Pasop vir die politiek korrekte woordeskat van ŉ nuwe geslag Argieffoto. In die artikel “Universities on the brink” van RW Johnson wat op 27 September 2016 op Politicsweb verskyn het, kritiseer die skrywer die rektore van universiteite en sê dat daar reeds in 2015 vasgeskop moes word teen die inmenging by universiteite en dat universiteite in die proses hulle outonomiteit begin prysgee het. Om dit nou vanuit ŉ verswakte posisie te probeer inneem gaan baie meer verg. Die artikel kan gelees word op Politicsweb. ŉ Paragraaf in die artikel wat egter vasgesteek het, is die oorsig oor die politieke omgewing wat sedert die 1980’s na links geskuif het. Johnson sê dan (vertaal uit Engels) “die gevolg was ŉ omgewing waar posisionele politiek byna alles geword het. Ten einde aan die ‘regte kant’ te bly binne ŉ snelveranderende universiteitsomgewing was die enigste veilige uitweg om bande met die linkse vleuels oop te hou, ongeag die balanseertoertjies wat nodig was.” Hy sê dat dit verder nodig geraak het om te probeer om die rol te speel van gespreksgenoot en tussenganger ten einde verandering te onderhandel, sonder beginselstandpunte. Om so ŉ rol te speel het ŉ politiek korrekte taal noodsaaklik geword – met woorde soos: en vele meer: ŉ hele nuwe taal van gonswoorde en woordomskrywings.” Dit is nie net in die universiteitsomgewing waar die gonswoorde gebruik word nie. Dit is ongetwyfeld ook in die woordeskat van politici en menige politieke kommentators. Daar is nog heelwat woorde wat in die laaste ruk gehoor is wat hierby gevoeg kan word. Let op dat in bogenoemde sowel as ondergenoemde lys die Engelse woorde baie meer is in die woordeskat terwyl die Afrikaanse vertaling, soms vreemd, maar soms ook meer billik mag voorkom. Die outeur se waarneming is dat “een van die eienaardighede is hoeveel van hierdie terme óf net in Suid-Afrika gehoor word of ŉ heel ander betekenis in Suid-Afrika het”. Die groter eienaardigheid is hoe maklik die politiek korrekte terme deel geword het van die woordeskat van alledaagse Suid-Afrikaners. Baie van hierdie begrippe is politiek gelaaide woorde en die alledaagse gebruik daarvan verleen legitimiteit aan sommige woorde. Die groter slagyster van sommige woorde is dat die woorde alledaags gebruik word, legitimiteit verkry het, en enige argument daarteen onmiddellik verreken of afgemaak word as “rassisties” teen transformatief” “teen-revolusionêr” of teen-progressief”. Daar is nog woorde wat by bogenoemde lyste gevoeg kan word. Dit is amper asof mense se politieke vernuf getoets word aan hoeveel van die woorde in logiese orde in een sin of paragraaf gebruik kan word. Luister maar na die woordvoerders van die protesterende studente en evalueer hulle uitsprake aan die hand van die bogenoemde terme. Die politiek korrekte terminologie gee dan ook legitimiteit aan die swartbewussyn wat internasionaal bevorder word en in Suid-Afrika feitelik die plek van apartheid ingeneem het. Daar is ŉ nuwe swart kleurbeheptheid en kleurbewustheid en ons samelewing word daarvolgens saamgestel. Nie-blank word nou vervang met nie-swart en die terminologie soos bo word lustig ingespan om die swart posisie te bevorder of te verskans. Daarom is daar in ŉ diep verdeelde samelewing soos Suid-Afrika met reg vrae oor instansies soos die Black Management Forum, Black Editors Forum, Black Lawyers Association, The Association for the Advancement of Black Accountants of Southern Africa, Black Association of the Wine and Spirit Industry, Association of Black Securities and Investment Professionals, Black Conveyancers Association, Black Business Women Association en andere. Sulke suiwer rasgebaseerde instansies is totaal onvanpas en verdeel die Suid-Afrikaanse samelewing net nog meer. Apartheid het ŉ stelsel probeer vestig wat mense langs rasseverdelings en met kunsmatige grense uitmekaar gehou het. Die fokus op swart bevordering en swart bemagtiging in die praktiese toepassing van beleid verskil nie veel van dié stelsel nie. Dink net watter bohaai gaan daar nie wees as wit sakemanne of prokureurs hulself so noem en hulself daarvolgens bevorder nie. Die gebruik van die nuwe politieke korrekte het egter legitimiteit verleen aan swart nasionalisme en swartbewussyn. Nou wat dan van taal en kultuurorganisasies soos die Afrikanerbond? Artikel 31 van die Grondwet waarborg die reg van lede van ŉ kultuur-, godsdienstige en taalgemeenskap om hul kultuur, godsdiens en taal te geniet en om vir dié doeleindes, kulturele, godsdienstige assosiasies en ander liggame van die burgerlike gemeenskap te stig, daarby aan te sluit en in stand te hou. Hierdie reg van kulturele, godsdienstige en taalorganisasies mag egter nie teenstrydig met die verklaring van menseregte wees nie. In hierdie verband moet aangemerk word dat die konstitusionele hof beslis het dat sulke kulturele, godsdienstige en taalorganisasies wel uitsluitende lidmaatskapsvereistes mag stel solank hierdie vereistes hul kulturele, godsdienstige en taalintegriteit beskerm maar nie op rasse-diskriminasie neerkom nie. Die meerderheid Suid-Afrikaners, wit en swart, het die nuwe Suid-Afrika en die waardes soos vervat in die Suid-Afrikaanse Grondwet volledig omarm. Hierdie waardes soos gestipuleer in die Grondwet word egter stelselmatig geërodeer deur die betekenis en aanvaarding van heelwat van die politiek korrekte begrippe. Daar sal met groot omsigtigheid omgegaan moet word met sommige van die terme, reeds omdat dit politiek gelade is, en tweedens omdat sommige van die begrippe deur hulle eie en unieke betekenis reeds strydig kan wees met die internasionale betekenis of deur die praktiese uitvoering daarvan kontra die Grondwet mag wees. Die beskerming en bevordering van ons Grondwet berus by dié miljoene gematigde Suid-Afrikaners wat die meerderheid van ons bevolking uitmaak, wat droom oor ŉ Suid-Afrika wat suksesvol funksioneer en waar elkeen se potensiaal en vermoë ten volle ontwikkel kan word, vry van rasgedrewe ideologie.