Mesara Plain, Kreta (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Fragmente van Argaïese Kreta. Argeologiese studies oor tyd en ruimte. Boreas. Uppsala -studies in antieke Mediterreense en Nabye Oosterse beskawings 31
As dit waar is dat argeologiese navorsing op Kreta steeds grootliks fokus op die verskillende fases van die Bronstydperk, is dit ongetwyfeld ook so dat daar in die afgelope paar dekades 'n groter aantal studies en ondersoeke na meer onlangse tydperke was. Gelukkig is dit lankal sedert Demargne geskryf het dat argeologiese navorsing in die tydperk na die Bronstydperk Kreta toegewy het. 1 Lena Sjögren het reeds 'n bydrae gelewer tot hierdie hernieude belangstelling in post-Minoïese argeologie op Kreta in 2003 met 'n boek wat die dokumentasie oor die nedersettings, begraafplase en heiligdomme saamgevoeg het met spore van besetting in die tydperk tussen 800 en 500 v.C. 2 dat die werk as 't ware dien as die voorloper van die studie wat nou gepubliseer is. Die leser sal uit die titel verstaan ​​dat Fragmente van Argaïese Kreta is nie 'n handboek of 'n sistematiese verhandeling oor Argaïese Kreta nie, maar eerder 'n werk wat die kwessies rondom argeologiese navorsing oor die onderwerp wil ondersoek op grond van die bestaande dokumentasie. In wese is dit 'n interpretasie van die data wat in die 2003 -volume versamel is, waarna hierdie werk gereeld verwys.
In die Proloog (bl. 11-31) Sjögren illustreer die ontstaan ​​en struktuur van die boek. Sy bevoorreg die direkte verhouding wat deur 'n argeologiese ontleding gelewer kan word. Alhoewel die beskikbare geskrewe bronne dikwels fragmentêr is of deur meer onlangse outeurs oorgedra is as die chronologiese tydperk, is die besluit om dit glad nie te gebruik nie beslis oop vir kritiek, soos die skrywer self erken (p. 14). In die openingsblaaie skets Sjögren 'n kort geheelbeeld van die dokumentasie wat relevant is vir die Kretaanse nedersettings wat in die betrokke tydperk aangeteken is, met die klem op die bestaande interpretasieprobleme (is Smari byvoorbeeld 'n heiligdom of 'n nedersetting?). Die res van die boek bestaan ​​uit twee dele wat deur 'n Onderbreking (pp. 119-132) en gevolg deur 'n kort gevolgtrekking (pp. 219-223). In die eerste deel, oor die geskiedenis van navorsing (Hoofstukke 1-4, pp. 33-117), ontleed die skrywer die toestand van argeologiese ondersoeke op Kreta. Sy gee 'n geskiedenis van studies en die belangrikste navorsingslyne wat tot dusver ontwikkel is. Sjögren wys op die mindere mate van aandag wat in die algemeen aan Archaic gegee word in teenstelling met Minoïese Kreta en werp lig op die positivistiese en prosesmatige benadering van argeologiese studies wat tot dusver uitgevoer is. Die belangstelling in Argaïese Kreta, wat sy oorsprong in historiese en antiquariese navorsing gehad het (dit wil sê hoofsaaklik epigrafiese navorsing), het dikwels gekonsentreer op vorms van kontinuïteit met die vorige periode (op historiese en artistieke gebied, maar ook met betrekking tot etniese en kulturele aspekte en die besetting van nedersettings) en oor die ontleding van eksterne invloede, veral uit die Nabye Ooste. Sjögren wys tereg op hoe die veronderstelde sentraliteit van Knossos in die argeologie van Kreta uiteindelik 'n gestremdheid vir navorsing geword het, wat gelei het tot 'n eendimensionele siening van Argaïese Kreta. Wat na vore kom, is die mindere mate van fokus op die begrip van Archaïese Kreta en die kulturele verskynsels wat dit beïnvloed het: byvoorbeeld, as en hoe die koms van eksterne voorwerpe tot kulturele veranderinge op die eiland gelei het.
In die Onderbreking, nadat hy die post-proses benadering tot klassieke argeologie genoem het, bied die skrywer kortliks die drie ondersoekvelde aan wat sy vervolgens in die tweede deel (Hoofstukke 5-7, bl. 133-215) verder gaan uitvoer: die gebruik van private, gemeenskap en openbare ruimte op Argaïese Kreta die skep van geheue die manifestasie van plaaslike identiteite in twee dele van die eiland (die Mesaravlakte en die Mirabello -baai).
In haar bespreking van dorpe, heiligdomme en begraafplase (bl. 135-157) handel Sjögren oor ruimte in die huishoudelike, godsdienstige en begrafnisgebiede. Sy maak oortuigend die punt dat dit moontlik is om ruimte nie vanuit 'n streng funksionele oogpunt te ondersoek nie, maar as 'n plek van sosiale interaksie: die tweespalt sou dus tussen privaat en gemeenskapsgebruik van ruimte in haar drie analisesfere wees.
Die hoofstuk oor geheue (bl. 158-194) is waarskynlik die een wat pas in 'n reeks studies (van S. Alcock tot M. Prent) wat onlangs ook die situasie op die post-Minoïese Kreta ontleed het in die konteks van 'n groeiende belangstelling in argeologiese studies in die geheue (gehelp deur 'n goeie kennis van M. Halbwachs se werke oor die Cadres sociaux de la memoire). Sjögren merk tereg op hoe die godsdienstige gebruik van strukture in die Bronstydperk nie soseer dui op 'n kontinuïteit van godsdienstige praktyk as die doelbewuste begeerte om geheue te skep nie. Sy het tereg die afwesigheid van eenvormige praktyk op die eiland waargeneem en vergelykings tussen die paleisgebiede Knossos en Phaistos (en miskien ook Chania), waar sommige godsdienstige strukture op die ruïnes van Minoïese paleise gebou is, opgemerk. Dit is egter miskien nie so maklik om saam te stem met die idee dat ook die tempel van Athena wat op die heuwel van die akropolis by Gortyn opgerig is, ooreenstem met dieselfde herdenking en dus van aanbidding van die verlede nie. Sjögren onderstreep hoe min grafstate uit die Bronstydperk in latere periodes plekke van godsdienstige aktiwiteite was, maar hierdie situasie, anders as op die Griekse vasteland, word verduidelik deur te beweer dat die godsdienstige gebruik van die grafte individuele toewyding op Kreta weerspieël, terwyl die frekwensie van die paleisgebiede (gesien as " bemiddelaars van herinneringe ") getuig van kollektiewe geheue. In die loop van haar bespreking wys die skrywer op die dinamika wat by die vorming van geheue impliseer ( argeologie van persepsie): voortbou op vorige oorblyfsels dui op die begeerte om te vergeet.
Die laaste hoofstuk (pp. 195-215) bied 'n ontleding van twee van die gebiede op Kreta waarin argeologiese navorsing 'n voldoende breë prentjie gee, danksy meer as honderd jaar van min of meer deurlopende ondersoeke: die gebied van die Mirabello-baai (met die plekke van Gournia, Vrokastro en die verskillende nedersettings rondom Kavousi) en die Mesara -vlakte, waar Gortyn – a, naby die plekke van die " Groot Minoïese driehoek " (Phaistos, Aghia Triada en Kommos), lê besonder belangrike sentrum in die Argaïese tydperk. Die twee gebiede word gekies omdat dit 'n deursnit van twee verskillende situasies verteenwoordig: in die Mesara die teenwoordigheid van antieke poleis, en landelike organisasie in die omgewing van Mirabello Bay. Die twee gebiede bied ook verskillende geografiese situasies aan: die grootste vlakte op die eiland (Mesara) teenoor 'n baie meer gevarieerde gebied, met heuwelagtige en bergagtige gebiede, langs 'n klein vlak gebied. In hierdie hoofstuk gebruik Sjögren 'n benadering wat meer sosiaal georiënteerd is as ekologies in die Mesara, het die uitgestrekte vlakte 'n streeksidentiteit geskep, terwyl die geografiese afdelings in die Mirabello -baai gelei het tot die skep van plaaslike manifestasies van identiteit " . Een gevolg van hierdie verskil is die wisselende aantal landelike aanbiddingsplekke (meestal getuig in die omgewing van Mirabello), waaraan daar met reg aandag gegee word.
In haar slotnotas (pp. 219-223) onderstreep die skrywer die behoefte om nuwe studieperspektiewe te identifiseer ten opsigte van die "meesterverhale van Argaïese Kreta " (die ondersoeke na die kontinuïteit van die Bronstydperk en na die oostelike kulturele invloed).
Soos die titel aandui, bestaan ​​die belangrikste bydrae van die boek moontlik uit Sjögren se besinning oor die konsep van ruimte en tyd, wat argeologiese studies (en miskien nie net met betrekking tot Kreta) oor die algemeen op 'n buitensporig modernistiese manier behandel: tyd in die algemeen is gelyk aan die uitwerking van chronologiese roosters, hoofsaaklik gebaseer op die studie van aardewerk. Net so beoog landskapstudies oor die algemeen 'n moderne en objektiewe evaluering van die gebied. Ou mense het noodwendig 'n ander persepsie van ruimte en tyd gehad, en dus kan die evaluering van die argeologiese dokumentasie oor Argaïese Kreta vanuit 'n nie-moderne oogpunt ook anders wees. Dit is boonop beslis korrek om die tema van kontinuïteit om te keer, en beklemtoon die belangrikheid daarvan om 'n verband met die verlede te skep " as 'n manier om plaaslike identiteite te bevestig " (p. 222). 3 Wat egter meer bespreekbaar is, is, soos ons gesê het, die besluit om geen gebruik te maak van die epigrafiese en literêre bronne nie.
Uit 'n redaksionele oogpunt maak die gevolgtrekkings aan die einde van die individuele hoofstukke dit makliker vir die leser om die ontwikkeling van die skrywer se argument te volg. Alhoewel dit beperk is, is die aantal illustrasies voldoende vir die aanbieding van die tesisse wat die boek voorhou. Dit sou egter miskien beter gewees het (ondanks die waarnemings wat op bl. 127 gemaak is) ook om 'n kaart van die hele Kreta te gee wat die kontoerlyne uitwys, om 'n idee te gee van die manier waarop die eilande berge oplê verdeel dit in streke (die enigste kaart van Kreta, kaart 1 op bl. 24, toon eenvoudig die ligging van die plekke wat in die teks genoem word). Die afwesigheid van hoogte-aanduidings langs die kontoerlyne op die gedetailleerde kaarte van die Mesaravlakte (kaart 3, bl. 199) en die Mirabello-streek (kaart 4, bl. 208) kan verwarring veroorsaak by lesers wat minder vertroud is met hierdie plekke .
Die indrukwekkende bibliografie is ongetwyfeld die moeite werd, alhoewel die skrywer soms, ter wille van die vereenvoudiging, soms haar eie werk uit 2003 noem, wat meer gedetailleerde verwysings na die argeologiese dokumentasie op spesifieke terreine bevat. Ongelukkig is daar 'n taamlik irriterende versuim om tussen V en W in die bibliografie te onderskei, met die gevolg dat Vernant byvoorbeeld Werlen volg en Viviers kom agter Willetts aan!
Ten slotte vorm die boek 'n verwysingspunt, wat die leser tereg uitnooi om oor 'n hernieude kritiese gees oor die Argaïese Kreta te besin. U kan seker wees dat dit, tesame met die data wat uit die mees onlangse publikasies en voortgesette navorsingsprojekte op belangrike Kretaanse terreine voortgekom het, 4 nuwe energie vir studies oor Argaïese Kreta sal bring.
1. P. Demargne, "Recherches sur le site de l 'Anavlochos ", BCH 55, 1931, bl. 407.
2. L. Sjögren, Kretaanse liggings. Besondere variasies op die terrein in die ystertydperk en Argaïese Kreta (800-500 v.C.), BAR-IS 1185, 2003 is die konferensie oor die belangrikste wetenskaplike inisiatiewe van die afgelope paar jaar Kreta in geometriese en argaïese tydperke (Athene, Januarie 2006), komende.
3. Vgl. J. Boardman, Die argeologie van nostalgie. Hoe die Grieke hul mitiese verlede herskep het, Londen 2002.
4. Vgl. Byvoorbeeld onlangse werke van G. Rizza, Priniàs 1. La città arcaica sulla Patela. Scavi condotti negli anni 1969-2000, Catania 2008 en A. Kotsonas, Die argeologie van graf A1K1 van Orthi Petra in Eleutherna. Die vroeë ystertydperk, Heraklion 2008, is daar nie net belangrike verkennings aan die gang by Prinias en Eleutherna, Azoria en Itanos nie, maar die werk is ook hervat by Dreros (somer 2009). Belangrike gegewens oor die tydperk word ook ingewag uit nuwe ondersoeke wat die afgelope paar jaar by Gortyn en Phaistos deur die Italiaanse Argeologiese Skool in Athene uitgevoer is.
Sowat omstreeks 1200 v.C. het die Wit indringers uit Sentraal -Asië, wat driehonderd jaar tevore die Swart beskawings in Oos -Europa verower het, die Egeïese gebied binnegeval. Die oorsaak van hierdie massiewe migrasie suid en wes is heeltemal onbekend.
Hierdie mense van die Eurasiese vlaktes was oorspronklik nomadiese jagter-versamelaars. Die perd is deur hulle mak gemaak, en was hul vernaamste vervoermiddel. Hulle kon nog nie skryf nie, so ons weet nie wat hul vorige geskiedenis was nie. In die Indusvallei staan ​​hulle bekend as die Ariane, in Elam staan ​​hulle bekend as die Parni, die Partiërs, die Skitheërs en ook die Ariane. In China sal hulle bekend staan ​​as die Zhou. In Anatolië staan ​​hulle bekend as die Dorian & rsquos, Ionians en die Turke. En op die vasteland van Europa staan ​​dit bekend as die Hellenes, Dorian & rsquos, Ionians, Latin & rsquos, Slawiërs, Duitsers, sowel as baie ander subgroepe met ander name.
Soos hierbo genoem, het die vroegste White Invaders ongeveer driehonderd jaar in Oos -Europa deurgebring en vermeng met die inheemse swartes daar. Daar is dus 'n moontlikheid dat hierdie mense reeds 'n & ldquomixed-race & rdquo-mense was toe hulle in die Egeïese gebied aankom. Relief & rsquos uit die Persiese hoofstad Persepolis wys dat hulle krulhare mense is, wat daarop dui dat hulle gemengde rasse was, maar dit het moontlik in Europa gebeur tussen die vierhonderd jaar, (die Perse het wit mense met heeltemal reguit hare uitgebeeld).
Maar die Persiese reliëfs laat die duisende derduisende Griekse borste uit die klassieke tydperk in twyfel trek - almal die mees blanke, suiwer wit mense. Maar hierdie borsbeelde, alhoewel hulle van dieselfde persoon en op dieselfde ouderdom is, lyk niks op mekaar nie - die borsbeelde van Alexander en Cleopatra kom dadelik in gedagte. Dit lyk asof die latere kunstenaars meer geïnteresseerd was in die uitbeelding van die suiwer wit aard van die antieke Hellenes - en welkom hierby eerder as die ware voorkoms van die onderwerppersoon. U kan net wonder wat met hierdie volmaakte wesens gebeur het, soos dit vandag nog bestaan ​​- met groot hulp, op televisie en in die films.
Natuurlik is die realiteit dat alle Middellandse See-lande, beide Noord en Suid, in die post-blanke invalstyd bevolkings ontwikkel het wat tot 'n mate 'gemengde ras' was. Maar die miljoene der miljoene bykomende Blankes (Slawiërs, Duitsers, Turke, ens.) Wat in die huidige era (ongeveer 200 n.C.) na Europa ingestroom het, het te veel bewys vir die inheemse Swartes van Europa om enige rasse -identiteit te behou.
Die vroegste verwysings na die eiland Kreta kom uit tekste uit die Siriese stad Mari uit die 18de eeu v.C., waarna die eiland verwys word Kaptara.  Dit word later herhaal in Neo-Assiriese verslae en die Bybel (Kaftor). Dit was in die ou Egipte bekend as Keftiu of kftı͗w, wat sterk dui op 'n soortgelyke Minoïese naam vir die eiland. 
