Vitamiene en minerale - Naturopatie - 2021
Die 20ste begin met die ontdekking van die vitamiene self en hul gebrek as oorsaak van siektes soos ragitis, skeurbuik en Beri-Beri. Tussen 1954 en 1974 is 25 nuwe menslike siektes ontdek wat met die belangrike voedingstowwe behandel kan word.
Sedert 1980 ontdek navorsers ander invloede van die vitamiene wat indirek afloop. Sekere vitamiene beskerm die selle teen verval, terwyl ander die immuunstelsel versterk. Ons weet vandag dat vitamiene fisiese agteruitgang en die verouderingsproses beïnvloed. Dit het waarskynlik ook profilaktiese effekte op lewensbedreigende siektes - byvoorbeeld kanker. Die voedingstowwe beskerm die sentrale senuweestelsel by fetusse en kinders.
Vet- en wateroplosbare vitamiene
Daar is twee soorte vitamiene: vetoplosbare vitamiene is A, D, E en K, wateroplosbare vitamiene B en C. Eersgenoemde kom hoofsaaklik voor in vetterige maaltye en diereprodukte soos plantaardige olies, melk en melkprodukte, eiers, lewer, vetterige vis en botter. . Die liggaam bêre hierdie vitamiene in die lewer en vetweefsel as 'n reserwe vir die toekoms.
Wateroplosbare vitamiene word nie in die liggaam geberg nie, maar word in die urine uitgeskei. Dit kom voor in vrugte, groente, aartappels, melk en melkprodukte. Anders as die vetoplosbare, word hulle vinnig vernietig as u die kos voorberei en was. Voldoende opberging en voorbereiding van maaltye kan die verlies van voedingstowwe verminder.
Minerale en spoorelemente
Minerale wat in die aarde en in klippe voorkom, kan ook in organiese en anorganiese kombinasies gevind word. Dit is noodsaaklike voedingstowwe wat die liggaam nodig het om te oorleef en sy alledaagse funksies uit te voer.
Mense ontvang minerale deur plante in te neem wat op hul beurt die minerale uit die aarde onttrek en deur vleis te eet van diere wat weer plante eet. Minerale vorm 4% van die menslike liggaam. Dit is die belangrikste faktore in die beheer van fisiologiese prosesse en vorm deel van die tande, bene, weefsel, bloed, spiere en senuweeselle.
Minerale is baie belangrik om die vloeistowwe in bloed en weefsel in balans te hou, sodat dit nie te suur of alkalies is nie. Dit laat ander voedingstowwe deur die bloedkanale beweeg, en vervoer voedingstowwe na die selle.
Twee groepe minerale is baie belangrik in die liggaam - makro-minerale en mikro-minerale. Eersgenoemde kom voor in hoër dosisse in die liggaam van diere, of ons kry dit in groter hoeveelhede voedsel. Dit sluit kalsium, chloor, magnesium, fosfor, natrium, kalium en swael in.
Ons verwys ook na mikrominerale middels as spoorelemente, wat beteken dat dit slegs in klein hoeveelhede in die liggaam is, of dat ons dit in klein dosisse kry. Hierdie spoorelemente sluit chroom, kobalt, koper, jodium, fluoor, yster, mangaan, molibdeen, selen en sink in.
Kinders, swanger vroue, moeders en bejaardes moet hul insette by die individuele minerale aanpas. Oormatige inname van minerale kan giftig wees.
Vitamien A is verantwoordelik vir sig, beengroei, die ontwikkeling van tande, die immuunstelsel, die voortplanting van selle, die vorming van hormone, vir 'n gesonde vel en hare.
Die menslike gene beskou die kode as belangrike proteïene wat die liggaam nodig het om alledaagse funksies uit te voer. As hierdie proteïene benodig word, moet die genetiese kodes oorgedra word. Vitamien A help om hierdie genetiese oordrag te reguleer.
