Ek pak my gewone sakkie wanneer ek babas by ‘n hospitaal gaan haal. Ek los maar die klein babakleertjie in die sakkie, en pak 3-6 maande kleertjies in – Mary is darem al 6 maande!! By die hospitaal stap my kollega saam met my na die baba-afdeling. Ons wag vir die besige suster om te kom help. Ek verwonder my soos altyd aan al die babatjies daar. Ek stap na wat vir my soos ‘n 6 maande oue dogtertjie lyk – ja dis seker sy!! Die suster wat intussen opdaag stap na ‘n wiegie met ‘n babatjie wat sowat 2 maande oud lyk en soos ‘n siek babatjie boonop!! “Nee” skreeu dit in my binneste, jy maak ‘n fout suster, hier is Mary, daardie babatjie lyk vir my nie baie lekker nie – inteendeel, sy lyk vir my tot die dood toe siek!! Die suster met die sagte oë kyk na my en sê sag, “nee Anne-Marie, hier is sy!” Maar suster, sy lyk dan 2 maande oud en nie gesond nie, is julle seker sy is gereed vir ontslag? Die koudheid van my bloed maak my bewerig – ek vra om eers die pediater te sien. Toe laasgenoemde opdaag verseker sy my dat Mary nou huis toe moét gaan. Hulle kan niks meer vir haar in die hospitaal doen nie. Sy het nou baie liefde en persoonlike aandag nodig. Ek luister met angs en probeer kophou tussen verduidelikings oor al die medikasie wat hierdie mensie moet inneem. Flou probeer ek weer vra: dokter is jy seker? Hierdie kleine amper – mensie wat soos ‘n pasgebore baba lyk, is jy regtig seker??
Ek kry ’n nuwe aanmelding van ’n 3 jarige dogtertjie wat nie wil praat nie. Sy kan praat maar net met mense wat sy baie goed ken en vertrou. Ook ‘luister’ sy nie in die skool nie en sukkel sy met maats. Die mamma is bang dat sy dalk ’n mate van outisme het, aangesien haar ouer boetie met outisme gediagnoseer is.
Sy is die liefste dogtertjie. Weier om te praat en weier om enigiets te doen wat die terapeut haar vra om te doen of voorstel wat hulle kan doen. Al wat sy doen, is om onder die klein tafeltjie in te kruip. Terapeut besluit om maar ’n ‘tent’ te bou aangesien sy nie onder die tafeltjie kan pas nie. Die dogtertjie is mal oor die idee en dit is al wat gedoen moet en mag word gedurende sessies.
Terapeut werk volgens kind se proses en gebruik die tent as middel en medium vir terapie. Terapeut mag aanvanklik net buite die tent wees met die deur flap wat toe is. Speelgoed mag onderdeur tentflap aan dogter verskaf word. Later kan opdragte soos om ’n tekening te maak deur die tentflap geskied. Met tyd mag die tentflap gelig word. Later word terapeut genooi om saam met dogter in tent te sit. Steeds word minimum woorde gebruik. Gebare en geluide is ons medium van kommunikasie.
Na ‘n goeie terapeutiese verhouding gebou is, wys terapeut gedurende ’n sessie weer die speelgoed-diere aan die dogtertjie en sy begin vertel oor ‘n krokodil wat hulle met ‘n uitstappie gesien het. Ons eerste deurbraak! Met tyd word die tent vir haar minder belangrik en kommunikeer sy vrylik met die terapeut. In die sessies word aandag gegee aan haar selfbeeld, ontspanningstegnieke en sy leer om te vertrou. Haar Juffrou meld dat die dogtertjie heeltemal verander het en nou ook vrylik met haar kommunikeer.
“Ek ly aan kleptomanie, want ek kan nie ophou steel nie. Dit is asof iets in my kop vir my sê om te steel.” Van die artikels wat sy gereeld steel is toiletware, vleis en plante. “Geld is nooit die kwessie as ek steel nie. Ek en my seuns vrees die geluid van ‘n alarm wat by die deur afgaan. Ons ken al die geluid van ‘n alarm!”
In die genesingsproses het Angela begrip getoon vir kinders in kinderhuise. Tans is sy ‘n naweek-ouer vir twee tienerdogters uit die kinderhuis.