Die klandestiene grootsheid van Javier Marías en sy neurotiese, obsessiewe aanslag laat my keer op keer terugkeer na sy boeke. ’n Joernalis het hom eens gevra of sy lewe rampspoedig is, waarop hy antwoord dat sy ma, wat die grootste invloed op hom gehad het, altyd bekommerd oor hom was. Daarom dan, alhoewel Bekker duidelik ‘n woordsmid is, is daar na my gevoelte te veel woordslordigheid (veral in die titels van gedigte!), soms te veel beredeneringe ten koste van poëtiese segging (byvoorbeeld in ‘Woordskroot’), tekste wat in blote vernufpoësie vassteek (‘Sensorraat’, ‘Ballade van die branderryer’, ‘Sprokie sonder punt’, ‘Inhoudsmaat’) en op die duur irriteer. Die gedig begin met ŉ elegiese besinning oor die digter D.J. Opperman deur verwysing na sy bekende gedig Vuurbees waarin “dink aan sterf” een van die hoofmotiewe is. Of sou Ek wat laat baar, self toesluit? sê jou God. As apartheid, wat gelykbetekenend aan demokrasie is, vir swartes onaanvaarbaar is, waarom verwys hulle na blankes of wittes? Daarmee bevestig hulle die natuurlike bestaan van apartheid.