Wat het met generaal Eugen Müller gebeur na die Tweede Wêreldoorlog? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Generaal Eugen Müller het die eerste konsep van die berugte Commissar Order geskryf. Hy was, as ek reg verstaan, iets soos die beste regsbeampte van die Wehrmacht tydens die Tweede Wêreldoorlog (ek het verskillende poste vir hom gevind, waarskynlik 'n kwessie van vertaling).
'N Mens sou verwag het dat generaal Müller 'n uitstekende kandidaat sou gewees het vir die oorlogsmisdaadverhore wat na die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind het, maar die wiki -artikel oor hom sê niks oor sy lot na die oorlog. Maar aangesien die sterfdatum in 1951 aangegee is, het hy seker al 6 jaar iets gedoen.
Is hy verhoor? Het hy weggekruip? Wat het hy gedoen nadat die oorlog geëindig het?
Müller was 'n 'generaal met spesiale pligte' in die personeel van OKH. Dit het hom die hoogste regsbeampte van die Heer, die Duitse weermag, gemaak, maar beteken dat hy geen jurisdiksie oor die Luftwaffe, vloot of SS gehad het nie.
Hy het die eerste konsep van die kommissaris -bevel geskryf, maar dit lyk nie asof hy die idee gehad het nie. Dit gebeur in 'n toespraak deur Hitler op 'n groot groep (200-250) senior offisiere op 30 Maart 1941 by die New Reich-kanselier. Dit het meer as twee uur geduur, en dit lyk asof baie van hulle nie die opdrag om oorlogsmisdade te pleeg, opgemerk het nie, volgens Walter Warlimont se memoires, hoewel dit dikwels selfsugtig is.
Müller is op 31 Maart 1941 beveel om 'n konsepbevel op te stel, blykbaar deur Halder, en sy regsadviseur, dr Lattmann, het ook een daarvan gelewer. Hierdie is saamgevoeg, gewysig deur verskillende mense, uiteindelik goedgekeur deur Hitler en versprei deur OKW.
In OKH en OKW is erken dat die kommissarisbevel in stryd is met die internasionale reg, en Warlimont by OKW wou oorweeg of so 'n skriftelike bevel werklik nodig is. Dit het egter alles verloop.
Dit lyk nie asof Müller 'n prioriteit was vir die vervolging van individuele oorlogsmisdade nie, aangesien hy as 'n funksionaris behandel word. Hy is vermoedelik beskou as deel van die "Algemene Staf en Opperbevel" binne die eerste Neurenberg -verhoor.
Bronne: Warlimont se herinneringe en volume IV "Die aanval op die Sowjetunie" van Duitsland en die Tweede Wêreldoorlog.
Sien ook: Helmut Krausnick, Kommissarbefehl und "Gerichtsbarkeitserlass Barbarossa" in nuwer Sicht, in: Vierteljahreshefte für Zeitgeschichte 1977, Heft 4, p. 682-738.
Hierdie hulpbrongids is ontwerp om studente en onderwysers te help om die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska te ondersoek. Alaska se rol as slagveld, oordragstasie vir uitleen en vesting in die Noordelike Stille Oseaan is in die na-oorlogse dekades dikwels deur historici oor die hoof gesien, maar die afgelope jare het die bewustheid van Alaska se oorlogstyd toegeneem. Hierdie hernieude belangstelling bied opwindende opvoedkundige geleenthede vir studente en onderwysers wat hierdie hoofstuk in die geskiedenis van ons staat ondersoek. Min mense weet dat die enigste geveg van die Tweede Wêreldoorlog op Amerikaanse bodem in Alaska plaasgevind het of dat die Japannese magte meer as 'n jaar twee Aleoetiese eilande beset het. Nog minder weet van die Russiese vlieëniers wat in Fairbanks opgelei het, die werkers wat hul lewens gewaag het om die Alaska -snelweg te bou, of die Alaska -verkenners wat die kus van die Bering -see gepatrolleer het. Die lewens van Alaskane is vir ewig verander deur die ervaring van oorlog, en die geskiedenis van daardie dramatiese era word nog steeds geskryf.
Inligting oor Alaska se biblioteke en museums volg, met beskrywings van versamelings wat relevant is vir die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog in Alaska en 'n lys van aanlynbronne. Die individuele museums en biblioteke word volgens stad georganiseer. Die hulpbrongids word afgesluit met 'n inleiding tot die National History Day -program en History Day in Alaska.
Verken die Tweede Wêreldoorlog se veldtog in die noordelike Stille Oseaan deur webwerwe in Alaska
Geboue brand na die Japannese aanval op die fort by Dutch Harbour, 3 Junie 1942. 'n Tweede, meer skadelike aanval het die volgende dag plaasgevind, alhoewel die P-40 Aleutian Tigers gesukkel het om die vyand van 'n geheime basis (Fort Glenn) op te vang Umnak -eiland.
Met toenemende vyandighede in China, het die Amerikaanse regering bekommerd geraak oor die moontlikheid van aanval van regoor die Stille Oseaan. In 1935 het brigadier -generaal William Mitchell die kongres aangespoor om 'n sterk noordelike lugverdediging aan te neem, en verklaar: "Ek glo in die toekoms sal hy wat Alaska besit, die wêreld hou." In 1939 het die Kongres 'n verdedigingsdriehoek van Panama-Hawaii en Alaska ingestel om Amerika se kwesbare westelike kus te beskerm. Alaska, die grootste en die minste versterkte van die drie, het gou die bou van vlootbasisse by Sitka, Dutch Harbour en Kodiak gebou.
Ses maande na die aanval op Pearl Harbor, het die Japannese die Amerikaanse Dutch Harbour Naval Operation Base en die Amerikaanse weermag Fort Mears, naby Unalaska Island gebombardeer en die Aleoetiese eilande Attu en Kiska beset. Vir baie dekades na die oorlog was die algemene opvatting oor die Japannese Aleoetiese operasie dat dit slegs 'n afleidingsmaatreël van hul Midway -operasie was. Onlangse navorsing kom egter tot die gevolgtrekking dat die Japannese 'n breër en langer termyn strategie gehad het om 'n oostelike verdedigingsgebied te vestig en uit te brei. In reaksie hierop het Amerikaanse militêre strateë geweet dat hulle nie die risiko sou loop om die Aleoetiërs oop te laat as stapstene vir Japannese aanvalle op die vasteland van die Verenigde State nie. Boonop was die besetting 'n beduidende propaganda -oorwinning vir die Japannese - die belediging kon nie onbeantwoord bly nie.
Omdat vliegtuie wat van Kodiak en Dutch Harbour vertrek het, nie 'n afstand van byna 1400 myl gehad het om die Japannese by Attu en Kiska te betrek nie, het Amerikaanse troepe basisse op ander Aleoetiese eilande gebou as brandstof- en instandhoudingsstoppies, sodat hulle verder weswaarts kon toeslaan. Vlieëniers en grondtroepe het gou besef hulle staan ​​voor 'n tweede vyand, Moeder Natuur. Weer langs die Aleoetiese ketting is van die ergste ter wêreld, met digte mis, hewige seë en hewige windstorms wat williwaws genoem word. Vliegtuie wat nie akkurate navigasietoestelle of konstante radiokontak het nie, het in die berge, mekaar, die see neergestort-bloot om die vyand te vind, was 'n stryd om lewe en dood. Vir soldate in die Aleoetiërs was kontak met die vyand ongereeld en vlugtig, maar die weer was 'n ewige teëstander.
Twee-en-veertig Aleoete wat op die eiland Attu en twee vlootweerwaarnemers op Kiska woon, is deur die Japannese gevange geneem en na Japan gestuur waar 17 gesterf het. In Junie en Julie 1942 het die Amerikaanse weermag 881 Aleoet ontruim uit nege dorpe op verskeie eilande, waaronder die Pribilofs en Unalaska. Hulle is in 'n beknopte toestand deur 'n militêre vervoerskip na verlate blikkies- en mynkampe in Suidoos -Alaska geneem. Byna honderd sterf in die haglike omstandighede van hierdie kampe. Tydens hul afwesigheid het die Amerikaanse weermag baie van hul huise verbrand om die Japannese daarvan te weerhou, en godsdienstige ikone uit hul kerke verwyder.
Die Lend-Lease Act is in 1941 aangeneem om militêre hulp aan bondgenote te bied. As deel van die Lend-Lease-program is meer as 8 000 Amerikaanse vliegtuie na Rusland oorgeplaas via die Alaska-Siberië (ALSIB) -roete wat in 1942 begin het. deur die Kanadese en Alaska -wildernis na Ladd Field in Fairbanks. By Ladd Field wag Russiese vlieëniers om die vliegtuie oor die Beringsee en Siberië na Rusland se Wesfront met Duitsland te vlieg.
Konstruksie in oorlogstyd het groot veranderinge in vervoer en kommunikasie met die buitewêreld en binne Alaska meegebring. Tot 1942 het passasiers en vrag op twee maniere in Alaska aangekom - per boot of vliegtuig. Een van die grootste prestasies van die bouprogram vir die oorlogstyd was die bou van die Alaska Canada Military Highway, 'n wildernisweg van 1,420 myl wat in minder as nege maande voltooi is. Ander konstruksies sluit telefoonlyne, oliepypleidings, spoorweë en ongeveer 300 militêre installasies in Alaska in.
As gevolg van die oorlog het duisende mans en vroue na die ylbevolkte gebied verhuis, en baie het gebly. In 1940 het net meer as 72 000 mense Alaska die huis gebel. Teen 1950 het die bevolking byna verdubbel tot 129,000. Anchorage het sy bevolkingsballon van 3000 tot 47,000 gesien, terwyl Fairbanks van 4,000 tot byna 20,000 gegroei het. Terwyl baie militêre basisse ná die oorlog gesluit het, het sommige oopgebly en selfs gegroei. Die militêre bevolking, wat in 1940 ongeveer 500 was, het in 1950 tot ongeveer 22 000 toegeneem.
Op 11 Mei 1943 het Amerikaanse troepe op Attu geland en 'n opdraande stryd begin om die eiland weer in te neem. Na negentien dae se geveg het die beleërde Japannese soldate 'n laaste banzai -aanklag geloods in 'n poging om deur die Amerikaanse lyn te breek. Toe die geveg geëindig het, het slegs 29 gevangenes oorgebly van 'n Japanse mag van ongeveer 2600. Drie maande later word die drama by Attu gekombineer deur 'n ewe dramatiese antiklimaks. Gure weer het die pogings van die Geallieerdes om Kiska terug te neem vertraag, en toe Amerikaanse en Kanadese magte uiteindelik op 15 Augustus land, was hulle verstom toe hulle agterkom dat die Japannese weg is - drie weke tevore ontruim onder die mis. Terwyl die gewere stil geraak het in die Aleoetiërs, was baie leër- en vlootgeriewe gesluit, alhoewel gevegte in die Stille Oseaan en in Europa nog twee jaar voortgeduur het.
Ulakta Head and Command Center, 'n funksie in die NHL van die Nederlandse hawe en die nasionale historiese gebied van die Aleoetiese Tweede Wêreldoorlog.
'N Deel van die National Park Service se rol is om die NHL -program te administreer. Beskikbare materiaal sluit in 'n boekie getiteld "WWII National Historic Landmarks: The Aleutian Campaign" en twee lesplanne uit die reeks Teaching with Historic Places getiteld "Attu: North American Battleground of World War II" en "Ladd Field and the Lend-Lease Mission: Verdedig Alaska in die Tweede Wêreldoorlog. " Die NHL -program het 'n toekenning van die Amerikaanse slagveldbeskermingsprogram geïmplementeer wat uitloop op 'n verslag van "The Cultural Landscape of the World War II Battlefield of Kiska, Aleutian Islands" in 2012. Besoek die National Park Service, Alaska Regional Office se National Historic Landmarks-webblad vir afskrifte van hierdie materiaal op: https://www.nps.gov/akso/history/nhl-main.cfm.
Die inwoners van Aleoet het 'n onsekere toekoms in die gesig gestaar toe hulle vertrek het en teruggekeer het uit kampe in Suidoos -Alaska. Tydens die Aleoetiese veldtog is 881 Aleuts uit hul huise ontruim en het hulle byna drie jaar lank in tydelike "dorpe" gebly sonder behoorlike sanitasie, hitte of mediese aandag.
Alhoewel die besoek van 'n ware historiese plek een van die beste maniere is om waardevolle insigte te verkry, is dit moeilik om toegang te verkry tot verskeie van die WWII -terreine in Alaska. Een bron om meer te wete te kom oor gebeure in die Aleoetiërs gedurende hierdie tydperk, is deur die Aleutiaanse WWII National Historic Area (NHA). Die NHA, wat in 1996 deur die kongres aangewys is, is in besit van die Ounalashka Corporation met historiese bewaringstegniese hulp verleen deur die National Park Service-Alaska Regional Office. Die NHA bevat die historiese voetspoor van Fort Schwatka, sowel as 'n besoekersentrum in die voormalige Tweede Wêreldoorlog -aerologiegebou, op die Unalaska -lughawe op die eiland Amaknak. Die doel van die NHA sluit in die opvoeding van die publiek oor die geskiedenis van die Aleoetiese mense en die rol van die Aleoetiese mense en die Aleoetiese eilande in die verdediging van die VSA in die Tweede Wêreldoorlog. Meer inligting kan gevind word op die volgende NPS -webwerf: http: //www.nps. gov/aleu/index.htm
Die Tweede Wêreldoorlog Valor in the Pacific National Monument vertolk die verhale van die Stille Oseaan -oorlog, insluitend gebeure in Pearl Harbor, die internering van Japannese Amerikaners en die Aleoetiese veldtog. Die National Park Service en U.S. Fish and Wildlife Service het gesamentlik 'n grondslagverklaring vir die Alaska -eenheid van die monument ontwikkel. Die dokument bied 'n visie vir toekomstige besluitneming en die ontwikkeling van bestuurs- en implementeringsplanne wat die werking van die Alaska -eenheid, hulpbronbeskerming en besoekerservaring sal definieer. Soortgelyke fondamentdokumente word vir die eenhede in Hawaii en Kalifornië vervaardig. Saam sal hierdie dokumente die weg lê vir toekomstige beplanning en ontwikkeling van die Tweede Wêreldoorlog -dapperheid in die Stille Oseaan -nasionale monument. Die dokument kan besigtig en afgelaai word deur alaskamaritime.fws.gov/pdf/valor.pdf te besoek.
Swart ingenieurs bou 'n skutbrug tydens die bou van die Alaska Canada Military Highway. Swart G.I.s het ongeveer veertig persent uitgemaak van die geskatte 11 500 leërtroepe wat in net nege maande 'n wildernisweg voltooi het wat Alaska verbind met die aangrensende Verenigde State.
Garfield, Brian. Die Duisend-myl-oorlog: Tweede Wêreldoorlog in Alaska en die Aleoetiërs. Fairbanks: University of Alaska Press, 1995.
Verslag van die Aleoetiërs: Hook Down, Wheels Down. [video -opname]. 117 min. U.S. Army Signal Corps, 2001.
Die Alaska-snelweg, 1942-1992. [video -opname]. 58 min. Geskryf en vervaardig deur Tom Morgan vir Alaska Public Television, KAKM TV. Anchorage: Alaska Public Television, 1992.
Coates, Kenneth. Noord na Alaska! Vyftig jaar op die wêreld se merkwaardigste snelweg. Fairbanks: Universiteit van Alaska Press, 1991.
Coates, Kenneth en Judith Powell. "Whitehorse and the Building of the Alaska Highway, 1942-1946." Alaska geskiedenis 4 (lente 1989): 1-26.
Cohen, Stan. ALCAN en CANOL: 'n Piktorale geskiedenis van twee bouprojekte van die Tweede Wêreldoorlog. Missoula: Pictorial Histories Publishing, 1992.
Duesenberg, H. Milton. Alaska Highway Expeditionary Force: A Roadbuilder's Story. Clear Lake: H & ampM Industries, 1994.
Gage, S.R. 'N Wandel op die Canolpad: Verken die eerste groot noordelike pyplyn. Oakville, Ontario: Mosaic Press, 1990.
Griggs, William E. Die Swart Regiment van die Tweede Wêreldoorlog wat die Alaska Military Highway gebou het: 'n fotografiese geskiedenis. Jackson: University Press of Mississippi, 2002.
Hesketh, Bob, red. Drie Noord -oorlogsprojekte: Alaska Highway, Northwest Staging Route en Canol. Af en toe publikasiereeks, nr. 38. Edmonton, Alberta: Gesamentlik uitgegee deur Canadian Circumpolar Institute en Edmonton & District District Historical Society, 1996.
Hollinger, Kristy. Die Haines-Fairbanks-pyplyn. Fort Colins, CO: CEMML, Colorado State University, 2003.
Karamanski, Theodore J. "Die Canol -projek: 'n swak beplande pyplyn." Alaska Journal 9 (herfs 1979): 17-22.
Krakauer, Jon. "Ys, muskiete en muskiete - bou die pad na Alaska." Smithsonian (Julie 1992): 102-112.
Morgan, Lael. "Vergete pioniers." Alaska (Februarie 1992): 33-34.
Morgan, Lael. "Skryf minderhede uit die geskiedenis: swart bouers van die Alcan -snelweg." Alaska geskiedenis 7 (herfs 1992): 1-13.
Naske, Claus-M .. Paving Alaska's Trails: The Work of the Alaska Road Commission. New York: University Press of America, 1986.
Twichell, Heath. Northwest Epic: Die gebou van die snelweg in Alaska. New York: St. Martin's Press, 1992.
Die weermag se rol in die bou van Alaska. Pamflet 360-5. Amerikaanse weermag, 1969.
Die bou van die vloot se basisse in die Tweede Wêreldoorlog: Geskiedenis van die Buro vir werwe en dokke en die Civil Engineering Corps, 1940-1946. Washington: Amerikaanse drukkantoor, 1947.
Kok, Linda. Elmendorf Lugmagbasis, vol. 1, Historiese konteks van geboue en strukture van die Tweede Wêreldoorlog. Anchorage: Amerikaanse departement van binnelandse sake, National Park Service, 1999.
Decker, Julie en Chris Chiei. Quonset Hut: Metal Living for a Modern Age. New York: Princeton Architectural Press, 2005.
Dod, Karl C. Die korps van ingenieurs: die oorlog teen Japan. Washington DC: Sentrum vir Militêre Geskiedenis, 1987.
Fowle, Barry, red. Bouers en vegters: Amerikaanse weermagingenieurs in die Tweede Wêreldoorlog. Fort Belvoire: Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs, 1992.
Delkettie, Buck. '' N Alaskan -verkenner onthou. ' In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Hendricks, Charles. "Die Eskimo's en die verdediging van Alaska." Pacific Historical Review 1 (1985): 271-295.
Hudson, Ray. "Aleuts ter verdediging van die vaderland." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Morgan, Lael. "Minderheidstroepe en die voordeel van Alaska tydens die Tweede Wêreldoorlog." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Rearden, Jim. Castner's Cutthroats: Saga of the Alaska Scouts. [boek]. Prescott: Wolfe Publishing, 1990.
Salisbury, C.A. Soldiers of the Mists: Minutemen van die Alaska Frontier. Missoula: Pictorial Histories Publishing, 1992.
Wooley, Chris en Mike Martz. "Die Tundra Army: Patriots of Arctic Alaska." In Alaska at War, 1941- 1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Amme, Carl H., red. Aleutian Airdales: Stories of Navy Fliers in die Noord -Stille Oseaan van die Tweede Wêreldoorlog. Plains: Plainsman Publishing, 1987.
Blair, Clay. Silent Victory: Die Amerikaanse duikbootoorlog teen Japan. Philadelphia: Lippincott, 1975.
Freeman, Elmer. Die vloot ouens en hul PBY's: The Aleutian Solution. Spokane: Kedging Publishing, 1992.
Carrigan, Paul E. The Flying Fighting Weathermen of Patrol Wing Four, 1941-1945, U.S. Navy: Kodiak, Dutch Harbour, Umnak, Cold Bay, Adak, Amchitka, Kiska, Shemya, Attu en The Empire Express to Paramushiro: Memoirs of Paul E. Carrigan. Forked River: Regal-Lith Printers, 2002.
Dickrell, Jeff. Center of the Storm: The Bombing of Dutch Harbour and the Experience of Patrol Wing Four in the Aleutians, Summer 1942. Missoula: Pictorial Histories Publishing Co., Inc., 2002.
Mills, Stephen E. Arktiese oorlogsvliegtuie: Alaska Lugvaart van die Tweede Wêreldoorlog: 'n Piktorale geskiedenis van Bush wat met die weermag in die verdediging van Alaska en Amerika vlieg. New York: Bonanza Books, 1978.
Rearden, Jim. Koga's Zero: The Fighter wat die Tweede Wêreldoorlog verander het. Missoula: Pictorial Histories Publishing, 1995.
Rearden, Jim. Cracking the Zero Mystery: Hoe die VSA geleer het om Japan se gewapende vegvliegtuig van die Tweede Wêreldoorlog te verslaan. Harrisburg: Stackpole Books, 1990.
Stevens, Peter F. Fatal Dive: Die oplossing van die raaisel van die Tweede Wêreldoorlog van die USS Grunion. Washington, DC: Regnery Publishing, 2012.
Aleoet -verhaal. [DVD]. 90 minute. 'N Sprocketheads -produksie. Lincoln, NE: Aleutian-Pribilof Heritage, Inc., 2005.
Aleut Evacuation: The Untold Story. [video -opname]. 60 min. Regie deur Michael en Mary Jo Thill. Girdwood: Gaff Rigged Productions vir die Aleutian/Pribilof Islands Association, 1992.
Breu, Mary. Last Letters from Attu: The True Story of Etta Jones, Alaska Pioneer en Japanese POW. Anchorage: Alaska Northwest Books, 2009.
Kirkland, John C. Die hervestiging en internering van die Aleoet tydens die Tweede Wêreldoorlog. 8 vol. Anchorage: Aleutian/Pribilof Islands Association, 1981.
Kohlhoff, Dean. '' Dit laat my hart net huil ': hoe Aleoet die pyn van ontruiming in die gesig gestaar het. " In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Kohlhoff, Dean. When the Wind was a River: Aleut Evacuation in die Tweede Wêreldoorlog. Seattle: University of Washington Press in samewerking met Aleutian/Pribilof Islands Association, 1995.
Mobley, Charles M. Tweede Wêreldoorlog Aleo -verhuisingskampe in Suidoos -Alaska. Anchorage: U.S. National Park Service, 2012.
Smith, Barbara Sweetland. Maak dit reg: restitusie vir kerke wat beskadig en verlore geraak het tydens die hervestiging van Aleoet in die Tweede Wêreldoorlog. Anchorage: Aleutian/Pribilof Islands Association, 1993.
Adleman, R.H. en G. Walton. Die Duiwelsbrigade. Philadelphia: Chilton Books, 1966.
Bezeau, M.V. "Strategiese samewerking: die Kanadese verbintenis tot die verdediging van Alaska in die Tweede Wêreldoorlog." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Coyle, Brendan. Oorlog voor ons deur: die onbekende veldtog aan die Weskus van Noord -Amerika. Surrey, BC: Heritage House, 2002.
