Die newe-effek van Covid-19  (Argieffoto: Yuki Iwamura, AP) Deur Annami Simon Die gevreesde koronavirus is hier en my kos en ander benodigdhede is op. Sonder dat ek wou, het ’n vae angs my vanoggend bekruip. Moet ek nie maar gaan voorraad koop nie? Moet ek nie ook maar ekstra vitamiene, verkouegoed en kiemdodende middels gaan kry nie? Ná twee dae se vrugtelose pogings om my inkopies aanlyn te doen, het ek vanoggend besluit om tydens Pick n Pay se inkopie-uur vir pensionarisse na ’n winkelsentrum te gaan. Hoewel ek vermoed het dat my inkopies vandag anders sou wees, het ek nie geweet dat ek sal terugry met ŉ knop in my keel en ŉ groot droefheid wat soos klippe in my hart loop lê het nie. Hoekom? Omdat die strate en parkeerterrein leër as gewoonlik was en baie van die winkelrakke leeg? Of was dit omdat die laerskool (digby my huis) se klok vanoggend vergeefs gelui het? Nee. Die knop in my keel is omdat dit ’n aansteeklike virus soos dié gekos het voordat mense weer vriendelik is, met mekaar begin gesels, mekaar bemoedig en help. Die winkel was nie besig nie en die 60-jariges (en ouer) se waentjies nie oorvol nie. Maar elke onbekende persoon verby wie ek geloop het, het my gevra hoe dit gaan – sonder die gewone haastigheid of ongeduld. Daar het selfs ’n gemoedelike atmosfeer geheers, so asof ons bly was om mekaar te sien, asof ’n onsigbare hand ons na mekaar toe getrek het. Waarom? Omdat die mens die interafhanklikheid en omgee van mekaar veel nodiger het as lewensmiddele of selfs medisyne – al het die meeste van ons tot dusver geleef asof dit nie die geval is nie. Kort-kort het een van die personeel besorg gesê: “Here, mama, wipe your hands,” of iemand anders: “Kom ek vertel jou gou ’n grappie.” Toe daar uit die bloute toiletpapier in die leë rakke gesit is, het almal bedaard en beleefd agtermekaar ingeval – min het meer as een pak gekoop ter wille van dié wat later vandag winkel toe sal kom. Terug by my motor het ’n motorwag my sakke help laai. Ek kon die skrik en onsekerheid op sy gesig sien en hy het ’n geselsie aangeknoop. Toe ek die paar muntstukke uit my beursie haal en vir hom gee, met die verskoning dat ek ongelukkig niks meer kontant het nie, het hy my met ’n breë glimlag geantwoord: “No, it’s too much, too much! Thank you, thank you!” Ek wonder of ek hom weer sal sien. Ek sal sy gesig onthou omdat ek vandag (vir ’n verandering) almal in die oë gekyk het en met liefde opreg belanggestel het in my medemens.