Aan die ander kant het die begrip konkrete of werklike outeur die wins dat dit ons daaraan herinner dat die literêre werk nie 'n selfgenoegsame of tydlose spel met woorde is nie, maar 'n vorm van kommunikasie wat in 'n werklike wêreld deur werklike mense geskryf en gelees word. Dit verbind die literêre werk aan die bepaaldheid van 'n historiese tyd en ruimte en bevestig dat daar verby FIKSIE en VERTELLING 'n wêreld bestaan waarin mense dink en voel en ervaar.
Benewens die outeur wat as mens buite die werk bestaan, is daar ook die outeur wat hom as die "creator of the work itself manifesteer (vgl. Bakhtin hierbo). Hierdie outeur is 'n teksinterne instansie, maar hy staan bv. buite die STORIE wat vertel word en buite die DISKOERS van die VERTELLER. Hy staan egter nie los van die storie of die diskoers nie. Dit is immers hy wat bepaal watter soort storie vertel word, deur watter soort verteller (betroubaar, onbetroubaar, gemoedelik, sinies), watter soort diskursiewe tegnieke gebruik word (dialoog, *vrye indirekte rede, beskrywing, ens.), wat die volgorde van die tekselemente is en watter geledings in die teks aangebring word. In al hierdie opsigte laat hy hom ken deur keuses uit vormlike paradigmas: hy bepaal dat 'n teks só daar sal uitsien en nie anders nie (vgl. Schmid, 1973:.24 e.v.). "VORM" is natuurlik reeds betekenis. Die feit dat bv. grusame verhale soos Jan Rabie se "Drie kaalkoppe eet tesame" pragtig gestruktureer is en deur 'n rasionele verteller as die waarheid vertel word, is die outeur se manier om die groteske effek van die teks te verhoog én om die moderne mens se onbewoënheid oor geweld en uitwissing te demonstreer. Die outeur se vormkeuses is dus deel van die komplekse semantiek van die literêre werk, al kom hy nie direk in die teks aan die woord nie. Waar die outeur wel aan die woord kom, is in outeurstekste: die titel, die voorwoord, die MOTTO, die opdrag en dergelike vooraftekste is dikwels 'n aanduiding van die outeursbedoeling.