Dziuban, Stanley W. Militêre betrekkinge tussen die Verenigde State en Kanada, 1939-1945. Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog, spesiale studies. Washington: Departement van die Weermag, 1959.
Neely, Alastair. "Die eerste spesiale diensmag en Kanadese betrokkenheid by Kiska." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Perras, Galen R. "Kanada se Greenlight Force en die inval van Kiska, 1943." In Alaska at War, 1941- 1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Daniels, Roger, et al., Red. Japannese Amerikaners van hervestiging na regstelling. Hersiene uitgawe. Seattle: University of Washington Press, 1986.
Inouye, Ronald K. "Vir onmiddellike verkoop: Tokyo Bathhouse - hoe die Tweede Wêreldoorlog die Japannese burgerlikes van Alaska beïnvloed het." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Inouye, Ronald K. "Harry Sotaro Kawabe: Issei -sakeman van Seward en Seattle." Alaska geskiedenis 5 (lente 1990): 34-43.
Kobayashi, Sylvia K. "Ek onthou wat ek wil vergeet." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Naske, Claus-M. "Die hervestiging van Alaska se Japannese inwoners." Kwartaalliks Pacific Northwest 74 (Julie 1983): 124-132.
Brandon, Dean R. "Oorlogsvliegtuie na Rusland." Alaska (Mei 1976): 14-17.
Denfeld, Colt D. Cold Bay in die Tweede Wêreldoorlog: Fort Randall en Russian Naval Lend-lease. Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs, distrik Alaska, 1988.
Gids vir die Ladd Field National Historic Landmark en Ladd Air Force Base Cold War Historic District. Fairbanks, AK: U.S. Army Garrison Fort Wainwright, 2011. 13
Hays, Otis E., Jr. Die verbinding tussen Alaska en Siberië: die lugroete van die Tweede Wêreldoorlog. Texas A & ampM University Military History Series, 48. College Station: Texas A & ampM University Press, 1996.
Hays, Otis E., Jr. "White Star, Red Star." Alaska Journal 12 (1982): 9-17.
Lake, Gretchen. 'Fotoopstel: die Russe kom, die Russe kom, vyftig jaar gelede, die Russe kom.' Alaska geskiedenis 8 (Lente 1993): 33-41.
Long, Everett A. en Ivan Y. Neganblya. Cobras oor die toendra. Fairbanks: Arktika Publishing, 1992.
Moor, Jay H. Tweede Wêreldoorlog in Alaska: die noordwestelike roete: 'n bibliografie en gids tot primêre bronne. Alaska Historical Commission Studies in History, nr. 175. Anchorage: Alaska Historical Commission, 1985.
Price, Kathy. Die Erfenis van die Tweede Wêreldoorlog van Ladd Field, Fairbank, Alaska. Fort Colins, CO: CEMML, Colorado State University, 2004.
Smith, Blake W. Warplanes to Alaska: The Story of a WWII Military Supply Lifeline to Alaska and Russia through the Canadian Wilderness. Surrey, BC: Hancock House, 1998.
Agawa, Hiroyuki. Die onwillige admiraal: Yamamoto en die keiserlike vloot. New York: Kodansha International, 1979.
Dowwe, Paul S. 'N Slaggeskiedenis van die keiserlike Japannese vloot, 1941-1945. Annapolis: U.S. Naval Institute Press, 1978.
Francillon, Rene J. Japannese vlootbomwerpers van die Tweede Wêreldoorlog. Garden City: Doubleday, 1971.
Fuchida, Mitsuo en Okumiya Masatake. Midway: The Battle that Doomed Japan. Annapolis: U.S. Naval Institute Press, 1955.
Die Japannese vloot in die Tweede Wêreldoorlog. Annapolis: U.S. Naval Institute, 1969.
Lorelli, John A. Die Slag van die Komandorski -eilande. Annapolis: Naval Institute Press, 1984.
Parshall, Jonathan en Anthony Tully. Shattered Sword: The Untold Story of the Battle of Midway. Dulles: Potomac Books, Inc., 2007.
Takahashi, Hisashi. "Die Japannese veldtog in Alaska, gesien vanuit 'n strategiese perspektief." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Watts, Anthony J. Japannese oorlogskepe van die Tweede Wêreldoorlog. Garden City: Doubleday, 1967.
Benedict, Bradley H. Skitroepe in die modder, Kiska -eiland Herower: 'n Saga van die Noord -Stille Oseaan -veldtog in die Aleoetiese Eilande in die Tweede Wêreldoorlog met spesiale klem op die hoogtepunt wat gelei word deur die voorlopers van die 10de Bergafdeling. Littleton: H.B. & ampJ.C. Benedictus, 1990.
Cloe, John Haile en Michael F. Monaghan. Voorblad vir Amerika: die lugmag in Alaska, 1920-1983. Missoula: Anchorage Chapter - Air Force Association and Pictorial Histories Publishing Company, 1984.
Goldstein, Donald M. Die Williwaw -oorlog: die Arkansas National Guard in die Aleoetiërs in die Tweede Wêreldoorlog. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1992.
Johnson, Robert Erwin. Bering Sea Escort: Lewe aan boord van 'n kuswagter in die Tweede Wêreldoorlog. Annapolis: Naval Institute Press, 1992.
Leahy, Joseph M. "The Coast Guard at War in Alaska." In Alaska at War, 1941-1945, geredigeer deur Fern Chandonnet. Anchorage: Alaska at War Committee, 1995.
Montgomery Watson, voorberei vir die US Army Corps of Engineers, Die Kodiak Coastal Defense System by Fort Greely tydens die Tweede Wêreldoorlog, Anchorage, Alaska, 1999 (?).
Woodman, Lyman. Duty Station Northwest: Die Amerikaanse weermag in Alaska en Wes-Kanada, 1867-1987. Vol. 2. Anchorage: Alaska Historical Society, 1997.
Museums en biblioteke
"Hoofkwartier, camouflage Umnak" deur Ogden Pleissner.
Telefoon: (907) 248-5325
Die Alaska Aviation Museum vertoon 'n wye verskeidenheid Japannese en Amerikaanse WO II -memorabilia uit die Aleoetiese veldtog. Die versameling bevat ook 'n Catalina PBY en die wrak van 'n P-40 Warhawk-vegter, albei gebruik in die Aleoetiese veldtog.
Verhale van soldate en vroue van Alaska is beskikbaar deur mondelinge geskiedenis, dokumentêre programme, artefakte, militêre uniforms, wapens, foto's en modelle, insluitend 'n 1/72 skaalmodel van die USS Essex, kompleet met vegvliegtuie.
Die Anchorage Museum
Telefoon: (907) 929-9200
Die Alaska Gallery van die Anchorage Museum of History and Art is die tuiste van drie uitstallings wat Alaska van die Tweede Wêreldoorlog uitbeeld. Dit sluit in die uniform en geweer van 'n Alaska Scout en besonderhede oor die Alaskan Territorial Guard, 'n diorama van vliegtuie wat tydens die Aleoetiese veldtog gebruik is en 'n lewensvisie in 'n Quonset -hut.
Universiteit van Alaska Anchorage
Telefoon: (907) 786-1848
Consortium Library bevat 'n indrukwekkende versameling boeke wat verband hou met die geskiedenis van Alaska se Tweede Wêreldoorlog. Die departement van argiewe en manuskripte toon gereeld materiaal uit uitgebreide versamelings foto's, persoonlike rekords en regeringsdokumente oor Alaska se oorlogservarings.
653 West Third Avenue
Telefoon: (907) 261-7820
Die National Archives bevat groot versamelings van Amerikaanse regeringsrekords en materiaal wat deur verskillende agentskappe aan die National Archives toevertrou is. Alle aspekte van Alaska se Tweede Wêreldoorlog -ervaring word verteenwoordig in militêre rekords, munisipale rekords, sensusinligting en historiese foto's.
Z.J. Loussac -biblioteek
Anchorage Munisipale biblioteke
Telefoon: (907) 343-2975
Die Alaska -versameling van die Loussac -biblioteek bevat
die meerderheid van die boeke en artikels wat in hierdie bibliografie aangehaal word, en is ook die tuiste van 'n versameling mikrofiche van Alaska se koerante. Dit is een van die beste plekke om materiaal oor Alaska tydens die Tweede Wêreldoorlog te vind, hetsy persoonlik of met 'n interbiblioteeklening.
Binne en Arktiese Alaska Aeronautical Foundation Ligging: Alaskaland Park
Telefoon: (907) 451-0037
Die Pioneer Air Museum het foto's, Russiese uniforms en ander memorabilia ten toon gestel wat verband hou met die Lend-Lease-program, wat vliegtuie via Alaska na die Sowjetfront gebring het. Die museum is ook die tuiste van 'n enkelmotorige Norseman-vliegtuig wat tydens die oorlog gebruik is vir die aflewering van vragte en soek-en-reddingsmissies.
Elmer E. Rasmuson -biblioteek
Universiteit van Alaska Fairbanks 310 Tanana Loop
Fairbanks, AK 99775-6800 Telefoon: (907) 474-7481
Die Rasmuson -biblioteek bevat 'n uitgebreide versameling Alaska wat baie van die werke in hierdie bibliografie bevat. Dit is ook die tuiste van die argiewe van die Alaska & amp Polar Regions Department, een van Alaska se rykste bronne van historiese materiaal wat verband hou met die Tweede Wêreldoorlog.
Plek: 8ste verdieping, staatskantoorgebou Juneau, AK 99811-0571
Telefoon: (907) 465-2920
Die Alaska State Library is 'n uitstekende plek om te begin soek na boeke en artikels oor Alaska van die Tweede Wêreldoorlog. Boonop bevat die historiese versameling van die biblioteek unieke materiaal en skaars boeke oor dieselfde tema.
Telefoon: (907) 486-5920
Faks: (907) 486-3166
Die Baranov -museum huisves sowel historiese foto's as memoires met betrekking tot die Aleoetiese veldtog en veral die rol van die Kodiak Naval Operation Base.
Telefoon: (907) 747-6455
Die Sitka Historical Society and Museum bevat versamelings uit die Tweede Wêreldoorlog wat bestaan ​​uit driedimensionele voorwerpe soos uniforms, medaljes en militêre toerusting, sowel as 'n uitgebreide versameling foto's.
Museum van die Aleoetiërs
P.O. Posbus 648
Telefoon: (907) 581-5150
Die Museum of the Aleutians -versameling bevat wapens, historiese foto's, uniforms, dagboeke, vlugblokke en Japannese vlae uit die Aleoetiese veldtog.
'Onder die Japannese gewere op Kiska-eiland was hierdie 125 mm (6-duim) Britse vlootgeweer voor die Eerste Wêreldoorlog wat die Japannese gebruik het om die ingang na die Kiska-hawe te bewaak.' Foto geneem deur NAS Adak, 7 September 1943.
NARA, Rekordgroep 80-G-80384
Digitale argiewe van Alaska - http://vilda.alaska.edu/index.php
Hierdie webwerf bied 'n magdom historiese foto's, albums, mondelinge geskiedenis, bewegende beelde, kaarte, dokumente, fisiese voorwerpe en ander materiaal uit biblioteke, museums en argiewe in Alaska. Hierdie webwerf bevat 'n groot verskeidenheid gedigitaliseerde foto's, onderhoude, dokumente en films uit die Tweede Wêreldoorlog.
Webbladsye van die Alaska -biblioteek - http://www.publiclibraries.com/alaska.htm
Hierdie webwerf bied 'n lys met skakels na biblioteekwebblaaie in die hele staat en na SLED, wat toegang bied tot biblioteekkatalogusse en verwante hulpbronne. Alaska Library Web Pages word onderhou deur die Alaska Library Association.
Alaska biblioteek gids - http://library.alaska.gov/forms/libraryDirectory.aspx
Hierdie webwerf bied 'n lys met basiese gebruikersinligting vir elke biblioteek in Alaska. Die webwerf word onderhou deur die Alaska State Library.
Museums en historiese verenigings in Alaska - http://museums.alaska.gov/list.html
Hier vind u 'n volledige lys van Alaska se museums en historiese samelewings, elk met gebruikersinligting en 'n beskrywing van die fasiliteite. Die webwerf word onderhou deur Alaska State Museums.
SLED bied toegang tot biblioteekkatalogusse en ander bronne van belang vir Alaskane onder die slagspreuk "inligtingsbronne vir, oor en deur Alaskans."
Sitka Naval Operations Base, Easter Service, 1943.
Die volgende webwerwe bevat inligting oor die Tweede Wêreldoorlog in Alaska. 'N Internetsoektog onder' Tweede Wêreldoorlog 'sal baie ander oplewer wat die oorlog as 'n wêreldwye verskynsel ondersoek of fokus op spesifieke gebeure gedurende die oorlogsjare.
Aleutians-veldtog, Junie 1942-Augustus 1943: Amerikaanse vlootgevegverhaal
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die US Naval Historical Center begin met die vervaardiging van gevegsvertellings oor spesifieke vlootveldtogte. Hierdie eenmalige dokument word deur die NHC aangebied, nie as 'n amptelike geskiedenis nie, maar as 'n blik deur die vloot se oë in 1943.
Die Aleutiërs se tuisblad
Hierdie webwerf het begin as 'n webwerf om die deel van staaltjies, foto's en skakels wat verband hou met die na-Tweede Wêreldoorlog Shemya, te bevorder. Die inhoud daarvan het vinnig gegroei met ervarings van veterane uit die Tweede Wêreldoorlog van Shemya en ander Aleoetiese eilande.
Aleoetiese eilande: die Amerikaanse weermagveldtogte van die Tweede Wêreldoorlog
Hierdie webwerf bevat 'n gedetailleerde artikel van die Amerikaanse weermag oor die Aleoetiese veldtog. Kaarte, illustrasies en 'n lys met voorgestelde leeswerk word ook ingesluit.
Dit is die webwerf van die National Park Service vir die Aleoese nasionale historiese gebied van die Tweede Wêreldoorlog. Dit bied inligting oor die Aleoetiese veldtog, ontruiming van Aleoet, onderhoude met veterane en ander inligting wat van belang is vir die algemene publiek, onderwysers en studente.
Vergete dekades, kry die Alaskane van die Tweede Wêreldoorlog uiteindelik hul reg
Dit is 'n National Public Radio -segment oor Marvin "Muktuk" Marston en die meer as 6,300 Alaska -inboorlinge wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vir die Alaska Territorial Guard gewerk het.
Hierdie webwerf bevat 'n verskeidenheid dokumente met betrekking tot die Tweede Wêreldoorlog in Kodiak, met historiese en meer aktuele beelde. Die museum is gehuisves in 'n historiese ammunisiebunker by Miller Point, die voormalige Fort Abercrombie, wat vandag 'n staatspark in Kodiak is.
LitSite Alaska toon 'n lewendige argief van lesplanne wat in Alaskan -klaskamers gebruik word, en 'n uitgebreide versameling uitstekende ewekniewerk deur Alaskaanse studente. Dit is 'n produksie van die University of Alaska Anchorage en het 'n aantal bronne wat die Tweede Wêreldoorlog in Alaska bespreek.
Nasionale Museum van die Lugmag
Hierdie webwerf word onderhou deur die National Museum of the Air Force op Wright-Patterson AFB, Dayton, Ohio. Dit bied 'n reeks kort vertellings oor alle aspekte van die oorlog in die Stille Oseaan, insluitend die Aleoetiese veldtog.
Foto's uit die Aleoetiese veldtog
Hierdie webwerf bevat 'n indrukwekkende versameling foto's van die Tweede Wêreldoorlog wat in Adak en ander Aleoetiese plekke geneem is. Die foto's behoort aan dr Will R. Eubank, 'n lugvaartmediese ondersoeker in die Army Air Corps. Saam help hulle om die verhaal van Eubank se toer van twaalf maande tydens die Aleoetiese veldtog te vertel.
Sitka se WWII -webwerf
Hierdie webwerf, ontwerp deur 'n student met die naam Mathew Hunter, is 'n uitstekende bron vir navorsing oor Sitka Naval Operating Base en Sitka se militêre geskiedenis. Benewens 'n historiese vertelling, bied die webwerf historiese foto's, kaarte en hedendaagse kiekies van Sitka se militêre installasies.
Bronne en aanhaling
Foto deur Sam Maloof, hoofsersant met die 65ste Antiaircraft Artillery Gun Battalion op Kiska, 1943.
NPS Sam Maloof WWII in Alaska Photograph Collection met vergunning van Beverly Maloof.
Alhoewel hierdie gids hoofsaaklik bedoel is om onderwysers en studente te help met die vind van inligting oor die Tweede Wêreldoorlog in Alaska, is dit ook belangrik om tipes bronne te kan identifiseer en hoe u dit in 'n bibliografie of aantekening kan aanhaal. Hieronder is 'n paar algemene leidrade en 'n paar skakels na meer spesifieke leiding om u te help met u navorsing.
'N Primêre bron is 'n stuk inligting oor 'n historiese gebeurtenis of tydperk waarin die skepper van die bron 'n werklike deelnemer aan of 'n tydgenoot van 'n historiese oomblik was. Voorbeelde hiervan is historiese foto's, dagboeke, regeringsdokumente, artefakte en ander geskrewe en tasbare items wat geskep is gedurende die historiese tydperk wat u studeer.
'N Sekondêre bron is 'n bron wat nie eerstehands geskep is deur iemand wat aan die historiese era deelgeneem het nie. Voorbeelde van sekondêre bronne sluit in tydskrifartikels en boeke wat deur historici oor historiese gebeure geskryf is, met behulp van primêre en sekondêre bronne. 'N Sekondêre bron is 'n persoon se interpretasie van wat 'n primêre bron beteken.
Tersiêre bronne is gebaseer op 'n versameling primêre en sekondêre bronne en mag al dan nie deur 'n deskundige geskryf word. Tersiêre bronne word slegs as ondersoekende bronne gebruik en mag nooit in u bibliografie verskyn nie. Dit bevat woordeboeke, ensiklopedieë, feiteboeke en gidsboeke en is bedoel om u idees te gee oor wat u moet ondersoek. Wikipedia is 'n gewilde tersiêre bron wat nie in u bibliografie moet verskyn nie.
Verwys na bronne:
'N Belangrike deel van enige navorsingsprojek is die verwysing na u bronne. Vir historici is daar oor die algemeen drie aanvaarde aanhalingsstyle: Turabian, MLA en Chicago Style. As u 'n Nasionale Geskiedenis -dag -projek doen, moet Turabian of MLA gebruik word om u bronne te noem, maar dit word aanbeveel dat u u onderwyser vra voordat u besluit watter styl u moet gebruik. Hieronder is die aanhalings vir elk van die onderskeie gidse wat in hul bibliografiese formate geskryf is. Let op die subtiele verskille in elkeen.
MLA. MLA Handbook for Writers of Research Papers, 7de uitgawe. New York: Modern Language Association of America, 2009. Druk.
Turabian, Kate L. 2013. A Manual for Writers of Research Papers, Theses and Dissertations, Agtste uitgawe: Chicago -styl vir studente en navorsers. Chicago: Universiteit van Chicago Press.
Universiteit van Chicago Press. Die Chicago Manual of Style, 16de uitgawe. Chicago: University Chicago Press, 2010.
Senator Lisa Murkowski van Alaska kuier saam met Alaska se National History Day -studente op die Capitol Steps in Washington, DC
Een geleentheid om 'n geskiedenisgeskiedenis van die Alaska -wêreldoorlog te ondersoek, is deur die National History Day (NHD) -program. NHD is 'n innoverende kurrikulumraamwerk waarin studente in graad 6-12 geskiedenis leer deur onderwerpe van belang te kies en 'n jaar lange navorsingsprojek te begin. Die doel van National History Day is om die onderrig en leer van geskiedenis in middel- en hoërskole te verbeter.
Na afloop van die skooljaar het studente
kies 'n onderwerp wat verband hou met 'n jaarlikse tema van die geskiedenisdag
kies 'n inskrywingskategorie: webwerf dokumentêre uitstalling navorsingsartikel of prestasie
volg die riglyne vir die uitvoer van historiese navorsing en skep 'n oorspronklike projek
Hierdie projekte word in die lente op plaaslike, staats- en nasionale vlak aan kompetisies deelgeneem, waar dit deur professionele historici en opvoeders geëvalueer word. Die program bereik 'n hoogtepunt met die nasionale kompetisie wat elke Junie by die University of Maryland in College Park gehou word.
Emil Augsburg: Die naamlêer van Emil Augsburg (alias Althaus, alias Alberti) onthul interessante besonderhede rakende intelligensie -samewerking tussen die Amerikaanse en Wes -Duitse intelligensie -gemeenskappe. Emil Augsburg, gebore in Lodz, Pole in 1904, behaal sy doktorsgraad in 1934 met 'n proefskrif oor die Sowjet -pers. Hy was vlot in Pools en Russies, en het hom dieselfde jaar by die SD aangesluit en het begin om die SS-geledere te bereik en in 1944 die hoofvak (Sturmbannfuehrer) bereik. In 1937 het hy by die Wannsee-instituut aangesluit, wat ideologies-gebaseerde navorsing gedoen het oor Oos-Europa. Hy word gou 'n departementele direkteur. In die jare 1939-40, en weer in die somer en herfs van 1941, het hy by die veiligheidspolisie aangesluit om 'spesiale pligte' (spezielle Aufgaben) uit te voer, 'n eufemisme vir teregstellings van Jode en ander wat die Nazi's as ongewens geag het. Gewond tydens 'n lugaanval in Smolensk in September 1941 keer hy in 1942 terug na Berlyn vir navorsing oor Oos -Europese aangeleenthede. Die RSHA -tak vir buitelandse intelligensie het die Wannsee -instituut formeel in 1943 opgeneem. Al hierdie inligting, verkry uit die SSS -lêer van Augsburg, was beskikbaar vir die CIA en was in Augsburg se lêer.
In 'n dokument wat nie in die Augsburg -naamlêer gevind is nie, het 'n Nazi -amptenaar met die naam Mahnke gesê dat die Wannsee -instituut dokumente wat deur Duitse magte in die Sowjetunie gevang is, ontgin het. Dit het streng geheime intelligensieverslae oor Rusland opgestel vir 'n uitgesoekte klantegroep van hoë Nazi -amptenare, waaronder Heinrich Himmler en Hermann Goering. Augsburg is beskryf as die intellektuele leier van hierdie instituut.
Ondanks die feit dat hy deur Pole gesoek is vir oorlogsmisdade, is Augsburg van 1947 tot 1948 deur die CIC gebruik as 'n kenner van Sowjet -aangeleenthede, deels te danke aan sy aandrang dat hy aan die einde van die oorlog agt stamme lêers oor Komintern -aktiwiteite (soos hierdie) nooit gevind nie). Augsburg is as CIC -informant laat vaar, miskien die gevolg van 'n negatiewe beoordeling deur Klaus Barbie, wat ook vir CIC gewerk het. Barbie het aan CIC die boodskap deurgegee dat Augsburg se broer deel was van 'n netwerk van voormalige SS -amptenare met verbindings met die Franse.
