John F. Fitzgerald - Inligting
John Francis Fitzgerald, die seun van Ierse immigrante, is op 11 Februarie 1863 in Boston gebore. Nadat hy aan die Boston Latin School gegradueer het, het hy 'n jaar by die Harvard Medical School gegaan, maar moes vertrek om na sy ses broers te kyk toe sy pa sterf. .
Fitzgerald verwerf 'n pos by die Boston Custom House (1886-1891). Hy was ook aktief in die Demokratiese Party en word in 1892 lid van die Massachusetts Senaat. Drie jaar later is hy tot die kongres verkies (4 Maart 1895 tot 3 Maart 1901).
In 1906 word Fitzgerald die burgemeester van Boston. Deur dit te doen, word Fitzgerald die eerste burgemeester in die Verenigde State wie se ouers in Ierland gebore is. Hy het nou kragte saamgespan met sy voormalige mededinger, Patrick Joseph Kennedy, om die stad te bestuur. Fitzgerald se dogter, Rose Fitzgerald, sou later met Kennedy se seun, Joseph Patrick Kennedy, trou: die ouers van John Fitzgerald Kennedy, Robert Kennedy en Edward Kennedy.
Fitzgerald het twee tydperke as burgemeester gehad (1906-08 en 1910-14) en was 'n onsuksesvolle kandidaat vir goewerneur in 1922. Fitzgerald, 'n beleggingsbankier, was ook lid van die Port of Boston Authority (1934-1948). John Francis Fitzgerald is op 2 Oktober 1950 in Boston oorlede.
F. Scott Fitzgerald, tenvolle Francis Scott Key Fitzgerald, (gebore 24 September 1896, St. Paul, Minnesota, VS-oorlede 21 Desember 1940, Hollywood, Kalifornië), Amerikaanse kortverhaalskrywer en romanskrywer wat beroemd is vir sy uitbeeldings van die Jazz-era (die 1920's), sy mees briljante nuwe wese The Great Gatsby (1925). Sy privaat lewe, saam met sy vrou, Zelda, in Amerika en Frankryk, het amper net so gevier as sy romans.
Wie was F. Scott Fitzgerald?
F. Scott Fitzgerald was 'n 20ste-eeuse Amerikaanse kortverhaalskrywer en romanskrywer. Alhoewel hy vier romans en meer as 150 kortverhale in sy leeftyd voltooi het, word hy miskien die beste onthou vir sy derde roman, The Great Gatsby (1925). The Great Gatsby word vandag algemeen beskou as "die groot Amerikaanse roman."
Wanneer en waar is F. Scott Fitzgerald gebore?
Francis Scott Key Fitzgerald is op 24 September 1896 in St. Paul, Minnesota, gebore vir ouers Edward en Mary ("Mollie") McQuillan Fitzgerald. Fitzgerald deel veral 'n geboorteplek met twee van sy bekendste fiktiewe karakters: Amory Blaine van Hierdie kant van die paradys (1920) en Nick Carraway van The Great Gatsby (1925).
Hoe was die gesin van F. Scott Fitzgerald?
F. Scott Fitzgerald trou op 3 April 1920 met Zelda Sayre. Scott en Zelda het 'n onstuimige verhouding gehad, gekenmerk deur oormatige drank, partytjies en bakleiery. Die paartjie het net een kind gehad, genaamd Frances (of "Scottie"). Die moeilike gesinslewe van die Fitzgeralds het talle biografieë, romans, films en TV -reekse geïnspireer.
Waaroor het F. Scott Fitzgerald geskryf?
Fitzgerald is veral bekend in sy roman vir sy uitbeeldings van die jazz -tydperk (die 1920's) The Great Gatsby. Fitzgerald oorgedra The Great Gatsby die gevoel van hoop wat Amerika aan sy jeug belowe het en die teleurstelling wat sy jeug ondervind het toe Amerika nie kon slaag nie. Dit - die belofte en mislukking van die Amerikaanse droom - is 'n algemene tema in Fitzgerald se werk. Ander algemene temas in sy werk is die samelewing en klas, rykdom en materialisme en romantiese idealisme.
Hoe het F. Scott Fitzgerald gesterf?
Fitzgerald het sy lewe lank met alkoholisme gesukkel. Dit is waarskynlik dat sy sterk drank bygedra het tot sy vroeë dood: Fitzgerald sterf aan 'n hartaanval op 21 Desember 1940 in Hollywood, Kalifornië, op 44 -jarige ouderdom. Hy het nog nie sy vyfde roman voltooi nie, Die Laaste Tycoon.
Fitzgerald was die enigste seun van 'n onsuksesvolle, aristokratiese vader en 'n energieke, provinsiale moeder. Die helfte van die tyd het hy aan homself gedink as die erfgenaam van sy vader se tradisie, waaronder die skrywer van "The Star-Spangled Banner", Francis Scott Key, na wie hy vernoem is, en die helfte van die tyd as "straight 1850 potato-hungersnood Iers . " As gevolg hiervan het hy tipies ambivalente Amerikaanse gevoelens oor die Amerikaanse lewe, wat hom tegelyk vulgêr en skitterend belowend lyk.
