Jeremia 1:4-10 – geken, gevorm, geheilig en aangestel – NGK Somerstrand
Jeremia 1:4-10 – geken, gevorm, geheilig en aangestel
Written by Chris van Wyk on 21/08/2016 . Posted in Chris van Wyk, Luister.
Die roeping van Jeremia
Ek wil vandag gesels oor roeping. En ek wil Jeremia as lens gebruik dat jy oor jou eie roeping as kind van die Here kan dink. Want, ek is oortuig, die groei in 'n mens se geestelike lewe begin by jou bewussyn van roeping. En ek sal afsluit met 'n paar gedagtes oor ons roeping as geloofsgemeenskap.
2Ek wil die Here loof en nie een van sy weldade vergeet nie.
Lied 162 U self het ons geroep, Heer, en daarom kom ons saam – sit (orrel) – koor is voorsangers
"28Kom na My toe, almal wat uitgeput en oorlaai is, en Ek sal julle rus gee. 29Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus kry vir julle gemoed. 30My juk is sag en my las is lig."
Vonkk 85 Here, ons Here, hoe groot is U – sit (orrel) – Gemeente sing keerverse, koor sing Psalmverse (uit Psalm 8)
Lied 209 Heer met my hele hart – staan (orrel)
Flam 117 Loof Hom met die tromme, loof Hom met die harp – staan (groep)
Skildery as agtergrond is van Horace Vernet, Jeremiah on the ruins of Jerusalem (1844).
9Hy het sy hand uitgesteek, my mond aangeraak en vir my gesê: Ek het nou my woorde in jou mond gelê. 10Kyk, Ek stel jou vandag aan oor nasies en oor koninkryke om af te breek en uit te roei, om te vernietig en plat te slaan, te bou en te vestig.
Liedboek 551 Jesus nooi die kindertjies – staan (orrel) – vers 1,3,4 almal saam, koor vers 2
Kinders kom vorentoe
Lofliedjie 6 Laat julle liggies skyn – staan (groep)
Ek wil vyf goed uitlig van die roeping van Jeremia.
1. Jeremia beskryf sy roepingsgebeure met die frase: "Die woord van die Here het tot my gekom". Hoewel hy nie uitbrei oor die presiese aard daarvan nie, dui die res van die hoofstuk se beskrywings op 'n ervaring wat Jeremia met sy sintuie ervaar het. Ten minste sy ore, mond en sy oë was betrokke, soos 'n mens uit die roepings-woorde, die aanraking en die roepings-visioene aflei wat later in die hoofstuk beskryf word.
Waarom dit my tref, is dat dit eintlik die normale manier beskryf waarop die Here met ons werk. Daarmee bedoel ek nie dat ons altyd buitengewone ervaring sal hê soos hy nie, maar dat God met ons praat, veral uit sy Woord. Elke keer as ons erns maak met die Woord van die Here, as ons nadink daaroor, as ons dit ter harte neem, praat die Here met ons. Dit is wat gebeur as 'n mens in 'n verhouding met die Here staan. Jy kan staatmaak daarop. Trouens, dit is asof die Woord soos 'n oop elektriese draad word vir jou. Jy maak dit net oop en begin om daaroor na te dink, dan hoor jy die Woord van die Here vir jou lewe.
2. Die roepingsgebeure word as 'n gesprek tussen God en Jeremia uitgebeeld, soos meermale die geval was met ander ervarings van Bybelfigure wat deur God geroep is — Abraham, (Gen. 12), Moses (Eks. 3), Samuel (1 Sam. 3), Jesaja (Jes. 6), Esegiël (Eseg. 1), Jesus (Matt. 3), die dissipels (Matt. 4), Paulus (Hand. 9) ensomeer. Trouens, dié tipe gesprek teken hulle verhouding met die Here. Gesprek met God stempel die pad wat hulle met Hom loop.