Nog voor die tyd is Augsburg deur die Gehlen-organisasie opgetel, hoofsaaklik danksy sy kontakte in die anti-kommunistiese en eutemigrante-en-akute gemeenskap en sy vermoë om agente uit hierdie groep te werf. Teen 1953 beskou die Gehlen -organisasie Augsburg as 'n 'skitterende ster' in teen -spioenasie en teen -intelligensie -werk: in 1959 het 'n amptenaar na hom verwys as ''n geskenk van God'. Tog het Gehlen self al in 1954 daarop aangedring dat Augsburg buite die organisasie se hoofkwartier in Pullach werk vanweë Augsburg se SS -verlede en diens in die RSHA, wat hom kwesbaar gemaak het vir Sowjet -dwang. Reeds in 1955 was daar berigte dat die Sowjets hom inderdaad probeer kontak het. In 1961 het Augsburg opnuut onder verdenking gekom te midde van die skandaal oor Heinz Felfe. In 1964-65 is sommige van Augsburg se Oos-Europese kontakte blootgestel as vermoedelike oorlogsmisdadigers en as Sowjet-spioene. Aan die einde van 1965 het die BND tot die gevolgtrekking gekom dat Augsburg ook 'n dubbele agent kan wees.Augsburg se SS -lêer is in 1964 hersien met die hoop dat genoeg afbrekende inligting oor sy Nazi -verlede gevind kan word om sy vrywillige bedanking uit die BND te veroorsaak, maar uiteindelik het ongemagtigde intelligensie -aktiwiteite tot sy afdanking in 1966 gelei.
Eugen Dollmann: Een keer op keer in die naamlêer oor Eugen Dollmann was hoeveel Amerikaanse welwillendheid Dollmann verdien het deur deel te neem aan geheime onderhandelinge waarin Allen Dulles en Karl Wolff betrokke was om die oorgawe van Duitse magte in Noord -Italië te bewerkstellig net voor die einde van die oorlog in Europa.
Dollmann, wat in 1900 gebore is, is opgelei as argeoloog en word Himmler se persoonlike verteenwoordiger by die Italiaanse regering en die Vatikaan tydens die oorlog wat hy uit die Duitse ambassade in Rome bedryf het. In Augustus 1946 ontsnap Dollmann en die voormalige adjudant Eugen Wenner van Karl Wolff uit 'n geallieerde krygsgevangenekamp. Die Italiaanse intelligensie en kardinaal Idlefonso Schuster (aartsbiskop van Milaan en 'n aktiewe ondersteuner van die fascistiese bewind van Mussolini) was na bewering van plan om beide mans, wat hulle in 'n kranksinnige asiel in Milaan gebêre het, te gebruik om Schuster krediet te eis vir die reëling van die Duitse oorgawe in Italië en 'n Duitse verskroeide aarde-beleid daar. Hierdie weergawe was in stryd met die feite-Schuster was nie betrokke by die geheime Dulles-Wolff-onderhandelinge nie. Die amptenaar van die Central Intelligence Group (word binnekort die CIA), James Angleton, het hierdie valse beskrywing beskryf as 'n Italiaanse regse politieke maneuver, met steun van die Vatikaan, om anti-geallieerde gevoelens in Italië aan te wakker. Italiaanse intelligensie het Dollmann en Wenner valse identiteitskaarte gegee.
Deur kontak met die Italiaanse polisie het Angleton laat in 1946 in die geheim daarin geslaag om Dollmann en Wenner weer in Amerikaanse hande te kry. Komplikasies het egter ontstaan ​​nadat Dollmann as 'n verdagte of getuie vir 'n Italiaanse verhoor aangewys is oor die Duitse bloedbad van Italianers in Maart 1944 as weerwraak vir Italiaanse partydige aktiwiteite in Rome. Die slagoffers is in die Ardeatine -grotte begrawe.
Baron Luigi Parrilli, 'n Italiaanse tussenganger in die Dulles-Wolff-onderhandelinge (sien die lys op Zimmer hieronder), beweer dat die twee mans immuniteit belowe is. Angleton en ander Amerikaanse amptenare het aangevoer dat, hoewel daar geen belofte van Amerikaanse owerhede was nie, die twee Duitsers die VSA gehelp het, en Dollmann in elk geval geen aandeel aan die bloedbad van die Ardeatine Cave gehad het nie. Dit sou slegs die geallieerde krag in Italië ondermyn en die langtermynvermoë van Amerikaanse intelligensie daar benadeel om Dollmann en Wenner terug te keer na die Italiaanse regering. Ander agente in Italië sou die Amerikaners nie vertrou nie.
Amerikaanse owerhede het die twee mans middel 1947 na die Amerikaanse gebied van Duitsland gestuur. Die hoop was dat hulle, ondanks alle ongelukke, die Verenigde State dankbaar sou wees vir hul ontsnapping, en dat hulle in die toekoms as intelligensiebates kan dien. Hulle is gewaarsku om terug te keer na Italië, waar hulle as oorlogsmisdadigers verhoor kan word, en waar hul gevangenskap Amerikaanse owerhede ernstig in die verleentheid kan stel. Dollmann en Wenner het egter ook vervolging ondergaan in ontkenningsverrigtinge in die Amerikaanse gebied van Duitsland, en hulle het geen hulpbronne of werk daar gehad nie. Hulle het besluit om terug te keer na Italië. Amerikaanse weermagoffisiere het hulle vroeg in 1948 deur die Brennerpas gesmokkel, en Dollmann het na berig word as agent vir CIC in Italië begin werk. Terselfdertyd het hy begin om sy memoires, wat in 1949 in die Italiaanse pers verskyn het, te skryf en te verkoop.
Teen 1950 het Dollmann, in finansiële moeilikheid, verslae by die Italiaanse intelligensie ingedien, deels oor die oorlewende SS -offisiere met geheime wapenkaste, maar deels ook oor sy kennis van Amerikaanse intelligensie. In 1951 het Dollmann na bewering 'n Italiaanse paspoort onder die naam Eugenio Amonn gehad, woonagtig in Lugano, Switserland, waar hy twee Duitse kernfisici vir die Italiaanse vloot gewerf het. Hy beweer ook dat hy voorheen onbekende korrespondensie tussen Hitler en ander Europese politici kon voer, wat hy sou verkoop. In 'n Wes-Duitse verslag in Januarie 1952 is beweer dat Dollmann die vorige jaar in Egipte was en in kontak was met Haj-Amin el-Husseini, die Groot Mufti van Jerusalem, en die voormalige Nazi Gauleiter Hartmann Lauterbacher.
In Februarie 1952 is Dollmann uit Switserland verdryf. Volgens een berig kom sy ontslag nadat hy 'n homoseksuele verhouding met 'n Switserse polisiebeampte aangegaan het. Hy het in die geheim na Italië gegaan, tydelik in 'n klooster weggekruip en deur 'n vader Parini na Spanje geneem. Otto Skorzeny, bekend vir sy bevryding van Mussolini in September 1943, het 'n intelligensie -netwerk in Franco se Spanje gevestig en Dollmann onder sy vlerk geneem. In 'n CIA-verslag van 1952 oor Duitsers in Spanje word Dollmann beskryf as berug vir sy afpersing, onderduimse en dubbele handel.
Franz Goering: Die naamlêer oor Franz Goering bestaan ​​uit baie beperkte inligting oor die werk van Goering tydens die Tweede Wêreldoorlog as hulp van Walter Schellenberg, hoof van die afdeling vir buitelandse intelligensie van die RSHA, en meer inligting oor die ongelukke van Goering in 1959 as 'n amptenaar van die BND.
Goering, gebore in 1908, het 'n loopbaan in die kriminele polisie gemaak en daarna na die veiligheidspolisie oorgeskakel. In 1944 neem Schellenberg hom as assistent aan, deels op aanbeveling van sy sekretaris, met wie Goering 'n verhouding het. Aanvanklik was die belangrikste plig van Goering om na belangrike gaste, soos die Switserse politikus Jean Marie Musy, om te sien. Teen die einde van die oorlog gebruik Schellenberg Goering in onderhandelinge wat bedoel was om groepe gevangenes uit konsentrasiekampe in Noord-Duitsland agter Hitler se rug vry te laat, hoewel daar geen inligting oor hierdie aktiwiteite in die CIA-naamlêer is nie. Goering het na bewering ook waardevolle items vir Schellenberg na Swede geneem.
Teen 1959 was Goering 'n amptenaar van BND. Een van sy voormalige kollegas het opgedaag om hom in Hamburg te sien: die twee mans gaan drink en Goering nooi die man om te oornag. Die oggend was die gas weg, en so ook 'n paar rekords oor intelligensie -operasies wat Goering by sy huis gehou het. Die gas was 'n Sowjet -agent, en hy het 'n briefie gelaat wat Goering uitgenooi het om te gaan.
Wilhelm Harster: Die naamlêer oor Wilhelm Harster bestaan ​​deels uit afskrifte van sy SS -personeellêer en deels uit bewyse dat hy in die laat 1950's en vroeë 1960's 'n intelligensierol wou speel.
Harster was 'n luitenant -generaal in die SS en bevelvoerder van die veiligheidspolisie en SD, eers in Nederland en daarna in Italië, direk in verband met die Holocaust in twee lande. Volgens 'n notasie in die lêer was Harster betrokke by die moord op 104 000 Jode. Hy het ook 'n marginale rol gespeel in die vroeë oorgawe van Duitse magte in Noord -Italië, 'n gebeurtenis wat hieronder bespreek word (sien inskrywing oor Zimmer). In 1947 het 'n Nederlandse hof Harster tot twaalf jaar gevangenisstraf gevonnis, maar hy is vrygelaat in 1950. Hy het daarin geslaag om 'n pos in die Beierse regering te verkry, maar is afgedank nadat sy loopbaan in die Tweede Wêreldoorlog media -aandag geniet het.
Hoewel hy nie self by die BND kon aansluit nie, maar omdat hy as 'n veiligheidsrisiko beskou is, het Harster hom as BND -agent in die omgang met ander verlaat, en het hy baie van sy SS -kontakte aan die BND aanbeveel as potensiële agente. Harster was die hoof van Heinz Felfe, 'n amptenaar van BND wat ook 'n Sowjet -agent was, en Harster het blykbaar Felfe gebruik om die BND te bereik.
Wilhelm Hoettl: Die naamlêer oor Wilhelm Hoettl is 'n groot lêer oor oorlogsgebeurtenisse, sy onmiddellike naoorlogse aktiwiteite en spioenasie in die vroeë vyftigerjare. Slegs enkele van die hoogtepunte word hier bespreek: 'n meer gedetailleerde verslag oor Hoettl is afsonderlik beskikbaar.
Hoettl, gebore in Wene op 19 Maart 1915, het daarin geslaag om vinnig in die geledere van die SD op te staan ​​en 'n spesialis in Suidoos -Europa te word. Hy het goeie bande gehad met die mede -Oostenrykse Ernst Kaltenbrunner, die laaste hoof van die RSHA. Hy was betrokke by die maneuvers om die dagboeke van die voormalige Italiaanse minister van buitelandse sake te herstel, en hy het gedurende 1944 gedien as politieke adviseur van Edmund Veesenmayer, Duitse gevolmagtigde in Hongarye.
Teen die einde van die oorlog het Hoettl via 'n tussenganger daarin geslaag om OSS in Switserland te kontak. Ondanks die feit dat OSS -amptenare Hoettl as gevaarlik beskou het, het hulle geglo dat hy nuttige inligting het. Eers het die OSS en daarna die Amerikaanse weermag CIC Hoettl begin gebruik om die oorblywende Nazi -agente uit te haal. Toe getuig Hoettl tydens die Neurenberg-proewe-vir die verdediging-en werk hy vir CIC. Hy het ook onbekende hulpbronne gebruik, moontlik Joodse bates wat Kaltenbrunner aan hom oorgegee het, geplunder om homself mooi in die naoorlogse Oostenryk te vestig, waar hy intelligensie aan verskeie kliënte, waaronder die Gehlen -organisasie, gebring het. Terselfdertyd begin hy boeke skryf onder 'n skuilnaam oor Nazi -spioenasie. Hy was gereeld in kontak met Wilhelm Krichbaum (sien Krichbaum hieronder), en hy is, net soos Krichbaum, daarvan verdink dat hy vir Sowjet -intelligensie gewerk het. Hy is in hegtenis geneem, maar is nooit vervolg nie. Hy is in 1999 oorlede.
Michel Kedia: Die naamlêer oor Michel Kedia volg die ingewikkelde bewegings en teenstrydige lojaliteite van 'n Georgiër wat betrokke was by aktiwiteite teen die Sowjetunie van die 1920's tot die 1950's. Kedia, lid van die Georgiese nasionale komitee, het vroeg uit sy geboorteland na Frankryk geëmigreer en tydens die Tweede Wêreldoorlog met die Duitse intelligensie saamgewerk. In 1942-43 het hy, as hoof van die Georgiese lessenaar vir die RSHA se operasie Zeppelin, krygsgevangenes uit die Kaukasus en ander in sy Georgiese organisasie gewerf vir Duitse valskermoperasies in die Kaukasus. In 1943 reis hy ook na Turkye om opstande in die Turkse en Kaukasiese grensstreke te organiseer. In die middel van 1944, namate die nederlaag van Duitsland al hoe meer waarskynlik geword het, het Kedia probeer om die Geallieerdes te kontak om sy dienste aan te bied. Hy beweer dat hy die lewens van sommige Jode in Frankryk gered het.
Kedia het die OSS gekontak deur Yuri Skarzhinski (YOURI), 'n Wit Rus wat met sy hulp uit Duitsland gevlug het. Later, nadat hy in die laaste maande van die oorlog na Genève ontsnap het, het Kedia weer sy hulp aan die Verenigde State aangebied. Ondanks Kedia se groot belangstelling om vir Amerikaanse intelligensie te werk, het die OSS en later die CIA sy aanbiedings afgewys. Een CIA -verslag beskryf hom as 'n man met 'n lang slegte rekord. Daar word beweer dat Kedia teen Januarie 1946 sterk bande met die Sowjet -intelligensie gehad het, en dat die CIA later 'n operasie uitgevoer het om sy kontakte te "rook".
Nie alle Amerikaanse agentskappe het Kedia versigtig beskou nie. Tot Desember 1948 het Kedia na bewering as informant vir die CIC gedien, hoewel die CIA -lêer nie bekend maak hoe aktief hy was nie.
Horst Kopkow: Die naamlêer oor Horst Kopkow, hoof van die Gestapo -afdeling oor sabotasie en 'n leidende kenner van kommunistiese spioenasie teen Duitsland, bevat slegs dokumente uit die onmiddellike naoorlogse tydperk, toe hy in Britse hande was. Kopkow het aan die einde van die oorlog weggekruip, maar is deur 'n ander Gestapo -amptenaar verraai en deur die Britte gevange geneem. Britse intelligensie het Kopkow lank ondervra oor Sowjet -spioenasie- en sabotasiemetodes, en Kopkow het baie inligting ontvang oor hierdie en oor Duitse metodes om die nou beroemde Kommunistiese "Rooi Orkes" spioenasienetwerk te bestry. Die hoogtepunt van die lêer is 'n Britse ondervraging van sestig bladsye, 'n afskrif wat aan die Amerikaners oorhandig is. (Hierdie ondervraging, sover ons weet, is nie elders in die Verenigde State se nasionale argief beskikbaar nie. Dit is al dan nie beskikbaar by die Public Record Office in die Verenigde Koninkryk.)
Kopkow het presiese besonderhede gegee oor hoe Nazi -amptenare uiteindelik die Rooi Orkes binnegedring het, 'n aantal gearresteerde kommunistiese agente laat draai en inligting na Moskou terugbesorg het. Kopkow vertel ook dat hy by 'n ander Gestapo-amptenaar verneem het dat Heinrich Himmler 'n lang toespraak gehou het vir ongeveer 15-18 hoë amptenare van die SS en die polisie by die polisie se hoofkwartier in Flensburg in die laaste dae van die oorlog. Himmler het steeds gehoop dat die Geallieerdes 'n klein reservaat in die gebied noord van die Kiel -kanaal sou verlaat om deur 'n Duitse regering beheer te word. Himmler het tot die gevolgtrekking gekom dat die hamer nou die swaard moet vervang: elkeen moes hom of haar toewy aan die heropbou van spoorweë en nywerhede. Die polisie moes op die agtergrond verdwyn of verdwyn, het Himmler gesê. Inligting oor hierdie toespraak verskyn nie in biografieë van Himmler nie.
Daar is geen aanduiding in hierdie lêer of Kopkow aan die naoorlogse intelligensiewerk vir enige intelligensie -agentskap deelgeneem het nie. Die feit dat die CIA 'n lêer oor hom gehou het, dui egter daarop dat hy van intelligensie -belang was, of dat die inligting wat hy voorheen gegee het, nog steeds van belang was. Volgens 'n verklaring van 'n ander Gestapo -amptenaar wat Kopkow geken het ('n verklaring wat nie in hierdie lêer voorkom nie), het Britse intelligensie Kopkow versteek en hom daarna gebruik. Daar is afsonderlike aanduidings dat Kopkow later as amptenaar in die Gehlen -organisasie verskyn het.
Wilfried Krallert: Die naamlêer oor Wilfried Krallert is 'n klein, bestaande uit gedeeltelik uit skaars leesbare afskrifte van Krallert se SS -personeellêer, wat al baie jare elders (Berlynse dokumentsentrum) beskikbaar is. Krallert, gebore in 1912, studeer geskiedenis en aardrykskunde aan die Universiteit van Wene en raak betrokke by die Oostenrykse Nazi -party. In sy hoedanigheid as historikus is hy uitgenooi om die beplande Nazi-moord op die Oostenrykse kanselier Dollfuss by te woon, maar deur 'n glimp het hy die geleentheid misgeloop. Hy was 'n kartograaf en etnografiese kenner van Suidoos -Europa en het vir die Foreign Intelligence Branch (Amt VI) van die RSHA gewerk en was hy aan die hoof van die Oostenrykse Wannsee -instituut. As Amt VIG Gruppenleiter was hy ook sekretaris van die sogenaamde Kuratorium (III/VI), wat binnelandse en buitelandse intelligensie-navorsing gekoördineer het. Aan die einde van die oorlog is hy gearresteer en geïnterneer deur die Britte, wat hom ondervra het en hom uiteindelik in 1948 vrygelaat het.
Daar was berigte dat die Franse intelligensie hom daarna gebruik het, en die Gehlen -organisasie het hom in 1952 opgetel. Dan is hy moontlik verbonde aan die Federale Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet, die Wes -Duitse ekwivalent van die FBI. Dokumente in 1963-64 dui op 'n mate van kommer oor die CIA oor Krallert se aktiwiteite in die oorlog (en vermoedelik sy vatbaarheid vir Sowjet-druk), maar die lêer eindig op 'n onoortuigende noot.
Wilhelm Krichbaum: Die naamlêer oor Wilhelm Krichbaum, voormalige hoof van die Counter Intelligence Police van die Wehrmacht (Geheime Feldpolizei) in Nazi -Duitsland en 'n distrikshoof in die Gehlen -organisasie, bevat meestal dokumente (uit die vroeë 1950's) wat Krichbaum met Curt Ponger en Otto Verber verbind . Ponger en Verber, swaers, was Weense Jode wat uit Oostenryk geëmigreer het en in 1938 in die VSA aangekom het. Beide het blykbaar by die Kommunistiese Party van die VSA aangesluit voor die Amerikaanse toetrede tot die oorlog, en albei het later as leër in die oorlog gedien intelligensiebeamptes. Aan die einde van die oorlog het beide mans posisies verkry by die personeel van die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg, en Ponger het verdagtes en getuies van oorlogsmisdade ondervra, waaronder SS -manne soos Krichbaum en Wilhelm Hoettl. Later het Ponger en Verber hul intrek geneem in die Sowjet -sektor van Wene, waar hulle die Sentraal -Europese Letterkundige Agentskap gestig het as 'n front vir spioenasie. Die CIC het hulle 'n aantal jare onder toesig gehou. Hulle is uiteindelik in 1953 gearresteer. Krichbaum het 'n aantal kontak met albei mans gehad, en hy het geweier om die kontakte aan amptenare van die Gehlen -organisasie en die CIA te beskryf. 'N 1963 -dokument, blykbaar afkomstig van die BND, het tot die gevolgtrekking gekom dat Krichbaum ook al in 1950 vir die Sowjette werk.
Sien gedetailleerde verslag.
Friedrich Panzinger: Die naamlêer oor Friedrich Panzinger dek meestal gebeure tussen 1956, toe die voormalige SS -kolonel en hoë Gestapo -amptenaar uit die Sowjet -gevangenis vrygelaat is en na Wes -Duitsland gekom het, en 1959, toe hy selfmoord gepleeg het.
Panzinger, wat op 1 Februarie 1903 gebore is, het 'n spesialis geword in kommunistiese spioenasie-hy was 'n tyd Kopkow se meerdere (sien die lys van Kopkow hierbo). Hy het ook in 1943 as bevelvoerder van die veiligheidspolisie en SD in die Baltiese state gedien, 'n tyd toe gevangenes van konsentrasiekampe daar gelikwideer is. Aan die einde van die oorlog het hy weggekruip, maar is in 1946 in Linz, Oostenryk, gearresteer en deur die Sowjetunie opgesluit. Die Sowjets het Panzinger in 1956 vrygelaat, wat hom 'n geheime missie gegee het om die BND binne te dring, waar sommige van sy voormalige kollegas werksaam was. Panzinger het hierdie sending onmiddellik by die Wes -Duitse owerhede aangemeld, wat hom toe as 'n dubbele agent gebruik het. Behalwe dat Panzinger probeer het om albei kante tevrede te hou, het Panzinger nog 'n probleem gehad: die moontlikheid dat die Beierse regering hom weens oorlogsmisdade sou verhoor. Panzinger se intelligensie -meerderes het stilweg by die Beierse ministerie van justisie ingegryp sodat hy nie gearresteer sou word nie, maar die enkele amptenaar by die ministerie wat hieroor ingelig is, was met verlof toe die bevel vir Panzinger se arrestasie kom. Hy het in sy sel selfmoord gepleeg. Sy motiewe vir hierdie daad bly onduidelik-miskien was hy depressief oor die vooruitsig van nog 'n gevangenisstraf. Maar die lêer dui aan dat die Duitse intelligensie -owerhede in die resensies van die saak nie met vertroue kon vasstel of Panzinger ooit aan die Weste lojaal was nie.
Martin Sandberger: Die naamlêer oor Martin Sandberger bestaan ​​slegs uit kort aantekeninge oor sy oorlogsbedrywighede as bevelvoerder van 'n mobiele moordeenheid (Einsatzkommando 1a van Einsatzgruppe A) in die Baltiese state. Daar is geen aanduiding uit die lêer of Sandberger, wat in 1945 deur sy gevangenes ondervra is en later in Neurenberg verhoor is in die Einsatzgruppen -verhoor ('n Amerikaanse proses), betrokke was by na -oorlogse intelligensiewerk. Hoewel hy in Neurenberg ter dood veroordeel is, het Sandberger genade gekry en is hy in 1953 uit die tronk vrygelaat.
