Edessa Citadel - Geskiedenis Podcasts - 2021
Belegging van Edessa (1146)
Die Belegging van Edessa in Oktober -November 1146 was die permanente einde van die bewind van die Frankiese grawe van Edessa in die stad aan die vooraand van die Tweede Kruistog. Dit was die tweede beleg wat die stad in soveel jare beleef het; die eerste beleg het in Desember 1144 geëindig. In 1146 het graaf Joscelyn II van Edessa en Baldwin van Marash die stad deur 'n sluipstelsel herower, maar kon nie die sitadel inneem of selfs behoorlik beleër nie. . Na 'n kort teen-beleg het die Turkse goewerneur Nūr al-Din die stad ingeneem. Die bevolking is vermoor en die mure is geskeur. Hierdie oorwinning was deurslaggewend in die opkoms van Nūr al-Din en die agteruitgang van die Christelike stad Edessa.
Kruisvaarders het die stad aanvanklik verower, maar nie die vesting nie
Nūr al-Dīn het die stad herower, en die Christelike bevolking is vermoor
Edessa Citadel - Geskiedenis
Willem van Tirus:
Die val van Edessa
[Inleiding uit Brundage] Solank die oorloë van die Latynse state beperk was tot geringe konflikte met een of twee klein Moslemprinse, was daar geen ernstige gevaar nie. Maar as groot kombinasies van Moslem -magte verskyn, kan die situasie inderdaad gevaarlik raak. By sulke geleenthede het die veiligheid van die Koninkryk Jerusalem en die ander owerhede absoluut geëis dat hulle saamwerk vir wedersydse verdediging. Soos dikwels in die meer moderne tye gebeur het, was dit egter vir konings en vorste ongewoon moeilik om gemeenskaplike optrede teen 'n gewone vyand te besef. En selfs toe die leiers van die Latynse Ooste die noodsaaklikheid van gemeenskaplike optrede ondervind het, het klein huishoudelike rusies tussen hulle gereeld met mekaar saamgesmelt. Toe die eerste gesamentlike Moslem -aanval op een van die Latynse state plaasgevind het, was die ander state egter anders en was hulle nie geneig om hulp aan die aangevalde te verleen nie.
Die geleentheid ontstaan ​​in 1144, toe die oostelikste van die Latynse state, Edessa, Zengi ten prooi val. Zengi, wie se bewind aan die bewind in 1127 by Mosul begin het, het sleg geleidelik gesag verkry deur oorlog, intimidasie en verdrag oor 'n hele aantal Moslemse owerhede in Sirië. Toe sy groot en kragtige leër in 1144 sy ongewenste aandag op Edessa vestig, vind Zengi dat die Latyne verdeeld was. Die graaf van Edessa, Joscelyn II, was in stryd met die prins van Antiochië. Die graaf van Tripoli was slegs vaag geïnteresseerd in gebeure tot dusver in die ooste, en in Jerusalem is koning Fulk sleg net oorlede, wat die regering in die hande van koningin Melisende gelaat het as regent vir hul dertienjarige seun, Baldwin III.
Gevolglik vind Zengi dat sy aanval slegs deur die weglaatbare magte van Edessa self gekant is.
In dieselfde jaar,  gedurende die tyd wat verloop het tussen die dood van koning Baldwin se vader en Baldwin se troonverhoging, was ene Zengi, 'n bose man, die magtigste van die Oosterse Turke. Sy stad, voorheen Nineve genoem, maar nou bekend as Mosul, is die metropool van die streek wat vroeër Assur genoem is. Zengi, sy heer en goewerneur, beleër op hierdie tydstip die stad Edessa, meer algemeen Rohas genoem, die grootste en pragtigste stad van die Meders. Zengi het dit gedoen, vertrouend op die getalle en sterkte van sy manne en ook op die baie gevaarlike twis wat ontstaan ​​het tussen prins Raymond van Antiochië en graaf Joscelyn. van Edessa. Die stad Edessa lê anderkant die Eufraat, een dag se reis van die rivier af. Bogenoemde graaf van Edessa, in teenstelling met die gewoonte van sy voorgangers, het opgehou om in die stad te woon en het sy konstante en ewige woonplek op 'n plek genaamd Turbessel gemaak. Hy het dit gedoen as gevolg van die rykdom van die plek en vanweë sy eie luiheid. Hier, ver van die rumoer A die vyand en vry om sy plesier na te streef, het die graaf nie behoorlik na sy edele stad gesorg nie. Die bevolking van Edessa bestaan ​​uit Chaldeërs en Armeniërs, ongehoorsaam mans, wat skaars bekend is met die gebruik van wapens en slegs gewoond is aan handel. Die stad is slegs selde deur Latyns besoek en baie min van hulle het daar gewoon. Die bewaring van die stad is uitsluitlik aan huursoldate toevertrou, en dit is nie betaal volgens die tipe diens wat hulle verrig het of die tydsduur waarvoor hulle verloof was nie. van hul vermelde lone. Beide Baldwin en die oudste Joscelyn, toe hulle die graafskap beklee, het permanent en gewoonlik in Edessa tuisgekom en gesorg dat die stad voedsel, wapens en ander nodige items van nabygeleë plekke voorsien. Hulle kon dus hulself in veiligheid handhaaf en ook die buurdorpe met hul krag oorweldig.
Daar was, soos ons al voorheen gesê het, 'n slegte gevoel tussen graaf Joscelyn en die prins van Antiochië, 'n gevoel wat nie weggesteek was nie, maar eerder 'n openlike haat geword het. Om hierdie rede het elkeen min of geen sorg daaraan gegee as die ander aangeval of ongeluk gely het nie. Hulle was eerder bly oor die ander se rampe en was bly oor die ongelukke van die ander.
Bogenoemde groot prins, Zengi, het die geleentheid gebruik wat hierdie situasie gebied het. Hy het ontelbare kavaleriemagte in die hele Ooste versamel, selfs die mense van die naburige stede Edessa opgeroep en saamgebring om die dag te beleër. Hy het al die ingange na die stad geblokkeer, sodat die beleërde burgers nie kon uitkom nie en dat diegene wat hulle wou help, nie kon ingaan nie. Die stad was egter omring deur 'n formidabele muur. In die boonste stad was daar hoë torings en daaronder was die onderste stad waar die burgers kon skuil, selfs al was die stad self ingeneem. Al hierdie verdedigings kan slegs teen die vyand van nut wees as daar manne was wat bereid was om vir hul vryheid te veg, mense wat die vyand dapper sou weerstaan. Die verdediging sou egter nutteloos wees as daar niemand onder die beleërdes was wat bereid was om as verdedigers te dien nie. Torings, mure en grondwerke is van weinig waarde vir 'n stad, tensy daar verdedigers is om dit te beman. Zengi het bevind dat die stad beroof is van verdedigers en dat hy baie aangemoedig is. Hy het die stad met sy magte omsingel, die offisiere van sy legioene na geskikte stasies toegewys en ingegrawe. Die katapulte en belegingsmotors het die versterkings verswak, die voortdurende skiet van pyle het die burgers onophoudelik geteister en die beleërdes het geen rus gekry nie. Daar is intussen aangekondig en die nuus is ook versprei deur gerugte dat die stad Edessa, 'n stad wat getrou is aan God, die pyn van 'n beleg beleef het deur die vyand van die geloof en die vyand van die Christelike naam . By hierdie nuus is die harte van die gelowiges, ver en wyd, aangeraak en ywerige manne begin die arms vat om die goddeloses te teister. Die graaf, toe hy dit baar, het angs geslaan. Energiek het hy sy magte bymekaargemaak. . . . Hy het rondgegaan om sy getroue vriende te vermaan. Nederig het hy sy heer, die Prins van Antiochië, gesmeek en deur middel van boodskappers 'n dringende beroep op die prins gedoen om hom in sy arbeid te help om Edessa te bevry van die juk van toekomstige diensbaarheid. Boodskappers wat nuus van hierdie onheilspellende gebeurtenis ontvang het, het selfs na die koninkryk van Jerusalem gekom en getuig van die beleg van Edessa en van die ongelukke wat die burgers ondervind het. Die koningin, wat die regering van die koninkryk beheer het, het op advies van die raad van die edeles wat sy geraadpleeg het, haar familielid, Manasses, die koninklike konstabel, Philip van Nablus en Elinander van Tiberius, saam met 'n groot menigte soldate gestuur met alle spoed aan Edessa dat hulle die Here graaf en die lydende burgers die troos kan gee wat hulle verlang.
Die Prins van Antiochië was egter bly oor Edessa se teëspoed en het min aandag gegee aan sy pligte vir die algemene welsyn. Hy was nie bekommerd dat persoonlike haat nie openbare skade mag berokken nie en verskonings maak, terwyl hy die hulp verleen wat sleg gevra is.
Zengi het intussen voortdurende aanvalle op die stad aangedring. Hy het baie aanvalle uitgevoer en niks gelaat wat die burgers kon teister en hom kon help om beheer oor die stad te verkry nie. Hy het sappers deur loopgrawe en ondergrondse tonnels gestuur om die mure te ondermyn. Terwyl hulle gange onder die mure gegrawe het, het hulle dit vasgemaak met pale wat daarna aan die brand gesteek is. 'N Groot deel van die muur is dus afgebreek. Hierdie breuk in die muur, meer as 100 el breed, het die vyand toegang tot die stad gegee. Die vyand het nou die benadering gehad wat hulle wou hê. Hulle magte het saam die stad ingevaar. Hulle het die burgers wat hulle teëgekom het met hul swaarde doodgemaak, en hulle het geen ouderdom, toestand of geslag gespaar nie. van hulle kan gesê word: & quot Hulle vermoor die weduwee en die vreemdeling, hulle vermoor die wees, die jeug en die maagd, saam met die ou man. & quot Die stad is dus gevange geneem en aan die swaarde van die vyand oorgegee.
Die meer verstandige of meer ervare burgers het na die vesting gehaas wat, soos ons gesê het, in die stad was. Dit het hulle gedoen sodat hulle ten minste hul lewe, hul kinders en hul vrouens kon bewaar, al was dit net vir 'n kort tydjie. By die hek was daar so 'n drukgang dat mense probeer binnegaan het dat baie persone versmoor het en ongelukkig gesterf het weens die pers. Hieronder was die eerwaarde Hugh, die aartsbiskop van die stad. Daar word gesê dat hy op hierdie manier saam met verskeie van sy geestelikes verval het. Sommige van die wat teenwoordig was, sou sy ellendige einde op die aartsbiskop self blameer, want daar word gesê dat hy 'n groot som geld ingesamel het. vergroot sy skat eerder as 'n ellende as om sy sterwende mense in ag te neem. So het dit gebeur dat hy die beloning van sy hebsug ontvang het deur saam met sy mense te sterf.
Terwyl die Prins van Antiochië, oorweldig deur dwase haat, die hulp wat hy aan sy broers verskuldig was, vertraag het en terwyl die graaf hulp van die buiteland afwag, was die antieke stad Edessa, gewy aan die Christendom sedert die tyd van die apostels en bevry van die bygelowe van die ongelowiges deur die woorde en prediking van die apostel Thaddeus, oorgegaan in 'n onverdiende diensbaarheid.
& kopieer Paul Halsall Desember 1997
Kaart van die Tweede Kruistog
In Januarie 1145 het Zengi Saruj verower en Birejik beleër, maar die leër van Jerusalem het uiteindelik aangekom en saam met Joscelin aangesluit. Zengi het ook gehoor van probleme in Mosoel en het teruggejaag om beheer te neem. Daar word hy dwarsdeur die Islam geprys as 'verdediger van die geloof' en al-Malik al-Mansur, die seëvierende koning. Hy het nie 'n aanval op die oorblywende gebied van Edessa, of die Prinsdom Antiochië, gevolg nie, soos gevrees is. Joscelin II het vanaf Turbessel voortgegaan om die oorblyfsels van die graafskap te regeer, wes van die Eufraat, maar die res van die gebied is geleidelik deur die Moslems ingeneem of aan die Bisantyne verkoop.
Zengi word in 1146 deur 'n slaaf vermoor terwyl hy Qalat Jabar beleër het, en word in Aleppo opgevolg deur sy seun Nur ad-Din. Joscelin het probeer om Edessa terug te neem na die moord op Zengi, en het alles behalwe die vesting in Oktober 1146 herower. Hy het egter geen hulp van die ander kruisvaarderstate gehad nie, en sy swak beplande ekspedisie is in November deur Nur ad-Din uit Edessa verdryf. Joscelin, uit vrees vir die veiligheid van die stad se Christen-Armeniërs, het probeer om 'n gat te breek in die magte van Nur ad-Din waardeur die inboorlinge na veiligheid kon vlug. Die poging van Joscelin het egter misluk en sy vrese het bewaarheid toe Nur al-Din se troepe die vlugtende Armeniërs vermoor en die oorlewendes tot slawerny gedwing het. Teen hierdie tyd het die nuus oor die val van Edessa Europa bereik, en Raymond van Antiochië het reeds 'n afvaardiging gestuur, waaronder Hugh, biskop van Jabala, om hulp te soek by pous Eugene III. Op 1 Desember 1145 gee Eugene die pouslike bul uit Kwantumvoorbeelde roep vir die Tweede Kruistog. Hierdie kruistog is gelei deur Louis VII van Frankryk en Conrad III van Duitsland, maar teen 1148 het dit in 'n ramp geëindig, en Edessa is nooit herstel nie.
Die graafskap Edessa was die eerste van die kruisvaarderstate wat tydens en na die eerste kruistog gestig is. Dit dateer uit 1098 toe Baldwin van Boulogne die hoofleër van die Eerste Kruistog verlaat en sy eie prinsdom stig.