In Latyn het die naam van die eiland geword Kreta. Die oorspronklike Arabiese naam van Kreta was Iqrīṭiš (Arabies: اقريطش & lt (τῆς) Κρήτης), maar na die oprigting van die nuwe hoofstad in ربض الخندق deur die Emiraat Kreta Rabḍl-Ḫandaq (moderne Heraklion Grieks: Ηράκλειο, Irákleio), sowel die stad as die eiland het bekend gestaan ​​as Χάνδαξ (Chandax) of Χάνδακας (Chandakas), wat Latyn, Italiaans en Venesiaans gegee het Candia, waaruit Frans afgelei is Candie en Engels Lekkergoed of Candia. Onder Ottomaanse bewind, in Ottomaanse Turks, is Kreta genoem Girit (كريت).
Kreta is die grootste eiland in Griekeland en die vyfde grootste eiland in die Middellandse See. Dit is geleë in die suidelike deel van die Egeïese See wat die Egeïese gebied van die Libiese See skei.
Die eiland het 'n langwerpige vorm: dit strek van 260 km (160 myl) van oos na wes, is 60 km (37 myl) op sy breedste punt en vernou tot 12 km (naby Ierapetra). Kreta beslaan 'n oppervlakte van 8.336 km2 (3.219 vierkante myl), met 'n kuslyn van 1.046 km (650 myl) in die noorde, dit breek die See van Kreta (Grieks: Κρητικό Πέλαγος) in die suide, die Libiese See (Grieks: Λιβυκό Πέλαγος) in die weste, die Myrtoa -see en in die ooste die Karpate -see. Dit lê ongeveer 160 km suid van die Griekse vasteland.
Berge en valleie Redigeer
Kreta is bergagtig en word gekenmerk deur 'n hoë bergreeks wat van wes na oos kruis, gevorm deur ses verskillende groepe berge:
Die Witberge of Lefka Ori 2,454 m (8,051 voet)
Die Idi -reeks (Psiloritis)
35 ° 11'N 24 ° 49'E / 35,18 ° N 24,82 ° O / 35,18 24,82 2,456 m (8,058 voet) 1,231 m (4,039 voet) 1,777 m (5,830 voet)
Die Dikti -gebergte 2,148 m (7,047 voet)
Dikte 1,489 m (4,885 voet)
Hierdie berge weelderig Kreta met valleie, soos Amari -vallei, vrugbare plato's, soos Lasithi -plato, Omalos- en Nidha -grotte, soos Gourgouthakas, Diktaion en Idaion (die geboorteplek van die antieke Griekse god Zeus) en 'n aantal klowe.
Berge op Kreta is die voorwerp van geweldige bekoring vir inwoners en toeriste. Die berge word beskou as 'n belangrike kenmerk van die kenmerk van die eiland, veral sedert die tyd dat romantiese reisigers dit geskryf het. Hedendaagse Kretense onderskei tussen hooglanders en laaglanders wat eersgenoemde beweer dat hulle woon op plekke met 'n hoër/beter klimaat, maar ook morele omgewing. In ooreenstemming met die nalatenskap van romantiese skrywers, word beskou dat die berge die inwoners se 'weerstand' teen indringers van die verlede bepaal het, wat verband hou met die gedagte dat hooglanders 'suiwerder' is in terme van minder ondertrouerye met besetters. Vir inwoners van bergagtige gebiede, soos Sfakia in die weste van Kreta, word die dorheid en klipperigheid van die berge beklemtoon as 'n element van trots en word dit dikwels vergelyk met die beweerde sagte vuil berge in ander dele van Griekeland of die wêreld. 
Gorges, riviere en mere Redigeer
Die eiland het 'n aantal klowe, soos die Samariá -kloof, Imbros -kloof, Kourtaliotiko -kloof, Ha -kloof, Platania -kloof, die kloof van die dooies (by Kato Zakros, Sitia) en Richtis -kloof en (Richtis) waterval by Exo Mouliana in Sitia.    
Die riviere van Kreta sluit die Ieropotamosrivier, die Koiliaris, die Anapodiaris, die Almiros, die Giofyros en Megas Potamos in. Daar is slegs twee varswatermere op Kreta: die Kournasmeer en die Agia -meer, wat albei in die Chania -streekseenheid geleë is.  Lake Voulismeni aan die kus, by Aghios Nikolaos, was voorheen 'n varswatermeer, maar is nou verbind met die see, in Lasithi.  Drie kunsmere wat deur damme geskep word, bestaan ​​ook op Kreta: die meer van Aposelemisdam, die meer van Potamosdam en die meer van Mpramiana Dam.
Venesiese brug oor Megalopotamosrivier
Omliggende eilande Wysig
'N Groot aantal eilande, eilandjies en rotse omhels die kus van Kreta. Baie word deur toeriste besoek, sommige word slegs deur argeoloë en bioloë besoek. Sommige is beskerm teen die omgewing. 'N Klein voorbeeld van die eilande sluit in:
(Kissamos, Chania) die seerower -eiland oorkant die Balo -strandmeer (Chania), wat 'n skipbreuk en 'n Ottomaanse bloedbad -eiland (Ierapetra, Lasithi) herdenk, wat die grootste natuurlike Libanon -sederbos in Europa (Agia Galini, Rethymno) huisves, waar die god Apollo en die godin Artemis is gebore
Die Venesiaanse fort en melaatsekolonie by Spinalonga oorkant die strand en vlak waters van Elounda (Agios Nikolaos, Lasithi) eilande wat in 'n omgewingsbeskermde gebied is, saam met die Palm Beach Forest of Vai in die gemeente Sitia, Lasithi
Aan die suidkus is die eiland Gavdos 48 seemyl suid van Hora Sfakion geleë en is die mees suidelike punt van Europa.
Kreta strek oor twee klimaatsones, die Middellandse See en die Noord -Afrika, wat hoofsaaklik in die voormalige gebiede val. As sodanig is die klimaat op Kreta hoofsaaklik Mediterreens. Die atmosfeer kan redelik vogtig wees, afhangende van die nabyheid van die see, terwyl die winter redelik sag is. Sneeuval kom algemeen tussen November en Mei op die berge voor, maar is skaars in die laagliggende gebiede. Terwyl sommige bergtoppe die grootste deel van die jaar met sneeu bedek is, bly sneeu net 'n paar minute of ure op die grond. In Februarie 2004 het die eiland egter 'n besonderse koue blaas, terwyl die hele eiland met sneeu bedek was. Gedurende die Kretenzer somer bereik die gemiddelde temperature die hoë 20s-low 30s Celsius (middel 80's tot mid 90's Fahrenheit), met maksima wat die boonste 30s-mid 40s raak.
Die suidkus, insluitend die Mesaravlakte en die Asterousia -gebergte, val in die Noord -Afrikaanse klimaatsone en geniet dus aansienlik meer sonnige dae en hoë temperature deur die jaar. Daar dra dadelpalms vrugte en swaels bly die hele jaar deur eerder as om na Afrika te migreer. Die vrugbare gebied rondom Ierapetra, op die suidoostelike hoek van die eiland, is bekend vir sy buitengewone landbouproduksie die hele jaar deur, met allerhande somergroente en vrugte wat gedurende die winter in kweekhuise geproduseer word.  Wes -Kreta (provinsie Chania) kry meer reën en die gronde daar ondergaan meer erosie in vergelyking met die oostelike deel van Kreta. 
Kreta is die bevolkte eiland in Griekeland met 'n bevolking van meer as 600 000 mense. Ongeveer 42% woon in die belangrikste stede en dorpe van Kreta, terwyl 45% in landelike gebiede woon. 
Kreta met sy nabygeleë eilande vorm die Kreta -streek (Grieks: Περιφέρεια Κρήτης, Periféria Krítis, [periˈferia ˈkritis]), een van die 13 streke van Griekeland wat in die administratiewe hervorming van 1987 tot stand gekom het.  Onder die 2010 Kallikratis -plan is die bevoegdhede en gesag van die streke herdefinieer en uitgebrei. Die streek is gevestig in Heraklion en is verdeel in vier strekeenhede (prefekture voor Kallikratis). Van wes na oos is dit: Chania, Rethymno, Heraklion en Lasithi. Dit word verder onderverdeel in 24 munisipaliteite.
Heraklion is die grootste stad en hoofstad van Kreta, met meer as 'n vierde van sy bevolking. Chania was die hoofstad tot 1971. Die belangrikste stede is:
(Iraklion of Candia) (144 422 inwoners)  (Haniá) (53 910 inwoners)  (34 300 inwoners)  (23 707 inwoners) (20 679 inwoners) (14 338 inwoners)
Die ekonomie van Kreta is hoofsaaklik gebaseer op dienste en toerisme. Landbou speel egter ook 'n belangrike rol en Kreta is een van die min Griekse eilande wat homself onafhanklik kan onderhou sonder 'n toerismebedryf.  Die ekonomie het gedurende die sewentigerjare sigbaar begin verander namate toerisme toegeneem het. Alhoewel die klem steeds op landbou en veeteelt bly lê, was daar 'n afname in produksie en 'n merkbare uitbreiding in die diensbedrywe (veral toerismeverwant) weens die klimaat en terrein van die eiland. Al drie die sektore van die Kretaanse ekonomie (landbou/boerdery, verwerking, verpakking, dienste) is direk verbind en onderling afhanklik. Die eiland het 'n inkomste per capita wat baie hoër is as die Griekse gemiddelde, terwyl werkloosheid ongeveer 4%is, 'n sesde van die in die algemeen.
Soos in baie streke van Griekeland, is wingerdbou en olyfbome beduidende lemoene, sitroene en avokado's word ook verbou. Tot onlangs was daar beperkings op die invoer van piesangs na Griekeland, daarom word piesangs op die eiland verbou, hoofsaaklik in kweekhuise. Suiwelprodukte is belangrik vir die plaaslike ekonomie en daar is 'n aantal spesiale kase soos mizithra, anthotyros en kefalotyri.
Die bruto binnelandse produk (BBP) van die streek was € 9,4 miljard in 2018, wat 5,1% van die Griekse ekonomiese produksie uitmaak. Die BBP per capita wat aangepas is vir koopkrag, was € 17 800 of 59% van die EU27 -gemiddelde in dieselfde jaar. Die BBP per werknemer was 68% van die EU -gemiddelde. Kreta is die streek in Griekeland met die vyfde hoogste BBP per capita. 
Die eiland het drie belangrike lughawens, Nikos Kazantzakis in Heraklion, die Daskalogiannis -lughawe in Chania en 'n kleiner in Sitia. Die eerste twee bedien internasionale roetes en dien as die belangrikste toegangspoort na die eiland vir reisigers. Daar is 'n jarelange plan om die lughawe van Heraklion te vervang met 'n heeltemal nuwe lughawe in Kastelli, waar daar tans 'n lugmagbasis is.
Die eiland word goed bedien deur veerbote, meestal van Piraeus, deur veerbootmaatskappye soos Minoan Lines en ANEK Lines. Seajets bedryf roetes na die Cycladen.
Alhoewel die padnetwerk byna oral loop, is daar 'n gebrek aan moderne snelweë, hoewel dit geleidelik verander met die voltooiing van die noordelike kusstelsel.  Boonop is 'n Europese studie van die Europese Unie ontwerp om 'n moderne snelweg te bevorder wat die noorde en die suide van die eiland met 'n tonnel verbind. Volgens die studie moet die projek 'n stuk pad van 15,7 km tussen die dorpe Agia Varvara en Agia Deka in die middel van Kreta insluit, sowel toeriste as plaaslike inwoners bevoordeel deur die toeganklikheid na die suidelike deel van die eiland te verbeter en die ongelukke te verminder. Die nuwe padgedeelte vorm deel van die roete tussen Messara in die suide en die hoofstad van Kreta, Heraklion, wat die lughawe van die eiland en die belangrikste hawe -skakel met die vasteland van Griekeland bied. Verkeersnelhede op die nuwe pad sal met 19 km/uur styg (van 29 km/uur tot 48 km/uur), wat die reistyd tussen Messara en Heraklion met 55 minute moet verminder. [ aanhaling nodig ] Die plan sal ook die padveiligheid verbeter deur die aantal ongelukke langs die roete te verminder. Bouwerke sluit in die bou van drie padtonnels, vyf brûe en drie aansluitings. Hierdie projek sal na verwagting 44 werksgeleenthede tydens die implementeringsfase skep.
Die belegging val onder die operasionele program "Verbetering van toeganklikheid" van Griekeland. Die program het ten doel om die land se vervoerinfrastruktuur sowel as sy internasionale verbindings te verbeter. Dit sal dus 'n sleutelrol speel om Griekeland se afgeleë en deur landelike gebiede toegankliker en ekonomies aantrekliker te maak. Hierdie operasionele program werk saam om die welvarender en minder ontwikkelde streke van Griekeland te verbind, wat kan help om groter territoriale samehorigheid te bevorder.
Totale belegging vir die projek "Voltooiing van die bou van die gedeelte van Ag. Varvara - Ag. Deka (Kastelli) (22+170 km tot 37+900 km) van die vertikale padas Irakleio - Messara in die prefektuur Irakleio, Kriti" is 102 273 321 EUR, waarvan die Europese Fonds vir Regional Ontwikkeling 86 932 323 EUR uit die operasionele program "Verbetering van toeganklikheid" vir die programmeringsperiode 2007 tot 2013 bydra. Werk val onder die prioriteit "Padvervoer-trans-Europese en trans-streeksroetennetwerk van die streke oor die konvergensiedoelwit". 
Gedurende die 1930's was daar ook 'n smalspoor-industriële spoorweg in Heraklion, van Giofyros in die westekant van die stad tot by die hawe. Daar is nou geen spoorlyne op Kreta nie. Die regering beplan die bou van 'n lyn van Chania na Heraklion via Rethymno.  
Koerante het berig dat die Ministerie van Mercantile Marine gereed is om die ooreenkoms tussen Griekeland, Suid -Korea, Dubai Ports World en China te ondersteun vir die bou van 'n groot internasionale houerhawe en vryhandelsgebied in die suide van Kreta naby Tympaki, die plan is om 850 te onteien ha grond. Die hawe sou 2 miljoen houers per jaar hanteer, maar die projek is nie universeel verwelkom nie weens die omgewings-, ekonomiese en kulturele impak daarvan.  Sedert Januarie 2013 is die projek nog nie bevestig nie, alhoewel daar toenemende druk is om dit goed te keur as gevolg van die moeilike ekonomiese situasie van Griekeland.
Daar is planne vir onderwaterkabels wat van die vasteland van Griekeland na Israel en Egipte gaan, wat deur Kreta en Ciprus gaan: EuroAfrica Interconnector en EuroAsia Interconnector.   Hulle sou Kreta elektries met die vasteland van Griekeland verbind en die isolasie van Kreta beëindig. Nou dek die Helleense Republiek die verskil in elektrisiteitskoste van Kreta van ongeveer € 300 miljoen per jaar. 
Hominiede het hulle minstens 130 000 jaar gelede op Kreta gevestig. In die latere Neolitiese en Bronstydperk, onder die Minoërs, het Kreta 'n hoogs ontwikkelde, geletterde beskawing gehad. Dit word beheer deur verskillende antieke Griekse entiteite, die Romeinse Ryk, die Bisantynse Ryk, die Emiraat Kreta, die Republiek van Venesië en die Ottomaanse Ryk. Na 'n kort periode van onafhanklikheid (1897–1913) onder 'n voorlopige Kretensiese regering, het dit by die Koninkryk Griekeland aangesluit. Dit is tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Nazi -Duitsland beset.
Prehistoriese Kreta Edit
In 2002 het die paleontoloog Gerard Gierlinski fossiele voetspore ontdek wat moontlik deur ou menslike familielede 5600 000 jaar gelede gelaat is. 
