Stofkom - GESKIEDENIS - Inligting
Befondsing word verskaf deur Bank of America, Corporation for Public Broadcasting, The Arthur Vining Davis Foundation, National Endowment for the Humanities, The Rockefeller Foundation, Wallace Genetic Foundation en lede van ... More
Finansiering word verskaf deur Bank of America, Corporation for Public Broadcasting, The Arthur Vining Davis Foundation, National Endowment for the Humanities, The Rockefeller Foundation, Wallace Genetic Foundation en lede van The Better Angels Society, waaronder die Dana A. Hamel Family Charitable Trust en Robert en Beverly Grappone.
Stofkom - GESKIEDENIS
Oklahoma was en word geïdentifiseer as 'die Dust Bowl State', alhoewel dit minder oppervlakte gehad het in die gebied wat deur die Soil Conservation Service as die Dust Bowl aangewys is as die aangrensende state Kansas, Colorado, New Mexico en Texas. Die kennis van die Dust Bowl sirkuleer steeds om die beeld van Oklahoma net so fel soos die stofstorms wat deur die panhandvatsel waai.
Sondag 14 April 1935 begin as 'n helder dag in Guymon, Oklahoma. Die temperatuur was in die boonste tagtigerjare, en die burgers, in hul vierde droogtejaar, het na die Metodistekerk gegaan vir 'n 'reëndiens'. Die gemeente het die kerk volgepak en gebede opgehef op soek na goddelike ingryping vir vog, die predikant het gesê dat "goeie reën binne drie weke 'n oes beteken wat God oor almal regeer, en ons laaste uitweg is gebed." Teen die middag was die lug donker, maar nie deur reënwolke nie. In plaas daarvan het Guymon die ergste van die swart blizzards getref.
Regdeur die suidelike High Plains het die temperatuur binne slegs 'n paar uur meer as vyftig grade gedaal, aangesien wind tot 70 km / h swart grond uit Kanada en noordelike vlaktestate gewaai het. Totale duisternis het veertig minute geduur en gevolg deur drie uur gedeeltelike duisternis. Die relatiewe humiditeit het tot minder as 10 persent afgeneem. Aangesien die land bewus geword het van die stofstorms, was joernaliste soos die Associated Press -skrywer Robert Geiger in Guymon besig om 'n reeks artikels te skryf. In sy vrystelling van 15 April vir die Washington, D.C. Aandster hy skryf: "Drie klein woorde - pynlik bekend op 'n Westerse boer se tong - heers vandag oor die lewe in die stofbak van die kontinent. As dit reën."
Geiger gebruik die term "stofbak" vir die eerste keer in druk. Binne drie maande word 'stofkom' in die hele land gebruik. Hy het spesifiek verwys na "die westelike derde van Kansas, suidoostelike Colorado, die Oklahoma Panhandle, die noordelike tweederde van die Texas Panhandle en noordooste van New Mexico." Die gebied is byna identies aan die Dust Bowl -grens, wat formeel in 1939 deur die Soil Conservation Service aangewys is as die geografiese omvang van die ernstige windskade teen 1939.
Om verskillende redes het die woord "Oklahoma" vinnig sinoniem geword met die term "stofbak". In werklikheid het die provinsies Texas en Cimarron, in die hartjie van die Dust Bowl, die ergste skade gely, die ergste storms en die mees dramatiese sanddrifte. Toevallig, toe Geiger die term 'stofbak' in April 1935 die eerste keer in druk geplaas het, en toe ander joernaliste die storm van 'Black Easter' berig, het hul datums 'Guymon, Oklahoma' gesê. Hierdie geografiese verwysing het die Oklahoma -Dust Bowl -verbinding stewig in die openbare gedagtes geplant.
Toe die stofstorms begin, woon die sanger-liedjieskrywer Woody Guthrie in Pampa, Texas. Hy was 'n inwoner van Okemah, Oklahoma, maar die stofstorms het ver van sy tuisdorp in Oklahoma voorgekom. Sy opnames uit 1940, waaronder "The Great Dust Storm", "Talking Dust Bowl Blues", "Dust Pneumonia Blues", "Dust Bowl Refugee" en "So Long, It's Been Good to Know You", vrygestel onder die titel Dust Bowl Ballades, het hom bekend gemaak as "Oklahoma's Dust Bowl Balladeer." Hierdie liedjies het egter eintlik put uit sy ervarings in die Texas Panhandle in die vroeë 1930's.