Hy het ook 'n intens romantiese verbeelding gehad, wat hy vroeër '' 'n verhoogde sensitiwiteit vir die beloftes van die lewe '' genoem het, en hy het ervaring opgetel wat vasbeslote was om die beloftes na te kom. By beide St. Paul Academy (1908–10) en Newman School (1911–13) het hy te hard probeer en homself ongewild gemaak, maar aan die Princeton -universiteit het hy sy droom van 'n skitterende sukses verwesenlik. Hy word 'n prominente figuur in die literêre lewe van die universiteit en sluit lewenslange vriendskappe met Edmund Wilson en John Peale Bishop. Hy word 'n leidende figuur in die sosiaal belangrike Triangle Club, 'n dramatiese samelewing, en word verkies tot een van die voorste klubs van die universiteit. Hy het verlief geraak op Ginevra King, een van die skoonhede van haar generasie. Toe verloor hy Ginevra en ontsnap uit Princeton.
Hy het die volgende herfs na Princeton teruggekeer, maar hy het nou al die posisies verloor wat hy begeer het, en in November 1917 het hy vertrek om by die weermag aan te sluit. In Julie 1918, terwyl hy naby Montgomery, Alabama, gestasioneer was, ontmoet hy Zelda Sayre, die dogter van 'n regter van die hooggeregshof in Alabama. Hulle het baie verlief geraak, en sodra hy kon, het Fitzgerald op pad New York toe vasbeslote om onmiddellik sukses te behaal en met Zelda te trou. Wat hy bereik het, was 'n advertensiewerk vir $ 90 per maand. Zelda het hul verlowing verbreek, en na 'n epiese dronk het Fitzgerald teruggetrek na St. Paul, Minnesota, om vir die tweede keer 'n roman wat hy in Princeton begin het, oor te skryf. In die lente van 1920 is dit gepubliseer, hy trou met Zelda, en
een middag in 'n taxi tussen baie hoë geboue onder 'n mauve en 'n rooskleurige lug, het ek begin tjank omdat ek alles gehad het wat ek wou hê en geweet het dat ek nooit weer so gelukkig sou wees nie.
Hierdie kant van die paradys was 'n openbaring van die nuwe sedelikheid van die jongmense wat Fitzgerald beroemd gemaak het. Hierdie roem het vir hom tydskrifte van literêre aansien oopgemaak, soos Scribner's, en gewilde mense met 'n hoë betaling, soos Die Saturday Evening Post. Hierdie skielike voorspoed het dit vir hom en Zelda moontlik gemaak om die rolle te speel waarvoor hulle so mooi toegerus was, en Ring Lardner het hulle die prins en prinses van hul generasie genoem. Alhoewel hulle van hierdie rolle hou, was hulle ook bang vir hulle as die einde van Fitzgerald se tweede roman, Die Mooi en Verdomde (1922), toon aan. Die Mooi en Verdomde beskryf 'n aantreklike jong man en sy pragtige vrou, wat geleidelik ontaard in 'n winkeldraende middeljarige ouderdom terwyl hulle wag totdat die jong man 'n groot fortuin erf. Ironies genoeg kry hulle dit uiteindelik, as daar niks van hulle oorbly wat die moeite werd is om te bewaar nie.
Om te ontsnap aan die lewe wat hulle gevrees het om hulle daartoe te bring, verhuis die Fitzgeralds (saam met hul dogter, Frances, genaamd "Scottie", gebore in 1921) in 1924 na die Riviera, waar hulle deel uitmaak van 'n groep Amerikaanse uitgewekenes wie se styl grotendeels deur Gerald en Sara Murphy Fitzgerald bepaal is, beskryf hierdie samelewing in sy laaste voltooide roman, Tender is die nag, en het sy held op Gerald Murphy geskoei. Kort na hul aankoms in Frankryk, voltooi Fitzgerald sy mees briljante roman, The Great Gatsby (1925). Al sy verdeelde aard is in hierdie roman, die naïewe Midwestern -vuur, met die moontlikhede van die 'American Dream' in sy held, Jay Gatsby, en die deernisvolle Yale -heer in die verteller, Nick Carraway. The Great Gatsby is die diepste Amerikaanse roman van sy tyd aan die einde, verbind Fitzgerald Gatsby se droom, sy 'Platoniese opvatting van homself' met die droom van die ontdekkers van Amerika. Sommige van Fitzgerald se beste kortverhale verskyn in Al die hartseer jongmanne (1926), veral "The Rich Boy" en "Absolution", maar eers agt jaar later verskyn 'n ander roman.
Die volgende dekade van die Fitzgeralds se lewens was wanordelik en ongelukkig. Fitzgerald het te veel begin drink, en Zelda het skielik, onheilspellend, dag en nag balletdans begin oefen. In 1930 het sy 'n geestelike ineenstorting en in 1932 weer 'n geestelike ineenstorting, waaruit sy nooit ten volle herstel het nie. Gedurende die dertigerjare het hulle geveg om hul lewe saam te red, en toe die geveg verlore was, het Fitzgerald gesê: "Ek het my vermoë gelos om te hoop op die klein paaie wat na Zelda se sanitaarkamer gelei het." Hy het nie sy volgende roman voltooi nie, Tender is die nag, tot 1934. Dit is die verhaal van 'n psigiater wat met een van sy pasiënte trou, wat, terwyl sy stadig herstel, sy lewenskragtigheid uitput totdat hy, in die woorde van Fitzgerald, un homme épuisé ("'N man opgebruik"). Dit is Fitzgerald se aangrypendste boek, hoewel dit kommersieel onsuksesvol was.
