Eet mierikswortel, jy sal ywerig wees * Oor plante
'N Russiese ere-man op die tafel was van vroeg af al tuinpeperwortel. Hy het die volksverhale, spreekwoorde, spreekwoorde betree:
Radyse peperwortel is nie soeter nie.
Elnik, berkbos dan nie brandhout nie? - Waarom is kool dan kos?
Inderdaad, peperwortel is 'n edele groente. Die risome bevat essensiële olie, fisiologies aktiewe stowwe met antibakteriese eienskappe. Die spesifieke reuk en die skerp smaak van peperwortel word veroorsaak deur mosterdglikosied, wat 'n sterk bakteriedodende effek het. Peperwortel bevat soute van natrium, kalium, yster, swael, fosfor, magnesium, koper, mangaan, vitamiene PP, B2 B2. Die blare is ryk aan karoteen (115 mg%), vitamien C (tot 200 mg%).
In gesnipperde vorm is peperwortel 'n uitstekende geur vir vleis, aspic, pluimvee. Die peperwortelblare wat as 'n kruid vir die komkomming van komkommers gebruik word, gee die produk sterkte en helderheid, verryk dit met vitamiene, wat patogene flora en vorm uitskakel. Boonop stimuleer peperwortel eetlus, verbeter die dermaktiwiteit, stimuleer die vorming van vitamien B in die liggaam. Dit word egter aanbeveel om dit in matige dosisse te gebruik, aangesien dit die slymvlies van die maag en ingewande kan irriteer.
Is daar peperwortel in u tuin? Nie? Wel, natuurlik kry baie liefhebbers soos u nie peperwortel by die huis nie, uit vrees dat dit ander groente sal verdrink. Dit is geriefliker om te gebruik vir piekel en komkommers en sampioene wat van die pad af of in woestyne geskeur word. En tevergeefs kan omgewingsvriendelike produkte slegs tuis op die webwerf verkry word. Verder is daar nou broeitydvariëteite van peperwortel Atlant en Tolpu-hovsky, wat gekenmerk word deur 'n kragtige ontwikkeling en sappigheid van risome. Ek verbou baie jare peperwortel, oes ek dik wortelstokke vir die winter, en blink, groot, skoon blare kom in piekels.
Om die peperwortelaktiwiteit te beperk, moet u die biologie daarvan ken. Peperwortel groei goed op leemagtige of sanderige leemgrond, fotofiel, maar verdra skaduryke gebiede. 'N Gunstige temperatuur vir die groei en ontwikkeling van 17-20 ° C, verhoog 'n hoër plant. Op een plek kan peperwortel 5-10 jaar oud word. In die middelste baan versprei dit deur wortel-nageslag en wortelsteggies. In sommige jare met hoë sonkragaktiwiteite, kan blomme met klein wit blomme wat die geur van linkshandig het, in plante ouer as 2-3 jaar vorm. Teen die einde van die seisoen vorm sommige peule selfs op sulke plante, maar die sade in ons sone word nie ryp nie, al word dit gevorm. As u hierdie sade saai, sal hulle óf nie spruit nie, óf hulle sal baie lae ontkieming hê. Sade word ryp in die suide van ons land. Die gevolglike blomstingels word die beste verwyder sodat dit nie die risoom uitputt nie, wat ook grof word as dit verskyn.
'N Kragtige peperwortel-risoom is 'n horisontale ondergrondse steel waarvan die oppervlak bedek is met uitgroeisels soos vratte - daar is talle slaapknoppies daarin gekonsentreer. In die risoom word reserwe voedingstowwe wat tydens fotosintese in die blare geskep word, neergelê. Peperwortel versamel die grootste hoeveelheid voedingstowwe teen Oktober wanneer ons gewoonlik wortels grawe.
