By die eerste stilhouplek staan die ry al kniediep tot by die apteek. Net twee persone op ‘n slag word toegelaat. En die man kla. Sy rug is seer, dis warm, hy kan nie so lank sit nie en kan die apteek nie beter planne maak nie? … en ek kners op my tande. Nie omdat dit my skuld is dat sy rug seer is en sy longe nie wil asemhaal nie en sy knie pyn nie, maar omdat ons nou in die publiek is. Skielik sien hy ‘n vriendin verbyloop en hop sonder pyn of ongemak uit die kar om te gaan groet. Ek waarsku hom om sy voorgeskrewe sosiale distansie te hou en hy knor vir my. En ek strip my moer. Hy kan elke dag van elke jaar elke vrou langs pad om die hals gaan val met my seënwense, maar NIE as dit beteken dat hy hierdie besondere virus gaan aandra huis toe nie. Bly weg! Ek heb gesegd!
Na ‘n uur is die eerste spuitsessie afgehandel. Ek ry met die N2 Southcoast Mall toe om tyd te spaar, want nou soek die man ‘n toilet. Haal darem die Mall betyds. Die apteek waar ons nou moet wees, is binne-in Checkers geleë en ons moet bo-oor kopers en hulle winkeltrollies val om daar te kom. Dis die enigste apteek waar die inspuitings nou beskikbaar is en die res klink nie te seker of hulle voorrade gaan kry voor lockdown nie. Die man loop met krukke en ek probeer vir hom ‘n pad oopmaak tussen swaaiende elmboë en kwaai oë deur. Terselfdertyd hou ek ‘n oog uit vir die kruk wat so driftig geswaai word, want dalk kan my eie kop in die slag bly. By die apteek is nog ‘n ry waarin Karen val. Ek stuur die man in die rigting van die enigste twee stoele wat oop is. Hy wil nie sit nie. Hy wil ook nie staan nie. Hy het nie lus om te wag nie. Ek gee hom ‘n doodkyk kyk, glimlag vir die ander mense in die ry en plak my agterkant op die stoel neer. Jy kan nou maar sit of staan en aanhou met brom nes jy wil – ek is uit-getune.
Huis toe, weer terug op die N2, want die man begin kla oor pyn en hy het nie pynpille by hom nie. Ek sluip teen die trappe op vir ‘n middagslapie. Ek gaan hierdie lockdown omslaap.
Hmmm, ek gaan manlief mis, dus moet hy daar wees. Dalk net rolle ruil, maar nie lywe nie. Ek wil nie ‘n man wees nie.
Ek weet wat jy meen. Ek is vreeslik mal oor mans, maar ek hou van die soort waarvoor ek nie verantwoordelik voel nie.