Edessa was die noordelikste, die swakste en die minste bevolkte as sodanig; dit was gereeld onderhewig aan aanvalle van die omliggende Moslemstate wat deur die Ortoqids, Danishmends en Seljuk Turks regeer is. Graaf Baldwin II en toekomstige graaf Joscelin van Courtenay is gevange geneem na hul nederlaag in die Slag van Harran in 1104. Joscelin is 'n tweede keer in 1122 gevange geneem, en hoewel Edessa ietwat herstel het na die Slag van Azaz in 1125, is Joscelin in die geveg dood in 1131. Sy opvolger Joscelin II is tot 'n alliansie met die Bisantynse Ryk gedwing, maar in 1143 sterf beide die Bisantynse keiser Johannes II Comnenus en die koning van Jerusalem Fulk van Anjou. Johannes II word opgevolg deur sy seun Manuel I Comnenus, wat tuis sy krag moes konsolideer teen sy ouer broers, terwyl Fulk opgevolg word deur sy vrou Melisende en sy seun Baldwin III. Joscelin het ook gestry met Raymond II van Tripoli en Raymond van Poitiers, wat Edessa sonder kragtige bondgenote gelaat het.
In 1144 kon Joscelin 'n alliansie sluit met Kara Arslan, die heerser van Ortoqid van Diyarbakır, teen die groeiende mag en invloed van Zengi. Joscelin het byna sy hele leër uit Edessa getrek om Kara Aslan teen Aleppo te ondersteun. Zengi, wat reeds in 1143 probeer om voordeel te trek uit die dood van Fulk, het haastig noordwaarts gegaan om Edessa te beleër, en op 28 November aangekom. weermag was elders.
Die verdediging van die stad is gelei deur die Latynse aartsbiskop Hugh, die Armeense biskop John en die Jacobitiese biskop Basil bar Shumna. John en Basil het verseker dat nie een van die inheemse Christene na Zengi sou vertrek nie. Toe Joscelin van die beleg hoor, het hy die weermag na Turbessel geneem, wetende dat hy Zengi nooit kon ontwrig sonder hulp van die ander kruisvaarderstate nie. In Jerusalem het koningin Melisende gereageer op die beroep van Joscelin deur 'n leër te stuur onder leiding van Manasses of Hierges, Philip van Milly en Elinand van Bures. Raymond van Poitiers het die oproep om hulp geïgnoreer, aangesien sy leër reeds teen die Bisantynse Ryk in Cilicië beset was.
Zengi het die hele stad omring en besef dat daar geen weermag is wat dit verdedig nie. Hy het belegmotors gebou en die mure begin myn, terwyl Koerdiese en Turcoman -versterkings by sy magte was. Die inwoners van Edessa het soveel as moontlik weerstand gebied, maar hulle het geen ervaring in belegoorlog nie, maar die stad se talle torings bly onbemande. Hulle het ook geen kennis gehad van teenmynbou nie, en 'n deel van die muur naby die Poort van die Ure het op 24 Desember ineengestort. Duisende meer is in paniek versmoor of vertrap tot die dood, waaronder aartsbiskop Hugh. Zengi het sy mans beveel om die bloedbad te stop, hoewel al die Latynse gevangenes wat hy geneem het, tereggestel is, die inheemse Christene toegelaat is om vrylik te lewe. Die sitadel is op 26 Desember oorhandig. Een van Zengi se bevelvoerders, Zayn ad-Din Ali Kutchuk, is as goewerneur aangestel, terwyl biskop Basil, blykbaar bereid was om sy lojaliteit te gee aan wie ook al die stad beheer het, as leier van die Christelike bevolking erken is.
In Januarie 1145 het Zengi Saruj verower en Birejik beleër, maar die leër van Jerusalem het uiteindelik aangekom en saam met Joscelin aangesluit. Zengi het ook gehoor van probleme in Mosoel en het teruggejaag om beheer te neem. Daar word hy dwarsdeur die Islam geprys as 'verdediger van die geloof' en al-Malik al-Mansur, die seëvierende koning. Ibn al-Qaysarani prys sy oorwinning in 'n rymende panegiriek.  Hy het nie 'n aanval op die oorblywende gebied van Edessa of die Prinsdom Antiochië gevolg nie, soos gevrees is. Joscelin II het voortgegaan om die oorblyfsels van die graafskap ten weste van die Eufraat vanaf Turbessel te regeer, maar die res van die gebied is geleidelik deur die Moslems ingeneem of aan die Bisantyne verkoop.
Zengi word in 1146 deur 'n slaaf vermoor terwyl hy Qalat Jabar beleër het, en word in Aleppo opgevolg deur sy seun Nur ad-Din. Joscelin het probeer om Edessa terug te neem na die moord op Zengi, en het alles behalwe die vesting in Oktober 1146 herower. Hy het egter geen hulp van die ander kruisvaarderstate gehad nie, en sy swak beplande ekspedisie is in November deur Nur ad-Din uit Edessa verdryf. Joscelin, uit vrees vir die veiligheid van die stad se Christen-Armeniërs, het probeer om 'n gat te breek in die magte van Nur ad-Din waardeur die inboorlinge na veiligheid kon vlug.Die poging van Joscelin het egter misluk en sy vrese het bewaarheid toe Nur al-Din se troepe die vlugtende Armeniërs vermoor en die oorlewendes tot slawerny gedwing het.
Teen hierdie tyd het die nuus oor die val van Edessa Europa bereik, en Raymond van Poitiers het reeds 'n afvaardiging gestuur, waaronder Hugh, biskop van Jabala, om hulp te soek by pous Eugene III. Op 1 Desember 1145 gee Eugene die pouslike bul uit Kwantumvoorbeelde roep vir die Tweede Kruistog. Hierdie kruistog is gelei deur Louis VII van Frankryk en Conrad III van Duitsland, maar teen 1148 het dit in 'n ramp geëindig, en Edessa is nooit herstel nie.
In Oktober 1146 neem Joscelin Edessa terug, maar sy oorwinning duur slegs 'n paar dae. Nur ad-Din beleër die stad vinnig en dwing Joscelin om dit te laat vaar. Die Christelike bevolking is vermoor, verslaaf of verban en die stad het sy belangrikheid verloor.
  Baldwin, gebore 'n tyd na 1060, was die derde seun van Eustace II, graaf van Boulogne, en Ida van Lorraine.  Omdat hy die jongste seun van sy ouers was, was hy bedoel vir 'n loopbaan in die kerk.   Hy studeer die liberale kunste en hou prebends in die katedrale van Cambrai, Rheims en Luik.  Om redes wat onbekend is, en op 'n onbepaalde tyd, het hy sy kerkloopbaan laat vaar en 'n ridder geword.  Die historikus John France sê dat Baldwin heel waarskynlik besef het dat die Gregoriaanse hervorming sy kans verminder het om ryk voordele aan te gryp.  Historikus Susan B. Edgington, aan die ander kant, stel voor dat Baldwin 'n sekulêre loopbaan verkies omdat sy kinderlose broer, Godfrey van Bouillon, hertog van Neder -Lotharingia, skielik siek geword het, wat Baldwin die kans gegee het om sy hertogdom te erf. 
Baldwin trou met 'n Normandiese edelvrou, Godehilde van Tosny, wie se familie grond en eiendom in Normandië en Engeland besit het.   Baldwin en sy vrou het hulle waarskynlik in die hof van sy oudste broer, Eustace III van Boulogne, gevestig.  Eustace en Baldwin baklei gesamentlik vir hul broer, Godfrey, teen Albert III, graaf van Namur, en Theoderic, biskop van Verdun, in Stenay in 1086.   Godfrey noem Baldwin in die meeste van sy toekenningsbewyse. wat daarop dui dat Baldwin as sy aangewese erfgenaam beskou is.   Baldwin het gereeld die vesting van sy vrou se gesin in Conches-en-Ouche besoek. 
Pous Urbanus II verklaar die Eerste Kruistog op die Raad van Clermont op 27 November 1095.   Godfrey van Bouillon besluit om by die militêre veldtog aan te sluit en verkoop of verpand sy geërfde domeine om geld in te samel.   Een van sy domeine, die graafskap Verdun, is in beslag geneem deur Richer, biskop van Verdun, wat dit gou aan Baldwin toegestaan ​​het.  Die ontbinding van Godfrey se allodiale lande het alle toekomstige hertogte die basis van hul gesag in Neder -Lotharingia ontneem, wat Baldwin se besluit om die Kruis te neem vergemaklik het.   Eustace III van Boulogne het ook by die kruistog aangesluit.  Volgens 'n brief van pous Urban was slegs die leër wat Petrus die kluisenaar vir die People's Crusade bymekaargemaak het, groter as die drie broers se mag. 
Baldwin vertrek op 15 Augustus 1096 saam met Godfrey se weermag na die kruistog.  Sy vrou en kinders vergesel hom, wat daarop dui dat hy besluit het om nie na sy vaderland terug te keer nie.   Die kruisvaarders het by Tulln an der Donau gestop voordat hulle in September die grens van Hongarye bereik het.   Godfrey het Baldwin tydens sy konferensie met Coloman, koning van Hongarye, in beheer van sy troepe gelaat om die toestande van die kruisvaarders se optog oor die land te bespreek.  Hy het ingestem om Baldwin, saam met Baldwin se vrou en bewaarders, as gyselaars te oorhandig om hul troepe se goeie gedrag te verseker.    Baldwin en Godehilde is vrygelaat kort nadat die kruisvaarders Hongarye verlaat het. Einde November het hulle die Bisantynse Ryk naby Belgrado binnegegaan.  
Die kruisvaarders het Konstantinopel bereik op 23 Desember 1096.   Die Bisantynse keiser Alexios I Komnenos het 'n eed van getrouheid van hul leiers geëis en 'n blokkade op hul kamp opgelê om dit af te dwing.  Baldwin het aanvalle op die distrikte buite die mure van Konstantinopel uitgevoer en Alexios genoop om die blokkade op te hef.   Die keiser het ook ingestem om sy seun en erfgenaam, John II Comnenus, as gyselaar oor te gee,  wat aan Baldwin se sorg toevertrou is. 
Aangesien die kruisvaarders aanhou om die keiser se eis te weerstaan, het die Bisantyne die voer en voedsel wat aan hulle verskaf is, verminder.  Baldwin het weer die voorstede aangeval en dosyne Pecheneg -wagte doodgemaak of gevange geneem.  Die kruisvaarders het besef dat hulle die keiserlike leër nie kon verslaan nie en het toe toegegee aan die eis van die keiser.  Hul bevelvoerders (insluitend Godfrey en Baldwin) het Alexios getrou gesweer en belowe dat hulle alle verowerde lande wat die Seljuq -Turke van die Bisantyne ingeneem het, aan die keiser se verteenwoordigers sal afstaan.    Die kruisvaarders is na 'n kamp oorgeplaas op die pad tussen Chalcedon en Nicomedia in Klein -Asië, maar Godfrey en Baldwin keer gou terug na Konstantinopel om teenwoordig te wees toe die bevelvoerders van 'n nuwe kruisvaardersleër hulde gebring het aan Alexios.  Toe 'n ridder tydens die seremonie op die troon van die keiser sit, het Baldwin "hom aan die hand geneem en hom laat opstaan"  en hom ernstig berispe.  
Nadat die kruisvaarders Kilij Arslan, die Seljuq-sultan van Rum, in die Slag van Dorylaeum op 1 Julie 1097 verslaan het, het Baldwin en die Italo-Normandiese leier Tancred van die hoofliggaam van die leër weggebreek.  Hulle marsjeer tot by Heraclea, waar hulle omstreeks 15 Augustus weer by hul genote aansluit.  Die kruisvaarders het uitgeput geraak tydens hul lang opmars oor Klein -Asië en die meeste van hul perde is dood.  ​​Om voedsel en voer te verseker, is Baldwin en Tancred na die vrugbare vlaktes van Cilicië gestuur.   Daar kon hulle reken op die ondersteuning van die plaaslike Armeniërs, veral omdat Baldwin reeds bevriend was met 'n Armeense edelman, Bagrat.  
Baldwin en Tancred het twee afsonderlike kontingente gelei.  Tancred was die eerste om Heraclea te verlaat, vergesel van 100-200 troepe, wat Baldwin en sy 300 ridders omstreeks 15 September vertrek het.   Tancred arriveer op 21 September by Tarsus - 'n belangrike handelsentrum in Silisië -.  Hy het die Seljuq -garnisoen van Tarsus oorreed om sy vlag op die sitadel te hys, nog voordat sy troepe toegang tot die stad gekry het.  Baldwin bereik die volgende dag Tarsus.  Die Turke het Tancred se vaandel vervang met Baldwin se vlag en Baldwin toegelaat om twee torings in besit te neem.  Swaar in die getal van Baldwin se troepe, besluit Tancred om nie vir die stad te veg nie en ry weg.  Kort daarna het ongeveer 300 Normandiese ridders aangekom, maar Baldwin het toegang tot hulle geweier, wat die Turke in staat gestel het om die Normandië gedurende die nag aan te val en te vermoor.    Baldwin se eie manne blameer hom vir hul lot en vermoor die oorblyfsels van die Seljuq -garnisoen.   Uit vrees vir wraak neem Baldwin skuiling in 'n toring, maar eindelik oortuig sy soldate van sy onskuld.   'n Seerowerkaptein, Guynemer van Boulogne, vaar met die Berdanrivier na Tarsus en sweer trou aan Baldwin.  Hy het die manne van Guynemer aangestel om Tarsus te garnisoen en sy veldtog voortgesit.  
Tancred het intussen die welvarende stad Mamistra ingeneem.   Baldwin het die stad op ongeveer 30 September bereik.  Een van die prominentste Italiaanse Normandiese kruisvaarders, Richard van Salerno, wou wraak neem vir die Normanders wat by Tarsus omgekom het, wat 'n skermutseling tussen die soldate van Baldwin en Tancred veroorsaak het.   Dit was die eerste geleentheid toe kruisvaarders teen mekaar geveg het.  Nadat een of twee mans dood is en nog baie beseer of gevang is aan beide kante, het Baldwin en Tancred vrede gemaak en Baldwin het Mamistra verlaat.   Hy het by die hoofleër by Marash aangesluit, maar Bagrat het hom oorreed om 'n veldtog na die Eufraatrivier te begin in 'n gebied wat dig deur Armeniërs bevolk is.   Ongeveer 80–100 ridders het hom vergesel toe hy weer op 17 Oktober die hoofleër verlaat.   
