Olieverfskildery: Matthew Mitchell: Toepassing van Rembrandts-portrettegnieke - Tekening - 2021
Olieverfskildery: Matthew Mitchell: Toepassing van Rembrandts-portrettegnieke
Die olieverfskilder Matthew Mitchell pas Rembrandt se werkmetode aan vir sy portrette wat Amerikaners in die burgerlike of militêre rolle in Irak en Afganistan dien.
deur Karen Frankel
30 x 26. Alle kunswerke
hierdie artikelversameling 100 Faces of War Experience Project.
'N Paar jaar gelede kunstenaar in Massachusetts Matthew Mitchell werk as illustreerder en skilder al prima in olie vir plesier toe hy twee dinge bepaal: eerstens, dat glas en rommel die geleentheid bied om meer diepte aan 'n portret te voeg, en tweedens dat "ek vind dat ek die meeste gelukkig was toe ek in staat was om 'n illustrasie tot in wese net iemand se gesig te verminder. " Hierdie twee idees sny mekaar in Mitchells huidige projek, die 100 Faces of War Experience, 'n meerjarige onderneming wat uiteindelik 100 portrette sal insluit van mense wat van Amerika na Irak of Afghanistan gereis het om in die onlangse oorloë in 'n burgerlike of militêre rol te dien. Mitchell het die idee vir hierdie niewinsgewende projek in 2005 bedink, en hy het van die begin af probeer om die belangrikheid van sommige tradisionele idees in portrette te beklemtoon, insluitend die omvang van die stukke. 'Die skilderye is lewensgroot,' sê Mitchell. "Die hele punt van die vertoning is om 'n persoonlikheid aan te bied, beide deur die woorde wat deur die onderwerpe geskryf is en deur die skilderye. Elke portret moet altyd gepaard gaan met woorde wat deur die persoon wat voorgestel is, voorgelê word."
Mitchells portrette is grootliks gebaseer op die tegnieke van Rembrandt. Nadat hy twee jaar aan Rembrandt se selfportret van 1669 gekyk het, het Mitchell besef dat hy nooit ontsteld geraak het oor die uitdrukking van die sitter of die skildery nie. Dit het hom laat ontdek hoe die Nederlandse meester gewerk het, en die grootste les wat hy geleer het, was die belangrikheid van lae. Rembrandt se vorms is met baie lae gebou, en Mitchell beweer dat die lae self was waarop Rembrandt gefokus het. Hierdie idee maak Mitchell opgewonde omdat hy nat-in-nat geskilder het en sy kleure direk neergesit het. Die gelaagdheid van glasure bied nuwe uitdagings aan. Aangesien die oorspronklike kleur byvoorbeeld 'n paar keer geglasuur is, word 'om die kleur te verbeel' lastig, 'verduidelik Mitchell. 'Ek moet nadink oor hoe dit deur die daaropvolgende lae beïnvloed word om die kleur te kry wat ek in die laaste fase wil hê.' Rembrandt het sowel die dun lae van die glasuur as die dik lae van die impasto-tegniek gebruik, wat ook sterk beïnvloed het hoe hy die gewenste kleur verkry. Mitchell volg dieselfde proses. 'Omdat ek die impasto met die einde van my kwas opskarrel sodat die kyker tot onder in die laag kan sien, moet ek nadink oor hoeveel kleure daar geopenbaar sal word, asook watter kleurglas daar bo sal gaan. hierdie dik laag. "
2007, olie op linne, 30 x 26.
Mitchells palet is gebaseer op die voorstelle van Michael Wilcox, wat verskeie boeke oor kleur geskryf het. Mitchell gebruik 'n warm en 'n koel weergawe van die primêre kleure, spesifiek ceruleaanblou en ultramarynblou, quinacridonrooi en kadmiumrooi, en kadmiumgeel medium en Hansa geel. 'Ek sou Hansa nooit geel gevind het sonder Wilcox nie,' sê Mitchell. 'Dit is 'n baie goeie koel geel meng.' Verbrande sienna, verbrande sambreel, geel oker, lamp swart, ivoor swart, en titanium wit rondom sy palet. Hy werk aan portretgraad 26-x-30-doeke, sodat sy uitbeeldings lewensgroot kan wees.
Alhoewel Mitchell daarvan hou om uit die lewe te werk, word sy skilderye vir die 100 Gesigte-projek meestal op foto's gemaak. "As ek die mense vir die projek ontmoet, gaan ons sit en ek laat hulle net praat oor wie hulle is en wat hulle ook al wil," verduidelik hy. 'Aan die einde van die sessie vra ek hulle om op te staan ​​sodat ek 'n foto kan neem. Die resultaat is 'n soort heerlikheid op die foto, iets ongewoon. ' Mitchell druk die foto's onmiddellik uit sodat hy sy indrukke van die gesprek tot die beelde kan voeg.
Hy berei sy doek met gesso uit en voer dan 'n onderverf uit. Die kunstenaar bedek die oppervlak met 'n mengsel van 'n bietjie ceruleaanblou en 'n grys, wat lei tot 'n medium toon waarop hy met 'n donkerder blougrys mengsel of 'n sambreel kan teken. Omdat die portrette in 100 gesigte baie eenvoudig is, komponeer hy dit reg op die doek. "Die tegniek wat ek gebruik, maak baie subtiele veranderinge moontlik, terwyl ek lae opbou, sodat ek, as ek wil, dinge 'n bietjie kan herrangskik," sê hy.
2005, olie op linne, 30 x 26.
