(d) Jesus se benadering tot siekte verskil van dié van die Ou Testament. Hy het nie geoordeel nie; Hy het hulle menswaardig behandel; Hy was vol deernis vir hulle; Hy het hulle aangeraak, vertroos en genees; Hy het normaal met hulle gesels. Jesus het blykbaar geglo dat siekte ŉ belemmering was wat mense verhoed het om die mense te wees waarvoor hulle geskep is. Nadat Jesus ŉ vrou wat al 18 jaar gebreklik was, genees het, sê Hy dat sy deur die Satan gebind is (Lukas 13:16). Sy genesing van ongeneeslike siektes was een van die bewyse dat Hy die Messias was. Ek het gekom sodat hulle die lewe kan hê, en dit in oorvloed (Johannes 10:10). Hy het nie siekte as straf vir sonde volledig onderskryf nie (Johannes 9:3).
(e) Jesus was altyd bekommerd oor die hele mens en nie net die simptome van siekte nie. Hy het dikwels eers die geestelike aspekte hanteer. Sy gesprek met die Samaritaanse vrou by die put het gefokus op die basiese konflikte in haar persoonlikheid. Vir Jesus is gesondheid meer as net die afwesigheid van fisiese en geestelike siektes – dit gaan oor die hele mens.