Image deur Clker-Free-Vector-Images. Agtergrondprent deur Chris Martin.
Dood ontkenning is duidelik in die gemeenskap lewe in die Verenigde State, veral in plekke soos verpleeginrigtings, waar groot getalle van bejaardes en swak mense die einde van hul lewens leef. Ek het eendag middagete gegaan met 'n vriend wat die mediese direkteur van 'n verpleeginrigting was. Hy het my op 'n toer deur die verskillende pasiëntgebiede geneem en my aan verskeie mense voorgestel, en het my dan in 'n groot kamer gelei, waar tien pasiënte in beddens lê wat teen die verre muur gelê het.
Ek het van die bed na die bed gegaan en kyk na elkeen van die pasiënte. Die meeste van hulle was amper dood. Diegene wat nie 'n voedingsbuis uit hul neus uitsteek het nie, het 'n intraveneuse lyn gehad wat druppels in een van hul are dop. Almal was heeltemal onbewus van hul omgewing, en niemand het geweet van ons teenwoordigheid in die kamer nie.
Dood of lewend?
Hierdie pasiënte is kunsmatig lewendig gehou, selfs nadat enige vooruitsig vir 'n bruikbare of bevredigende lewe geslaag het, bloot omdat die dood nie vir hulle naasbestaandes aanvaarbaar was nie. Miskien het 'n paar van hulle vroeër aan familielede vertel dat hulle ten alle koste aan die lewe wou vasklou, maar meer waarskynlik het die meeste van hulle glad nie hul wense bekend gemaak aan enigiemand nie. En in sulke gevalle is sorgverskaffers wettiglik verplig om alles moontlik te doen om die lewe te verleng.
Later, toe middagete bedien is, het ek 'n aantal van die baie ou en verswakte mense waargeneem wat teen hulle wil gesmeer is. Een verpleegster het haar pasiënt se kakebeen handmatig oopgemaak en kos in sy mond gedwing en gesê: "Jy wil nie 'n voedingsbuis hê nie, nou doen jy?" Dood ontkenning in sorgverskaffers veroorsaak dat hulle onaanvaarbaar is vir die feit dat mense uiteindelik doodgaan, ongeag die beste pogings van almal om dit te voorkom.
Dood ontkenning blokkeer ook ons ​​vermoë om te verstaan ​​dat sommige baie bejaarde mense wat geen hoop op herstel het nie, nie meer betekenis in die lewe kan ervaar nie en dalk natuurlik wil sterf deur hul voedselinname te stop. Versorgde sorgverskaffers reageer gewoonlik deur die persoon te dwing om 'n voedingsbuis te eet of in te voer, ongeag die pasiënt se wense.
Die meeste mense is so sterk in die dood ontken dat hulle by die dood verskyn, en hulle word heeltemal verras. Oorweldig en verward, hulle is geneig om te mis op die buitengewone geleentheid vir vrede en resolusie wat inherent is aan die sterwende trajek.
Geen nuus is goeie nuus?
Dood ontkenning deurdring mense se lewens op baie verskillende maniere en kragtig beïnvloed die keuses wat hulle maak. Theresa, byvoorbeeld, was 'n middeljarige vrou met lewerkanker gediagnoseer. Tydens Theresa se laaste kantoorbesoek het haar dokter haar vertel dat die chemoterapie-behandelings wat sy ontvang het, nie meer werk nie.
"Vir die afgelope paar maande het die dokter verduidelik:" Die behandeling het geen ander effek gehad as om jou bloedselle te gevaarlik te verlaag en jou weerstand teen infeksie te verminder nie. So, ek verdriedubbel jou pynmedikasie en wil hê jy moet terugkom en sien my oor twee weke. "
Theresa is nie ingelig oor die swaartekrag van haar onbehandelbare lewerkanker nie, en sy het ook geen verduideliking gegee oor haar voorspelling of wat sy in die volgende weke sou verwag nie.
Theresa en haar man het aan die vertroostende gesegde vasgeklou: "Geen nuus is goeie nuus nie," en het nie gepoog vir antwoorde op hul dwaasheid nie. Alhoewel Theresa uiters onwel was, het sy en haar man by die huis gekom met hul hoop versterk deur die dood ontkenning. Hulle het geredeneer dat Theresa goed sal wees, want "die dokter het niks oor hospice genoem nie, behalwe dat 'n persoon 'n terminale diagnose moet hê om in hospice te kom."