Met sy mislukking en sy wanhoop oor Zelda, was Fitzgerald op die punt om 'n ongeneeslike alkoholis te word. Teen 1937 kom hy egter ver genoeg terug om 'n draaiboekskrywer in Hollywood te word, en daar ontmoet hy en raak hy verlief op Sheilah Graham, 'n beroemde skinderskrywer in Hollywood. Vir die res van sy lewe - behalwe vir af en toe dronkperiodes toe hy bitter en gewelddadig geword het - woon Fitzgerald rustig by haar. (Soms het hy oos gegaan om Zelda of sy dogter Scottie, wat in 1938 by die Vassar College aangekom het, te besoek.) In Oktober 1939 begin hy met 'n roman oor Hollywood, Die Laaste Tycoon. Die loopbaan van sy held, Monroe Stahr, is gebaseer op die van die vervaardiger Irving Thalberg. Dit is Fitzgerald se laaste poging om sy droom te skep van die beloftes van die Amerikaanse lewe en van die soort mens wat dit kan verwesenlik. In die intensiteit waarmee dit verbeeld word en in die glans van sy uitdrukking, is dit gelyk aan alles wat Fitzgerald ooit geskryf het, en dit is tipies van sy geluk dat hy aan 'n hartaanval gesterf het met sy roman wat net half klaar was. Hy was 44 jaar oud.
Die presidensiële veldtog van 1960 tussen die demokraat John F. Kennedy en die Republikeinse kandidaat Richard Nixon was een van die naaste verkiesings in die Amerikaanse geskiedenis, en een waarin Martin Luther King, Jr., en die burgerregtebeweging 'n deurslaggewende rol gespeel het.
Kennedy, gebore op 29 Mei 1917 in 'n welgestelde en polities prominente Boston -gesin, studeer aan Harvard University in 1940. Nadat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog in die vloot gedien het, het hy sy pa in die politiek gevolg en drie termyne in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en agt jaar gedien. in die senaat voordat hy in 1960 die nominasie van die Demokratiese Party as president verseker het.
Tydens die presidensiële veldtog van 1960 tree Kennedy in tussenkoms toe King skuldig bevind word aan 'n proefoortreding nadat hy aan 'n sit in in Atlanta. Volgens die aanbevelings van veldtogadviseurs het Kennedy Coretta Scott gebel Koning sy simpatie en sy broer, Robert F. Kennedy, het oproepe gemaak wat gehelp het om King se vrylating op borgtog uit die Georgia State Prison in Reidsville te bevorder. In 'n verklaring na sy vrylating het King aan verslaggewers gesê dat hy ''n groot dank aan senator Kennedy en sy gesin verskuldig is' ', en die politieke motivering van die kandidaat verminder:' Ek is seker dat die senator dit gedoen het vanweë sy werklike kommer en sy humanitêre neiging "(Referate 5:39). Hoewel hy deur verslaggewers onder druk was, wou King nie Kennedy onderskryf nie en verduidelik dat dit onvanpas sou wees om dit te doen as die leier van die onpartydige Southern Christian Leadership Conference (SCLC). Op verkiesingsdag het Kennedy Nixon met minder as een persent van die stemme verslaan, 'n oorwinningsmarge wat die belangrikheid van Afro -Amerikaanse steun beklemtoon het.
Aanvanklik het Kennedy versigtig te werk gegaan met betrekking tot burgerregte. Ondanks pleidooie van King en ander burgerregte -leiers vir federale ingryping tydens die geweld rondom die Vryheidsritte en die Albany Beweging, het die Kennedy -administrasie min beleidsvordering gemaak met betrekking tot burgerregte vir rasseminderhede. In 1962 het Kennedy stadig begin om 'n burgerregte -agenda vooruit te gaan met die deelname van sy administrasie aan die oprigting van die Kieseropvoedingsprojek. Later dieselfde jaar stuur hy federale troepe na Oxford, Mississippi, om onluste aan die Universiteit van Mississippi te onderdruk na die integrasie daarvan deur James Meredith.
Die 1963 Birmingham -veldtog, onder leiding van SCLC en plaaslike leiers, was 'n katalisator vir groter federale betrokkenheid by die stryd. Die nasionale media het beelde getoon van vreedsame betogers wat deur polisiehonde aangeval word en waterslange met hoë krag wat mense in die straat afvee, en Kennedy het weinig ander keuse as om die pogings om vrede te herstel, te vergroot. Op 11 Junie 1963 spreek hy die nasionale kommer oor burgerregte direk aan: 'Ons word hoofsaaklik gekonfronteer met 'n morele kwessie. Dit is so oud soos die Skrif en so duidelik soos die Amerikaanse Grondwet. Die kern van die vraag is of alle Amerikaners gelyke regte en gelyke geleenthede moet kry, of ons ons mede -Amerikaners gaan behandel soos ons behandel wil word "(Kennedy," President Kennedy's Radio, "970). Kennedy het sy toespraak gevolg deur 'n omvattende wetsontwerp op burgerregte aan die kongres voor te stel wat hoofsaaklik fokus op die desegregasie van skole, restaurante, hotelle en soortgelyke openbare geriewe.