Die Armeniërs beskou Baldwin as 'n bevryder.   Twee Armeense kapteins, Fer en Nicusus, het by hom aangesluit kort nadat hy met sy veldtog begin het.   Die plaaslike bevolking het die Seljuq -garnisoene en amptenare vermoor of gedwing om te vlug.  Die Seljuqs se vrees vir die kruisvaarders het bygedra tot die sukses van Baldwin.  Hy het twee gevange, Ravendel en Turbessel, sonder 'n geveg beslag gelê voor die einde van 1097.   Hy het Bagrat tot goewerneur van Ravendel  aangestel en Fer aangestel om Turbessel te administreer. 
Die Armeense heer van Edessa, Thoros, het vroeg in 1098 gesante - die Armeense biskop van Edessa en twaalf vooraanstaande burgers - na Baldwin gestuur om sy hulp te soek teen die heersers van die Seljuq.    As die eerste stad wat tot die Christendom oorgegaan het, het Edessa 'n belangrike rol in die Christelike geskiedenis gespeel.  ​​Voordat Baldwin vertrek het, beveel Baldwin die arrestasie van Bagrat, wat Fer beskuldig het van geheime korrespondensie met die Seljuqs.   Bagrat is gemartel en gedwing om Ravendel oor te gee.   Baldwin vertrek vroeg in Februarie na Edessa, maar troepe wat deur Balduk, die emir van Samosata,  of Bagrat  gestuur is, het hom verhinder om die Eufraat oor te steek. Sy tweede poging was suksesvol  en hy bereik Edessa op 20 Februarie.   Baldwin wou nie Thoros as huursoldaat dien nie.   Die Armeense stedelinge was bang dat hy van plan was om die stad te verlaat, en daarom het hulle Thoros oorreed om hom aan te neem.  Alleen onder die hedendaagse historici van die Eerste Kruistog beweer Albert van Aix dat die plaaslike aannemingsgebruike vereis dat Thoros Baldwin onder sy hemp moes neem.  Versterk deur troepe uit Edessa, val Baldwin op Balduk se grondgebied en plaas 'n garnisoen in 'n klein vesting naby Samosata. 
In die lig van die twaalf goewerneurs en al hul medeburgers se standvastigheid en welwillendheid teenoor Baldwin, [Thoros van Edessa], moes hulle hul versoek beantwoord, of hy daarvan hou of nie, en hy maak van Baldwin sy eie aangenome seun volgens die gewoonte van daardie streek en mense, bind hom aan sy naakte bors en beklee hom eens en vir altyd onder die kleed wat die naaste aan sy eie vlees is, met beloftes gegee en ontvang deur beide partye. Aangesien die vader-en-seun-verhouding dus aan beide kante bevestig is, het [Thoros] eendag aan Baldwin voorgestel in sy posisie as seun dat hy sy manne bymekaar roep, die hele weermag en diegene wat vir betaling betaal, en die burgers van Edessa neem net so, en vertrek na die vesting by Samosata, wat langs die Eufraat was, en verower Balduk, prins van die Turke, wat daardie selfde vesting, wat aan Edessa behoort het, onregverdig betrap het en dit vasgehou het.
Anders as die meerderheid van die Armeniërs, het Thoros die Ortodokse Kerk aangehang, wat hom ongewild gemaak het onder sy monofisiete onderdane.   Kort na Baldwin se terugkeer uit die veldtog, het die plaaslike adellikes begin planne maak teen Thoros, moontlik met toestemming van Baldwin (soos gesê deur die hedendaagse kroniekskrywer Matthew van Edessa).   'n Onlus het in die stad ontstaan, wat Thoros genoop het om in die vesting te skuil.  Baldwin het belowe om sy aanneemvader te red, maar toe die oproeriges op 9 Maart by die vesting inbreek en beide Thoros en sy vrou vermoor het, het hy niks gedoen om hulle te help nie.    Die volgende dag, nadat die stadsmense Baldwin as hul heerser erken het (of doux),   neem hy die titel van graaf van Edessa aan,  en vestig so die eerste kruistogerstaat. 
Die Seljuqs het Edessa in 1087 van die Bisantyne gevange geneem, maar Alexios I Komnenos het nie geëis dat Baldwin die stad moet oorhandig nie.  Historikus Christopher MacEvitt voer aan dat die plaaslike bevolking Baldwin se hemelvaart nie as 'n verandering in regime beskou het nie, maar die vervanging van een sterkman deur vae Bisantynse bande met 'n ander van dieselfde soort '.  Die verkryging van Ravendel, Turbessel en Edessa versterk die posisie van die belangrikste kruisvaardersleër tydens die beleg van Antiochië, wat op dieselfde tyd plaasgevind het.  Die vrugbare lande langs die Eufraat het voedsel vir die kruisvaarders verseker.  Die drie vestings het ook die beweging van die Seljuq -troepe na Sirië en Palestina belemmer. 
Baldwin moes sy diplomatieke vaardighede gebruik om sy bewind in Edessa te verseker, omdat sy gevolg klein was.  Hy het getroud met die dogter van 'n Armeense heer met die naam Taftoc, volgens William van Tirus,  en het sy bewaarders aangemoedig om met plaaslike vroue te trou.   Thoros se ryk skatkis het hom in staat gestel om huursoldate in diens te neem en Samosata by Balduk te koop.   Baldwin en Balduk se verdrag oor die oordrag van Samosata was die eerste vriendelike reëling tussen 'n kruisvaarderleier en 'n Moslemheerser.  Balduk vestig hom in Edessa.  
'N Artuqid -emir, Balak ibn Bahram, het Baldwin gehuur om 'n opstand in Saruj te onderdruk.   Toe die Moslemburgers van die stad Balduk nader om tot hul redding te kom,  het Balduk haastig na Saruj gegaan, maar dit het gou geblyk dat sy gevolg te klein was om 'n beleg te weerstaan ​​en beide hy en die inwoners van die stad toegegee aan Baldwin.   Baldwin eis Balduk se vrou en kinders as gyselaars, maar Balduk weier om dit aan hom te oorhandig, waarvoor Baldwin hom laat vang en teregstel.  
Baldwin het die vruggebruik van Turbessel en Ravendel aan sy broer Godfrey verleen om sy en sy bewaarders se verblyf tydens die beleg van Antiochië te beveilig.   Kerbogha, die goewerneur van Mosoel, het 'n groot leër versamel om die stad te verlig.  Tydens sy opmars na Antiochië wou Kerbogha nie die risiko loop dat die kruisvaarders Edessa kon aanhou nie.  Hy beleër Edessa vir drie weke in Mei, maar kon dit nie vasvang nie.   Sy vertraging het die kruisvaarders in staat gestel om Antiochië op 3 Junie 1098 te verower.   Antiochië het die hoofstad van 'n nuwe kruisvaarderstaat geword, met Tancred se oom, Bohemond van Hauteville, as die eerste prins. 
Baldwin het hoë belasting gehef, wat hom ongewild onder sy inheemse onderdane gemaak het.   Hy ignoreer ook die advies van die plaaslike edelman en gee eiendom aan sy bewaarders en ander kruisvaarders wat na Edessa verhuis het.   'n Tiental Armeense kapteins het in Desember 'n beplanning teen Baldwin beplan   en het die nabygeleë Seljuq -emirs om hulp genader, maar Baldwin het verneem van die sameswering en beveel dat die samesweerders gearresteer word.   Die twee kopkoppe is vermink in ooreenstemming met die Bisantynse wette, maar die ander is toegelaat om hulself te los vir groot fooie.   Nietemin het Baldwin voortgegaan om Armeense adellikes in belangrike ampte aan te stel.  Hy het die Armeense Abu'l-Garib die bevelvoerder van Bijerik gemaak, 'n belangrike fort wat die pad tussen Edessa en Turbessel beheer. 
Die belangrikste kruisvaardersleër het Jerusalem op 15 Julie 1099 ingeneem.  'n Week later is Godfrey van Bouillon tot heerser van die stad verkies, maar het verkies om nie as koning gekroon te word nie.  Baldwin besluit om sy pelgrimstog te voltooi en vertrek in November uit Edessa na Jerusalem.  By Buluniyas het hy by die pelgrims aangesluit wat saam met Bohemond I en die pouslike legaat, Daimbert van Pisa, uit Antiochië vertrek het.   Aanvalle deur Moslem -troepe, moegheid en siektes het groot ongevalle tydens die reis veroorsaak, maar die meeste pelgrims het Jerusalem op 21 Desember bereik.   Vier dae later is Daimbert verkies en geïnstalleer as die nuwe Latynse patriarg van Jerusalem.   Die nuwe aartsvader het Godfrey en Bohemond in die besit van hul grond bevestig, maar geen soortgelyke seremonie is in verband met Baldwin opgeteken nie.   Baldwin en Bohemond het Jerusalem op 1 Januarie 1100 verlaat.   Duqaq, die Seljuq -heerser van Damaskus, het magte gestuur om hulle aan te val, maar die kruisvaarders het die Seljuq -troepe naby Baalbek geloop.   Baldwin het in Februarie teruggekom in Edessa. 
Godfrey sterf onverwags op 18 Julie 1100.  Hy het eed afgelê van Daimbert en ander vooraanstaande kruisvaarders dat hulle "niemand die troon sou verleen nie, behalwe sy broers of een van sy bloed",  volgens Albert van Aix.  Warner van Grez Godfrey se invloedrykste bewaarder het die Toring van Dawid in Jerusalem in besit geneem om beheer oor die stad te verseker.  Hoewel Warner spoedig gesterf het, het twee ander lede van Godfrey se hof, Geldemar Carpenel en Arnulf van Chocques, 'n afvaardiging na Baldwin gestuur en hom versoek om na Jerusalem te kom. 
Om te verhoed dat Baldwin die ryk van Godfrey in beslag neem, het Daimbert en Tancred hulp by Bohemond I van Antiochië gesoek.  Daimbert het 'n brief aan hom gestuur waarin gesê word dat die regering van Baldwin 'die ondergang van die kerk en die vernietiging van die Christendom self' sou meebring, volgens die latere kroniekskrywer William van Tirus.  Bohemond is egter omstreeks 15 Augustus gevang deur Danishmend Gazi in die heuwels naby Melitene.  Baldwin is haastig na Melitene en het Danishmend drie dae agtervolg, maar hy kon Bohemond nie red nie.   Na sy terugkeer sweer die Armeense heer van Melitene, Gabriel, hom trou.   Baldwin het vyftig ridders aangestel om die stad te verdedig.  
Die nuus oor Godfrey se dood het Edessa bereik kort nadat Baldwin teruggekeer het uit Melitene.  Sy kapelaan, Fulcher van Chartres, het opgemerk dat Baldwin 'ietwat bedroef het oor die dood van sy broer, maar meer bly was oor sy erfenis'.   Om sy reis na Jerusalem te finansier, het Baldwin goud en silwer van sy onderdane gegryp.  Hy stel sy familielid, Baldwin van Le Bourcq, sy opvolger in die graafskap aan en Le Bourcq sweer hom trou.  
Ongeveer 200 ridders en 300–700 voet-soldate het Baldwin vergesel toe hy op 2 Oktober 1100 uit Edessa vertrek.   Hy was vier dae in Antiochië, maar aanvaar nie die pleidooi van die plaaslike inwoners dat hy die prinsdom sou bedien nie. tydens die ballingskap van Bohemond.  Duqaq van Damaskus wou hom in 'n hinderlaag op die smal pad naby die monding van die Nahr al-Kalb-rivier lok.  Die qadi van Tripoli het Baldwin in die geheim gewaarsku, wat hom in staat gestel het om die aanval te verslaan en die Damascene -troepe te verslaan.  Tancred haas hom na Jerusalem om die garnisoen te oorreed om die stad aan hom oor te gee, maar hy word van die stad belet. 
Baldwin het Jerusalem op 9 November bereik. Daimbert het na 'n klooster op die berg Sion teruggetrek, en die inwoners het Baldwin buite die mure gestop en hom seremonieel na die Heilige Graf vergesel.   Albert van Aix se sporadiese verwysings dui daarop dat Baldwin die titel van prins aangeneem het.  Baldwin het eers toegeslaan op die omgewing van Ascalon, wat nog deur die Egiptenare gehou is, en daarna 'n strafekspedisie geloods teen die bandiete wat hul hoofkwartier in die grotte naby Jerusalem gehad het.  Hy het 'n inval oor die Jordaan gemaak voordat hy op 21 Desember na Jerusalem teruggekeer het. 
Baldwin is versoen met Daimbert wat ingestem het om hom te salf en as koning te kroon.   Die seremonie het op Kersdag in die Geboortekerk in Bethlehem plaasgevind.   Daarna was Baldwin meestal die koning.  Byvoorbeeld, in 'n toelaag van toelae in 1104 word na hom verwys as "Baldwin, koning van Judea en Jerusalem, en verdediger van die Allerheiligste Graf van onse Here, Jesus Christus".  In die meeste van sy handveste beklemtoon hy ook dat hy Godfrey se wettige erfgenaam is. 
Eerste suksesse Edit
Toe Geldemar Carpenel aanspraak maak op Haifa en verklaar dat Tancred dit willekeurig in beslag geneem het,  het Baldwin Tancred na Jerusalem ontbied, maar Tancred erken hom nie as die wettige monarg nie.   Hulle het ooreengekom om by 'n rivier naby Jaffa te vergader, maar hulle ontmoeting het nie tot kompromie gelei nie.  Die konflik is opgelos toe Tancred uitgenooi is na Antiochië om die prinsdom namens Bohemond te administreer.   Voordat Tancred in Maart na Antiochië vertrek het, het hy afstand gedoen van sy domeine in Palestina, maar het hy ook bepaal dat dieselfde gebiede hom in aanmerking moet neem as hy Antiochië binne vyftien maande sou verlaat.   Baldwin het Haifa aan Geldemar en die Galilea aan Hugh van Fauquembergues gegee.  
'N Nuwe pouslike legaat, Maurice van Porto, het vroeg in Maart 1101 na Jerusalem gekom.  Nadat Baldwin Daimbert van verraad beskuldig en Maurice oortuig het om hom op 15 April te skors, moes Daimbert Baldwin met 300 besante omkoop om die legaat te oorreed om te herstel hom na sy kantoor.   Die dorpe langs die kus wat nog onder Egiptiese bewind was - Arsuf, Caesarea, Akker en Tirus - het geskenke aan Baldwin gestuur om sy welwillendheid te verseker.  
