Kubisme aan die voorkant: Fernand Léger se oorlogstekeninge - Interessant
Kubisme aan die voorkant: Fernand Léger se oorlogstekeninge
Tuis ›Studies› Kubisme aan die voorkant: Fernand Léger se oorlogstekeninge
Verdun, tekening van die voorkant.
Sit soldate [Oorlogstekeninge-reeks].
Meganiese elemente [Oorlogstekeninge-reeks].
Soldate in 'n verwoeste huis [War Drawings-reeks].
Titel: Verdun, tekening van die voorkant.
Skrywer: LEGER Fernand (1881 - 1955)
Afmetings: Hoogte 21.2 - Breedte 16.3
Tegniek en ander aanduidings: Potlood.
Stooring plek: Fernand Léger Nasionale Museum webwerf
Kontak kopiereg: © ADAGP, © Foto RMN-Grand Palais - H. Lewandowski
Prentverwysing: 95-019735 / MNFL96018
© ADAGP, Foto RMN-Grand Palais - H. Lewandowski
Titel: Sit soldate [Oorlogstekeninge-reeks].
Afmetings: Hoogte 16.8 - Breedte 12.1
Tegniek en ander aanduidings: Potlood op papier. Uitgevoer in Verdun in 1916. Ou titel: Frontale tekeninge.
Prentverwysing: 35-000776 / AM1985-418
Titel: Meganiese elemente [Oorlogstekeninge-reeks].
Afmetings: Hoogte 16.3 - Breedte 12.6
Tegniek en ander aanduidings: Potlood op papier. Uitgevoer naby Verdun in 1916. Ou titel: Frontale tekeninge.
Prentverwysing: 35-000786 / AM1985-426
Titel: Soldate in 'n verwoeste huis [War Drawings-reeks].
Datum getoon: 1916
Afmetings: Hoogte 25,5 - Breedte 16,2
Tegniek en ander aanduidings: Potlood op papier. RMN-Grand Palais - © Alle regte voorbehou
Prentverwysing: 35-000781 / AM1985-423
Publikasiedatum: Julie 2007
Stel die oorlog voor
Die oorlog van 1914-1918 het 'n ongekende breek in die geskiedenis van maniere van veg meegebring: bewegingsoorlog, waar twee leërs van aangesig tot aangesig gebots het, het plek gemaak vir 'n konflik van posisie, begrawe, lank, amper op afstand. met die gebruik van langafstandwapens (skulpe, tenks, gewere, masjiengewere, ens.). Die massa soldate alleen het getel voor 'n stakingsmag wat op groot skaal vernietig en doodgemaak is.
Tradisionele voorstellings (individuele portrette van generaals, geveg van die twee leërs, slagvelde, helde in aksie) pas nie meer by hierdie gedepersonaliseerde vorm van geveg nie: individuele dapperheid was nie meer nodig nie; Die omvang van die militêre ontwikkeling en vernietiging het apokaliptiese landskappe geskep. Soos Félix Vallotton, amptelike skilder wat deur die weermag na die frontlinie gestuur is, gesê het: "Om vandag oorlog te verf, is nie meer 'n skildery van die geveg nie".
Onder die betrokke kunstenaars het sommige in die kubistiese estetika 'n uitdrukkingsmiddel gevind wat aangepas is vir die voorstelling van hul ervaring aan die voorkant, hul ervaring as vegter en die visie van ruimtes, velde, stede, verwoes na die geveg. . Sy korrespondensie is volop in opmerkings wat die pas wat hy voel tussen die Kubistiese styl en wat hy ervaar, verklaar.
Kubisme, 'n estetika wat aangepas is vir oorlog?
Verdun was dus vir Léger 'die akademie van kubisme': 'Daar is in hierdie Verdun heeltemal onverwagte onderwerpe en goed geskik om my kubistiese siel te verheug. U ontdek byvoorbeeld 'n boom met 'n stoel daarop. Verstandige mense sal jou mal noem as jy 'n prentjie op hierdie manier voorstel. Tog is daar net om te kopieer. Verdun laat alle skilderagtige fantasieë toe. "
Na die botsings was die terreine so verwoes, onderstebo, dat dit nie meer na iets herkenbaars gelyk het nie: die verpulverde konstruksies, die ruïnes, die skulpgate het 'n onbeskryflike imbroglio gevorm wat die kubistiese estetika toegelaat het om terugkeer. In Verdun, voorste tekening, die afwesigheid van 'n enkele perspektief, die versplintering van verdwynpunte en die ruimtelike inkrimping wat geproduseer word deur die samevoeging van figuurlike elemente, genereer 'n gebrek aan landmerke wat die uiterste verwarring, die onherkenbare aspek van landskappe en terreine formeel omskryf. Die gefragmenteerde voorstelling van voorwerpe in vereenvoudigde en oop vorms, dit wil sê sonder goed gedefinieerde kontoere, weerspieël die fisiese ontwrigting van dinge, en disintegrasie deur vernietigende kragte.