Vitamien A kom in twee vorme voor - voorgevormde vitamien A en provitamien A, ook bekend as karoteen. Bronne is diere en plante. Die retinolvorm word in diereprodukte soos lewer, eiers en melk aangetref, terwyl die beta-karoteen voorkom in plante soos wortels, patats, mango's, spinasie, pampoene en appelkose.
'N Normale ontwikkeling van die fetus vereis noodwendig die inname van vitamien A. Dit is egter bekend dat die gebruik van hoë dosisse retinol tydens swangerskap geboortedefekte by die pasgeborene veroorsaak. Babas en kinders is meer sensitief vir vitamien A en kan siek word as hulle klein oordosisse vitamien A kry.
'N Oordosis vitamien A kan die bene beskadig en die vel verdun, wat swakheid en brosheid veroorsaak, asook moegheid en braking. 'N Tekort aan vitamien A verhoog die risiko van aansteeklike siektes en gesigsprobleme.
Die primêre rol van die vitamien B-kompleks is om die metabolisme aan die gang te hou, energie uit voedsel op te neem en aan die liggaam te voorsien. Die vitamiengroep sorg vir 'n normale eetlus, bevorder sig, stimuleer die senuweestelsel, hou die vel gesond, help vertering, bevorder proteïenbenutting, ondersteun die produksie van bloedselle, help die liggaam om vette te gebruik, beskerm teen defekte in die ruggraat en brein.
Boonop help die vitamien B-kompleks die vorming van genetiese materiaal en hormone, verkry energie uit koolhidrate en ondersteun dit haargroei. Die B-vitamiene is ook nodig om siektes soos oorbenutting en pellagra te voorkom, asook vorme van bloedarmoede wat ontstaan ​​as gevolg van 'n gebrek daaraan.
B-vitamiene is in water oplosbaar, die meerderheid van hierdie vitamiene word in die urine uitgeskei. Dit kan negatiewe newe-effekte hê. As dit in groot hoeveelhede verbruik word, kan dit bloedsuiker verhoog en velprobleme veroorsaak wat die hart en lewer beskadig. Oordosisse vitamien B3 kan visie versteur, verwarring veroorsaak, naarheid veroorsaak en maagprobleme veroorsaak.
Vitamien B9, ook foliensuur genoem, is noodsaaklik vir breinfunksies en speel 'n belangrike rol in geestes- en emosionele gesondheid. Dit help om die liggaam se genetiese materiaal te vorm en is nodig wanneer die selle en weefsel vinnig groei, dit wil sê in die kinderjare, puberteit en swangerskap. Foliensuur werk ook nou saam met vitamien B12, wat help om rooibloedselle te vorm en die yster in die liggaam te laat werk.
Die vitamien is belangrik tydens swangerskap. Swanger vroue wat nie genoeg foliensuur kry nie, loop die risiko om kinders met geboortedefekte te baar. 'N Studie het folaatgebrek aan outisme gekoppel. Hiervolgens moet 'n voldoende inname van foliensuur die risiko verminder om siektes vanuit die outistiese spektrum te ontwikkel.
Foliensuur kom natuurlik voor in groenblaargroente. Let op: vitamien B9 los op in water en verloor dus vinnig tydens kook. Hoe langer blaargroente kook, hoe meer verdwyn die stof in die kookwater. As jy net die groente blancheer of in stoom kook, kry jy die foliensuur.
Foliensuur word deesdae by baie voedsel gevoeg, soos meel, hawermout of muesli.
Vitamien C is 'n wateroplosbare vitamien en die liggaam bêre dit nie. Anders as baie diere, is die mens nie in staat om vitamien C te sintetiseer nie, dus moet ons die stof met voedsel inneem.
'N Vitamientekort manifesteer in droë, bros hare sowel as growwe en droë vel, vertraagde wondgenesing, neusbloeding en 'n hoër vatbaarheid vir infeksies. Ons ken 'n ernstige vorm van vitamien C-tekort as skeurbuik.
