Indiese bloedperske-inligting: Hoe om Indiese bloedperskebome te kweek - Nuut
In onlangse jare het die belangstelling in die verbouing en bewaring van erfstuk en antieke variëteite van vrugte en groente geweldig toegeneem. Nou, meer as ooit tevore, probeer tuiniers aktief om skaars en unieke plante uit die verlede te kweek. Een van die opwindendste redes vir hierdie rewolusie is om diversiteit in tuinaanplantings aan te moedig. Baie vrugtebome, soos die 'Indian Blood'-perske, is uitstekende voorbeelde van ou gunstelinge wat weer aan 'n nuwe generasie tuiniers bekendgestel word. Lees verder om meer te wete te kom oor die kweek van Indiese bloedperskes.
Wat is Indiese bloedperskebome?
Indiese bloedperskes, wat deur die Spaanse aan Mexiko voorgestel is, het vinnig 'n verbouingsgewas geword vir baie inheemse Amerikaanse stamme. Hierdie pragtige perskie met diep rooivleis is gekos vir sy hoë opbrengste, en is perfek vir inmaak, vars eet en beits.
Die hardheid en weerstand teen siektes het hierdie perskebome dekades lank 'n stapelvoedsel in boorde gemaak. Met verloop van tyd het die kommersialisering van vrugteproduksie veroorsaak dat hierdie kultivar ietwat seldsaam geword het.
Bykomende inligting oor Indiese bloedperske
Soos baie vrugtebome, het hierdie perskebome verskeie vereistes om te kan floreer. Indiese bloed perskes word gelys om minstens 750-900 koue ure te benodig om vrugte te produseer. Hierdie vereiste maak die plante gehard teen USDA sones 4-8.
Aangesien hierdie perskes as selfvrugtig gelys word, is daar nie 'n addisionele bestuiwingsplant nodig vir die plant nie. Daar word egter voorgestel dat plante 'n oorvloedige Indiese Bloed-perske-oes beter kan lewer as 'n versoenbare bestuiwersboom daar naby geplant is.
Hoe om Indiese bloedperske te kweek
Die eerste stap om hierdie soort perske te verbou, is om jong boompies op te spoor. As gevolg van die gewildheid van nuwe kultivars, is dit onwaarskynlik dat produsente hierdie plant by plaaslike kwekerye en tuinsentrums beskikbaar sal kry. Gelukkig kan hierdie vrugtebome gereeld deur middel van aanlynverkopers gevind word. As u slegs bestel by geagte bronne, sal u die beste kans hê om 'n gesonde en siektevrye perskeboom te ontvang.
Kies 'n goed dreinerende plantplek in direkte sonlig. Week die wortels van die perskeboompie vir 'n paar uur in water voordat dit geplant word. Grawe 'n gat van ongeveer twee keer so groot en so diep soos die wortelbal van die plant. Vul die plantgat met grond en bedek die wortels. Pas op dat u nie die kroon van die boom bedek nie.
Om die boom in stand te hou, moet u elke seisoen die regte snoeiprosedures volg om die groei van die plant en die vrugteproduksie daarvan te reguleer.
Lees meer oor perskebome
Thomas Jefferson se Monticello
"Ek poog om 'n versameling van die beste perskes vir Monticello te maak."
