(Opmerking van die redakteur: Om te sien hoe die skrywer hierdie gedig / artikel lees / uitvoer, blaai af na die einde van hierdie artikel, net na die skrywer se biografie.)
Eerstens, die aandenkings: Copper Lady, Plastic Lady, Lady in the Snowball, muntbanke, sederbokse, dik en tosselagtige potlode, plekmatjies poskaarte spieëls lepels koppies metaalpapier rubber dra haar blou beeld. Ook skud frites honde.
Koop ons Admit Ones uit die withaarige grizzlejawed joe wat onder sy pet skitter. Kort wag, klim dan op ons rooi wit en blou netjiese veerboot.
Stamping van kinders, flappende vlae, niz van nylon baadjies. Elke grootte jeans, polyesters, goue brûe, kamerakettings, nie net Amerikaners nie, maar ook Citizens of Everywhere.
Hare van elke soort wat oor gesigte stroom. Chiffon serpe wapper, wapper. Die viole in my bloed begin styg.
Dikhandse mans onttrek ons ​​boot. Die Hudson spoel onder ons uit. Ons is weg.
Grys ​​en swart en donkerblou toring uit. Die pier verdwyn as ons na die flanel- en seersuiergeboue kyk wat saamdruk.
Gehys soos maste in die vinnige veerbootlug, skuil ons deur son- en spuitgetrekte wimpers. Tande droog deur windmakerige glimlagte. Fladderende wange. Veerbootbodem klap op die rivier se knie. 'N Deel van 'n toebroodjie vlieg verby.
Ou fort, geweerhuis, dan Ellis aan die regterkant. Pienk baksteen sak in my oë. My maag sê in 'n ander lewe het ek daardie plek geken, van die stink van die skip af koue, koue, klam, harde getrek, gestoot, vervloek, met 'n ander naam, het ek my gedeeltelik afskuwelike lot omhels. Goedhartigheid was nog nie gewild nie.
Helder langwerpige skywe lig, son steek die water deur. Stad gereduseer tot 'n patroon van blokke, meeuw-krans.
En daar, so silwer en so groen soos witgebore blare, draai sy.
Daar groei sy nou, so lank, die langste vrou wat jy nog ooit gesien het.
Ja, jy kan selfs onder haar oksel kyk. Wat 'n groot groot heilige gesig! Die boot kantel, kameras klik.
Die baken verwelkom ons self. Groen godin in die hawe, wat lig en kennis dra. Haar grot is die oop lug, die water is haar heiligdom, en verskyn aan die getroues met waardigheid goddelik. Graf en rustig, kalm en heilig, staan ​​sy voor die nasie se deur.
Die veerboot vertraag, die oprit swaai af. Honderd gesigte wonder getoon: ontsag, verrukking, kraanende nekke, hande gevou, kougom, sleep die gly baba, gekreukelde pamflette, skree van die lag van die meisies. Chiffon serpe wapper, wapper.
Rubberpote op terra firma. Trappies op en trappies en trappies, wye grys groepstappe.
Verlichte uitstallings in die voetstuk, sepia-foto's - nie nou nie! nie nou nie! Tot bo na bo!
Swart en baie trappe, yster. Ons is nie in 'n gebou nie, maar 'n vrou. Wedloop na die top om te sien wie sy lok.
Gigantiese toga-voue golf die ruimte saggies. Kyk, daar is die boek, dit is die fakkel! Ons is so hoog dat my liggaam weergalm. My dye trek my knieë terug.
Hierdie enkele, dun, swart staalrail wat die orangelit-groen uitdraai, is al wat my van die afwaartse spiraal hou. Dit en absolute kennis sal ek nie val nie. Die dood word ons in baie oomblikke aangebied. Ons weier dit elke keer maar een keer.
Ek het nie eers die spoor nodig nie.
Lady Liberty, Lady Liberty, wie is in u edele gesig? Ons dwarrel in u brein, Lady L. Hier in haar kop is ons Liberty se droom.
Kyk na die groen horison. Kyk na die wasige dorp. Gly met die vullisbakke. Groen gras kolle reg rondom.