Ek het net weer dié week die ongelooflike voorreg hiervan besef. Die Here het verlede week in die erediens met my gepraat oor iets wat vir my voorlê. Toe ek by die huis kom was daar 'n e-pos van iemand wat my attent gemaak het op 'n aspek van dié ding waarvoor ek my voorberei. En terwyl ek besig is om iets te begin skryf, kom daar 'n sms wat my herinner aan my roeping voor die Here, en waarmee ek uiteindelik na die Here kon gaan in gebed en sy leiding kon ontvang vir hoe ek die pad moet stap rondom die saak.
En dit het deur die week telkens gebeur vanuit die teks wat ek en Lynette elke oggend lees waarmee ek dan deur die dag met die Here in gesprek bly en telkens weer en meer hoor hoe die Here wil hê dat ek moet leef, waarby ek betrokke moet wees, wat ek moet doen, en soms wat ek nie moet doen nie.
3. Die roeping is altyd spesifiek gerig op iets wat die Here wil doen of wil laat gebeur deur jou lewe en deur jou getuienis.
Maar, 'n mens moet tog versigtig wees om te sê dat enige werk outomaties jou roeping is nie. Ons kan eers van roeping praat wanneer ons weet dat die Here se Woord na ons toe gekom het, as Hy met ons in gesprek begin tree het, as Hy ons op spesifieke wyses begin gebruik, en ons met Hom en sy roeping vir ons 'n pad begin stap.
Dit is wat ons met die Ontdek jou Gawes kursus op die oomblik probeer doen; dat mense die gawes wat die Here vir hulle gegee het, ontdek, sodat hulle ook kan agterkom hoe hulle die Here hulle daarmee wil gebruik en hulle ook hulle "roeping" kan ontdek, uiteraard as hulle nie alreeds in 'n roeping is nie. 'n Genadegawe is 'n besondere vermoë wat God jou gee om in sy koninkryk vir Hom op 'n besondere manier te dien. En ek is regtig bereid om wyer in die gemeente die kursus aan te bied, bv. in kleingroepe.
4. Jeremia se reaksie daarop is om sy jonkheid as hindernis, as 'n verskoning, voor te hou. Dit is ook iets wat baie keer gebeur dat 'n mens terugdeins vir die roeping van die Here. "Ek is 'n seun," sê Jeremia, 'n woord wat beide vir babas en kleiner kinders sowel as vir tieners en jong volwassenes gebruik is. Hy was dus waarskynlik nog nie in sy twintigerjare nie. "Ek kan nie goed praat nie," sê Jeremia, waarmee hy waarskynlik bedoel dat hy nie genoeg "gesag" het om te kan praat nie, eerder as dat hy nie vlot kon praat nie.
5. God is dus ernstig oor sy roeping en laat ons nie los nie. Dit is die ervaring van elkeen wat 'n roeping van die Here ontvang. God se roeping is onberoulik. Jy kan dit nie ignoreer nie. Jy kan die nie ontwyk nie.
En met die die twee visioene bevestig God dat Hy gaan optree (amandeltak) — God sê letterlik Hy "staan wag" oor sy woorde, om te doen wat Ek gesê het — en dat die oordeel uit die noorde sal kom (kokende pot – die leërs van Assirië en Babilon kom natuurlik van die ooste, maar het telkens uit die noorde ingeval om die tog deur die Transjordanië woestyn oos van Juda te vermy).
Ek wil 'n sesde en laaste aspek van roeping op die tafel sit.
6. Dit is die feit dat ons as geloofsgemeenskap ook 'n roeping het. Ons as gemeente is saam ook betrokke by dinge wat die Here op ons hart lê. Dinge soos die sendelinge wat ons ondersteun. Dinge soos die barmhartigheidsprojekte waarby ons betrokke is. Dinge waarvoor ons bid. Mense wat ons ondersteun. Ons visie: Luister en Leef.