- Thomas Jefferson aan Richard Threlkeld, 26 Maart 18071
Net soos die rol van die appel die diversiteit en die smeltkroppekultuur van die vroeë Amerikaanse lewe weerspieël, was dit ook so perske 'n vroeë beeld vir die oorvloed en luuksheid van die Nuwe Wêreld se natuurlike produksies. Teen die begin van die agtiende eeu het perskebome so oorvloedig in die suidoostelike en middel-Atlantiese kolonies genaturaliseer dat John Lawson gesê het dat hulle so weelderig soos onkruid gegroei het: 'ons word gedwing om baie sorg te dra om dit uit te roei, anders hulle maak ons ​​land 'n wildernis van perskebome. '2
Thomas Jefferson beskou die perske as 'n fyn lekkerny vir die tafel, en as 'n mens sy waardering vir 'n vrug meet aan die frekwensie waarmee dit geplant word, of aan die aantal variëteite in sy versameling, sal die perske maklik as sy gunsteling vrug beskou word boom. Terwyl perskevariëteite selde in die agttiende-eeuse Virginia-literatuur genoem is, en George Washington in werklikheid slegs twee spesifieke variëteite vir sy Mount Vernon-boord opgemerk het, het Jefferson meer as agt-en-dertig in sy suidelike boord alleen gekweek. Die perske was die koninginby, die werkesel van boomvrugte by Monticello 'n luukse vanweë die oorvloed, die nut daarvan, maar ook bloot omdat Thomas Jefferson van perskes gehou het.
Alhoewel perskes gewoonlik in tuine en boorde van die Ou Wêreld gekweek is, versprei hulle uit Asië op die getye van die beskawing, het die meeste Europese ontdekkingsreisigers verkeerdelik gedink dat die perske 'n inheemse Amerikaanse produk was. Van Pennsylvania-suid het perskebome so heeltemal saamgesmelt in die omliggende plantegroei dat die vroegste natuurhistorici, selfs John Bartram, Amerika se eerste groot plantkundige, aangeneem het dat die perske 'n inheemse boom is. Trouens, die perske is in 1565 deur die Spaanse setlaars in St. Augustine, Florida, of deur die Franse in 'n geïsoleerde Golf van Mexiko-nedersetting ingelei. Dit is waarskynlik nog vroeër in Mexiko verbou. Inheemse Amerikaanse perskekultuur het noordwaarts getrek met die reise van Jesuïete en Franciscaanse sendelinge en met die Indiane self. Terselfdertyd ontsnap die gekweekte bome in die landskap. William Penn het in 1683 wilde, Indiese perskes tot in die noorde van Philadelphia waargeneem, en 'n paar jaar later het John Banister geskryf dat, in Virginia, "Perske en nektariene glo ek is spontaan. Want die Indiane het en het ooit 'n groter verskeidenheid gehad, en fyner soorte as ons. '' 3 Luigi Castiglioni merk in 1787 op dat, 'Perskebome is so volop in Virginia dat hulle, as hulle 'n dennehout wegkap, gereeld die hele terrein beslaan.' 4 Dit lyk vreemd dat daar vandag geen plek waar perskebome 'die hele terrein' in Virginia oorheers, hoewel dit in ongeveer die helfte van die provinsies relatief ongewoon gerapporteer word.
Afgesien van die bome wat deur inheemse Amerikaners en die genaturaliseerde Indiese perskes gekweek is, het die Europese setlaars in Virginia die vrugte in enorme hoeveelhede geplant, wat uiteindelik 'n kenmerkende Amerikaanse vorm van vrugte definieer wat heeltemal verskil van die Europese tradisie. Perske is al in 1629 deur John Smith in Jamestown opgemerk, en in 1676 het Thomas Glover gesê: 'Hier is [in Virginia] ook groot perskeboorde, wat so 'n oneindige hoeveelheid perskes dra, dat hulle op sommige plantasies tot die Hoggs veertig skepels in 'n jaar. '5 Robert Beverley beskryf ook die' luuksheid van die perske 'in vroeë boorde in Virginia:'. sommige goeie mans plant groot vrugteboorde van perskes, doelbewus vir hul Hogs en ander maak 'n drankie van hulle , wat hulle Mobby noem, en dit óf as Cider drink, óf vir Brandewyn distilleer. '6 Alhoewel Jefferson die produksie van mobby in 1782 en 1795 opgeteken het, is dit moeilik om vas te stel of hy dit verder in brandewyn gegis het.7