Met die aanvang van die winter sterf die luggedeeltes van die oorblywende plante oorwinter, en die ondergrondse in 'n sluimerende toestand. Natuurlik word spaarstowwe in die winter deur die plant verbruik, maar ekonomies. Peperwortel verdra ryp tot -45 "C. Aan die begin van die volgende plantegroei word wortels op wortelstokke ontwaak en nuwe blare en stingels begin vorm.
Hoe kan u die ongelooflike lewenskragtigheid van peperwortel verklaar? Die sywortels beweeg so diep in die grond dat dit moeilik is om hulle heeltemal uit te grawe. Geen wonder dat peperwortel dikwels 'n onkruid genoem word nie. Een keer in die herfs, toe ek peperwortel snoei, het ek en my man plantreste in 'n komposstapel geplant, en nie opgelet dat 'n klein stukkie risoom daar gekom het nie. Uit hierdie stuk het 'n volwaardige plant gegroei en die hele klomp vinnig bemeester. Teen die herfs het hy so sterk en lang wortels gehad dat ons hulle nie heeltemal kon uitgrawe nie. In die lente het die oorblyfsels van die wortels die oppervlak van vars kompos bereik, blare verskyn. In die somer het ons die blare verskeie kere gesny, in die herfs het ek selfs die kleinste wortels gekies, maar in die derde jaar, uit nêrens, verskyn peperwortelsaailinge op die komposhoop.
Die saak het gehelp om ontslae te raak van peperwortel. Een van die seisoene blyk baie droog te wees, en peperwortel hou van vog. Die groei van blare was swak, en selfs die somersnit het die plante uitgeput. Op soek na wortels, moes ek die hele kompos met my hande uitsorteer. En eers daarna het die lente-inval van die "veroweraar" op ons kompos gestaak.
Nou groei ek peperwortel net in 'n beperkte hoeveelheid grond. Eerstens het ek ou emmers hiervoor aangepas, dun potte sonder 'n bodem, en dit 2/3 van die hoogte in die grond gegrawe. Sulke vermoëns het egter geblyk klein te wees vir so 'n kragtige aanleg. Terloops, die ou bad was lek, ons het eers kompos daarin gesit, tuingrond van bo uitgegooi, waarin ons gedeeltes van peperwortel-risome beland het. Die risome wat in die badkamer gegroei het, was baie sappig en geurig, egalig en dik. Die skaduwee van die kragtige blare van peperwortel het nie ander groenteplante bemoeilik nie, aangesien die bad naby 'n gaasheining in die onderste deel van die terrein staan.
Ek graas wortelstokke uit met tuinvulke 1-2 jaar na plant, wanneer die blare geel begin word, borsel die wortels van die grond af en sny die blare af. Groot eksemplare gaan na voedselbehoeftes, en kleintjies vir plant.
So ek het sedertdien peperwortel in die bad verbou. In die herfs plant ek sewe sywortelsegmente wat 15 cm lank en 0,5-1 cm dik is, en bedek dit met die grond van 4-5 cm dik. Vee die steggies met plantjie uit voordat ek plant, verwyder die middelknoppies en laat dit net op die onderste en boonste dele van die wortelknipsels. 3-4 cm lank. Steggies van verskillende dele van die risoom is biologies heterogeen. Die produkte van die beste gehalte gee diegene wat van die onderkant van die risome geneem word.
Dit is moeilik om die niere op die steggies op te let. Daarom plant ek die boonste punt van die sny in 'n regte hoek, en die onderkant, met 'n skerp hoek, vir die regte oriëntasie (bo-onder). Ek plak die steggies in die grond teen 'n hoek van 45 °.
In die lente kan u peperwortelsteggies plant, maar dan moet hulle eers in saagsels gekweek word.
Peperwortel reageer op natmaak, in die droë jaar nat ek 'n paar keer soveel as wat nodig is teen 'n dosis van 10-20 liter water per 1 m2. Met 'n oormaat vog, verrot die wortels, met 'n gebrek aan verstyfing. Van die vroeë lente voer ek peperwortel met ureum of ammoniumnitraat (10-15 g per 1 m2), en met 'n swak groei na 2-3 weke, word mulleine weer verdun met water in 'n verhouding van 1: 10.