Baldwin, wat altyd geld nodig gehad het, het 'n alliansie gesluit met die bevelvoerders van 'n Genoese vloot en het hulle kommersiële voorregte en buit gebied in die dorpe wat hy met hul steun sou verower.   Hulle val eers Arsuf aan, wat op 29 April sonder weerstand oorgegee het, en verseker 'n veilige deur vir die inwoners na Ascalon.   Die Egiptiese garnisoen in Caesarea het weerstand gebied, maar die stad val op 17 Mei.  Baldwin se soldate het Caesarea geplunder en die meerderheid van die volwasse plaaslike bevolking vermoor.   Die Genoes ontvang 'n derde van die buit, maar Baldwin het hulle nie gebiede in die verowerde dorpe toegestaan ​​nie. 
Gevegte by Ramla Edit
Terwyl Baldwin en die Genoesese Caesarea beleër het, het die Egiptiese vizier, Al-Afdal Shahanshah, begin troepe bymekaarmaak in Ascalon.  Baldwin het sy hoofkwartier na die nabygeleë Jaffa verskuif en Ramla versterk om enige poging tot 'n verrassingsaanval teen Jerusalem te verhinder.  Hy eis meer geld van Daimbert om die koste van hierdie verweer te dek, maar die aartsvader het geweier.  Tydens 'n hartstogtelike debat in die teenwoordigheid van die pouslike legaat, verklaar Daimbert dat Baldwin nie moet "veronderstel om sytak en dienaar die heilige kerk te maak nie".    Die legaat het Daimbert oorreed om te belowe dat hy "dertig soldate in stand sal hou deur 'n geldooreenkoms", , maar die aartsvader kon nie die beloofde bedrag insamel nie.  
Die liggewapende en ongedissiplineerde Egiptiese leër het Ramla begin September genader.  Die baie kleiner, maar ervare en goed toegeruste kruisvaardermagte was die eerste wat teen 7 dagbreek aangeval het.  Minstens twee van die vyf of ses kruisvaarderskorps is byna vernietig tydens die eerste fase van die geveg, maar Baldwin het die oorblyfsels van sy leër oorreed om 'n nuwe aanval te loods, wat die Egiptenare verras het.   Na 'n kort weerstand vlug hulle in paniek, agtervolg deur die kruisvaarders tot in Ascalon.  
Roger Borsa, hertog van Apulië, het geld aan Daimbert gestuur, gedeeltelik vir die werwing van soldate, maar Daimbert het die hele bedrag behou.  Nadat hy van hierdie verduistering geleer het, het Baldwin die pouslike legaat oortuig om Daimbert laat in 1101 te ontslaan.   Daimbert vlug eers uit Jaffa, daarna na Tanced in Antiochië.   Die vakature het Baldwin in staat gestel om die ryk skatkis van die patriarg vrylik te gebruik.  
Stephen, graaf van Blois, Hugh van Lusignan en ander oorlewendes van die katastrofiese kruistog van die vorige jaar, het Paasfees in 1102 in Jerusalem kom vier.   Kort daarna het 'n sterk Egiptiese leër die koninkryk binnegeval.  Op 17 Mei, en teen alle advies, het Baldwin en 'n mag van ongeveer 500 ruiters wat tientalle nuwe kruisvaarders ingesluit het, uitgetrek om die Egiptenare te ontmoet.   In hierdie tweede geveg wat by Ramla geveg is, was die Egiptenare die oorwinnaars, en hulle het Baldwin en sy manne gedwing om in Ramla te skuil.  Baldwin ontsnap uit die vesting voordat die Egiptenare dit beleër en sy troepe laat doodmaak of gevange neem.   Hy vlug na Arsuf, waarna 'n Engelse seerower, Godric, hom na Jaffa geneem het, hoewel die Egiptiese leër dit uit die land geblokkeer het.   Hy is na Jerusalem om nuwe troepe bymekaar te maak en keer terug na Jaffa met meer as 100 ruiters.  Slegs die aankoms van 'n vloot gevul met honderde Engelse, Franse en Duitse pelgrims het die Egiptenare egter gedwing om die beleg op 27 Mei op te hef.  Baldwin het aan Alexios I Komnenos geskryf en hom aangespoor om nie hul reis te belemmer nie. 
Tydens die beleg van Jaffa het Baldwin gesante na Antiochië en Edessa gestuur om hulp te vra van Tancred en Baldwin II.  Hulle het eers aangekom nadat die Egiptenare teruggetrek het.  Tancred het die nuwe pouslike legaat, Robert van St Eusebio, probeer oorreed om Daimbert te herstel, maar Baldwin het Robert oortuig om die kwessie met die plaaslike biskoppe en abte te bespreek.   Nadat die prelate eenparig verklaar het dat Daimbert amper 'n burgeroorlog uitgelok het en sy kerklike gesag misbruik het, het die legaat hulle toegelaat om 'n vrome priester, Evremar, as patriarg te kies.  
Baldwin het Acre in April 1103 beleër, maar 'n Egiptiese vloot het die stad verlig.   Hy het 'n aanval uitgevoer op die bandiete wat hulle op die berg Karmel gevestig het, maar hy is in die niere gewond en het eers aan die einde van die jaar herstel.  Nadat 'n vloot Genoese en Pisan -skepe in April 1104 by Haifa aangekom het, sluit Baldwin 'n alliansie met hul bevelvoerders en beleër Acre weer.    Die stad het op 26 Mei oorgegee nadat Baldwin 'n vrye gang belowe het aan diegene wat na Ascalon wou verhuis, maar die Italiaanse matrose het die welgestelde emigrante geplunder en baie van hulle doodgemaak.   Baldwin wou die Genoes bestraf, maar die aartsvader bemiddel 'n versoening en Baldwin moes 'n derde van die stad aan hulle toeken.  Akker was nog altyd die belangrikste handelshawe tussen Sirië en Europa, en die hawegeld het vir hom aansienlike inkomste opgelewer.  
Duqaq se dood op 14 Junie het gelei tot interne konflik in Damaskus.  Die atabeg (of regent) Toghtekin het as die heerser verskyn, maar het sterk teëstand gekry.  Baldwin het belowe om Duqaq se jong broer Irtash teen Toghtekin te ondersteun.  Sy ingryping het 'n toenadering tot gevolg gehad tussen die Sunniet Toghtekin en die Sjiïtiese Al-Afdal.   Nadat Egiptiese ruiters en voetsoldate die koninkryk vanuit die suide binnegeval het, en Siriese berge boogskutters uit die weste in Augustus 1105, het Baldwin die grootste kruisvaardersleër saamgestel sedert die begin van sy bewind.  Op sy versoek het patriarg Evremar die Ware Kruis voor die weermag vertoon om die selfvertroue van die kruisvaarders te versterk.   Hulle het op 27 Augustus 'n beslissende nederlaag op die Egiptiese en Siriese leër by Ramla toegedien. 
Die Egiptenare het geen groot militêre veldtogte teen die Koninkryk Jerusalem geloods nie, maar hulle het Baldwin se suidelike grens voortdurend toegeval.  Hulle het honderde pelgrims naby Jaffa vermoor en die goewerneur van die stad verslaan terwyl Baldwin in Oktober 1106 teen Damaskese troepe in Galilea veg.  In 1107 val die Egiptenare Hebron aan, maar Baldwin dwing hulle om die beleg op te hef.  ​​Die Egiptiese aanvalle het Baldwin nie verhinder om 'n ekspansionistiese beleid te voer nie.  ​​Hy het die goewerneur van Sidon gedwing om vroeg in 1106 'n groot eerbetoon te betaal vir 'n twee jaar lange wapenstilstand.  ​​Vroeg die volgende jaar het hy 'n aanval op Oultrejordain uitgevoer en die vyand gedwing om 'n vesting te vernietig wat onlangs deur Damascene gebou is troepe om die karavaanroetes te beheer.  In Augustus 1108 het Baldwin en 'n groep Italiaanse avonturiers Sidon beleër, maar die koms van 'n Egiptiese vloot en Turkse ruiters uit Damaskus het hom genoop om die beleg te laat vaar.  ​​Aan die einde van 1108 sluit hy 'n tienjarige wapenstilstand met Toghtekin in ruil vir 'n derde van die staatsinkomste uit die noordelike streke van Oultrejordain. 
Bertrand, graaf van Toulouse, het na Sirië gekom om die lande op te eis wat sy pa, Raymond van Saint Gilles, rondom Tripoli verower het.  Bertrand se neef, William Jordan, wat sedert Raymond se dood oor hierdie lande regeer het, het geweier om dit aan hom af te staan.  Bertrand het Baldwin se hulp gesoek, terwyl William Jordan die ondersteuning van Tancred verseker het.  Tancred het Baldwin II van Edessa al woedend gemaak deur te weier om Turbessel te laat vaar.   Baldwin het 'n vergadering opgeroep om 'n einde te maak aan die konflikte van die kruisvaardersleiers.  Aangesien nog nie Tancred of Jordan sy vasale was nie, het hy hulle in die naam van die 'hele kerk van Jerusalem' na die kasteel van die Pelgrimberg naby Tripoli ontbied.   By die vergadering in Junie 1109 het Tancred ingestem om Turbessel te laat vaar in ruil vir sy herstel na sy ou domeine in die koninkryk van Jerusalem (Galilea, Haifa en die tempel van die Here).   Tancred het nie sy ou domein, wat onder Baldwin se beheer gebly het, in besit geneem nie.  Raymond se erfporsie is versprei tussen Bertrand en Jordanië, met Bertrand wat Baldwin trou beveel het, en Jordan aan Tancred. 
Die kruisvaarderleiers het hul magte verenig om die verowering van Tripoli wat Raymond begin het, te voltooi.  Op 26 Junie het die Egiptiese goewerneur, Sharaf ad-Daulah, aangebied om die stad oor te gee as 'n veilige deur vir diegene wat die stad wou verlaat, gewaarborg word.   Baldwin het die aanbod aanvaar, maar hy kon nie verhinder dat die Genoes al die inwoners doodmaak wat hulle kon vang nie.   Twee derdes van die stad word toegestaan ​​aan Bertrand van Toulouse, wat weer 'n eed van trou aan Baldwin afgelê het.  Baldwin verower Beiroet op 13 Mei 1110, met die hulp van Bertrand en 'n Genoese vloot.  Hy kon weer nie 'n algemene slagting van die stedelinge voorkom nie.  
Mawdud, die atabeg van Mosul, en sy bondgenote het die graafskap Edessa binnegeval tydens die beleg van Beiroet.  Na die val van Beiroet, het Baldwin en Bertrand  hulle na Edessa gehaas om teen die indringers te veg.  Baldwin II van Edessa beskuldig Tancred daarvan dat hy die Moslemheersers aangespoor het om aksies teen hom te neem.  Aangaande homself as die leier van al die kruisvaarders, beveel Baldwin Tancred om by die veldtog aan te sluit en vrede te maak met Baldwin II, anders sou hy Tancred tot die vyand van die Christendom verklaar.  Aangesien die meeste kruisvaarders die koning ondersteun het, het Tancred geen ander keuse gehad as om te gehoorsaam nie.  Die voorval versterk Baldwin se heerskappy oor Edessa.  Na die nuwe versoening het die kruisvaarders Mawdud agtervolg, maar gerugte oor Moslem -aanvalle op Antiochië en Jerusalem het hulle genoop om die veldtog te staak.  Voordat hy die graafskap verlaat het, het Baldwin voorgestel dat die Christelike (hoofsaaklik Armeense) kleinboere na die lande wes van die Eufraat oorgeplaas moes word, omdat die Seljuq -heersers gereeld op die oostelike streke toegeslaan het.  Terwyl die kleinboere by 'n veerboot by die rivier bymekaarkom, het Mawdud skielik 'n inval uitgevoer en die meeste van hulle vermoor. 
Sigurd I van Noorweë - die eerste koning wat die koninkryk van Jerusalem besoek het - het intussen by Akker geland.  Baldwin het 'n alliansie met hom aangegaan en hulle het Sidon in Oktober 1110 beleër.  'n Egiptiese vloot het die Noorweërs gelei, maar die Doge van Venesië, Ordelafo Faliero, en sy vloot het gou by die kruisvaarders aangesluit en die stad het oorgegee 5 Desember.   Baldwin het die lewens van die inwoners bespaar en baie van hulle het na Tirus en Damaskus verhuis.   Die volgende jaar marsjeer Baldwin na Ascalon:  om 'n beleg te voorkom, beloof die Egiptiese goewerneur van die stad, Shams al-Khalīfa, om 70 000 dinars as huldeblyk te betaal en kruisvaardertroepe in die vesting toe te laat.   Die inwoners van die stad het egter in Julie  teen al-Khalifa opgestaan ​​en sy Berber-wagte het by die oproeriges aangesluit en hom en die kruisvaardertroepe vermoor. 
Mawdud het in Augustus 'n nuwe ekspedisie van stapel gestuur na die noordelike kruisvaarderstate.   Op versoek van Tancred het Baldwin sy troepe bymekaargemaak en hom na die noorde gehaas.   Bertrand van Tripoli, Baldwin II van Edessa en die Armeense heersers kom ook veg teen Mawdud, wat in die herfs genoodsaak was om na Mosoel terug te keer.  Kort daarna val Baldwin 'n karavaan aan wat van Tirus na Damaskus gereis het, wat die kosbaarste besittings van die stad meebring en die ryk vrag kon wegneem.  Einde November beleër hy Tirus, hoewel hy geen ondersteunende vloot gehad het nie.  Hy beleër nog die stad toe 'n Bisantynse ambassade aankom.  Die Bisantyne het hom probeer oorreed om by 'n koalisie teen Tancred aan te sluit, terwyl hy hul hulp teen Tirus wou bekom.  Hulle kon nie 'n kompromie bereik nie, maar Izz al-Mulk, die Egiptiese goewerneur van Tirus, oorreed Toghtekin om die beleërde stad te red.  Toghtekin het Baldwin gedwing om die beleg op te hef en in April 1112 na Acre terug te trek. 