Die eerste menslike nedersetting op Kreta dateer voor 130 000 jaar gelede, tydens die paleolitiese eeu.    Nedersettings wat dateer uit die akeramiese Neolitiese in die 7de millennium vC, gebruikte beeste, skape, bokke, varke en honde, sowel as mak graan en peulgewasse, die ou Knossos, was die tuiste van een van hierdie groot neolitiese ( dan later Minoïese) webwerwe.  Ander neolitiese nedersettings sluit in die by Kephala, Magasa en Trapeza.
Minoïese beskawing Redigeer
Kreta was die middelpunt van Europa se eerste gevorderde beskawing, die Minoïese (ongeveer 2700–1420 vC).  Hierdie beskawing geskryf in die onontcijferde skrif, bekend as Linear A. Die vroeë Kretense geskiedenis is vol met legendes soos dié van koning Minos, Theseus en die Minotaur, mondelings oorgedra via digters soos Homeros. Die vulkaanuitbarsting van Thera was moontlik die oorsaak van die ondergang van die Minoïese beskawing.
Myceense beskawing Redigeer
In 1420 vC is die Minoïese beskawing oorval deur die Mykeense beskawing van die vasteland van Griekeland. Die oudste voorbeelde van skryfwerk in die Griekse taal, soos geïdentifiseer deur Michael Ventris, is die Lineêre B -argief van Knossos, ongeveer 1425–1375 vC. 
Argaïese en klassieke tydperk Redigeer
Na die ineenstorting van die Bronstydperk, is Kreta gevestig deur nuwe golwe Grieke van die vasteland. 'N Aantal stadstate het in die Argaïese tydperk ontwikkel. Daar was baie beperkte kontak met die vasteland van Griekeland, en die Griekse geskiedskrywing toon weinig belangstelling in Kreta, en gevolglik is daar baie min literêre bronne.
Gedurende die 6de tot 4de eeu vC was Kreta relatief vry van oorlogvoering. Die Gortyn -kode (5de eeu v.C.) is 'n bewys van hoe gekodifiseerde burgerreg 'n balans tussen aristokratiese mag en burgerregte bewerkstellig.
Aan die einde van die 4de eeu v.C. het die aristokratiese orde begin ineenstort as gevolg van endemiese gevegte onder die elite, en die ekonomie van Kreta is verswak deur langdurige oorloë tussen stadstate. Gedurende die 3de eeu vC het Gortyn, Kydonia (Chania), Lyttos en Polyrrhenia die voorrang van antieke Knossos uitgedaag.
Terwyl die stede mekaar steeds prooi, het hulle die magte van die vasteland soos Macedonië en sy mededingers Rhodes en Ptolemaïese Egipte in hul vete genooi. In 220 vC is die eiland geteister deur 'n oorlog tussen twee opponerende koalisies van stede. As gevolg hiervan het die Masedoniese koning Philip V hegemonie verkry oor Kreta, wat tot aan die einde van die Kretensiese oorlog (205-200 v.C.) geduur het, toe die Rhodiërs gekant was teen die opkoms van Masedonië en die Romeine begin inmeng in Kretaanse aangeleenthede.
In die 2de eeu vC het Ierapytna (Ierapetra) oorheersing op die oostelike Kreta verkry.
Kreta was betrokke by die Mithridatiese oorloë, wat aanvanklik 'n aanval deur die Romeinse generaal Marcus Antonius Creticus in 71 vC afgeweer het. Nietemin het 'n wreedaardige veldtog van drie jaar gevolg onder Quintus Caecilius Metellus, toegerus met drie legioene en Kreta is uiteindelik in 69 vC deur Rome verower, wat Metellus die titel verdien het "Creticus". Gortyn is die hoofstad van die eiland, en Kreta het 'n Romeinse provinsie geword, tesame met Cyrenaica wat Creta et Cyrenaica genoem is. Argeologiese oorblyfsels dui daarop dat Kreta onder Romeinse heerskappy voorspoed en toenemende verbinding met ander dele van die Ryk aanskou het.  In die 2de eeu nC het ten minste drie stede op Kreta (Lyttos, Gortyn, Hierapytna) by die Panhellenion aangesluit, 'n bondel Griekse stede wat deur die keiser Hadrian gestig is. Toe Diocletianus die Ryk herverdeel het, is Kreta, saam met Cirene, onder bisdom van Moesië, en later deur Konstantyn I aan die bisdom van Masedonië.
Bisantynse Ryk - eerste periode Redigeer
Andalusiese Arabiese bewind Redigeer
In die 820's, na 900 jaar as 'n Romeinse, en daarna Oos -Romeinse (Bisantynse) eiland, is Kreta gevange geneem deur Andalusiese Muwallads onder leiding van Abu Hafs,  wat die Emiraat Kreta gestig het. Die Bisantyne het 'n veldtog geloods wat die grootste deel van die eiland in 842 en 843 onder Theoktistos teruggeneem het. Verdere Bisantynse veldtogte in 911 en 949 het misluk. In 960/1 het Nikephoros Phokas se veldtog Kreta heeltemal herstel na die Bisantynse Ryk, na anderhalf eeu van Arabiese beheer.
Bisantynse Ryk - tweede periode Redigeer
In 961 keer Nikephoros Phokas die eiland terug na die Bisantynse heerskappy nadat hy die Arabiere verdryf het.  Omvangryke pogings tot die bekering van die bevolking is onderneem, onder leiding van John Xenos en Nikon "the Metanoeite".   Die herowering van Kreta was 'n groot prestasie vir die Bisantyne, aangesien dit die Byzantynse beheer oor die Egeïese kusgebied herstel het en die bedreiging van Saracen -seerowers verminder het, waarvoor Kreta 'n basis van operasies gelewer het.
In 1204 het die Vierde Kruistog die keiserlike hoofstad van Konstantinopel ingeneem en afgedank. Kreta is aanvanklik toegestaan ​​aan die voorste Crusader Boniface van Montferrat  in die verdeling van buit wat daarop gevolg het. Boniface verkoop sy aanspraak egter aan die Republiek van Venesië,  wie se magte die meerderheid van die kruistog uitmaak. Venesië se mededinger, die Republiek Genua, het die eiland onmiddellik in beslag geneem en eers in 1212 het Venesië Kreta as 'n kolonie beveilig.
Venesiese bewind Redigeer
Vanaf 1212, tydens die heerskappy van Venesië, wat meer as vier eeue geduur het, het 'n Renaissance deur die eiland gevee, soos blyk uit die oorvloed artistieke werke uit daardie tydperk. Dit staan ​​bekend as The Cretan School of Post-Byzantine Art, en is een van die laaste blomme van die artistieke tradisies van die gevalle ryk. Die bekendste verteenwoordigers van hierdie Kretaanse renaissance was die skilder El Greco en die skrywers Nicholas Kalliakis (1645–1707), Georgios Kalafatis (professor) (ongeveer 1652 –1720), Andreas Musalus (omstreeks 1665 –1721) en Vitsentzos Kornaros.   
Onder die heerskappy van die Katolieke Venesiërs was die stad Candia na bewering die beste versterkte stad van die oostelike Middellandse See.  Die drie belangrikste forte was geleë in Gramvousa, Spinalonga en Fortezza by Rethymnon. Ander vestings sluit die vesting Kazarma in Sitia in. In 1492 het Jode wat uit Spanje verdryf is, hulle op die eiland gevestig.  In 1574–77 was Kreta onder die bewind van Giacomo Foscarini as Provitor -generaal, Sindace en Inquisitor. Volgens die artikel van Starr in 1942 was die heerskappy van Giacomo Foscarini 'n donker tydperk vir Jode en Grieke. Onder sy bewind moes nie-Katolieke hoë belasting betaal sonder enige toelaes. In 1627 was daar 800 Jode in die stad Candia, ongeveer sewe persent van die stad se bevolking.  Marco Foscarini was gedurende hierdie tydperk die Dog van Venesië.
Ottomaanse bewind Redigeer
Die Ottomane verower Kreta (Girit Eyâleti) in 1669, na die beleg van Candia. Baie Griekse Kretensers het na die Ottomaanse -Venesiaanse oorloë na ander streke van die Republiek van Venesië gevlug, sommige selfs floreer, soos die familie van Simone Stratigo (ongeveer 1733 - ongeveer 1824) wat in 1669 vanuit Kreta na Dalmatië gemigreer het.  Islamitiese teenwoordigheid op die eiland, afgesien van die onderbreking van die Arabiese besetting, is gestamp deur die Ottomaanse verowering. Die meeste Kretenzer Moslems was plaaslike Griekse bekeerlinge wat Kretenzer Grieks gepraat het, maar in die 19de-eeuse politieke konteks van die eiland word hulle deur die Christelike bevolking as Turke beskou.  Hedendaagse ramings wissel, maar aan die vooraand van die Griekse Onafhanklikheidsoorlog (1830) was soveel as 45% van die bevolking van die eiland moontlik Moslem.  'n Aantal Sufi -ordes was wydverspreid oor die hele eiland, en die Bektashi -orde was die algemeenste en het ten minste vyf tekkes. Baie Kretense Turke het van Kreta gevlug weens die onrus en hulle gevestig in Turkye, Rhodes, Sirië, Libië en elders. Teen 1900 was 11% van die bevolking Moslem. Die oorblywende is verplaas in die bevolkingsuitwisseling van 1924 tussen Griekeland en Turkye. 
Gedurende die Paasfees van 1770 het Daskalogiannis, 'n skeepseienaar uit Sfakia, 'n noemenswaardige opstand teen die Ottomaanse bewind op Kreta begin, wat steun van die vloot van Orlov belowe het wat nooit opgedaag het nie. Daskalogiannis het uiteindelik oorgegee aan die Ottomaanse owerhede. Vandag is die lughawe in Chania na hom vernoem.
Kreta is deur die Londense protokol van 1830 uit die moderne Griekse staat gelaat, en spoedig is dit deur die Ottomaanse sultan aan Egipte oorgegee. Die Egiptiese bewind was van korte duur en soewereiniteit is deur die Konvensie van Londen op 3 Julie 1840 aan die Ottomaanse Ryk terugbesorg.
Heraklion is omring deur hoë mure en bastions en teen die 17de eeu wes en suidwaarts uitgebrei. Die mees weelderige gebied van die stad was die noordoostelike kwadrant waar al die elite bymekaargekom het. Onder die heerskappy van die Ottomane het die stad 'n ander naam gekry, 'die verlate stad'.  Die stedelike beleid wat die Ottomaanse op Candia toegepas het, was 'n tweeledige benadering.  Die eerste was die godsdienstige skenkings. Dit het die Ottomaanse elite bygedra tot die bou en rehabilitasie van die verwoeste stad. Die ander metode was om die bevolking en die stedelike inkomste te verhoog deur stedelike eiendomme te verkoop. Volgens Molly Greene (2001) was daar talle rekords van eiendomstransaksies tydens die Ottomaanse bewind. In die verlate stad het minderhede gelyke regte gekry by die aankoop van eiendom. Christene en Jode kon ook koop en verkoop op die eiendomsmark.
Die Kretaanse opstand van 1866–1869 of die Groot Kretaanse revolusie (Grieks: Κρητική Επανάσταση του 1866) was 'n opstand van drie jaar teen die Ottomaanse bewind, die derde en grootste in 'n reeks opstande tussen die einde van die Griekse Onafhanklikheidsoorlog in 1830 en die stigting van die onafhanklike Kretensiese staat in 1898.'N Besondere gebeurtenis wat sterk reaksies onder die liberale kringe van Wes -Europa veroorsaak het, was die Holocaust van Arkadi. Die gebeurtenis het in November 1866 plaasgevind toe 'n groot Ottomaanse mag die Arkadi -klooster beleër het, wat as die hoofkwartier van die opstand gedien het. Benewens sy 259 verdedigers, het meer as 700 vroue en kinders hul toevlug tot die klooster geneem. Na 'n paar dae se harde geveg, het die Ottomane by die klooster ingebreek. Op daardie stadium het die abt van die klooster die kruit aan die brand gesteek wat in die kluise van die klooster geberg was, wat die dood van die meeste rebelle en die vroue en kinders wat daar beskut was, doodgemaak het.
Kretensiese staat 1898–1908 Redigeer
Na die herhaalde opstande in 1841, 1858, 1889, 1895 en 1897 deur die Kretenzer, wat by Griekeland wou aansluit, besluit die Grootmoondhede om die orde te herstel en stuur in Februarie 1897 troepe in. Die eiland is daarna bewapen deur troepe uit Groot-Brittanje, Frankryk, Italië en Rusland Duitsland en Oostenryk-Hongarye wat hulle aan die besetting aan die begin van 1898 onttrek het. Gedurende hierdie tydperk is Kreta bestuur deur 'n komitee van admirale van die oorblywende vier moondhede. In Maart 1898 het die Moondhede, met die baie huiwerige toestemming van die Sultan, besluit dat die eiland in die nabye toekoms outonomie sou kry onder Ottomaanse heerskappy. 
In September 1898 het die Candia -slagting in Candia, moderne Heraklion, meer as 500 Kretaanse Christene en 14 Britse dienspligtiges aan die hand van Moslem -onreëlmatiges laat sterf. As gevolg hiervan het die admiraals beveel dat alle Ottomaanse troepe en administrateurs van die eiland verwyder moet word, 'n stap wat uiteindelik vroeg in November voltooi is. Die besluit om outonomie aan die eiland toe te staan, is afgedwing en 'n hoë kommissaris, prins George van Griekeland, is aangestel om in Desember 1898 sy pos te beklee. ster wat die Ottomaanse heerskappy oor die eiland verteenwoordig.
In 1905 was meningsverskille tussen prins George en minister Eleftherios Venizelos oor die kwessie van die enose (unie met Griekeland), soos die prins se outokratiese regeringstyl, het die Theriso -opstand tot gevolg gehad, een van die leiers Eleftherios Venizelos.
Prins George bedank as hoë kommissaris en word in 1906 vervang deur Alexandros Zaimis, 'n voormalige premier van Griekeland. vakbond met Griekeland.
Met die uitbreek van die Eerste Balkanoorlog het die Griekse regering verklaar dat Kreta nou Griekse gebied is. Dit is eers op 1 Desember 1913 internasionaal erken. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die eiland die toneel van die beroemde Slag van Kreta in Mei 1941. Die aanvanklike stryd van 11 dae was bloedig en het meer as 11 000 soldate en burgerlikes dood of gewond gelaat. As gevolg van die hewige weerstand van beide die geallieerde magte en die burgerlike Kretaanse inwoners, het die invalsmag groot lyde gely, en Adolf Hitler het verdere grootskaalse valskermsweeroperasies vir die res van die oorlog verbied. Tydens die aanvanklike en daaropvolgende besetting is Duitse vuurpanne gereeld manlike burgerlikes tereggestel ter weerwraak van die dood van Duitse soldate, burgerlikes is lukraak in plaaslike dorpe afgerond vir die massamoorde, soos tydens die bloedbad van Kondomari en die Viannos -slagtings. Twee Duitse generaals is later verhoor en tereggestel vir hul rol in die moord op 3 000 van die inwoners van die eiland. 
Kreta was een van die gewildste vakansiebestemmings in Griekeland. 15% van alle aankomelinge in Griekeland kom deur die stad Heraklion (hawe en lughawe), terwyl charterreise na Heraklion sewe jaar gelede 20% van alle huurvlugte in Griekeland uitmaak. Oor die algemeen het meer as twee miljoen toeriste Kreta 'n paar jaar terug besoek, [ wanneer? ] toe die toename in toerisme weerspieël word in die aantal hotelbeddens, wat in die tydperk tussen 1986 en 1991 met 53% gestyg het.
Vandag is die toerisme-infrastruktuur van die eiland geskik vir elke smaak, insluitend 'n baie wye verskeidenheid akkommodasie wat die eiland se geriewe in groot luukse hotelle met hul volledige geriewe, swembaddens, sport en ontspanning, kleiner woonstelle in familiebesit, kampeergeriewe en ander bied. Besoekers bereik die eiland via twee internasionale lughawens in Heraklion en Chania en 'n kleiner lughawe in Sitia (internasionale charter en binnelandse vlugte vanaf Mei 2012)  of per boot na die belangrikste hawens van Heraklion, Chania, Rethimno, Agios Nikolaos en Sitia.
