In hierdie boek bespreek die skrywer ’n wye verskeidenheid van onderwerpe: die probleem van lyding, menslike verhoudinge, geluk, wanhoop, die aktualiteit van die Bybelse wette ... Daar is herinneringe aan sy jeug, insiggewende sketse oor Bybelfigure soos Maria Magdalena, Pilatus se vrou, Thomas ...
"Waarom sou daar nie deug daarin bestaan om die misverstand tussen hart en hart na baie jare wegte ruim nie, al is die tyd reeds lank verby wanneer dit ’n verskil kan maak aan die lewens van hulle tussen wie die misverstand was?"
Want hulle (karakters in die boek) het geleer dat die verlede nooit volkome uitgewis kan word nie, dat dit altyd lewendig bly en die bronaar van die hede is.
Van Niekerk skryf ’n sober prosa, sonder opsmuk of enige literêre trucs. Dis ook ’n beskeie kuns, ’n streekkuns*. Algaande word dit egter meer en kry die eenvoud ’n dieper gestalte. Jy onsdek die patos van die ewige mens verstrengel in die lewe, maar dikwels is daar die aardse humor; die bevryding van die lag wat wil oplos. En dit is een van die grootste verdienstes van hierdie bundel.
Hierdie sketse gee die aldagse lewe van ’n lekker Afrikaanse gesin daar in die mooi wêreld van Wellington, met sy groot appelkose, sy mebos en sy kosmopolitiese beskawing, só vrolik weer dat ’n mens dit onmoontlik sommer in een slag dwarsdeur kan lees. Wie dit probeer doen, sal by die laaste bladsy skoon gedaan wees – van die lag.
Die stukke in hierdie bundel het oor die tydperk 1922-1938 as artikels in Die Burger verskyn, min of meer soos hulle hier weergegee word; ’n enkele ook in Die Huisgenoot. Die titels van die stukke is: Ons dorstige Land; In en om ’n ou Dorp; Berge; Verskeidenheid; Allerhande veld; Huisdiere.