Jong ma se kankerskok: ‘Wat van my kinders?’Helen Hugo en haar gesin (Foto: De Paiva Photography) Helen Hugo, ŉ ma van vier van Jeffreysbaai in die Oos-Kaap, het op 16 November vasgestel sy het fase 4- kolorektale kanker (oftewel kolonkanker). Hugo besit haar eie sportmasseringspraktyk en voer ŉ baie aktiewe en gesonde lewe. Dié soort kanker is baie ongewoon vir iemand van haar ouderdom en lewenstyl. “Niemand kan mens voorberei vir daardie soort nuus nie. Ek het my hele Desembervakansie lank chemo en bestraling ondergaan. Dit het net gevoel of dit nie regverdig is nie,” het Hugo gesê. Hugo het tydens haar swangerskap met haar jongste kind erge pyn ervaar, maar omdat sy al voorheen maagprobleme gehad het, het sy haar nie daaraan gesteur nie. Net voor haar jongste een jaar oud geword het, het sy weer verskriklik erge pyn ervaar. “Dié keer was dit baie, baie seer; ek het voortdurend pyn gehad en my man het daarop aangedring dat ek by ŉ spesialis uitkom.” Hugo het uiteindelik by ŉ dokter in Port Elizabeth beland wat vir haar gesê het sy het ŉ gewas en dit is kwaadaardig. Vier van haar limfkliere was ook aangetas deur die gewas. “Ek is 32 jaar oud en het vier kinders van een, vier, vyf en agt jaar oud. Ek het glad nie ŉ geskiedenis van kanker in my familie nie en is gesond. Hierdie soort kanker word gewoonlik net by mense wat ouer as 50 is, gediagnoseer. Die dokter het gesê hy het nog nooit so ŉ jong pasiënt vir dié kanker soos ek gehad nie. Dit het gevoel of my hele wêreld inmekaarval. “My wêreld het letterlik gaan stilstaan. Ek het dadelik gedink: ‘Wat van my kinders?’ As ek nou iets moet oorkom, gaan my jongste seuntjie my nie eens onthou nie.” Hugo se gewas was te groot om dadelik verwyder te word en sy moes eers 28 chemo- en bestralingsessies ondergaan voor die operasie gedoen kon word. Helen Hugo het kolorektalekanker (Foto: Facebook) “Ek het vir die dokter gevra hoe ernstig en gevaarlik die operasie is op ŉ skaal van een tot tien. Hy het vir my gesê dis ŉ 11 – groter as ŉ hartomleiding. So, voor die operasie het ek my testament reggekry en my polisse laat uitsorteer.” Die dokters het 10 van Hugo se limfkliere verwyder, maar steeds aangetaste selle gevind. Hugo moes uiteindelik haar hele rektum en 20 cm van haar kolon laat verwyder en moet nou weer vier tot ses chemo-siklusse ondergaan. Hugo probeer deurentyd aktief en positief bly en hoop dat sy iewers iemand met haar storie kan aanraak. “Ek probeer nog oefeninge doen, maar ek oefen nie die week wat ek chemo kry nie. Dan het ek net nie die krag om dit te doen nie. Ek luister maar na my liggaam, maar ek dink die oefening help my baie. Dit kry my kop reg, dit is baie belangrik. “Ek wil amper elke dag die handdoek ingooi, maar ek weet ek het nie ŉ keuse nie; vir my kinders moet ek sterk bly. Ek het ook ŉ ongelooflike ondersteuningsnetwerk in Jeffreysbaai wat só baie vir my doen. Ek dink dit is net God se genade wat my aan die gang hou, ek kan nie dink wat anders nie. Baie mense sê ek is ŉ inspirasie, maar ek voel nie soos ŉ inspirasie nie.” Hugo meen dit is baie belangrik om vir haar kinders deur dié proses te wys dat mens sterk moet wees en nie jouself jammer kry nie. “Ek wil hulle leer om deur te druk. Ek wil hê my kinders moet sê hulle ma is die sterkste vrou wat hulle ken, dat ek hulle geleer het om nie te bly lê as hulle val nie. Dat hulle nie eens geweet het ek het kanker nie, maar dat ek daardeur gekom het,” het sy gesê. Haar kinders is nog te jonk om regtig te verstaan wat fout is met hulle ma. “My oudste verstaan wel en sy weet ek het kanker, maar die res is eintlik nog te klein. Hulle weet net mamma is siek en voel nie lekker nie.” Hugo was eers skaam om oor haar kanker te praat omdat dit kolorektale kanker is, maar het later besef sy het niks om weg te steek nie. “Ek het nog niemand ontmoet wat in dieselfde bootjie as ek is om mee te praat nie. Almal wat dié soort kanker het, is baie ouer as ek. Ek het net op ŉ plek gekom waar ek besef het dit is nie my skuld nie. Ek het dit nie gekies nie, en as ek daaroor praat, sal ek dalk iewers iemand anders kan help.” Helen se gemeenskap het die ondersteuningsgroep Hope4Helen gestig (Foto: De Paiva Photography) Hugo weet sy het nog ŉ lang pad voor haar, maar sy het deur ondervinding geleer om nie haarself jammer te kry nie en eerder positief te bly. “Om jouself jammer te kry is seker die maklikste ding om in die situasie te doen, en die moeilikste ding om van weg te bly. As jy eers jou toon gedoop het in daardie donker water, maak jy baie vinnig ŉ huis daarvan. Jy moet elke liewe dag vir jouself sê jy gaan hierdeur kom. “Ek het my nie die lewe so ingedink nie, maar alles gaan aan. Kanker is nie die ergste ding om te hê nie, dit kan verbygaan. Daar is mense wat ongeneeslike siektes het, wie se pyn nooit weggaan nie. My pyn kan weggaan, my pyn is net tydelik.” Hugo moes haar sportmasseringspraktyk se deure sluit aangesien haar hande weens die chemo baie sensitief is. Sy het nog twee tot vier siklusse chemo oor, waarna nóg ŉ operasie gedoen moet word. Haar hoop is dat sy dán kankervry sal wees. ŉ Facebook-groep is tot stand gebring om vir Helen en haar gesin etes te vat, skenkings te doen, en haar te ondersteun. Besoek dié groep hier.