Guthrie het ook liedjies geskryf oor die Dust Bowl -migrante, en die meeste van hulle was eintlik uit Oklahoma, maar nie uit die Panhandle -Dust Bowl -gebied nie. Voorbeelde is "Tom Joad" en "Do-Re-Mi." Katoenboere uit die oostelike en suidelike Oklahoma, die trekhelde van Guthrie, was meestal 'n boerdery en huurders het die grond afgedwing deur verbeterde gemeganiseerde boerderytoerusting, uiters lae pryse vir katoen en die Groot Depressie. Omdat die New Deal se oesverminderingsprogram die eienaars van die plase betaal het om onder hul grond te ploeg, is die deelnemers en huurders wat die grond werk, dakloos gemaak en migrante geword.
Gesegdes en verhale oor die weer in Oklahoma, sowel as die liedjies van Guthrie en die roman van John Steinbeck Die druiwe van toorn, het gehelp om die beeld van die stofkom van Oklahoma te bestendig. Sommige van die meer kritiese stellings sluit in: "Oklahoma het vier seisoene, dikwels binne dieselfde week." Verhale het versprei dat selfs met al die deure en vensters toe die stof so dik was dat 'n sterk gloeilamp 'soos 'n sigaret brand wat lyk en u nie u hand voor u gesig kan sien nie'. Een verhaal beweer dat 'n man se motor deur die sand vasgesteek is toe hy die deur oopmaak, en hy skiet grond eekhorings oor die tonnel vir lug. Die windsnelheid was so goddeloos dat een man gesê het: 'Jy kan 'n houthakie aan 'n heiningpaal of boom vasmaak, en as dit nie reguit waai nie, is dit 'n rustige dag.' Sommige mense het gesê dat boere aangeraai word om nie hul gewasse te draai nie, want die wind sal dit vir hulle doen. Mense het na stofstorms verwys as 'Oklahoma reën'. Vroue hou hul panne teen 'n sleutelgat en laat die wind en sand dit skoonmaak. Dit was so lank droog dat paddas nie kon leer swem nie en sou verdrink as hulle in water gesit word. Sommige het eerlik gesê dat "die wind die plaas weggewaai het, maar ons het nie alles verloor nie - ons het steeds die verband gekry."
Ander weerberigte het gesê dat 'stof in 'n man se gesig gegooi moes word om hom te laat herleef nadat hy flou geval het toe 'n druppel reën sy gesig tref', en 'die wind waai soveel grond weg dat postgate bo die grond staan, een boer het sy span en wa bymekaargemaak, die postgate bymekaargemaak en in sy skuur gebêre vir toekomstige gebruik. " Dit is slegs 'n paar van die vele wrange gesegdes en beskrywende oordrywings wat uit die Dust Bowl -era ontstaan ​​het. Woody Guthrie het die probleme en lewe in die stofkom saamgevat met "stof raak soms so dik dat jy jou trekker kan laat loop en onderstebo kan ploeg. So donker dat jy nie 'n sent in jou sak kan sien nie, 'n hemp op jou rug, 'n maaltyd aan jou tafel, of 'n dadgum -ding. Die enigste ding wat hoër is as die stof, is jou skuld. Stof lê, maar skuld nie. "
Die woord wat sinoniem geword het met die migrante wat na die werk na die weste gereis het, was 'Okie'. Na verneem word, is Ben Reddick, 'n joernalis met die Paso Robles Press in Kalifornië, het talle "ou motors met Oklahoma -kentekens met" OK "in trekkampe gesien." Agter op 'n foto wat die kampe en die motors uitbeeld, skryf hy die woord "Okies", wat as onderskrif gepubliseer is. Daarna het die term versprei van toepassing op trekarbeiders. Iets tong-in-die-kies het Will Rogers en ander soms facetiously gesê dat die migrasie van Okies na Kalifornië die intellektuele vlak van beide state verhoog. In baie westerse state word Okie steeds as 'n neerhalende term gebruik, ondanks die talle pogings van Oklahomans om dit in 'n komplimentêre term te verander. Diegene wat hier woon, beskou hulself egter oor die algemeen as 'Oklahomans', nie 'Okies' nie. Alhoewel 'Okie' gebruik is voordat die stofstorms getref het, het dit een van die tradisionele elemente geword wat verband hou met die Dust Bowl -era. Ongelukkig, ongeag hoeveel navorsing en hoeveel boeke en artikels daar ook al oor die Dust Bowl geskryf word, bly Oklahoma in die gedagtes van baie as "die Dust Bowl State".