Aangesien Kennedy se voorgestelde wetgewing in die kongres gefiltreer is, het King en ander burgerregte -leiers die president onder druk geplaas en begin met planne vir die Maart oor Washington vir werk en vryheid, einde Augustus beplan. In 'n ontmoeting met King het Kennedy aanvanklik sy kommer uitgespreek oor die optog en die uitwerking daarvan op die wetsontwerp op burgerregte. King het Kennedy verseker van die vreedsame bedoelings van die geleentheid en die president het nie die demonstrasie versoek om te kanselleer nie.
Twee weke na die optog in Washington het vier meisies by 'n dinamietontploffing in die Baptistekerk in Sixteenth Street in Birmingham, Alabama, gesterf. King is verpletter deur die moorde en skryf aan Kennedy: 'Oor 'n paar uur gaan ek na Birmingham. Ek sal opreg by my mense pleit dat hulle nie gewelddadig sal bly nie ... sal die ergste rassemoord wat hierdie nasie nog ooit gesien het, sien "(King, 15 September 1963). 'N Paar dae later ontmoet Kennedy King en ander leiers oor federale ingryping in die stryd met burgerregte.
Kennedy se burgerregte -wetgewing bly staan ​​in die kongres toe hy op 22 November 1963 vermoor word. King skryf 'n grafskrif aan die vermoorde president in 'n rubriek wat in die New York Amsterdam Nuus, 'n maand na Kennedy se dood. Terwyl hy beweer dat ons almal iets van Kennedy in die dood kan leer, het King geskryf dat die dood van die voormalige president 'vir ons almal sê dat hierdie haatvirus wat in die are van ons land ingesypel het, onvermydelik tot ons sal lei morele en geestelike ondergang. " Ter afsluiting van sy lofprysing beskryf King se lewe Kennedy as 'n uitdaging om 'met meer vasberadenheid vorentoe te gaan om ons volk te verwyder van die spore van rasseskeiding en diskriminasie' ('What Killed JFK?'). Dit sou nog agt maande se gevegte met die suidelike politici duur voordat die Wet op Burgerregte is op 2 Julie 1964 onderteken.
'N Ierse reisverslag
Filmmateriaal van president Kennedy se besoek aan Ierland verskyn in die museum, insluitend die opmerkings van die president op Eyre Square in Galway op 29 Junie 1963, nadat hy die Freedom of the City ontvang het.
'As die dag duidelik genoeg was, en as u na die baai afgaan en na die weste kyk, en u gesig goed genoeg was, sou u Boston, Massachusetts, sien,' het president Kennedy destyds gesê. 'En as u dit sou doen, sou u 'n paar Doughertys en Flahertys en Ryans en neefs van u sien werk aan die dokke, wat na Boston gegaan het en goed gemaak het.
Foto's van president Kennedy en sy susters, Jean Kennedy Smith en Eunice Kennedy Shriver, dokumenteer hul besoek aan die Kennedy -gesin se Ierse opstal in Dunganstown, County Wexford, vir 'n gesinshereniging. Die Ierse swartdoringstok word uitgestal tydens sy besoek aan president Kennedy deur sy neef Jimmy Kennedy.
Gesin, opvoeding en vroeë lewe
Francis Scott Fitzgerald is op 24 September 1896 in St. Paul, Minnesota, gebore. Die naamgenoot van Fitzgerald (en tweede neef drie keer van sy pa en aposs kant verwyder) was Francis Scott Key, wat die lirieke op die & quotStar-Spangled Banner geskryf het. & Quot
Die ma van Fitzgerald en aposs, Mary McQuillan, was afkomstig van 'n Iers-Katolieke gesin wat 'n klein fortuin in Minnesota verdien het as kruidenierswinkel. Sy pa, Edward Fitzgerald, het 'n meubelonderneming in St. Gedurende die eerste dekade van die lewe van Fitzgerald en Aposs het sy pa se werk die gesin heen en weer tussen Buffalo en Syracuse in die staat New York geneem. Toe Fitzgerald 12 was, het Edward sy werk by Procter & Gamble verloor, en die gesin verhuis in 1908 terug na St.Paul om te lewe van sy erfenis.
Fitzgerald was 'n blink, aantreklike en ambisieuse seun, die trots en vreugde van sy ouers en veral sy ma. Hy het die St. Paul Academy bygewoon. Toe hy 13 was, sien hy sy eerste skryfstuk in druk verskyn: 'n speurverhaal wat in die skoolkoerant gepubliseer is. In 1911, toe Fitzgerald 15 jaar oud was, stuur sy ouers hom na die Newman School, 'n gesogte Katolieke voorbereidingskool in New Jersey. Daar ontmoet hy vader Sigourney Fay, wat sy beginnende talent met die geskrewe woord raaksien en hom aanmoedig om sy literêre ambisies na te streef.
Nadat hy in 1913 aan die Newman School gestudeer het, besluit Fitzgerald om in New Jersey te bly om sy artistieke ontwikkeling aan die Princeton University voort te sit. By Princeton het hy hom sterk daaraan toegewy om sy ambag as skrywer te slyp, draaiboeke te skryf vir Princeton & aposs beroemde musiekblyspele van Triangle Club, asook gereeld artikels vir die Princeton Tiger humor tydskrif en verhale vir die Nassau Literary Magazine.
