En dit is graag wat ek hier wil doen. Ek wil ‘n paar gedagtes en riglyne noem oor die inhoud en vorm van ons gebede.
Ek dink die rede waarom ons so sukkel met verskeie vrae rondom gebed, is omdat dit so uiters onnatuurlik vir die mens is. Dit is iets wat ons moet aanleer. Die dissipels vra tog vir Jesus: “Here, leer ons bid” (Luk. 11:1).
‘n “Hartsgesprek” is nodig en het sy plek tydens ons gebed, maar eers nadat die Here my hart met Sy Gees versadig het.
Soos ‘n kind stadig die woorde agter sy pa aansê; die uitspraak leer, die spelling oefen, net so praat ons agter ons hemelse Vader aan. Ons herhaal God se woorde. Ons leer die uitspraak van hemelse gebed.
Die woorde van hierdie skoon en suiwer taal, wat ons so agter God aansê, vind ons in die Skrif. Die woorde wat van God af kom, word die woorde wat ons tot God bid.
Net deur die woorde van die Woord, is ons woorde waarlik gebed. So bid ons nie alleen nie, maar inderdaad saam met Jesus. Hy leer my bid. Ek praat agter Hom aan.
Deur die kragtige werk van die Gees, kan ek as kind van God, agter God self aanpraat. Die rykdom van God se Woord bepaal die woorde van my gebed, nie die armoede van my hart nie.
Christus leer vir ons ‘n patroon, wat ons in gedagte moet hou wanneer ons bid. Ek noem dit sommer die VVDV-patroon:
Ons begin ons gebede deur Hom te verheerlik. Wat is daar wat Hy in Sy Woord vir jou uitgewys het, waarvoor jy Hom wil loof en prys?
Verder kan jy in jou gebed die Here ook dank vir Sy verhoring van vorige gebede, of Sy werking in jou lewe van elke dag.
Hier kan jy ook in jou gebede jou eie persoonlike vrae, begeertes, nood en vreugdes aan die Here opdra. Hy luister!
Wat vir ons duidelik moet word, is die feit dat gebed nie die natuurlike gedagtes van ons hart mag wees nie.
Ons moet ons harte versadig met Sy Woord, sodat ons gebede ook versadig is met Sy Woord. Onthou, Hy oefen ons in die hemelse taal – jy kan dit nie vanself praat nie.