykings wat met outisme geassosieer word, onduidelik en hoogs omstrede. In outisme word neurotransmitterafwykings ook uitgelig, waaronder 'n verhoogde serotonienvlak aangeteken word. Navorsers verstaan ​​steeds nie hoe hierdie afwykings kan lei tot enige gedrags- of strukturele gedragsveranderinge nie. Deel van die data dui op 'n toename in die vlak van verskeie hormone; In ander werke van navorsers is daar 'n afname in hul vlak. Volgens een teorie vervorm alle versteurings in die werking van 'n neuronstelsel nabootsingsprosesse en veroorsaak dit dus sosiale disfunksie, sowel as kommunikasieprobleme.
Daar is studies dat outisme die funksionele konneksiwiteit van 'n onbeperkte netwerk verander, asook 'n uitgebreide stelsel van verbindings wat betrokke is by die verwerking van emosies, sowel as sosiale inligting, maar die konneksiwiteit van die teikennetwerk, wat 'n rol speel in doelgerigte denke, asook die handhawing van aandag, bly. As gevolg van die afwesigheid van negatiewe korrelasie in die twee aktiveringsnetwerke, het outeurs 'n wanbalans in omskakeling tussen hulle, wat lei tot oortredings van selfverwysingsdenke. 'N neurovisuele studie van die werk van die cingulêre korteks in 2008 het 'n spesifieke aktiveringspatroon in hierdie deel van die brein geopenbaar. Volgens die teorie van gebrek aan konnektiwiteit verminder outisme die funksionaliteit van hoëvlak neuronale verbindings en hul sinchronisasie.
Ander studies dui op 'n gebrek aan konnektiwiteit binne die hemisfere, en outisme is 'n versteuring van die assosiatiewe korteks. Daar is data oor magneetalefalografie, wat toon dat outistiese kinders breinreaksies het tydens die verwerking van klank seine.
Kognitiewe teorieë wat probeer om die werk van die outistiese brein met hul gedrag te verbind, word in twee kategorieë verdeel. Die eerste kategorie fokus op die gebrek aan sosiale kognisie. Verteenwoordigers van die empatie-sistematiseringsteorie vind hipersystematisering in outisme, wat in staat is om unieke reëls van geestelike bekering te skep, maar in empatie verloor. Die ontwikkeling van hierdie benadering word ondersteun deur die teorie van super-manlike brein, wat van mening is dat die manlike brein psigometries geneig is tot sistematisering en die vroulike brein tot empatie. Outisme is 'n variant van die manlike brein ontwikkeling. Hierdie teorie is omstrede. Verteenwoordigers van die swak sentrale kommunikasieteorie beskou die basis vir outisme as 'n verswakte persepsie van holistiese persepsie. Die voordele van hierdie siening sluit in die verduideliking van spesiale talente, sowel as die piekwerkvermoë van outeurs.
'N Verwante benadering is 'n teorie van perseptuele, verbeterde funksionering wat outistiese aandag aan die oriëntering van plaaslike aspekte inneem, asook om persepsie te rig.
Hierdie teorieë is in redelike goeie ooreenkoms met moontlike aannames oor verbindings in die neurale netwerke van die brein. Hierdie twee kategorieë is afsonderlik swak. Teorieë wat op sosiale kognisie gebaseer is, is nie in staat om die redes vir herhalende, vaste gedrag te verduidelik nie, en die algemene plan is nie in staat om sosiale, sowel as kommunikatiewe probleme van outiste te verstaan ​​nie. Daar word aanvaar dat die toekoms aan 'n gekombineerde teorie behoort wat meervoudige afwykings kan integreer.
Outisme en sy tekens word aangetref in veranderinge in baie dele van die brein, maar hoe presies dit gebeur, is onduidelik. Dikwels sien ouers dadelik die eerste tekens, in die eerste jare van die kind se lewe.
Wetenskaplikes is geneig om te glo dat met vroeë kognitiewe en gedragsintervensie die kind gehelp kan word om die vaardighede van selfhulp, sosiale kommunikasie en interaksie te verkry, maar op die oomblik is daar geen metodes wat outisme volledig kan genees nie. Slegs 'n paar kinders word in 'n onafhanklike lewe ingesluit nadat hulle die ouderdom van meerderheid bereik het, maar daar is diegene wat sukses behaal in die lewe.
