Die eerste gedigte, t.w. die oor die H. Serafim van Sarof, was sonnette en ek het toe bloot daarmee aangehou, sonder enige literêre oorwegings. Aan die einde van die dag van die Here sal die Satan losgelaat word en die geleentheid hê om sy laaste groot rebellie op aarde te stig (Op. 20:7-8). Die vertalings kan ‘n mens opnuut na ‘n gedig laat kyk – amper soos wanneer jy bo en onder die oppervlak van die see inbeweeg. Een so ‘n dimensie van die see het vir my oopgegaan met die lees van Johann Lodewyk Marias se bundel ‘In die bloute’. Om dit na die musiekfront te neem: Ons weet ons hou nie van ‘n sekere soort musiek en sien selfs neer daarop, maar as die topverkopers aangekondig word, is daardie musiek aanhoudend in die kollig. ‘n Mens kan selfs gedefinieer word deur dit wat hy nie van hou nie.