Fitzgerald & aposs skryf het egter ten koste van sy kursuswerk gekom. Hy is op akademiese proeftydperk geplaas, en in 1917 het hy die skool verlaat om by die Amerikaanse weermag aan te sluit. Vrees dat hy in die Eerste Wêreldoorlog sou sterf met sy literêre drome onvervuld, het Fitzgerald haastig 'n roman geskryf met die naam Die romantiese egoïs. Alhoewel die uitgewer, Charles Scribner & aposs Sons, die roman verwerp het, het die resensent die oorspronklikheid daarvan opgemerk en Fitzgerald aangemoedig om in die toekoms meer werk in te dien.
Fitzgerald is aangestel as 'n tweede luitenant in die infanterie en na Camp Sheridan buite Montgomery, Alabama, gestuur. Die oorlog eindig in November 1918, voordat Fitzgerald ooit ontplooi is. Na sy ontslag verhuis hy na New York in die hoop om 'n loopbaan in advertensies te maak wat winsgewend genoeg is om sy vriendin, Zelda, te oortuig om met hom te trou. Hy het egter na slegs 'n paar maande sy werk beëindig en teruggekeer na Paulus om sy roman te herskryf.
WikiTree is 'n gemeenskap van genealoë wat 'n toenemend akkurate gesamentlike stamboom groei wat vir ewig 100% gratis is vir almal. Sluit asseblief by ons aan.
Sluit asseblief saam met ons aan FITZGERALD -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
BELANGRIKE KENNISGEWING EN VRYWARING: U HET 'N VERANTWOORDELIKHEID OM VERSIGTIG TE WEES OM PRIVAATINLIGTING TE versprei. WIKITREE BESKERM DIE GEVOELIGSTE INLIGTING, MAAR SLEGS TOT DIE GEDEELTE IN DIE DIENSVOORWAARDES EN PRIVAATHEIDSBELEID.
Pêrels van oorvloed
John Fitzgerald "Jack " Kennedy (29 Mei 1917 - 22 November 1963), waarna sy voorletters JFK dikwels verwys, was die 35ste president van die Verenigde State en dien van 1961 tot sy dood in 1963.
Na militêre diens as bevelvoerder van die Motor Torpedo Boats PT-109 en PT-59 tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Suidelike Stille Oseaan, ...
Kennedy verteenwoordig Massachusetts ' 11de kongresdistrik in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers van 1947 tot 1953 as 'n demokraat ...
Daarna dien hy in die Amerikaanse senaat van 1953 tot 1960.
Kennedy het vise -president en republikeinse kandidaat Richard Nixon in die Amerikaanse presidentsverkiesing van 1960 verslaan.
Factoid: Die Kennedy – Nixon -debat was die eerste Amerikaanse presidensiële debat op televisie in die geskiedenis van ons land.
(John Fitzgerald Kennedy – 35ste president).
Op 43-jarige ouderdom was Kennedy die jongste man wat verkies is tot die amp van die Amerikaanse president, die tweede jongste president (na Theodore Roosevelt), en die eerste persoon wat in die 20ste eeu gebore is om as president te dien.
Kennedy is 'n Katoliek, die enigste president wat nie Protestant is nie en is die enigste president wat 'n Pulitzer-prys gewen het.
Gebeurtenisse tydens sy presidentskap was onder meer die Bay of Pigs Invasion en die Cubaanse missielkrisis, ...
Die varkbaai? As jy op jou gat sit en mans laat sterf, (ten minste na my oordeel), is dit iets wat jy onder die mat wil vee, .. nie by jou CV voeg nie.
Vra maar vir Barack en Hillary.
.. die gebou van die Berlynse muur,
Die ruimtewedloop ...
Die burgerregtebeweging ...
Die Viëtnam -oorlog.
Nou is daar iets om op trots te wees, alhoewel ek nooit in 'n deel van 'n Hollywood -rolprent oor die Viëtnam -oorlog gespeel is nie, is ek deel van 'n infanterie 111, ... en/of, ... soos ons deur Lyndon gesien is B. Johnson, .. (ekstras) ..in die werklike saak.
Ek en my span, (eerste week in die land), terwyl ons nog almal in een stuk was en koolstofdioksied uit die vuil lug van Suidoos -Asië verwyder het.
Kennedy was 'n vurige gelowige in die bekamping van kommunisme. In sy eerste toespraak oor presidentskap het hy dit duidelik gemaak dat hy die beleid van die voormalige president, Dwight Eisenhower, sal voortsit en die regering van Diem in Suid -Viëtnam sal ondersteun.
Kennedy het dit ook duidelik gemaak dat hy die 'Domino -teorie' ondersteun en hy was oortuig dat as Suid -Viëtnam tot die kommunisme val, ander state in die streek sou val, en dat John Kennedy nie bereid was om daaroor na te dink nie.
Kennedy het teenstrydige advies oor Vietnam ontvang. Charles De Gaulle het Kennedy vurig gewaarsku dat oorlogvoering in Viëtnam Amerika sou strik en in 'n 'bodemlose militêre en politieke moeras' sou vasvang.
Dit is gebaseer op die ervaring wat die Franse opgedoen het by Dien Bien Phu ('n slegte dag vir die Franse), wat 'n aansienlike sielkundige litteken van die Franse buitelandse beleid vir 'n paar jaar gelaat het.
Kennedy het egter daagliks meer kontak met 'valke' in Washington DC wat geglo het dat Amerikaanse magte baie beter toegerus en voorbereid sou wees op konflik in Viëtnam as wat die Franse was.
(My persoonlike waarneming).