James N. Gregory, American Exodus: The Dust Bowl Migration and Okie Culture in California (Herdruk van 1989, New York: Oxford University Press, 1991).
Woody Guthrie, Gebind vir heerlikheid (New York: E. P. Dutton en Co., 1943).
Caroline Henderson, Briewe uit die stofkom, red. Alvin O. Turner (Norman: University of Oklahoma Press, 2001).
Kenneth E. Hendrickson, Jr., red., Harde tye in Oklahoma: die depressiejare (Oklahoma City: Oklahoma Historical Society, 1983).
Guy Logsdon, Die stofkom en die migrant (Tulsa, Okla: Thomas Gilcrease Institute of American History and Art, 1971).
Donald Worster, Dust Bowl: The Southern Plains in die 1930's (New York: Oxford University Press, 1979).
Gebruikers stem in om nie hierdie materiaal af te laai, te kopieer, aan te pas, te verkoop, te verhuur, te huur, te herdruk of andersins te versprei nie, of om na hierdie materiaal op 'n ander webwerf te skakel, sonder toestemming van die Oklahoma Historical Society. Individuele gebruikers moet bepaal of hul gebruik van die materiaal onder die Amerikaanse kopieregwetgewing se "quotair gebruik" -riglyne val en nie inbreuk maak op die eiendomsreg van die Oklahoma Historical Society as die wettige kopiereghouer van Die ensiklopedie van die geskiedenis van Oklahoma en gedeeltelik of geheel.
Guy Logsdon, & ldquoDust Bowl Lore, & rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=DU012.
Die Dust Bowl het sy naam gekry na Swart Sondag, 14 April 1935. Meer en meer stofstorms het in die jare voor daardie dag opgeblaas. In 1932 is 14 stofstorms op die Vlakte aangeteken. In 1933 was daar 38 storms. Teen 1934 word geraam dat 100 miljoen hektaar landbougrond die grootste deel van die bogrond in die wind verloor het. Teen April 1935 was daar weke van stofstorms, maar die wolk wat daardie Sondag op die horison verskyn het, was die ergste. Die wind was teen 60 km / h. Toe tref dit.
"Die impak is soos 'n graaf fyn sand wat teen die gesig gegooi word," het Avis D. Carlson in 'n New Republic -artikel geskryf. "Mense wat in hul eie erwe vasgekeer is, tas voor die drumpel. Karre staan ​​tot stilstand, want geen lig in die wêreld kan die wervelende troebel binnedring nie. Ons leef met die stof, eet dit, slaap daarmee, kyk hoe dit ons van besittings stroop en die hoop op besittings. Dit word werklik. "
Die dag na Swart Sondag gebruik 'n verslaggewer van Associated Press die term "Dust Bowl" vir die eerste keer. "Drie klein woorde wat pynlik bekend is op die Westerse boer se tong, heers oor die lewe in die stofbak van die kontinent en as dit reën." Die term steek vas en word deur radioverslaggewers en skrywers gebruik in privaat briewe en openbare toesprake.
In die sentrale en noordelike vlaktes was stof oral.
Herman Goertzen onthou hoenders wat in die middel van die dag gaan slaap het omdat die stofstorm dit so donker gemaak het dat die hoenders gedink het dit is nag.
LeRoy Hankel onthou 'n wind wat so sterk gewaai het dat 'n vragmotor 30 tot 40 voet in 'n straat afgewaai het.
Elroy Hoffman onthou hoe winde sade uit die grond waai.
Stan Jensen onthou hoe dit onmoontlik was om huise skoon te hou.
Walter Schmitt onthou hoe die winde tuimelkruie in heinings waai. Toe dryf die stof agter die tuimelkruide op en bedek die omheinings.
Harvey Pickrel het probeer om 'n trekker te koop –, die enigste truuk was dat hy dit uit die stof sou moes grawe voordat hy dit huis toe kon neem.
Die impak van die Dust Bowl is oral in die VSA gevoel. Gedurende dieselfde April as Swart Sondag 1935 was een van FDR se adviseurs, Hugh Hammond Bennett, in Washington DC op pad om voor die kongres te getuig oor die noodsaaklikheid van grondbewaringswetgewing. 'N Stofstorm het in Washington gekom van die Great Plains af. Terwyl 'n stowwerige somberheid oor die hoofstad van die land versprei en die son uitvee, verduidelik Bennett: 'Dit is waaroor ek gepraat het, menere.' Die kongres het dieselfde jaar die Wet op die Beskerming van Grond aanvaar.