Gewilde toeriste -aantreklikhede sluit in die argeologiese terreine van die Minoïese beskawing, die Venesiese ou stad en die hawe van Chania, die Venesiaanse kasteel in Rethymno, die kloof van Samaria, die eilande Chrysi, Elafonisi, Gramvousa, Spinalonga en die Palmstrand van Vai, wat is die grootste natuurlike palmbos in Europa.
Kreta het 'n uitgebreide busstelsel met gereelde dienste in die noorde van die eiland en van noord na suid. Daar is twee plaaslike busstasies in Heraklion. Busroetes en roosters kan op KTEL se webwerf gevind word. 
Vakansiehuise en immigrasie Redigeer
Die milde klimaat van Kreta lok belangstelling by Noord -Europeërs wat 'n vakansiehuis of woonplek op die eiland wil hê. EU -burgers het die reg om vrylik eiendom te koop en met min formaliteit te woon.  In die stede Heraklion en Chania wissel die gemiddelde prys per vierkante meter woonstelle van € 1,670 tot € 1,700.  'n Toenemende aantal eiendomsmaatskappye maak voorsiening vir veral Britse immigrante, gevolg deur Nederlandse, Duitse, Skandinawiese en ander Europese nasionaliteite wat 'n huis op Kreta wil besit. Die Britse immigrante is gekonsentreer in die westelike strekeenhede van Chania en Rethymno en in mindere mate in Heraklion en Lasithi. 
Argeologiese terreine en museums Redigeer
Die gebied het 'n groot aantal argeologiese terreine, waaronder die Minoïese terreine Knossos, Malia (nie te verwar met die gelyknamige stad nie), Petras en Phaistos, die klassieke Gortys -terrein en die uiteenlopende argeologie van die eiland Koufonisi, wat die ruïnes van die Minoïese, Romeinse en Tweede Wêreldoorlog insluit (ook weens bewaringskwessies, is toegang tot laasgenoemde die afgelope paar jaar beperk, dus is dit die beste om dit na te gaan voordat u na 'n hawe gaan).
Daar is 'n aantal museums regoor Kreta. Die Heraklion Argeologiese Museum vertoon die meeste argeologiese vondste uit die Minoïese era en is in 2014 heropen. 
Skadelike gevolge Redigeer
Helen Briassoulis, in 'n kwalitatiewe ontleding, voorgestel in die Journal of Sustainable Tourism dat Kreta geraak word deur toerisme wat druk daarop uitoefen om teen 'n ongesonde tempo te ontwikkel, en dat informele, interne stelsels in die land gedwing word om aan te pas. Volgens haar het hierdie kragte in 3 fases versterk: van die periode van 1960 tot 1970, 1970–1990 en 1990 tot hede. Gedurende hierdie eerste periode was toerisme 'n grootliks positiewe krag, wat moderne ontwikkelings soos lopende water en elektrisiteit op die landelike platteland gedryf het. Vanaf die tweede tydperk en veral in die derde tydperk tot vandag toe, word toeristeondernemings egter meer opdringerig met ontbossing en besoedeling van Kreta se natuurlike hulpbronne. Die land word dan in 'n interessante pariteit getrek, waar hierdie maatskappye slegs die natuurlike hulpbronne onderhou wat direk noodsaaklik is vir hul bedryf. 
Kreta is geïsoleerd van die vasteland van Europa, Asië en Afrika, en dit word weerspieël in die diversiteit van die fauna en flora. As gevolg hiervan het die fauna en flora van Kreta baie leidrade tot die ontwikkeling van spesies. Daar is geen diere wat gevaarlik is vir mense op die eiland Kreta in teenstelling met ander dele van Griekeland nie. Die antieke Grieke skryf die gebrek aan groot soogdiere soos bere, wolwe, jakkalse en giftige slange toe aan die arbeid van Hercules (wat 'n lewende Kretaanse bul na die Peloponnesos geneem het). Hercules wou die geboorteplek van Zeus eer deur alle "skadelike" en "giftige" diere van Kreta te verwyder. Later het die Kretensers geglo dat die eiland met sy uitdrywing en seëninge deur die apostel Paulus, wat twee jaar op die eiland Kreta gewoon het, van gevaarlike wesens verwyder is. Daar is 'n natuurhistoriese museum, die Natural History Museum van Kreta, onder leiding van die Universiteit van Kreta en twee akwariums - Aquaworld in Hersonissos en Cretaquarium in Gournes, met seediere wat algemeen voorkom in Kretaanse waters.
Prehistoriese fauna Redigeer
Soogdiere van Kreta sluit die kwesbare kri-kri in, Capra aegagrus cretica dit kan gesien word in die nasionale park van die Samaria -kloof en op Thodorou,  Dia en Agioi Pantes (eilandjies aan die noordkus), die Kretenzer wilde kat en die Kretaanse stekelmuis.     Ander aardse soogdiere sluit in subspesies van die Kretenzer marter, die Kretenzer wezel, die Kretenzer das, die langoor-egel en die eetbare slaapsaal. 
Die Kretenzer spruit, 'n soort wit tandige spits, word as endemies beskou op die eiland Kreta omdat hierdie spesie spesie elders onbekend is. Dit is 'n oorblyfselsoort van die crocidura skeersels waarvan fossiele gevind is wat uit die Pleistoseense tydperk gedateer kan word. In die huidige tyd kan dit slegs in die hooglande van Kreta gevind word.  Dit word beskou as die enigste oorblywende oorblyfsel van die endemiese spesies van die Pleistoseen -Mediterreense eilande. 
Die Kri-kri (die Kretenziese steenbok) woon in beskermde natuurparke by die kloof van Samaria en die eiland Agios Theodoros.
Kretensiese hond of Kritikos Lagonikos, een van Europa se oudste jaghonde rasse
'N Groot verskeidenheid voëls sluit in arende (kan gesien word in Lasithi), swaeltjies (dwarsdeur Kreta in die somer en die hele jaar in die suide van die eiland), pelikane (langs die kus) en gewone hyskrane (insluitend Gavdos en Gavdopoula) . Die Kretenzer berge en klowe is toevlugsoord vir die bedreigde lammergeier -aasvoël. Voëlspesies sluit in: die goue arend, Bonelli se arend, die baardaasvoël of lammergeier, die gieraasvoël, Eleanora se valk, slakvalk, lannevalk, Europese valk, bruin uil, uiltjie, kraai met kap, alpekou, rooi snawel, en die Eurasiese hoepel.   Die bevolking van griffioen -aasvoëls op Kreta is die grootste insulêre spesie ter wêreld en bestaan ​​uit die meerderheid van die graffaasaasvoëls in Griekeland. 
Reptiele en amfibieë Redigeer
Skilpaaie kan op die hele eiland gesien word. Daar kan slange gevind wat onder rotse skuil. Paddas en paddas openbaar hulself as dit reën.
Daar is vier spesies slange op die eiland en dit is nie gevaarlik vir mense nie. Die vier spesies sluit in die luiperdslang (plaaslik bekend as Ochendra), die Balkan -sweepslang (plaaslik Dendrogallia genoem), die dobbelsteen slang (in Grieks Nerofido genoem), en die enigste giftige slang is die nagtelike katslang wat ontwikkel het om 'n swak gif aan die agterkant van sy mond om geitjies en klein akkedisse te lam, en is nie gevaarlik vir mense nie.  
Seeskilpaaie bevat die groen skilpad en die skilpad wat beide bedreigde spesies is.  Die skilpad-skilpad broei en broei uit op die noordkusstrande rondom Rethymno en Chania, en strande aan die suidkus langs die Golf van Mesara. 
Kreta het 'n ongewone verskeidenheid insekte. Cicadas, plaaslik bekend as Tzitzikia, maak 'n kenmerkende herhaling tzi tzi klank wat op warm somersdae harder en meer gereeld word. Skoenlappersoorte sluit die swaelstertvlinder in.  Motspesies sluit die kolibriemot in.  Daar is verskillende soorte skerpioene soos Euscorpius carpathicus waarvan die gif oor die algemeen nie sterker is as 'n muskietbyt nie.
Skaaldiere en weekdiere Redigeer
Rivierkrappe sluit die semi-aardse in Aartappelpotamios krap.  Eetbare slakke kom wydverspreid voor en kan in die honderde groepeer wat op reënval wag om hulle weer lewendig te maak.
Afgesien van terrestriale soogdiere, is die seë rondom Kreta ryk aan groot mariene soogdiere, 'n feit wat die meeste Grieke tans nie ken nie, hoewel dit sedert antieke tye berig is. Die Minoïese fresco's wat dolfyne in Queen's Megaron by Knossos uitbeeld, dui aan dat Minoane hierdie wesens deeglik bewus was en gevier het. Afgesien van die beroemde bedreigde Mediterreense monnikrob, wat in byna al die kus van die land woon, huisves Griekeland walvisse, potvisse, dolfyne en bruinvisse.  Dit is óf permanente inwoners van die Middellandse See, óf slegs af en toe besoekers. Die gebied suid van Kreta, bekend as die Griekse afgrond, huisves baie van hulle. Inktvis en seekat kan langs die kus gevind word en seeskilpaaie en haaihaaie swem in die see om die kus. Die Cretaquarium en die Aquaworld Aquarium is twee van slegs drie akwariums in die hele Griekeland. Hulle is onderskeidelik in Gournes en Chersonissos geleë. Voorbeelde van die plaaslike seelewe kan daar gesien word.  
Die seeskilpad nestel en broei langs die strande van Rethymno en Chania en die Golf van Messara.
Die Minoërs het bygedra tot die ontbossing van Kreta. Verdere ontbossing het in die 1600's plaasgevind "sodat daar nie meer plaaslike brandhoutvoorrade beskikbaar was nie". 
Algemene veldblomme sluit in: kamille, madeliefie, gladiool, hiasint, iris, papawer, siklamen en tulp, onder andere.  Daar is meer as 200 verskillende spesies wilde orgideë op die eiland en dit bevat 14 variëteite Ophrys cretica.  Kreta het 'n ryk verskeidenheid inheemse kruie, waaronder gewone salie, roosmaryn, tiemie en oregano.   Seldsame kruie sluit die endemiese Kretenziese soort in.   en ysterwort, Sideritis syriaca, bekend as Malotira (Μαλοτήρα). Kaktusvariëteite sluit in die eetbare turksvy. Algemene bome op die eiland sluit in die kastaiingbruin, sipres, eikebome, olyfboom, denne, vliegtuig en tamarisk.  Bome is geneig om groter te wees in die weste van die eiland, waar water meer voorkom.
Omgewingsbeskermde gebiede Wysig
Daar is 'n aantal omgewingsbeskermde gebiede. Een so 'n gebied is geleë op die eiland Elafonisi aan die kus van suidwestelike Kreta. Die palmbos van Vai in die ooste van Kreta en die Dionysades (beide in die gemeente Sitia, Lasithi) het 'n uiteenlopende dier- en plantlewe. Vai het 'n palmstrand en is die grootste natuurlike palmbos in Europa. Die eiland Chrysi, 15 kilometer suid van Ierapetra, het die grootste in die natuur Juniperus macrocarpa bos in Europa. Samaria Gorge is 'n wêreldwye biosfeerreservaat en Richtis -kloof word beskerm vir sy landskapverskeidenheid.
Kreta het 'n sterk verbintenis met antieke Griekse gode, maar is ook verbind met die Minoïese beskawing.
Volgens die Griekse mitologie was The Diktaean Cave by Mount Dikti die geboorteplek van die god Zeus. Die Paximadia -eilande was die geboorteplek van die godin Artemis en die god Apollo. Hulle ma, die godin Leto, is in Phaistos aanbid. Die godin Athena het in die Voulismeni -meer gebad. Die antieke Griekse god Zeus het 'n weerligstraal gelanseer na 'n reuse -akkedis wat Kreta bedreig het. Die akkedis het onmiddellik in klip verander en die eiland Dia geword. Die eiland kan vanaf Knossos gesien word en het die vorm van 'n reuse -akkedis. Die eilandjies van Lefkai was die gevolg van 'n musikale wedstryd tussen die Sirenes en die Muses. Die muise was so angstig om te verloor dat hulle die vere uit die vlerke van hul mededingers pluk, die sirenes word wit en val in die see by Aptera ("veerloos"), waar hulle die eilande vorm in die baai wat Lefkai genoem word (die eilande van Souda en Leon).  Heracles het in een van sy werk die Kretenzer -bul na die Peloponnesos geneem. Europa en Zeus het liefde by Gortys gemaak en die konings van Kreta verwek: Rhadamanthys, Sarpedon en Minos.
Die labirint van die paleis van Knossos was die opset vir die mite van Theseus en die Minotaurus waarin die Minotaurus deur Theseus geslag is. Icarus en Daedalus was gevangenes van koning Minos en het vlerke gemaak om te ontsnap. Na sy dood word koning Minos 'n regter van die dooies in Hades, terwyl Rhadamanthys die heerser van die Elysian -velde word.
Kreta het sy eie kenmerkende Mantinades -poësie. Die eiland is bekend vir sy op Mantinades gebaseerde musiek (tipies uitgevoer met die Kretenzer lyra en laouto) en het baie inheemse danse, waarvan die bekendste die Pentozali is. Sedert die tagtigerjare en beslis in die negentigerjare was daar 'n groot aantal kultuurverenigings wat dans leer (in Wes -Kreta fokus baie op rizitiko -sang). Hierdie verenigings tree dikwels op by amptelike geleenthede, maar word ook stadiums waar mense ontmoet en tradisionalistiese praktyke kan beoefen. Die onderwerp van tradisie en die rol van kulturele verenigings by die herlewing daarvan word gereeld in Kreta bespreek. 
Kretaanse skrywers het gedurende die moderne tyd belangrike bydraes tot die Griekse letterkunde gelewer. Erotokritos (Grieks Ερωτόκριτος), en in die 20ste eeu, Nikos Kazantzakis. In die Renaissance was Kreta die tuiste van die Kretenziese Skool vir ikoonskildery, wat El Greco en deur hom die daaropvolgende Europese skildery beïnvloed het. [ aanhaling nodig ]
Kretense is baie trots op hul eiland en gewoontes, en mans dra gereeld elemente van tradisionele drag in die alledaagse lewe: kniehoogte swart rystewels (stivania), vráka broek vasgemaak in die stewels by die knie, swart hemp en swart hooftooisel wat bestaan ​​uit 'n visdoek wat om die kop gedraai is of op die skouers gedrapeer is (sariki). Mans groei dikwels groot snorre as 'n teken van manlikheid.
Die Kretense samelewing is in Griekeland en internasionaal bekend vir familie- en gesinsverkopers wat tot op hede op die eiland voortduur.   Kretense het ook 'n tradisie om vuurwapens tuis te hou, 'n tradisie wat bestaan ​​uit die era van verset teen die Ottomaanse Ryk. Byna elke landelike huishouding op Kreta het ten minste een ongeregistreerde geweer.  Gewere is onderhewig aan streng regulering van die Griekse regering, en die afgelope paar jaar is die Griekse polisie baie moeite gedoen om vuurwapens op Kreta te beheer, maar met beperkte sukses.
Die magiese Mesara -vlakte.
Op die hele eiland Kreta is die Mesara -vlakte 'n gebied wat vandag nog steeds magies is en ook uiters belangrik is vir die geskiedenis van Kreta. Die Mesara is in die suide van Kreta in die suide van die Nomos van Iraklion. Dit is die grootste vlakte op Kreta en baie belangrik vir die uitgebreide landbou wat nou sowel as ongeveer vyfduisend jaar gelede daar geproduseer word.
Die naam 'Mesara' kom van die Grieks vir 'tussen berge.' Mesos – tussen, oros – berge, wat Mesaoria word of die moderne woord, Mesara. In die noorde is die suidelike voetheuwels van die Psiloritis- of Ida -bergreeks en in die suide is die Asterousiese berge tussen die Mesara en die Libiese See. Die kuslyn van die Mesara kyk byna wes van Agia Galini in die noorde tot by Matala in die suide.Tussen die twee is een van die mees volmaakte en uitgebreide strande op Kreta, meestal met amper geen siel om te sien nie.