Franz Six: Net soos Sandberger was Franz Six 'n voormalige Einsatzkommando -offisier wat in Neurenberg skuldig bevind is en tot twintig jaar gevangenisstraf gevonnis is. Ses was ook 'n tyd lank aan die hoof van die Ideologiese Navorsingstak (Amt VII) van die RSHA, en skryf oor Jode en Vrymesselaars as vyande van die Derde Ryk. Later beklee hy ook 'n pos in die ministerie van buitelandse sake. Na sy vroeë vrylating uit die gevangenis in 1952, is berig dat Six met ander voormalige Nazi -amptenare vergader het. In 1956 het Six na bewering 'n Wes -Duitse uitgewery besit. Ten tyde van die Eichmann -verhoor het Six se naam verskyn in memo's oor diegene wat SD -amptenare wat (voor die oorlog) saam met Eichmann gewerk het. Latere memo's in die lêer dui daarop dat Six hom gedurende die middel van die vyftigerjare by die Gehlen-organisasie aangesluit het en dat hy met 'n bekende Sowjet-agent verbind was. In 1963 het die Oos -Duitse media aangekla dat Gehlen onlangs 'n aantal voormalige SS- en SD -amptenare na gekamoefleerde posisies oorgeplaas het om kritiek op die gebruik van oorlogsmisdadigers te verminder. Ses is genoem (saam met Emil Augsburg en Franz Goering-sien die lys hierbo).
Hans Sommer: Die klein naamlêer oor Hans Sommer, 'n Gestapo -amptenaar in Noorweë en Frankryk, dui aan dat Sommer na 1945 betrokke geraak het by intelligensiewerk in Spanje vir 'n regering wie se identiteit verander word, maar volgens die geskiedkundiges waarskynlik Frankryk was. Aan die begin van 1950 het die Gehlen -organisasie hom gewerf vir gebruik in kontraspionage: eers is sy verslae nuttig beoordeel. In 1953 word hy van die Gehlen -organisasie verwyder weens foutiewe verslagdoening.
Guido Zimmer: Die naamlêer oor Guido Zimmer onthul baie Duitse intelligensie -aktiwiteite in Noord -Italië teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog. 'N Sleuteldokument is 'n geannoteerde vertaling van Zimmer se notaboeke, die oorspronklike in Duitse afkorting, wat gebeure van Mei 1944 tot Maart 1945 dek. Hierdie notaboeke en die lêer bevat oor die algemeen nuwe inligting oor die vroeë oorgawe van die Duitse magte in Noord -Italië. Allen Dulles se staatsgreep met die reël van 'n Duitse oorgawe op 2 Mei 1945, waaraan hy die kodenaam Operation Sunrise gegee het, het glans verleen aan sy prestasies as hoof van OSS in Switserland: hierdie verhaal is onthul in 1947 tydskrifartikels (in die Saturday Evening Post ). Alhoewel die doel van hierdie publisiteit waarskynlik was om tendense en onakkurate Italiaanse weergawes van die oorgawe van Duitse magte in Italië teë te werk (sien bespreking hierbo onder Dollmann), het verhale oor Dulles se suksesse in die oorlog hom later gehelp om direkteur van die CIA te word. Daarom is nuwe bewyse oor die agtergrond van Operation Sunrise histories redelik belangrik.
Guido Zimmer, gebore in 1911, het in 1936 by die SS en SD aangesluit en in 1940 by die tak van die buitelandse intelligensie van die RSHA. Ná die geallieerde inval in Italië in September 1943, het Duitsland troepe en SS en polisie na Italië gehaas en die meeste van hulle oorgeneem. die land: toe begin moorde en deportasies van Jode. Zimmer is na Genua gestuur, waar hy Jode opgespoor het, daarna na Milaan, waar sy span, onder bevel van die berugte SS -kolonel Walter Rauff, (wat vroeër gehelp het om gaswaens te ontwerp om Jode en ander slagoffers te vergiftig) beslag gelê het op Joodse eiendom. Zimmer het politieke inligting uit die buiteland bekom en opgebou uit 'n netwerk van agente wat Duitsland van intelligensie kan voorsien as die Geallieerdes Italië oorval. Net soos Rauff was Zimmer betrokke by oorlogsmisdade en spioenasie in Italië.
In November 1944 stel Zimmer voor om die geallieerde intelligensie in Switserland te kontak deur middel van 'n Italiaanse nyweraar, bekend aan hom, baron Luigi Parrilli. Rauff en ander SD -amptenare keur die Duitse benadering goed. Hoë SD -owerhede in Berlyn was dit ook eens. Na 'n paar logistieke vertragings en die benoeming van die missie as 'Operation Wool', het Parrilli, wat ook bande gehad het met die Italiaanse partisane wat teen die Duitse besetting veg, middel Februarie 1945 na Switserland gegaan. Sy missie was om die Westerse Geallieerdes van die moet die volledige vernietiging van Duitsland en Noord -Italië voorkom, wat 'n groot deel van Europa vir die Sowjetunie oop sou laat. Parrilli se gesprekke met OSS-amptenare berei die weg voor vir besoeke aan Maart-April aan Switserland deur Zimmer, Dollmann, Harster, en veral Karl Wolff, die eenmalige adjunk van Himmler en tans die hoogste SS- en polisieleier vir Italië.
Al hierdie SS-amptenare het baie persoonlike belange gehad om Amerikaanse welwillendheid te verdien voor die einde van die oorlog-hulle was almal ernstig betrokke by die Holocaust, diefstal van Joodse eiendom en die beslaglegging op Italiaanse eiendom. Hulle kon nie bloot aan Dulles oorgee nie, want die Duitse weermag veldmaarskalk Albert Kesselring en generaal Heinrich Vietinghoff het die Duitse weermag in Noord -Italië beheer. Na baie vertragings en baie verwarring het 'n ooreenkoms tussen Dulles en Wolff egter op 2 Mei in werking getree: die Duitse militêre oorgawe in Noord -Italië het die algehele einde van die oorlog in Europa met vyf dae voorafgegaan.
Dulles het 'n paar voordele van die skakelwerk van Operation Sunrise gekry. Maar, soos 'n amptenaar van die SSU opgemerk het in 'n memorandum wat in 1946 geskryf is, gebaseer op die bewyse in Zimmer se geklassifiseerde lêer, was Operation Sunrise minstens soveel Operation Wool, dit wil sê 'n Duitse inisiatief.
Operation Wool het Zimmer ook na die oorlog direkte persoonlike voordele gebied. Zimmer word sekretaris van Parrilli en doen aansoek om Italiaanse burgerskap. Dulles het ingegryp om hom te probeer beskerm teen vervolging, omdat hy Amerikaanse belange gedien het. Memo's in die lêer dui daarop dat weermagamptenare en ook James Angleton van OSS (en later CIA) ontevrede was oor die gunstige Amerikaanse behandeling van Zimmer, maar hulle het ten beste daarin geslaag om diegene wat iets positiefs vir hom wou doen, te neutraliseer. Zimmer het in Desember 1948 met Gehlen in verbinding getree, en hy het in 1950 bande met voormalige SS -offisiere ontwikkel.
Wat het met generaal Eugen Müller gebeur na die Tweede Wêreldoorlog? - Geskiedenis
Wikimedia Commons Japanse tronkbewaarder Mutsuhiro Watanabe en Louis Zamperini.
Angelina Jolie se blockbuster Ononderbroke het 'n mate van verontwaardiging in Japan aangewakker ná die vrystelling daarvan in 2014. Die film, waarin die verhore van die voormalige Olimpiese speler Louis Zamperini in 'n Japanse krygsgevangenekamp uitgebeeld word, word daarvan beskuldig dat hy rassisties was en dat hy die brutaliteit van die Japanse gevangenis oordryf het. Ongelukkig was die film se belangrikste antagonis een van die seldsame gevalle waar die waarheid geen oordrywing nodig gehad het om die publiek te skok nie.
Bynaam "The Bird, " Mutsuhiro Watanabe is gebore in 'n baie welgestelde Japannese gesin. Hy en sy vyf broers en susters het alles gekry wat hulle wou hê, en het hulle kinderjare deur bediendes gewag. Watanabe studeer Franse letterkunde aan die kollege en was 'n vurige patriot en het onmiddellik aangesluit om by die weermag aan te sluit na sy gradeplegtigheid.
As gevolg van sy bevoorregte lewe, het hy gedink dat hy outomaties die gewaardeerde posisie van 'n offisier sou kry toe hy aangestel het. Die geld van sy gesin beteken egter niks vir die weermag nie en hy word die rang van korporaal toegeken.
In 'n kultuur wat so diep in eer gegrond was, het Watanabe hierdie vernedering as 'n totale skande beskou. Volgens die naaste aan hom, het dit hom heeltemal onbeskaamd gelaat. Nadat hy daarop gefokus was om 'n offisier te word, verhuis hy in 'n bitter en wraaksugtige gemoedstoestand na sy nuwe pos in die gevangeniskamp Omori.
Dit het glad nie tyd geneem voordat Watanabe se goddelose reputasie oor die hele land versprei het nie. Omori het vinnig bekend geword as die 'strafkamp', waar oproerige krygsgevangenes uit ander kampe gestuur is om die geveg uit hulle te slaan.
Getty Images Die voormalige atleet Louis Zamperini (regs) en weermagkaptein Fred Garrett (links) gesels met verslaggewers by hul aankoms by Hamilton Field, Kalifornië, na hul vrylating uit 'n Japanse gevangeniskamp. Kapt Garrett het sy linkerbeen deur martelaars by die heup laat amputeer.
Een van die mans wat saam met Zamperini in Omori gely het, was die Britse soldaat Tom Henling Wade, wat in 'n 2014 -onderhoud onthou hoe Watanabe "trots was op sy sadisme en so meegevoel sou raak met sy aanvalle dat speeksel om sy mond sou borrel."
Wade vertel van verskeie wrede voorvalle in die kamp, ​​waaronder een toe Watanabe Zamperini 'n balk van meer as ses voet lank laat optel en bo sy kop hou, wat die voormalige Olimpiese speler vir 37 minute lank kon doen.
Wade self is herhaaldelik deur die sadistiese wag in die gesig geslaan vir 'n geringe oortreding van die kampreëls. Mutsuhiro Watanabe het ook 'n kendo-swaard van vier voet soos 'n bofbalkolf gebruik en Wade 's se skedel met 40 herhaalde houe geslaan.
Watanabe se strawwe was veral wreed omdat dit sielkundig en emosioneel was, nie net fisies nie. Benewens verskriklike slae vernietig hy foto's van familielede van die krygsgevangene en dwing hulle om te kyk hoe hy hul briewe van die huis af verbrand, dikwels die enigste persoonlike besittings wat hierdie gemartelde mans gehad het.
Soms het hy tussen die slae gestop en die gevangene om verskoning gevra, maar dan om die man bewusteloos te maak. Ander kere het hy hulle in die middel van die nag wakker gemaak en na sy kamer gebring om vir hulle lekkergoed te gee, literatuur te bespreek of te sing. Dit het die mans voortdurend op hul hoede gehou en hul senuwees verwoes, aangesien hulle nooit geweet het wat hom sou afskrik nie en hom weer in 'n gewelddadige woede sou stuur.
Nadat Japan oorgegee het, het Watanabe weggekruip. Baie voormalige gevangenes, waaronder Wade, het getuienis gegee van die optrede van Watanabe aan die Oorlogsmisdaadkommissie. Generaal Douglas MacArthur noem hom selfs as nommer 23 uit die 40 mees gesoekte oorlogsmisdadigers in Japan.
Die Geallieerdes kon nooit 'n spoor van die voormalige tronkbewaarder vind nie. Hy het so deeglik verdwyn dat selfs sy eie ma gedink het dat hy dood is. Toe die aanklagte teen hom egter laat vaar het, het hy uiteindelik uit sy skuilplek gekom en 'n suksesvolle nuwe loopbaan as versekeringsverkoper begin.
YouTube Mutsuhiro Watanabe in 'n 1998 -onderhoud.
Byna 50 jaar later tydens die Olimpiese Spele in 1998 keer Zamperini terug na die land waar hy so erg gely het.
Die voormalige atleet (wat 'n Christelike evangelis geword het) wou sy voormalige pyniger ontmoet en vergewe, maar Watanabe het geweier. Hy was tot sy dood in 2003 berouloos oor sy optrede tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Leer u graag meer oor Mutsuhiro Watanabe? Lees vervolgens oor Eenheid 731, die Tweede Wêreldoorlog se Japanse program vir menslike eksperimente, en leer die donker geheim van die Duitse doodskampe van die Tweede Wêreldoorlog in Amerika. Ontdek dan die ware verhaal van Die pianis.
Tweede Wêreldoorlog en Alabama
Alabama National Guard in die Tweede Wêreldoorlog In die laat 1930's het die aggressiewe optrede van die toekomstige asmagte - Duitsland, Italië en Japan - daartoe gelei dat president Franklin Delano Roosevelt die kongres en die Amerikaanse publiek aangemoedig het om skerp toenemende verdedigingsbesteding te ondersteun en die gewapende uit te brei. magte, en die vestiging van militêre diensplig. Na die vinnige verowering van Pole in September 1939 en Frankryk, België en Nederland die volgende somer, het die Kongres $ 5 miljard vir verdediging bewillig, wetgewing aangeneem om 'n militêre ontwerp op te stel en president Roosevelt gemagtig om die weermagreservate op te roep en die Nasionale Garde. Teen die einde van 1940 het byna 4000 Alabama National Guardsmen by mans van Mississippi, Louisiana en Florida by die een-en-dertigste infanterie (Dixie) afdeling by Camp Blanding, Florida, aangesluit. Teen die somer van 1941 het byna 350 000 mans van Alabama tussen die ouderdomme van 21 en 35 jaar by konsepborde geregistreer. Napier Field Ongeveer 300 000 mans in Alabama het tydens die oorlog diensuniform aangetrek, en tienduisende dienspligtiges het in die staat opgelei. Baie vroue het as vrywilligers gewerk vir een van die militêre hulpdienste, soos die Women's Army Corps of die Army Nurse Corps. Meer as 6000 Alabamiërs het hul lewens in militêre diens verloor: 4600 in gevegte en 1600 in nie-gevegsituasies. Twaalf van die 469 ontvangers van die Medal of Honor in die Tweede Wêreldoorlog is in Alabama gebore of het daar diens gedoen. Die weermagkaptein Charles W. "Gordo" Davis, wat so genoem is na sy tuisdorp in Pickens County, het sy troepe in die Japannese vuur op Guadalcanal gelei en 'n erepenning verwerf. Gebore in Bessemer, vlootbevelvoerder David McCampbell, van die bekende Air Group Fifteen op die vervoerder USS Onderneming, 34 Japannese vliegtuie neergeslaan, meer as enige ander vlootvlieënier. Howard Gilmore, gebore in Selma en bevelvoerder van die USS Groeier, word die eerste duikbootbevelvoerder in die Tweede Wêreldoorlog wat (postuum) die Erepenning ontvang het. Holland McTyeire Smith Verskeie loopbaanbeamptes uit Alabama het buitengewoon noemenswaardige rolle in die oorlog gespeel. Marine -generaal Holland "Howlin 'Mad" Smith van Russell County word erken as die "vader" van moderne amfibiese oorlogvoering. John Persons, 'n bankier in Birmingham en bevelvoerder van die een-en-dertigste Dixie-afdeling, wat in die Stille Oseaan-teater geveg het, was een van slegs twee generaals van die National Guard om troepe in die Tweede Wêreldoorlog te bestry. Asa Duncan, 'n inwoner van die Colbert County, het as stafhoof gedien vir genl Carl A. Spaatz, bevelvoerder van die Agtste Lugmag, wat bomaanvalle van Britse vliegvelde op industriële en militêre teikens op die Europese vasteland gevlieg het. John C. Persone Baie ander Alabamiërs het unieke bydraes gelewer tot die oorlogspoging, waaronder luitenant Tom Borders, wat sy B-17 bestuur het Birmingham Blitzkrieg in die agtste lugmag se eerste slag teen vyandelike teikens. Sy bemanning in Alabama word erken dat hy die eerste in die agtste lugmag was wat 'n Duitse vliegtuig neergeslaan het. Opvallend onder die Alabamiërs wat bedien het, was die vyf Crommelin -seuns van Wetumpka, wat almal in die Pacific Theatre gedien het. Twee het tydens die oorlog as vlieëniers hul lewens verloor, en die oudste, John, het as vlugbeampte op die vragmotor gedien Onderneming en later as stafhoof van 'n draertaakspan. Herbert Carter, in die eerste klas Afro-Amerikaanse vlieëniers wat die wedloopgrens in militêre lugvaart gebreek het, het sy vlerke by die Tuskegee Army Air Field verdien en met die nege-en-negentigste Pursuit Squadron in die Noord-Afrikaanse en Italiaanse veldtogte gevlieg. Nancy Batson van Birmingham, 'n vroeë lid van die Women's Air Service Pilots, het militêre vliegtuie regoor die land na modifikasie -aanlegte of aanvangshavens gebring. Eugene Sledge, 'n mariene privaat en mobiele inboorling Met die ou ras by Peleliu en Okinawa, 'n naoorlogse herinnering oor sy gruwelike gevegservarings in die Stille Oseaan -veldtog wat nou as 'n klassieke van gevegsliteratuur beskou word. Tweede Wêreldoorlog Bond Drive Rantsoenering het in 1942 begin. Beperkings op die aankoop van rubberbande en petrol verminder mobiliteit, en bliksemry het 'n algemene vervoermiddel geword. Openbare meningspeilings het berig dat mense meer suiker mis as enige ander gerantsoeneerde produk, insluitend skoene, vleis en koffie. Om elektrisiteit te bespaar, is dagligbesparingstyd ingestel. Die regering het 'n dimensie aan die kus ingestel, strandpatrollies geïmplementeer en visvang en ontspanningsvaart in die Golf van Mexiko beperk. Alabamiërs aanvaar meestal hierdie en ander ongerief in die oorlog sonder klagte. Brookley Field Sedert die dae van die Wright -broers het Alabama 'n opvallende rol in lugvaart gespeel. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het soveel vlieëniers op Maxwell Field geoefen dat daar gesê word dat die 'pad na Tokio' deur Montgomery gelei het. Gunter Field, die munisipale lughawe van Montgomery, het 'n vliegskool geword, en nuwe lugvaartopleidingsfasiliteite is gebou, waaronder Craig Field buite Selma, Napier Field naby Dothan en Courtland Field in die Tennessee River Valley. Een van die belangrikste en baanbrekerswerkprojekte was die Tuskegee Army Air Field, waar byna 1 000 Afro -Amerikaners hul vlerke as vlieëniers gekry het. Brookley Field op Mobile Bay het lugvliegtuigvliegtuie opgelei en het beide die Southeast Army Air Depot, wat militêre basisse in die Suidoos- en die Karibiese Eilande verskaf het, en die Mobile Air Service Command, wat militêre vliegtuie aangepas en herstel het, gehuisves. Werwingsplakkaat Die oorlog het enorme demografiese veranderinge in Alabama veroorsaak. Duisende Alabamiërs en werkers van nabygeleë state, wat gelok is deur die moontlikheid om werk beter te betaal, het na groot dorpe soos Mobile, Montgomery en Huntsville gestroom. Ongeveer 10 persent van die landelike blankes in Alabama en meer as 25 persent van die landelike swartes in die staat verhuis na dorpe of uit die staat op soek na werk en ondernemingsgeleenthede. Die stedelike bevolking van Alabama het gedurende die oorlogsjare met 57 persent gegroei. Al het die produksie van oorlogstyd in 1944 begin afneem, het industriële en kommersiële werkgeleenthede in die staat teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog met 46 persent toegeneem. Redstone Ordnance Plant Elders in Alabama het 20 000 werkers na die Coosa -vallei gestroom om 'n kruitaanleg in Childersburg te bou - 'n stad met slegs 500 inwoners en geen geplaveide strate nie - en 'n artillerie -poeieraanleg in die nabygeleë Talladega. Die bou van twee arsenale in Huntsville het die vreedsame setel van 13 000 inwoners omskep in 'n belangrike sentrum vir die vervaardiging van wapens. Op die hoogtepunt van die oorlogstydproduksie het die Redstone Ordnance Plant, wat konvensionele plofstof vervaardig het, en die Huntsville Arsenal, wat chemiese en aansteeklike vuurwapens vervaardig het, 11 000 burgerlike werknemers in diens gehad. Die vraag na staal het daartoe gelei dat Birmingham se Tennessee Coal and Iron (TCI) sy werkerskorps van 7 000 in 1939 tot 30 000 verhoog het twee jaar later. Ander Birmingham -ondernemings het die produksie verhoog om ook in die behoeftes van die oorlog te voorsien. Tweede Wêreldoorlog-sweiser Met ongeveer 'n derde van Alabama se manne wat in aanmerking kom vir uniforms in Alabama, het verdedigingsbedrywe regoor die Verenigde State pogings aangewend om vroue te werf. Op die hoogtepunt van die oorlogsproduksie in 1943–44 het vroue ongeveer 'n kwart van die arbeidsmag in Alabama se verdedigingsbedrywe uitgemaak. Vroue wat voorheen $ 800 per jaar in openbare skole geleer het, het werk gekry as monteerwerkers in die Huntsville- of Redstone-arsenaal vir $ 1,400 of as sweisers in die mobiele skeepswerwe vir $ 3,600. Sommige Afro-Amerikaanse mans is lankal uitgesluit van die geledere van geskoolde en halfgeskoolde arbeiders en het groter geleenthede in die industrie gevind. Meer as 20 persent van die werkers by die Huntsville Arsenal was Afro -Amerikaners, waaronder 'n aansienlike aantal Afro -Amerikaanse vroue. 'Merci Train' -motor in Montgomery, 1949 Tweede Wêreldoorlog en die gevolge daarvan het 'n groot invloed op Alabama en die land gehad. Vir baie veterane was die belangrikste - en demokratiserende - voordeel van militêre diens die GI Bill of Rights van 1944, wat groter toegang tot kollege- en beroepsopleiding, huiseienaarskap en gesondheidsorg gebied het. Sommige veterane het vroue na Alabama gebring wat hulle getroud het of elders ontmoet het. Hierdie oorlogs- en naoorlogse huwelike het 'n ongekende 'baby boom' opgelewer.
Die oorlog was 'n broeikas vir die moderne burgerregte en vrouebewegings om die demokrasie en vryheid te verdedig, aangesien vroue en Afro-Amerikaners genoodsaak was om werk aan veterane terug te gee. In Alabama het hierdie veranderinge, tesame met die groeiende mag van die federale regering, aanleiding gegee tot die naoorlogse Dixiecrat -beweging en sy ontstekende rassepolitiek van die 1960's en 1970's. Die militêre basisse wat tydens die oorlog gevestig of uitgebrei is, het 'n beduidende hupstoot gegee vir die ekonomie van Alabama, en baie doen dit steeds in die hede. Die tegnologiese ontwikkelinge wat verband hou met die oorlogsbedryf het Alabama geposisioneer om 'n leier te word in die lugvaartbedryf, wat dit vandag nog bly.
Cronenberg, Allen. Vooruit na die magtige konflik: Alabama en die Tweede Wêreldoorlog. Tuscaloosa: University of Alabama Press, 1995.
In die vroeë oggendure van 15 September 1944, die amptelike begin van die twee maande lange Slag van Peleliu, het 'n kragtige vloot van Amerikaanse vlootskepe sy gewere op 'n klein koraal-eiland in die Palau-ketting opgelei. Die skepe het die slagskepe ingesluit Pennsylvania, Maryland, Mississippi, Tennessee, en Idaho, ondersteun deur 'n magdom swaar en ligte kruisers.Toe H-uur aankom, het die gewere losgebrand, terwyl hul snuiters groot rook en vlamme uitstraal, en die donderende geluid was so groot dat 'n man bo-op sy longe moes skree om gehoor te word.