Geskryf deur Bill Ganzel van die Ganzel Group. Die eerste keer geskryf en gepubliseer in 2003.
Droogte was niks nuuts vir die boere in die weste van Kansas nie. Sedert hul vaders en grootvaders hulle daar in die 1870's gevestig het, was daar droë periodes afgewissel met tye van voldoende reënval. Maar die droogte wat in 1931 op die sentrale vlaktes neergedaal het, was erger as wat die meeste kon onthou.
Baie faktore het tot die Dust Bowl gelei. Die toenemende vraag na koring tydens die Eerste Wêreldoorlog, die ontwikkeling van nuwe gemeganiseerde plaasmasjinerie tesame met die dalende koringpryse in die twintigerjare, het daartoe gelei dat miljoene hektaar inheemse grasveld vervang is deur swaar beskutte landerye met reguit rygewasse. Vier jaar van droogte het die gewasse laat krimp en die los boonste grond aan die genade van die ewige winde oorgelaat.
Op Sondag, 14 April 1935, genaamd Swart Sondag, het 'n massiewe front uit die noordweste oor die Groot Vlakte beweeg. Met los winde van 60 myl per uur, is die los bogrond opgeskep en in wolke stofwolke wat honderde voet hoog is, opgehoop. Mense het haastig huis toe gegaan, want om buite vasgevang te word, kan versmoring en dood beteken. Die stof en duisternis het alle vorme van vervoer gestuit en die fyn slik wat deur enige skeur of gewrig gesif het, het die sluiting van hospitale, meelmolens, skole en besighede genoodsaak.
Sommige het hierdie ongelooflike swaarkry teëgekom en tou opgegooi. Ander het gebly en leef op hoop, humor en koppigheid. Boere het geluister na die advies van die Amerikaanse grondbeskermingsdiens en begin met strookboerdery en kontoerboerdery, die herstel van weivelde en die aanplant van honderde kilometers se windbreuke. Met gesamentlike inspanning en gunstige weersomstandighede het die land weer as die broodmandjie van die land begin blom.
Foto's en ander items wat verband hou met stofstorms is beskikbaar op Kansas Memory.
Datum geskep: Junie 2003
Datum gewysig: Maart 2016
20 Tragiese foto's uit Amerika se stofkom in die dertigerjare
The Dust Bowl was 'n reeks erge stofstorms wat 100,000,000 hektaar van die Amerikaanse weiveld geraak het as gevolg van droogte en swak boerderytegnieke. Die droogte het die Midde-Weste van 1934 tot 1940 geteister. Om gewasse te plant, het boere die diepgewortelde grasse verwyder wat die grond vogtig gehou het tydens periodes van min reën en sterk wind. Die ontwatering van die grond is vererger deur meer samelewende boerderytegnieke van nuut ontwikkelde gemeganiseerde boerderymasjiene soos die trekker en maaidorser.
Die federale regering het die vestiging en ontwikkeling van die Midde-Weste aangemoedig. Die Homestead Act van 1862, die Kinkaid Act van 1904 en die vergrote Homestead Act van 1909 het groot stukke grond gebied vir setlaars wat bereid was om na die Great Plains te verhuis. Na 'n buitengewoon nat en vrugbare seisoen in die 1920's, het die regering en klimaatwetenskaplikes die teorie gepropageer dat die lug die ploeg volg om die weste te versnel. Hierdie teorie verklaar dat menslike bewoning en landbou -ontwikkeling die klimaat in dorre streke permanent verander, wat dit meer vogtig maak.
Tydens die droogte het die blootgestelde, geploegde grond weggewaai in groot stofwolke genaamd & acirc € ˜ black blizzards & rsquo or & acirc € ˜ black rollers & rsquo. Op 9 Mei 1934 was daar 'n storm so erg dat 12 miljoen pond stof in Chicago neergelê het. Die swart sneeustorms verminder die sigbaarheid tot minder as 3 voet en storms kan soms stofwolke so ver oos as Washington DC en New York stuur. In die winter van 1934-1935 was die sneeu in New England rooi.
Gesinne regoor die weiveld is verplaas deur die droogte en storms. Tussen 1930 en 1940 verhuis 3,5 miljoen mense uit die Plains -state, waarvan die meeste na Kalifornië is.
