Die enigste taal wat u moet ken, is Engels - Interessant
Op universiteit het ek my hoofvak in taalkundige antropologie gedoen. Ek praat vyf tale - Engels, Spaans, Frans, Tsjeggies en Italiaans. En wanneer ek op reis is, maak ek dit gewoonlik 'n punt om ten minste 'n paar beleefde woorde te leer in die taal van die gasheerland waarin ek is.
Behalwe vir Noorweë. Ek het van plan was om my 'basic five' te leer - hallo, totsiens, asseblief, dankie, en praat jy Engels? - maar die dae wat ek opgedoen het met werk, en elke vrye tyd wat ek voor die reis gehad het, is saam met vriende en familie spandeer. Ek kon niks verder leer nie takk (dankie), en toe ek op Oslo Gardermoen-lughawe klim, dink ek dat dit 'n baie moeilike reis sou wees.
Ek't nog nooit nie weet hoe om die plaaslike taal te praat.
Toe ek na Praag verhuis om my studie in die buiteland te begin, het ek ure, hele dae deurgebring om my Tsjeggies te vervolmaak.
'Ek dink nie ek sal die moeite doen om Tsjeggies te leer nie,' het 'n medestudent gesê toe ons op die punt was om ons trans-Atlantiese vlug aan te gaan. 'Niemand praat dit buite Tsjeggië nie. Wat is die punt regtig? '
Ek staar na haar, geskok, gewalg. Wat is die punt? Die punt is om respek te toon vir 'n plek wat nie u eie is nie. Die punt is om aan die wêreld te bewys dat Amerikaners nie ander kulture as vanselfsprekend aanvaar nie, en dat ons in staat is om meertalig te probeer wees, veral as daar mense in ontwikkelende lande is wat nie lopende water het nie, maar wel kan vra. vir 'n drankie op drie of meer verskillende maniere.
Die punt is dat elke ander persoon in die wêreld leer ten minste sommige Engels voordat hulle in die Verenigde State aankom. Die meeste van hulle praat dit beter as ek. Dit is net reg dat ons dieselfde as moedertaalsprekendes moet doen.
Die feit dat ek ten minste 'n bietjie van die gasheertaal ken, het my in die verlede taamlik ver gevorder. Dit het my gehelp om goedere teen plaaslike pryse in die markte van Accra aan te koop. Dit is handig te pas as u sexy mans in Buenos Aires probeer oplaai. Ek weet dat as ek ten minste probeer kommunikeer met mense in 'n vorm wat aan hulle bekend is, hulle my nie as 'n ander Amerikaanse stereotipe sal sien nie.
Dit is hartseer, maar jy kan nie die McDonalds-etende, verbleikte blou-jean-draende, "WAAROM KAN HULLE SPREEK GERD DAMN ANGLISH ?!" ontken nie? Amerikaanse reisiger leef baie goed. Deur Spaans in Mexiko, Japannees in Japan, en Oesbekies in Oesbekistan te praat, kan ek miskien die wêreld 'n ander kant van my kultuur toon.
Die eerste keer dat ek moes staatmaak op Engels praat, was op die belastingvrye kasregister op die Oslo-lughawe. Hier gaan ons, Het ek gesluk. Dit is tyd om te lyk soos 'n ongevoelige idioot wat nie die moeite doen om 'n lek Noors te leer nie, selfs nie 'n groet of twee nie.
'Kan ek sien dat u instap slaag?' vra die kassier, een keer kyk ek na haar eerste Noors-gesproke versoek, leeg. Ons het woorde in Engels geruil vir die res van die Aquavit-aankoopprobleem.
Ek het vuil gevoel. Ek het gevoel dat my jare van opleiding in ander tale, en die ontwikkeling van 'n skerp oor vir die kies van dialekte en aksente, niks was nie. Ek het my kop gehang toe ek wegstap, en gewonder hoe ek ooit by my gehuurde woonstel sou uitkom as ek nie weet hoe om aanwysings te vra nie.
Miskien gaan dit minder daaroor om te weet hoe om werkwoorde te vervoeg, en meer om net nie 'n asshole te wees nie.
Ek probeer nie aanvaar dat die mense met wie ek kommunikeer Engels kan praat nie. Ek dink dit is iets wat te veel mense dink dat dit 'n 'gegewe' is, en dat dit hulle in die moeilikheid bring. Dit het nie vir my saak gemaak dat Skandinawiese lande die res van die wêreld in Engels lei as vlot in die Tweede Taal nie - as Noorweërs Engels kon leer, kon ek Noors leer.
Maar hoe meer ek Noors nie gepraat het nie, hoe gemakliker het ek gevoel om Engels met almal te praat. Ek het nie regtig 'n vyandigheid gehad vir die taal wat ek gebruik het nie. Net een keer het iemand hul oë gekyk na my mislukking om te verstaan ​​wat hulle gesê het, en selfs toe het ek nie so sleg gevoel nie, want dit is net 'n onbeskofte ding in 'n kultuur.
Ek het besef dat, hoewel dit geweldig is om alles in tien tale te probeer vloei, die realiteit Engels is is oral gepraat. Miskien is dit regtig nie nodig om die inwoners te "mislei" om te dink ek is een van hulle nie, as dit net vir 'n week lange vakansie is. Miskien kan mense in 'n ander land kom deur net so beleefd te wees as wat hulle tuis is.
Mense uit die Verenigde State het 'n groot voordeel - in die meeste gevalle, waar ons ook al wil reis, sal iemand êrens heen met ons kan kommunikeer. Nie almal kan dieselfde sê nie.
Neem ons dit as vanselfsprekend? Absoluut. Maak dit ons slegte reisigers? Ek dink nie so nie. Ek dink daar is meer om te reis as om in te meng. Dit sal lekker wees om 'n toring van Babel te wees, maar ek dink nie ons moet onsself verslaan wanneer ons dink dat 'n episode van verkeerde kommunikasie 'n deel van ons reiservaring besmeer het nie. .
Miskien word die persoon wat by die Eiffeltoring werk nie beledig dat hy nie Frans praat nie; miskien haat sy haar werk net, en dit is die rede waarom sy minder opgewonde is om vir jou 'n kaartjie te verkoop.
Ek het my reis na Noorweë geëindig op dieselfde manier as wat dit begin het - sonder om enige Noors te leer. Ek moes spyskaarte vir my vertaal. Ek kon nie tramhaltes korrek uitspreek nie. Ek het baie op foto's staatgemaak om my te help om vas te stel wat die hel in die kruidenierswinkel was (Noorweë het baie verskillende soorte melk), en selfs toe was ek nie altyd suksesvol nie.
Maar ek het dit met 'n glimlag gedoen, en met baie verskoning. Ek het nog steeds 'n baie cool kulturele uitruil gehad, en ek het nog steeds 'n epiese tyd gehad om deur 'n nuwe stad te reis. Sou dit beter gewees het as ek net Noors gepraat het?