Die manne van die 1st Marine Division was reeds in hul landingsvaartuie en wag op hierdie voorlopige bombardement om die Japannese verdedigers van die eiland verder te versag. Die meeste mans was veterane en het vroeër ontbyt geëet met biefstuk en eiers. Tog het die suur reuk van dieselolie, gekombineer met die skerp stank van gestorwe kordiet uit die vlootbomaanval, sekerlik die mees gevegsverhardde leerskak veroorsaak.
Sommige van die mans het hul gesigte verdoof vir kamoeflering in die oerwoud, en die oorlogskorrespondent Tom Lea het onthou dat hy 'n geverfde vegter met 'n grimmige vasberadenheid oor 'n geweer sien kyk het, "sy groot hande ... in die laaste oomblikke voordat die harde senings opstaan ​​om dood te maak. "
Hierdie eerste golwe was in 'n verskeidenheid vaartuie, veral LVT's (Landing Vehicle, Tracked). Hulle is ook amfibiese trekkers genoem, of amtrack. Sommige mariniers het hulle 'alligators' genoem.
Net voor ons word Peleliu deur 'n bestendige reën van skulpe geteister. Vlamme skiet hoog in die lug met elke ontploffende oor-ontploffing, en dik rookspoelings styg om 'n polsende swart gordyn te vorm wat die strande soos 'n donker omhulsel omhul. Die naderende mariniers kon hoop dat die Japanse verdedigers uitgewis is deur die intensiteit van die bombardement. Dit was immers die derde agtereenvolgende dag van beskieting, en die Japannese het nie met hul eie gewere geantwoord nie.
Maar sulke hoop was veels te opreg. Gou het die Japannese artillerie met 'n wraak op die naderende landingsvaartuig oopgegaan, die nabye gemis wat gekenmerk is deur hoë watergeisers. Dit was die eerste wenk dat Peleliu moontlik nie die relatiewe uitstappie is wat sommige bevelvoerders voorspel het nie. Die Slag van Peleliu sou 'n moeilike moer wees om te kraak, en sommige het dit later die moeilikste veldtog van die Pacific Theatre genoem.
Peleliu is 'n klein eiland van ongeveer ses myl lank en twee myl breed en het iets soos 'n kreefklou. Dit is deel van die Palau -ketting, wat die westelikste "stert" van die Caroline -argipel vorm. Trouens, Peleliu was een van die kleiner eilande van Palau, maar sy vliegveld het dit 'n enorme strategiese belang gegee - of so het dit aan die begin van 1944 gelyk.
Teen 1944 was die Japannese duidelik in die verdediging. Die Verenigde State het die inisiatief gekry, en die tegniek om eilande te spring, was duur, maar dit was ook effektief. Admiraal Chester W. Nimitz se magte sukkel deur die groot dele van die sentrale Stille Oseaan. In 1943 val Tarawa op die Gilbert -eilande aan Amerikaanse magte, dan Kwajalein en Eniwetok in die Marshalls 'n paar maande later.
Die Marianas was die volgende teiken, en Tinian, Saipan en Guam was veilig teen die somer van 1944. Daar was veral bevrediging oor die bevryding van Guam, wat voor die oorlog 'n Amerikaanse besitting was. Uiteindelik was die doel die inval en verowering van die Japannese Eilande. Maar hoe sou die Amerikaners hierdie doel bereik? Die Stille Oseaan was groot en die moontlikhede eindeloos. Die debat het gegroei, verskerp deur die uiteenlopende menings en botsende persoonlikhede van die Amerikaanse topbevelvoerders.
Amerikaanse mariniers in amfibiese tenks en amtraks vertrek op 14 September 1944, een dag voor die Slag van Peleliu, na 'n Amerikaanse bombardement van die eiland.
Terwyl Nimitz-eiland in die noorde spring, maak generaal Douglas MacArthur bestendige vordering in die Stille Oseaan. Dit was 'n lang, moeilike slaggat sedert Augustus 1942, toe Amerika sy eerste groot offensief by Guadalcanal begin het. Sedertdien het MacArthur deur die Solomons gegaan en toe die grootste deel van Nieu -Guinee oorgeneem. Dit was geen geheim dat MacArthur die Filippyne wou bevry nie, maar sommige van sy vlootkollegas was dit nie eens nie.
Om die impasse op te los, ontmoet president Franklin Roosevelt MacArthur en Nimitz in Hawaii in Julie 1944. Elke man het sy plan en sy visie aan die opperbevelhebber voorgelê. MacArthur wou die Filippyne bevry en dit as 'n springplank gebruik om na Okinawa en daarna na Japan te gaan. Nimitz wou 'n meer direkte, "rapier-agtige" stukrag hê wat die Filippyne heeltemal sou omseil.
Nimitz het voorgestel dat Okinawa en Formosa (Taiwan) eerder die primêre teikens is. Hulle sou dien as bewonderenswaardige verhooggebiede vir die inval van die Japannese Eilande. Die admiraal het ook gedink dat Amerikaanse magte die Chinese vasteland moet binnedring. 'N Groot deel van die Japannese leër was in China gestasioneer, en soms was die Amerikaners se Chinese bondgenote onder Chiang Kai-shek onder druk.
Na deeglike oorweging het Roosevelt die idees van MacArthur aanvaar. Die Filippyne sou 'n belangrike opstap op pad na Japan wees. Maar MacArthur se planne vir die Filippyne druk skielik die Palau -ketting, en veral Peleliu, in die kollig. Die Palaus was ongeveer 600 kilometer oos van die Filippyne, en Japannese vliegvelde daar kan die regterflank van MacArthur bedreig. Daar is besluit dat Peleliu geneem moet word en die gevaar geneutraliseer moet word.
The Battle of Peleliu and "Operation Stalemate II ": Ironic in Hindsight
Die Slag van Peleliu het 'n kodenaam Stalemate II gekry, 'n naam wat agterna ironies lyk, omdat die veldtog aanvanklik met relatiewe optimisme beskou is. Die belangrikste taak om die eiland te beveilig, is gegee aan die 1st Marine Division, 'n grootliks veteraan -eenheid wat in Guadalcanal en New Britain opgetree het. Die 1ste Mariene Afdeling het bestaan ​​uit die 1ste, 5de en 7de Mariene Regiment (infanterie) en die 11de Marines (artillerie -ondersteuning).
Genl.maj William Rupertus.
Die sekondêre doelwitte van die veldtog sou deur die 81ste infanteriedivisie van die Amerikaanse weermag behartig word. Die 81ste sou Angaur -eiland neem, 'n deel van die Palau -ketting wat net suid van Peleliu geleë was. Die afdeling is in 1942 heraktiveer, en die poging van Palau sou die eerste smaak van die stryd wees vir die groen troepe. Maar hul primêre missie behels meer as net Angaur. Hulle sou ook 'n reserwe vir die 1ste Mariene Afdeling voorsien indien nodig.
Dit hang alles af van die mariniers. As die poging van die Marine tot 'n val kom of onverwagte weerstand teëkom, is die 81ste gereed om hulle te hulp te kom. As die Marines die situasie egter goed onder hande gehad het, sou die 81ste vry wees om sy eie missie by Angaur uit te voer.
Generaal -majoor William Rupertus, bevelvoerder van die 1st Marine Division, was optimisties oor die komende veldtog en vertrou dat sy mariniers die eiland binne 'n paar dae kan beveilig. Hy was 'n ou skoolleer en was deurdrenk van die korps-tradisie en baie territoriaal wat ander takke van die weermag betref. Hy wou eerlikwaar geen deel van die 81ste hê nie, sodat die weermag nie die glorie van die mariniers sou steel nie.
'N Te optimistiese plan
Die mariniers is meegedeel dat hulle die vyand kort sal werk. Die 1ste Mariene Afdeling sou immers 'n versterkte een wees, groter as die meeste. Tog het 'n paar beamptes twyfel, twyfel wat nie deur die heersende optimisme rondom die hoofkwartier verdwyn is nie. Die duimreël, gebore uit lang en bloedige ervaring, was van mening dat 'n suksesvolle amfibiese inval die vyand met drie tot een moet oorskry. Op papier sou die afdeling ongeveer 28 000 of so wees, terwyl die vyandgetalle ongeveer 10 000 by Peleliu was.
Die Amerikaanse landings op Peleliu het op strande in die suidweste van die eiland plaasgevind. Terwyl hulle hul weg oor die smal stuk grond beveg het, moes die Amerikaners Japanse verdedigers uitroei wat vasbeslote was om tot die dood toe te veg.
Dit het geklink asof die drie-tot-een-verhouding gehandhaaf word, maar hierdie strelende syfers was ietwat minder as akkuraat. Kolonel Lewis "Chesty" Puller, bevelvoerder van die 1st Marine Regiment en 'n groeiende legende in die Corps, het daarop gewys dat die getalle artillerie en ander spesialiste insluit. Daar was slegs 9 000 gewere in die afdeling-en dit was die voetstappende, lankmoedige geweermaatskappye wat uiteindelik die verskil tussen oorwinning en nederlaag sou beteken.
Puller se besware is deur sy hoër offisiere geïgnoreer of verminder. Generaal Rupertus verwerp Puller se bekommernisse en bly 'n soort vrolike vertroue uitstraal. Rupertus het gedink dat die eiland binne ongeveer vyf dae na die aanvanklike landing veilig sou wees. Namate die gebeure ontvou, sou Puller en sy eerste mariniers die gevolge van die generaal se volgehoue ​​optimisme ondervind.
Fukkaku Taktiek in die Absolute Defense Zone
Intussen was die Japannese nog lank nie ledig nie. Trouens, Peleliu sou die bewysgrond wees vir 'n groot verandering in die Japannese taktiek. In die vroeë maande van die Stille Oseaanoorlog het die Japannese weermag 'n ywer gehad wat dikwels fanaties geword het. Bushido - die manier van die kryger - was die ideaal, 'n verpersoonliking van die samoerai -gees van ouds. Verwoede nasionalisme wat deur skril propaganda gevoer is, het Japannese soldate met minagting na die Amerikaanse "rooikop-barbare" laat kyk.
In die eerste jare van die oorlog was dit gebruiklik dat Japannese troepe elke sentimeter grond betwis. Samurai-swaarde waai, Japannese offisiere sou banzai-aanvalle op mense-golwe lei, net om dit deur masjiengewere, gewere, artillerie en mortiere af te sny. Dit het gou selfs vir die mees tradisiegebonde Japanners duidelik geword dat die ou aannames verander moes word. Die samoerai -gees kon nie die vyand se moderne wapens oorkom nie.
In Maart 1944 het luitenant -generaal Sadae Inoue in Tokio met die Japannese premier Hideki Tojo vergader om toekomstige bedrywighede te bespreek. Tojo, wat ook oorlogsminister was en 'n bekende hardloper teen die Verenigde State was, was realisties genoeg om te sien dat veranderinge aangebring moes word. Dit was duidelik dat Japan eenvoudig nie die hulpbronne het om Amerika beslis te verslaan nie. Die beste waarop gehoop kon word, was 'n onderhandelde vrede.
Tojo bepleit wat later bekend gestaan ​​het fukkaku taktiek. Dit het 'n uitputtingsoorlog voorgestel wat die Amerikaners ten duurste in bloed en skat sou laat betaal vir elke posisie wat hulle verkry het. Die Japannese sou natuurlike kenmerke tot hul voordeel gebruik deur pilskaste en bunkers te bou te midde van koraalriwwe en rotsuitstortings. Hulle sou ook van natuurlike grotte gebruik maak en dit vergroot om honderde soldate te beskerm.
Peleliu was deel van die Absolute Defense Zone, letterlik 'n laaste beskermende koord wat die Japannese Eilande bewaak het. Tojo het gehoop dat die Verenigde State geen maag sou hê vir 'n lang, uitgerekte wedstryd nie. Wit gebloei, sou die Amerikaners gretig wees om na die onderhandelingstafel te kom. Hulle kan selfs toegee aan die brutale verowering van China en Suidoos -Asië.
Vergroot Peleliu se natuurlike verdediging
Generaal Inoue is aangestel as bevelvoerder van die Palau -distriksgroep, en vlieg gou na sy nuwe opdrag. Die Palau -ketting bestaan ​​eintlik uit ongeveer 100 eilande versprei in 'n wye boog wat van suidwes na noordoos oor 100 myl van die Stille Oseaan loop. Die Japannese administratiewe sentrum vir Palau was geleë op Koror, ongeveer 40 kilometer van Peleliu af. Koror was die hoofkwartier van Inoue, maar opnamesvlugte van Palau het hom oortuig dat Peleliu en die naburige Anguar die belangrikste vyandelike teikens sou wees. Die eilande was klein en relatief geïsoleerd, maar hul vliegvelde het dit belangrik gemaak.
Tydens die opskudding in die Slag van Peleliu, het Amerikaanse mariniers die Japannese soldate wat 'n sterkpunt beman het, geblaas. Die natuurlike grotte van die eiland is dikwels versterk en het die Amerikaanse opmars tot 'n kruip verminder.
Inoue was 'n ervare beampte wat geweet het dat hy 'n goeie man op Peleliu nodig het. Sy keuse val op kolonel Kunio Nakagawa, bekend as moedig en 'n uitstekende taktikus. Vir alle doeleindes sou Nakagawa volledige operasionele beheer hê by Peleliu, met min of geen inmenging van hoër offisiere nie. Dit was 'n uitstekende besluit uit die Japannese oogpunt, want dit was Nakagawa wat grootliks verantwoordelik was vir die hardnekkige verdediging van Peleliu.
Rekeninge verskil effens, maar kolonel Nakagawa sou na verwagting ongeveer 10 000 verdedigers onder sy bevel hê. Nakagawa maak waarskynlik die grootste vertroue in die manne wat hy die beste geken het, sy eie 2de Infanterieregiment (versterk). Die 2de regiment het in China geveg, en die onderoffisiere, altyd die ruggraat van enige leër, was taai en ervare. Daar was ook vlootpersoneel en 'n paar Koreaanse konstruksiewerkers.
Die geografie van die eiland het die Japanse strategie baie gehelp. Die suidelike punt van die eiland was redelik gelyk en bedek met struikgewas, terwyl die voorgestelde strande vir mariene aanloop na die suidweste deur kokospalms beskadig is. Nakagawa het 'n bataljon troepe daar geplaas, maar dit was bestelbaar, bedoel om die vyand te vertraag en bloedig te maak.
Die ware verdediging van Nakagawa sou fokus op die Umurbrogolberge, 'n rotsagtige ketting heuwels, trekke en klowe wat die ruggraat van die eiland vorm. 'Berge' is 'n misleidende term, aangesien die hoogste pieke slegs ongeveer 300-500 voet bereik het, maar die Umurbrogols oorheers Peleliu en bied 'n uitstekende uitkykpunt om vyandelike bewegings te waarneem.
Die Japannese het Umurbrogol nog meer formidabel gemaak deur sy doolhof van natuurlike grotte uit te brei en galerye in die skerprandige koraal en rots wat tussen 'n dosyn en 1000 man kan huisves, uit te blaas. Baie van die grotte het openinge wat vuurwapens verberg, en sommige is beskerm deur skuifdeure. Hierdie grotte versterk nie net die verdediging nie, maar bied ook beskerming teen die Amerikaanse vlootbombardement wat Nakagawa geweet het altyd amfibiese aanvalle voorafgegaan het.
Oorleef die Artillery Barrages
Die Amerikaners het min insig in wat vir hulle voorlê. Lugverkenningsfoto's, gewoonlik betroubaar, was agterna misleidend. Uit die lug lyk Umurbrogol 'n saggies golwende reeks heuwels, groen en welig met tropiese plantegroei. Maar die oerwoudplantegroei het Umurbrogol se skerp koraalriwwe, sinkgate en kronkelende pieke gedemp. Eers nadat hierdie oerwoudmasker deur vlootbomaanval verwyder is, is die volle labirintiese afgryse onthul.
Die aanval op Peleliu het begin toe vlootoorlogskepe 'n driedaagse artillerieversperring van die klein eiland begin het. Benewens die beskieting, het vliegtuie van nabygeleë draers 500 pond bomme laat val. Daar word beraam dat die vloot 519 rondes 16-duim-skulpe en 1,845-ronde 14-duim-skulpe afgevuur het tydens hierdie voorlopige versagting van die teiken. Maar uiteindelik was dit alles klank en woede wat niks beteken nie. Die Peleliu -grotte het uitstekende bomskuilings gemaak, so al wat die Japannese hoef te doen, was om te gaan sit en wag vir die bombardement.
Vir Amerikaanse waarnemers wat die strande met veldbrille afskandeer en kyk hoe groot polsende rookpilare hoog in die lug opkom, was die bombardement 'n sukses. Trouens, admiraal Jesse Oldendorf het spoedig verklaar dat hy 'winsgewende teikens opraak'. Die illusie is versterk deur uitstekende Japannese vuurdissipline. Nie een van Nakagawa se gewere het op die bombardement geantwoord nie, wat die illusie bevorder het dat die meeste, indien nie al die verdedigende artillerie, uitgeslaan is.
Eerste kontak met die vyand
Chesty Puller se 1ste mariniers het die noordelike (linkerflank) strande gekry, wat beplanners met die naam White Beach 1 en 2. Die walvisse moes aan die wal bly, en terselfdertyd die binneland in stoot. Op 'n sekere punt sou die eerste mariniers draai en noordwaarts in die Umurbrogols slaan, wat beplanners bloot 'hooggrond' genoem het.
Marines aan boord van amtraks op pad na Peleliu
Daarteenoor sou die 5de mariniers in die middel wees en op Orange Beach 1 en Orange Beach 2 beland. Hulle eerste missie was om die vliegveld te beveilig, wat een van die belangrikste redes was waarom die Amerikaners probeer het om die eiland in te neem. eerste plek. Die 5de mariniers was onder bevel van kolonel Harold "Bucky" Harris. Hy was nuut by die regiment, maar was ook 'n loopbaanbeampte met uitgebreide vooroorlogse ervaring.
Die sewende mariniers, kolonel Herman "Hardekoppige" Hanneken wat beveel het, sou die linker (suidelike) deel van die aanval anker op wat met die naam Beach Orange 3. Die oorkant van die eiland gesny is, en uiteindelik Peleliu se suidelike bereik verseker.
Die Marines land om 08:32 op 15 September 1944, net twee minute agter die skedule. Die eerste golf is voorafgegaan deur gepantserde amfibiese trekkers (LVTA's) wat 75 mm houwitsers gemonteer het. Hul belangrikste missie was om artillerieposisies of ander sterkpunte wat deur die vloot- en lugbombarde gemis is, te betrek en uiteindelik te neutraliseer.
Die 1st Marine Division vorder op Peleliu.
Die LVTA's en die volgende LTV's het deur middel van draadbeheerde myne geploeg wat soos 'n dodelike halssnoer op die eiland rondgeloer het. Hierdie toestelle was nie ware myne nie, maar lugbomme wat vir die doel aangepas is. Gelukkig het die vlootbomaanval baie stuurdrade afgesny en dit nutteloos gemaak. Selfs diegene wat nog ongeskonde was, kon nie ontplof nie, veral omdat hul operateurs deur rook verblind was.
Dit was die laaste bietjie geluk wat die Marines vir 'n lang dag sou beleef. Sodra die LVTA's en LVA's binne bereik was, is hulle getref deur 'n dodelike spervuur ​​van 47 mm vuur, aangevul met bespuitings van 20 mm masjiengeweerkoeëls. 'N Groot deel van die vuur kom van die regter- en linkerflanke, waar Nakagawa betonplase gebou het.
Die landingsvaartuig moes 'n handvatsel van enfilade vuur laat loop, en baie skulpe het tragies hul merk gevind. Ses en twintig LVA's het binne die eerste 10 minute direkte treffers gekry, en nie minder nie as 60 is binne die eerste uur en 40 minute vernietig of beskadig. Die strande en vlak rifwaters was besaai met brandende wrakstukke, en sommige mariniers het hul verlamde krokodille laat vaar en met water en ammunisie aan wal geland.
Die eerste mariniers het byna onmiddellik in die moeilikheid beland. 'N Japannese 47 mm -dop het 'n direkte treffer op kolonel Puller se LVT behaal en hom amper doodgemaak. 'N Ander Japannese dop het sy hele kommunikasie -afdeling uitgewis en sy bevelvermoë belemmer. Erger was om te kom.
Tanking " The Point "
Langs die landingsstrande was daar gevegte, maar die flankeenhede, die 1ste Marines aan die linkerkant en die 7de Marines aan die regterkant, het die meeste straf opgelê. Die gevegskunstenaar Tom Lea onthou: 'Ek het 'n gewonde man naby my gesien en sy gesig was halfbloedig. Hy het agter my geval, in 'n rooi plas op die wit sand. " Privaat Eersteklas E.B. Sledge van die 5de Marines onthou grimmig: 'Skille het oral neergestort. Fragmente skeur en dwarrel, klap die sand en spat 'n paar meter agter ons in die water. "
Puller se eerste mariniers het in die binneland begin, maar het slegs 100 meter van die wal gevorder toe hulle 'n 30 voet hoë koraalrif teëkom. Die rantjie, wat gou deur die Marines "die punt" gedoop is, is deur talle Japannese verdedigingstunnels en -plasings heuningkoek. Japannese ingenieurs het gate op die koraal oopgemaak en dit toe weer verseël, sodat daar net genoeg ruimte was vir die snuit van 'n masjiengeweer of ander wapen om uit te steek.
Kyk versigtig na die voorblad van 'n wal op Peleliu, 'n Verenigde StateMarine lig sy Thompson -masjiengeweer terwyl 'n metgesel die horison in 'n ander rigting skandeer.
Die 1ste mariniers kon skaars glo dat die punt nie op 'n kaart was nie en blykbaar nie eers deur die Amerikaanse vlootgeweer geteiken is nie. Behalwe dat dit die voorskot opgehou het, was die Point ook besig om die landingsstrande met vuur te hark. Dit moes geneem word, maar frontaanvalle was duur. Die enigste manier om die werk te verrig, was om om die flank te beweeg en dit van agter af te neem.
Kolonel Puller het hierdie ontsaglike taak opgedra aan kaptein George P. Hunt van K Company, 'n veteraanoffisier wat aktiewe diens op Guadalcanal gesien het. K Company verhuis dadelik, maar dit was alles behalwe maklik. Daar was baie bokse van gewapende beton wat soos kwaadaardige sampioene aan alle kante opskiet. Die manne van Company K het hul besigheid geken en 'n eenvoudige maar effektiewe formule gebruik. Pillbox-omhulsels is bedek deur vuurwapens en rook, wat mariniers in staat gestel het om naby genoeg te kom om plofbare taske of geweergranate in die splete te gooi.