Stofbak. Dallas, Suid -Dakota 1936. Wikimedia 3 Stofwolke trek terug, Dodge City, 1933, SC. Pinterest Black Roller nader klein plaashuise. PBS Vermoeide migrerende gesin op pad na Kalifornië. ebaumsworld Titel: Stofbakboer wat trekker ry met jong seun naby Cland, New Mexico. Dorothea Lange Foto van 'n stofstorm in Tyrone, Okla., Geneem op 14 April 1935. Die Dust Bowl van die 1930's het meer as 'n miljoen inwoners van die gebied na Kalifornië gestuur. Pinterest Motor begrawe deur 'n stofstorm. Gilmore Car Museum Omstreeks 1935: Drie meisies wat verskillende stofkommaskers modelleer om te dra in gebiede waar die hoeveelheid stof in die lug asemhalingsprobleme veroorsaak. Getty Images Migrerende gesin uit 1940 wat aan die stofkom ontsnap het. History.com Migrerende gesin stap na Kalifornië. Pinterest
'Plag On the Land ': Scenes From an American Dust Bowl, 1954
Die dreigende storm het bokant 'n plaas naby Hartman, Colo, gestyg, en dit was amper verwoes deur koringboerdery.
Margaret Bourke-White/Life Pictures/Shutterstock
Die verskynsel bekend as Dust Bowl was 'n verskrikking in die middel van die vorige eeu en die gevolg van 'n vernietigende mengsel van wrede weer en oningeligte landboupraktyke wat landbougrond kwesbaar gelaat het.
Hier kyk LIFE.com terug, deur die lens van die groot Margaret Bourke-White, op 'n tydperk toe daar soos 'n LIFE dit in 'n uitgawe van Mei 1954 verwoord het 'n "Dusty Plague Upon the Land. "
Die delikate, dodelike poeier versprei in 'n bruin mis oor die prairiehorison. In Colorado, Kansas, Oklahoma, Texas en New Mexico het die verdonkerende wervels van losgemaakte bogrond oor die vlaktes gekou en 16 miljoen hektaar grond vernietig of beskadig. Die mens het teruggeveg met tegnieke soos beitel. . . . om 'n ploeg van 6 sentimeter in die grond te ry om vuil te voorkom wat die kosbare land van die bose wind kan weerhou. Teen die stowwerige gety het hierdie swak pogings te min en te laat gekom. Twee dekades na die land se grootste droogtejaar in die geskiedenis, 1934, is die suidelike vlaktes weer amptelik deur die Amerikaanse regering gemerk met twee bekende woorde "Dust Bowl. "
Die dreigende storm het bo 'n plaas naby Hartman, Colo, opgestaan. Dit was eers verwoes deur koringboerdery.
'N Beskermingspatroon is deur 'n boer met twee trekkers (regs bo) oor 'n plaas naby Walsh, Colo, versprei.
'N Boerderygesin in Colorado tydens die 1954 Dust Bowl.
Die teen-stofmaat van grond wat deur 'n bewaringsgerigte boer in die Baca-distrik geneem is, het niks gedoen toe 'n buurland se onbewakte grond oor sy plaas waai en 'n oes winterkoring doodmaak nie.
'N Besproeiingsloot naby Amity is van stof skoongemaak, wat dit 20 myl gevul het tot 'n diepte van ses voet.
Colorado stofbak, 1954.
Colorado Dust Bowl, 1954.
Colorado stofkom, 1954.
Coloradans Art Blooding en sy gesin het hul nuutgekoopte plaas in wind van 50 km / h geïnspekteer.
Wilde eende wat aan die stof doodgesteek het, het 'n begraafplaas gemaak van wat op 'n tyd 'n stop was vir hul lentemigrasies.
Gevelde besemel lê naby Walsh, eens 'Broomcorn Capital of U.S.A. '
'N Plaashuis is beskadig deur 'n stofstorm, Colorado, 1954.
Die Grondbewaringsdiens in die Groot Vlaktes
Herdruk uit Landbougeskiedenis 64 (lente 1990): 58-73.
