Marine Velvet Disease: Simptome, Behandeling en Voorkoming | Troeteldiere Huishouding
Mariene fluweel siekte is een van die mees algemene siektes wat mariene akwariumvisse affekteer. Dit is bekend deur 'n verskeidenheid name insluitende; amyloodiniose, mariene oodiniumsiekte, oodiniose en goue stofsiekte. Die wetenskaplike naam van die besmettende organisme is Amyloodinium ocellatum. Amyloodinium is 'n eensellige organisme wat 'n dinoflagellaat genoem word omdat dit sweepagtige strukture (flagella) het wat dit help beweeg. Dit is hoogs aangepas vir parasitisme. Daar is baie vrye lewende dinoflagellate wat in die meeste akwatiese omgewings voorkom, maar hierdie spesie is een van die min wat eintlik siektes in vis sal veroorsaak. Hierdie siekte is wydverspreid en kan ernstige siekte en dood in akwariumvis veroorsaak indien dit nie vinnig en korrek erken en behandel word nie. Hierdie artikel sal 'n beskrywing van die siekte gee en bied behandeling- en voorkomingstrategieë.
Die aantal organismes:
Amyloodinium is teenwoordig in 'n vry swem- en infektiewe vorm in baie akwatiese omgewings. Die organisme is uiters gehard en kan 'n wye verskeidenheid van soutgehalte en temperatuurskommelings weerstaan. In die natuur is die aantal besmettelike organismes wat in die water in 'n bepaalde gebied voorkom, baie klein. In akwariumomgewings is daar die potensiaal dat groot getalle organismes in 'n baie beperkte ruimte gevind kan word.
Die immuunstelsel van die vis:
Soos met byna alle parasitiese infeksies, kan die meeste vis minder infeksies beveg, met dien verstande dat hul immuunstelsel sterk is. Baie vis wat van die wild gevang word, en dan in 'n akwarium geplaas word, is baie gestres en hul immuunstelsels kan nie minderjarige infeksies beveg nie, laat staan ​​die groot getalle wat in 'n akwarium omgewing voorkom. Amyloodinium kan enige vis enige tyd besmet, maar dit blyk baie meer van 'n probleem wanneer nuwe vis in 'n akwarium gebring word. Om 'n nuwe vis by 'n akwarium te voeg, is natuurlik baie stresvol vir die nuwe vis en kan ook vir die bestaande tenkbewoners stresvol wees. Visse wat behoorlik in kwarantyn en gevoer is, is nie so gestres nie en is baie minder geneig om met die siekte te besmet te word en 'n uitbraak te skep wanneer dit na die bestaande uitstalletank oorgedra word.
Die simptome van mariene fluweel behels gewoonlik die vel en kieue. Ligte infeksies sal gewoonlik net die gille besmet en die vis kan minimale simptome toon. Soos die besmetting ernstiger word, sal die kieue ontsteek word, bloei, en weefsel sal begin sterf. Die vis sal tekens van irritasie en nood toon, met vinnige asemhaling en lusteloosheid. Namate die ontsteking toeneem, sal die vis sy vermoë verloor om suurstof oor die gilmembrane te vervoer, wat lei tot 'n vis wat simptome van verstikking toon. As die behandeling nie begin word nie, sal die dood dikwels veroorsaak.
Die vel is die plek van beslaglegging vir die organisme en in ernstige infeksies sal klein goudkleurige kolle die vel bedek, wat kan vorder om 'n "fluweel" voorkoms te skep wat die siekte die naam gee. Teen die tyd dat die goudkleurige fluweel verskyn, kan die kieue so besmet word dat behandeling gewoonlik te laat is. Baie vis sterf van hierdie siekte sonder dat daar enige sigbare velveranderinge vertoon word. Dit kan moontlik wees om vroeë vorms van die infeksie op die vel te visualiseer deur gebruik te maak van indirekte verligting. Dit werk die beste op donker vis en kan gedoen word deur 'n flitslig op die dorsale oppervlak van 'n vis in 'n verduisterde kamer te skink. As jy besmette vis teen 'n donker agtergrond besigtig, kan dit ook help.
Lewensiklus illustrasie van Amyloodinium
Trophont op die vel van vis
Trophont los en word 'n tomontjie
Tomont stel dinospore vry wat aan die vis sal heg.
Die lewensiklus van Amyloodinium is baie soortgelyk aan Ichthyophthirius multifiliis, wat varswater veroorsaak, en bestaan ​​uit verskeie stadiums. Die vry swem organisme word 'n dinospore genoem. Wanneer dit aan die vis se vel geheg word, word dit 'n trofee genoem. Die trofont voer vir 'n paar dae op die vis en dan los. Sodra dit losgemaak is, word dit 'n tomontjie genoem. Die tomont verdeel en produseer tussen 64 en 256 motiele infektiewe dinospore wat aan die vis heg en word trofone weer die lewensiklus begin.
Diagnose word gewoonlik gebaseer op geskiedenis en simptome, maar skrape van die vel kan uitgevoer word en die trofone word geïdentifiseer. Nog 'n tegniek is om die besmette vis vir 'n paar minute in vars water te plaas en die organismes sal afval en na die bodem dryf. Die oppervlakwater kan afgegooi word en die sediment kan mikroskopies ondersoek word.