Nadat hy die grondbeginsels van die kop geskilder het, pas Mitchell 'n dik laag impasto in baie helder kleure aan. 'Dit is kleure wat jy gewoonlik in mense se gesigte kan sien,' verduidelik die kunstenaar. 'Daar is rooies in die wange en neus, en verskillende rooi lippe. Geels rondom die oogvlekke en ceruleanbloues om die voorkop is oor die algemeen sigbaar. Alhoewel daar verskillende variasies in verskillende kleure in verskillende gesigte is, kan jy daarop reken dat sommige van hulle in elke gesig is. ' Terwyl hy die impasto skep, begin die dik verf die vorms van die gesig definieer. Mitchell laat sekere dele, soos die oë en dele van die wange, glad. Hy plaas 'n droër, soos Liquin, Galkyd, of lynolie wat mangaan bevat, in die verval, sodat hy die volgende dag kan begin beeldhou. Met behulp van 'n paletmes of die teenoorgestelde punt van 'n kwas, gaan die kunstenaar terug na die impasto en skraap verf af. Mitchell wys daarop dat die beeldhouwerk tekstuur skep waar hoogtepunte letterlik kan uitstaan. Verhoogde gebiede in die skildery lig die lig.
Die beeldhouwerk ontbloot ook die grond en gee 'n gevoel van porieë aan die vel. 'Daar is 'n rigting of vloei na mense se vel, en ek probeer om 'n gevoel van ruimte te skep deur daarmee te werk,' sê hy. As die impasto-laag heeltemal droog is, glans Mitchell die skildery met 'n dun mengsel van verbrande sambreel, dan vryf hy oordeelkundig die glasuur af. 'Die glasuurkleur rus in die porieë, in die tekstuur van die verf,' sê hy. 'Dit is iets wat u baie sien in die werk van Rembrandt en sy tydgenote - hulle plaas 'n glans op dinge en vryf dan selektief op die oppervlak. Dit lei tot 'n subtiele sin dat daardie dele na vore kom. "
Vir swart sitters gebruik Mitchell 'n ekstra viooltjie-glans om die pers ondertone van hul gelaatstrekke vas te vang. Hy behandel die violetglasuur op dieselfde manier as die sambreelglasuur - vee dit uit en vee dit dan uit op sekere plekke.
As die onderverf voltooi is en voordat hy die finale kleure van die vlees aantrek, trek Mitchell die donkerder skaduwees, die donker van die neusgate en die lyn van die mond in. "Die verf van die duike voor die finale vleeskleure is belangrik, want die voorkoms van die geskommel - die lig van die verf oor die donker verf - is 'n ander manier om 'n gevoel van gelaagdheid by te dra," sê die kunstenaar. 'Dit skep die gevoel van dinge wat van onder af opkom wat jy in ou portrette sien.'
Die kunstenaar skilder die finale vleistone baie liggies. 'Gewoonlik is daar 'n bietjie meer beglazing in die vleetoon-gebiede waar ek miskien te fel geverf het, in gebiede wat ek 'n bietjie wil bedek, of waar ek 'n bietjie kleur wil hê,' sê hy. Mitchell skilder in die laaste hoogtepunte - die witste blankes wat hy op die gesig kan gebruik - wanneer hy amper klaar is.
Terwyl hy wag dat die verf op die gesig droog word, sal die kunstenaar dikwels aan die res van die skildery begin werk; hy kan ook 'n variasie van sy leertegniek op ander dele van 'n skildery gebruik. in Lyle Phipps, hy het byvoorbeeld 'n volledige onderverf van die hemp gedoen. 'Ek het die hemp in baie ligte wit en gryse begin,' verduidelik hy. 'Toe het ek baie liggies geglasuur met 'n umber en verskillende kleure om die skaduwees na vore te bring.' Vervolgens vee hy die glans af, sodat net 'n bietjie verf in dele van die werk rus. Lyle se hemp is in drie lae voltooi, in teenstelling met die nege of tien lae wat vir sommige dele van die kop benodig word.
Dit neem Mitchell ongeveer 'n week om 'n portret te skilder; hy werk gewoonlik terselfdertyd aan verskeie. 'Ek werk 'n uur of so aan een en skakel dan oor na 'n ander,' verduidelik hy. Die besige skedule is 'n arbeid van liefde. "Ek wou nog altyd 'n kunstenaar wees," sê Mitchell. 'Dit was altyd die belangrikste ding in my kop om te teken en te verf. Om dit te kon doen, het vir die beste ding ter wêreld gelyk, solank ek kan onthou. "
Matthew Mitchell woon en werk in Amherst, Massachusetts. Hy skilder op die tweede verdieping van 'n skuur op sy eiendom; sy vrou, die illustreerder Rebecca Guay-Mitchell, het haar ateljee op die eerste verdieping. Mitchell, oorspronklik van Minnesota, het 'n jaar bestudeer aan biologie / premediese illustrasie aan die Iowa State University in Ames, voordat hy Pratt Institute in New York bygewoon het. Na die gradeplegtigheid werk hy saam met kunstenaar Perre DiCarlo en tuiniers in die plaaslike gemeenskap om 'n klip amfiteater in die Lower East Side van Manhattan te bou. Daarna het hy as kabinetmaker en sweiswerker gewerk en in sy vrye tyd geskilder. Hy het daarna vir tien jaar as illustreerder gewerk voordat hy in 2004 gekies het om portrette te verf. Vir meer inligting oor Mitchell, kontak hom via die 100 Faces-webwerf op www.100facesofwarexperience.org.
Karen Frankel is 'n bekroonde skrywer / vervaardiger van korporatiewe video's en 'n korporatiewe toespraakskrywer wat in New York woon.
Kyk die video: Rembrandt Alla Prima Master Copy, by Paulo Frade (Junie 2021).
Verftegnieke: Waterverfdruiwe met Lian Quan Zhen
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Olieverfskildery: Matthew Mitchell: Toepassing van Rembrandts-portrettegnieke