Hugh Hammond Bennett, vroeg in April 1935, was op die punt om 'n ambisie te bereik wat jare lank sy professionele lewe oorheers het, die oprigting van 'n permanente agentskap wat hom toespits op grondbewaring. Sy tydelike grond -erosiediens in die departement van binnelandse sake het wel 'n deel van die geld ontvang wat die kongres bewillig het om mense tydens die depressie weer aan die werk te sit, wat hom die geleentheid gebied het om 'n paar van sy idees oor grondbewaring in demonstrasieprojekte aan die gang te sit. land. Maar dit was nog nooit die uiteindelike doelwit wat hy van die begin af gesoek het na iets wat die depressie sou oorleef en gronderosie sou aanval totdat dit as 'n nasionale probleem uit die weg geruim is nie. 1 Vriende van die grondbewaringsbeweging het wetsontwerpe by die kongres ingedien om 'n spesifieke agentskap vir hierdie doel te stig. Terwyl Bennett voor die Senaat Openbare Grondkomitee sit, moes hy 'n oortuigende saak maak. Die lug verdonker toe stof van die vlaktes kom. Die aankoms van die stofwolk was voordelig, maar nie heeltemal onverwags nie-ten minste nie vir die hoofgetuie nie. Die senatore het die verhoor vir 'n oomblik opgeskort en na die vensters van die kantoor van die Senaat gegaan. Beter as woorde of statistieke of foto's, het die afnemende daglig die bewys van Bennett bewys dat die bewaring van grond 'n openbare verantwoordelikheid is wat ondersteun moet word en volgehoue ​​toewyding om een ​​van die landelike Amerikaanse probleme op te los. Bennett onthou dit: "Daarna het alles goed gegaan."
In die begin, soos so dikwels in die toekoms die geval sou wees, was die Groot Vlaktes die middelpunt van ontwikkelinge in grondbewaringsbeleid. Waarskynlik sou die grondbewaringswetsontwerp in elk geval geslaag het. Die ywer van Bennett se kruistog het saamgekom met die geleentheid wat die Depressie gebied het om die werk aan die gang te kry, maar die situasie in die Groot Vlakte het die finale stukrag vir wetgewing gebied. Die depressie het die land wakker gemaak vir die onderling verwante probleme van armoede en swak grondgebruik. Die publiek het 'n blik op hierdie lyding in die Suide op die foto's van die Farm Security Administration en die in Walker Evans en James Agees, Let Us Now Praise Famous Men, wat 'n verhaal vertel van arm grond, arm mense, bemoeilik deur huur en rassisme . Maar dit was die Groot Vlaktes wat die nasionale aandag getrek het. Koerantberigte oor stofstorms, die deur die regering geborgde dokumentêre klassieke, The Plough That Broke the Plains, en John Steinbeck se roman, Grapes of Wrath, het kragtige beelde ontlok. Vir Amerikaners stel die Dust Bowl die beeld van die menslike toestand wat gekompliseer word deur die probleem van gronderosie. Dit bly 'n kragtige historiese toetssteen vir die idees van die publiek oor gronderosie. Ons kan data versamel, ontleed en argumenteer, soos ons doen oor die relatiewe erns van gronderosie in ons produktiefste landbougebiede, soos die mielieband of die koringstreek in die Palouse. Af en toe verskyn verhale in koerante oor soutgehalte op besproeiingsgrond. Maar nie een van hierdie situasies kan vergelyk word met die onvermydelike vraag wat met elke langdurige droogte in die Groot Vlaktes gepaardgaan nie: kom die & quotStofkom & quot terug?
Die Dust Bowl was ook die gewildste gebied in die Verenigde State vir historici wat gronderosie bestudeer het. Binne die afgelope dekade het historici drie boeke oor die Dust Bowl geproduseer-die gedeelte van die vlaktes wat Wes-Kansas, suidoostelike Colorado, noordooste van New Mexico en die panhandles van Oklahoma en Texas insluit. As die koring en die gras soms verdor in die vlaktes, lyk dit asof historiese interpretasie floreer waar die lotgevalle van mens en land so verweef is en onderwerp word aan die weelde van die klimaat. Om die temas kort op te som, Donald Worster in Dust Bowl: The Southern Plains in die 1930's het bevind dat die Dust Bowl die gevolg is van 'n sosiale stelsel en 'n ekonomiese orde, kapitalisme, wat die omgewing ontwrig en dit sal aanhou totdat die stelsel verander word. 3 Vir Paul Bonnifield in The Dust Bowl: Men, Dirt en Depression, het vlakteboere suksesvol gesukkel, nie net teen droogte en depressie nie, maar ook teen te veel regeringsidealisme, waarvan die grondbewaringsdistrik die gevaarlikste was, met die potensiaal om vlaktes te maak & quotantboere vir 'n obskure en verre afwesige verhuurder. & quot 4 R. Douglas Hurt in The Dust Bowl: An Agricultural and Social History het geglo dat boere in die algemeen uit die Dust Bowl geleer het en hul boerderypraktyke aangepas het, sodat wanneer droogte in die 1950's terugkeer. so ook winderosie, maar nie die swart sneeustorm nie. & quot 5 Hierdie volumes beskryf baie van die spesifieke boerderypraktyke wat die Grondbewaringsdiens in die Groot Vlakte bepleit het. In hierdie artikel sal ek konsentreer op sommige van die latere ontwikkelings sedert die stofkom. Ten slotte, oor die pyn dat ek 'n geografiese determinis genoem word, wil ek 'n paar punte noem oor hoe die Groot Vlaktes die nasionale grondbewaringsprogramme en -beleid beïnvloed het.