Lae vlakke vitamien C verbind wetenskaplikes aan 'n aantal kwale, van hoë bloeddruk tot galblaasversteurings, verstopte bloedvate en kanker.
Vitamien C is belangrik om die vate te versterk en kollageen te vorm, om die selmembrane teen vergiftiging te beskerm en 'n ooraktiewe immuunstelsel te bevat. Dit help ook teen allergieë en virussiektes.
In die medisyne dien die voedingstof om die immuunstelsel te ondersteun en om virusse en kanker te voorkom. Die immuunstelsel se belangrikste taak is om die liggaam te beskerm teen vreemde stowwe en gifstowwe. Die vitamien is hiervoor nodig.
Dit beïnvloed kollageensintese en is daarom onontbeerlik vir die bindweefsel. Dit hou die liggaam weer bymekaar - die vel, die bene, tande, bloedvate, ens. Sonder kollageen word skeurbuik geskep, waarin die tande losgemaak word en dan uitval as die sigbaarste simptoom.
Vitamien C kan gevind word in alle sitrusvrugte, dit wil sê lemmetjies, lemmetjies, suurlemoene, lemoene, mandariene, pomelo's en pomelo's. Ander vrugte wat baie van die vitamien bevat, is pynappel, papajas, aarbeie, aalbessies, bloubessies, bosbessies en waatlemoene.
Vitamien D is vetoplosbaar en versamel in die lewer soos vetterige weefsel. Daarom stoor mense met te veel liggaamsvet te veel van die voedingstof en kan die liggaam dit nie meer implementeer nie. Vitamien D is spesiaal omdat ons dit self vervaardig - in teenstelling met ander vitamiene wat ons met voedsel verbruik.
Die vitamien word veral gevorm as die vel aan sonlig blootgestel word. Sommige voedselsoorte bevat ook vitamien D, maar dit is skaars genoeg om te kompenseer vir 'n gebrek aan sonlig.
Die Inuïte, wat maande lank sonder sonlig (en kunsmatige plaasvervangers soos solariums) in die Arktiese gebied oorleef het, bewys dat dit moontlik is. Hulle neem 'n groot hoeveelheid vitamien D in met hul daaglikse voedsel, naamlik in die vorm van vis met 'n hoë vet en vislewer.
In 'n nou mediese sin is vitamien D nie 'n vitamien nie, want ons produseer dit self in ons liggaam. Vitamiene, daarenteen, is per definisie organiese stowwe uit voedsel.
Die liggaam het die lewensbelangrike stof nodig om kalsium en fosfor op te neem. Hierdie minerale is nodig om die bene te bou. Dit vertraag ook outo-immuun siektes soos diabetes en rumatoïede artritis.
Vitamien D help om die selle te onderskei, dit wil sê om te verseker dat selle spesiale take kan verrig, en hul groei vertraag. In kort: die voedingstof is noodsaaklik vir normale selvorming en 'n vitamien D-tekort kan ernstige gevolge vir die gesondheid hê.
Gedurende die kinderjare gebruik die liggaam kalsium en fosfor om die bene te vorm. As iemand nie genoeg kalsium kry nie, of as die liggaam nie genoeg kalsium kan opneem nie, ly daar been en beenweefsel.
Vitamien E is waarskynlik een van die onbekendste stowwe onder diegene wat die wetenskap vitamiene noem, en terselfdertyd een van die belangrikste. Dit vertraag fisiese verval as gevolg van ouderdom, het 'n direkte invloed op die senuweestelsel, verhoog die vrugbaarheid en bou die spiere op.
Eenvoudig gestel, die materiaal is 'n brugbouer. Dit verseker dat die selle kan saamwerk en dat die verband tussen bene en spiere werk. Dit stop ook selluliet en maak die bindweefsel glad.