Baldwin het in 1113 'n aanval op die Damaskene-gebied binnegedring.  Mawdud en 'n emir van Artuqid, Ayaz, wat Toghtekin kom help het teen die kruisvaarders, het Baldwin einde Junie in die Slag van Al-Sannabra geloods en hom genoodsaak om hulp van die nuwe heersers van Tripoli en Antiochië, Pons en Roger.  Toghtekin, Mawdud en Ayaz het Galilea binnegeval, maar hulle het nie die risiko loop om Tiberias aan te val na die aankoms van die troepe uit Tripoli en Antiochië nie.  Toghtekin en Mawdud keer terug na Damaskus waar 'n sluipmoordenaar Mawdud einde September vermoor het.  Die Seljuq -sultan, Muhammad I Tapar, stuur 'n groot leër na die noorde van Sirië in die lente van 1115.  In 'n poging om die ewewig in die streek te handhaaf, het Toghtekin spoedig versoening met die kruisvaarders gesoek.  Hy sluit 'n alliansie met die kruisvaardersheersers, en hul koalisie dwing die Seljuq -troepe om sonder 'n geveg terug te trek. 
Namate die druk op die noordelike streke verminder het, kon Baldwin weer met die Egiptenare, wat reeds in 1113 Jerusalem genader het, 'n nuwe poging aangaan om Jaffa in 1115 te verower.  Baldwin het 'n ekspedisie oor die Jordaan gelei en beveel die bou van die kasteel van Montreal in die herfs 1115.   Die jaar daarna keer hy terug na die streek en marsjeer tot by Akaba op die Rooi See.   Nadat die plaaslike inwoners uit die stad gevlug het, het Baldwin kastele in die stad en op 'n nabygeleë eiland gebou en 'n garnisoen in beide vestings agtergelaat.  Die drie vestings - Montreal, Eilat en Graye - het die beheer van die karavaanroetes tussen Sirië en Egipte verseker.   Hulle het Baldwin ook in staat gestel om voortdurend die bewegings van die Egiptiese troepe te ondersoek.  Van die kus van die Rooi See af het Baldwin hom na Tirus gehaas en begin met die bou van 'n nuwe vesting, bekend as Scandelion Castle, by die Ladder of Tire, wat die blokkade van die stad vanaf die vasteland voltooi het.  
Baldwin het laat in 1116 ernstig siek geword.  Omdat hy gedink het dat hy besig was om te sterf, het hy beveel dat al sy skulde afbetaal word en hy het begin om sy geld en goedere uit te deel, maar hy het aan die begin van die volgende jaar herstel.  Om die verdediging van die suidelike grens te versterk, het hy in Maart 1118 'n ekspedisie na Egipte geloods.   Hy het Farama sonder 'n geveg op die Nyl -delta gegryp, aangesien die inwoners in paniek gevlug het voordat hy die stad bereik het. .    Die laat 12de-eeuse Moslem-historikus Ibn Zafar al Siqilli het geskryf dat Baldwin gelas het dat die moskees in die stad gelykgemaak moet word.  Baldwin se houers het hom aangespoor om Kaïro aan te val, maar die ou wond wat hy in 1103 opgedoen het, het skielik weer oopgemaak.  
Baldwin is sterwend teruggevoer tot by Al-Arish op die grens van die Fatimidiese Ryk.  Op sy sterfbed noem hy Eustace III van Boulogne as sy opvolger, maar bemagtig ook die baronne om die troon aan Baldwin van Edessa of "iemand anders wat die Christelike volk sou regeer en die kerke sou verdedig", te bied, as sy broer dit wel gedoen het die kroon nie aanvaar nie.  Baldwin sterf op 2 April 1118.  In ooreenstemming met sy laaste wense het sy kok, Addo, sy ingewande verwyder en sy liggaam in sout bewaar om 'n begrafnis in Jerusalem te verseker.   Hy is vyf dae later, op Palmsondag, begrawe in die Golgota -kapel van die Heilige Graf langs Godfrey van Bouillon. 
Fulcher van Chartres beskryf Baldwin as sy onderdane se "skild, sterkte en ondersteun hul regterarm die skrik van sy vyande."  Die Moslem-historikus, Ali ibn al-Athir, wat sy kroniek 'n eeu na Baldwin se dood voltooi het, het gedink dat 'al-Bardawil' die Eerste Kruistog begin het.  Al-Athir het 'n fiktiewe korrespondensie tussen Baldwin en Roger I van Sicilië voorgehou en beweer dat Baldwin aanvanklik Ifriqiya wou verower, maar Roger, wat die gebied vir homself wou beveilig, het hom aangespoor om Jerusalem aan te val. 
Onder moderne historici verklaar Thomas Asbridge dat Baldwin een van die bevelvoerders van die Eerste Kruistog was "wie se vaardigheid, ambisie en toewyding die onderneming dryf en om die beurt dreig om dit uitmekaar te ruk". Christopher Tyerman beklemtoon dat Baldwin 'n talentvolle militêre bevelvoerder en 'n slim politikus was, wat ''n stabiele koninkryk gestig het met gedefinieerde en verdedigbare grense'.  Amin Maalouf kom ook tot die gevolgtrekking dat Baldwin die 'hoofargitek van die besetting' van die Heilige Land deur die kruisvaarders was.  Maalouf skryf Baldwin se sukses hoofsaaklik toe aan die 'onverbeterlike versnippering van die Arabiese wêreld', wat van die kruisvaarders 'n 'ware streeksmoondheid' gemaak het.  Historikus Christopher MacEvitt stel voor dat Baldwin "bedrewe was in die ingewikkeldheid van 'n wêreld van mededingende plaaslike krygshere", omdat die 'politieke landskap' van sy vaderland, met sy kastellane wat die platteland oorheers, 'nie so anders' was nie. 
Die vroegste bestaande handveste van Baldwin is in die vroeë 1100's uitgereik, maar die oprigting van 'n kanselarium het jare geneem.   Aanvanklik het geestelikes uit die geboorteland van Baldwin die koninklike dokumente saamgestel.  Die eerste kanselier, Pagan, is eers in 1115 aangestel.  Pagan het na die Heilige Land gekom in die gevolg van Baldwin se derde vrou, Adelaide del Vasto. 
Die Bardawil-strandmere is vernoem na Baldwin, wat in die nabygeleë El-Arish gesterf het. 
Baldwin se vrou Godehilde, die dogter van Raoul II van Tosny en Isabella van Montfort-l'Amaury,  is tydens die Eerste Kruistog omstreeks 15 Oktober 1097 oorlede.  Historikus Malcolm Barber voer aan dat haar dood "moontlik die deurslaggewende gebeurtenis was" wat "Baldwin" oorreed het om 'n heerskappy in die Ooste te soek ".  Volgens die historici Steven Runciman en Christopher MacEvitt het Baldwin en Godehilde kinders gehad wat haar nie lank oorleef het nie,  , maar historikus Alan V. Murray beklemtoon dat geen primêre bron verklaar dat Baldwin kinders gehad het nie.  Volgens Murray was Runciman verkeerd toe hy William of Tyre se woorde oor Baldwin s'n vertaal het "familie" as 'n verwysing na sy familie, omdat Willem van Tirus na Baldwin se huishouding verwys het. 
Onsekerheid rondom die naam en familie van sy tweede vrou, met wie hy in die somer van 1098 getroud is.   Moderne historici noem haar Arda en assosieer haar vader met Tathoul van Marash.   Haar pa het 'n bruidskat van 60 000 besants belowe en ook belowe dat sy sy grond sou erf, maar hy het eintlik slegs 7 000 besants aan Baldwin afbetaal.   Die huwelik was kinderloos.  Baldwin verban haar na die klooster St Anne in Jerusalem voor 1109, maar sy is spoedig toegelaat om na Konstantinopel te verhuis.   Hoewel hulle geskei is, is die huwelik nooit vernietig nie. 
Baldwin se derde vrou, Adelaide, was die welgestelde weduwee van Roger I van Sicilië.  Haar eerste man is in 1102 oorlede en sy het tot einde 1111 as regent vir hul minderjarige seuns opgetree.  Sy was meer as veertig jaar oud toe die huwelik in 1112 voorgestel is.  Volgens William van Tirus , Wou Baldwin met haar trou omdat hy van haar rykdom verneem het, en selfs ingestem het om haar seun, Roger II van Sicilië, sy erfgenaam in Jerusalem te maak.  Sy land in Augustus 1113 in Palestina, vergesel van honderde soldate en bring haar 'n ryk bruidskat.  Hulle huwelik was groot, omdat Baldwin se tweede vrou nog gelewe het.   Nadat hy aan die einde van 1116 herstel het van 'n ernstige siekte, het Baldwin klerklike advies aanvaar en 'n verontwaardigde Adelaide huis toe gestuur.   Sy vaar op 25 April 1117 na Sicilië.  Haar vernedering het Roger II so woedend gemaak dat hy gedurende sy leeftyd alle steun aan die koninkryk van Jerusalem ontken het. 
Geskiedkundige Jonathan Phillips, wat die huwelike van Baldwin opgesom het, kom tot die gevolgtrekking dat Baldwin "vroue as nuttige bronne van finansiële en politieke vooruitgang beskou het, maar weinig anders".  Dekades na die dood van Baldwin het William van Tirus geskryf dat daar gesê word dat Baldwin met die swakheid van die vlees gesukkel het, maar slegs 'n paar van sy 'liggaamsknegte' was hiervan bewus.  Historici Hans Eberhard Mayer, Christopher Tyerman en Malcolm Barber is dit eens dat Willem van Tirus heel waarskynlik na Baldwin se homoseksualiteit verwys het.    Tyerman voeg by dat 'n bekeerde Moslem een ​​van Baldwin se minnaars was, maar hy het Baldwin verraai tydens die beleg van Sidon.  Hy het voorgestel dat die verdedigers van die stad die koning doodmaak, maar Baldwin is vooraf gewaarsku.  Aan die ander kant, sê Susan B. Edgington dat daar "min bewyse is om teorieë" oor Baldwin se homoseksualiteit te ondersteun, en beklemtoon dat sy tydgenote nie daarna verwys het nie. 
Zengi word in 1146 deur 'n slaaf vermoor terwyl hy Qalat Jabar beleër het, en word in Aleppo opgevolg deur sy seun Nur ad-Din. Joscelin het probeer om Edessa terug te neem na die moord op Zengi, en het alles behalwe die vesting in Oktober 1146 herower. Hy het egter geen hulp van die ander kruisvaarderstate gehad nie, en sy swak beplande ekspedisie is in November deur Nur ad-Din uit Edessa verdryf. Joscelin, uit vrees vir die veiligheid van die stad se Christen-Armeniërs, het probeer om 'n gat te breek in die magte van Nur ad-Din waardeur die inboorlinge na veiligheid kon vlug. Die poging van Joscelin het egter misluk en sy vrese het bewaarheid toe Nur al-Din se troepe die vlugtende Armeniërs vermoor en die oorlewendes tot slawerny gedwing het.
Şanlıurfa, voorheen Urfa of Edessa, Arabies Al-Ruhā, stad, suidoostelike Turkye. Dit lê in 'n vrugbare vlakte en word omring deur kalksteenheuwels aan drie kante.
Die stad, van groot ouderdom, beheer 'n strategiese pas na die suide waardeur 'n pad loop wat sedert die oudheid gebruik is om tussen Anatolië en Noord -Mesopotamië te reis. Die moderne naam kom van die vroeë Aramees Urhai, wat na Edessa verander is toe die stad in die 3de eeu vC as militêre nedersetting herbou is. Edessa, as hoofstad van die owerheid Osroëne, was 'n belangrike sentrum van die Siriese kultuur en het hom bevry van die opgelegde Hellenisme, en was prominent in die konflikte tussen Parthia en Rome.
Die Christendom het Edessa ongeveer 150 n.C. bereik, en die stad het die setel geword van wat binnekort die belangrikste bisdom in Sirië was. 'N Aansienlike hoeveelheid vroeë Christelike literatuur in die Siriese taal is in Edessa vervaardig.
Nadat sy by meer as een geleentheid deur die Sasanidiese Perse gevange geneem is, is Edessa deur die Arabiere ingeneem. Daarna het daar baie veranderings in die heerskappy plaasgevind, waaronder besetting deur kruisvaarders in 1098, totdat dit op 'n stadium tussen 1516 by die Ottomaanse Ryk geannekseer is. en 1637. Dit bly toe Turks, behalwe vir 'n kort besetting deur magte van die Ottomaanse goewerneur van Egipte, Muḥammad ʿAlī Pasha, aan die einde van die 1830's.
Die monumente van die stad sluit in die ruïnes van 'n antieke vesting op een van die heuwels wat uitkyk oor die stad, 'n deel van die ou stadsmure, werke wat voorkom teen vloed wat in die 6de eeu deur die Bisantynse keiser Justinianus I en die 13de-eeuse Halil ür gebou is -Rahman (Khalīl al-Raḥmān, ook genoem Döşeme) moskee kompleks. Moderne Şanlıurfa is 'n plaaslike mark vir die landbou- en veeprodukte van die omliggende streek. Die belangrikste uitvoer is botter en wol. Die stad is verbind met hoofpaaie met Gaziantep in die weste, Mardin in die noordooste, Adıyaman in die noordweste en noordelike Sirië in die suide. Pop. (2000) 385 588 (geskatte 2019) 577 218.
My resensie van "The Keramion, Lost and Found: A Journey to the Face of God" (2016) deur Philip E. Dayvault
Philip E. Dayvault se boek uit 2016, "The Keramion, Lost and Found: A Journey to the Face of God" [regs: Amazon.com .] Het op 15 April 2016 per pos aangekom. Hier is my resensie daarvan, tussen die horisontale lyne, wat die basis sal wees van 'n lesersresensie wat ek aan Amazon.com sal voorlê. [Soos ek egter in my 10Jul16 genoem het, het ek laat agtergekom dat 'die ideale lengte 75 tot 500 woorde' is vir 'n Amazon.com -klantbeoordeling, en hierdie resensie was al baie keer so, so ek het die Amazon.com -resensie laat vaar] . Ek hoop dat hierdie resensie deur sommige voornemende kopers van die boek gevind sal word voordat hulle hul geld daaraan mors (tensy hulle van historiese fiksie hou, of liewer fantasie). Sien my vorige plasings, 'Moderne' Indiana Jones 'koppel die kleed aan die 1ste eeu': Mantel van Turynuus - Maart 2016 "en" Phil Dayvault bied belangrike nuwe bewyse uit die vroeë Christendom aan ": Mantel van Turynuus - Februarie 2016. "Die woorde van Dayvault is in vetgedruk en die getalle tussen hakies is bladsynommers in die boek.