Die punt is uiteindelik gewen toe sy belangrikste vesting, 'n groot blok van gewapende beton wat 'n geweer van 25 mm aangebring het, uiteindelik geneem is. 'N Korporaal Anderson het 'n geweergranaat in die blokhuis gelanseer, wat die 25 mm geweer se neus afgejaag het en diep in die omhulsel beland het. 'N Reeks skouspelagtige ontploffings het die blokhuis, vlamme en rook in die verstikkende tropiese lug gestamp. Sommige van die verdedigers, met hul uniforms aan die brand, het probeer om die holocaust te ontsnap. Hulle is deur mariene koeëls afgekap.
Hou harde grond
Hunt het die punt geneem, maar hy was geïsoleer en die nag het geval. Vir die volgende 30 uur het Company K vasgehou aan die prys wat hy gewen het teen woedende Japannese teenaanvalle. Die Japannese aanvalle is teruggewerp, alhoewel dit duur was. Toe Hunt en sy manne verlig word, was Kompanjie K 'n gedempte skaduwee van sy vorige self. Die kaptein het slegs 18 mans by die Point oorgehad, wat vasgehou het aan vaste eiendom wat waardevol was deur die lewenskoste. In die algemeen het Company K, wat eens 235 mans was, slegs 78 oorlewendes gehad.
In die middel het die 5de Marines goeie vordering gemaak, alhoewel die Japannese elke sentimeter rots en koraal betwis het. Teen die middag van die eerste dag het die 5de mariniers die vliegveld bereik, een van die belangrikste doelwitte van die veldtog. Maar Nakagawa wou nie sonder 'n geveg die vliegveld prysgee nie, en daarom het hy 'n groot teenaanval met tenks en infanterie geloods.
Bedek deur 'n Sherman -tenk en sy 75 mm kanon, beweeg Amerikaanse mariniers versigtig vorentoe tydens 'n aanval op 'n Japannese bunker. Weerstand was onverwags hardnekkig by Peleliu en het veroorsaak dat sommige waarnemers die voordeel van die operasie bevraagteken het.
Dit was nie 'n gekke banzai -aanklag nie, maar 'n ernstige en gedissiplineerde poging onder leiding van ongeveer 15 Type 95 Ha Go -tenks. Ongelukkig vir die Japannese het die tenks die infanterie te ver gekom, behalwe vir 'n handjievol soldate wat aan die buitekant van die romp vasgeklou het. Die Amerikaners het net so 'n aanval verwag en was gereed daarvoor. Mariene artillerie het gou sy merk gevind, die poging aangevul deur die vuurkrag van M4A2 Sherman tenks. Al die Japannese wapenrusting is gou uitgeslaan, en die ondersteunende infanterie is geslag of gedwing om terug te val.
" Behou momentum "
Die Amerikaners was op Peleliu om te bly, maar dit was duidelik vir almal wat sy oë oopgemaak het dat die verowering van die eiland nie die koekwandeling sou wees wat almal verwag het nie. Tog was generaal Rupertus byna patologies optimisties te midde van stadige vordering en toenemende ongevalle. Teen D-dag plus drie het die 1ste mariniers 1,236 slagoffers gely, maar Rupertus het Puller steeds aangespoor om 'momentum te behou', asof hierdie mantra wat gereeld herhaal word, self sou oorwin.
Alhoewel daar oor die hele eiland hard geveg is, was die Umurbrogol "vleismolen" waarskynlik die ergste. Op die tweede dag het die temperatuur 105 grade Fahrenheit in die skadu bereik, en later tot 115 grade gestyg. Af en toe reën het geen verligting gebring nie - slegs 'n bedompige, stoombadatmosfeer wat die vog uit elke porie gesuig het en die moeilikste leerhals verwelk het. Hitte -uitputting het net so dodelik geword soos vyandelike koeëls.
Rupertus het volgehou daarop aangedring dat die situasie goed was en dat Peleliu oor 'n paar dae sou val. Tog het die slagoffers so hoog geword dat bykans almal wat in staat was om 'n geweer te dra, in die geveglyn gesit is. Ingenieurs, pioniers en selfs personeel van die hoofkwartier is gestuur om te veg.
Afro -Amerikaanse mariniers het ook na vore gekom om vrywillig te werk vir gevegte. Hulle was manne van die 16de velddepot, ondersteunende troepe wat voorrade en ammunisie gebring het. Destyds was Afro -Amerikaners in geskeide eenhede, in hierdie geval spesifiek die 11de Marine Depot Company en die 7de Marine Ammunition Company. Dit was 'n tyd van wydverspreide rassevooroordeel in die weermag, maar as gevolg van die krisis is hul dienste geredelik aanvaar. Die swart mariniers het ook gehelp om kritiek gewonde mans onder swaar vuur te ontruim.
Generaal Rupertus se misplaasde optimisme het die groen lig gegee vir die 81ste afdeling van die leër om op 17 September sy inval in Anguar te begin. Die doel daarvan was binne 'n paar dae, en die 81ste was gereed om die mariniers te help om Peleliu te beveilig. Rupertus het voortgegaan om alle hulp te weier.
" Ek wou net doodmaak "
Teen 23 September het die 5de en 7de mariniers hul opdragte voltooi. Die vliegveld is beveilig en die suidelike punt van die eiland in Amerikaanse hande. Na die datum begin mariene vegvliegtuie op die eiland aankom, waar hulle lugondersteuning bied aan hul beleërde kamerade op die grond.
Maar die eerste mariniers het steeds groot ongevalle opgedoen en sommige van die swaarste en wreedste gevegte van die hele Stille Oseaanoorlog verduur. Umurbrogol se steil valleie, smal klowe en klipperige trekke was doodsstrikke waar elke sentimeter koraal in bloed betaal is. Dae van bloedige, onophoudelike gevegte is skaars verlig deur 'n paar uur se goeie slaap in die nag.
Die koste om Peleliu te neem om die suidelike flank van generaal Douglas MacArthur se voorskot teen die Filippyne te beveilig, word tot vandag toe bevraagteken. Hier getuig die lyke van dooie mariniers stom van die koste en felheid van die geveg.
Sommige leerskoene het gevoel dat hulle emosies verdoof is deur die skrik wat hulle in hierdie lewende hel omring het. Liefde, eer en vriendskap is betekenisloos gemaak, en kort voor lank het niks oorgebly nie, nie eers basiese menslike ordentlikheid nie. Een veteraan van die 1ste Marine -regiment onthou: 'Ek het uit die menslike geslag bedank. Ons was nie meer mense nie. Ek het op enigiets voor my, vriend of vyand, geskiet. Ek het geen vriende gehad nie. Ek wou net doodmaak. "
Op 19 September sukkel Puller se eerste mariniers nog steeds in die Umurbrogol, ook bekend as 'Bloody Nose Ridge'. Rondom die middag het kaptein Everett Pous van Kompanjie B, 1ste Bataljon, 1ste Marines beveel om Hill 100, 'n knop hoë grond te neem wat oorheers het op 'n pad met die naam East Road. Kompanjie B het met 242 man geland en was nou op 90 effektiewe persone, maar dit was tipies vir die 1ste regiment, wat witbloed was.
Na ure se harde en bloedige gevegte het Pous en sy manne daarin geslaag om die kruin van Hill 100 te bereik net om te besef dat die bestaande kaarte verkeerd was. Hill 100 was nie 'n geïsoleerde knop nie, maar 'n deel van 'n rif wat 50 meter verder aan 'n hoër knop gekoppel was. Die Japannese het daardie hoër knop gehou, en hulle het gou begin om vuur op Company B af te gooi.
Die Japannese het ook van 'n parallelle rant na die weste oopgemaak en Maatskappy B blootgestel aan 'n dodelike kruisvuur. Pous het geweet dat hy in 'n gevaarlike situasie was, hy was heeltemal omring deur die vyand en afgesny van hulp. Hy het moontlik 'n uitbraak probeer, maar uiteindelik gekies om te bly. Hierdie grond is teen 'n hoë prys gekoop, en die blootgestelde posisie van Kompanjie B kan eintlik Japannese aanvalle op die res van die bataljon hieronder stomp maak.
Pous en sy manne het 'n verdedigende omtrek opgestel wat die Marine -kaptein later onthou, ongeveer so groot soos 'n voetbalveld was. Maatskappy B het wel 'n bietjie mortierondersteuning, maar omdat hulle omring was, het hulle slegs die ammunisie wat hulle oorspronklik saamgeneem het. Daar was ongeveer twee dosyn mariniers oor om Hill 100 te hou.
Tydens die oproer oor Peleliu het Amerikaanse mariniers die Japannese soldate wat 'n sterkpunt beman het, geblaas. Die natuurlike grotte van die eiland is dikwels versterk en het die Amerikaanse opmars tot 'n kruip verminder.
Die son het ondergegaan en 'n nuwe fase begin in die stryd om die heuwel. Die Japannese het 'n reeks teenaanvalle geloods wat die hele nag geduur het. Dit was 'n tyd toe die geluide van mans wat om hulp skreeu of van pyn huil, vermeng was met die staccato-geselsie van geweervuur, 'n verskriklike kakofonie wat weerklink en weer deur die duisternis weerklink.
Geveg het hand aan hand geword. Op 'n stadium is luitenant Francis Burke en sersant James McAlarnis van naby deur sommige Japannese soldate aangeval. Een Japannese druk 'n bajonet in Burke se been, maar die luitenant stamp sy aanvaller met sy vuiste. Terwyl Burke beset was, het McAlarnis 'n geweerkolf op 'n tweede aanvaller gebruik. Die twee mariniers gooi toe die Japannese lyke teen die hange af.
Dagbreek kom, waarskynlik die mooiste oggend wat die oorlewendes nog ooit gesien het. Teen die einde van die geveg was Company B se ammunisie so laag dat die manne teen die vyand gesteek het - nie dat hulle verwag het dat hulle iemand hard genoeg sou tref om skade aan te rig nie. Die kaptein het later verduidelik dat die Japannese 'n aanval 'n oomblik sou vertraag omdat hulle gedink het die rotse was granate. Om die vyand uit balans te hou, het die mariniers af en toe 'n ware granaat gegooi, deel van hul steeds minder wordende voorraad.
Uiteindelik moes selfs moed meegee voor beter getalle. Die Japannese was besig om voor te berei vir nog 'n aanval, maar Pous het bevele gekry om terug te trek van Hill 100. Uiteindelik het slegs nege mans, insluitend Pous, suksesvol teruggekeer na Amerikaanse linies. Vir sy heldhaftigheid het die gewonde Everett Pope die Medal of Honor gewen. Hill 100 is eers op 3 Oktober, byna twee weke later, herower.
Hardnekkige inter -diens wedywering
Generaal Rupertus het steeds geen idee van hulp van die leër se 81ste afdeling verwerp nie. Rupertus sou terugval op dieselfde optimisme in die winkel as wat die mariniers Peleliu 'oor 'n paar dae' sou neem. Maar Rupertus se meerdere was nie so seker nie. Genl.maj. Roy Geiger, bevelvoerder van die III Amphibious Corps, het die eerste mariene regiment se posisies geland en persoonlik ondersoek.
Generaal Geiger was ontsteld. Dit was duidelik om te sien dat die 1ste Regiment slegs 'n regiment was, naamlik opgekap en verpulver deur die Slag van Peleliu -vleismolen. Selfs Chesty Puller was uitgeput, uitgeput deur die konstante spanning om byna onmoontlike doelwitte te probeer bereik met kwynende mannekrag.
Geiger het genoeg gesien. Die bevelvoerder van die korps het na Rupertus gegaan en hom meegedeel dat die mariniers steun van die 81ste afdeling sou kry. Volgens sommige berigte was die onderhoud warm omdat Rupertus geweier het om die feit te aanvaar dat sy verdeeldheid gedemineer word. Onderlinge wedywering het ook 'n rol gespeel, omdat Rupertus Peleliu hardkoppig uitsluitlik as 'n mariene operasie beskou het. Dit was amper asof hy nie wou hê dat die weermag die 'glorie' moes deel nie.
Die 81ste afdeling se 321ste regimentele gevegspan het op 23 September op die westelike strande van Peleliu geland. Die eerste mariene regiment is heeltemal uit die veldtog onttrek. Dit sal 'n rukkie neem voordat die manne rus en herstel en die gebroke regiment weer opbou. Die ramings wissel, maar die Japannese het ongeveer 1 672 ongevalle in minder as 200 uur aan die 1ste regiment aangerig. Die 1ste Bataljon van die 1ste Regiment het 'n ongevalsyfer van 71 persent opgedoen, slegs 74 mans van nege geweerkompagnies het staande gebly.
Die weermag neem die vertoning
Teen die einde van September was die Japannese beperk tot die Umurbrogolberge, hul laaste afgrond. Weereens was dit 'n kwessie van klou, alhoewel swaar verdedigde rante en ondergrondse grotte. Die geveg was so swaar dat generaal Geiger besluit het om die verwoeste 5de en 7de mariene regiment terug te trek, met ander woorde wat oorgebly het van die oorspronklike 1ste mariene afdeling. Hulle is die derde week van Oktober teruggetrek.
Dit was nou 'n weermagvertoning, maar die gevegte het nie in intensiteit verminder nie. Die Umurbrogols is omring, en die Japannese verdedigingsomtrek het ongeveer 400 by 900 meter stadig tot 'n sak gekrimp. Einde September was die vliegveld van Peleliu, met die naam MAB (Marine Airbase Peleliu), volledig in werking. Grumman F6F-3N Hellcats en Vought F4U Corsair-vegvliegtuigbomwerpers bied noue ondersteuning aan die opkomende Amerikaners.
Die eiland was so klein dat dit minder as 15 sekondes geneem het om na die vertrek op die teiken te kom, nie eens genoeg tyd vir die Corsairs om hul landingsgoed terug te trek nie. Op 'n stadium was daar 'n bomaanval op 'n Japannese sterkpunt slegs 1000 meter van MAB af, naby genoeg vir bomfragmente om die vliegveld te verslaan.
Om aandenkings bymekaar te maak nadat 'n Japannese bevelpos op Peleliu oorval is, het u.S. Marines weerspieël die spanning van intense gevegte in hul gesigte. Japannese vlae, wat dikwels met slagspreuke en goeie wense uit die tuisdorp van vyandelike soldate was, is hoog op prys gestel.
Die wedstryd het in November voortgeduur, alhoewel dit duidelik was dat die Japannese 'n verlore stryd voer. Japanse magte in die noordelike Palaus het probeer om Nakagawa se kwynende garnisoen te versterk, maar met beperkte sukses. 'N Konvooi van ongeveer 15 Japannese bakkies gelaai met troepe het probeer om die Amerikaanse handvatsel skepe en vliegtuie te bestuur. Hulle is ontdek, en die meeste is na die onderkant gestuur. Sowat 600 Japannese het dit aan wal gemaak, maar sonder die meeste van hul toerusting.
'N Laat oorgawe
Die afgelope weke was wat in wese 'n beleg was. Amerikaanse magte het vlamwerpers en napalm met groot nut gebruik, en swaar artillerie en lugaanvalle het noodsaaklike ondersteuning gebied. Uiteindelik het gepantserde stootskrapers grotte se ingange ineengestort en Japannese soldate in die ingewande van die aarde begrawe.
Peleliu is uiteindelik teen einde November 1944 verseker, toe die georganiseerde Japanse verset opgehou het. Kolonel Nakagawa het selfmoord gepleeg nadat hy beveel het dat sy regimentsvlag verbrand word. Feitlik die hele Japanse garnisoen van 11 000 is uitgewis. Die rekord toon dat 202 gevangenes in die veldtog geneem is, en slegs 19 hiervan was Japannees. Die res was Koreaanse of Okinawaanse arbeiders.
Die Peleliu -veldtog was een van die bloedigste van die hele Stille Oseaan -oorlog, maar dit het 'n eienaardige naskrif. Op 27 April 1947 het luitenant Tadamichi Yamaguchi 26 oorlewendes uit die skuilplek gelei en sy samoerai -swaard in 'n teken van oorgawe oorhandig. Yamaguchi en sy manne het die laaste formele kapitulasie van die Tweede Wêreldoorlog gemaak, 'n konflik wat 20 maande tevore in 1945 geëindig het. WO II geskiedenis tydskrif.)
SS -leier Reinhard Heydrich
In kort: Reinhard Heydrich (1904-1942) was tweede vir Heinrich Himmler in die Nazi-SS-organisasie. Bynaam "The Blond Beast" deur die Nazi's en "Hangman Heydrich" deur ander, het Heydrich onversadigbare gierigheid vir mag gehad en was 'n koue, berekenende manipuleerder sonder menslike deernis wat die voorste beplanner was van Hitler se finale oplossing waarin die Nazi's probeer het om die hele Joodse bevolking uit te roei. van Europa.
Reinhard Eugen Tristan Heydrich, gebore in die Duitse stad Halle, naby Leipzig, op 7 Maart 1904, is grootgemaak in 'n gekweekte, musikale omgewing. Sy pa het die Halle Konservatorium vir Musiek gestig en was 'n Wagner -operasanger, terwyl sy ma 'n bekwame pianis was. Young Heydrich het ernstig opgelei as vioolspeler en het kundigheid ontwikkel en 'n lewenslange passie vir die viool.
As seun het hy in 'n elegante huis gewoon met sy gesin met 'n verhoogde sosiale status. Maar die jong Heydrich ly ook as die teiken van boelies op die skoolterrein, terg oor sy baie hoë stem en sy vroom katolisisme in die meestal protestantse stad. Hy is ook deur groter seuns geslaan en geteister met anti-Joodse beledigings te midde van gerugte oor Joodse afkoms in sy familie.
Tuis het die ma van Heydrich geglo in die waarde van harde dissipline en gereelde houe. As gevolg hiervan was Heydrich 'n teruggetrokke, nors seun, ongelukkig, maar ook intens selfgedrewe om in alles te presteer. Namate hy groei, presteer hy uitstekend in akademici en toon ook natuurlike atletiese talent, en word later 'n bekroonde skermer.
Te jonk om in die Eerste Wêreldoorlog te dien, na die oorlog op 16-jarige ouderdom het Heydrich saamgewerk met die plaaslike Freikorps, 'n regse, antisemitiese organisasie van oud-soldate wat betrokke was by die gewelddadige opposisie van kommuniste op straat. Young Heydrich is ook beïnvloed deur die rasse -fanatisme van die Duitse V & oumllk -beweging en sy geloof in die oppergesag van die Germaanse mense met blond hare, blou oë wat hy lyk. Hy het dit verheug om met hierdie gewelddadige antisemitiese groepe om te gaan om die volgehoue, maar valse gerugte oor sy moontlike Joodse afkoms te weerlê.
Die Duitse nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog het sosiale chaos, inflasie en ekonomiese ondergang vir die meeste Duitse gesinne, waaronder Heydrich, meegebring. In Maart 1922, op 18 -jarige ouderdom, soek Heydrich gratis opleiding, avontuur en aansien van 'n vlootloopbaan en word hy 'n kadet in die klein, elite Duitse vloot.
Weereens is hy egter geterg. Heydrich was nou meer as ses voet lank, 'n bondige, ongemaklike jong man wat nog steeds die hoë, amper falsetto -stem gehad het. Vloeikadette het dit verheug om hom 'Billy Goat' te noem vanweë sy blitsende lag en bespot met 'Handel' vanweë gerugte Joodse afkoms en sy ongewone passie vir klassieke musiek.
Maar die intense, gedrewe Heydrich het volhard en teen 1926 gestyg tot die rang van tweede luitenant, wat dien as 'n seine -offisier verbonde aan intelligensie onder Wilhelm Canaris. Die terg en bespotting het gou plek gemaak vir wrok oor die buitengewone arrogansie van hierdie jong man wat reeds daarvan gedroom het om 'n admiraal te word.
Heydrich het ook 'n groot belangstelling in vroue ontwikkel en seks nagestreef met dieselfde selfgedrewe begeerte na prestasie as wat hy vir alles anders toegepas het. Hy het baie seksuele verhoudings gehad en is in 1930 daarvan beskuldig dat hy seks gehad het met die ongetroude dogter van 'n skeepswerfdirekteur. Volgens die gewilde Nazi -legende, as gevolg van sy weiering om met haar te trou, is Heydrich deur admiraal Erich Raeder gedwing om sy vlootkommissie in 1931 te bedank omdat hy 'n onbetaamlike optrede aan 'n offisier en 'n heer het.
Terwyl sy vlootloopbaan gesneuwel het, het sy verloofde, Lina von Osten, 'n entoesiastiese lid van die Nazi -party, voorgestel dat hy by die Nazi -party aansluit en kyk na die SS -organisasie wat destyds hoofsaaklik gedien het as Hitler se persoonlike lyfwag en ongeveer 10.000 lede gehad het.
Sluit aan by die Nazi Party en die SS
In 1931, op 27-jarige ouderdom, het Heydrich by die Nazi-party aangesluit en 'n lid geword van die SS (Schutzstaffel), die elite-organisasie van swart mans wat gekies is op grond van hul rasseienskappe.
'N Onderhoud is spoedig gereël met die nuwe SS Reichsf & uumlhrer, Heinrich Himmler, wat iemand gesoek het om 'n SS -intelligensiediens te bou. Tydens die onderhoud het Himmler vir Heydrich 'n uitdaging gebied deur hom te vra om 20 minute te neem en sy planne vir 'n toekomstige SS -inligtingsdiens byeen te skryf. Himmler was beïndruk deur Heydrich se Ariese voorkoms, sy selfvertroue en ywerige reaksie op die uitdaging en het hom die taak gegee.
Heydrich het voortgegaan met die oprigting van die intelligensie -insamelingsorganisasie, bekend as die SD (Sicherheitsdienst), of SS -veiligheidsdiens.
Dit begin in 'n klein kantoor met 'n enkele tikmasjien. Maar Heydrich se onvermoeide vasberadenheid het die organisasie gou gegroei tot 'n groot netwerk van informateurs wat dossiere opgestel het vir almal wat Hitler kan teenstaan ​​en interne spioenasie en ondersoeke uitgevoer het om inligting in te samel tot in die kleinste besonderhede oor lede van die Nazi -party en stormleiers (SA).
Heydrich het ook 'n voorliefde vir skinderpraatjies en hou dopgehou vol gerugte en besonderhede oor die privaat lewens en seksuele aktiwiteite van top -Nazi's, en gebruik later om verborge mikrofone en kameras te plant.
Heydrich se genadelose ywer en die vinnige sukses van die SD het hom vinnig laat styg deur die SS -geledere - teen Desember 1931 aangestel as SS -majoor, toe SS -kolonel met uitsluitlike beheer van die SD teen Julie 1932. In Maart 1933 word hy bevorder aan SS -brigadier -generaal, hoewel nog nie 30 jaar oud nie.
Die enigste struikelblok het plaasgevind toe die ou gerugte opduik oor moontlike Joodse afkoms aan sy pa se kant van sy familie. Heydrich se ouma was 'n tweede keer (na die geboorte van Heydrich se pa) getroud met 'n man met 'n Joodse naam.