Die samelewing is verdeel oor wat met outistiese mense moet gebeur: daar is 'n groep mense wat voortgaan om te soek, medisyne te skep wat die toestand van die siekes sal verlig, en daar is mense wat oortuig is dat outisme eerder 'n alternatiewe toestand is, spesiaal en meer as 'n siekte.
Daar is verspreide verslae van aggressiwiteit, sowel as geweld van mense met outisme, maar min navorsing is hieroor gedoen. Beskikbare data oor outisme in kinders praat direk oor assosiasies met aggressie, woede aanvalle en die vernietiging van eiendom. Data uit 'n opname van ouers, wat in 2007 uitgevoer is, het getoon dat beduidende aanvalle van woede in twee derdes van die bestudeerde groep kinders waargeneem is, en elke derde kind het aggressie getoon. Die data van dieselfde studies het getoon dat woedeaanvalle dikwels in kinders met probleme in taalonderrig geopenbaar word. Sweedse studies in 2008 het getoon dat pasiënte ouer as 15 jaar wat die kliniek met 'n diagnose van outisme verlaat, geneig is om gewelddadige misdade te pleeg weens psigopatologiese toestande soos psigose, ens.
Outisme siekte word waargeneem in 'n verskeidenheid vorme van beperkte of herhalende gedrag, onderverdeel volgens die Skaal-Hersiene (RBS-R) skaal in die volgende kategorieë:
- stereotipie (rotasie van die kop, doelloos bewegings van die hande, swaai van die liggaam);
- die behoefte aan eenvormigheid en die gepaardgaande weerstand teen verandering, byvoorbeeld weerstand wanneer meubels verskuif word, sowel as weiering om af te lei en te reageer op iemand anders se ingryping;
- kompulsiewe gedrag (opsetlike uitvoering van sekere reëls, byvoorbeeld om voorwerpe op 'n sekere manier uit te lê);
- Outo-aggressie is 'n aktiwiteit wat gerig is op jouself wat lei tot beserings;
- rituele gedrag, wat gekenmerk word deur die nakoming van daaglikse aktiwiteite in dieselfde volgorde sowel as tyd; As voorbeeld, die nakoming van 'n sekere dieet, sowel as die ritueel van klere in klere;
- beperkte gedrag, gemanifesteer in die nou fokus en gekenmerk deur die belang van die persoon of sy fokus op iets een ('n enkele speelding of TV-program.)
Die behoefte aan eenvormigheid is nou verwant aan rituele gedrag, en daarom het RBS-R die twee faktore in die proses van die validering van die vraelys ondersoek. Studies in 2007 het getoon dat tot 30% van outistiese kinders hulself skade veroorsaak het. Slegs vir outisme word herhalende aksies en gedrag uitgespreek. Outistiese gedrag is die vermyding van oogkontak.
Die versteuring verwys na 'n siekte van die senuweestelsel wat hom manifesteer in ontwikkelingsvertraging, asook 'n onwilligheid om kontak met ander te maak. Hierdie wanorde word gemanifesteer in kinders onder 3 jaar.
Outisme en die simptome van hierdie siekte openbaar nie fisiologies hulself nie, maar die monitering van die reaksies en gedrag van die kind maak dit moontlik om hierdie siekte te herken, wat ontwikkel in ongeveer 1-6 babas per duisend.
Outisme en sy simptome: algemene gebrek aan leer, wat in die meeste kinders waargeneem word, ten spyte van die feit dat die siektes van die outistiese spektrum by babas met normale intelligensie voorkom.
In 50% van kinders IQ <50;
By 70% <70,
By 100% IK <100.
Alhoewel outistiese spektrumversteurings en Asperger-sindroom by kinders met normale intelligensie voorkom, word hulle dikwels gekenmerk deur algemene gebrek aan leer.
Beserings kom voor by ongeveer 'n kwart van outistiese pasiënte met algemene gebrek aan leer en in ongeveer 5% van individue met normale IK. Die meeste aanvalle vind plaas in adolessensie.
Aandagtekort en hiperaktiwiteit is die volgende simptome. Dikwels voorkom erge hiperaktiwiteit wanneer take deur volwassenes voorgestel word. 'N Voorbeeld hiervan is die selfgekose skoolklasse waarop 'n kind kan konsentreer (bou blokke in 'n ry, kyk een keer 'n program), en in ander gevalle beïnvloed outisme met konsentrasie.