Vitamien E word in goeie dosisse in groenblaargroente, neute, koring en lensies, sowel as volgraan aangetref. Dierlike produkte bevat selde die stof, met uitsondering op lewer, hart en niere, sowel as melk en eiers. Vir babas geld die volgende egter: koeimelk bevat aansienlik minder vitamien E as die melk van die moeder se bors.
Die vitamien bou die hare op en help veral teen dun hare en versterk die wortels. Dit beskerm die vel se natuurlike vog.
Die stof balanseer sekere hormone en help teen spysverteringsprobleme.
Die beste bronne van vitamien E is plantaardige olies, veral olyfolie, koringolie en sojaolie.
"Koagulasie-vitamien" is 'n omslagtige woord, en daarom gebruik dokters die term vitamien K. Dit is vetoplosbaar en belangrik om die bloed in die vloei te verdik. Dit speel ook 'n belangrike rol in die opbou van bene, omdat dit die osteocalcin-proteïen verander. Dit stel hierdie proteïen in staat om kalsium te bind.
Vitamien K is goed geskik vir die verwydering van spinnekoppe van die vel, rekmerke en verbranding van littekens.
Pasgeborenes ly dikwels aan vitamien K-tekort en dit manifesteer in onbeheerde bloeding. In teenstelling hiermee help 'n inspuiting met 'n vitamien K-voorbereiding. Onderaanbod is veral wydverspreid in ontwikkelende lande en daar is 'n enorme risiko vir mans by babas. Islamitiese gelowiges, maar ook baie nie-Islamitiese kulture in Afrika, besny die voorhuid van die seuns. Vitamien K-tekort, tesame met onprofessionele wondsorg, is die belangrikste oorsaak van babas wat aan die besnydenis sterf.
22 minerale is nodig vir spesifieke funksies van die menslike liggaam, sover dit die wetenskap vandag is. Ons onderskei tussen makro-minerale en mikro-minerale. Die liggaam het eersgenoemde in groter hoeveelhede nodig. Dit sluit kalsium, fosfor, magnesium, soda, chloor en swael in.
Aan die ander kant het die organisme slegs mikrominerale middels in die vorm van spoorelemente nodig. Dit bevat yster, mangaan, koper, jodium, kobalt, fluoor en selenium.
Kalsium is die algemeenste van alle minerale in die menslike liggaam. Die tande en bene bevat die meeste kalsium, naamlik 99%. Niemand kan sonder die materiaal vorm nie. Senuweeselle, bindweefsel, bloed en ander liggaamsvloeistowwe absorbeer die res van die mineraal.
Kalsium kom hoofsaaklik in suiwelprodukte voor. Sardientjies is ook 'n baie goeie bron. Sommige plante bevat ook die mineraal en bied 'n alternatief vir die daaglikse glas melk vir vegane. Plantprodukte sluit tofu, spinasie en verskillende soorte kool in.
Kalium is belangrik vir selfunksie en ons benodig energie om energie te produseer. Kalium tesame met proteïene sorg vir die osmotiese druk, reguleer die suur-basis-balans en die water-elektrolietbalans. Die niere en spiere vertrou op kalium.
Die mineraal word gevind in spinasie, beitel en lamslaai, volgraan, vleis en vis. Dit moet nie te gaar word nie, want dit sal die kaliumvlak verlaag.
Magnesium bevorder die spiere en senuwees en hou die immuunstelsel ongeskonde, verseker 'n gereelde hartklop en sterk bene. Dit reguleer ook bloedsuikervlakke en help om proteïene te vorm.
Die helfte van die magnesium in die liggaam word in die bene aangetref, waar dit waarskynlik met kalsium inwerk.
Magnesiumtekort manifesteer in voetpyn, beenkrampe of spiertrilling. Daar is ook anorexia, braking, uitputting en 'n gevoel van swakheid. As die magnesiumvlak aanhou daal, word gevoelens van gevoelloosheid, abnormale hartklop en hartspasmas bygevoeg. Daarbenewens ly lyers aan persoonlikheidsversteurings wanneer die tekort die senuweestelsel beïnvloed.