Twee riviere vloei deur die Mesara en albei het hul oorsprong naby die dorp Asimi. Van daar af vloei hulle in teenoorgestelde rigtings. Geropotamos, in die ou tyd bekend as Lethaios, vloei weswaarts na die see en uit in die Golf van Mesara. Anapodaris, ou naam Katarhaktes, vloei in die baai van Derma, oos van die dorpie Tsoutsouros.
Hier in die Mesara in antieke tye, het die beskawing gegroei van die Neolitiese (5de eeu v.C.) tot vandag toe. Gedurende die Minoïese Prepalatiese periode was die groei ongelooflik (4de en 3de eeu v.C.) waar groot sprong vorentoe geneem is in argitektuur, pottebakkery, die ongelooflike sirkelvormige tholos -grafte, Agios Onoufrios en Kamares ware, ontelbare beeldjies, seëls en juweliersware.
In die eerste paleistydperk sien ons hoe die paleis by Festos gebou word (1900 – 1700 vC). Die tweede paleistydperk was gesentreer rondom die latere paleis by Festos, die paleisgeboue by Agia Triada en in die hawe van Kommos net noord van Matala naby Pitsidia (1700 en#8211 1300 vC).
Later het Gortyn gekom, die manjifieke stad wat die Mesara vir sestien eeue lank oorheers het, van 800 vC tot 800 nC. Gortyn is net wes van Agioi Deka geleë en het 'n deursnee van tien kilometer. Daar word gesê dat in sy grootste jare meer as 80 000 mense in Gortyn gewoon het en in die Romeinse tyd word dit nie net die hoofstad van Kreta nie, maar ook die hoofstad van Cirene (Noord -Afrika).
Daar is nog steeds 'n plataan in die ruïnes van Gortyn wat sy blare die hele jaar behou. Onder die boom het Zeus Europa liefgehad en die kinders wat hulle gebaar het, was Minos, die koning in Knossos en sy broer Rhadamantys, koning van Festos.
Die naam 'Mesara' kom van die Grieks vir 'tussen berge.' Mesos – tussen, oros – berge, wat Mesaoria word of die moderne woord, Mesara. In die noorde is die suidelike voetheuwels van die Psiloritis- of Ida -bergreeks en in die suide is die Asterousiese berge tussen die Mesara en die Libiese See. Die kuslyn van die Mesara kyk byna wes van Agia Galini in die noorde tot by Matala in die suide. Tussen die twee is een van die mees volmaakte en uitgebreide strande op Kreta, meestal sonder om 'n siel te sien.
In die eerste paleistydperk sien ons hoe die paleis by Festos gebou word (1900 – 1700 vC). Die tweede paleistydperk was gesentreer rondom die latere paleis by Festos, die paleisgeboue by Agia Triada en by die hawe van Kommos net noord van Matala naby Pitsidia (1700 en#8211 1300 vC).
Les 5: Vertelling
Die konstruksie van 'n nuttige en geldige relatiewe chronologiese raamwerk vir Vroeë Minoïese (EM) Kreta is bemoeilik deur 'n aantal onafhanklike probleme:
(1) Die meeste EM -materiaal wat ons tot redelik onlangs aan ons bekend was, is tussen 1900 en 1920 opgegrawe toe uitgrawingstegnieke in die omgewing nog in die kinderskoene was en die standaarde vir opgrawingsopname oor die algemeen taamlik swak was.
(2) 'n Aantal belangrike terreine wat tussen 1930 en 1965 opgegrawe is, is nog nooit in detail gepubliseer nie (tholos -grafte in die dorp Lebena by Ellenes Amariou EM I goed in Knossos, ens.).
(3) By die belangrikste paleisgebiede van Knossos en Phaistos is die EM -vlakke grootliks verwoes toe die eerste paleise in die Middel -Minoïese (MM) IB gebou is. Daar is elke aanduiding dat hierdie terreine reeds in die EM -periode van groot belang was, maar die argitektuur van hierdie tydperk, sowel as 'n waardevolle reeks gestratifiseerde afsettings, het vir ewig verlore gegaan.
(4) Die gebruik van hergebruik van EM-grafte vir 'n groot aantal begraafplase (sirkelvormige tholos-grafte in die Mesara-vlakte in die suidelike reghoekige grafkelders met veelvuldige kamers in die noordooste en ooste) het dit onmoontlik gemaak om aansienlike getalle individuele EM begrafnisse met hul gepaardgaande grafgoed. As gevolg hiervan het ons 'n massa EM -materiaal uit hierdie grafte wat relatief gedateer kan word slegs in stilistiese terme. Ons is dus nie in staat om die chronologiese ontwikkeling in detail op te spoor vir talle klasse voorwerpe wat hoofsaaklik in grafte voorkom nie: seëls, klipvase, brons, beeldjies, ens.
(5) Evans se hoogs kunsmatige indeling van die periode in EM I, II en III, grootliks op grond van die stratigrafie wat by Knossos waargeneem is, het baie probleme veroorsaak omdat EM -erdewerk in die algemeen, en dié van die EM III fase, veral, wissel aansienlik van streek tot streek binne Kreta. Slegs onlangs is genoeg pottebakkery van die EM -tydperk bestudeer en in voldoende detail gepubliseer (sien veral die werk van Day, Whitelaw en Wilson, voortgebou op die vroeëre werk van Warren) om sodanige keramieklokalisme en die ontwikkeling daarvan te kan beoordeel behoorlik.
Vroeë Minoïese I (ongeveer 3100/3000-2700/2650 v.C.)
Die bestaan ​​van so 'n tydperk as 'n afsonderlike fase is 'n tyd lank deur Levi ontken op grond van sy opgrawings in Phaistos, maar aan die einde van die 1950's het Hood 'n put gevind by Knossos, gevul met aardewerk van uitsluitlik EM I -tipes. Alexiou se daaropvolgende ontdekking van 'n gemengde FN-EM I-vlak gestratifiseer onder 'n EM IIB-vlak in Tholos Tomb 2 by Lebena, tesame met Warren en Tzedhakis se dokumentasie van 'n duidelike EM I-fase in Debla in die weste van Kreta, wat teen die middel van die 1970's gestig is 'n duidelike EM I -samestelling het inderdaad op die hele eiland bestaan.
Aardewerk - EM-erdewerk word in die algemeen onderskei van dié van die voorafgaande LN-FN-periodes deur die bekendstelling van die kruikvorm en deur die teenwoordigheid van groot hoeveelhede geverfde ware. Ten minste vier groot keramiekklasse of ware van die EM I -fase is noemenswaardig:
Pyrgos Ware(Betancourt 1985: 26-29): Die gunsteling vorm in hierdie patroon-gebraaide ware, gewoonlik swart, grys of bruin van kleur, is die kelk. Vorms en versierings dui daarop dat hierdie ware afkomstig is van prototipes in hout, en die patroonverf is 'n bewuste poging om die korrel van die oorspronklike hout na te boots. Hierdie ware kom die meeste voor in die noorde van Kreta, soms in die suide, maar nie in die ooste nie. Dit verdwyn redelik vinnig na EM I.
Ingesnyde ware(Betancourt 1985: 32-33): Die gunsteling vorms in hierdie ware, ook donker oppervlak, is die bottel en die lae pyxis. Hierdie ware word slegs in die noorde en noordooste van Kreta aangetref en is óf ingevoer uit die Cycladen, óf volgens die Cycladiese prototipes, en is belangrik vir die vasstelling van die tydperk van die EM I-periode en die Kampos-fase van die Grotta-Pelos-kultuur van die vroeë Cycladic I tydperk.
Ayios Onouphrios Ware(Betancourt 1985: 29-31, 40-43): Die verf van hierdie donker-op-lig patroonverfde ware wissel van rooi tot bruin tot swart, afhangende van die vuurtoestande. Die gunsteling vorms is kanne, tweehandige koppies en bakke. Geverfde patrone is byna uitsluitlik reglynig (gewoonlik groepe diagonale parallelle lyne). Voorbeelde van die ware kan verdeel word in twee breed gedefinieerde groepe of style wat 'n chronologiese betekenis het. Styl I van die EM I -periode word dus gekenmerk deur ronde bodems op die vase en deur eenvoudige versiering wat ontwerp is om die vorm van die vaartuig te beklemtoon. Styl II van EM II, aan die ander kant, het vase met platbodem of voet, 'n uitgebreide gebruik van gekruiste patrone en gewoonlik 'n minder intieme verband tussen vaartuigvorm en versiering. Ayios Onouphrios ware is hoofsaaklik tuis in die noordelike en suidelike sentrale gedeeltes van die eiland Styl I kom nie in die ooste voor nie, terwyl styl II nooit gereeld daar voorkom nie. Plaaslike EM II -ontwikkelings van Ayios Onouphrios I sluit in Koumasa ware in die suidelike sentrum en Myrtos ware in die suidooste.
Lebena Ware(Betancourt 1985: 31-32): Hierdie ware, gekenmerk deur witpatrone wat op 'n stewig geverfde donkerrooi grond toegevoeg is, is blykbaar 'n aanvulling in terme van die vormreeks van Ayios Onouphrios, daar is geen kanne nie, die meeste vorms is lae skottelgoed, borde en bakke. Vase het dikwels 'n ronde onderkant en die patrone is soortgelyk in ontwerp wat op Ayios Onouphrios ware voorkom. Net soos laasgenoemde is Lebena ware tuis, hoofsaaklik in die noordelike en suidelike sentrale Kreta, en het sy oorsprong vermoedelik in die Mesara -vlakte. Dit het waarskynlik in die vroeë deel van die EM II-periode oorleef, maar het duidelik nie die gewildheid en blywende invloed van die donker-op-lig-geverfde Ayios Onouphrios-klas ontbreek nie.
Argitektuur - Aan die einde van die Neolitiese tydperk was daar oop nedersettings by Knossos en Phaistos, maar die meeste laat neolitiese terreine is in grotte (Trapeza, Miamou, ens.). Sommige grotte word steeds in EM I beset, maar die aantal oop terreine neem nou toe. Oor EM I -argitektuur is egter relatief min bekend. Daar is spore van reghoekige geboue by Mochlos by Debla in die weste van Kreta, daar is klein losstaande geboue op 'n heuwel ver bo in die voetheuwels van die Witberge, miskien seisoenaal bewoonde herdershutte eerder as 'n permanente nedersetting en dus atipies eerder as kenmerkend by Ellenes Amariou is daar blokke met meerdere kamers, sowel as 'n losstaande gebou, en by Phaistos is daar 'n reghoekige kamer met 'n rooi gepleisterde vloer. 'N Ruim tien meter diep van hierdie tydperk is by Knossos gevind. Daar was waarskynlik redelik groot dorpe gedurende hierdie tydperk in Knossos en Phaistos, maar min van hulle het oorleef.
Klip - Die gebrek aan klipbakke uit hierdie fase in Lebena dui daarop dat hierdie bedryf nog nie op Kreta begin het nie, maar twee voor -dinastiese of vroeë dinastiese Egiptiese klipbakke wat volgens sommige in 'n LN -gebou in Knossos gevind is, beweer dat sommige voorwerpe word reeds ingevoer. Geen seëls wat beslis aan EM gedateer is nie, is nog nie gevind nie, maar hulle het moontlik reeds bestaan. Marmerbeeldjies van die sogenaamde Ayios Onouphrios-tipe is moontlik reeds in EM I gemaak (sien die tipe Pendlebury, Die argeologie van Kreta Pl. XII: 1, middelste ry XII: 2, regs, bo en onder). 'N Marmerdierbeeldjie van hierdie datum is uit Lebena bekend.
Metaal - Daar is nog geen metaal in 'n suiwer EM I -konteks gevind nie, maar die koperbyl van LN Knossos toon aan dat metallurgie ongetwyfeld beoefen word. Die ontdekking van koperdolke en sluiers by Pyrgos en Kanli Kastelli waar geen materiaal van EM II -datum gevind is nie, kan daarop dui dat voorwerpe soos hierdie reeds in EM I.
Eksterne verhoudings - Aardewerk in die vorm van Incised Ware toon kontak met die Grotta-Pelos-kultuur van die vroeë Cycladic I-eilande van die sentrale Egeïese See. Daar kan ook 'n bietjie los kontak met Wes -Anatolië en die Levant wees, maar geen eksterne kontakte is baie sterk nie.
Vroeë Minoïese II (ongeveer 2700/2650-2150 v.C.)
Aardewerk - Ayios Onouphrios ware en waarskynlik ook Lebena ware gaan uit EM I. Pyrgos ware verdwyn, net soos die growwe Incised ware met sy Cycladiese verbindings. Die volgende nuwe ware is belangrik:
Fyn grysware (Betancourt 1985: 40): Hierdie tekstuur is baie fyn, grys van kleur en gewoonlik met 'n gepoleerde oppervlak. Dit is tipies van die vroeëre deel van die tydperk wat dus EM IIA genoem word. Die gunsteling vorms is sferiese en silindriese piksiede. Versiering, uitsluitlik ingesny, neem gewoonlik die vorm aan van kort diagonale, halfsirkels, ringe en kolletjies. Hierdie ware kom op die hele eiland voor, maar nooit in baie groot hoeveelhede nie.
Vasiliki Ware (Betancourt 1985: 43-48): Stewig geverf, maar doelbewus gevlek en oor die algemeen donker oppervlak, kom hierdie ware in klein hoeveelhede voor in sommige EM IIA-afsettings op Oos-Kreta, maar word oorwegend oorheersend onder die fyn ware in die daaropvolgende EM IIB-fase in die oostelike en suidelike gedeeltes van die eiland. Die gunsteling vorms is kanne met 'n plat bodem, teepotte, skottelgoed, bakke en bekers. Kanne en teepotte het dikwels korrels ("oë") aan weerskante van die tuit aangebring. Hierdie ware is altyd relatief skaars in die noordelike sentrale en westelike streke van Kreta, en neem baie toe in gewildheid, selfs in die ooste en suide na EM IIB.
Afgesien van streng utilitêre erdewerk, is terracotta ook af en toe gebruik as 'n medium vir antropomorfe en zoomorfe vaartuie wat vermoedelik as rituele voorwerpe in die nedersettings (bv. "Die godin van Myrtos") en in begrafnisplegtighede gedien het (waarvan die meeste in grafte gevind is ).
Argitektuur - Die drie belangrikste opgegrawe terreine is Vasiliki aan die westekant van die landengte van Ierapetra, Fournou Korifi (Myrtos) aan die suidkus ca. 12 kms. wes van Ierapetra, en Trypiti aan die suidkus ongeveer 40 km, verder wes van Myrtos. Die eerste twee terreine bereik 'n hoogtepunt in die EM IIB -fase, naby of aan die einde waarvan albei deur 'n brand vernietig word, blyk die laaste sy hoogtepunt te bereik in die daaropvolgende EM III -fase, alhoewel dit reeds in EM I beset was en geword het 'n aansienlike skikking deur EM II. In die vroeëre EM IIA -fase is daar spore van aansienlike geboue by Vasiliki en Palaikastro, dus die groot EM IIB -kompleks by Vasiliki is nie heeltemal sonder 'n voorganger nie.
