Wanneer dit kom by seevlak wat deur voete of meters styg, is die grootste vrees die smelt van ysberge wat op Antarktika opgestapel is. Onlangs het die NASA-wetenskaplike Eric Rignot ons vertel dat die gletsers nou ses keer vinniger smelt as in die 1950's. In 'n ander net-gepubliseerde artikel, het wetenskaplikes die huwelik van twee kragte ontdek wat dit laat gebeur. Dit kan die toekomstige kaart van die wêreld bepaal, aangesien rampspoedige seevloede die landerye, stede en hele nasies binnedring.
Die wetenskap is uitdagend. Dit behels 'n 34 miljoen jaar geskiedenis van Antarktiese ys, klein enkellede diere, koolstofdioksied, en die sterrekundige plek van die Aarde in die ruimte. Dit alles.
Gelukkig het ons die skrywer Dr Richard Levy hier gelei om te help. Dr. Levy is 'n Paleoklimaat-wetenskaplike en programleier by Nieu-Seeland se GNS Science, 'n regeringskorporasie. Levy is 'n veteraan van wetenskaplike ekspedisies na Antarktika, met baie koerante oor die koudste vasteland op Aarde. Hy is die mede-outeur van "Antarktiese ys-sensitiwiteit vir skuinsheid dwing versterk deur die oseaan verbindings" soos gepubliseer in Nature Geoscience 2019.
Wys deur Radio Ecoshock, herposeer onder CC Lisensie. Episode besonderhede by https://www.ecoshock.org/2019/01/big-trouble-at-the-poles.html
Normaalweg raai ek luisteraars direk na die wetenskap wat in die joernale gepubliseer word. In hierdie geval dink ek jy moet begin met 'n goeie opsomming wat by phys.org gepubliseer word: "Antarktiese ys kan 'n een-twee klimaat pons ly." Sonder om wetenskaplike terme soos "skuinsheid" te verstaan, kan u die belangrikheid van Levy se werk sonder hierdie artikel deur Devitt, en my Radio Ecoshock-onderhoud, mis.
Om die onderliggende astronomiese oorsaak van veranderinge in Antarktiese ys te verstaan, moet ons die Milankovitch-siklusse verstaan: "die kollektiewe effekte van veranderinge in die bewegings van die Aarde oor die klimaat oor duisende jare. Die term is vernoem na die Serwiese geofisikus en sterrekundige Milutin Milankovic. die 1920'e het veronderstel dat variasies in eksentrisiteit, aksiale kanteling en precessie van die Aarde se omwenteling gelei het tot sikliese variasie in die sonstraling wat die Aarde bereik het en dat hierdie orbitaal die klimaatspatrone op Aarde sterk beïnvloed het.
Onbevoegdheid of aksieleël
"Die hoek van die Aarde se aksiale kanteling met betrekking tot die orbitale vlak (die skuinsheid van die ecliptic) wissel tussen 22.1 en 24.5 °, oor 'n siklus van ongeveer 41,000 jaar. Die huidige kantel is 23.44 °, halfpad tussen die uiterste waardes. Die kanteling het laas sy maksimum bereik in 8,700 BCE. Dit is nou in die dalende fase van sy siklus, en sal sy minimum bereik rondom die jaar 11,800 CE.
Verhoogde kanteling verhoog die amplitude van die seisoensiklus in insolasie, wat meer sonstraling in elke halfrond se somer gee en minder in die winter. Hierdie effekte is egter nie oral op die aarde se oppervlak nie. Verhoogde kanteling verhoog die totale jaarlikse sonstraling by hoër breedtegrade, en verminder die totaal nader aan die ewenaar.
Die huidige tendens van dalende kanteling sal op sigself ligter seisoene (warmer winters en koue somers) bevorder, asook 'n algehele verkoelingstendense. Aangesien die meeste van die planeet se sneeu en ys op 'n hoë breedtegraad geleë is, kan die afwaartse kanteling die aanvang van 'n ystydperk vir twee redes aanmoedig: Daar is minder algehele somer-insolasie en minder insolasie op hoër breedtegrade, wat minder van die vorige winter se sneeu smelt en ys. "
ANTARKTIESE SEA-IIS KAN DIE FAT VAN KUSTSTADES OM DIE GLOBE BEPAAL
Richard Levy vertel ons: "Antarktika blyk meer sensitief te wees vir klimaatsverandering as wat voorheen gedink is." En die sleutel, die belangrikste faktor is die toestand van Antarktiese see-ys. Dat die suidelike paalsee-ys sterk bly en selfs sedert 2014 'n bietjie groei. Sedertdien het dit elke jaar 'n afname begin, waarskynlik hierdie een ingesluit. Die see-ys dien as "boude", 'n blok wat die vloei van Antarktiese gletsers in die see vertraag.
Wanneer see-ys smelt, is dit soos 'n ysblokkie in jou glas omdat seewêreld nie seevlak verhoog nie. Maar ys van die groot gletsers kan seevlakke tot minstens 20-meter, of 75-voete hoër. Stel jou voor. Richard Levy sê hulle data dui daarop dat in die vorige tyd, toe die wêreld 1.5 grade warmer (as pre-industriële) seevlakke was, 6 tot 9 meter hoër was as wat hulle nou is. Ons kan dalk al 'n lang pad gaan, aangesien die see oor die volgende eeue meedoënloos styg.
Ons weet uit die studie gelei deur Eric Rignot dat Antarktika alreeds ysmassa verloor, teen 'n tempo van 6 wat groter is as in die 1950. Antarktika smelt. Dit sal nog vinniger smelt, aangesien die see-ys daar steeds krimp.
Hierdie vraestel bied 'n dubbel gekontroleerde visuele grafiese weergawe van die laaste 34 miljoen jaar van die Antarktiese ys. Daardie tydkaart kan deur baie ander wetenskaplikes en amateur klimaat bloggers soos ek gebruik word.