Kubistiese plastiese oplossings het ook die ervaring van gevegte, die ontmensliking wat Léger gevoel het, oorgeskryf. "Om te veg, word individuele optrede tot die minimum beperk. Jy trek die sneller van 'n geweer en jy skiet sonder om te sien. Jy tree skaars op. Kortom, ons kom hierby: mense wat in die bewustelose optree en masjiene laat optree. "
Die karakters van Sit soldate bestaan ​​hoofsaaklik uit geometriese vorms: blokkies vir die kop en romp, sirkelvormige buise vir die arms, sirkels vir die gewrigte. Hulle word dus gedepersonaliseer, gereduseer tot 'n oneindig reproduceerbare skets, soos die Meganiese elemente op 'n ander vel geteken. Hulle weerspieël presies hierdie indruk van die maak van "dieselfde gebare op dieselfde plekke", hierdie "meganisering waaruit alle emosie uitgesluit is" wat Léger in sy briewe beskryf het. Daarbenewens het mans soveel van hul individualiteit en menswees verloor deur die oorlog tot die toestand van doodmaakmasjiene gelyk aan ander wapens, dat hulle saamsmelt met hul omgewing in Soldate in 'n verwoeste huis. Die gebruik van 'n soortgelyke formele repertoire om ruïnes en soldate voor te stel, lewer 'n visuele ekwivalensie wat hulle omskep in lewelose dinge, amper fisiese rekwisiete.
'N Nuwe visuele taal
In sy uitbeeldings van die harige gee Léger die oorlog sy "abstrakte" karakter deur die mens uit te skakel. 'Hierdie oorlog is lineêr en droog soos 'n meetkundige probleem. Soveel busse in soveel tyd op so 'n oppervlak, soveel mans per meter en op 'n vaste tyd in orde. Dit alles word meganies geaktiveer. Dit is suiwer abstraksie, suiwerder as kubistiese skilderkuns. Dus vir Léger, "is daar niks meer kubisties as 'n oorlog soos hierdie wat 'n man min of meer netjies in verskeie stukke verdeel en na die vier hoofpunte stuur nie".
Kubisme het ook die estetiese taal geword van ander kunstenaars wat na die front gestuur is, soos André Lhote of André Mare. Gekonfronteer met die skouspel van chaos en ontmensliking, het die naturalistiese voorstelling te arm gelyk: dit laat nie toe dat die vernietigende krag van die nuwe wapens uitgedruk word nie, en ook nie die ervaring van die vegter in die loopgrawe nie. Kuns kon nie meer nabootsend wees nie, dit het sterker plastiese metafore nodig gehad om hierdie ervaring oor te skryf.
Die kubistiese styl, deur die ontbinding van vorms, sy verdraaiing van perspektiewe, sy gebroke voorwerpe, bied 'n formele woordeskat wat meer geskik is om die apokaliptiese skaal van vernietiging te ontlok. Dit het ook die uitdrukking van die harige innerlike gevoelens moontlik gemaak, die sielkundige effekte wat die geveg op hulle gehad het. Die breuk wat die kubisme in 1907 begin het, het dus 'n voorstelling moontlik gemaak wat, bo die sigbare oorlogswerklikheid, ook sinvolle transkripsies van die soldate se ervarings bied.
voorstelling van oorlog
Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, volumes I en II, Parys, Fayard, 2004. Stéphane AUDOIN-ROUZEAU en Annette BECKER, 14-18, keer terug na die oorlog, Parys, Gallimard, 2000. Pierre DAIX, Tydskrif vir Kubisme, Paris-Genève, Skira, 1982. Fernand LÉGER, "Une correspondence de guerre à Louis Poughon, 1914-1918", ed.Christian Derouet in Die notaboeke van die Nasionale Museum vir Moderne Kuns, spesiale uitgawe, 1990. André MARE, Kubisme en kamoeflering: 1914-1918, Bernay, Municipal Museum of Fine Arts, 1998. Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, bundels I en II, Parys, Fayard, 2004.