Félix Vallotton en die White Review - Verskeie
Félix Vallotton en die White Review
Misia aan haar spieëltafel.
Skrywer: VALLOTTON Félix (1865 - 1925)
Prentverwysing: 06-519804 / RF2005-7
Prentverwysing: 99-005034 / RF1977-350
Titel: Misia aan haar spieëltafel.
Skeppingsdatum : 1898
Datum getoon: 1898
Afmetings: Hoogte 36 - Breedte 9
Tegniek en ander aanduidings: Tempera op karton.
Prentverwysing: 04-001662 / RF2004-1
Die bloei van klein avant-garde tydskrifte
In die 1880's en 1890's, die goue era van die pers in Frankryk, het 'n verskeidenheid literêre en artistieke tydskrifte ontstaan. Hierdie publikasies trek voordeel uit die onlangse wet op 29 Julie 1881 oor persvryheid, maar ook deur tegniese vooruitgang rakende die invoeging en reproduksie van beelde. Hulle bevorder ook kommunikasie tussen alle sektore van die skepping: poësie, teater, musiek, skilderkuns, drukwerk ...
Die bekendste van hulle, met Veer deur Léon Deschamps, is ongetwyfeld The White Review. Dit het sy bestaan ​​te danke aan die wil en samewerking van die drie Natanson-broers, uit 'n Joodse familie van Poolse oorsprong: Alexandre (1867-1936), die vrygewige ouderling wat administratiewe en finansiële verantwoordelikhede aanvaar, Thadée (1868-1951) ), redaksionele direkteur en kunskritikus, en Alfred (1873-1932), wat die toneelkroniek verskaf.
Die Natanson-familie en sy netwerk
Hierdie drie portrette van Félix Vallotton bied baie inligting oor die Natanson-familie, onafskeidbaar van die gees van The White Review.
Alexandre Natanson word op 'n frontale en klassieke manier uitgebeeld met 'n reling wat vergul is. Haar houding is baie reguit, amper styf, skaars ontspanne deur haar gekruiste regterbeen. 'N Pers gestreepte strikdas verhelder haar beige baadjie effens en gee 'n bietjie tikkie fantasie. Subtiel dra die portret 'n indruk van erns en hartseer oor. Die slagoffer van 'n depressie besluit Alexandre om die titelavontuur in April 1903 te beëindig.
Marthe Mellot, aktrise, is die vrou van Alfred, die jongste van die drie broers. Vallotton lewer 'n intieme portret van die jong vrou: Marthe bied 'n dromerige gesig op 'n leunstoel, voor 'n neutrale agtergrond, terwyl haar rok die baie sagte kleure van die komposisie wek. Hierdie baie eenvoudige portret onthul die vriendelike betrekkinge wat Vallotton met die hele Natanson-clan het; dit wek ook die opening van The White Review na die dramatiese heelal.
Met die portret van Misia, Thadée Natanson se vrou, bring Vallotton hulde aan een van die invloedrykste figure in die kring van The White Review. Leunend oor haar spieëltafel sien die jong vrou haarself in haar spieël waar. Die skilder versterk die intimiteit van hierdie toneel deur die perke aan die linkerkant van die gordyn en die einde van die kabinet aan die regterkant. Die plek wat hy gekies het, stel hom in staat om die kookkuns en vroulikheid van die model te beklemtoon, wat verleidelike verhoudings onderhou met baie van die medewerkers, digters en skilders van die tydskrif. Die rol van laasgenoemde word ook diskreet ontlok deur die druk wat aan die muur hang, 'n toespeling op Vallotton se werk vir The White Review.
Die invloed van Die Blanke resensie
Baie nou gekoppel aan die Nabis-skilders, die stigtingsirkel van The White Review dra sterk by tot die bevordering van hul kuns. Hierdie ondersteuning gaan deur die kritiese tekste van Thadée Natanson en deur die verspreiding van werke. Van 1893 tot 1895 het elke nommer 'n oorspronklike druk op die voorstuk; uitstallings word georganiseer en plakkate word by Bonnard of Toulouse-Lautrec bestel. Vallotton neem 'n bevoorregte plek in met die reproduksie van sy houtsneewerk in meer as sestig uitgawes. Die tydskrif bied dus duidelike sigbaarheid aan hierdie skilders wat buite die amptelike kringe beweeg. Sy het ook 'n standpunt ingeneem ten gunste van Art Nouveau en 'n beskermheerrol gespeel toe sy die ontwikkeling van haar ampte in 1900 van Henry Van de Velde in opdrag gegee het. Die fynheid van haar keuses in literêre en teateraangeleenthede het ook bygedra tot haar invloed, danksy die kritiese deelname van André Gide, Gustave Kahn, Alfred Jarry en die publikasie van tekste deur Verlaine, Jules Laforgue of Mallarmé.
Laastens, The White Review word deur sy anargistiese neigings onderskei deur sy redaksionele sekretaris, Félix Fénéon, en deur sy politieke toewyding ten gunste van Dreyfus. Boonop sal sy posisies vir hom die moeite werd wees om tot 10 000 eksemplare op sy hoogtepunt te druk, 'n aansienlike syfer vir 'n avant-garde tydskrif.
Olivier BARROT en Pascal ORY, La Revue blanche: geskiedenis, bloemlesing, portrette, Parys, U.G.E., coll. "10/18", 1994. Georges BERNIER, La Revue blanche: sy vriende, sy kunstenaars, Parys, Hazan, 1991. Paul-Henri BOURRELIER, La Revue blanche, 'n generasie van toewyding, 1890-1905, Parys, Fayard, 2007. Geneviève COMÈS, "Die groep van Blanke resensie (1889-1903) », Die joernaaloorsig, n ° 4, lente 1987, p.4-11.