Geskryf deur Gary Mortimer en Rebekah Russell-Bennett
Woolworths se en Coles ' verbod op plastieksakke is toegejuig deur omgewingsgroepe, maar was na berig word met mishandeling en aanranding en bewerings van winsbejag. Selfs komediante het waarde in die teater van die sakverbod.
Hierdie reaksie is te danke aan supermarkte wat hul "sielkundige kontrak"Met kliënte. Wanneer albei groot supermarkte Dit lyk asof hy omgekrap is in die gesig van kwaadwillige kliënte dit het die probleem net vererger ".
Anders as skriftelike wettige kontrakte, is sielkundige kontrakte is 'n stel 'ongeskrewe reëls' of 'verwagtinge' wat tussen die partye in 'n transaksie uitgeruil word. Dit kan tussen 'n werknemer en werkgewer, of 'n kliënt en 'n handelaar wees.
Hierdie begrippe is dikwels stilswyend of implisiet. Dit is geneig om onsigbaar, verondersteld, onuitgesproke, informeel of in die beste geval slegs gedeeltelik te stem.
Die sielkundige kontrak voor die verbod tussen supermark en koper was iets soos "ek sal by u inkopies doen en in ruil daarvoor sal ek my aankope in 'n gratis plastieksak pak."
Daar was 'n implisiete finansiële uitruiling tussen partye. Kopers bestee geld aan kruideniersware en die supermark betaal vir die verskaffing van 'n plastieksak.
Met die verbod op sakke het die sielkundige kontrak verander: "Ek sal by u inkopies doen en 'n plastieksak opgee, en u sal ook plastiek opgee in ander winkels, en die omgewing sal daarby baat."
Supermarkte regverdig die uitfasering van liggewig plastieksakke met die idee van 'n strategie vir maatskaplike verantwoordelikheid. Kliënte was miskien bly om plastiekverbod vir eenmaligheid te verbeur om 'n groener toekoms te ondersteun, maar dit is waar die probleem ontstaan ​​het.
Kopers begin besef dat supermarkte geld spaar (deur nie meer tasse niks weg te gee nie), terwyl hulle self 'n koste aangaan (15 sent of meer betaal, afhangend van die soort herbruikbare sak).
Die supermarkte het nie hul sielkundige kontrak beëindig deur die gebruik van plastiek in die winkel, veral in verpakking, te verminder nie. Die sosiale media lewer kommentaar weerspieël dit grootliks.
As daar 'n sielkundige kontrakbreuk is, mense kan wraak neem en vergelding doen.
Dit kan wissel van ligte, soos venting op sosiale media, tot dade van sabotasie soos verander vloervoorraad en steel mandjies.
'N Paar ander faktore het die waargenome kontrakbreuk vererger.
Anders kleiner state en gebiede (Suid-Australië, Tasmanië, Noordelike Gebied en die WET), waar staatswetgewing enkelhandige plastieksakke deur alle kleinhandelaars verbied het, was dit 'n nasionale verbod op die kleinhandel.
Kopers in hierdie kleiner state vinnig gewoond geraak om nie gratis sakke te hê nie, aangesien dit nêrens beskikbaar was nie.
Deur eenvoudig backflipping kort nadat die beleid geïmplementeer is, het die supermarkte ook kopers gevra om hul voornemens en integriteit te bevraagteken.
Terwyl koper aanvanklik dalk die rede vir die verbod aanvaar het, verlengde gratis sakperiodes het die boodskap gestuur dat die supermarkte om omgewingsredes nie so ernstig is om plastieksakke te verbied nie.
Terwyl Woolworths het gesê dit sal 'geld wat verdien word' deur die verkoop van sy 'Bag for Good' -skema in 'n jeugomgewingskema kanaliseer, en die klante bevraagteken ook die kostebesparings en -opbrengste tereg.
Die verwydering van 'n eenmalige plastieksak is 'n positiewe eerste stap, maar dit is slegs die begin. Klante stap vandag nog na supermarkte en sien baie soorte kos toegedraai in plastiek, en hulle plaas self los vrugte en groente in plastieksakke.
As gevolg van mediadekking is kliënte nou meer bewus en sensitief vir plastiek in die departement van droë kruideniersware. Hulle sien meer en meer onnodige plastiekverpakking, soos droë pasta in 'n boks met 'n duidelike plastiekvenster.
Bevestiging van die plastieksakverbod
Daar is sekerlik genoeg bewyse dat die verwydering van eenmalige sakke tot positiewe omgewingsuitkomste lei. Maar 'n nasionale, eenvormige benadering is nodig, ondersteun deur verbruikersbewustheid en opvoedingsprogramme.
Alhoewel baie regerings van die staat en gebied wetgewing vir die verbod van plastieksakke wettig gemaak het, het ander dit gehou. Die Victoriaanse regering verlede jaar het planne aangekondig om plastieksakke vir eenmalige gebruik te verbied, maar ondanks wydverspreide verbruikersondersteuning, dit is nog in werking tree.
Supermarkte moet oop wees oor die finansiële aspekte van plastieksakke, sowel koste as omset.
Verbruikers sal miskien verstaan ​​dat die aankoop- en logistieke koste van die vervanging van die plastieksakopsies hoër sal wees - omdat die sakke dikker en swaarder is, en dit neem ekstra tyd om sakke in verskillende groottes in te pak.
Die verdeling van netto winste (nie bruto winste nie) uit die verkoop van alle herbruikbare sakopsies moet gekanaliseer word volhoubaarheidsprogramme, navorsingstoelaes en onderwysskemas. Programme moet vergelyk word, gemeet en in die openbaar aangekondig word.
Kopers aanvaar meer verandering as hulle kan verstaan ​​hoe hul klein opoffering (sê 15 sent) die omgewing help.
Kopers speel ook 'n belangrike rol in die skema van dinge. Alhoewel dit 'n tydjie sal neem om ou gewoontes te verbreek, berus dit by kopers om te onthou om 'n sak saam te bring. As hulle vergeet, moet hulle eenvoudig 'n ander een koop.
Uiteindelik moet die sielkundige kontrak weer in lyn gebring word en in balans wees. Om dit te kan doen, moet kleinhandelaars en verbruikers saamwerk om hierdie belangrike omgewingskwessie op te los.
Gary Mortimer, Medeprofessor in bemarking en internasionale sake, Queensland University of Technology en Rebekka Russell-Bennett, Professor in sosiale bemarking, Skool vir advertering, bemarking en skakelwerk, Queensland University of Technology
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Waarom plastieksakverbod so 'n reuse reaksie veroorsaak het