Sowel Hitler as Himmler het vinnig bewus geword van die gerugte wat deur Heydrich se vyande binne die Nazi -party versprei is. Himmler het dit op 'n stadium oorweeg om Heydrich uit die SS te skors. Maar Hitler beskryf hom na 'n lang privaat ontmoeting met Heydrich as 'n hoogs begaafde, maar ook baie gevaarlike man, wie se gawes die beweging moes behou. baie nuttig, want hy sou ons ewig dankbaar wees dat ons hom behou het en hom nie verdryf het nie en blindelings sou gehoorsaam. & quot
Heydrich het dus in die elite -Ariese orde gebly, maar is agtervolg deur die aanhoudende gerugte en het gevolglik geweldige vyandigheid teenoor Jode ontwikkel. Heydrich het ook groot onsekerheid en 'n mate van selfveragting gely, ondersoek deur 'n voorval waarin hy na 'n nag se drinkery terugkeer huis toe, 'n lamp aanskakel en sy eie weerkaatsing in 'n muurspieël sien, haal dan sy pistool uit en skiet twee skote na homself in die spieël, uitspreek & quotfilthy Jood! & quot
Na die Nazi -magsoorname in Januarie 1933, het Heydrich en Himmler toesig gehou oor die massa -arrestasies van kommuniste, vakbondlede, Katolieke politici en ander wat Hitler teëgestaan ​​het. Die totale aantal arrestasies was so hoog dat tronkruimte 'n probleem geword het. 'N Ongebruikte ammunisiefabriek in Dachau, naby München, is vinnig omskep in 'n konsentrasiekamp vir politieke gevangenes.
In Dachau was gevangenes onderhewig aan harde militêre behandeling en slae. Die steel van 'n sigaret kan 25 houe veroorsaak. Ander strawwe sluit in die skorsing van 'n paal deur die polse, gevangenisstraf in 'n staande sel of donker sel, en in sommige gevalle dood deur skiet of hang.
Die hekke in Dachau het die siniese slagspreuk & quot; Arbeit Macht Frei & quot (werk maak jou vry). Politieke gevangenes wat die 11 -uur werksdag en geringe hoeveelhede kos oorleef het, was bang en gedemoraliseer tot onderwerping, en uiteindelik vrygelaat. Na Dachau is groot konsentrasiekampe in Buchenwald, Sachsenhausen en Lichtenburg geopen.
Teen April 1934, te midde van baie Nazi -gevegte en rugsteek, het Himmler beheer oor die nuutgestigte geheime staatspolisie (Gestapo) oorgeneem, met Heydrich as sy tweede in bevel wat die organisasie eintlik bestuur het.
Twee maande later, in Junie, het Himmler en Heydrich, saam met Hermann G & oumlring, die ondergang van die magtige SA -hoof Ernst R & oumlhm suksesvol beplan deur valse gerugte te versprei dat R & oumlhm en sy vier miljoen SA stormtroepe van plan was om beheer oor die Ryk te neem en 'n nuwe revolusie.
Gedurende die Night of the Long Messes is R & oumlhm en tientalle top SA leiers op Hitler se bevel gejag en vermoor, met die lys van diegene wat vermoor moet word, opgestel deur Heydrich. As gevolg hiervan het die SA Brownshirts 'n groot deel van hul invloed verloor en is dit vinnig in belangrikheid ingehaal deur die swart-bedekte SS.
In Junie 1936 is al die plaaslike polisiemagte dwarsdeur Duitsland saam met die Gestapo, die SD en die kriminele polisie onder die bevel van SS Reichsf & uumlhrer Himmler geplaas, wat nou slegs aan Hitler geantwoord het.
Teen 1937 is enige oorblyfsels van beskaafde regsbegrippe uitgegooi, aangesien die polisie, veral die Gestapo, bo die wet geplaas is met onbeperkte arrestasiebevoegdhede. Enigiemand kan om enige rede en vir enige tyd in Schutzhaft (beskermende aanhouding) opgeneem word sonder 'n verhoor en sonder regsgeding.
'N Diktaat van Hitler in Oktober 1938 lui: & quot
Om die Nazi's te kritiseer of selfs 'n grap te maak, kan dit in 'n konsentrasiekamp beland, wat nooit weer gesien sal word nie. Sommige arrestasies is gemaak onder die vermoede dat 'n persoon in die toekoms 'n misdaad kan pleeg. Die gemiddelde Duitser kan niemand vertrou nie, enigiemand, selfs 'n familielid, is moontlik 'n informant wat saam met die SD of Gestapo werk.
"Ons weet dat sommige Duitsers siek word by die aanskoue van die (SS) swart uniform en ons verwag nie dat ons geliefd sal wees nie," het Himmler gesê.
Dwarsdeur Duitsland het die SD- en Gestapo-agente van Heydrich marteling, moord, onoordeelkundige arrestasies, afpersing en afpersing gebruik om vermeende anti-Nazi's te vermorsel en ook om die ontsaglike persoonlike mag van Heydrich, wat nou wyd gevrees word in Duitsland, te versterk.
Baie top -Nazi's was selfs bang om hom te ontmoet of in sy teenwoordigheid te wees tydens die paar amptelike byeenkomste wat hy bygewoon het. Met sy moordende glans kan Heydrich selfs die mees geharde Nazi's skrik.
Heydrich het verkies om agter die skerms op te tree. Hy vermy oor die algemeen publisiteit en word selde in die openbaar gesien, anders as Himmler. Op foto's van Heydrich word gewoonlik gesien hoe hy agterdogtig in die kamera loer.
Heydrich was ook 'n vriendlose man wie se enigste metgeselle senior SS -ondergeskiktes was wat hom vergesel het tydens die drink en by 'n paar gunsteling nagplekke. Die paar vroue wat sy vooruitgang weerstaan ​​het, kan waarskynlik 'n besoek van die Gestapo verwag.
Heydrich was 'n meester van intrige en trek toue agter die skerms, soms op internasionale skaal. Sy prestasies sluit in betrokkenheid by die aanmoediging van die Sowjet -leier Stalin om 'n suiwering van top -generaals van die Rooi Leër in 1937 uit te voer deur bewyse te lewer aan Sowjet -geheime agente van 'n moontlike Sowjet -militêre staatsgreep teen Stalin.
In Duitsland het Heydrich 'n hand gehad in die ondergang van twee magtige, tradisionalistiese Duitse leërgeneraals wat teenstand teen Hitler uitgespreek het toe hy sy langafstandoorlogplanne in November 1937 aankondig. Oorlogsminister, Werner von Blomberg en opperbevelhebber van die weermag. , Werner von Fritsch, is in die skande gely deur geraamde aanvalle op hul persoonlike karakter en uitgedwing, en sodoende hul invloed uitgeskakel. Na hul afdanking het Hitler self die pos van bevelvoerder van die Duitse leër aangeneem.
Kort daarna wou Hitler die grootte van die Duitse Ryk vergroot ten koste van ander nasies, en was eers gerig op Oostenryk, dan Tsjeggo -Slowakye.
In Oostenryk het Himmler en Heydrich agter die skerms gewerk om pro-Nazi's daar aan te moedig om onrus te versprei en sabotasie te pleeg.
Na die Nazi-anneksasie van Oostenryk in Maart 1938, het die SS ingestroom om anti-Nazi's bymekaar te maak en Jode teister. Heydrich stig toe die Gestapo -kantoor vir Joodse emigrasie, onder leiding van die Oostenrykse inwoner, Adolf Eichmann. Hierdie kantoor het die enigste bevoegdheid om permitte uit te reik aan Jode wat Oostenryk wil verlaat en het vinnig betrokke geraak by die afpersing van rykdom in ruil vir 'n veilige deurreis. Byna honderdduisend Oostenrykse Jode het daarin geslaag om te vertrek, met baie wat al hul wêreldse besittings aan die SS oorgegee het. 'N Soortgelyke kantoor is toe in Berlyn opgerig.
Terwyl Hitler sy aandag op Tsjeggo -Slowakye gevestig het, moedig Heydrich die nazifikasie van etniese Duitsers aan om politieke onrus te versprei in die gebied wat aan Duitsland (die Sudetenland) grens. Op 1 Oktober 1938, onder die bedreiging van Duitse inval, het die Tsjeggiese regering die Sudetenland aan Hitler oorgegee.
Op 9/10/10, 1938, vind Kristallnacht plaas met die eerste wydverspreide aanvalle op Jode en massa -arrestasies regdeur die Ryk. Op bevel van Heydrich is 25 000 Joodse mans na konsentrasiekampe gestuur.
In Januarie 1939 het Heydrich gehelp om Tsjeggo -Slowakye te destabiliseer deur onrus in die oostelike provinsie van Slowakye aan te wakker en het hy ook 'n sabotasie -groep gestuur om paniek te veroorsaak.
In Maart, nadat verteenwoordigers van Frankryk en Engeland hom nie in München uitgedaag het nie, het Hitler gespeel en die Duitse weermag gestuur om Tsjeggo -Slowakye te 'beskerm' teen die krisis wat die Nazi's self doelbewus geskep het.
Agter die weermag het die SS ingestroom - die patroon wat nou vasgestel is - terwyl die SS altyd die Duitse leër na verowerde lande gevolg het. En teen hierdie tyd het bykans honderd konsentrasiekampe van verskillende groottes deur die hele Ryk ontstaan.
Op 1 September 1939 begin die Tweede Wêreldoorlog met die Nazi -inval in Pole. As voorspel tot die inval het Heydrich 'n valse Poolse aanval op 'n Duitse radiostasie in Gleiwitz, Duitsland, 'n kilometer van die Poolse grens, gemaak, en sodoende Hitler 'n verskoning gegee vir militêre vergelding.
Na die inval in Pole het Heydrich beheer gekry van die nuwe Reich Main Security Office (RSHA) wat die SD, Gestapo, Kriminele Polisie en buitelandse intelligensiediens saamgevoeg het tot 'n enorme, doeltreffende, gesentraliseerde organisasie wat binnekort die hele kontinent van terrorisme sou terroriseer. Europa en voer massamoord uit op 'n skaal wat ongekend is in die geskiedenis van die mens.
In die Nazi -besette Pole het Heydrich die plan van Hitler vir die vernietiging van Pole as 'n nasie kragtig nagestreef. & quot. alles wat ons in die vorm van 'n hoër klas in Pole vind, sal gelikwideer word, 'het Hitler verklaar.
Heydrich stig toe vyf SS Special Groups (Einsatz) -groepe om Poolse politici, vooraanstaande burgers, professionele persone, aristokrasie en geestelikes stelselmatig af te rond en te skiet. Die oorblywende mense van Pole, wat deur die Nazi's as ras -minderwaardig beskou word, sou slaaf gemaak word.
Die Duits-besette Pole het 'n enorme Joodse bevolking van meer as 2 miljoen mense. Op bevel van Heydrich is Jode wat nie reguit geskiet is nie, in plekke soos Warskou, Krakow en Lodz in ghetto's gepak. Oorbevolking en gebrek aan voedsel in hierdie ommuurde ghetto's het middel 1941 tot hongersnood, siektes en die gevolglike dood van 'n halfmiljoen Jode gelei.
Na die Nazi -inval in die Sowjetunie in Junie 1941, het Heydrich vier groot SS Einsatz -groepe (A, B, C, D) georganiseer om in die Sowjetunie te werk met bevele wat & quot. soek- en teregstellingsmaatreëls wat bydra tot die politieke pasifikasie van die besette gebied, moet geneem word. & quot As gevolg hiervan is alle kommunistiese politieke kommissarisse wat in hegtenis geneem is, geskiet saam met vermeende partisane, saboteurs en enigiemand wat as 'n veiligheidsbedreiging beskou word.
Terwyl die Duitse leër sy opmars diep in die Sowjetgebiede en die Oekraïne voortgesit het, volg die Einsatz -groepe, nou aangehelp deur vrywillige eenhede van etniese Duitsers wat in Pole gewoon het, en vrywilligers uit Letland, Litaue, Estland en die Oekraïne.
"Die F & uumlhrer het beveel dat die Jode fisies uitgeroei moet word," het Heydrich aan sy ondergeskikte Adolf Eichmann gesê, wat later tydens die verhoor na die oorlog van die verklaring berig het.
Die Einsatz -groepe het nou hul aandag gevestig op die massamoord op Jode. Tydens sy verhoor in Neurenberg na die oorlog het Otto Ohlendorf, bevelvoerder van Einsatzgruppe D, die metode beskryf.
Die gekose eenheid sou 'n dorp of stad binnegaan en die prominente Joodse burgers beveel om alle Jode byeen te roep vir die hervestiging. Hulle is versoek om hul waardevolle besittings en kort voor die teregstelling te oorhandig om hul buiteklere in te gee. Die mans, vroue en kinders is na 'n teregstellingsplek gelei, wat in die meeste gevalle langs 'n dieper gegrawe antitanksloot geleë was. Toe word hulle geskiet, gekniel of staan, en die lyke in die sloot gegooi. & Quot
Einsatz -leiers het baie gedetailleerde rekords gehou, insluitend die daaglikse getal Jode wat vermoor is. Daar het selfs mededinging ontstaan ​​oor wie die hoogste getalle behaal het. In die eerste jaar van die Nazi -besetting van Sowjet -gebied is meer as 300 000 Jode vermoor. Teen Maart 1943, meer as 600,000 en teen die einde van die oorlog, na raming 1,300,000.
In die stad Minsk het Heinrich Himmler gesien hoe Einsatz Group B 'n teregstelling van 100 persone, insluitend vroue, uitvoer en sigbaar siek word. Nadat hy amper flou geword het, het hy woes geskreeu vir die vuurpeloton om vinnig diegene wat net gewond was, af te handel.
Hierna het Himmler die Einsatz -bevelvoerders beveel om 'n meer menslike uitwissingsmetode te gebruik deur mobiele gaswaens te gebruik. Hierdie vragmotors voer hul uitlaatgasse in 'n verseëlde agterste kompartement met 15 tot 25 persone, gewoonlik Joodse vroue en kinders. Hierdie metode is egter as onbevredigend beskou as gevolg van die klein getalle wat gedood is en die daaropvolgende onaangename taak om die lyke te verwyder.
'N Ander Nazi -uitroeiingsprogram, genadedood van siekes en gestremdes in Duitsland, het die SS 'n beter geleentheid gebied om te eksperimenteer. In Brandenburg in Duitsland is 'n voormalige gevangenis omskep in 'n moordsentrum waar die eerste eksperimente met gaskamers plaasgevind het. Hulle was vermom as stortkamers, maar was eintlik hermeties verseëlde kamers wat deur pype verbind is met silinders koolstofmonoksied. Die bedwelmde pasiënte is kaal na hul dood in die gaskamer gelei. Die moordsentrum het 'n krematorium ingesluit waar die lyke weggeneem is. Gesinne is toe valslik meegedeel dat die oorsaak van die dood medies is, soos hartversaking of longontsteking.
Die hoof van die genadedoodsprogram, SS -majoor Christian Wirth, gebruik die tegniese kennis en ervaring wat opgedoen is in Brandenburg en die vyf ander sentrums vir genadedood om 'n loodgaskameraanleg in Chelmno in die besette Pole te bou om vir Jode te gebruik.
Op 31 Julie 1941, op bevel van Hitler, het Rykmaarskalk Hermann G & oumlring 'n bevel aan Heydrich uitgevaardig om Heydrich opdrag te gee om 'n algemene plan op te stel van die administratiewe materiaal en finansiële maatreëls wat nodig is vir die uitvoering van die gewenste finale oplossing (Endl & oumlsung) van die Joodse vraag. & Quot
Gevolglik het Heydrich op 20 Januarie 1942 die Wannsee -konferensie in Berlyn byeengeroep met 15 top -Nazi -burokrate om die finale oplossing te koördineer waarin die Nazi's sou probeer om die hele Joodse bevolking van Europa en die Sowjetunie uit te roei, na raming 11,000,000 persone.
"Europa sou van Jode van oos na wes gekam word," het Heydrich reguit gesê.
Die notule van die vergadering, wat deur Adolf Eichmann geneem is, is bewaar, maar is na die vergadering persoonlik deur Heydrich geredigeer deur gebruik te maak van die gekodeerde taal wat Nazi's dikwels gebruik het tydens verwysing na dodelike optrede teen Jode.
"In plaas van emigrasie, is daar nou 'n verdere moontlike oplossing waarop die F & uumlhrer reeds sy toestemming aangedui het - naamlik deportasie na die ooste," het Heydrich gesê toe hy verwys na massa -deportasies van Jode na ghetto's in Pole, dan na die beplande gaskamerkomplekse by Belsec, Sobibor en Treblinka.
Heydrich was ook sinies verheug daaroor om die Jode self te dwing om die Finale Oplossing gedeeltelik te organiseer, te administreer en te finansier deur gebruik te maak van Joodse rade in die ghetto's wat lyste met name en bates bygehou het.
Teen die middel van 1942 begin massavergassing van Jode wat Zyklon B (waterstofsianied) gebruik, in Auschwitz in die besette Pole, waar die uitwissing op industriële skaal plaasgevind het, met ramings tot drie miljoen mense wat uiteindelik dood is deur vergassing, hongersnood, siektes, skietery, en brand.
Beskermer van Tsjeggo -Slowakye
In September 1941 het die immer ambisieuse Heydrich gunstelingstatus by Hitler behaal en is hy dus aangestel as Adjunk-Rykbeskermer van Bohemen en Morawië in die voormalige Tsjeggo-Slowakye en het sy hoofkwartier in Praag opgerig. Kort na sy aankoms stig hy 'n Joodse ghetto in Theresienstadt.
Hy het ook 'n suksesvolle beleid ingestel om aansporings aan Tsjeggiese werkers te bied, hulle met kos en voorregte te beloon as hulle Nazi -produksiekwotas vul en lojaliteit aan die Ryk openbaar. Terselfdertyd het Heydrich se Gestapo- en SD -agente die Tsjeggiese weerstandsbeweging brutaal onderdruk.
SS Obergruppenf en uumlhrer Heydrich was nou 'n uiters arrogante jong man wat graag tussen sy landhuis en sy hoofkwartier in Praag in 'n oop groen Mercedes -motor gereis het sonder 'n gewapende begeleiding as 'n bewys van vertroue in sy intimidasie van die verset en suksesvolle pasifisering van die bevolking.
Op 27 Mei 1942, toe sy motor stadiger ry om 'n skerp draai in die rybaan te omseil, val hy onder aanval van gratis Tsjeggiese agente wat in Engeland opgelei is en na Tsjeggo -Slowakye gebring is om hom te vermoor. Hulle het op Heydrich geskiet en daarna 'n bom gegooi wat ontplof en hom gewond het. Hy het daarin geslaag om uit die motor te klim, sy pistool te trek en op die sluipmoordenaars terug te skiet voordat hy in die straat ineengestort het.
Himmler het sy eie privaat dokters na Praag gehaas om Heydrich, wat etlike dae aangehou het, te help, maar op 4 Junie gesterf het as gevolg van bloedvergiftiging deur fragmente van motorbekleedsel, staal en sy eie uniform wat in sy milt gebly het.
In Berlyn het die Nazi's 'n baie uitgebreide begrafnis gehou met Hitler wat Heydrich 'die man met die yster hart' noem.
Intussen het die Gestapo en SS die Tsjeggiese agente, versetlede en almal wat vermoedelik by Heydrich se dood betrokke was, gejag en vermoor, met 'n totaal van meer as 1000 mense. Boonop is 3000 Jode uit die getto by Theresienstadt gedeporteer vir uitroeiing. In Berlyn is 500 Jode gearresteer, met 152 tereggestel as 'n vergelding op die dag van Heydrich se dood.
As 'n verdere vergelding vir die moord op Heydrich, het Hitler beveel dat die klein Tsjeggiese myndorpie Lidice gelikwideer moet word op die valse aanklag dat dit die moordenaars gehelp het.
In een van die berugste enkele dade van die Tweede Wêreldoorlog is al 172 mans en seuns ouer as 16 jaar in die dorp op 10 Junie 1942 geskiet, terwyl die vroue na die konsentrasiekamp Ravensbr & uumlck gedeporteer is waar die meeste gesterf het. Negentig jong kinders is na die konsentrasiekamp in Gneisenau gestuur, en sommige is later na Nazi -weeshuise geneem as hulle Duitser was.
Die dorpie Lidice is daarna verwoes deur geboue met plofstof te bou en dan heeltemal gelyk te maak totdat daar geen spoor oorgebly het nie, terwyl graan oor die afgeplatte grond geplant is. Die naam is daarna van alle Duitse kaarte verwyder. Foto's van Lidice
Vir maande na Heydrich se dood het Heinrich Himmler getwyfel om 'n opvolger aan te stel, en uiteindelik besluit hy op Ernst Kaltenbrunner, 'n opgeleide prokureur (en alkoholis) wat min van sy voorganger se vaardighede vir intrige besit het. Na Heydrich se dood het Himmler se persoonlike mag aansienlik toegeneem namate hy baie van Heydrich se pligte oorgeneem het.
Die eindoplossingsplanne wat Heydrich begin het, is verder ontwikkel onder Himmler, Kaltenbrunner en Eichmann, met die hulp van SS -ondergeskiktes, Nazi -burokrate, nyweraars, wetenskaplikes en mense uit besette lande.
Tot aan die einde van die oorlog in 1945 is Jode van regoor Europa na moordsentrums soos Auschwitz vervoer waar hulle uitgeroei is, saam met sigeuners, homoseksuele, priesters, krygsgevangenes en uiteindelik persone van elke nasionaliteit, godsdienstige geloof en politieke oorreding.
Hoe Hamida Djandoubi die slagoffer van Frankryk se laaste teregstelling van guillotine geword het
Hamida Djandoubi was 'n Tunesiese immigrant na Frankryk wat skuldig bevind is aan die ontvoering, marteling en moord op sy vriendin, die Franse burger Élisabeth Bousquet. Nadat hy in Februarie 1977 ter dood veroordeel is, het hy twee keer appèl aangeteken - maar tevergeefs.
Hy was nie in staat om sy lot te verander nie, maar hy is op 10 September om 16:40 tereggestel in die binnehof van die Baumettes -gevangenis in Marseille. Toe die lem geval het, het hy die slagoffer geword van die laaste teregstelling van die guillotine in die Franse geskiedenis.
Teen die tyd van die teregstelling het die openbare en die regering se steun vir onthoofding en doodstraf in die algemeen afgeneem. En die makabere besonderhede van Hamida Djandoubi se dood het dinge net erger gemaak.
Volgens berigte wat uiteindelik openbaar geword het, het 'n dokter wat by die teregstelling was, getuig dat Djandoubi ongeveer 30 sekondes ná onthoofding reageer het. Binne vier jaar was daar nie meer doodstraf in Frankryk nie.
Alhoewel die teregstelling van Hamida Djandoubi baie gepubliseer is, is hy agter geslote deure tereggestel - en dit as gevolg van wette wat ingestel is na die onthoofding van 'n ander man in 1939 met die naam Eugen Weidmann.