Een van die gedeeltes wat ons dié week in ons kleingroepe aandag aan gegee het, was Hebreërs 12. En ek is regdeur die week aangespreek deur die teks, hoewel Jeremia 1 die primêre teks vir vanoggend was. En ek is oortuig dat ons as gemeente ons hieraan gesamentlik moet verbind.
Dié teks bevat die waarskuwing aan elkeen van ons om nie die genade wat God vir ons gee, te verontagsaam nie, en daarby toe te sien dat niemand van ons die spoor byster raak op pad na die ewige lewe by God nie.
En dit is nie net my roeping as predikant om uit te voer nie. Dit is die roeping wat ons gesamentlik as gemeente het en waaraan elkeen van ons onsself moet verbind.
Hebreërs 12:14-17 sê:
Wat ons moet raaksien in die teks, is dat 'n mens die oproep nie net in 'n persoonlike hoedanigheid moet lees nie, d.w.s. dat jy self heilig en onberispelik moet lewe nie. Nee, ons word geroep om vir mekaar sorg te dra, om te sorg dat niemand van die genade van God afvallig word, niemand sedeloos en goddeloos lewe nie.
Ons geestelike stryd is nie net teen persoonlike sonde nie, al is dit ook hoe werklik. Ons stryd, sê Hebreërs is teen die mag van die sonde ook in die geloofsgemeenskap. Die verlossing van Christus moet in alle dele van ons eie lewe sowel as in die lewe van die geloofsgemeenskap as 'n geheel beleef en geleef word. Jesus moet voor oë gehou word en Hy moet in die volle konsekwensie van die woord gevolg word.
Ek is besig om Genesis voor te berei vir die Bybelskool en is tans besig met Genesis 4 waarin die stryd tussen broers die stryd teen die sonde is, soos ons dit in die lewe van 'n Kain wat Abel vermoor het, raaksien. Dié tipe stryd is van die begin af deel van die geloofskonteks. Die goddelose in die Psalms is nie mense buite die geloofsgemeenskap nie, maar deel van die liturgie en die erediens in Jerusalem. Hulle sê die voorskrifte van die Here op en hulle beskou hulleself as deel van die verbond, sê Psalm 50, maar steur hulle nie aan óf God se gebod óf die geloofsgemeenskap se wel en weë nie!
Jesus wys ons daarom deur sy voorbeeld aan die kruis hoe om die sondige optrede van sondaars teen ons te verdra – want dít is ten diepste waarom Hy deur sy eie mense vermoor is – sonder om vir die skande daarvan terug te deins nie, maar om soos Hy, en met die krag wat Hy verleen, teen die sonde weerstand te bied as 'n saak wat letterlik lewe en dood inhou.
"Hou Hom voor oë wat so 'n vyandige optrede van die sondaars teen Hom verdra het. Dan sal julle nie geestelik moeg word en uitsak nie." (Hebr. 12:3).
Ons durf dus nie geestelik moeg raak en uitsak in ons weerstand teen die sonde nie.
Dit sluit die persoonlike geestelike stryd teen die sonde in, d.w.s. dat ons soos atlete die lam hande en die swak knieë moet versterk (aangehaal uit 35:3: Stilwees en vertroue teen 'n oormag!), reguit paaie vir onsself moet maak (aangehaal uit Spr. 4:26: Baken jou koers af!) sodat ons op God se pad kan bly en ons gesond kan word in ons eie toewyding (Hebr. 12:13).
Maar dit sluit ook die stryd in die geloofsgemeenskap in dat ons die vrede najaag met alle mense in die geloofsgemeenskap – nie soseer subjektief om in vrede met mekaar te lewe nie, soso die kommentare sê, maar eerder objektief dat hulle almal die vrede van Christus kan ervaar en omhels as die evangelie – en terselfdertyd ook heiligheid, want ons weet dat niemand sonder heiligmaking die Here sal sien nie (Hebr. 12:14). Niemand nie! Dit is slegs die mense wat rein van hart is wat die Here sal sien, het Jesus immers gesê ( 5:8: Jesus fokus op die stryd vir geregtigheid!).
