Kuns-kaskenades | George Herald
Alle paaie lei na Rome, lui die gesegde. Só ook die afgelope week na Oudtshoorn vir die 25ste Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Uit sosiale media-inskrywings is dit duidelik dat kultuurverhongerdes hulle behoorlik gaan vergryp het aan selfies saam met bekendes uit die vermaaklikheidswêreld. RSG het gelukkig gegons tydens regstreekse onderhoude en vir die res van ons wat met Jan Tuisbly se karretjie moes ry, darem 'n paar kunskrummels van die feestafel laat afval.
Só het die uwe en my gereelde partner in cabaret, die Lang Vrou oftewel Petronel Baard ook oor die berg gery om 'n groep uitgelese gaste by die opening van 'n kunstuistalling te gaan vermaak. Motor vol klank, konsertklere en kooigoed, pak ons die pad – asemophouend dat die verkeerspolisie ons net nie vir oorlading sal beboet nie – want die Lang Vrou se bonsende groen matras versper die sig na agter en kantwaarts.
Maar verhoogverhongerdes, dié is ons albei van kleinsaf, so konsert, dié sal ons hou! Tydens ons "langpadgesprek" verkneuter ek my oor die ooreenkomste tussen ons – beide gebore in gesinne waar broers en susters tog só kan verskil.
My gekonserthou as kind, was vir my broer 'n steen des aanstoots. Almal op die dorp het gereeld gestaar na my vreemde kleredrag. My broer het teësinnig saam met my verskyn by sosiale geleenthede. As my ma hom vra om 'n ogie oor my te hou, was sy verweer altyd: "Ja maar sy moet voor of oorkant die straat van my stap." Hy het nie binne rekening gehou dat ons die enigste Carstense op die dorp was nie. Die dorpsmense was (myns insiens) eenvoudig, maar nie só eenvoudig nie.
Die verskille tussen ons twee was seker nooit meer ooglopend as die keer toe ons gaan opera kyk het nie.
Aangesien ons op die stoere platteland gewoon het, het die skool dit goedgedink om ons aan kultuur bloot te stel deur 'n toer na Bloemfontein se pas voltooide Sand du Plessis-teater.
Ons sou Carmen deur George Bizet gaan kyk. In 'n volgepakte bus vertrek ons op die 300km-tog. Daar gekom, is ek in vervoering oor die magiese teater. Die res van my skoolmaats het ander planne onder die gedempte teaterligte.
Die operasangers trek weg. Ek is meegevoer.
My broer druk sy ore toe. Toe die een tenoor 'n noot vat wat klink soos die tweede F bo middel C, gee 'n trappie onder hom mee.
Daar kom 'n vals noot uit sy binneste wat hom soos Tarzan laat klink waneer hy tussen die oerwoud se takke rondswaai.
Dis te veel vir die adolossente gehoor. Die Tarzan-kreet word verswelg deur skaterlag. Ek is woedend oor hul sotheid.
Toe ons die bus volpak en die terugtog oor die snerpende Vrystaatse vlaktes aanpak, is daar 'n vuur in my wat ek nog nooit voorheen gevoel het nie. Ek praat met niemand – te bang om die wonder van dít wat ek sopas beleef het te versies met praatjies oor kêrels.
By die huis gekom, nog voor ek iets kan sê oor die magiese aand, voer my broer 'n duikrol verby my uit tot in die kombuis. Hy kom voor my ma se pantoffelvoete te lande met die woorde: "Mamma, ek is dood van die honger. Opera sien mý nie weer nie. Hulle sing dan net alles, selfs pass me the salt please."