Hulle het geglo dat slegs 'n klein toename in Amerikaanse steun aan Diem sukses in Viëtnam sou verseker. Veral die 'valke' was sterk ondersteuners in die 'Domino Theory'.
Kennedy moes ook presies wys wat hy bedoel het toe hy gesê het dat Amerika moet: ...
"Betaal enige prys, dra enige las, kom by enige ontbering, ondersteun enige vriend ... om die voortbestaan ​​en sukses van vryheid te verseker".
Natuurlik het dit die oorlewing en vryheid van meer as 58 000 Amerikaners geverg om Kennedy se hipoteses te toets, as hy 22 November in Texas sou oorleef, is ek seker dat hy trots sou wees.
Vraag: Is ek bitter? Dit is nie vir my om te antwoord nie, vra een van die 58 000 mans wat nie huis toe gekom het nie.
Die Kennedys, soos die Rothschilds, was (was en is) takers, nie gewers nie, (na my mening) .. mense wat eintlik werk om te lewe, sou nie een van die twee name in die wêreldwye gids misloop nie.
In 1961 het Kennedy ingestem dat Amerika 'n toename in die grootte van die Suid -Viëtnamese leër van 150 000 tot 170 000 moet finansier. Hy het ook ingestem dat 'n ekstra 1000 Amerikaanse militêre adviseurs na Suid -Viëtnam gestuur moet word om die Suid -Viëtnamese weermag op te lei. Albei hierdie besluite is nie bekend gemaak nie, aangesien dit die ooreenkomste verbreek het wat tydens die 1954 -konvensie in Genève gesluit is.
Kan u u voorstel dat 'n vurig bewonderde charismatiese Amerikaanse president besluit het om inligting van die Amerikaanse publiek te weerhou,
Dit was tydens Kennedy se presidentskap dat die 'Strategic Hamlet' -program bekendgestel is. Dit het erg misluk en het byna seker 'n aantal Suid -Viëtnamese boere gedryf om die Noord -Viëtnamese kommuniste te ondersteun.
As geheue dien? Ek glo 'n paar van my vriende en ek het 'n paar van daardie genote ontmoet.
(Toneel uit die "Movie" Firebase Gloria).
Hierdie gedwonge verskuiwing van boere in veilige samestellings word deur Diem ondersteun en het baie gedoen om die opposisie teen hom in die Suide te bevorder. Amerikaanse televisieverslaggewers het aan die Amerikaanse publiek oorgedra dat 'Strategic Hamlet' dekades, indien nie honderde, jare se dorpslewe in die Suide vernietig het en dat die proses slegs 'n halwe dag kan duur.
Hier was 'n supermoondheid wat die gedwonge verwydering van kleinboere deur die Suid-Viëtnamese leër effektief georkestreer het wat nie gevra is of hulle wil trek nie.
Vir diegene wat geweet het van die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam en daarteen gekant was, het 'Strategic Hamlet' hulle uitstekende propaganda -geleenthede gebied.
Kennedy is ingelig oor die woede van die Suid -Viëtnamese boere en was geskok toe hy verneem dat die lidmaatskap van die NLF volgens Amerikaanse intelligensie met 300% toegeneem het in 'n tydperk van twee jaar, die jare toe 'Strategic Hamlet' in werking was.
Vraag: Waarom sou 'n man wat sy militêre loopbaan deurgebring het in die suidelike Stille Oseaan met sy hemp in die vloot se ekwivalent van 'n dagvaart, 'n idee hê van hoe om 'n oorlog met 'n paar stewels te veg?
Kennedy se reaksie was om meer militêre adviseurs na Viëtnam te stuur sodat daar teen die einde van 1962 12 000 van hierdie adviseurs in Suid -Viëtnam was.
Behalwe dat hy meer adviseurs na Suid -Viëtnam gestuur het, het hy ook 300 helikopters saam met Amerikaanse vlieëniers gestuur. Hulle is aangesê om ten alle koste militêre gevegte te vermy ...
'U moet 'n man liefhê wat u na 'n land sal stuur waar regte (kwaai) mans met regte gewere gelaai met regte (bona fide) vervaardigde koeëls wat die doel in die lewe is om u dood te maak, en u 'n bevel gee om te vermy veg ten alle koste! "
.. en glo dat jy eintlik dom genoeg is om daardie bevel te gehoorsaam, of selfs daaroor te dink ...
..maar, .. dink daaroor na, .. is daar dalk een?
Kennedy se presidentskap sien ook die reaksie op die Diem -regering deur sommige Boeddhistiese monnike.
Op 11 Junie 1963 pleeg Thich Quang Duc, 'n Boeddhistiese monnik, selfmoord op 'n besige Saigon -pad deur doodgebrand te word.
Ander Boeddhistiese monnike het sy voorbeeld in Augustus 1963 gevolg.
Televisie het oor hierdie gebeure regoor die wêreld berig. 'N Lid van Diem se regering het gesê: ...
"Laat hulle brand, en ons sal hande klap."
'N Ander lid van Diem se regering het gesê dat hy graag die Boeddhistiese monnike van petrol sal voorsien.
Kennedy het oortuig geraak dat Diem Suid -Viëtnam nooit kon verenig nie en het ingestem dat die CIA 'n program moet begin om hom omver te werp. 'N CIA -agent, Lucien Conein, het 'n paar Suid -Viëtnamese generaals $ 40 000 gegee om Diem omver te werp met die bykomende waarborg dat die VSA die leier van Suid -Viëtnam nie sou beskerm nie.
