Oom Noel - Hy het SA help bou | News24
Oom Noel - Hy het SA help bou
Noel Nicholas - 'n man van integriteit.
LAAS Kersfees het hy plastiekpypies met helderkleurige flikkerligte om hom gedraai en tussen die motors deur beweeg – om vir die welvarendes in die restaurant te wys: "Hier is Noel, julle karwag;" en vir die malala payips te sê: "Bly weg – hierdie is mý turf! Ek soek nie funa lalas hier nie." En dis reg so: hy het 'n ooreenkoms met daardie eetplek, hierdie skraal omie met die slim oë en die aansteeklike lag.
Die meeste aandlopers by daardie winkelsentrum weet wie Noel Nicholas is: die aangename 73-jarige oom wat saans motors oppas om die Randjies bietjie te rek; maar baie van hulle ken dalk nie sy storie nie. Jy hou sommer twee keer van die man as jy sy geskiedenis ken.
Sy verhaal is een van werk, met 'n hoofletter. 'n Rasegte Kapenaar, moes hy voortydig Alexander Sinton High School verlaat om te help met die huishouding. Eers in 'n Maitlandse leerfabriek werk gekry; maar sy oë het see toe gekyk, en in 1964 stap die negentienjarige melkbaard by Safmarine in en begin as peggy (dekmatroos) op die vragboot "Victory". Hierdie kerkmens ("Jeugdienste, bidure, Sondagdienste, kerkhou tussen-in" – die Nicholase was kerkmense) bevind hom skielik tussen manne met growwe hande – en maniere, en.... "O jinne, Meneer, ek wil nie oor die skeepslewe praat nie!"
En vir die volgende ongeveer dertig jaar het hy oor die wêreld geseil – nie net "I joined the navy to see the world, and what did I see? I saw the sea" nie. Nee, 'n regte jekker met sout in sy are. Eers in die laagste rang as skoonmaker van matrose en offisiere se woonkwartiere. In sy loopbaan enkele verhogings gekry: van dekmatroos na O.S (gewone seeman), toe EDH (vaardige seeman) en bosun (bootsmaat) in 1981. En hy het nogal sy dokumente en sertifikate en getuigskrifte. Maar nie sommerso nie – eers kursusse geloop. Nie op die dek rond ge-toitoi vir verhogings en meer geld nie. As jy op 'n boot wil dans, dans jy in jou slaap – jy is te moeg van die dag se werk.
Nee – hy het hardepad geloop, hard gewerk, taai geword, sy land eer aangedoen. Baie dinge gemaak
en gesmaak waaroor hy nie wil praat nie. En die wêreld gesien: van Walvisbaai, Kaap om tot in Beira. Amerika, Arabiese Emirate, Duitsland, Engeland, Skotland, Ierland, China, Japan, Middellandse See, Gibraltar, Tenerive, Singapoer. En van bote verwissel – seker op sestig plus seereuse gevaar. In die proses nie juis apartheid ge-leer ken nie, want anderkant die water en aan boord van 'n skip is mense almal net mense. Toe hy in Amerika kom, sien hy hoe alle kleure by kroeë en teaters instap. "Toe stap ek ook in," lag hy lekker. En van toe af is hy deel van die crowd.
Ook getrou – in 1971 en vyf kinders gehad. Die twee meisies werk in Jeffreys, en twee van die seuns is tegnici en die ander een 'n kolonel in die Weermag.
Toe hy in 1994 die see vir ons teer- en stofpaaie verruil, het hy in Secunda vir drie en 'n halfjaar as mariene takelaar sy brood verdien. Toe hy daar ophou, het hy die sekuriteitswêreld beproef en vir meer as twaalf jaar in Kaapstad en toe in Marina Martinique mense se veilig-heid verseker. En tóé los werkies om die ketel te laat kook. Hy is verheug dat Sassa hul woord gehou het en die afgelope maand die pensioengeldjies uitbetaal het. "Daar is hoop vir die land!" seg hy.
Hy woon by 'n prediker hier in Mandelabaai. Hy karwag nou al vir vier jaar en drie maande by die een restaurant. Hulle behandel hom met deernis. En hy lag heerlik oor die ryk manne wat hom R5 in die hand stop nadat hulle geëet het. Ek vra hom hoe hy by die huis gaan kom en hy sê so ewe: "Ek kry 'n taxi." Ek gaan laai hom af en dink aan die woord integriteit. Dit spel Noel Nicholas.