Intensiewe perskekultuur het tot in die noorde van Pennsilvanië versprei, waar Peter Kalm opgemerk het: 'elke landgenoot het 'n boord vol perskebome gehad, wat met soveel vrugte bedek was, dat ons skaars in die boord kon loop sonder om op die perskes te trap van wie baie altyd op die grond gelaat is. "8 Die perske was ook die standaard-suidelike kommoditeit, soos William White, van Athene, Georgia, reeds in 1859 getuig het:" Inderdaad, die perske is die gunsteling, en in in baie gevalle is die enigste vrugteboom wat deur ons planters gekweek is. '9
Jefferson het baie gebruik vir die perske, behalwe mobby of as 'n nageregvrug. Mary Randolph s'n Die Virginia Huisvrou bevat ses resepte vir die voorbereiding van perskes, insluitend roomys en perskes. "Perskeskyfies" is perskes gesny, gekook, versuikerd en songedroog.10 Jefferson merk in 'n brief aan sy dogter Martha in 1815 op dat Cate, een van die Monticello-slawe, "besig is om perskes vir u te droog." 11
Toe Jefferson sy praktiesgesinde skoonseun, Thomas Mann Randolph, in 1792 skryf, beskryf hy 'n unieke gebruik vir die perskeboom as vuurhout: ". 5. hektaar perskebome op 21 voet van mekaar sal dooie hout verskaf genoeg om 'n kaggel deur die winter te voorsien, en kan aangehou word om net ongeveer 70 perskestene per jaar te plant. "
Die boom se aggressiewe groeiwyse en sy ornamentele eienskappe maak die perske 'n uitstekende kandidaat vir 'n lewende heining. In 1794 het Jefferson die aanplant van bykans 900 perskebome opgeteken as 'skeidingslyne' tussen sy landboulande by Monticello en by Lego, 'n aangrensende plantasie oorkant die Rivannarivier. enkele ry "om die lande, in 1796.14
Die perske is ook 'n aantreklike sierboom met sy donker, ryk blare en opvallende vertoon van pienk of wit blomme. Jefferson het die blom van perskes by Monticello twaalf keer opgemerk in sy tuinboek en ander memorandums, 15 en hy het ook die dubbele blomperske, wat steriel is en dus 'n suiwer sier, in 1805 in 'n struikgewas geplant.
Jefferson se versameling perskes was 'n buitengewone samestelling van ou en nuwe wêreldvariëteite, vroeë en laat produsente, vrystene en kleefstene. Hy het jong, ontluikende bome ontvang van die William Prince Nursery in New York en die kwekerye Thomas Main en Alexander Hepburn in Washington16. Hy het perskesstene gekry van vriende soos George Mason, Timothy Matlack, Isaac A. Coles, James Taylor en William Meriwether.17 Hy ontvang 'n aflewering van Italiaanse variëteite deur Philip Mazzei.18 Hy ontvang plaaslike soorte van sy eie Monticello-werkers, soos James Balyal, wat in die groentetuin gewerk het.19 Baie van die Mazzei-variëteite was waarskynlik unieke bekendstellings in Amerikaanse tuine, insluitend die Vaga Loggia, die Maddalena en die appelperske. Daar was ook baie bekende Amerikaanse variëteite in die Monticello-versameling, waaronder die Heath Cling, die eerste perske van Amerika, die Oldmixon Cling, Morris 'Red Rareripe en die Indian Blood Cling. Byna die helfte van die agt-en-dertig variëteite wat Jefferson in Monticello gekweek het, is in die pomologiese literatuur beskryf - 'n huldeblyk aan die diepte van sy versameling en die opregtheid van sy belangstelling in fyn vrugte.
Vandag is die boorde van Monticello beplant met vyf-en-veertig negentiende-eeuse variëteite.
- Peter Hatch, 1/98. Oorspronklik gepubliseer as, '' We Abound in the Luxury of the Peach ', " Twinleaf 10 (1998): 9-11.