Peperwortel is meer bestand teen siektes, dan ander plante van die koolfamilie, maar van plae word dit soms beskadig kruisvlooi, koolstokkie, mot, mot, wit raap, en daarom plant ek die plante af met tabakstof en as.
Sodat die wortel met baie koppe nie groei nie, in die lente met 'n skerp mes verwyder ek die ekstra rosette van die blare en laat nie meer as twee op een plant nie. Aan die begin van die somer, slaan ek die aarde op en verwyder ek al die boonste syknoppe, laat net een oor, en spuit weer die plante. Dit blyk 'n gladde, gladde wortel te wees. Gedurende die somer spandeer ek gereeld, terwyl die grond gekompakteer is, vlak. Dit is alles wysheid. Uiteindelik bring ek resepte.
Resepte van ouma
In die Russiese klassieke kookkuns is peperwortel altyd direk op die tafel gaargemaak en probeer om dit nie langer as 1-2 dae te laat nie, want daar word geglo dat peperwortel kwaad moet wees, 'goed om in die neus te slaan', en meer as 2 dae na voorbereiding moes vertrek verstryk. In Russies is peperwortel nog altyd sonder asyn gekook (in Pools), wat die peperwortelkrag "doodmaak" en dit die nasmaak en suiwerheid gee, wat nie kenmerkend is van die Russiese nasionale geregte nie.
Peperwortel wat in Russies gekook is, het 'n baie sagte delikate smaak, tesame met 'n buitengewone sterk, traan, skerp "sibling", wat die belangrikste sjarme van hierdie Russiese geur was. Daar was 'n geheim vir die gebruik daarvan: peperwortel was nodig net nadat dit afgebyt is en net effens gekou (maar nie ingesluk is nie!) Nog 'n stuk vis of vleis. Diegene wat hierdie geheim nie ken nie, spring soms op sy plek en bars uit in trane onder die gelag van medereisigers.
Peperwortel in die "Russiese weergawe" behou sy bakteriedodende aard en dien nie net om die smaak van geregte te verbeter nie, maar ook om die ontwikkeling van skeurbuik, griep, aansteeklike siektes in die boonste lugweë te voorkom, sowel as om die dermsiektes te voorkom.
Ouma het peperwortel gegrawe, skoongemaak, in die lengte van 'n vuurhoutjiedosie in stukke gesny. Elke stuk is in wiggies in 'n maat van 'n vuurhoutjie geplak. Ek het 'n draad in 'n naald gesit en stukke aan 'n draad vasgemaak, aan die muur van die kombuis gehang om dit droog te maak. In die winter, toe gaste kom, haal sy 'n paar peperwortelstrooitjies uit, stamp in 'n mortier en sit dit in 'n glas sodat daar 'n halwe glas droë peperwortel was, met versoete water gegiet, 'n bietjie asyn en sout bygevoeg word, bedek met 'n sny bruinbrood. Na 'n rukkie is die brood verwyder en 'n skerp reuk uit die glas getref - die peperwortel het tot lewe gekom. Nou kan dit gebruik word as geurmiddels vir vleis, aspic.
Peperwortel en beet geur
Skil 700 g groot peperwortelwortels, hou dit vir 'n dag in koue water, gaan deur 'n vleismaal, voeg 1,5 koppies koud gekookte water by, meng, druk die sap in 'n ander houer. Rasper een mediumgrootte beet, week dit 24 uur in water, pers die sap uit, meng met peperwortelsap, voeg
2 teelepels gekorrelde suiker en sout, 400 ml appelasyn. Gooi die resulterende verband in die gerasperde peperwortelpulp, meng goed en rangskik in banke. Bedek met deksels, bêre op 'n koel plek.