Daar is ook simptome van outisme soos erge, gereelde uitbarstings van woede, wat veroorsaak dat onvermoë om volwassenes van hul behoeftes in te lig. Die oorsaak van die uitbreek kan die ingryping wees van iemand in die rituele van die kind en sy gewone roetine.
'N Outistiese pasiënt kan simptome hê wat nie verband hou met die diagnose nie, maar wat die pasiënt sowel as sy familie beïnvloed. 'N klein persentasie individue (wat wissel van 0,5% tot 10%) met outisme spektrum afwykings kan ongewone vermoëns toon wat verband hou met nouer geïsoleerde vaardighede (memorisering van onbeduidende feite of skaars talente, soos in Savant sindroom). Sawanta sindroom word selde waargeneem, hierdie verskynsel word verkry of geneties bepaal. In seldsame gevalle tree die sindroom op as gevolg van traumatiese breinbesering. Intellektuele eienskappe is eie aan alle savante - dit is 'n fenomenale geheue. Die vermoëns van savante in musiek, visuele kunste, rekenkundige berekeninge, kalenderberekeninge, kartografie, in die konstruksie van driedimensionele komplekse modelle verskyn dikwels.
Babas met vroeë outisme reageer minder op sosiale stimuli, selde glimlag en reageer op hul naam, reageer soms en keer hul oë op ander mense. Tydens die leer om te loop, verskil die kind van sosiale norme: slegs af en toe kyk hy in sy oë, verander nie sy postuur nie; Wanneer hulle dit in hul hande vat, word hul wense dikwels uitgedruk deur manipulasies met die hand van 'n ander persoon.
Vroeë outisme word gemanifesteer in die onvermoë om ander mense te benader, ander se gedrag te naboots, op emosies te reageer, aan nie-verbale kommunikasie deel te neem en ook beurte te maak, byvoorbeeld om 'n piramide te vou. Terselfdertyd kan babas aangeheg word aan diegene wat vir hulle sorg. Aanhangsel in vroeë outisme word matig verminder, maar die aanwyser kan met intellektuele ontwikkeling normaliseer.
Vroeë outisme word in die eerste lewensjaar waargeneem, en word gekenmerk deur die late voorkoms van babbling, 'n swak reaksie op pogings tot kommunikasie, ongewone gestikulasie en onenigheid tydens die uitruil van klanke met 'n volwassene. In die volgende twee jaar praat outistiese kinders minder beduidend, hul spraak is uitgebroei van konsonante, hulle het min woordeskat, kinders selde kombineer woorde en hul gebare word selde gepaard met woorde. Kinders maak baie selde versoeke en deel hul gevoelens nie, is onderhewig aan die herhaling van ander woorde (echolalia), sowel as omkering van voornaamwoorde. Byvoorbeeld, 'n kind beantwoord die vraag "wat is jou naam?" so: "jou naam is Dima", sonder om "jy" na "my" te verander. Om die funksionele spraak te bemeester, benodig die baba die gesamentlike aandag van 'n volwassene. Onvoldoende manifestasie van hierdie vermoë is 'n kenmerk van kinders met outisme spektrumversteuring. Byvoorbeeld, wanneer hulle gevra word om hulle met die hand aan die voorgestelde voorwerp te wys, kyk hulle na die hand terwyl hulle baie selde na die voorwerpe wys.
Vroeë outisme word gemanifesteer in die kompleksiteit van speletjies wat verbeelding vereis, asook die oorgang van notasiewoorde na samehangende spraak.
Die siekte by kinders word gekenmerk deur inkorting in die ontwikkeling van die senuweestelsel, wat deur 'n verskeidenheid manifestasies manifesteer en waargeneem word in kinderskoene sowel as in die kinderjare. Outisme by kinders is 'n volhoubare verloop van die siekte, dikwels sonder vergifnis. In die kleuter moet die volgende simptome nagegaan word: gewelddadige reaksies van huil en skrik op geringe klankstimulasies, verswakte reaksie op die liggaamshouding, verdraaide persepsie van die reaksie op ongemak, swak reaksie op stimuli, gebrek aan plesier na voeding.