Dit sluit dus in dat ons na mekaar sal omsien en sorg dat niemand in die genade van die Here veragter nie (Hebr. 12:15). Ons almal moet vorder op die pad van heiligmaking en ons het mekaar nodig op daardie pad. Niemand mag argeloos en traakmynieagtig raak in ons toewyding aan die Here nie. As ons sulke mense nie waarsku nie, sal God hulle bloed van ons hande eis. Esegiël praat baie spesifiek van die goddelose wat deur ons gewaarsku moet word ( 3; Eseg. 33: God soek bekering nie die dood nie!). Dit is onse mense!
Dit sluit in dat ons sorg dat ons nie onderling verbitterd raak oor iets en dit onenigheid en besoedeling bring nie (Hebr. 12:15). Anders word ons as geloofsgemeenskap besoedel en word ons karakter letterlik verander na 'n gemeenskap waarin die heilige God nie meer tuis sal voel nie. Die uiteinde daarvan is afvalligheid en goddeloosheid, d.w.s. waar God se bestaan en werk onder ons nie meer as 'n kragtige realiteit ervaar word nie. Herlewing begin altyd waar ons ons sondigheid voor God besef en tot inkeer kom, persoonlik en as geloofsgemeenskap. En daarvoor moet ons bid en werk.
Dit sluit dus in dat ons sedeloosheid (pornos) en goddeloosheid (bebelos – goddeloos of wêreldsgesind) moet vermy, en daadwerklik moet teenstaan. Dit is in wese soortgelyk aan wat die sinode in Jerusalem besluit het dat alle geloofsgemeenskappe hulleself aan moet hou (Handelinge 15), en deur Jesus in sy brief aan Tiatira herhaal (Openbaring 2). Vermy losbandigheid en afgodery, die dinge wat julle kan besoedel in julle verhoudinge met mekaar, en díe dinge wat julle afvallig kan maak van God.
Die diepste rede is dat God gepraat het en dit van ons eis, sê die geestelike leier van die Hebreër gemeente, waarskynlik 'n huisgemeente in Rome. Ons kan nie anders as om na God te luister nie, want Hy is 'n verterende vuur, waarsku Hebreërs ons.
God se woorde moet met ontsag en eerbied hanteer word. Ons gee onsself dus oor óf aan die suiwering van die heiligmaking in dié lewe, óf aan die vuur van vernietiging van die toekomstige bedeling. Laasgenoemde sal katastrofies wees vir die onsedelikes en afgodsdienaars (Openbaring 21:8).
Geen wonder dat die skrywer net hierna in hoofstuk 13 oor die broederliefde, die huwelik en geldgierigheid praat nie, die drie dinge wat die heiligmaking op 'n menslike vlak die meeste kan beïnvloed nie en net daarna oor aanbidding binne die gemeente, die een ding wat die heiligmaking op 'n geestelike verhoudingsvlak die meeste kan beïnvloed nie.
Ek sluit af met die oproep tot 'n heilige lewe:
"Laat ons God dankbaar dien met eerbied en ontsag, soos Hy dit wil, want ons God is 'n verterende vuur." (Hebr. 12:28-29).
Lees meer wat ek verder oor Hebreërs sê in my Lees, Luister, Leef metodiek by http://bybelskool.com/hebreers/.
Jy kan dit ook as 'n eboekaflaai om dit rustig op jou iPad of rekenaar te bestudeer.
Lied 436 Herskep, o Gees, laat leef, o Gees, laat kom u koninkryk met mag – staan (orrel)
Lied 436:3 se laaste twee reëls: Laat ons uit God se liefde leef, en dankbaar waak en bid en werk – staan (orrel)