Marie-Louise von Motesiczky Ekspressionistiese skilder - Realistiese Kunstenaar - 2021
Doodsituasie: Marie-Louise von Motesiczkydeur Peter Black, Saterdag 15 Junie 1996Marie-Louise von Motesiczky (24 Oktober 1906 - 10 Junie 1996) was 'n skilder van buitengewone menslikheid en wit wie se portrette en stillevens verdien 'n vereerde plek in die Europese kuns. In 1906 in Wene het sy 'n lang produktiewe lewe gehad ten spyte van die tragiese omwenteling om Oostenryk in 1938 te verlaat en jare lank in Brittanje te ly. onverskilligheid teenoor die Duitse kuns. Die skilderye het nog altyd hul invloedryke bewonderaars gehad, maar het slegs die publieke aandag as gevolg van hulle sporadies ontvang.
In 1985, laat in die lewe, het sy 'n retrospektiewe in Londen gehad by die Goethe Instituut, wat deur beoordelaars as 'n groot ontdekking begroet is en in sy geheel die reeks skilderye van haar ma op ouderdom ingesluit het waarvoor sy in 'n kort tydjie, word bekend (een is in die Tate, een in die Manchester City Art Gallery, nog een in die Arts Council Collection).
In 1994 is sy in Wene vereer deur 'n uitstalling by die Belvedere (reis na Manchester) wat beter bygewoon is as enige vorige uitstalling van kontemporêre kuns.
Marie-Louise se pa, Edmund von Motesiczky, was 'n talentvolle cellis. Hy het gesterf toe Marie-Louise drie was, en sy het naby haar ma se familie, die von Liebens, grootgeword en gekweek. Hulle het gehelp om die gebou van die Kunsthistorisches-museum te finansier, en in hul salon het Hofmannsthal sy eerste gedigte gelees. . Haar grootouers se Ringstrasse-woonstel en -huis in Hinterbruhl is voorsien van 'n ryk kunsversameling. Marie-Louise het vanaf die ouderdom van 13 geweet sy sal 'n skilder word en sy het skool verlaat om kuns te studeer. Sy het kunskole in Wene bygewoon, en gereis na Holland, Parys en Frankfurt; maar die beslissende gebeurtenis in haar artistieke vorming was haar ontmoeting met Max Beckmann.
Sy het egter reeds 'n buitengewone talent getoon in portrette en stillewe wat sy gemaak het voordat hulle vriendskap ontwikkel het tot 'n meester / leerlingverhouding. Beckmann se voorbeeld het Motesiczky gewys hoe 'n kontemporêre kunstenaar kan bou op die wonderkuns van die verlede en sy energie in die stryd om mee te ding met die mode abstrakte kuns was noodsaaklik as 'n bron van vertroue. In 1926 het sy Parys besoek waar sy 'n ateljee gehuur het en Beckmann van tyd tot tyd gesien het. Daar het sy 'n eerste meesterstuk geverf (Paris Workman) en kort daarna 'n merkwaardige statueuse selfportret met kam, nou in die Belvedere, Wene. 'n Jaar later het sy Beckmann se meesterklasse by die Stadel in Frankfurt bygewoon. Teen die laat 1930's het sy stilweg van Beckmann ontwikkel en sy grafiese veralgemening van gesigskenmerke ten gunste van 'n meer skilderlike benadering. Die ander belangrike artistieke vriendskap was met Oskar Kokoschka⏭, wat sy in Londen ken. Haar verhouding met hierdie twee kragtige en produktiewe skilders (Haar eie uitset is klein in vergelyking) was nie een van afhanklikheid nie, maar affiniteit, met beide 'n aanhangsel aan allegorie en tradisionele genres, veral die stillewe en die portret. Maar Motesiczky se vakke verskil in gemoed en klem en haar houding teenoor die onderwerp nader aan dié van 'n 19de- eeuse kunstenaar. Haar oorheersende belangstelling is in die menslike karakter: vir haar is 'n figuur altyd aanduidend van drama. Sy het eenkeer gesê:
"Vir my is alles met 'n figuur 'n storie."
Sommige fyn skilderye is die gevolg van die winskopie tussen die suster en betaalde kunstenaar, byvoorbeeld die landdrosportret van Baron Philippe de Rothschild (1986, Fitzwilliam Museum). Haar beste werke is van mense wat sy verkies het om te verf, soms mense vir wie die lewe 'n stryd was. Sy vervang die historiese en godsdienstige onderwerp van die ou meesters met 'n subtiele drama wat uit haar eie lewe getrek is. Dit sluit vriende en familie in, wat dikwels kenmerkend satiries is. In 1938, die dag na die Anschluss, het Marie-Louise en haar ma Oostenryk verlaat. vir familielede in Holland. In 1939, na 'n eerste uitstalling in Den Haag, het hulle na Londen gereis. Marie-Louise se broer Karl het in Wene gebly, waar hy ander Jode gehelp het om te ontsnap. Hy is veroordeel en na Auschwitz vervoer, waar hy vermoor is. Karl is die verbeeldingryke geadresseerde van drie aanskoulike skilderye van die laat 1940's, een 'n dubbele portret van hom en sy vriendin, die ander allegoriese stillevens met appels. Marie-Louise von Motesiczky het groot geword om Londen lief te hê. Met ballingskap het sy haar ma, Henriette, die verantwoordelikheid geneem vir 'n reeks werklik goeie skilderye wat die begin van ouderdom en dood beklemtoon. Marie-Louise beskou haar ma met 'n objektiewe verontrustende aanraking. Henriette, wat dikwels uitgebeeld lê in die bed, straal 'n sterk lig uit wat 'n kontras met haar swak toestand vorm. Humoristiese aanraking soos die troeteldierhonde wat Henriette se konstante kenmerk was, onthul die warmte van hul verhouding.