Ian Wilson, 'n toonaangewende Shroud -geleerde, het eens begin met 'n resensie van 'n baie beter boek as hierdie deur Philip E. Dayvault, met:
• "Toe hy die doek sien, word koning Abgar V genees van melaatsheid en jig en word hy tot die Christendom bekeer, net soos die hele stad."[viii]. Verkeerde. Terwyl Edessa se koning Abgar V (r.13-50) moontlik van melaatsheid genees is deur Jesus se dissipel Thaddeus en daarna tot die Christendom bekeer is, saam met 'n paar van Edessa se burgers, is daar geen goeie bewyse daarvoor nie, en baie bewyse daarteen dat Abgar V het 'die doek' gesien, dit wil sê die Mandylion, wat die dubbeldoek (tetradiplon), dit wil sê 4 x2 gevou = 8 keer . In die vroegste c. 325 verslag van Abgar V se genesing en bekering, dié van Eusebius (c. 260 �) , word daar geen melding gemaak van 'n doek  of 'n beeld  nie. En sommige (indien nie die meeste) vooraanstaande Shroud-geleerdes beskou die verhaal van Abgar V "wat die doek sien" nou 'n "vroom bedrog"  en aanvaar dat dit onder koning Abgar VIII (r. 177-212) was dat Edessa geword het 'n Christelike stad . Die omhulde pro-outentisistiese historikus Dan Scavone het getoon dat dit Abgar VIII was wat die oorsprong van die Abgar V-legende was en dit in Edessa se koninklike argiewe laat plaas  (onbekend aan Eusebius). Selfs Ian Wilson, die voorste voorstander van die Abgar V -teorie, gee nou toe:
• "Volgens die legende het koning Abgar V ook die doek vertoon en 'n teël met dieselfde gesigsbeeld van Jesus Christus oor 'n westelike poort van die 'stad' geplaas. [viii]. Verkeerde. Die 945 "Official History of the Image of Edessa" (Narratio de Imagine Edessena) , dit is aanhangsel C, bladsye 272-290, in Ian Wilson se boek uit 1979, Die doek van Turyn): 1) sê nie "'n teël met dieselfde gesigsbeeld van Jesus Christus" is "oor 'n westelike poort van die 'stad' geplaas nie." Die "teël" (daar was twee) wat die Amptelike geskiedenis state, 'n "afskrif van die gelykenis van die goddelike gesig" gehad wat "van die doek na die teël oorgedra is" was by "Hierapolis"[Hierapolis, Sirië, moderne Manbij], nie Edessa nie:
24/25 jaar nadat die Mandylion/Shroud in 944 van Edessa na Konstantinopel oorgeplaas is .
Ook nie die Amptelike geskiedenis sê dat die Edessa -teël "geplaas is verby"'n poort van die stad. Daar staan ​​dat die" die beeld ", dit wil sê die beeld van Jesus op die" handdoek "(sien hierbo),"lê"op 'n" plek "wat" die voorkoms van 'n halfbolvormige silinder gehad het "en"a teël, "waarvan niks word gesê dat 'n beeld 'bo -op' die beeld geplaas is:
". (Citadel), as 'n gedenkteken vir hierdie belangrike gebeurtenis. "[viii]. Verkeerde. Soos in my vorige pos, was die Citadel eerstens nie die stad, maar 'n kasteel binne die stad Edessa  (sien foto hieronder). Tweedens,
[Bo (vergroot): Foto op bladsy 221 van Dayvault se boek van Edessa se vesting, met Dayvault se vanselfsprekendheid onwaar aantekening dat op die pyltjie 'n "Poort" is wanneer daar is geen hek nie (sien verder hieronder). Maar let op dat selfs Dayvault moet erken dat dit slegs die westelike einde van "die Sitadel"nie van die Stad!]
die Citadel (waarvan Dayvault op bladsy 60 saamstem dat dit die 'Birtha' genoem is) bestaan ​​nie in die tyd van Abgar V (r.13-50), maar is gebou deur Abgar VIII (r. 177-212) in 205: "The Sixth-century Syriac Chronicle of Edessa kondig aan dat` in die jaar 205 Abgar VIII die Birtha. ". Ten derde mislei Dayvault sy lesers deur 'n foutiewe woordespeling tussen 'stad' en 'sitadel.' In sy aanlyn-PDF skryf Dayvault:
En soos gesien kan word op die foto hieronder vanaf bladsy 220 in die boek van Dayvault, met sy aantekening dat dit die 'Westelike Poort van die Citadel' is, op dieselfde bladsy 220 skryf Dayvault dat dit 'bekyk' is
[Bo (vergroot): Foto op bladsy 220 van Dayvault se boek aan die westelike kant van die sitadel, met sy vanselfsprekende onwaar (en bedrieglike) aantekening dat dit die 'Westerse Hek van die Citadel. Maar soos gesien kan word in die maksimum zoom -Google Earth -foto van die westelike punt van die Citadel, is daar weer geen hek!]
van oorkant die graaf terwyl ons ooswaarts kyk, word die westelikste punt van die Citadel in Sanliurfa en die ingang van die tonnel hierbo afgebeeld. "Soos gesien kan word op die Google Earth -foto hieronder, die plek waarvandaan
[Bo (vergroot): Google Earth -foto van Sanliurfa  wat die westelike punt van Edessa's Citadel wys. Die driehoekige `eiland '( rooi pyl) blyk duidelik van waar Dayvault sy foto hierbo geneem het, en die sirkelvormige struktuur ( blou pyl) is duidelik wat hy die 'Western Gate -monument' genoem het. Wat eintlik die ruïnes van a toring/windpomp (sien onder)!]
Dayvault het blykbaar sy bladsy 220 -foto hierbo geneem, op die driehoekige 'eiland' links bo in die westelike punt van die Citadel ( rooi pyltjie). En die sirkelvormige struktuur op die punt van die westelike punt van die Citadel blou pyl) is duidelik wat Dayvault op sy foto hierbo die 'Western Gate -monument' genoem het.Maar 'n foto op 'n "Rome Art Lover's" webwerf het dit geïdentifiseer as die oorblyfsels van 'n toring/windpomp (sien hieronder). Dit word bevestig deur 'n aanlyn toerismegids,
[Bo (vergroot): "Oorblyfsels van 'n windmeultoring aan die westelike punt van die vesting." . Sien hieronder dat hierdie windmeultoring "Bisantynse en Islamitiese" is, wat die 11de-12de eeu is. Hoe kon Dayvault met 'n Turkse gids/tolk na Sanliurfa gaan (bladsy 95vv), en nie weet dat dit die oorblyfsels van 'n windpomptoring is nie? En dat dit die 11de-12de eeu is?]
'' 'N Gids tot Suidoos -Anatolië' ', waarin' Sanliurfa 'lui:' Die verwoeste Bisantynse en Islamitiese strukture sluit in 'n windpomp wes van die vesting"(my beklemtoning) . Let daarop dat hierdie verwoeste windpomptoring" Bisantynse en Islamitiese "is, maar die Bisantynse tydperk in Edessa was van 1031  en eindig met die Islamitiese verowering van Edessa in 1144 ! windmeul toring dateer uit tussen die 11de en 12de eeu, wat ongeveer 'n duisend jaar te laat om die 'openbare poort van die stad' (hierbo) te wees, wat volgens die 945 Amptelike geskiedenis (hierbo), was die Mandylion/Shroud, teël en lamp versteek! En daarom ongeveer a duisend jaar te laat om Dayvault se "Western Gate Entrance" te wees (sien hieronder). Teen 1031 was die Shroud en Keramion in Konstantinopel
Dat dit dieselfde struktuur is wat Dayvault hierbo die 'Western Gate -monument' genoem het, maar vanuit 'n ander hoek, word bevestig deur die opname daarvan in 'n drieluikfoto op bladsy 222 van sy boek vanuit 'n ander hoek (sien hieronder).
[Bo (vergroot): Triptiek -foto op bladsy 222 van Dayvault se boek, met verskillende sienings van wat hy noem, die 'Western Gate -monument'. Die middelste foto toon veral dat dit in werklikheid die ruïnes van die windpomptoring op die foto hierbo is!]
Alle besoekers aan Edessa sou dit dus sien en hulde bring aan die enigste ware God."[viii]. Verkeerde. Eerstens, die Amptelike geskiedenis sê nie dat "alle besoekers aan Edessa dit sou sien nie" die teël "en eer aan die enigste ware God." Dit sê (sien hierbo) dat "elkeen wat van plan was om deur die poort [" die openbare poort van die stad "] te kom, gepaste eerbied en eerbied en eer moet betoon aan die wonderbaarlike wonderwerk beeld van Christus"wat" vasmaak [red]. na 'n bord en versier [red] .. met. goud, "dit is die Mandylion/Shroud. Soos ons hierbo gesien het, het die" teël "by Edessa geen beeld nie en die enigste funksie daarvan was om 'bo -op' die Mandylion/Shroud te wees. Waarom maak Dayvault selfs wil om dit net te versterk gewone teël tot nadeel van die Mantel?
Tweedens beweer Dayvault (met die veronderstelling) dat die "tonnel" in hierdie windpomp toring (sien hieronder) was "die openbare poort van die stad" (sien hierbo)
[Bo (vergroot): Foto op bladsy 226 van die boek van die tonnel van Dayvault in hierdie 11de-12de eeu (sien hierbo) ruïnes van die windpomptoring, wat Dayvault (met die veronderstelling) 'The Western Gate Entrance' noem]
waarbinne die Mandylion/Shroud, die teël en die lamp glo versteek was! So ongelooflik is dit wat ek self nie besef het nie, dit is wat Dayvault beweer het? Op bladsy 228 beweer (of impliseer) Dayvault dat die Edessa-teël op 'n "enkele marmerblok" was wat in 'n holte was (sien hieronder) ongeveer "2 voet hoog by 3,5 voet breed" by "8-12 duim" diep (ongeveer 61 cm H x 107 cm B x 25 cm D):
[Bo (vergroot): Dayvault se beweerde 'unieke kenmerke' van 'n klipblok by wat hy die 'Western Gate' van Edessa's Citadel en die onderkant van die Sanliurfa -mosaïek noem . Sien my vorige pos waar ek daarop gewys het niks nie van Dayvault se beweerde 'unieke eienskappe' tussen die klipblok en die mosaïekteël, pas by!]
vasgestel die ISA Tile was. geheg aan die klipblok waarna verwys word, waardeur dit die oorspronklike teël is en nie 'n afskrif nie: "
"Bykomende bewyse was nodig om die ISA -teël te verbind met die holte en klip wat oor die westelike poort van die ingang na die sitadel geplaas sou word, anders sou die teël nog steeds 'n afskrif van 'n nog vroeër mosaïek gewees het. Deur sy beskikbare fotografiese ondersoek te ondersoek Dayvault het unieke kenmerke opgemerk op die groot rots reg voor die ingang van die sitadel. Die algemene kenmerke was soortgelyk aan die agterkant van die ISA -teël. , het hy forensies bepaal dat die ISA -teël in 'n stadium in sy geskiedenis op die klipblok was waarna dit oorspronklik teël was en nie 'n afskrif nie .
1.4 in. Foto), vermoedelik omdat hy sedertdien besef het dat die onderkant van die mosaïek doen nie pas by die klipblok by hierdie sogenaamde "Western Gate Entrance"!
Dayvault beweer op bladsy 228 dat hierdie "tonnel" 'n "silindriese halfsirkel" is, wat "die beskrywing is van die plek waar die kleed, Keramion en lamp versteek was" en "Dit is presies wat die ingang van die tonnel uitbeeld! "(sy klem):
Maar dit is nie wat die ingang van die tonnel uitbeeld! Die Amptelike geskiedenis hierbo verklaar dat "die plek waar die beeld," teël en lamp "gelê het, die voorkoms van 'n halfsferies silinder "(my beklemtoning). Die verskil is dat 'n 'silindervormige halfsirkel' 'n silinder sou wees wat aan elke kant plat was en in die lengte in die helfte gesny is, maar 'n 'halfronde silinder' 'n silinder met die een punt plat en die ander kant 'n halwe bol en in die lengte in die helfte gesny. Dit pas nie by Dayvault se tonnel nie, so hy die bewoording verander van die Amptelike geskiedenis! En afgesien van hierdie windpomp toring "Bisantynse en Islamitiese" en dus die 11de-12de eeu (sien hierbo), soos aangedui deur Dayvault se eie foto op bladsy 226 [regs (vergroot)], is hierdie tonnel ook nie 'n "silindriese halfsirkel" ook nie 'n 'halfsferiese silinder', maar net 'n baksteen tonnel (vermoedelik vir die stoor van graan wat gemaal moet word en meel) met 'n puntige punt langs die lengte. En soos Dayvault se eie foto hieronder op bladsy 223 van die teenoorgestelde kant van hierdie tonnel se ingang toon, het dit nie heeltemal deurgegaan nie. Dus (afgesien van
[Bo (vergroot): Teenoorkant van wat Dayvault die 'Western Gate -monument' noem (wat eintlik 'n 11de -12de -eeuse windpomptoring is - sien hierbo), wat wys dat Dayvault nie beweer dat dit die 'openbare poort van die stad "(sien hierbo).]
alles anders hierbo, hierdie tonnel kon nie wat Dayvault op bladsy 230 beweer, was die Amptelike geskiedenis'Edessa stadspoort', dit wil sê 'die openbare poort van die stad' (sien hierbo).