Met 'n gebalanseerde dieet ly ons skaars aan 'n onderaanbod. Voedsel met 'n hoë magnesiuminhoud is neute, sade en volgraan. Groen groente bevat chlorofil wat op hul beurt magnesium bevat.
Aan die ander kant bevat amper geen magnesium industriële produkte nie, veral wit suiker en wit meel.
Mans benodig ongeveer 350 mg per dag, vroue ongeveer 300 mg. Swanger vroue, verpleegmoeders en atlete benodig aansienlik meer.
Fosfor is die 'gom' vir die selle en weefsels van die liggaam. Al die selle bevat fosfor, waarvan 85% in die tande en bene is. Saam met kalsium bied die mineraal die struktuur en sterkte. Na kalsium is dit die algemeenste mineraal in die menslike organisme: byna een persent van ons liggaamsgewig bestaan ​​uit fosfor.
Die mineraal is wydverspreid by plante en diere. Eiers, melk, vleis, vis en meel is uitstekende bronne om die stof te voed. Volkorrels bevat ook goeie hoeveelhede fosfor, soos vrugte en groente.
Maar nie veel van die stowwe bevoordeel die liggaam nie. 'N Oordosis kan lei tot diarree en die weefsel verswak. Boonop verhoed 'n te hoë fosforvlak dat ander minerale (magnesium, yster, kalsium en sink) verwerk word.
Daar is selde 'n te hoë konsentrasie fosfor in die bloed. Die oorsaak hiervan is gewoonlik niersiekte.
Selenium kry plante van die aarde en ons kry dit van voedsel. Mense het selenium nodig: dit versterk die immuunstelsel en is nodig om proteïene op te bou.
Benewens groente, is Brasiliaanse neute waardevolle bronne van selenium, sowel as knoffel, vis, garnale, rooivleis, eiers, hoender en lewer. Vleis van diere wat plante eet wat in seleniumryke grond gegroei het, het groter hoeveelhede selenium as vleis van diere wat nie selenryke plante geëet het nie.
Sonder selenium werk die immuunstelsel nie meer effektief nie en kan die liggaam nie meer proteïene produseer nie. Dit kan lei tot hartversaking of siektes van die hartspier.
Hoeveel selenium gevorm word, hang onder andere af van die suurstofinhoud, koolstof en klei in die grond, en ook van die pH-waarde. Noord-Europese lande soos Denemarke, Finland, Skotland en Duitsland is arm aan selen.
Natrium is noodsaaklik vir selfunksies, die senuweestelsel en die sametrekking van die spiere. Saam met kalium en chloried behou dit die balans van liggaamsvloeistowwe.
'N Lae natriumvlak voorkom dat die senuwees met die spierweefsel kommunikeer. Dit lei tot spierswakheid, krampe en krampe, probleme met die hartspier en verhoogde hartklop of vinnige hartklop.
'N Te hoë natriumvlak lei weer tot hoë bloeddruk en tot abnormale dik hartwande.
Ons vind natrium in byna alle voedselsoorte. Ons verbruik die grootste deel van die finale produkte: brood, gebak, wors en ingelegde vleis. Chips en pretzelstokkies bevat ook baie van die minerale.
Sink word in elke sel in die liggaam, lewer, niere, bene, rooi en witbloedselle, die retina aangetref - hulle stoor almal sink. In totaal is daar tussen 2 en 3 gram van die mineraal in ons liggaam.
Gewoonlik het ons geen ekstra sinkinvoer nodig as ons genoeg vrugte, groente en proteïene kry nie.
Mans het meer sink nodig as vroue omdat die mineraal die liggaam tydens ejakulasie verlaat. Hoe meer seksueel aktief 'n man is, hoe meer sink het hy nodig, want die sperm het die hoogste konsentrasie sink in die liggaam. Ons benodig ook sink om ons reuk- en smaaksintuie te ontwikkel.
