Die Internasionale Istanbul Gastronomiefees - Nuwe resepte
Die Internasionale Istanbul Gastronomiefees
As u die woord "fees" hoor, dink u waarskynlik aan 'n versameling konfytorkeste wat op universiteit in die middel van 'n mielieland optree, of miskien 'n lekker geselligheid op die strate van SoBe, geborg deur sjampanjeondernemings en met sjefs van beroemdhede. Dit is ten minste die weergawe wat ek voorgestel het toe ek genooi is om die 12de jaarlikse Internasionale Istanbul Gastronomiefees in Februarie by te woon. My gedagtes was oorweldig deur visioene van verkopers wat voorbeelde gee van Turkse vreugde in 'n reënboog van kleure, gebraaide vleis wat drup in ui, kruidensap en 'n nimmereindigende reeks stalletjies waar ek die raaisels van die Ottomaanse kookkuns kan ontrafel. tyd. Miskien is daar 'n band, en ek sal beslis daar weggaan met ten minste vyf kilogram ekstra gewig op my figuur.
Ongelukkig het ek nie met eksotiese kos geëet wat deur die Turkse weergawes van Bobby Flay en Rachael Ray gemaak is nie, en ek het ook nie my raam vetgemaak nie; In plaas daarvan het ek honger en bitter gevoel nadat ek ure lank na talle kookkuns gekyk het wat ek nie kon proe nie, aangesien die Turke 'n ander idee het van hoe 'n gastronomiefees georganiseer moet word. Dit wil nie sê dat dit 'n rukkie nie lewendig en vermaaklik is nie - dit het net werk nodig, en ek sal dit verduidelik.
Maar eers, vergeet van my alles wat u kan eet, 'n smaak-aan-'-----fantasie: hierdie fees het ten doel gehad om die vermoëns van honderde jong sjefs van regoor die wêreld (maar meestal uit Turkye) in 'n reeks van meer as 40 intensiewe kompetisies te toets . Dit is ver van die manier waarop hierdie dinge in Amerika gedoen word, waar gaste betaal vir toegang tot 'n gebied bedek met glinsterende streamers, 'n plastiekbord met 'n insetsel vir 'n wynglas oorhandig word, en die voorreg kry om onbeperkte drank en fynproewers te byt uit 'n wye verskeidenheid stalletjies, in seldsame gevalle waar u ekstra kontant moet opdok vir iets besonders, soos rou oesters of kaviaar. Hier moet u kyk hoe hoërskool- en kollege-studente besig is met 'n reeks kookproewe wat fokus op dinge soos pasta, pizza en moderne Turkse kookkuns deur middel van raaisels met bestanddele, sowel as artistieke prestasies soos yskerf, blomsuiker, troukoeke, en skottelgoed met klein happies a la garde krip klas. Slegs die beoordelaars het die geleentheid gehad om hul buik te vul. 'N Omkoping van twintig Turkse lira kon u nie 'n hap baklava gee as u daarvoor smeek nie. (Vertrou my: ek het probeer.)
Miskien word die fees in die komende jare nader aan my droom van 'n döner-kebab wat gratis is vir almal, maar op die oomblik het die Turke ten minste een aspek van 'n groot gastronomiefees: die talent. Benewens die aantrekkingskrag van uitsonderlike studente van regoor Turkye en tot in Engeland, Italië, Katar, Israel, Serwië, Maleisië en Korea, het 'n paneel sjefs van wêreldgehalte van regoor die wêreld ingestroom om deel te neem aan beoordeling en kritiek, sommige neem ook deel aan gebeure self, soos sekere gebeurtenisse. Om sake vir nuwelingkokke meer intimiderend te maak, het elke beoordelaar sy of haar beste kombuisklere aangetrek, vol gelaai met fyn metaalmedaljes wat aan hul nekke hang, kleurvolle penne en sjerpe oor hul moue, skouers en middellyf om hul vaardigheid in kompetisie te herdenk, en oefen net 'n bietjie hul ego uit. Een besondere sjefbeoordelaar, Thomas A. Gugler, wat 'n bling van meer as twintig kilogram bling om sy nek gedra het en 'n volkleur spektrum van sponsor-kentekens oor sy jas gedruk het-het selfs 'n bietjie ekstra was in die krulle gesit aan die punte van sy snor, 'n maatstaf wat sy swagger 'n miljoen maal vermenigvuldig het. (Google Gugler om te sien hoeveel hy 'n baller sjef is, ek durf jou aan.)