Begin dadelik behandeling omdat die siekte so 'n hoë sterftesyfer het as dit nie vinnig behandel word nie. Behandeling vir hierdie siekte is amper uitsluitlik met koper. Daar is 'n mate van sukses gerapporteer met die gebruik van die antimalariêre geneesmiddelchloorkodifosfaat, maar die geneesmiddel is duur, moeilik om te verkry, en daarom nie 'n algemene behandeling opsie nie. Koper kom in verskillende vorme, insluitend ioniese en gekelelleerde vorme. Die chelated vorms is veiliger, maar die totale hoeveelheid wat gebruik word, is hoër, wat moontlik die veiligheidsvoordele verreken.
Koper is baie effektief, maar kan ondoeltreffend of giftig wees indien dit nie op baie spesifieke vlakke gebruik word nie. Kies 'n produk van hoë gehalte, volg die aanwysings noukeurig, monitor die kopervlakke in die water en pas dit aan. Wanneer koper gebruik word, moet die water twee keer per dag vir kopervlakke vir die eerste paar dae getoets word, en dan daagliks vir die res van die behandelingsperiode. Die meeste bronne beveel 'n ioniese kopervlak van tussen 0.15 en 0.2 dele per miljoen vir 'n minimum van 14 dae. Alkaliniteit en die teenwoordigheid van karbonaat bevattende substraten kan die opname en vrylating van vrye koper in die water beïnvloed.
Koper is uiters giftig vir ongewervelde diere en moet nie in tenks gebruik word waar ongewervelde diere ooit gehuisves word nie. Dit is altyd die beste om koper of enige behandelings in 'n kwarantyntenk te gebruik en om slegs die besmette vis te behandel. As Amyloodinium ontwikkel in 'n riftenk met ongewerwelde diere, sal dit baie moeilik wees om die tenk van die Amyloodinium te ontsluit solank as wat vis teenwoordig is. Dit is waarskynlik nodig om die vis na 'n aparte tenk te verwyder en die tenk vir 'n maand visvry te laat loop. Dit sal die organisme toelaat om deur sy lewensiklus te hardloop en uit te sterf weens die gebrek aan 'n gasheer.
As Amyloodinium jou tenk slaan, wil jy seker maak dat die watergehalte en voeding op die hoogste moontlike vlakke is. Doen alles wat moontlik is om die stresvlakke van jou vis te verminder sodat hulle immuunstelsels hierdie siekte kan beveg. Daar is bewyse dat vis wat Amyloodinium kontrakteer en herstel, 'n blywende immuniteit vir die siekte ontwikkel.
Daar is verskeie baie belangrike dinge om te onthou wanneer u hierdie siekte behandel:
Gestremde vis is baie meer geneig om die siekte te ontwikkel.
Hierdie siekte is hoogs aansteeklik.
Die sleutel tot die behandeling van hierdie siekte is vroeë opsporing en vinnige behandeling.
Die meeste vis wat die erge velvorm aantoon, is waarskynlik te siek om op behandeling te reageer.
Slegs die vry-swem dinoflagellate vorm van die organisme (die dinospore) is vatbaar vir behandeling.
Behoorlike grootte UV sterilisators sal ook die dinospore doodmaak.
Die ingewikkelde vorm is nie vatbaar vir enige behandeling nie.
Voorkoming is die beste manier om mariene fluweel siekte te behandel.
Voorkoming is werklik die beste manier om hierdie siekte te behandel. Ons weet dat hierdie siekte uiters aansteeklik is, wydverspreid is, en streef na gestresde vis. Hierdie siekte verskyn meestal in pasgekoopte vis, maar sal dan dikwels na ander vis in die tenk versprei. Onthou dat die byvoeging van 'n nuwe vis by 'n tenk ook stresvol vir die bestaande inwoners is, en as 'n nuwe vis kom met 'n bestaande geval van mariene fluweel siekte, kan baie van die ander vis in die tenk die siekte ontwikkel. Kwarantyn van nuwe vis is een van die beste dinge wat jy kan doen om die gesondheid van jou tenk te handhaaf en is van kritieke belang om uitbrake van mariene fluweelsiekte te voorkom. 'N Kwarantynperiode van 'n paar weke in 'n behoorlik funksionele kwarantyntenk sal die waterkunstenaar genoeg tyd gee om te verseker dat die nuwe vis nie fluweel of olywe bevat nie. Daarbenewens kan kwarantynse vis met die hand gevoer word, geïsoleer word van aggressiewe vis en behandel word, indien nodig, sodat hulle deur die hoë spanningstyd in die beste moontlike toestand kan kry. Die eerste paar weke na die binnekoms van die nuwe huis is die hoogste sterftesyfer en siekte in mariene vis. Dit is onmoontlik om te versigtig te wees of te veel tyd of moeite te spandeer gedurende hierdie kritieke tydperk.
Amyloodinium is 'n algemene en dodelike siekte, maar as goeie kwarantynprosedures gevolg word met vroeë erkenning en behandeling, kan jy hopelik die skade wat deur hierdie siekte veroorsaak word, vermy.
Faifield, TA. Commonsense Gids vir Visgesondheid. Barrons, New York, NY; 2000.
Fenner, RM. Die Conscientious Marine Aquarist. TFH Publikasies. Neptunus Stad, NJ; 2001.
Noga, EJ. Vis Siekte Diagnose en Behandeling. Iowa State University Press; 2000.
Post, G. Handboek van Visgesondheid. T.F.H. Publikasies. Neptunus Stad, NJ; 1987.
Stoskopf, MK. Vismedisyne. W.B. Saunders Co Philadelphia, PA; 1993.
Tullock, JH. Natuurlike Reef Akwariums. T.F.H. Publikasies. Neptunus Stad, NJ; 2001.
← Lewer Shunts (Portosistiese Shunts)
Ehrlichia in Australië →