Sink word hoofsaaklik aangetref in voedsel met baie proteïene: beesvleis, varkvleis en lamsvleis bevat meer sink as vis, die donker vleis op die hoender bevat meer as die wit.
Die idee dat "regte mans" vleis nodig het, is nie 'n macho-fantasie nie. Dit beteken egter nie dat mans wat nie vleis eet nie moet leef sonder ejakulasie. Vegane kan meer neute, volgraan en lensies eet en sodoende hul sinkvlakke balanseer. Vrugte en groente is egter nie 'n goeie bron nie.
Daar is spore van koper in alle liggaamsweefsel. Dit help om kollageen te vorm, maak dit moontlik dat yster opgeneem word en speel 'n sleutelrol in die produksie van energie.
Die mineraal is nodig om die pigmentmelanien te vorm en help om die elektrone te vervoer. Saam met yster speel dit 'n belangrike rol in die vorming van hemoglobien. Dit word ook gevind in ensieme wat vetsure oksideer.
Die meeste neute is ryk aan koper, veral para en kasjoeneute, sade, veral sonneblom, kikkererwten, lewer en oesters. Graan, vleis en vis bevat genoeg van die minerale om aan die helfte van ons behoeftes te voorsien.
'N Te hoë koperinhoud in die liggaam kan lei tot hepatitis, senuwee-afwykings en nierprobleme. Te min koper, aan die ander kant, maak hare bros.
As ons te min koper uit ons kos inneem, kan die spysverteringskanaal dit nie meer absorbeer nie. So 'n onderaanbod lei dikwels tot 'n tekort aan ander minerale.
Omgekeerd, beïnvloed baie sink die opname van koper. As u langer sink inneem as wat u normaalweg uit 'n gebalanseerde dieet sou kry, kan u die kopervlak verlaag. Mans wat sinkaanvullings inneem, loop veral 'n risiko om hul ejakulasies te verhoog.
Onder sekere omstandighede benodig ons 'n buitengewone hoeveelheid minerale, byvoorbeeld as ons bloed verloor, onsself verbrand, niere kry of steroïede neem. Met die bloed verloor ons rooibloedselle en daarmee saam koper. Die liggaam het nou meer daarvan nodig.
As daar 'n kopertekort is, kan die pigmente nie te min vorm of vorm nie, net soos die rooibloedselle. Ons kan ook minder yster opneem omdat koper dit makliker maak om yster op te neem. Die gekombineerde tekort lei tot bloedarmoede.
Onderaanbod hou verband met haarverlies, diarree, depressie, bros bene en beduidende groeisiektes. Onvrugbaarheid is ook 'n moontlike gevolg.
Die liggaam benodig chroom sodat insulien bloedsuiker kan reguleer. Insulien is 'n hormoon wat die liggaam gebruik om suiker, stysel en ander dele van die voedsel om te skakel in die energie wat ons benodig vir ons daaglikse aktiwiteite.
Kortom: diegene wat baie fisiese energie verbruik, het chroom nodig. Dit kan in baie produkte gevind word: vleis, volgraan, vrugte en groente, en ook in sommige speserye. Een van die beste bronne is broccoli.
Hoe eenvoudiger suiker in 'n produk is, hoe minder chroom bevat dit.
Die behoefte aan vroue neem toe tydens swangerskap en laktasie.
Mense met 'n chroomtekort is veral sensitief vir suiker en alkohol. U ly aan chronies lae bloedsuikervlakke en uitputting. 'N Hoë cholesterolvlak kan dui op 'n chroomtekort, omdat dit deur die spoorelement gereguleer word.
Mangaan is belangrik, sodat verskillende proteïene in die liggaam kan werk. Mangaan kom veral voor in die bene, verder in die niere en die lewer. Baie mangaan bevat neute, lensies, sade, tee, volgraan en groenblaargroente.