Hierdie teël staan ​​histories bekend as die Keramion."[viii]. Verkeerde. Soos hierbo aangedui, die enigste teël van die 945 Amptelike geskiedenis state 'n beeld gehad het, was die een in Hierapolis, Sirië. Die teël was nooit by Edessa nie, maar is in 968/969 van Hierapolis, Sirië, na Konstantinopel oorgeplaas. Die Amptelike geskiedenis sê niks oor die teël by Edessa met 'n beeld nie. Dit was dus hierdie teël wat in Hierapolis, Sirië, was Amptelike geskiedenis rekords het 'n gelykenis van die goddelike [Jesus] gesig '(sien hierbo) daarop en is in 968/969 van Hierapolis, Sirië, na Konstantinopel oorgeplaas, en het later bekend gestaan ​​as The Keramion .
Verdere bewyse dat hierdie Sanliurfa -mosaïek (sien hieronder) die Keramion is: 1) Dit is 'n mosaïek, en selfs geloofwaardige eerste eeu
[Bo (vergroot): "Mosaic face of Jesus, sixth century. Fragment from an unidentified location in Sanliurfa" . Guscin en Wilson dateer hierdie Sanliurfa -mosaïek "iewers tussen die sesde en sewende eeu" . Dayvault in 2002  en Wilson en Guscin in 2008 is onafhanklik deur die direkteur van Sanliurfa Museum vertel dat die mosaïek uit die muur van 'n Sanliurfa -huis gesny is . Dit is 'n foto van 'n hoër gehalte van die Sanliurfa -mosaïek, wat Guscin in 'n Sanliurfa -tydskrif  gevind het, en wat die eerste keer buite Turkye gepubliseer is in Ian Wilson se boek "The Shroud" uit 2010 (sien verwysing 31), wat Dayvault blykbaar voorgekeer het sit op sy 2002 -ontdekking van die mosaïek vir
9 jaar (2002-11) (sien vorige). Dayvault was bewus daarvan dat Wilson die eerste persoon was wat buite Turkye 'n verslag gepubliseer het oor die vind van hierdie mosaïek, insluitend die foto hierbo, want op bladsy 140 verwys Dayvault na die vermoedelik privaat kommunikasie tussen hom en Wilson oor die mosaïek:
Hieropolitane sou weet dat dit 'n mosaïek is nie 'n beeld nie maar baie klein teëls, waarvan nie een 'n beeld het nie, wat saam die illusie van 'n beeld. So het hierdie Sanliurfa -mosaïek, Dayvault se "ISA -teël" geen beeld nie, maar slegs 'n illusie van 'n beeld wat bestaan, nie op die teël nie, maar in die koppe van mense wat daarna kyk. Dus hierdie Sanliurfa -mosaïek kan nie wees die Keramion!
2) Soos aangedui in 'n vorige pos, is die Griekse woord "keramiek"is afgelei van keramos, wat "klei", "enigiets van klei" beteken, en "'n daktegel"  insluit. Dit pas by die Amptelike geskiedenis waar die teël waarop die beeld van Jesus oorgedra is, wat later "The Keramion" genoem is, een was van "'n hoop teëls wat onlangs voorberei is", dit wil sê, kleidak teëls. Presies dieselfde woord keramiek"kom voor in Markus 14:13 en Lukas 22:10, waar dit vertaal word as" pot ", soos in 'n kleikruik om water te dra . Maar Dayvault beskryf die basis van die Sanliurfa -mosaïek, waarin die mosaïekteëls of tesserae was ingebed, as "tufa" wat "a kalksteen word algemeen gebruik vir kunswerke "(my beklemtoning) . So weer, hierdie Sanliurfa -mosaïek kan nie wees die Keramion!
3) Dayvault moet aanneemlik verduidelik hoe die Keramion, wat tydens die sak van Konstantinopel  in 1204 verdwyn het, in die muur van 'n huis in Bireçik beland het klein dorpie in die provinsie Sanliurfa. Hy het in sy PDF erken dat "as sy verhaal [die man wat die mosaïek aan die museum verkoop het] waar was, sou die ISA -teël slegs 'n kopieer van 'n nog vroeër prototipe "(beklemtoning van Dayvault) . Maar in sy boek op bladsy 280 het Dayvault geskryf dat as dit waar was, dit slegs was"moontlik kan "die moontlikheid uitsluit dat dit die werklike Keramion is" (my beklemtoning). Dit is omdat Dayvault sedertdien aan twee gedink het fantasties (soos in fantasie) 'verduidelikings' van die waarheid van wat die man aan die museum gesê het, maar die mosaïek was die Keramion. Die eerste fantasie -verduideliking van Dayvault was dat omdat "Bireçik [ongeveer 35 myl = 56 km] van Hierapolis, Sirië, hierdie Sanliurfa -mosaïek die oorspronklike Hierapolis -teël is, en dit was 'n afskrif daarvan in 968 na Konstantinopel geneem en bekend geword as die Keramion:
Dayvault se tweede fantasie -verduideliking is dat die museum verkeerd verstaan ​​het wat die verkoper (nie 'skenker' nie omdat hy dit aan die museum verkoop het) vir hulle gesê het. Wat die verkoper regtig het gesê (volgens Dayvault) was dat die teël "uit die muur gekap is. [van]" die `huis. 'van die koning. die Citadel "!:
Maar waar die teël sedert 525 was, hoe die verkoper dit gekry het en hoeveel duisende (Indien nie miljoene) Amerikaanse dollar -ekwivalente waarvoor hy dit verkoop het (aangesien die verkoper geweet het dit kom van die Citadel), sê Dayvault nie. Miskien verbeel Dayvault die volgende gesprek tussen die verkoper en die Sanliurfa Museumdirekteur:
Verkoper: "Hierdie mosaïekteël is in AD 57 uit 'n muur in die Koningshuis, die Citadel, gekap en ek wil 'n miljoen Amerikaanse dollar daarvoor hê."
Museumdirekteur (hardhorend): 'U het dit uit 'n muur gehak jou huis?"
Verkoper: "Nee, uit 'n muur in Die Citadel. Een van my voorouers het dit van 'n klipblok afgehak by die ingang van die huidige tonnel van die ou windpomp. Die teël word al 1447 jaar lank deur ons familie oorgedra, van 525 tot 1972. Maar ek het dit geërf en ek wil dit vir 'n miljoen dollar verkoop. "
Museumdirekteur (hoor net "Ek wil dit verkoop"): "Hoeveel wil jy hê vir hierdie mosaïekteël wat jy uit 'n muur in jou huis gekap het?"
Verkoper (vererg): "Soos ek gesê het, ek wil 'n miljoen Amerikaanse dollars daarvoor hê."
Museumdirekteur (hoor slegs "een" en "dollar"): "Dit is 'n ooreenkoms."
Die twee van Dayvault is teenstrydig fantasie 'verduidelikings' hierbo wys net die bankrotskap van sy bewering dat hierdie Sanliurfa -mosaïek die Keramion is. En wat meer is, dit wys dat Dayvault op 'n sekere vlak weet dat sy Keramion -bewering onwaar is. As een wat beweer dat hy 'n Christen is, moet Dayvault in die openbaar erken dat sy bewering dat hierdie Sanliurfa -mosaïek die Keramion is, onwaar is, en aanbied om die geld van die uitgewer en die kopers van sy boek terug te betaal. Ek besit meer as honderd boeke wat met Shroud verband hou, en hierdie boek van Dayvault is maklik die ergste, en dit sluit my anti-outentisistiese boeke in! As u oorweeg om hierdie boek te koop, beveel ek u sterk aan, tensy u van historiese fiksie hou/fantasie!
ABGAR dinastie van Edessa, 2de eeu v.C. tot die 3de eeu nC
Toe die Seleukiede hulle in 130-29 v.C. uit Mesopotamië onttrek het, was die Partiese hegemonie daar feitlik onbetwisbaar. Dit is egter losweg uitgeoefen en 'n klein aantal owerhede kon 'n redelike mate van outonomie verkry. Die belangrikste hiervan was Edessa.
Die lys van die konings van die dinastie kan soos volg gerekonstrueer word (die vroeë name en datums moet versigtig beskou word): Aryu, 132-127 v.C. ʿAbdu, seun van Maẓʿur, 127-120 Frada & scaront, seun van Gebaṛʿu, 120-115 Bakru I, seun van Frada & scaront, 115-112 Bakru II, seun van Bakru, alleen, 112-94 Bakru II en Maʿnu I, 94 Bakru II en Abgar I Piqa, 94-92 Abgar I, alleen, 92-68 Abgar II, seun van Abgar, 68-53 interregnum, 53-52 Maʿnu II, 52-34 Paqor, 34-29 Abgar III, 29-26 Abgar IV Sumaqa , 26-23 Maʿnu III Saflul, 23-4 Abgar V Ukkama, seun van Maʿnu, 4 vC-AD 7 Maʿnu IV, seun van Maʿnu, 7-13 Abgar V (tweede keer), 13-50 Maʿnu V, seun van Abgar, 50-57 Maʿnu VI, seun van Abgar, 57-71 Abgar VI, seun van Maʿnu, 71- 91 interregnum, 91-109 Abgar VII, seun van Ezad, 109-16 interregnum, 116-18 Yalur (of Yalud) en Parthamaspat, 118-22 Parthamaspat alleen, 122-23 Maʿnu VII, seun van Ezad, 123-39 Maʿnu VIII , seun van Maʿnu, 139-63 Waʾel, seun van Sahru, 163-65 Maʿnu VIII (tweede keer), 165-77 Abgar VIII die Grote, seun van Maʿnu, 177-212 Abgar IX Severus, seun van Abgar, 212-14 Maʿnu IX, seun van Abgar, 214-40 Abgar X Frahad, seun van Maʿnu, 240-42.
Die term & ldquoAbgar -dinastie & rdquo word geregverdig deur die frekwensie van die naam Abgar onder die konings en deur die spesiale belangrikheid van die Abgar van die eerste en tweede eeu nC Armeense skrywers beweer die heersers van Edessa as die Armeense opvolgers van Abgar, seun van Ar & scaronam, wat het sy hoofstad van Metsbin (Nisibis) na Edessa oorgeplaas. Daar is min onomastiese ondersteuning vir hierdie teorie. Sommige van die name is Iraans, ander Arabies (insluitend Abgar self Moses van Xorene en rsquos Armeense etimologie as awagayr, & ldquogreat man, & rdquo [tr. Da N. Tomas & eacuteo, Storia de Mos & egrave Corenese, Venesië, 1841, p. 146] onwaarskynlik is). Maar die opvallendste is die name wat eindig -u dit is ongetwyfeld Nabateërs. Baie van die dinastie was dus etnies Arabies en het 'n vorm van Aramees gepraat (soos die heersers van Hatra, Singara en Mesene in hierdie tyd).
Die gebied van die koninkryk was miskien ongeveer dieselfde as dié van die Romeinse provinsie Osrhoene. Die groot lus van die Eufraat was 'n natuurlike grens in die noorde en weste. In die suide was Batnae die hoofstad van die semi-outonome owerheid Anthemusia tot by die anneksasie daarvan deur Rome in 115 nC. Die oostelike grens is onseker dat dit in die eerste eeu nC Ḥarrān tot by Nisibis of selfs Adiabene kon strek, maar slegs 40 km suid van Edessa, het sy onafhanklike status as 'n Romein altyd behou kolonie.
Edessa was 'n sterk vesting en 'n verhoogpos, groot sowel as die naaste aan die Eufraat. Dit was 'n belangrike kruispunt van 'n ou snelweg, waarlangs karavane handelsware van China en Indië na die Weste vervoer het, 'n noord-suidpad ontmoet wat die Armeense hooglande met Antiochië verbind. Edessa het onvermydelik prominent op die internasionale verhoog verskyn.
Die eerste koning van Edessa wat in historiese verslae verskyn het, was Abgar I, 'n bondgenoot van Tigranes van Armenië toe hy in 69 v.C. deur die Romeinse Sextilius verslaan is. In die nedersetting van Pompeius en Rsquos in die ooste, is Abgar II bevestig as heerser van hierdie stad. Dit was dieselfde Abgar as die Romeinse historici (bv. Plutarchus Crassus 21-22 en Dio Cassius 40.20-23) veroordeel vir sy aandeel om Crassus te lei tot een van die mees verpletterende nederlae wat ooit deur Romeinse wapens gely is en die hande van die Partiërs naby Ḥarrān in 53 v.C. Volgens 'n Siriese bron kan daar betwyfel word of Abgar skuldig was aan verraad, in werklikheid het hy sy troon in dieselfde jaar verloor (Segal, Edessa, bl. 12). Hierdie oorwinning van die Partiërs verseker hul oppergesag in die streek, en die konings van Edessa sou die Parthiërs in die volgende twee eeue eerder as Rome bevoordeel.
Abgar V Ukkama, bekend in die Christendom as die tydgenoot van Jesus (sien hieronder), was lid van 'n afvaardiging wat in 49 nC na Zeugma gegaan het om Mehrdād, die Romeinse genomineerde op die troon van Parthia, te verwelkom. Die & ldquonishonest & rdquo Abgar, vertel Tacitus (Annale 12.12ev.), Het die prins & ldquoday dag na dag in die stad Edessa aangehou, en blykbaar neergedaal tot die verdwyning van die & ervare jeug. & Rdquo Eers toe die winter aangebreek het, het Abgar Mehrdād op 'n kronkelende roete deur die berge van Armenië gelei. En voordat sy prot & eacuteg & eacute sy uitdaging op die proef kon stel, het die koning van Edessa hom aan 'n sekere nederlaag en gevangenskap deur Gōdarz oorgelaat.
'N Later koning van Edessa, Abgar VII, was 'n ewe onbetroubare bondgenoot van Rome. Sy gesante het na Trajanus in Antiochië in 114 nC gekom met geskenke en betogings van lojaliteit, en hy het Abgar & rsquos se vertraging verskoon op grond van sy vrees vir Partiaanse vergelding (Dio Cassius 68.18f.). Maar slegs vyf jaar vroeër, word ons vertel, het hy sy troon vir 'n groot som geld by Parthia gekoop. Trajanus word daarna in Edessa vermaak en ontvang 250 perde en perderuiters, pantserpakke en 'n voorraad pyle van Abgar. Abgar is nie net in sy koninkryk bevestig nie, maar op sy voorstel is die naburige filarg van Anthemusia, sy mededinger, afgesit en sy gebied geannekseer na Rome.Maar Trajanus het ná sy gevangenskap van Ctesiphon nie vroeër na die weste teruggekeer nie, as wat Edessa hom by 'n algemene opstand aangesluit het en die Romeinse garnisoene vermoor of verdryf het. Die Romeine het vinnige wraak geëis. Edessa is deur vuur en swaard verwoes, en dit lyk asof Abgar in die siekte omgekom het.