Kyk verby die rotsagtige dele van New Jersey, verby silwergroen van Pennsylvania, na bruin leer Ohio, Indiana met skouers, waai berk van Illinois, diepgroen uithoeke van Wisconsin, na die blou en wit van Minnesota, my tuisstaat, North Star State, kristal ster toestand in my hart, my voorkop. Hallo Ma.
Soos 'n pak kaarte gaan die mielies van Iowa verby, die grasagtige bluffs van Nebraska, die lieflike Colorado, die geduldige glorie van Grand Canyon en die vervaagde Mojave. Neon jazz van Vegas en die vrugbare oes van Hollywood. Lady L., ons ken u uit u kilometerslange films: cruise-films, misdaadflieks, matroosflieks, stadsfilms, komiese pastorale, historio-tragiese. Hier in jou kop, soos gewilde akteurs, durf seuns mekaar met hul elmboë aan. Meisies dink swandives voor.
Sy verander die wêreld op massiewe maniere as wat sy weet: groet, vergewe die onrustige aankomendes: al die harte wat huil vir nuwe begin. Die reis is die moeite werd, sy sê.
Hierdie dame ken vrede: vrede, sy sê, is aktiwiteit met liefde.
Vol wit blou pienk wolk gedagte, afkoms is 'n draai van heuning op brood.
Rustiger stemme en voete kom na vore deur 'n prikkelstof: blaas uit die geskenkwinkelregister, skoenpiepie, luidrugtige seuns: 'As jy melkkartonne van die bokant laat val, sal hulle jou skedel verpletter.' Meisies skree en skud die aardbol. Hulle ouderlinge blaai brosjures en sakgeld om.
O, daardie sepia-foto's.
Rye werkers wat sweet oor stomende vate blues stysel seep. Daar in die rooi geval, swaar swart yster, verhit deur vuur. Sis op die nat hemp.
Baie onveranderd sedert sepia-tyd: toewyding, geduld, enkelvoudigheid, die liggaam se praktyk van roetine, nagte van besinning, uitputting en vrees -
Tog, terwyl ons op die veerboot stap met 'n moeë immigrant, deel ons 'n vol glimlag. As ons op die veerboot stap aan die voete van Liberty, gloeiend in haar stralekrans, onthou ons dat ons vry is.
Ons jeans, ons baadjies, vry in die buitelug en nou oop vir mekaar. Ons is Liberty se droom, en Liberty droom die wêreld.
Die meisies slinger gegiggel oorboord.
Ons is vry, soos die gebruik van ons oë, vry soos die slukende lug, vry soos die chiffon serpe wapper, wapper oor die golwe.
DIE PAND VAN AANDAG
Ek belowe aandag
Na die vloei
Van die Verenigde State van Bewussyn
En na die werklikheid waaruit dit spruit:
Van ons goed
Met vryheid wat net vir almal is.
© 2020 deur Irene O'Garden.
Alle regte voorbehou. Uittreksel met toestemming ..
Uitgewer: Mango Publishing Group, 'n divn. van Mango Media Inc ..
Glad om mens te wees: Avonture in optimisme
deur Irene O'Garden
Vier die lewe net omdat. In 'n wêreld wat gereeld met angswekkende nuus en verwarrende geweld gevul is, kry dit 'mens' 'dikwels 'n slegte raps. Verheug jou in alledaagse redes om te glimlag, positief te dink en die geskenk van die lewe te geniet.
Irene O'Garden het ― gewen of is benoem vir pryse in byna elke skryfkategorie, van verhoog tot e-skerm, hardeband, kinderboeke, sowel as literêre tydskrifte en staaltjies. Haar bekroonde toneelstuk Vroue aan die brand (Samuel French), met die hoofrol van Judith Ivey, speel in uitverkoopte huise in die Cherry Lane-teater in Off-Broadway, en is benoem vir 'n Lucille Lortel-toekenning. O'Garden se nuwe memoire, Die vinnige gevaar: hoe my woestynavontuur my kinderjare genees het is in Januarie 2019 deur Mango Press gepubliseer.
Hierdie artikel / gedig word gelees / uitgevoer deur die outeur:
Video / Onderhoud met Irene O'Garden: Risiko en maai
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Die belofte van aandag: 'n besoek aan Lady Liberty