Vasiliki - Twee vleuels word bewaar en opgegrawe, in die suidooste en suidweste van wat oorspronklik as 'n baie groot gebou beskou is, met vier sulke vleuels rondom 'n groot sentrale binnehof. Die oorblywende vlerke is elk ongeveer honderd voet lank en bestaan ​​uit talle kamers, insluitend beide stoorareas en wat woonstelle lyk wat deur korridors verbind word. Die suidwestelike vleuel word op grondvlak behou, terwyl die suidoostelike vleuel slegs in die vorm van 'n kelder bestaan, as gevolg van die helling van die lae heuwel waarop die terrein geleë is. In die weste is 'n geplaveide hof, waaroor die suidwestelike vleuel gebou is. Die konstruksietegniek kan beskryf word as 'baksteenmurgwerk': die kalksteenveldstene van die mure is in modder gepak en word ondersteun deur 'n houtraamwerk wat bestaan ​​uit vierkantige hout wat horisontaal en vertikaal net onder die gepleisterde muuroppervlakke loop en verbind afgeronde balke dwars deur die diktes van die mure. Die boonste mure is volledig van moddersteen gebou, terwyl houtbalke deur riete, rottang en modder vir plafonne gebruik is. Sommige mure is aan die binnekant bedek met rooi geverfde kalkpleister. Die oorspronklike Amerikaanse graafmachine van die werf, Seager, het feitlik al die EM -oorblyfsels op die perseel toegewys aan 'n enkele groot gebou vir sy tyd, wat hy die 'Huis op die Heuwel' gedoop het en herstel het volgens die latere paleise van die Middel- en laat Minoïese tydperke. Herondersoek van die kompleks in die laat 1960's en vroeë 1970's deur Zoïs het gelei tot die besef dat die twee oorlewende vleuels in werklikheid twee afsonderlike geboue is wat gedateer kan word tot effens verskillende periodes binne die EM IIB -fase. Daar is dus geen gronde om die saamgestelde "House on the Hilltop" as 'n EM II -voorganger van die Minoïese paleisplan te beskou nie, kompleet met 'n groot sentrale hof, geplaveide westelike hof, ensovoorts. Die nou afsonderlike strukture, herdoop tot die "Rooi Huis" (ou suidoostelike vleuel) en die "Westelike Huis" (ou suidwestelike vleuel), is egter steeds 'n bewys vir komplekse en betreklik gesofistikeerde argitektuur wat heelwat anders is in terme van beide plan- en boutegniek as die "House of the Tiles" en ander monumentale geboue van die hedendaagse Griekse vasteland. Voortgesette uitgrawings by Vasiliki deur die vroeë 1990's dui sterk daarop dat die EM II -nedersetting hier nooit bestaan ​​het uit meer as ongeveer vier groot huise wat oor 'n oppervlakte van ongeveer 80 x 40 m strek nie. of 0,32 [1 hektaar = 10.000 vierkante meter]. 'N Gekoolde olyfput uit 'n verseëlde EM IIB -neerslag is 'n welkome aanvulling op die minder veilig gedateerde olyfput wat by Myrtos gevind word, maar nie die grootte van hierdie olywe nie, maar ook die getal daarvan, bewys duidelik nie die mate waarin hierdie vrugte ontgin is nie , nog minder of dit 'wild' of 'gematig' was. 'N Tweedelige vorm van Vasiliki getuig van EM II-metaalbewerking op die webwerf.
Myrtos - Hierdie klein (30 x 50 m.), Maar uiters belangrike webwerf, is binne twee kort seisoene (1967-68) volledig opgeknap en net vier jaar later volledig gepubliseer, en het twee besettingsfases, albei dateerbaar binne die EM II-periode. Geringe verskille in die erdewerk tussen die twee fases maak die onderskeid moontlik tussen EM IIA (Periode I) en EM IIB (Periode II), die eerste wat veral gekenmerk word deur die voorkoms in klein hoeveelhede Fine Grey-ware en deur 'n wye reeks donker-op -licht patroonverfde erdewerk, die tweede deur 'n beperkte reeks donker-op-ligte patroonverfde erdewerk en deur die oorheersing van Vasiliki en ander stewig geverfde ware. Die terrein is heeltemal verwoes deur 'n gewelddadige brand wat deur radiokoolstof gedateer is tussen 2292 en 1770 v.C. (= 2960-2150 v.C.). Die termoluminescentiedatum van sommige van die erdeware wissel van 2580-2170 v.C., met 'n gemiddelde van 2373 v.C. Die argeologiese datum wat oorspronklik deur die graaf vir EM II voorgestel is, was ca. 2600-2170 v.C., waarbinne hy die datum van Myrtos se vernietiging op ca. 2200 v.C. (Ter vergelyking is die Huis van die teëls by Lerna ongeveer 2300 v.C. vernietig). Meer onlangs het die graafmachine berig dat die vernietigingsdatums van Myrtos 2850-2305 v.C.
Een moontlike rede vir die stigting van die terrein in EM IIA is 'n styging in die bevolking in Sentraal -Kreta wat uitbreiding na die ooste veroorsaak het en die vestiging van talle nedersettings daar (insluitend Vasiliki). Daar is geen duidelike gaping in die besetting van Myrtos tussen periode I van EM IIA en periode II van EM IIB nie.
Die relatief min argitektuur van tydperk I word behou, die verreweg die interessantste bestaan ​​uit 'n klein pottebakkerswerkswinkel (kamers 47-51, veral 49 en 51). Die volledige plan van die nedersetting van tydperk II is opgegrawe as bewaar. Dit bestaan ​​uit 'n konglomerasie van ca. 65 kamers, gange en oop gebiede is almal verpak in 'n oppervlakte van 0,15 hektaar. Hierdie kompleks word aan die buitekant begrens in die suide en weste deur 'n muur van gewone breedte, wat amper nie as 'n "vesting" beskou kan word nie, maar word deurtrek deur slegs twee openinge deurboor: 'n hoofingang in die suide wat deur 'n verhoogde loopbrug van buite aangekom word, en 'n tweede ingang in die weste. Die oostekant van die terrein lê langs die rand van 'n krans, terwyl die noordelike grens uniek is omdat dit relatief swak gedefinieer is. Groot gange lei deur die nedersetting van noord na suid en van oos na wes, wat in elk geval by een van die hoofingange begin. Mure is gebou uit modderpuin, maar het nie die vakwerkraamwerk van die hedendaagse Vasiliki nie. Mure en dakke is uitgebrei gepleister, mure is soms rooi geverf. Die konstruksie van die dak was eenvoudig en plat: olyftakke wat deur riete en kalkpleister gelê is. Die afwesigheid van dakspanne groter as 2,5 m. impliseer dat daar geen groot bome in die omgewing was wat groot dakbalke kon voorsien nie. Vloere bestaan ​​eenvoudig uit grond wat bedek is met 'n veranderlike dikte van wit klei om die vloeroppervlak ongeveer gelyk te maak. Daar is nêrens in die nedersetting bewyse vir 'n tweede verdieping nie, maar die plat dakke van baie kamers is waarskynlik as buitenshuise werk- en leefruimtes gebruik, en dit lyk asof verskeie dakgebiede slegs van bo af toeganklik was (dws deur 'n valdeur in die dak).
Warren het die argitektoniese kompleks van periode II by Myrtos aanvanklik geïnterpreteer as 'n eenheid, vermoedelik bestuur deur 'n sentrale owerheid en met 'n aantal funksioneel gespesialiseerde werkkamers, stoorkamers en ander aktiwiteitsgebiede, soos kultuskamers wat 'n hele gemeenskap bedien wat na raming ongeveer ca. 100-120 individue. Met ander woorde, Warren beskou die kompleks as 'n miniatuurweergawe in 'n paar belangrike opsigte van die latere Minoïese paleise en dus moontlik van hulle voorouers. Reeds voor die volledige publikasie van die webwerf, het Branigan 'n ietwat ander interpretasie uiteengesit, waarvolgens die hele kompleks die woning was van 'n plaaslike heerser, waarin hy, net soos Warren, bereid was om 'n direkte antesedent van die latere paleise te sien. In 'n fundamentele herinterpretasie van die getuienis 'n dekade later, het Whitelaw die kompleks geïdentifiseer as 'n agglomerasie van vyf of ses onafhanklike eenhede, elk van wesenlik dieselfde grootte en kompleksiteit, wat volgens hom individuele gesinswooneenhede was. Die groei van die nedersetting in fases van die oorspronklike wooneenheid tot die uiteindelike groep van vyf of ses kan opgespoor word deur 'n noukeurige ontleding van muurverbindings en aanslae. Hierdie rekonstruksie van die geskiedenis en basiese organisasie van die nedersetting word ook ondersteun deur 'n noukeurige ontleding van die verskuifbare vondste en hul kontekste: funksioneel gespesialiseerde ruimtes wat in die nedersetting voorkom, is veelvuldig eerder as enkel (bv. ) en is in die meeste gevalle herhalende kenmerke van die individuele wooneenhede (twee kamers aan die voorhof wat moontlik ontwerp is om openbare rituele te akkommodeer, is uitsonderings). Daar is geen bewyse in die argitektuur van of die bevindings uit die individuele eenhede vir die bestaan ​​van 'n sosiale hiërargie binne die nedersetting nie. Volgens Whitelaw het die hele nedersetting in sy finale fase waarskynlik 'n klein verwantskapsgroep van ongeveer vyftig individue gehuisves wat gedeeltelik afstam van die bouers van die eerste wooneenheid van periode II. Die kompleks is nie net die tuiste van 'n taamlik nederige sentrale owerheid nie, maar eerder 'n goeie bewys van die basies egalitêre aard van die EM -samelewing, waarvan die basiese sosiale eenheid moontlik 'n groep was wat baie vergelykbaar was met die hedendaagse kernfamilie. Myrtos lyk dus baie vergelykbaar in terme van grootte, bevolking en besettingslengte (drie tot vier geslagte) met die tipiese Cycladiese nedersetting van die vroeë bronsperiode (sien voorafgaande uitdeelstuk).
Trypiti - Tot dusver slegs in kort voorlopige verslae gepubliseer, lyk hierdie skouspelagtige fotogeniese, maar klein groepie reglynige kamers baie soos Myrtos op sy plek op 'n redelik steil heuwel binne 'n paar honderd meter van Kreta se suidelike oewer. Soos in Myrtos, is twee hooffase van bou geïdentifiseer en die nedersetting in sy geheel beloop nie meer as ses of so individuele geboue wat baie styf saamgedrom is nie.
Klip - Die langlewende Minoïese klipvaasbedryf begin tydens die EM II-fase. Talle voorbeelde is gevind in die grafte by Mochlos in die noordooste en ook in die tholoi van die Mesara -vlakte in die suidelike sentrum. Klipvaasfragmente uit die nedersetting by Myrtos is waarskynlik van die noordkus, moontlik van Mochlos, ingevoer. Klipvase gemaak van chloorskist en versierde snye (bv. APG Fig. 130-131) behoort spesifiek aan EM II, maar 'n groot aantal ander materiale was in die hedendaagse gebruik en is in die daaropvolgende periodes steeds uitgebuit (bv. Marmer, slang, tufa).
Daar word ook nou beslis sekerheidstene vervaardig: vier afgewerkte en drie onvoltooide seëls, sowel as een seël, is gevind in die EM IIB -vlakke van periode II by Myrtos, 'n ontdekking wat ook daarop dui dat robbe beide op die perseel geproduseer en gebruik is om indrukke op klonte klam klei te skep. 'N Ander seël is by Trypiti gevind. Alle seëlseëls met eenvoudige reglynige ontwerpe (gewoonlik niks ingewikkelder as kruis-uitbroei nie), die Myrtos-seëls voldoen beslis nie aan die standaard van die EH II seëls van Lerna III vanuit 'n suiwer estetiese oogpunt nie.
Marmer beeldjies word meer algemeen. Die Ayios Onouphrios-tipe word steeds vervaardig, figuurtjies met gevoude arms (FAF's) van Cycladic-tipes word uit die sentrale Egeïese See ingevoer, en uiteindelik word 'n spesifiek Kretaanse nabootsing van die Cycladic FAF, bekend as die Koumasa-tipe, lokaal in Kreta vervaardig.
Metaal - Metaalvoorwerpe kom nou vir die eerste keer in hoeveelheid voor. Talle dolke koper en brons word in grafkelders aangetref, asook baie juweliersware (veral by Mochlos). 'N Tipiese dolk is gevind in die EM IIA -lae van Periode I by Myrtos. Metaalgereedskap (bv. Saag, beitels, byle) is egter steeds skaars.
Interne en eksterne betrekkinge Beide Vasiliki en Myrtos is heeltemal vernietig deur 'n brand naby of aan die einde van die EM IIB -periode. Myrtos is nooit weer bewoon nie. Vasiliki was eeue lank 'n dorp, maar het nooit weer komplekse so indrukwekkend gemaak soos die Rooi en Westelike Huise nie. Daar is geen sprake van 'n inval in Kreta deur 'n vreemde bevolking nie, aangesien die kulture van die EM III- en MM I -periodes vlot ontwikkel as dié van EM II, maar 'n soort sentralisering van politieke mag het moontlik tydens Kreta plaasgevind vorige eeu of twee van die vroeë Bronstydperk. Veel meer bewyse is egter nodig om die bestaan ​​van so 'n proses van sentralisering te bewys en, as dit werklik is, die weg daarvan te bepaal.
Uitgebreide kontak met die Cycladen word gedokumenteer deur marmerfigure van gevoude arm, ingekapte klipvase vervaardig in chlorietskist, die algehele ooreenkoms tussen die twee gebiede in dolk- en pincettipes en deur ingevoerde Kykladiese aardewerk in beide nedersettings. en begrafniskontekste. Kontakte tussen Kreta en die Griekse vasteland word gevestig deur die ontdekking van EH II Urfirnis-sousbootfragmente in 'n EM IIA-konteks by Knossos en in gemengde EM-MM-afsettings by Platyvola in Wes-Kreta, asook deur die teenwoordigheid van 'n paar waarskynlik EM-seëls en amulette in EH -kontekste en af ​​en toe EM -vaas in 'n Kykladiese konteks. Sommige mense beskou die Minoïese aktiwiteit op die terrein van Kastri op Kythera as die vestiging van 'n Minoïese kolonie reeds in die EM II -periode, verreweg die vroegste Minoïese nedersetting buite Kreta, maar die vroegste kolonie daar is waarskynlik nie vroeër as MM I nie, vroeër bly Minoïes daar; daar is puin wat deur die westelike Kretenzer vissers agtergelaat is wat seisoenale reise na die gebied onderneem het. Die kontak met die Levant word getuig van die ivoor wat gebruik is om Minoïese seëls te maak. Klipbakke van Egiptiese vervaardiging kan kontak met Egipte (direk) of met die Levant (indirek) toon.
Vroeë Minoïese III (ongeveer 2150-2050/2000 v.C.)
Evans het hierdie periode keramiek gedefinieer deur die voorkoms van 'n wit-op-donker patroon geverfde erdewerk wat versier is in 'n styl wat heeltemal verskil van die vroeëre Lebena-ware van EM I-II. Hierdie definisie berus egter hoofsaaklik op die keramiekreeks wat tipies is vir plekke in Oos -Kreta (bv. Gournia, Vasiliki) en nie op die volgorde op die plek van Knossos wat Evans self opgegrawe het nie. Evans se definisie van EM III het jare lank groot verwarring veroorsaak by graafmachines wat op plekke buite Oos -Kreta werk, en was 'n besondere probleem vir argeoloë wat geïnteresseerd was in die tydperk wat voorafgegaan het vir die bou van die eerste paleise in Knossos, Phaistos en miskien Mallia in MM I. Andreou se proefskrif van 1978 het 'n groot deel van hierdie verwarring opgelos deur 'n groot deposito van Knossos (die Upper East Well -groep) in besonderhede te publiseer, wat beslis EM II na die datum dateer, maar wat ewe duidelik Knossiaanse (of noordelike sentrale Kretenzer) MM IA voorafgaan, 'n tydperk self verteenwoordig deur Andreou se Kouloures -groep. Die resultaat van Andreou se werk is dat EM III nou gedefinieer kan word as 'n duidelike tydperk in die noordelike sentrale sowel as in die ooste van Kreta. Dit is egter 'n kort tydperk in vergelyking met die EM II-fase wat voorafgaan (500 jaar lank) of met die MM I-fase wat volg (250-300 jaar lank).