Onder die spelling van ontkenning het Theresa haar siekte verduidelik as 'n toestand waaruit sy gou sou herstel. Sy het haar gedwing om by die tafel te sit en ander aktiwiteite aan te gaan asof alles wat nodig was om te genees, net 'n bietjie meer tyd was. Soos die dae verbygegaan het, het haar oë donkerder geword, haar gang verdwyn en haar gedagtes toenemend wolk. Die fisiese agteruitgang was moeilik om te misloop.
Een oggend, ondanks haar beste pogings om normaal te verskyn, begin haar oë onbeheerbaar terug in haar kop en dit lyk of sy in 'n coma-agtige toestand dryf. Diep gesig, haar man het die dokter gebel, wat dadelik na die plaaslike hospice verwys. Sy het daardie aand gesterf, net agt dae na haar laaste besoek aan die dokter.
Tyd om te gaan?
Theresa en haar familie wou hul lewens met hoop vul, en het natuurlik geleun om gedagtes oor die moontlikheid van dood te vermy - 'n houding wat selfs gedeel word deur die gesondheidswerkers wat hulle gelei het. Maar so 'n benadering ontneem nie alleen Theresa van die geleentheid om voor te berei vir haar dreigende dood nie; Dit het haar en haar familie beroof van die geleentheid om ou probleme op te los en totsiens te sê.
Doodontkenning mislei ons om te glo dat die dood nie sal kom nie. Tog kom die dood, ongeag ons groot begeerte dat dit nie so moet wees nie. En as dit wel aankom, word die hartseer en die gevoel van verlies wat plaasvind, buitengewoon verskerp as ons onvoorbereid is.
Die lewe hunker na die lewe, en genesende sorg is die mees algemene en instinktiewe keuse wat elkeen van ons maak as ons lewe deur siektes bedreig word. Dit is natuurlik om alles moontlik te doen om die dood te voorkom of te voorkom. Tog is daar tye dat die keuse van genesende sorg op sigself geweldige en aftakelende probleme kan meebring wat die kans op genesing gedurende die laaste lewensfase belemmer.
Tydens 'n sterwende baan is daar baie emosionele hindernisse om te oorkom en fisiese probleme om op te los. Die dae gaan vinnig verby en die dood beweeg meedoënloos. Dit is 'n tydperk van lastige wag en delikate tydsberekening wat, as dit nie deur die ontkenning van die dood belemmer word nie, 'n geleentheid kan wees om nuwe moontlikhede oop te maak en om wysheid te verdiep.
Die meeste van ons streef na betekenis in ons lewens en in ons verhoudings, en die naderende dood bring daardie poging dringend aan. Om hierdie rede alleen is dit noodsaaklik dat die heersende mediese model hersien word om 'n meer uitgebreide en holistiese beskouing van genesing in te sluit.
Heilige Passage beklemtoon twee baie praktiese leerstellings oor die dood en sterf aan die Tibetaanse Boeddhistiese tradisie en bied dit in 'n duidelike, nie-tegniese taal aan. Lesers leer oor die 'agt stadiums van ontbinding wat tot die dood lei', 'n gedetailleerde padkaart van die sterwensproses wat die volgorde van fisiese, sielkundige en geestelike veranderinge beskryf wat plaasvind terwyl ons sterf. Coberly bied ook die 'doodsmeditasie' aan, 'n kontemplatiewe oefening om 'n nuwe verhouding tot die dood en die lewe te ontwikkel. Die boek bevat ook 'n lang, geannoteerde lys van aanbevole leesstukke vir ekstra leiding en inspirasie.
MARGARET COBERLY, PH.D., RN, is al meer as dertig jaar verpleegster en werk in traumasentrums in die stad en in hospitale. Sy het 'n doktorsgraad in sielkunde en doseer aan die Universiteit van Hawaii. Dr Coberly is ook 'n verpleegkundige en werk as direkteur van navorsing en ontwikkeling by Hospice Hawaii in Honolulu.
Sy is die skrywer van 'Heilige Passage".
Jy is 'n vibrerende massa deeltjies. Jy is energie. Jy is lig. Energie beweeg voortdurend ...
Goedheidsaangeleenthede - So, waardering, respek, luister en genade.
Die verhouding met u gidse is op baie maniere gelykstaande aan u verhoudings met ander ...
Ons ervaar 'n toestand van fisiese en geestelike duidelikheid wanneer ons stop om net 'n paar keer asem te haal ...