Die totstandkoming van die Grondbewaringsdiens het 'n plek geskep om al die inligting oor die beste boerderymetodes bymekaar te maak, maar om veilig binne die land se vermoëns te boer. Die Grondbewaringsdiens het eers demonstrasieprojekte en die Civilian Conservation Corps -kampe deurgewerk. President Franklin Roosevelt het die state in 1937 aangemoedig om 'n standaard grondbeskermingsdistrikwet te aanvaar. Daarna kan die Amerikaanse departement van landbou 'n samewerkingsooreenkoms met die distrik onderteken. Baie van die SCS se bydrae tot die distrikte het personeel aan die distrik verskaf. Op hierdie manier het 'n agentskap wat hom op bewaring toespits, 'n teenwoordigheid op die platteland gevestig, wat direk met boere en boere werk in 'n verhouding wat twee gelukkige resultate behaal het. Eerstens het dit al die dissiplines laat werk aan algemene probleme. By die demonstrasieprojekte het dit die ingenieurs, agronomiste en spesialisbestuurders saamgestel. Hulle sou saamwerk aan algemene probleme eerder as om slegs op hul eie dissipline te konsentreer. Tweedens het die Grondbewaringsdiens 'n manier gebied om te werk aan wat ons nou tegnologie -oordrag van beide kante van die spektrum noem. Dit het veral gepas gelyk in die vlaktes waar boere met winderosie gesukkel het en 'n aantal metodes bedink het om dit te bekamp. Staatslandbou -eksperimentstasies en later USDA -stasies wat spesialiseer in gronderosie, het antwoorde gegee. Toe SCS begin werk, was daar reeds 'n paar idees oor antwoorde. Om vegetatiewe dekking te bied, bepleit SCS waterbesparing deur aanhouding, omleidings- en waterverspreidingsstrukture en deur kontoerbewerking van landerye en kontoervore op weiveld. Die vegetatiewe stroke in die strook en die grense van gras, gewasse, struike of bome het as windversperrings gedien. Die jong grondbewaarders het ook die aanpassing van gewasse en kultuurpraktyke aangemoedig om aan te pas by die verskillende topografiese, grond-, vog- en seisoenale toestande. Organiese residue moet gebruik word om die organiese inhoud te verhoog, en dit moet ook op die oppervlak gehou word, soos in die geval van stoppels, om winderosie te voorkom. Krities uitroeibare grond moet op 'n permanente plantegroei teruggekeer word. Rangelands kan verbeter word deur goeie reeksbestuur deur verspreiding, rotasie en uitstel van weiding. Die mees verreikende aanbeveling was waarskynlik dat boere oorgaan van uitgebreide kontantgewasboerdery, veral koring, na 'n gebalanseerde vee- en boerderybedryf, of dat hulle oorgaan na 'n veebedryf en slegs die verbouing van veevoer. 6 Alhoewel tegnologie deur die jare verander het, is hierdie noodsaaklike elemente steeds die riglyn vir die grondbewaringsprogram.
