W. Doubell en sy Wakkermakers
Chris Kruger, van wie ons in die vorige hoofstuk gehoor het, het ons ook van inligting oor hierdie orkesleier voorsien.
Chris en sy orkes het een aand op 'n geselligheid in Germiston gespeel. Hulle het later moeg geword en vir die gehoor gevra of daar iemand was wat graag sou wou speel. Wally Doubell het na vore gekom en gesê dat hy konsertina sou speel as die Krugers hom sou begelei. Hulle het ingewillig en sommer dadelik aangevoel dat hulle gemaklik en goed saamgespeel het. 'n Nuwe vriendskap is gesluit en die Krugers het hom toe ook begelei op die twee plate wat hy later gemaak het.
Hulle het vasgestel dat Wally ook aan die spoorweë verbonde was, wat natuurlik meegehelp het dat hulle mekaar maklik kon vind.
Chris vertel dat die meeste spoorwegwerkers in daardie jare in sinkhuisies gewoon het en dat die Tin Town Vastrap van Wally na hierdie huisies verwys. Hierdie vastrap is vandag nog net so gewild as in daardie jare, behalwe dat dit intussen na Blikkiesdorp verdoop is.
Dis jammer dat Wally net die volgende twee plate gemaak het, want al vier die nommers was treffers:
Tin Town Vastrap
Nellie sê tog ja GE 233
Aan die brand vastrap GE 467
Die Cornelius wals is ook 'n pragtige nommer wat nog dikwels gehoor word en ons tradisionele musiek pragtig illustreer. Wally is reeds jare gelede oorlede.
Ben Viviers, 'n vioolspeler, het ook dikwels saam met hom opgetree. Dit word vermoed dat hy nog lewe en iewers op 'n plaas in Rouxville se wêreld woon. Nadere besonderhede kon tot dusver nie bekom word nie.