Aardewerk (Betancourt 1985: 53-63)-In die ooste van Kreta word EM III-aardewerk gekenmerk deur 'n wit-op-donker patroonverfde styl wat sowel reghoekige as kromlynige (bv. Sirkels, spirale) versiering bevat. Sulke erdewerk ontwikkel blykbaar direk uit 'n lig-op-donker patroonverfde klas wat in klein hoeveelhede in die EM IIB-periode op plekke soos Myrtos voorkom. In die noordelike sentrale Kreta is daar in hierdie fase relatief min liggies-op-donker geverfde pottebakkery en glad nie versier met spirale nie. Trouens, donker-op-lig-geverfde erdewerk is meer gewild in die Knossos-omgewing, hoewel patrone skaars is en die meeste van die geverfde versierings suiwer lineêr is (dws strook). Veral kenmerkend van die noordelike sentrale gebied is die beker met voet of op 'n plat basis of 'n eierkop (Hood, Die Minoane 38 Fig.14), 'n vorm wat slegs in die vorm van invoer in die oostelike deel van die eiland voorkom. Wat tans in die suide gebeur (dit wil sê in die Mesaravlakte) is nog nie duidelik nie. Nie barbotine of polykroom geverfde versiering verskyn oral tot MM IA nie.
Argitektuur -Aan hierdie tydperk in Knossos kan die sogenaamde "hypogeum" (moontlik 'n ondergrondse, koringgewelfde graan) aan die suidpunt van die latere paleis, sowel as een groot muur, vermoedelik uit 'n monumentale gebou uit die tydperk, toegeken word geleë in die noordelike deel van die latere paleis se westelike hof. Hood het gesuggereer dat laasgenoemde muur, wat geheel en al uit klein stene gebou is eerder as uit die groot blokkies wat tipies is vir die MM IB -paleis, deel uitmaak van 'n EM III -paleis in Knossos. Met die oog op die uitgebreide terrasvorming en gevolglike afbraak van die meeste EM -strukture in die sentrale deel van die paleisheuwel by Knossos, sal hierdie voorstel waarskynlik nooit tot stawing of weerlegging kan wees nie.
Die vliegtuig van Messara is aan die suidekant van die Heraklion -prefektuur geleë, in 'n langwerpige gebied van 50 km lank en met 'n breedte van nie meer as 7 km nie. In die suide word die vallei beskerm deur die wilde Asterousia -berge, terwyl die westekant daarvan begrens word deur 'n uitgestrekte strand met sandstrande.
In die binneland van Mesara is die dorpe nie hoog ontwikkeld nie, aangesien mense steeds met landbou besig is. Maar as u na die see (na die weste) beweeg, word dorpe en dorpe meer toeristies ontwikkel. Die grootste stad Mesara is Mires, in die middel van die vlakte, en Tymbaki, naby die see. In albei dorpe is mense hoofsaaklik besig met landbou.
Die vallei is baie vrugbaar en was nog altyd die belangrikste graan van Kreta. Die warm klimaat, gekombineer met vrugbare grond, dra by tot die verbouing van vroeë groente-, olyf- en sitrusbome. Die afgelope jaar is die grootste probleem in die gebied egter die tekort aan water, en die reën is beperk. Daar is dus 'n groot dam in Faneromeni gebou wat die belangrikste sytak van die Geropotamosrivier versper, wat 'n belangrike vleiland geword het.
Dinge wat u in Mesara kan doen, is te veel, en u sal die omgewing nooit regtig vergeet nie. Eerstens moet u stop by die paleis van Phaestus, wat die tweede grootste paleis van Minoïese Kreta was. In die omgewing is ook die Minoïese stad Agia Triada, waar 'n beroemde Minoïese villa gevind is. 'N Entjie verder en naby die dorpie Kalamaki sien jy die Kommos Minoan -hawe, net langs die gelyknamige nudiststrand. Naby Kommos vind u die besige strand van Matala met die gesnyde grotte, wat deur die hippies in die vroeë 60's wêreldwyd bekend geword het. Aan die ander kant van die vlakte, langs die dorp Agii Deka (dws Tien heiliges), vind u die ruïnes van antieke Gortys wat verdrink is in olyfboorde, wat die hoofstad van Kreta was gedurende die Romeinse tydperk.
Die baai van Mesara van Komos
Vir diegene wat iets unieks wil sien, is 'n verhoogde motor nodig om die wilde Asterousia -berge te verken. Asterousia is dor en droog, met 'n paar fonteine ​​op plekke waar wilde diere water vind. Asterousia is gegraveer met talle kaal canyons (Martsalo, Agiofarago, Trafoulas, Tripiti, Ambas, Achendrias en vele meer) en bied besoekers ongelooflike landskappe en idilliese strande in die kloofuitgange na die see. Dit is die moeite werd om die plaaslike kloosters, soos die kloosters Koudoumas en Hodeghetria, te besoek. Boonop is die beste uitsig in Asterousia die 'punt' van Messara, Cape Lithino, waar u vanaf Odigitria kan ry. Die uitsig is asemrowend en kan duiseligheid veroorsaak, aangesien vertikale kranse van 400m vertikaal in die see kom. Vir diegene wat nie grondpaaie kan verdra nie, is daar verharde paaie wat lei na die pragtige vissersdorpies Lendas en Kali Limenes, waar daar verskeie kamers te huur is.
Vanaf Rethymnon en Heraklion kan u per bus na Mesara en die belangrikste monumente ry, maar die keuses is redelik beperk (Matala, Phaestus, Komos, Tymbaki, Gortys). As u nie 'n motor het nie, kan u nie die magiese landskappe verken nie, veral in die Asterousia -gebergte. Oor die algemeen is dit baie belangrik om 'n motor op Kreta te hê, aangesien die beste plekke om te besoek hoofsaaklik nie met openbare vervoer bereikbaar is nie.
Gortys of Gortyn
Agioi Deka stad naby Gortys
Gortys, ook bekend as Gortyn of Gortyna, is een van die belangrikste stede op Kreta met 'n ononderbroke geskiedenis van 6000 jaar en een van die mees uitgebreide argeologiese terreine in Griekeland. Dit lê in die suidelike sentrale Kreta in die vrugbare Mesaravlakte, die plek waar die eerste menslike bewoning van Kreta aan die einde van die Neolitiese tydperk (5de millennium v.C.) plaasgevind het.
Gortys is ongeveer 40 minute se ry suid van Heraklion, op dieselfde pad wat ons na Phaistos en Matala sal neem. Gortys is ongeveer 1 km verby die dorpie Agii Deka, langs die hoofpad.
Die naam Gortys of Gortyna
Volgens een tradisie is Gortys vernoem na sy stigter Gortys, die seun van Radamanthys, koning van Phaistos en broer van Minos.
'N Ander verhaal is dat dit gestig is deur Gortys van Tegea in Arcadian Gortynia.
'N Derde variasie op dieselfde mite het Gortys gestig deur koningin Gortyna van Kreta, die moeder van koning Taurus.
Opgrawings by Gortys
Federico Halbherr studeer die Laws of Gortys
Gortys was een van die eerste gebiede van Kreta wat die aandag van navorsers en argeoloë getrek het al in die tydperk van die Turkse besetting aan die einde van die 19de eeu, toe die Minoïese beskawing nog steeds 'n kwessie van veronderstelling en mite was.
In 1884 het die ontdekking en bewaring van die groot inskripsie deur Iosif Hatzidakis, Stefanos Xanthoudides en die Italiaanse Federico Halbherr gelei tot opgrawings in die Gortys -omgewing. Opgrawings is uitgevoer deur die Italiaanse argeologiese sending in samewerking met die argeologiese diens nadat Kreta in 1898 'n outonome staat geword het en tot 1940 geduur het.
Opgrawings in die groter gebied van Gortys het belangrike geboue en vondste aan die lig gebring, hoewel 'n groot deel van die Romeinse stad vandag nog onontgin is. Die belangrikste vondste word in die Heraklion Argeologiese Museum vertoon, en sommige sal in die Mesara Argeologiese Museum gehuisves word sodra dit binne 'n paar jaar gebou is.
Die geskiedenis van Gortys
Die gebied is sedert die einde van die Neolitiese tyd bewoon. Die gewoonte het voortgegaan in die Minoïese tye, 'n feit wat bewys is deur die Minoïese plattelandse villa in die Kannia -omgewing naby die dorp Mitropolis, nie ver van Gortys nie.
Vanaf die middel van die 1ste millennium vC vervang Gortys Phaistos as die hoofmag in die Mesara, rondom die versterkte akropolis met die tempel van Athena Poliouchos (Beskermer van die Stad).
Na die Romeinse verowering van Kreta in 67 v.C., het Gortys, wat goed teenoor Rome was, hoofstad van Kreta geword en Knossos vervang. Gortys is tot die hoofstad van die Romeinse provinsie Kreta en Cyrenaica verklaar, 'n posisie wat dit beklee het tot die Arabiese verowering van Kreta in 828 nC.
Gortys bereik die hoogtepunt van sy mag in die 2de eeu nC, terwyl die laaste tydperk van glorie in die vroeë Christelike tydperk was (tot die 7de eeu nC).
Daar word geglo dat Gortys oor 'n wye gebied uitgebrei het en 'n groot bevolking gehad het. Dit is moontlik gebou met klip uit die nabygeleë Romeinse steengroef in die dorpie Ambelouzos, bekend op Kreta as die Labirint van Mesara.
In 796 nC is die stad getref deur 'n aardbewing wat dit amper vernietig het. Nadat die Andalusiese Arabiere Kreta in 828 nC verower het, is die hoofstad oorgeplaas na Chandax, die hedendaagse Heraklion.
Gortys argeologiese terrein
Gewoonlik is 'n besoek aan Gortys beperk tot die argeologiese terrein wat oop is vir die publiek: die kerk van St Titus, die Odeon en die beroemde vliegtuigboom. Maar hoe verteenwoordigend is die prentjie wat die besoeker kry van die grootsheid van hierdie stad, eens die hoofstad van Kreta?
Die stad Gortys strek oor 'n wye gebied, maar ongelukkig is slegs 'n klein deel daarvan opgegrawe. Wat die oningeligte (en begeleide) besoeker sien, is slegs die punt van die ysberg.
Staan by die ingang van die argeologiese terrein en kyk oor die pad. U sal 'n paar blou tekens sien wat gewoonlik geïgnoreer word, maar diegene wat nuuskierig genoeg is om dit te volg, sal verbaas wees oor wat hulle sien.
In die volgende paar bladsye neem ons u op 'n virtuele toer deur die hele argeologiese terrein van Gortys. Ons besoek die kerk van St Titus, die Odeon, die kamer van die Law Code of Gortys en natuurlik die plataanboom van Zeus en Europa.
As ons klaar is met ons toer deur hierdie gebied, steek ons ​​die pad na Phaistos oor en loop langs die pad na Mitropolis.'N Entjie verder sal ons die grootste vroeg -Christelike kerk op Kreta bewonder, waarvan die glans ondanks die verwoeste toestand nog steeds duidelik is.
Dan volg ons die pad deur die olyfbome na die hart van Roman Gortys, die Praetorium, die setel van die Romeinse goewerneur van Kreta. Die Praetorium is 'n groot en duidelik luukse gebou. Ongelukkig is nie een van hierdie gebiede oop vir die publiek nie, maar u sal onder die indruk wees as u deur die draadheining kyk en elke oomblik van u besoek geniet.
Kom ons begin ons toer deur Gortys:
Ons los die motor in die parkeerterrein en koop 'n kaartjie (4 in 2007) voordat ons die argeologiese terrein binnegaan. Aan ons linkerkant is 'n deel van die kerk van St Titus.
Ons gaan by die kerk verby en steek die plein oor met sy ou olyfbome met hul stamme wat deurmekaar is. Hierdie bome lyk asof hulle honderde jare hier was, 'n verdere bewys van die geskiedenis van Gortys deur die eeue.
Ons gaan reguit voort en bewonder die immergroen plataanboom van Gortys, wat na bewering die bruilofsfees van Zeus en Europa beskadig het.
Tour of Gortys:
Verslae oor die Vrokastro -gebied, Oos -Kreta. Deel 2: Die nedersettingsgeskiedenis van die Vrokastro -gebied en verwante studies. Universiteitsmuseum Monografie 119
Daar is 'n groot verdeling en verdeling in die Egeïese argeologie, wat blykbaar Kreta van die vasteland van Griekeland skei. Dit is nêrens duideliker as op die gebied van argeologiese opnames nie. Kreta het ongetwyfeld 'n ryk, maar eienaardige geskiedenis van landskapsargeologie, waarin 'n ongewone verskeidenheid metodologieë, teoretiese belangstellings, chronologiese beklemtonings en historiese vrae ewe uiteenlopende navorsingsontwerpe opgelewer het. Die hibriditeit van veldmetodes en die verskeidenheid benaderings (en navorsingsprobleme) wat deur Kretaanse argeoloë gebruik word, het moontlik eweknieë op die vasteland in die war gebring, wat die belangrikste stemme was in die metodologiese hoofstroom van intensiewe argeologiese opnames en die hoofskrywers van die Egeïese opname 's "nuwe golf " van die 1980's 's. 1 Dit blyk dat Kretaanse werk, wat steeds topografiese opnames behels, enkele terreine en stedelike opnames van verskillende soorte, steekproefneming van die omgewing en outydse terreinopsporing, weinig te bied gehad het in hierdie grootliks metodegerigte bespreking. Alhoewel die vastelanders waarskynlik gefrustreerd sal wees deur en miskien selfs skepties is oor hierdie uiteenlopende veldwerke - kom hulle selde indien ooit op die radarskerm van die metodologiese diskoers van die vasteland voor - die resultate van die Kretenzer opname word vinnig en angstig deur navorsers geïntegreer op die eiland tot dwingende streeksgeskiedenisse en probleemgerigte sinteses. 2 Dit het egter ongelukkig gehelp om afsonderlike gesprekke oor ou Egeïese kulturele landskappe te versterk. In hierdie wêreld van parallelle diskoerse, het Barbara Hayden se mees onlangse aflewering van die resultate van die opname van die Vrokastro-gebied van oostelike Kreta-brûe hierdie verdeling met die eerste grootskaalse, multidissiplinêre en multi-periode intensiewe argeologiese opname oor die eiland om die finale publikasiestadium te bereik. Verder is Hayden 's-boek, die tweede deel van 'n reeks van drie volumes wat die resultate van die Vrokastro Regional Survey Project (VRSP) bevat, gebaseer op veldwerk wat in die middel van die 1980's ontwerp en begin is, en kan daarom as voorbeeld dien van die "nuwe golf, " Kretenzer styl. Ironies genoeg, verskil die metodes wat by Vrokastro gebruik word, van dié van die vaste skool.
Na die baanbrekerswerk van die 1970's in die Ayiofarango, Lasithi en Chania Akrotiri, het daar 'n neiging ontstaan ​​op Kreta om metodes te standaardiseer, veral gefokus op die definisie van die terrein en die evaluering van materiaalpatrone van grondgebruik deur middel van intensiewe off-site versameling en gedetailleerde meting van skerfdigthede oor die landskap. Dit behels die implementering van die intensiewe "field " stelsel - die verdeling van die landskap in 'n mosaïek van eenhede ("fields ") gedefinieer deur gemeet 1,0 ha. eenhede of onreëlmatige topografiese kenmerke, en dan die plasing van transekte binne die afgebakende gebiede - aangepas volgens die metodes wat Cherry en Davis in Keos en Nemea gebruik het. Opnames in die westelike Mesara, Ziros en Gournia het hul veldprosedures noukeurig by hierdie tegniek aangepas, 3 terwyl elders (in tipiese Kretaanse styl) metodes aangepas is vir spesifieke omgewings, ruimtelike skale, veldwerkomstandighede en personeelbeperkings, en veral navorsing vrae. Die opname by Vrokastro was een van laasgenoemde. Onder leiding van Jennifer Moody 's (mededirekteur van die VRSP) het die belangstelling in interaksie tussen mens en landskap in verskillende omgewingsones 4, en die gevolge van klimaats- en omgewingsverandering op die hele eiland, die nadruk gelê op ondersoekende, probabilistiese en omgewingsmonsters.