'N Viering van Amerikaanse vlieëniers van die Tweede Wêreldoorlog - in China
Verlede Maart in Guilin, China, is die simbool van 'n seldsame samewerking tussen China en die Verenigde State in die Flying Tiger Heritage Park vertoon. Die park beslaan die terrein van 'n voormalige vliegveld, waar generaal Claire Chennault in Junie 1942 'n voorwaartse basis vir die American Volunteer Group opgerig het en deur die Chinese deur die Chinese vereer is omdat hulle die Japannese boelie wat hulle sedert 1937 aangepak het, aangeneem het. Die simboliese voorwerp wat nou daar vertoon word, is 'n vliegtuig, maar nie 'n haaibek P-40 nie, die Flying Tigers-vegter wat Japannese bomwerpers laat verdwyn het. Dit is 'n rommelige C-47 Skytrain, aan die een kant geverf met die ster en tralies van die Amerikaanse weermag se lugmagte en aan die ander kant met die Chinese karakter wat die China National Aviation Corporation verteenwoordig, 'n lugredery wat in die 1930's saam besit is en &# 821740's deur die Chinese regering en Pan American Airways. As dit nie was vir die C-47's en ander toevoervliegtuie wat deur die organisasies op 'n verraderlike roete oor die Himalajas gevlieg het nie, sou die P-40's van die Flying Tigers nie die gas gehad het om te veg nie. Vanaf November 1941 tot aan die einde van die oorlog het die lugdiens en die weermag 650 000 ton voorraad na China gebring. Sonder die lugbrug was die land feitlik afgesny van die Westerse wêreld.
Die gedenkteken in Guilin is geskep deur die Chinese mense en die Flying Tiger Historical Organization, 'n Amerikaanse groep wat geld ingesamel het om die park te help bou en die C-47 vir uitstalling daar op te spoor, te herstel en af ​​te lewer. Ek het gehoor van hul projek, wat byna net soveel probleme, indien nie dieselfde gevare, as die oorspronklike vervoermissies belaai het nie, deur my deelname aan 'n groep wat gevorm is om die vlieëniers en bemannings van die China National Aviation Corporation te onthou. In die missies om China te versterk, vlieg hulle van Dinjan, Indië, in die Assam -provinsie, na Kunming, die Flying Tigers se hoofkwartier, 'n roete wat bekend geword het as die Bult. Meer as 1 300 mense het hul lewens verloor. Een van hulle was 'n jong CNAC-vlieënier van Winnetka, Illinois, wie se C-47 in die Chinese berge neergestort het slegs 'n jaar nadat die lugdiens 'n baanbreker was. Sy naam was James Sallee Browne, maar ek het hom geken as Jimmie. Hy was my neef en, vyf jaar ouer as ek, my afgod.
China National Aviation Corporation C-47's het die Bult in die veertigerjare toegepas. (Met vergunning van Chris Bull)
Reg uit die hoërskool het Jimmie 'n privaat lisensie en 'n multi-enjin-gradering. Die Royal Canadian Air Force aanvaar hom in 1941 en stuur hom na Engeland, waar hy as vlieënier by die Royal Air Force Air Transport Auxiliary baie soorte vliegtuie na verre vliegvelde rondom Groot -Brittanje vervoer het. Hy was mooi en wild en#8212 'n bietjie te wild vir die ATA. Na ongelukke in 'n Spitfire en 'n orkaan, wat albei as 'n piloot gemerk is, het hy die ATA -hoofkwartier by RAF Ratcliffe gegons en na Winnetka teruggestuur. Per toeval besoek 'n beroemde kaptein van die CNAC, Harold Sweet, Chicago in 1942 en ontmoet die Brownes. Hy het Jimmie genooi om vir Pan Am uit te gaan. Later dieselfde jaar is Jimmie gestuur om die Bult te vlieg.
Die vlieg daarheen was baie anders as die veerboot wat hy in 'n redelik plat Groot -Brittanje gedoen het. In 'n artikel vir 'n CNAC-nuusbrief beskryf direkteur Arthur N. Young, een van 16 aan boord van die DC-3 wat die eerste vlug oor die Bult gemaak het, wat hy uit die vliegtuigvenster sien:
Nadat ons deur wolke gegaan het, het ons helderder weer uitgekom om die reusagtige vlakke noord en suid wat die drie groot riviere, die Salween, Mekong en Yangtze en#8230, ver van voor af te sien. Gou was ons oor die Salween, in 'n baie diep kloof, ongeveer 14 000. Ons draai noordwaarts om 'n rukkie te vlieg parallel met die sneeubereik en bo die kloof. Dit was 'n wonderlike gesig, met die kante van die kloof so steil dat baie daarvan in die skaduwee was, selfs ongeveer 01:00. Die rivier het soos 'n dun swart lint gelyk, met af en toe wit strepe wat stroomversnellings toon.
Daarna draai ons weer ooswaarts in die rigting van die Mekong, en as die weer mooi was, kon ons die reeks oorsteek sonder om meer as 14.000 voet te gaan, alhoewel ons verwag het om veel hoër te gaan. Ons vlieg verby kaal rotsagtige hoogtes met sneeu net buite die vensters van die vliegtuig. In alle rigtings kon ons hoër berge sien, maar op hierdie stadium was die mense in sig waarskynlik nie meer as 18 000 voet nie. Ons het gevind dat die Mekong -vallei breër en minder wild voorkom, maar in die hele land was daar geen teken van inwoners nie. 'N Gedwonge landing sou net te erg vir ons gewees het.
Die eerste vlug het net twee weke voor die Japannese aanval op Pearl Harbor plaasgevind.
Op 17 November 1942, op een van sy eerste China -missies, vlieg Jimmie saam met kaptein John J. Dean, 'n voormalige AVG -vlieënier wat drie Japannese vliegtuie neergedaal het en gedeeltelik krediet vir 'n vierde gegee het. Hulle het 'n vrag luggas, ammunisie en ander voorrade na Kunming geneem op C-47 no. 60, een van die onlangse aankomelinge uit die American Lend-Lease-program. By Kunming het werkers die vliegtuig met blikkies gelaai vir die terugreis na Dinjan, en die vlieëniers het opgestyg. CNAC 60 het nie na Indië teruggekeer nie. Die volgende dag het Jimmie se ouers verneem dat hy vermis is, en ses maande later het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake hulle in kennis gestel dat hulle die status verander het van " vermis " na vermoedelik dood. " Sedert die 1990's , het ek en my vrou na leidrade na die ongeluk gesoek, in die hoop om sy oorskot te herstel.
Die CNAC -vlieënier Gifford Bull, wat die berge oorsteek, fotografeer sy uitsig vanuit die kajuit. (Met vergunning van Chris Bull) Mangshih, China, 1945: Werkers laai pype van 'n C-47 af vir 'n gas- en olieleiding wat beplan word om vanaf Calcutta te loop. (NARA) 'N C-46 Curtiss-kommando land op 'n Chinese basis waar 'n Flying Tigers P-40 op aksie wag. (NARA)
Soveel ineenstortings was die 550 myl van die bult dat die spanne dit aan die einde van die oorlog genoem het, die aluminiumspoor. " 'n Boek met die titel Die aluminium roete, wat in 1989 self uitgegee is deur Chick Marrs Quinn, die weduwee van een van die vlieëniers wat verloor is, teken die besonderhede op van 696 noodlottige ongelukke langs die roete. Dit is die opofferings wat afgetrede generaal-majoor James T. Whitehead jr. En die voormalige kaptein van United Airlines, Larry Jobe, wou eerbiedig toe hulle in 2013 die plan opgestel het om 'n C-47 of sy burgerlike tweeling, 'n DC-3 en nog 8212 oor die bult na Kunming vir aflewering aan die Flying Tiger Heritage Park in Guilin.
Florence Fang, sakevrou, voormalige uitgewer van die San Francisco Eksaminator, en voorsitter van die Independent Newspaper Group, het $ 150,000 geskenk vir die aankoop van die vliegtuig —a C-47A vernoem Buzz Buggy— van die Australiese Ralph Chrystall.
Buzz Buggy was al rond. Voltooi op Februarie 16016, 1944, by die Douglas Aircraft -aanleg in Oklahoma City, het dit by die Royal Australian Air Force gedien tot 1949, toe dit aan MacRobertson Miller Airlines verkoop is. Sy burgerlike loopbaan was diens by Ansett Airlines in Papoea -Nieu -Guinee, Air Tasmania en Forestair. Dit is in die 1980's uit diens onttrek.
Chrystall het dit in 2015 op 'n veiling gekoop vir $ 31,000 dollar Australies (ongeveer $ 33,000 VS), en herstel is begin. Op 15 Mei 2016 nadat die Flying Tiger -organisasie dit verkry het, Buzz Buggy het voor die Australiese publiek op 'n Airshow in Bathurst gekom. Dit het nog steeds die D-Day invasionstrepe gedra waarop hulle in die rolprent van 1986 gespeel is Sky Pirates.
Die president van die Flying Tiger Historical Organization, Larry Jobe, het toesig gehou oor die projek om die vliegtuig voor te berei vir die vlug van Australië na Myanmar (voorheen Birma) en van Myanmar oor die oostelike rand van die Bult na Kunming. Lang en wit hare, met die dra van 'n kaptein van die lugdiens, het Jobe China in die 1990's die eerste keer besoek toe hy vir United Airlines vlieg. Soos die meeste Amerikaners wat tydens die koue oorlog grootgeword het, het ek vooropgestelde idees gehad oor wat ek sou vind, en hy sê. Maar dit was baie anders as wat ek verwag het. " Hy sê dat hy vriendelike, hulpvaardige mense gevind het wat buitengewoon dankbaar was vir die Amerikaners wat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog gehelp het. Daardie Amerikaners, sê Jobe, het 'n brug van vriendskap gebou wat ons vandag kan oorsteek. "
Nadat Jobe by United afgetree het, het hy vir Amerikaanse vlieëniers na China begin toer en gefassineer geraak oor die Hump en die veldtog China-Birma-Indië. Hy skat dat hy meer as 200 boeke oor die gebied van die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog gelees het. Jim Whitehead is ook 'n geskiedenisliefhebber wat sê dat hy omring was deur die geskiedenis. die Hellfighters, een van die min Amerikaanse swart gevegsregimente van die oorlog. Toe hulle in 2005 saam op 'n toer was, het Whitehead en Jobe opgemerk dat kommersiële en industriële ontwikkelings geleidelik in die rigting van die geheiligde grond van die bevelvoeringspos van Chennault in Guilin beweeg. Ter plaatse het hulle die plan uitgebrei om die webwerf te red en om mense op te voed oor die Hump -lugbrug. Chinese amptenare het die plan goedgekeur, en 99 persent van die koste van $ 4 miljoen vir die park is deur die Chinese gemeenskappe daar verskaf. Toe die gedenkpark aan die gang was, het die twee vlieëniers besluit dat dit 'n vliegtuig nodig is.
Deur die voormalige eienaar, Ralph Chrystall, C-47 ', het Jobe 'n bemanning gewerf. Gepraat van internasionale samewerking, " sê Jobe, dit sou nie gebeur het sonder die Australiërs nie. "
Intussen het K.C. Ma, vise -president van die organisasie en president van die Asia Holiday Travel Agency, is na China om die plaaslike regeringsagentskappe in kennis te stel en te sorg vir behoorlike seremonies in die Guilin -park. Hy het ses maande lank China voorberei vir hierdie geleentheid en sê die Chinese was entoesiasties oor die projek. Hy sê ook dat die voorbereiding vir die vlug die moeilikste missie was wat ek ooit in my hele lewe gehad het, nie net omdat dit tydrowend was nie, maar ook moed en gees van opoffering nodig gehad het. Weer en onvoorspelbare meganiese probleme onderweg het die gevorderde vlugtydskedule onmoontlik gemaak. "
Op 15 Augustus 2016 was alles gereed, en Buzz Buggy vertrek vanaf Bathurst in Nieu -Suid -Wallis op 'n reis van meer as 6,500 myl. Dale Mueller, 'n Amerikaner met honderde ure in die DC-3, was onder beheer. Allan Searle, mede-kaptein, het DC-3's vir Qantas Airlines in Australië en Nieu-Guinee gevlieg. Jobe het 747's vir United gevlieg, en sonder 'n DC-3-gradering sou daar nie van hom verwag word om te vlieg nie, maar hy het saamgegaan as adviseur, werktuigkundige, kroniekskrywer en moraalbeampte. Aan boord was ook Barry Arlow, 'n werktuigkundige en ingenieur van Victoria, Australië, wat die oproep van Chrystall beantwoord het om by die projek aan te sluit.
Hulle het maklik die eerste stop gemaak: Longreach, Australië, 666 seemyl ver. Die volgende skof het hulle na Darwin gebring, net meer as 1 000 myl verder, waar 'n ander vlieënier, Tom Claytor, by hulle aangesluit het. 'N Amerikaner wie se vliegloopbaan hom na Thailand geneem het, het 'n onontbeerlike onderhandelaar geword in die komende probleme.
Die volgende dag het hulle die langste afstand oor die water afgelê en ontspanne en gelukkig in Bali, Indonesië, geland. Maar op 18 Augustus, na 'n normale opstyg, hoor hulle 'n skielike, bors-gerammel "Bang! " Rook spuit, en daar ontstaan ​​'n vuur op die linker enjin. Mueller het die verkeersbeheerders in Surabaya, Indonesië, gewaarsku dat die C-47 binnekom en die vliegtuig op die hoofbaan van Surabaya gevestig het.
Nadat die werktuigkundige Michael O 'Grady (in die kajuit) die P & ampW R-1830's begin het, begin 'n vuurvertoning. (Leonardocorrealuna.com) O 'Grady kry hulp van Cai Zhaokui, Yang Liwei en Chen Youping om die stut op die nuwe enjin te beveilig. (Leonardocorrealuna.com) Na 'n lang dag se werk by die Kunming -lughawe, vind die bemanning 'n parkeerplek vir Buzz Buggy. (Leonardocorrealuna.com) Opstyg van Kunming! En op pad na Guilin. (Andrei Makul)
Die vliegtuig het 'n nuwe enjin nodig, wat $ 60,000 sou kos. In ongeveer sewe weke het Jobe $ 20,000 ingesamel deur middel van 'n GoFundMe -veldtog. Die organisasie het die res ingesamel deur skenkings van hul lede, vriende en bure, en geld geleen uit die parkfonds. Barry Arlow en Alan Searle vlieg terug na Australië, waar Arlow 'n herboude Pratt & amp; Whitney R-1830 bekom het en dit na Surabaya gestuur het, waar dit nege dae geneem het om dit te installeer.
Die volgende episode van internasionale samewerking was betrokke by 15 Russe wat in Surabaya besig was om 'n Sukhoi -straler te hersien. Hulle het ingegryp om die C-47-bemanning te help nadat die amptenare van die lughawe in Surabaya die heropname minder as ondersteun het. ("Dit is een van die mees korrupte plekke waar ek nog ooit 'n ontevredenheid gehad het om te besoek, en hulle was op soek na enigiets wat ons sou laat omkoopgeld of losprys betaal, en Jobe het destyds by die huis geskryf.) Die lughawe amptenare het daarop aangedring dat die verwoeste enjin weggedra word Buzz Buggy, maar om 'n stuk metaal van 2000 pond in die buik van die C-47 te laai, was 'n groot bevel vir 'n bemanning wie se gemiddelde ouderdom meer as 70 was. Met die hulp van die Russe en hul hyskrane, hefbome en wodka, het die vlieëniers uiteindelik die ou radiale enjin aan boord gekry. Die Russe, wat die gemoedstoestand aansienlik verlig het, bie Buzz Buggy en bemoedig 'n raserige afskeid.
Hulle was nou 50 dae in 'n reis wat beplan was om agt te duur. Die vertraging het Dale Mueller daarvan weerhou om die res van die vlug wat hy moes doen, terug te keer na verpligtinge in die Verenigde State en is vervang deur Bob Small, 'n Australiese vlieënier wat onlangs by Qantas afgetree het. Die bemanning het ook nog 'n Australiese werktuigkundige, Michael O 'Grady, bygevoeg. O 'Grady pas perfek. Terwyl Arlow onstuimig en soms godslasterlik was, was O 'Grady stil en kalm.
Dit was dus kaptein Alan Searle wat opgehef het Buzz Buggy van die vliegveld van Surabaya op 8 Oktober, tot verligting van almal. Toe hulle vertrek, spuit en spring die enjin " enjin, maar hulle ry verder na die Seletar -veld in Singapoer, waar die bemanning 'n foutiewe magneto uitskakel. Die probleemoplossing en herstel het nog vyf dae opgeëet, hoewel die Republiek van Singapore Flying Club en Jet Aviation net so vrygewig was as wat die Surabaans suinig was. Hulle vlieg verder na U-Tapao en Chiang Mai, Thailand, en Mandalay, Myanmar. Uiteindelik, op Oktober 㺏, Buzz Buggy het van Mandalay af opgestyg en na Kunming gegaan, die laaste C-47 wat ooit die Bult gevlieg het. Maar 10 minute voor aankoms het die tweede oorspronklike enjin geblaas en olie gespuit. Searle sluit dit af en beland by Kunming op een enjin.
Na 'n groot verwelkoming in Kunming, het stadsamptenare, wat vasbeslote was om die vliegtuig na Guilin te laat vlieg, 'n nuwe enjin by die Amerikaanse verskaffer Sun Air Parts, Inc. aangeskaf, by die Kunming -lughawe in China Eastern Airlines se hangar laat aflewer en gewerf drie Chinese werktuigkundiges om dit te help installeer. Die enigste handleiding wat ons gehad het, was die een in my geheuebank uit jare se ondervinding, het Arlow gesê. Met 'n kommunikasiestelsel wat hoofsaaklik uit handgebare bestaan, het die Chinese, wat nog nooit aan 'n " -rondmotor gewerk het nie, vinnig geraak. Die drie Kunming-werktuigkundiges het hul hele lewe lank geweet van die Flying Tigers en nooit geglo dat hulle 'n C-47 sou sien nie.
Larry Jobe was die projekhoof, kok en sleepwa van die vliegtuig. (Leonardocorrealuna.com) Die werktuigkundiges van China Eastern Airlines gee baie hande, almal weet van die Flying Tigers, maar niemand het ooit 'n Douglas C-47 Skytrain gesien nie. (Leonardocorrealuna.com)
Op 19 November, meer as drie maande na sy vertrek uit Bathurst, het Buzz Buggy sy laaste landing op die Liangjang Internasionale Lughawe in Guilin, na 'n vrolike ontvangs geneem. Uiteindelik sal dit gehuisves word in 'n nuwe gebou met gedenkwaardighede van die China National Aviation Corporation en ander Amerikaanse deelnemers aan die Chinese oorlog teen Japan.
Dieselfde jaar dat Jobe en Whitehead Guilin besoek het en besluit het om die bevelvoeringspos van Chennault te bewaar, ontmoet ek en my vrou Clayton Kuhles, 'n bergklimmer wat MIA Recoveries, Inc gestig het, wat daarop gemik was om CNAC- en Amerikaanse weermag se lugmagte op die bult te vind. . Tot dusver het Kuhles 22 van die webwerwe gevind. In 2011, gewapen met inligting uit ons jare lange navorsing en hard gewenste leidrade, het hy die plek gevind waar CNAC 60 die berg getref het. Hy het sy ontdekking in September by die Amerikaanse departement van verdediging en Joint POW/MIA Accounting Command aangemeld. Ons het gehoop op hul hulp om die oorblyfsels van die vlieëniers en radiooperateurs te herstel, maar daar is sedertdien min aksie.
Na 'n lang, moeilike reis, rus die C-47 op 'n ereplek in Guilin 's Flying Tiger Heritage Park. (Met vergunning van Flying Tigers Guilin Heritage Park and Museum)
Die ongeluksterrein is op die Cangshan-berg, 'n reeks pieke van tot 14.000 voet bo 'n skilderagtige meer in die Dali, Yunnan-provinsie. 'N Belofte van die Chinese People's 's Liberation Army om saam te werk aan 'n JPAC -missie om die terrein in 2015 te ondersoek, is herroep. Dieselfde jaar het die Chinese ambassade in Washington, wie se amptenare my aangemoedig het, my genooi om die Chinese viering by te woon ter viering van die 70ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Ek het die geleentheid gebruik om Dali te besoek, waar 'n kabelkar my na 'n platform 9 400 voet bokant die vallei vervoer het. 'N Groep van ongeveer 20 inwoners het saam met my, my seun en ons gidse, en een van die vroue 'n groot ruiker geel blomme vir my gegee, vir Jimmie en die bemanning. Ek het die blomme in 'n vaas gesit wat op die kabelbaanplatform gesit is en 'n paar oomblikke bly staan. My Chinese gashere stap met respek terug terwyl ek daar staan, en toe ek omdraai, sien ek min droë oë.
In Januarie 2016 het die Chinese minister van buitelandse sake 'n verbod uitgevaardig op verdere pogings om die CNAC 60 -ongeluksterrein te bereik weens die hoogte. Hy het gesê dat dit te gevaarlik was om op 13000 voet te besoek. " Kuhles, wat verhoudings met die plaaslike dorpenaars opgebou het, oorweeg nog 'n ekspedisie, maar ek dink ons ​​het die einde bereik van die pogings om Jimmie te bring huis. Die berghelling wat uitkyk op die ou stad Dali en sy rustige meer, is moontlik 'n laaste rusplek vir die bemanning van CNAC 60.
Vir 'n merker is daar 'n monument in Kunming vir al die Hump flyers, en nou 'n lieflike park in Guilin, gesier deur 'n 73-jarige C-47, wat hul bydrae tot die wêreld vier. As dit nie vir bemannings soos Jimmie 's was nie, sou China nie sy weerstand kon volhou nie, en sou die meer as 1,2 miljoen Japannese troepe wat nodig was om in China te veg, losgelaat word op die Amerikaners wat oor die Stille Oseaan stoot. En die wêreld van vandag kan 'n heel ander plek wees.
Hierdie verhaal is 'n keur uit die Oktober/November -uitgawe van die tydskrif Air & amp Space
Die Slag van Peleliu se swaar tol
Op 27 November om 11:00, meer as twee maande na die aanvanklike landing, het kolonel Arthur P. Watson, bevelvoerder van die 323ste RCT, generaal Mueller in kennis gestel dat Peleliu beveilig is. 'Die vyand het sy vasberadenheid om tot die dood toe te veg, vervul,' het hy gesê.
Die koste om Peleliu in beslag te neem, was astronomies wat die mens se lewe betref. Slegs 302 van die vyand is gevange geneem en die meeste hiervan was arbeiders. Die res het gesterf of is lewendig begrawe in die grotte. Die mariniers het altesaam 6,526 slagoffers opgedoen, 1,252 sterf, 5,157 gewond en 117 vermis. Die 81ste Infanteriedivisie het 1,393: 208 dood en 1,185 gewond opgedoen.
Die standvastigheid van die vyand was duidelik soos geïllustreer in die Japannese handleiding Palau Sektor Groep Opleiding vir Oorwinning: "Dit is seker dat as ons die Amerikaners (wat slegs op materiële mag staatmaak) met materiële mag terugbetaal, dit hulle verbeeldingloos sal skok."
Tom Lea se grafiese voorstelling van 'n swaar gewonde Amerikaanse soldaat is een van die vele grusame tonele wat die kunstenaar gesien het toe hy saam met Marines op Peleliu beland het. Gedurende die aanranding onder swaar gevegte gevang, het die Lewe tydskrifkorrespondent het later 'n reeks skilderye voltooi wat gebaseer is op sy ervarings tydens die geveg.
Met die uitsondering van die herinneringe aan die deelnemers, bly die Slag van Peleliu 'n voetnoot in die geskiedenis. Die individuele soldaat of Marine bemoei hom nie met strategie nie. Syne is 'n persoonlike stryd, wat van aangesig tot aangesig met 'n vasberade vyand geveg word. Die enigste ding wat saak gemaak het, was oorlewing.