Motesiczky het nooit getroud en alleen gewoon ná haar ma se dood in 1978 nie. Haar belangrikste vriendskap was met die romanspringer Elias Canetti, vir wie sy baie naby was vir 30 jaar en wat sy verskeie kere geskilder het. Dit was die laaste groot portret wat sy in 1993 geverf het, Nie lank voordat hy dood is nie, nou in die National Portrait Gallery.Motesiczky se aansienlike prestasie fokus op die verteenwoordiging van mense. Trouens, haar obsessie met karakter lig al haar werk in, nie die minste nie, die stillewe waarin ons die kunstenaar se eie kreatiewe genot van kos, boeke en blomme uit haar pragtige tuin ingevoer het. Om te weet haar was 'n wonderlike ervaring, indien nie altyd nie 'n maklike een. Sy het die pogings van ander weerstaan ​​om haar werk te bespreek, en dring daarop aan dat die prente self praat. Toe haar wa af was, was sy 'n fassinerende spreker oor haar eie of enige skildery, en sy het beter geweet as enigiemand die kuns om die gesig te verf. Motesiczky het nooit haar skilderye nodig gehad nie. Sy het verkies om haar om haar te hou. 'N Aristokratiese minagting vir die mark het daartoe gelei dat hulle, terwyl sy uitstallings half verwelkom het, ongemaklike ervarings gebly het. Om hierdie redes bly sy steeds as 'n belangrike kunstenaar in die Duitse tradisie ontdek, om in dieselfde asem as haar vriende Beckmann en Kokoschka mentioned genoem te word. | Die Onafhanklike
Marie-Louise von Motesiczky (24 Oktober 1906 - 10 Julie 1996), die grootste deel van die Oostenrykse deel 900, die middelste deel van die 900-jarige Oskar Kokoschka⏭. Dit is 'n wese van 1906. Dit is 'n famiglia aristocratica. Suo padre, Edmund von Motesiczky-era van talentvolle violoncellista en appassionato cacciatore.Sua Madre, Henriette von Lieben, wat die beste van die geskiedenis van die wêreld is, is ook bekend as die Romeinse Oos-Asiatiese Museum. Van die Donato Molle delle opere d'arte nel is die Kunsthistorisches Museum en die Loro Sontuoso Salone di fronte all'opera, Hugo von Hofmannsthal aveva letto le sue prime poesie.La loro collezione d'arte nella tenuta di campagna della famiglia n Hinterbrühl era formidabile.Dopo aver lasciato la scuola a soli 13 ai, Marie ha frequentato scuole d ' kuns in verskillende plaaslike, Europa, Wenen, Parigi (Presso l'Accademia di Pittura di Montparnasse) e Berlino.Nel 1928, Max Beckmann het uitgenooi om al die leermeesters te ontmoet. Hulle het ook 'n vriendskap gehad, en hulle het my verskonings gedoen. Motesiczky trascorse I successivi 10 jaar gelede, en ek het die meeste van my vriende gehad, want ek het dit gesien, en dit was nie die geval nie. Dinsdag, 1927. Matteiczky, mede-generaal, Henriette, Londen, via Amsterdam, dove si unì all'Associazione internazionale degli artisti e contribuì ad alcune delle loro mostre; La sua prima mostra personale seguì a Londra nel 1944.Suo fratello, che rimase indietro, fuccio dai nazisti per essisi opposto al regime.Durante questo periodo ee diventata coinvolta sentimentalmente con lo scrittore Elias Canetti, che sarebbe rimasto un compagno e amico intimo per molti anni a venire.La seconda grande influenza sul suo lavoro dopo Max Beckmann Fu Oskar Kokoschka⏯.La sua grande cerchia di amici comprendeva anche la scultore Marie Duras, het die storie Dell'arte Sir Ernst Gombrich en die kunstenaar Milein Cosmann.Dopo La fijn della guerra, Motesiczky, dink ek het 'n goeie idee in die molste omgewing van Europa en is 'n lavorare dalla sua casa in Londra, maar dit is nie net die geval nie. Era cresciuta per amare Londra. Dit is 'n goeie idee om te begin met 'n paar maande gelede in 1960, en dit is 'n goeie idee om die beste uit te vind in dipinti kom Die Ou Lied e Van nag tot dag.Motesiczky dipinse anche molti "dipinti di fantasia"Die beeld is die beste manier om die fantasie te ontsluit, want dit is alles wat jy nodig het om te doen. Ek is die hoofrol van die personeel. Die hoofsaak van die Motesiczky nel Regno Unito van 1985, met 'n groot rol in die Goethe-instituut in Londen. Consensi e la la reputación come un importante artista austriaco cementato. Oltre a diverse opere in famose collezioni pubbliche, tra cui la Scottish National Gallery of Modern Art, die Stedelijk Museum of Modern Art, La Tate Gallery, die National Portrait GalleryLondra), il Fitzwilliam Museum, die Österreichische Galerie im Belvedere, en 'n privaat kollege, het 'n baie belangrike rol in die lewe. Ek is van harte welkom. Mnr. Londra nel 1996. Ek het 'n goeie idee, maar ek het nie reggekry nie. Della Marie-Louise von Motesiczky Liefdadigheidsvertroue Sotto la presidenza fondatrice van Jeremy Adler, dit is alles wat u moet doen, die katalogus en die promosie van u keuse. | © Wikipedia