'N Tekort kan lei tot glukose-onverdraagsaamheid en versteurde vetmetabolisme. In 'n noodgeval is die misvorming van die skelet die oorsaak, omdat daar nie belangrike minerale in die bene is nie. Ontwikkelingsversteurings word ook bygevoeg, asook te lae cholesterolvlakke.
Mangaan tekort hou verband met onvrugbaarheid, swakheid, verwarring en braking, gevoelloosheid en bloedarmoede. Breekbare naels en hare is moontlik, en kleuters kan selfs blindheid ontwikkel.
Niemand weet van hierdie mineraal nie, en tog is dit 'n belangrike spoorelement vir ons omdat dit swawelbevattende aminosure afbreek en uriensuur verminder.
Hierdie swaar metaal behoort tot die chroomgroep. Dit kom slegs in klein hoeveelhede in die liggaam voor, met 'n totaal van 8 tot 10 mg, meer as die helfte daarvan in die skelet, die res in die vel, lewer, longe en niere.
Ons eet dit via peulgewasse, koringkiem, dille, pietersielie en grasuie, maar ook via eiers.
Die liggaam benodig jodium as spoorelement om die skildklierhormone te vorm. Dit is op hul beurt nodig vir beenvorming, breinontwikkeling en energiemetabolisme. Die tiroïed verwerk tot 80% van alle jodium wat ons inneem.
Die jodium kom in die spysverteringskanaal deur voedsel, en van daar met die bloed in die skildklier. Daar word die hormone gevorm, die skildklier bêre dit en laat dit in die bloed in die nodige dosisse vry.
Die twee hormone van die skildklier is grotendeels aan proteïene gebonde; slegs 1% bly vry en dien as vry T 3 en vry T 4 op die metabolisme.
'N Tekort aan jodium en 'n gevolglike tekort aan skildklierhormone lei tot ontwikkelingsversteurings, veral by jong kinders en embrio's in die baarmoeder. Kinders wat aan hierdie hormoontekort ly, kan ernstige geestelike skade opdoen - in die verlede is die term kretinisme hiervoor gebruik.
Voldoende inname van jodium is dus noodsaaklik vir swanger vroue, moeders en klein kindertjies, byvoorbeeld met spesiale jodietablette. Die beste bronne van jodium in voedsel is vis en seewier.
Yster is nodig om die suurstof in die bloed en rooibloedselle te kry. 'N Gebrek aan rooibloedselle word dus ook bloedarmoede genoem weens ystertekort. Die onderaanbod verminder hemoglobien, wat lei tot die mislukking van vitale organe en die geblokkeerde suurstofvoorraad eindig in die dood van die selle.
Ysterryke voedsel is eiers, vleis, amandels, avokado's en groen groente. Die liggaam kan nie yster wat in brood, melk en graanprodukte voorkom, voldoende absorbeer nie.
Die liggaam verloor yster as hy ou velselle urineer, sweet en werp. Bloeding lei tot verdere verlies van yster, daarom benodig vroue meer yster as mans as gevolg van hul maandelikse periode.
Ystertekort beïnvloed die hele liggaam. Die sentrale senuweestelsel verskyn as duiseligheid, hoofpyn, swak konsentrasie en depressie.
Die probleme in die kardiovaskulêre en kardiopulmonêre stelsel word gemanifesteer deur hartkloppings, opeenhoping, kortasem, kort asemhaling, moegheid, uitputting en uitputting.
Die versteurde metabolisme manifesteer hom as 'n gebrek aan eetlus, nie-sielkundige anorexia en spiervermorsing.
Die skade aan die vel, hare en naels lei tot bleekheid in die gesig, gebarste hoeke van die mond, bros naels en slymvliese wat regruk is.
Die verswakte immuunstelsel manifesteer in 'n oorvloed infeksies.
Boor beïnvloed 'n hele spektrum lewensprosesse waarby makro-minerale betrokke is. Dit beïnvloed die glukose-balans, sowel as aminosure en proteïene, vrye radikale, prostaatgesondheid, geestelike funksies en estrogeenvlakke.