Outisme by kinders manifesteer in die reaksie van die herlewingskompleks, wat gemerk word deur affektiewe gereedheid om met volwassenes te kommunikeer. Maar terselfdertyd strek die reaksie van herlewing na onheilspellende voorwerpe. Simptome van die afwyking bly dikwels by volwassenes in 'n meer ontspanne weergawe. Volwasse kinders met outisme versteurings het 'n moeiliker tyd om emosies en gesigte te herken. In teenstelling met die algemene oortuiging, verkies outeurs nie eensaamheid nie. Aanvanklik is dit vir hulle moeilik om vriendelike verhoudings te onderhou en te vestig. Studies het getoon dat die gevoel van eensaamheid by kinders met outisme afhang van die lae kwaliteit van die bestaande verhoudings, dit wil sê onvermoë om te kommunikeer. Die simptome van outisme by kinders manifesteer hulself in die vermoëns van sensoriese persepsie, sowel as verhoogde aandag.
Outisme by kinders word gereeld aangetref in reaksies op sensoriese stimuli. Dikwels is daar gemerkte verskille in die gebrek aan reaktiwiteit. 'N Voorbeeld sou oormatige reaktiwiteit wees - dit roep uit harde geluide, gevolg deur 'n begeerte vir sensoriese stimulasie - ritmiese bewegings. Afsonderlike studies het kennis geneem van die assosiasie van outisme met motiliteitsprobleme, wat insluit die aanloop van tiptoes, verswakte spiertonus en verswakte bewegingsbeplanning.
Ongeveer twee derdes van outisme by kinders word gekenmerk deur 'n afwyking in eetgedrag. Een van die algemene probleme is selektiwiteit in kos, rituele word aangeteken, asook weiering om te eet en gebrek aan wanvoeding. Sommige outistiese kinders het simptome van disfunksie van die spysverteringskanaal, maar wetenskaplike studies ontbreek sterk bewys van die teorie, wat 'n spesiale aard en 'n verhoogde frekwensie van sulke probleme voorstel. Die navorsingsresultate is baie anders, en die verhoudings van die siekte tot spysverteringsprobleme bly onduidelik. Daar is gereelde oortredings en probleme met slaap. Kinders slaap nie goed nie, word dikwels in die middel van die nag, sowel as vroeg in die oggend wakker.
Kinders se outisme word sielkundig sterk weerspieël in ouers wat voortdurend verhoogde vlakke van stres ervaar. Outistiese susters en broers stryd dikwels met hulle.
By volwassenes is outisme 'n voorwaarde wat gekenmerk word deur die oorheersing van 'n geslote innerlike lewe, met 'n uitgesproke uitsluiting van die buitewêreld, sowel as 'n armoede van uitdrukking van emosies. Alle sosiale oortredings word aangeteken in die onvermoë om ten volle te kommunikeer, sowel as om die ander persoon intuïtief te voel.
Outisme in volwassenes en sy eienskappe sluit in vyf deurlopende versteurings van die ontwikkeling van uitgebreide kommunikasieafwykings in sosiale interaksies, asook duidelik herhaalde gedrag en noubelange. Hierdie simptome word nie gekenmerk deur seerheid, broosheid of emosionele versteurings nie.
Daar is individuele manifestasies van die siekte by volwassenes wat 'n redelike wye verskeidenheid dek, insluitende ernstige (domheid, verstandelike gestremdheid, swaaiende, onophoudelike klap van hande) en sosiale (vreemdheid in kommunikasie, min woorde, noue belange, pedantiese toespraak) oortredings.
Outomatisme alleen is nie genoeg om die diagnose te bepaal nie. Jy moet 'n kenmerkende drietal hê:
- verswakte onderlinge kommunikasie;
- herhalende repertoire van gedrag en beperkte stokperdjies, belange;
- gebrek aan sosiale interaksies
Selektiwiteit in kos, kom dikwels ook in outisme voor, maar beïnvloed nie die diagnose nie. Outistiese gedrag is die vermyding van oogkontak. Die outisme van die vyf deurdringende siektes het die naaste aan Asperger-sindroom, dan Rett-sindroom, sowel as kinderloos ontwrigtingsversteuring gekom.
By pasiënte met Asperger-sindroom ontwikkel spraakvaardighede sonder beduidende vertraging, en outismeverwante siektes kan verwarrend wees. Al hierdie siektes word gekombineer in outistiese spektrum siektes, minder algemeen is die konsep van outistiese afwykings. Outisme self word dikwels na verwys as outistiese versteuring of kinder outisme.
