Zuma was natuurlik, soos altyd, die grootste teleurstelling. Sy toespraak was droog en oninspirerend, en dit was lagwekkend hoe hy die ekonomie se probleme breedvoerig uitgelê het, asof hy totaal onbewus is van die feit dat hy self die ekonomie se grootste probleem is. Natuurlik het hy ook nie een woord gerep oor die Nhlanhla Nene-ramp waarmee hy eiehandig die rand die dieptes in laat tuimel het nie.
Nie eens Zuma se drie vroue kon dit regkry om ’n greintjie geesdrif vir hul man en president te veins nie. Die grootste deel van sy toespraak het hulle nie eens vir hom gekyk nie.
Vanjaar se staatsrede was soos om ’n slegte troue by te woon. Suid-Afrika is die bruid en Zuma die bruidegom. Almal weet die bruid verdien beter en die bruidegom is ’n ploert. Niemand het hoop vir die paartjie se toekoms nie en weet die bruid kan net gelukkig wees as sy haar mislukking van ’n man los. Die ander mans (die DA en EFF) sleep hul stoele nader, drom om die bruidegom saam wanneer hy sy toespraak gee en probeer hom kastig tart en opdraand gee, maar nie een van hulle het juis krag of lus daarvoor nie.
En wanneer die paartjie die onthaal uiteindelik verlaat, laat dit die gaste nie met enige sterk gevoelens soos blydskap of woede nie, net ’n dowwe hartseer, net die neerdrukkende besef dat iemand hierdie gedoemde huwelik moes keer.