Diem is in November 1963 omvergewerp en vermoor.
Kennedy is drie weke later vermoor.
Kennedy is op 22 November 1963 in Dallas, Texas, vermoor. Lee Harvey Oswald is van die misdaad beskuldig, maar hy is twee dae later deur Jack Ruby doodgeskiet voordat 'n verhoor kon plaasvind.
Die FBI en die Warren -kommissie het amptelik tot die gevolgtrekking gekom dat Oswald die enigste sluipmoordenaar was. Die United States House Select Committee on Assassinations (HSCA) het egter tot die gevolgtrekking gekom dat die ondersoeke gebrekkig was en dat Kennedy waarskynlik vermoor is as gevolg van 'n sameswering.
Kennedy se omstrede TFX -vegterprogram van die Departement van Verdediging het gelei tot 'n kongresondersoek wat van 1963 tot 1970 geduur het.
Sedert die 1960's het inligting oor Kennedy se privaat lewe aan die lig gekom. Besonderhede oor die gesondheidsprobleme van Kennedy waarin hy gesukkel het, het veral sedert die 1990's meer bekend geword.
Alhoewel dit aanvanklik geheim gehou is vir die algemene publiek, het berigte oor Kennedy se bedrogspul baie pers gekry.
Tog is John Kennedy nog steeds baie hoog in die openbare mening van Amerikaanse presidente.
Vraag: Het ek persoonlik van John F. Kennedy gehou?
Absoluut nie, (hoewel John F. Kennedy net so charismaties was as Barack Obama), was hy ook net die (leuenaar en valse) wat Barack Obama is ...
Kortom, John Kennedy was net nog 'n polisie wat een ding gesê het en 'n ander ding gedoen het.
Kennedy was heeltemal oneerlik en misleidend as dit kom by die nivellering met die Amerikaanse volk en die nasie oor sy gesondheid of sy vriendskap.
Kennis van een of albei sou Kennedy uit die Oval Office gehou het.
Gerapporteer deur Lawrence K Altman en Todd S. Purdum.
WASHINGTON, 16 November - Die eerste deeglike ondersoek van president John F. Kennedy se mediese rekords, uitgevoer deur 'n onafhanklike presidensiële historikus met 'n mediese konsultant, het bevind dat Kennedy aan meer siektes ly, baie erger was en baie meer medisyne as wat die publiek destyds geweet het of wat biograwe sedertdien beskryf het.
In (beide my beskeie en weldeurdagte opinies), .. buite die grense van 1600 Pennsylvania Ave, ..of in 'n goed beskermde Las Vegas Night Club, ..hanteer (behalwe) 'n klomp "goed saamgestelde" koor meisies, Kennedy, (in die "tradisie" van ons huidige opperbevelhebber) ... was nie 'n aggressiewe ou nie.
Frank aan die ander kant, .. sou 'n mens 'n helse president gemaak het. (Sinatra wat niemand uit die weg geruim het nie). Eintlik kan ek my oë toemaak en met min of geen moeite, kan ek sien hoe sy 'beker' op die berg Rushmore gekerf is.
As Sinatra op 22 November 1963 die president sou gewees het, sou hy nie in 'n oop motor gery het nie, en die Rothschilds vandag, in plaas daarvan om hul rekeninge met 'Amerikaanse' belastinggeld te bevredig, ... hulle sit limonade en koekies voor die Bank van Engeland ...
..vir hul gesin se Schillings.
Met die enkele uitsondering om 'n poging aan te wend om die Federale Reserwebank te beëindig, het Kennedy se administrasie (in my nederige, hoewel vurige mening) Amerika eintlik min of niks verskaf nie.
John S. Fitzgerald was 'n soldaat in die Amerikaanse weermag en 'n bontjagter, en hy was gedeeltelik deur die inheemse Amerikaners in die weermag, en hy het 'n haat teen Indiërs gelaat. Fitzgerald was 'n selfsugtige man, en by 'n geleentheid het hy tydens 'n ekspedisie 'n mede -bontvangster geëet. Fitzgerald het by kaptein Andrew Henry se ekspedisie van 1823 langs die Missouri-rivier aangesluit om pelte van bison en ander diere in die streek te versamel, en hy was vyandig teenoor die gids Hugh Glass en sy half-inheemse seun Hawk tydens die reis. Fitzgerald was kwaad oor die verhaal dat Glass 'n Amerikaanse offisier tydens 'n Amerikaanse aanval op 'n Pawnee-dorp vermoor het, en hy was nog meer kwaad vir Hawk omdat hy halfwit en half-inheems was. Toe Glass deur 'n beer geteister word, wou Fitzgerald hom agterlaat, en hy is oortuig om slegs by hom te bly deur Henry se belofte van $ 300 aan Jim Bridger, Hawk en Fitzgerald as hulle by hom bly tot sy dood en hom 'n behoorlike kans gee. begrafnis. Fitzgerald het probeer om Glass te gag en hom dood te wurg, maar Hawk het later ingegryp en Fitzgerald eenkant toe gestoot. Fitzgerald proceeded to stab Hawk in the waist with a knifei and kill him Bridger was away gathering water, so he could not help Hawk or Glass. Fitzgerald denied knowing where Hawk went, and he told Bridger that he saw 20 Arikara natives coming along the river, forcing Bridger to abandon the search for Hawk and the care for Fitzgerald. Bridger left behind his special canteen (marked with a swirl on it) for Glass to use, and Fitzgerald and Bridger returned to Fort Kiowa. However, Fitzgerald later admitted that he had left Glass for dead on purpose, and while Fitzgerald accepted the $300 from Henry, Bridger left without payment. Later, a Frenchman arrived at the fort and showed Henry the special canteen when taking out items to pay for lodging and food, and Bridger recognized it. Fitzgerald knew that Glass was alive and coming for him, so he decided to flee, telling the Englishman Anderson that he was going to Texas.