Soms gebruik vir diagnose die IK-skaal, wat lae, medium en hoë funksionele definisie van outisme insluit. Hierdie skaal assesseer die vlak van ondersteuning wat 'n mens nodig het in die alledaagse lewe. Outisme is ook sindroom of nie-sindroom. Sindromiese word gekenmerk deur ernstige of uiterste verstandelike gestremdheid, sowel as aangebore sindroom met fisiese simptome.
Afsonderlike studies rapporteer die diagnose van outisme, nie omdat die ontwikkeling gestop het nie, maar nadat die kind sosiale of taalvaardighede verloor het. Dit kom gewoonlik tussen die ouderdomme van 15 en 30 maande voor. Met betrekking tot hierdie funksie is daar geen konsensus nie. Onlangs is chromosomale abnormaliteite (skrappings, inversies, duplikasies) toegeskryf aan die oorsake van outisme. Die genetika van outisme is egter baie kompleks en onduidelik, wat die heersende invloed op die voorkoms van outisme spektrum afwykings veroorsaak.
Ongeveer die helfte van die ouers merk na die ongewone gedrag van die baba na 18 maande, en na die 24 maande bereik 80% van die ouers afwykings. 'N Vertraging in behandeling kan tot 'n langtermyn gevolg lei, daarom word aanbeveel dat die kind so gou as moontlik gewys word wanneer die volgende simptome opgespoor word:
- tot 12 maande van die lewe is daar geen babbeling in 'n kind nie, gestikulasies (beweeg nie sy hand nie, dui nie op voorwerpe nie);
- tot 16 maande kan die woorde nie uitgespreek word nie;
- op die ouderdom van 24 maande spreek hy nie selfstandige frases uit wat uit twee woorde bestaan ​​nie (echolalia nie tel nie);
- verlies van sosiale vaardighede of deel daarvan
Diagnose sluit gedragsanalise in. Volgens DSM-IV-TR word die siekte gediagnoseer deur minstens ses simptome te waargeneem, waarvan twee 'n kwalitatiewe ontwrigting van sosiale interaksies moet aandui, en die een beskryf herhalende of beperkte gedrag.
Die lys van simptome ontbreek emosionele of sosiale wederkerigheid, die herhalende, stereotipiese aard van die gebruik van spraak-idiosyncrasie of spraak, sowel as konstante belangstelling in sekere besonderhede of voorwerpe. Die siekte self word tot drie jaar gemerk, en word gekenmerk deur 'n ontwikkelingsvertraging of afwykings in sosiale interaksie.
Simptome, bo alles, behoort nie met Rett-sindroom geassosieer te word nie, sowel as kinderloos-disintegrerende siekte. 'N Voorlopige ondersoek van die pasiënt word uitgevoer deur 'n pediater wat die geskiedenis van die ontwikkeling van die siekte opteken en ook 'n fisiese ondersoek doen. Verder, die hulp van spesialiste in outisme spektrum afwykings, wat die toestand assesseer en die diagnose maak, met inagneming van kognitiewe en kommunikasievaardighede, gesinsomstandighede en ander faktore, is betrokke.
Gedrags- en kognitiewe vermoëns word beoordeel deur 'n kinders se neuropsigoloog, wat help met die diagnose en adviseer opvoedkundige metodes van regstelling. Differensiële diagnose onthul en sluit verstandelike vertraging, sowel as gehoorgestremdheid en spesifieke spraakafwykings (Landau-Kleffner-sindroom) in. Om outisme spektrum afwykings te vind, word die pasiënt geëvalueer met behulp van kliniese genetika. Dit verwys na die simptome wat 'n genetiese afwyking aandui. Outisme word soms bepaal in 'n 14 maande oue baba. Die probleem word uitgedruk in die feit dat hoe kleiner die ouderdom, hoe minder stabiel die diagnose is. Die akkuraatheid van die diagnose neem toe in die eerste 3 jaar van die lewe.
Britse navorsers oor werk met kinderoutisme adviseer dat diagnose uitgevoer moet word, sowel as 'n beoordeling van die toestand nie later nie as 30 weke na die ontdekking van die eerste merkbare probleme, maar die praktyk toon dat die oorgrote meerderheid versoeke veel later val. Studies het getoon dat die gemiddelde ouderdom van die diagnose 5,7 jaar is, wat hoër is as wat aanbeveel word, en 27% van die kinders bly ondiagnoseer, wat agt jaar bereik. En alhoewel die simptome van die siekte in die vroeë kinderjare voorkom, gebeur dit steeds dat hulle ongesiens gaan. Jare later gaan volwassenes dokters om hulleself beter te verstaan ​​en dan hul gedrag aan vriende en familie te verduidelik, die modus van werk te verander en voordele en toelaes vir mense met sulke versteurings in sommige lande te ontvang.