Terugskouend blyk die vordering met die gebruik van veldveld binne sy vermoëns een van die ooglopendste prestasies sedert die dertigerjare. Volgens die meeste maatreëls het die toestand van die veld in die Great Plains en elders sedert die 1930's verbeter. Henry Wallace se voorwoord tot die Western Range -verslag in 1936 het voorspel dat dit vyftig jaar sou neem om die reeks te herstel tot 'n toestand wat 17,3 miljoen vee -eenhede sou ondersteun. Die doelwit is in die middel van die sewentigerjare bereik. Ander evaluerings deur die Grondbewaringsdiens oor die afgelope twintig jaar toon verbeterings in veldtoestande aan. 7
Dit sal moeilik wees om verantwoordelikheid hiervoor toe te ken aan spesifieke agentskappe, hetsy federaal of staatsagtig. Selfs vandag werk SCS saam met ongeveer die helfte van die boere in die Groot Vlakte, hoewel baie van die wat nie deelneem nie, deeltyds boerboere is, met ander inkomstebronne. Wat duidelik is, is 'n groeiende waardering vir die beginsels van reeksbestuur in veeteelt. Dit is 'n definitiewe verskuiwing van die houding van die vroeë twintigste eeu toe die konsep dat weiveld te intens bewei kon word, vir baie beestelers 'n afsku was. Die kontroversie oor weidingsintensiteit was sodanig dat minister van landbou, James Wilson, in 1901 oor die manuskrip van 'n USDA -bulletin oor die onderwerp geskryf het: & quotall too true, but not best for us to take a position now. & Quot 8 Kort na die stofstorm in 1935, Walter C. Lowdermilk, mede -hoof van SCS, spreek 'n groep kleinvee toe om hulle die vergadering te beëindig toe hy die balale term & quotovergrazing & quot 9 noem
Dit was 'n taamlike reis van die houding na die algemene aanvaarding van veldbestuur as in belang van die land en die boer. Verskeie elemente was van kardinale belang vir die ontwikkeling. SCS -mense wat saam met plaaslike grondbewaringsdistrikte en boere werk, moes hulle oortuig dat die bestuur van bestek in hul beste belang is. Die veldmense werk meestal saam met eienaar-operateurs en gevolglik in 'n minder teenstrydige klimaat as die spesies van die Bosdiens en die Departement van Binnelandse Sake, wat die toestande van die vee moes probeer verbeter deur die veekoerse en weidingsgelde op federale lande op te lê. . Omdat hulle weet dat 'n opvoedkundige werk voorlê, moes die spesialis -spesialis 'n stelsel ontwikkel om die bestuur van die reeks te bevorder, wat vir die SCS -veldtegnici sowel as boere verstaanbaar was. Hierdie noodsaaklikheid het die wat algemeen as 'n navorsingsaktiwiteit beskou is, na die plaas en boerdery geneem. Die sleutel vir boere om verstandig te gebruik, was om die toestand van die reeks te ken, om te weet wanneer en hoeveel dit bewei kan word sonder verdere agteruitgang. Daarom moes SCS 'n stelsel van omvangtoestandsklassifikasie ontwikkel, gebaseer op wetenskaplike beginsels, wat veldpersoneel van SCS en boere kon verstaan ​​en gebruik.
Vroeë baanbestuurspioniers het erken dat die samestelling van die reeks met swaar weiding verander het, aangesien beeste die groter, smaakliker grasse gekies het, en die korter, minder smaaklike. 10 Na dertien jaar se navorsing oor nasionale bosveld in die Weste, het Arthur W. Sampson hierdie konsep uitgebrei en opgemerk dat die sekerste manier om oorbeweiding op te spoor, is deur die opvolging of die vervanging van een planttipe deur 'n ander. & Quot die weidingswaarde van veldlande was die hoogste, waar die dekking 'n stadium in die omgewing van die kruidagtige klimaks verteenwoordig en die laagste in die tipe wat die meeste van die klimaks af was. praktiese reikwydte probleme. Clement, 'n pionier in die prairie -ekologie, het teoretiseer dat grasvelde 'n gemeenskap van plante was in verskillende stadiums van plantopvolging wat na 'n klimaksfase vorder.
Range -kundiges in die Soil Conservation Service het 'n klassifikasiestelsel nodig wat in die veld gebruik kan word om met boere te werk. Most range management systems in the 1930s and 1940s recognized the validity of ecological concepts for range management. The distinctiveness of the SCS system was that it would be a quantitative system that applied ecological concepts to range classification and management. Other systems were judged to be too qualitative for practical application in the field. The idea was to develop floristic guides of plant population for the various range condition classes. For instance, as rangeland is grazed by animals certain plants will show an increase in the percentage of cover under heavy grazing others will decrease, and in other cases heavy grazing leads to an invasion of plants onto the site. Thus, SCS field staff learned to inventory rangeland for particular &quotdecreasers, increasers, and invaders" in determining whether the range condition fell into one of four categories--poor, fair, good, or excellent.
22 Program for the Great Plains, U.S. Congress, House Document No. 289, 84th Cong. 2d. sess., 1956, p. 4.
24 Interview with Ervin L. Peterson, September 9, 1981, History Office, Soil Conservation Service. Washington, D.C.