Fitzgerald wanted to settle down in Texas and have his own plot of land there, and he also decided to re-enlist in the military to get an excuse for killing people. He was tracked down to the woods by Captain Henry and a wounded yet vengeful Glass, and Fitzgerald shot Henry off of his horse in an ambush before scalping him. Glass later found the body and decided to set a trap for Fitzgerald, putting Henry's body on the horse while hiding underneath the bear pelt behind the saddle. Fitzgerald again shot Henry, but after seeing that the body was Henry's, he looked at the saddle and saw Glass pull a revolver and shoot him. Fitzgerald ran from Glass, who lost his musket while sliding down a hillside to chase Fitzgerald down. Fitzgerald and Glass fought with a knife and tomahawk, with Glass cutting off some of Fitzgerald's fingers and Fitzgerald biting off Glass' ear and stabbing him through the left hand. However, Glass was able to mortally wound Fitzgerald, and he decided that "Revenge is in the creator's hands", as the Pawnee Hikuc told him. He sent him down the river to a group of Arikara warriors, who murdered Fitzgerald. The Arikara spared Glass, who had saved the chief's daughter Powaqa, and Glass' revenge was complete.
Kennedy's aides and friends evocatively and sympathetically portray him in several works, including Theodore C. Sorensen, Kennedy (New York, 1965) Arthur M. Schlesinger, Jr., Duisend dae: John F. Kennedy in die Withuis (Boston, 1965) Paul B. Fay, Jr., The Pleasure of His Company (New York, 1966) Pierre Salinger, Met Kennedy (Garden City, N.Y., 1966) Roger Hilsman, To Move a Nation: The Politics of Foreign Policy in the Administration of John F. Kennedy (Garden City, N.Y., 1967) Kenneth P. O'Donnell and David F. Powers, with Joe McCarthy, "Johnny, We Hardly Knew Ye": Memories of John Fitzgerald Kennedy (Boston, 1972) and Benjamin C. Bradlee, Conversations with Kennedy (New York, 1975).
Herbert S. Parmet has written the biographies Jack: The Struggles of John F. Kennedy (New York, 1980) and JFK: The Presidency of John F. Kennedy (New York, 1983). Richard Reeves, President Kennedy: Profile of Power (New York, 1993), is a well-researched assessment, critical but judicious. In the 1970s and 1980s, many revisionist evaluations of Kennedy appeared. Garry Wills, for example, debunks Kennedy and his defenders in The Kennedy Imprisonment: A Meditation on Power (Boston, 1982), while Allen J. Matusow, The Unraveling of America: A History of Liberalism in the 1960s (New York, 1984), critically surveys government initiatives that began under Kennedy. Three other recent studies with varying viewpoints are Irving Bernstein, Promises Kept: John F. Kennedy's New Frontier (New York, 1991), James N. Giglio, Die presidensie van John F. Kennedy (Lawrence, Kans., 1991), and Thomas Reeves, A Question of Character: A Life of John F. Kennedy (New York, 1991).
Meanwhile, there has been a growing number of monographs and specialized studies, including Graham T. Allison, Essence of Decision: Explaining the Cuban Missile Crisis (Boston, 1971) Carl M. Brauer, John F. Kennedy and the Second Reconstruction (New York, 1977) Thomas G. Paterson, ed., Kennedy's Quest for Victory: American Foreign Policy, 1961 – 1963 (New York, 1989) Montague Kern, Patricia W. Levering, and Ralph B. Levering, The Kennedy Crises: The Press, the Presidency, and Foreign Policy (Chapel Hill, N.C., 1983) William J. Rust et al., Kennedy in Vietnam: American Vietnam Policy, 1960 – 1963 (New York, 1985) Thomas Brown, JFK, History of an Image (Bloomington, Ind., 1988) Michael R. Beschloss, The Crisis Years: Kennedy and Khrushchev, 1960 – 1963 (New York, 1991) John M. Newman, JFK and Vietnam: Deception, Intrigue, and the Struggle for Power (New York, 1992) and Edwin M. Martin, Kennedy and Latin America (Lanham, Md., 1994).
Recent works include Lawrence Freedman, Kennedy's Wars: Berlin, Cuba, Laos, and Vietnam (New York, 2000) Barbara Leaming, Mrs. Kennedy: The Missing History of the Kennedy Years (New York, 2001) Richard D. Mahoney, Sons and Brothers: The Days of Jack and Bobby Kennedy (New York, 1999) Ernest R. May and Philip D. Zelikow, eds., The Kennedy Tapes: Inside the White House during the Cuban Missile Crisis (Cambridge, Mass., 1997) and Gerald Posner, Saak gesluit: Lee Harvey Oswald en die moord op JFK (New York, 1993).