Die doelwitte van die behandeling van outisme is om gepaardgaande tekortkominge, sowel as stres in die gesin te verminder, verhoog funksionele onafhanklikheid en lewenskwaliteit. Daar is geen optimale enkele metode van terapie nie. Dit word individueel gekies en uitgevoer. Dikwels word metodologiese foute gemaak wat tydens die implementering van terapeutiese benaderings plaasvind, wat nie die sukses van die konsep met sekerheid kan bepaal nie.
Afsonderlike verbeterings word opgemerk na die gebruik van psigo-sosiale metodes. Dit dui daarop dat enige hulp beter is as haar afwesigheid. Programme van spesiale, intensiewe, langtermynonderrig, sowel as gedragsterapie help die kind om die vaardighede van kommunikasie, selfhelp te bemeester, by te dra tot die verwerwing van werksvaardighede, verhoog dikwels die vlak van funksionering, verminder die erns van simptome en nie-aanpasbare gedrag.
Die volgende benaderings is effektief in die behandeling van outisme: toegepaste gedragsanalise, ontwikkelingsmodelle, spraakterapie, gestruktureerde leer (TEACCH), arbeidsterapie, sosiale vaardigheidsopleiding. Natuurlik verbeter kinders na sulke opvoedkundige ingryping slegs hul toestand en verhoog hulle die algemene intellektuele vlak. Neuropsigologiese data van kinders word dikwels swak gekommunikeer aan onderwysers, wat lei tot 'n gaping tussen die aanbevelings en die aard van onderrig.
Op die oomblik is die doeltreffendheid van programme onbekend, na die grootword van kinders. Terwyl die versteurings en probleme van die skoolspan of in die familie geïntegreer word, word dwelmterapie vir outisme aanbeveel. Byvoorbeeld, in die VSA word psigotropiese middels, antidepressante, stimulante, antipsigotika en antikonvulsante voorgeskryf. Geen hulpmiddel het egter kommunikasie- en sosiale probleme verminder nie.
Die probleem van omgee vir die kind het 'n groot invloed op die professionele aktiwiteite van die ouer. Wanneer 'n outistiese volwassene volwassenheid bereik, kom die kwessies van versorging, die vind van 'n beroep, die vind van 'n werk, die gebruik van sosiale vaardighede, seks en boedelbeplanning na vore.
Outisme kan nie genees word deur algemene metodes nie, maar soms in die kindertyd is daar vergifnis, wat lei tot die onttrekking van die diagnose. Dit kom dikwels na intensiewe sorg voor, maar die presiese persentasie herstel is onbekend.
Baie kinders met outisme ontbreek sosiale ondersteuning, hulp, asook stabiele verhoudings met ander mense, loopbaanvooruitsigte en 'n gevoel van selfbeskikking. Dikwels bly die hoofprobleme, en die simptome word met ouderdom uitgeglip.
Die aantal Britse studies oor kwalitatiewe veranderinge en toegewy aan die langtermynvoorspelling is klein. Sommige volwasse outeurs verkry klein verbeterings in die kommunikatiewe sfeer, maar met 'n groter aantal van hierdie vaardighede word net erger.
Voorspellings vir die ontwikkeling van outiste is soos volg: 10% van volwasse pasiënte het verskeie vriende, hulle benodig 'n mate van ondersteuning; 19% het 'n relatiewe mate van onafhanklikheid, maar bly tuis en benodig daaglikse waarneming, sowel as beduidende ondersteuning; 46% benodig die versorging van spesialiste vir outistiese afwykings; en 12% van die pasiënte benodig hoogs georganiseerde hospitaal sorg.
Sweedse data vir 2005 in 'n groep met 78 volwasse outeurs het selfs erger resultate getoon. Van die totaal het slegs 4% 'n onafhanklike lewe geleef. Sedert die 1990's en sedert die begin van die 2000's het die toename in verslae van nuwe gevalle van outisme aansienlik toegeneem. Vanaf 2011-2012 is 'n outisme spektrumversteuring waargeneem in elke 50ste student in die Verenigde State, asook in elke 38ste student in Suid-Korea.