Terwyl " lig " oor opnamemetodologie ('n kort en pynlose vier bladsye wat na 'n bylae op CD-Rom verwys word), maar " swaar " oor resultate, neem hierdie bundel die leser die eerste kop deur die verskillende fisiese en kulturele dimensies wat in die Vrokastro -landskap. Die inleidende hoofstuk (gedeeltelik saamgestel deur Jennifer Moody en Oliver Rackham) gee nie net 'n uiteensetting van die omvang van die bundel, die geskiedenis van navorsing in die streek en die breër doelwitte van die projek nie, maar dit dompel ook, indien nie onderdompel, die leser in die onlangse fisiese en kulturele landskap, omskryf in detail die verskillende omgewingsones wat die grootste monsternemingseenhede van die projek vorm, en bied 'n dwarswind-diachroniese toer deur die opnamesone, wat nedersettingspatrone en grondgebruik verband hou met geologie, hidrologie , en natuurlike vormingsprosesse. Dit is 'n baie digte en gedetailleerde 34 bladsye wat baie moeite verg om te verstaan. Om die materiaalpatrone en omgewingsagtergrond te visualiseer, moet die leser gedeeltes herlees en die aandag vestig op die kaarte en kaarte agter in die boek. Oor die algemeen is dit ook nie 'n maklike lees nie, en dit gee die toon aan wat in hierdie werk gevind word. Hayden en bydraende skrywers konfronteer die lesers deurgaans onbeskaamd en deursigtig met die data, trek hulle direk in die lae, ingewikkeldhede en diachroniese veranderings in hierdie landskap, hulle skroom nooit van die werklike probleme en kompleksiteite wat deur die materiële patrone aangebied word nie en bied meer vrae as vereenvoudigde antwoorde. 'N Mens het die idee dat die teks nie geskryf is uit die ontleding van geknakte getalle, kaarte, grafieke en kaarte nie (wat inderdaad volop en duidelik geteken is), maar uit 'n werklike intimiteit met hierdie streek en 'n begrip van die materiële kultuur en natuurlike sowel as die kulturele landskappe van Oos -Kreta.
Hayden is natuurlik geen vreemdeling in die streek nie. Die opname was 'n uitvloeisel van haar studie van die argitektuur en bevindinge uit die opgrawings van die Middel-Minoïese nedersetting en vroeë ystertydperk en begraafplase in Vrokastro uit Edith Hall se 1910-1912. Terwyl hierdie topografiese studie en herondersoek van vondste in 1981 begin is (en die argitektuur en beeldjies wat meer as 'n dekade gelede gepubliseer is), is die aardewerk uit die oorspronklike werk van Hall ' en die topografie van die grafte die onderwerp van die eerste bundel in haar Vrokastro -reeks . 5 In die komende Deel 3 word die tydskrif- en pottebakkatalogus van die opname aangebied, terwyl 'n ontelbare aantal toekomstige volumes beplan is, wat die klein vondste, geologiese studies, petrografiese ontledings van die erdewerk, 'n etnografiese studie van pastorisme en die resultate van 'n kuskaartprojek wat in 1999 begin is.
Deel 2 moet dus gelees word sonder die harde, mikroregionale gegewens - die gedetailleerde terrein- en gebiedstekeninge, terreinbeskrywings en pottebakkatalogus en illustrasies wat (ten tyde van hierdie resensie) in die derde volume verskyn. Dit doen egter geen afbreuk aan die onmiddellike nut van die huidige werk nie, alhoewel dit die leser benadeel wat belangstel om 'n spesifieke webwerf, tipe webwerf, chronologiese probleem of streekpatroon te ondersoek. Deel 2 is die groot sintese, wat die verskillende analise -dele en komponente van byna twee dekades veldwerk saamvat en bestudeer tot 'n gedetailleerde, maar samehangende uiteensetting van die resultate. Terwyl daar deurgaans ander bydraers is - Moody en Rackham oor metodes en omgewing Dierckx oor klipgereedskap Stallsmith oor Venesiaanse, Ottomaanse en onlangse nedersetting en Harrison en Stallsmith oor relevante historiese en epigrafiese bewyse - die kern van die boek is die geskiedenis van vestiging van Hayden 's in die streek vanaf die finale neolitiese tot die 20ste eeu.
Elke hoofstuk is 'n onafhanklike eenheid wat toegewy is aan 'n aparte tydperk, en elkeen is uitgewerk met afdelings oor omgewingskonteks (geologie en sonale afdelings), terreinverspreiding, terreingroottes en rangorde, chronologie en groei, demografie, grondgebruik en ekonomie. Hierdie ordelike, analitiese en herhalende snit van hoofstukke maak toevallige lees 'n bietjie uitputtend (indien nie vervelig nie), maar die struktuur is noodsaaklik, inderdaad fundamenteel vir die uiteindelike effektiwiteit van die boek as verwysing vir historici, argeoloë, etnografe en omgewingswetenskaplikes werk regdeur die eiland en die Egeïese See. U kan maklik deur die boek blaai en vinnig tussen hoofstukke, gedeeltes en werfverspreidingskaarte beweeg, periodes, omgewingsones en breë streke vergelyk.
Miskien is die belangrikste deel van elk van hierdie hoofstukke die gedeelte getiteld, "Evidence for Contemporary Settlement Systems, ", wat in goed gemerkte onderafdelings die resultate van relevante veldwerk en sintetiese studies elders op Kreta, die vasteland en die Cycladen, wat onlangs gepubliseerde data volledig geïntegreer het in besprekings oor breë streeksneigings. Hierdie noukeurige opsommings van hedendaagse patrone maak direk gebruik van 'n verskeidenheid bronne van streeksdata, nie uitsluitlik uit 'n intensiewe argeologiese opname nie, wat die vrae en probleme van die vergelykbaarheid van resultate aanspreek, maar ook gebruik maak van die breedste en volledige inligting wat beskikbaar is om kulturele konfigurasies en kultuur te verduidelik verander op verskillende ruimtelike skale in die Egeïese See. Dit is op sigself 'n prestasie, aangesien min gepubliseerde opnames op die vasteland, Cycladen of selfs Kreta probeer het om ver buite die grense van hul studie -heelal (of onmiddellike omgewing) te waag om die breër implikasies van hul resultate te ondersoek. Hayden se werk demonstreer die immanente nut van opname om ou vrae aan te spreek en nuwe weë van veldwerk in te lig.
Vir lesers wat afgelei word (of oorkom) deur die groot besonderhede van elke onderafdeling, word die hoofstukke uit die periodegeskiedenis afgesluit met opsommings wat die hoofpunte effektief hersien en die historiese ontwikkeling van die chronologiese fases in die hoofstuk bespreek, terwyl daar besin word oor die oorgange tussen periodes . Die gevolgtrekking (Hoofstuk 15) bied 'n duidelike, verstaanbare en kunstig bondige opsomming van 'n groot hoeveelheid opname -data. Sonder om afleidings en verwysings na webwerf- en songetalle en plaaslike toponieme af te lei, bring die hoofstuk van hierdie hoofstuk die verskillende nedersettingsgeskiedenisse in die hele werk saam in 'n enkele verhaal.
Benewens die 11 hoofstukke wat vir verskillende tydperke gewy is, is daar uitstappies in reisigers se berigte en historiese bronne (hoofstuk 10) en 'n diepgaande bespreking van die argitektuur in die opnamesone van prehistoriese tot onlangse tye (hoofstuk 14), insluitend 'n interessante beskrywing van onlangse veldhuise (mede-outeur van Stallsmith en Hayden). Bylaes oor CD-Rom bevat hoofstukke oor veldmetodes, onlangse landbou- en demografiese statistieke (Stallsmith), 'n bespreking van die landboujaar in die streek (Stallsmith), die tekste van die Phaneromeni-klooster (Stallsmith) en 'n oorsig van die geomorfologiese Holoseen ontwikkelinge in die Istron -gebied (die kusgebied van Vrokastro) deur George Postema. 'N Volledige katalogus en bespreking van die klipgereedskap wat op die terreine in die opname gevind is (Dierckx) word ook in digitale vorm as 'n CD-Rom-bylaag aangebied. Alhoewel hierdie gedeelte beter as 'n hoofstuk in die daaropvolgende Deel 3 geplaas kon word - en inderdaad ook makliker om dit in gedrukte vorm te gebruik - moet Hayden erkenning kry vir die verkryging van die data sodra dit deur die bydraende outeurs beskikbaar gestel is. Laastens bevat die CR-Rom 'n pdf-weergawe van die Vrokastro-webblad, andersins aanlyn toeganklik via die Worldwide Research-skakel op die University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology-webwerf.
Wat belangrik is met hierdie boek, is dat dit na vore kom en die belangrikste kwessies wat argeoloë, prehistorici en historici op die eiland in die gesig staar, raak, sowel as die materiële patrone wat ons nou in staat stel om eilandpatrone te herkonstrueer en streeksvariasies. Die groei van nedersetting in die Finale Neolithicum lei tot uitbreiding van nedersettings in die vroeë bronsperiode. Terwyl Hayden se data dui op 'n tydperk van groei in EM II, eerder as 'n hoogtepunt of 'n plato van ontwikkeling, worstel sy vaardig met die probleme van kulturele kompleksiteit in die periode en kultuurverandering in EM III. Daar is miskien meer kontinuïteit in die laat voorbereidingsfase by Vrokastro (veral op groter terreine) as wat in ander gebiede van Kreta gesien kan word, maar Hayden is sensitief vir die uitbreiding van die hulpbronbasis in hierdie tydperk, veral in hooglandgebiede. Die protopalatiese patroon in die streek volg die tendens van die hele eiland (met enkele uitsonderings na) van vinnige uitbreiding en verspreiding van nedersetting en 'n merkwaardige toename in perseelgetalle, gevolg deur 'n afname (veral in klein plattelandse terreine) en terugtrek van nedersetting in LM I. Die skrywer identifiseer twee sentrale gebiede van toekomstige navorsing in Minoïese argeologie wat gedefinieer is deur opnames op die eiland, die oorsake en meganismes wat lei tot die herstrukturering van nedersetting en grondgebruik wat deur die drastiese veranderinge in materiële patrone in die EM III-MM I en MM III-LM I oorgange. Terwyl die LM III -patroon die verwagte terugtrekking van die nedersetting en die voortgesette gebruik van neopalatiese terreine op 'n verminderde skaal toon, toon die Vrokastro -data ook die langdurige gebruik van die hooglandgebiede, moontlik deur die baie bevolkingsbasis wat die oprigting van die vroeë yster ondersteun het Ouderdomsnedersetting en begraafplase rondom die Vrokastro -beraad. Een van die belangrikste bydraes van hierdie bundel tot die Kretaanse argeologie is die hantering van historiese tydperke, veral die ontwikkeling van die Griekse stede Istron en Oleros, met die sterk kerne -patroon in die kusgebied van die hawe by Istron, en teen die 7de eeu die verspreide patroon van die Meseleroi -vallei, die agterland van antieke Oleros. Hayden 's-opname is die eerste Kretaanse projek wat die argaïese ontwikkeling van vroeë Griekse stadstate op 'n plaaslike skaal uiteensit. 6
Hierdie tweede boek in die Vrokastro -reeks is 'n belangrike deel van die groeiende korpus van intensiewe opnames van Kreta. Die ambisieuse omvang en detail van hierdie studie maak dit egter iets meer, dit is die uiters belangrike dokumentasie van 'n vinnig veranderende kulturele en argeologiese landskap. As 'n argeologiese sintese strek dit oor en buite die opnamesone om data uit naburige en verre gebiede op te neem, wat hierdie stuk Kreta suksesvol kan integreer in 'n breë multiskalariese siening van die nedersettingsgeskiedenis in die Egeïese See.
Die paleis van Phaistos (Faestos, Phaestos, Faistos) beveel die Messara -vlakte vanaf sy ligging op 'n lae heuwel, en dit is die tweede grootste paleis van Kreta na Knossos. Die terrein was sedert die laat neolitiese era bewoon met verskeie goed georganiseerde nedersettings op die heuwel en die omliggende gebied, en die eerste paleis is omstreeks 2000 vC gebou. Opgrawings het 'n ryk historiese laagtegrond opgegrawe, en sommige ruïnes dateer uit die neolitiese tyd.
Die paleis, net soos die ander paleise van Minoïese Kreta, is drie keer verwoes voordat dit in 1700 vC op die ruïnes van die ou geboue herbou is. Esteties is Phaistos gebou op die mees skouspelagtige omgewing van alle paleise op Kreta, hoog op 'n dramatiese heuwel, met 'n uitsig oor die hele Messara -vlakte, omring deur die Asterousia -bergreeks wat besaai is met klein dorpies in die suide en die Lasithi -berge in die ooste . As jy na die Weste kyk, ontmoet jy die Messara -kloof net anderkant die lae heuwel van Agia Triada, en die dramatiese 2456 m hoë soliede liggaam van die berg Idi, andersins bekend as Psiloritis, troon bo uit as jy noord kyk.
Die argitektuur van Phaistos is meer vereenvoudig in vergelyking met Knossos, en dit is gebou in 'n ordelike rangskikking wat verwys na 'n enkele argitek. Die gebou omskrywe en die grondplan word met die eerste oogopslag maklik deur die besoeker ontsyfer, maar verdere ondersoek toon die kompleksiteit wat die terrein ingebou het oor honderde jare van vernietiging en heropbou van siklusse. Die kompleks van argitektoniese elemente is 'n heerlike samesmelting van die ou en nuwe paleisstrukture. Tydens die heropbou van die paleis in 1700 vC het verskeie van die kamers uit die ou paleis in die nuwe gebou behoue ​​gebly, en argeoloë het vandag verskeie dele van die nuwe paleis opgegrawe om die ouer strukture hieronder te onthul. Die sypaadjie van die westelike binnehof saam met die paar onderste trappe van die saamtrappende trappe is tydens moderne opgrawings blootgestel, want dit is een meter diep begrawe toe die nuwe paleis gebou is.
Die blootgestelde vlakke van die ou paleis wat deur die Minoërs behou is of deur argeoloë blootgestel is, skets 'n prentjie van argitektoniese ingewikkeldheid wat die nuwe paleise teenstaan. Die ou vlakke word die beste bewaar in Phaistos, meer as in ander paleise rondom Kreta, en het geleerdes tot die gevolgtrekking gekom dat die kompleksiteit van die strukture nie dramaties toegeneem het tydens die heropbou van die neopalatiese periode nie. Die verhoogde prosesgang wat deur die westelike binnehof skuins in die ou paleis loop, verbind hierdie gebied met die hoofhof na 'n skielike draai aan die suidpunt van die paleis. Vandag is hierdie deel van die gang bedek onder die geboue van die neopalatiese era.
Die hoof binnehof is uitgestrek en behou sy oorspronklike sypaadjie, en bied 'n onbelemmerde uitsig op die Messara -vlakte. Die besproeiingswerke onder die sentrale binnehof en die hele paleis dui op die klem op sanitasie wat 'n prioriteit was vir alle Minoïese paleise. Die paleis van Phaistos gebruik die klein rivier Ieropotamos aan die voet van die heuwel vir sy watertoevoer, asook 'n paar diep putte op die paleis self.
Die bouers van Phaistos het baie moeite gedoen om 'n funksionele sowel as 'n esteties aangename omgewing te skep wat die skouspelagtige uitsigte vanaf die heuwel kon akkommodeer. Die geboue is gerangskik rondom uitgestrekte binnehowe na aanleiding van die ongelyke oppervlak van die heuwel, en omhul met hul mure die panorama van die Messara -vlakte en die berg Idi onderskeidelik in die suide en noord. Die toeskouers wat by die teater sit, sou 'n wonderlike uitsig oor die suide en die ooste gehad het.Volgens Vincent Scully is die geboue van die paleis so gebou dat die oop gebiede altyd aan die een kant omring was deur 'n paleismuur en aan die ander kant deur 'n groot bergmassa.
Phaistos was die tuiste van Radamanthis, die broer van die legendariese koning van Minos. Die paleis word steeds gebruik, selfs nadat dit in 1400 vC vernietig is, hoewel dit geleidelik sy krag verloor het totdat die opkomende sentrum van die nabygeleë Gortyn dit uiteindelik in 200 vC vernietig het.