‘Zuma is ŉ gebroke man wat oor ŉ gebroke samelewing heers’Maimane het Dinsdag tydens die parlementêre debat oor die staatsrede behoorlik ingeklim onder pres. Zuma. “Ons moet die nasie word wat president Nelson Mandela ons gehelp glo het ons kan word. ŉ Plek van hoop, voorspoed, onbaatsugtige leierskap en wedersydse respek,” het Maimane gesê. “So die vraag wat ons vandag moet vra is: wat weerhou ons daarvan om Madiba se visie te bereik? Ons kan apartheid blameer. Ons kan die wêreldwye finansiële stelsel blameer. Ons kan selfs vir Jan van Riebeeck blameer. “Maar in ons harte weet ons wat die probleem is. Ons het toegelaat dat diegene wat in beheer is, groter word as ons instellings, en dit bietjie vir bietjie afbreek. Ons het toegelaat dat een magtige man vir te lank met te veel wegkom. Hierdie man is hier in ons teenwoordigheid vandag. “Agbare president, in hierdie einste Huis, net vyf dae gelede, het jy die parlement gebreek. Verstaan asseblief, agbare president, dat wanneer ek die term ‘agbare’ gebruik, ek dit uit respek doen vir die tradisies en konvensies van die vooraanstaande Huis. Maar moet dit asseblief nie letterlik opneem nie want jy, agbare president, is nie ŉ agbare man nie.” Maimane het gesê Zuma is ŉ “gebroke” man wat heers oor ŉ “gebroke samelewing”. Hy het gesê Zuma is bereid om elke demokratiese instelling te breek in ŉ poging om ŉ oplossing te probeer vind vir die “wetlike penarie” waarin hy hom bevind. “Die parlement se grondwetlike verpligting om vreesloos te betrag en toesig te hou oor die uitvoerende gesag het Donderdagaand alle betekenis verloor. Die brutale geweld van die staat het gewen en ons nasie se harte het gebreek. Ons het op daardie presiese oomblik geweet dat ons demokratiese bestel in groot gevaar is. En wat het jy gedoen? Jy het gelag. Jy het gelag terwyl die mense van Suid-Afrika gehuil het vir hul geliefde land,” het hy gesê. Maimane het gesê die gety in die land is besig om te draai en verwys na een van André P. Brink se bekendste romans, ŉ Droë Wit Seisoen: “Die beeld wat by mens opkom, is van water. ŉ Druppel waarvan die inersie hom nog ŉ oomblik toehou voor hy val, selfs wanneer hy al uitgeswel aan sy eie gewig hang… byna asof die druppel wéét van die val wat voorlê en hoe onvermydelik dit is, maar nog vir laas, teen alle swaartekrag in, probeer om dit weer of op sy minste uit te stel.”