Trajan & rsquos se verowerings in Mesopotamië het afstand gedoen van sy opvolger, Hadrian. Op die troon van Edessa, wat twee jaar vakant was, is hy aangestel as 'n Parthiaanse prins, Parthamaspat, wat die Romeine nie as heerser van Parthia kon installeer nie. Maar die voormalige dinastie van Edessa is blykbaar in 123 nC herstel in die persoon van Maʿnu VII. 'N Geslag later, vroeg in die bewind van keiser Marcus Aurelius, hervat die Partiërs die offensief teen Rome. Die koning van Edessa, Maʿnu VIII, is vervang deur Wael, seun van Sahru, wat muntstukke geslaan het met die portret van die koning van Parthia. Toe 'n Romeinse leër Edessa in 165 beleër, het sy burgers egter die Partiese garnisoen geslag en die Romeine toegelaat. In die daaropvolgende jaar is Maʿnu heringestel as koning met die bynaam van Philorhomaios.
In 194, in 'n tyd van onsekerheid oor die opeenvolging van die mag in Rome, het Abgar VIII (algemeen 'groot' genoem) 'n onafhanklike lyn geneem in die geselskap van die koning van Adiabene, en beleër hy Nisibis. Binnekort egter & ldquoAbgar, koning van die Perse & rdquo (Die lewe van Severus 18.1) is deur Septimus Severus opgestel. Die Romeine het eers 'n prokureur in Osrhoene aangestel, daarna het Abgar teruggekeer na sy troon. Die posisie het nou verander, hoewel onmerkbaar, want Rome het 'n stewige beheer oor Wes -Mesopotamië gevestig. Toe die Partiërs die Tigris oorsteek en Nisibis beleër, ná die terugkeer van Severus in die weste, het Abgar sy steun teruggehou. Hy het Romeinse name aangeneem en hom vereenselwig met die Romeinse saak, sy seuns as gyselaars gegee en die dienste van sy boogskutters aangebied. In ruil daarvoor, na die nederlaag van die Partiërs in 197-98, word Osrhoene tot 'n kliëntstaat verklaar en erken Rome die status van Abgar as 'n staking van konings. buitelandse mag sedert die dae van Nero.
Vir Edessa was die einde van onafhanklikheid egter naby. Rome kon nie meer tevrede wees met indirekte beheer oor Osrhoene nie. Abgar Severus, opvolger van Abgar die Grote, is beslag gelê en afgesit deur Caracalla, waarskynlik in 214, en Edessa is tot 'n kolonie. Later moes die heersers van die dinastie slegs in naam regeer het, blyk dat daar vanaf 242 'n Romeinse inwoner in die stad was. Die monargie was verby. Die laaste koning van Edessa het saam met sy vrou na Rome afgetree.
Die koning van Edessa het sekere voorregte. Hy alleen het die reg gehad om 'n diadeem te dra met die tiara wat deur edeles gedra word, moontlik ook deur die priesters wat hy ook 'n septer gedra het. Die plaaslike Siriër Kroniek (red. Guidi, p. 3) beskryf hom as 'n woonagtig in 'n wonderlike en pragtige paleis (Syr. ʾApadnā Parth. ap (p) adān, OPers. appadāna) & ldquoat die bron van die bronne & rdquo langs die poele heilige vis (sien hieronder). Na die vloed van 201 n.C. is dit herbou as 'n somerpaleis, en 'n winterpaleis is toe opgerig op die sitadelberg daar naby (waar nog twee kolomme staan). Na 88-89 nC is die konings begrawe in 'n groot graftoring wat vir hulle gereserveer is.
Die regeringsjaar van die koning het die amptelike stelsel van afsprake verskaf, saam met die van Romeinse keisers. Die koning handhaaf persoonlike beheer oor die militêre mag van die staat en belasting. Abgar the Great & rsquos se regeringstyl was direk en paternalisties. Dit lyk asof hy sy eie vertrouelinge gehad het (Sir. & scaronarrīrē), wat sy sekretaris en bewaarder van die argiewe ingesluit het. Hy het persoonlik toesig gehou oor die maatreëls wat geneem is by die vloed van 201. Hy verbied die bou van hutte naby die rivier en beveel dat ambagsmanne daar nie in die winter moet oornag nie.
Die hoofoffisier van die staat na die koning, die tweede kwartaal in die koninkryk, het die titel gehad van paṣgrībā (Parth. pasāgrīw). Uit die Siriese inskripsie op 'n kolom leer ons dat Queen & Scaronalmath, die vrou van Abgar (die Grote?), Dogter was van 'n paṣgrībā (Segal, Edessa, pl. 29a en bl. 19 verskyn sy kop moontlik op 'n muntstuk). Die edelman wat die optogte oos van Edessa regeer het wat deur die semi-nomade ʿArab beset is, is beide in Grieks en Siries genoem, en ldquog-goewerneur van die rabArab & rdquo (arabarchos). Die nūhadrā (Parth. naxwadhār, noxadhār) was waarskynlik van laer rang. In die tyd van Abgar die Grote, het die nūhadrā het duidelik die stadsadministrasie beheer. Orde is in die stad gehandhaaf deur die gezīrāyē, 'n term wat moontlik van Iraanse oorsprong is. Stadsamptenare het landmeters en ander kundiges ingesluit. Die koning self huisves die arbeiders wat by die instandhouding van die koninklike geboue werk. In die koninklike argiewe is rekords van privaat transaksies bewaar, sowel as van staatsaangeleenthede met 'n hoë reputasie vir akkuraatheid.
Deur die Romeinse historici word die term filarg toegepas op lede van die Abgar -dinastie, die stad is verdeel in distrikte wat aan phylae of clans toegewys is, wat elk deur 'n archon bestuur word. Die koning regeer deur 'n raad van ouderlinge. 'N Beskrywing van die hoofmanne van Edessan as diegene wat met geboë knieë sit en rdquo kan 'n weerspieëling wees van die Partiese praktyk waarmee edeles by die hof gehurk het, maar die Siriese teks is nie seker nie (G. Phillips, Die leer van Addai die apostel, Londen, 1876, p. 5 Sir. teks, reël 15). Die edeles van Edessa en mdash noem & ldquogreat mans & rdquo of & ldquofree men & rdquo & mdash het in herehuise in die omgewing van die paleis gebly. Ambagsmanne was 'n belangrike kategorie van die bevolking; daar is bewyse vir slawe in die jongste tydperk van die koninkryk.
Buite die stad was dorpe en plase, ekonomies afhanklik van die stadsbewoners en belasting aan die koninklike skatkis betaal. In die onbewerkte gebied daarbuite, soos die Tektek -berge oos van Edessa, het die rabArab gelei deur die arabarchos. Een van sy funksies was om hulle te beskerm teen die Beduïene (Sir. Ṭayyāyē, na die Arabiese stam Ṭayy).
iv. Sosiale en kulturele godsdiens
Edessa onder die monargie is beïnvloed deur die beskawings van beide Oos en Wes. Die titels van amptenare, net soos hul politieke simpatie, was Iraanse stadsbeplanning en argitektuur was grotendeels hellenisties. Terwyl die vroulike kostuum soortgelyk was aan dié in die Weste, was die kostuum van mans en rsquos duidelik Iraans. Soos in Parthia, was uitgebreide hoofdeksels 'n teken van rang. Die Edessaanse samelewing was hoogs gesofistikeerd. Klere was swaar geborduur en vrolik gekleur, en baie juweliersware was gedra. Die grotgrafte buite die stadsmure is versier met reliëfs en mosaïek. Die koninklike somerpaleis het standbeelde van die konings gehad, en ander standbeelde bestaan ​​nog steeds. Daar was 'n hippodroom en 'n winterbad. Die Osrhoeniërs is gevier vir hul boogskiet, en ons het 'n eerstehandse weergawe van die vaardigheid in die sport van die seun van Abgar die Grote en van die filosoof Bardaiṣan (deur Julius Africanus, red. J. R. Vieillefond, Fragments des Cestes, Parys, 1932, pp. 49-50). Die status van vroue was hoog, behalwe in regsake.
Edessans van hierdie tydperk was baie geïnteresseerd in musiek en letterkunde, veral poësie en filosofie. Hulle taal was Siries, maar 'n paar begrafnisopskrifte oorleef in 'n vorm van Palmyrene en in Hebreeus en Grieks. Teen die einde van die tweede eeu het Grieks veld begin wen onder die hoër klas en kinders is gestuur om opgevoed te word by die Griekse akademies. Die muntstuk dra legendes in Grieks. Maar op die munte van Waʾel, die pro-Parthian usurpator (sien hierbo), word Siries gebruik. Bardaiṣan het blykbaar geen Grieks geken nie, maar sy filosofiese verhandelinge volg Griekse uiteensettingsmetodes. Al die hedendaagse geskrifte wat ons tyd bereik het, is in Siries.
Onder die Abgar -dinastie het Edessans hoofsaaklik die son, maan en planete aanbid, dit word weerspieël in die ritueel wat in reliëfs en mosaïeke en in persoonlike name uitgebeeld word. Die halfmaan verskyn op muntstukke en, vergesel van sterre, op die king & rsquos tiara. 'N Sentrale kenmerk van die stad was die poele heilige visse wat nog steeds oorleef, waarskynlik 'n simbool van vrugbaarheid. 'N Anonieme god, Marilaha (& ldquolord god & rdquo), word genoem in toewydingsinskrywings by Edessa en by Sumatar Harabesi in die Tektek -berge. Hierdie inskripsies in Sumatar Harabesi, gedateer 165 nC, verwys ook na 'n sakrale pilaar en stoelgang (ook op muntstukke van Waʾel) en 'n seremoniële maaltyd waarna dieselfde simbole verwys word in 'n Elymaen-inskripsie van die 1ste-2de eeu nC te Tang- e Sarvak (sien Bivar en Shaked, & ldquoShimbar, & rdquo pp. 287-90).
Onder die lede van die Joodse gemeenskap in Edessa was handelaars in sy. Hulle was sterk pro-Parties en het die weermag van Trajanus en rsquos verset. Die roem van Edessa in die geskiedenis berus egter hoofsaaklik op die bewering dat dit die eerste koninkryk was wat die Christendom as amptelike godsdiens aangeneem het. Volgens die legende wat eeue lank in die beskaafde wêreld bestaan, skryf Abgar Ukkama aan Jesus en nooi hom uit om hom by Edessa te besoek om hom van siekte te genees. In ruil daarvoor het hy die seën van Jesus ontvang en daarna deur die evangelis Addai tot bekering gekom. Daar is egter geen feitelike bewyse vir die Christendom in Edessa voor die bewind van Abgar die Grote, 150 jaar later nie. Geleerdes is dit algemeen eens dat die legende die twee Abgars verwar het. Dit kan nie bewys word dat Abgar die Grote die Christendom aangeneem het nie, maar dat sy vriend Bardaiṣan 'n heterodoks Christen was, en daar was 'n kerk in Edessa in 201. Dit is 'n getuienis van die persoonlikheid van Abgar die Grote dat hy volgens tradisie 'n leidende rol in die evangelisasie van Edessa.
Daar is min primêre bronne vir die geskiedenis van die Abgar -dinastie. Eerstehandse rekeninge is die Siries Kroniek van Edessa, red. I. Guidi et al., In Chronica Minora (CSCO 1-2 = Scriptores syri 1-2), Louvain, 1955.
Vir die werk van Julius Africanus, sien ook H. Gelzer, Sextus Julius Africanus und die byzantische Chronographie, Leipzig, 1880-98.
Sien die bibliografie onder Edessa oor kontemporêre inskripsies en ander argeologiese vondste en oor die evangelisering van Edessa.
Bardaiṣan word behandel deur H. J. W. Drijvers, Bardaiṣan van Edessa (Studia Semitica Neerlandica 6), Te Assen, 1966.
G. F Hill, Katalogus van die Griekse munte van Arabië, Mesopotamië en Persië in die British Museum, Londen, 1922, p. 91-118 moet geraadpleeg word vir numismatiese materiaal.
Die standpunt van Romeinse historici sal in Plutarchus gevind word Die lewe van Crassus Tacitus Annale 6.44, 12.12f. Dio Cassius Romeinse geskiedenis 68, 77-78 Scriptores historiae Augistae: Lewe van Septimus Severus en Caracalla.
Die Armeense geskiedenis van Moses van Khorene moet met omsigtigheid beskou word, sien A. Carri & egravere, & ldquoLa L & eacutegende d & rsquoAbgar dans l & rsquoHistoire d & rsquoArm & eacutenie de Mo & iumlse de Khoren, & rdquo Centenaire de l & rsquo & Eacutecole des langues vivantes 1795-1895, Parys, 1895, pp. 357-414.
Vir 'n bespreking van Iraanse inskripsies en Iraanse terme, sien W. B. Henning, & ldquo The Monuments and Inscriptions of Tang-i Sarvak, & rdquo Asië Major N.S. 2, 1951-52, bl. 151.
Idem, & ldquo 'n Nuwe Parthiese inskripsie, & rdquo JRAS 1953, bl. 124.
A. D. H. Bivar en S. Shaked, & ldquoThe Inscriptions at Shimbar, & rdquo BSOAS 27, 1964, bl. 265.
Vir 'n algemene behandeling van die Abgar -dinastie, sien R. Duval, Histoire politique, religieuse et litt & eacuteraire d & rsquo & Eacutedesse jusqu & rsquo & agrave la premi & egravere croisade (= JA 8 e S & eacuter., 18-19, 1891-92), 1892.
E. Kirsten, & ldquoEdessa, & rdquo in T. Klauser, red., Reallexikon f & uumlr Antike und Christentum IV, Stuttgart, 1959, kol. 552-97.