Boor is belangrik om bene te bou, osteoartritis te behandel, spier te bou en testosteroonvlakke te verhoog. Dit help ook om denkvaardighede en spierkoördinasie te verbeter.
Dit kom voor in groenblaargroente, veral in spinasie, maar ook in pruime, vrugte (nie in sitrusvrugte nie) en neute.
Vanadium word in die aardkors aangetref. Die menslike liggaam benodig slegs baie klein hoeveelhede daarvan. Vanadaat is soortgelyk aan fosfaat, maar bind sterker aan geskikte ensieme. Dit kan fosforylasie-ensieme, soos die vervoer van natrium en kalium, blokkeer. Vanadium beïnvloed ook glukose-inname. Dit stimuleer glikolise in die lewer, wat die vlak van glukose in die bloed verlaag.
Vanadium onderdruk cholesterolproduksie. 'N Tekort aan die mineraal lei tot 'n toename in die cholesterolvlak in die bloedplasma.
Ons neem meestal silikon deur ons kos in, en dit bevorder die gesonde groei van hare en naels sowel as 'n gladde vel. Silikon kom hoofsaaklik in appels voor. Peulgewasse, rou kool, grondboontjies, wortels, uie, komkommers, pampoene, vis, amandels en lemoene. Let op: die mineraal gaan vinnig verlore as hy kos voorberei.
'N Silikongebrek bedreig nie belangrike funksies nie, maar dit word ekstern vertoon. Silikon is nou verbind met die bindweefsel. As die materiaal ontbreek, is daar plooie in die vel, bros naels en dun hare. (Somayeh Khaleseh Ranjbar, vertaal en aangevul deur Dr. Utz Anhalt)
Dr. Manfred Eggersdorfer, dr. Dietmar Laudert, dr. Ulla Létinois, dr. Tom McClymont, dr. Jonathan Medlock, dr. Thomas Netscher, priv.-Doz. Dr. Werner Bonrath: Honderd jaar vitamiene - 'n wetenskaplike suksesverhaal; in: Angewandte Chemie, Jaargang 124, Uitgawe 52, Desember 2012, onlinelibrary.wiley.com
Andrea Hartwig, Beate Köberle, Bernhard Michalke: Risiko-voordeelassessering van minerale en spoorelemente, KIT Scientific Publishing, Karlsruhe, 2014, onlinelibrary.wiley.com
Julian Walter Holch, Marlies Michl, Volker Heinemann, Nicole Erickson: Vitamiene en spoorelemente in onkologie; Duitse mediese weekblad, Jaargang 142, Uitgawe 12, bladsy 896-902, Georg Thieme Verlag KG, 2017, thieme-connect.com
Hans Konrad Biesalski: Vitamiene en minerale: indikasies, diagnostiek, terapie; Thieme, uitgawe: 1 Mei 2016
Hans Konrad Biesalski: Vitamiene en gesondheid; in: Journal of Complementary Medicine, Volume 11, Issue 04, page 32-37, 2019, thieme-connect.com
Magritt Brustad, Haakon E. Meyer: Vitamien D - hvor mye er nok, en er meer bedre vir helsen ?; in: Tidsskr Nor Legeforen, Jaargang 134, 2014, tidsskriftet.no
S. J. Padayatty, M. Levine: Vitamien C: die bekende en die onbekende en goue hakies; in: Orale siektes, Deel 22, Uitgawe 6, bladsy 463-493, 2016, onlinelibrary.wiley.com
Ga Young Lee, Sung Nim Han: die rol van vitamien E in immuniteit; Voedingstowwe, Deel 10, Uitgawe 11, 2018, mdpi.com
Michael J. Shipton, Jecko Thachil: Vitamien B12-tekort - 'n 21ste-eeuse perspektief; in: Clinical Medicine, Volume 19, Issue 5, September 2019, clinmed.rcpjournal.org