Geskryf deur Catherine Amiot en Brock Bastian
Bande tussen mens en dier kan voordelige uitwerking op die samelewing hê. (Shutter)
Een van die gevolge van die huidige koronaviruspandemie is dat dit ons van aangesig tot aangesig gebring het met ons eie sterftesyfer. Ons is nie net kwesbaar vir siektes nie, maar ons kan ook deel siektes met ander diere.
Hierdie werklikheid kan bedreigend wees, maar dit kan ook 'n begrip van onsself bied waarop navorsing net begin fokus. Vanuit 'n biologiese oogpunt, mense is diere. Mense verskil egter in hoe hulle hulself as 'n dier beskou en met ander diere identifiseer.
Opkomende navorsing in sosiale sielkunde toon dat mense hulle met ander diere kan vereenselwig en dat ons dit op drie verskillende maniere doen. As sosiale sielkundiges beskou ons navorsing die maniere waarop ons mens-dier-verhoudings verstaan, en hoe dit ons interaksie met diere en mekaar kan beïnvloed.
Solidariteit met diere
Eerstens kan ons solidariteit met diere, wat verteenwoordig, voel mense se sielkundige band met en toewyding aan ander diere.
Iemand wat 'n groot solidariteit met diere het, stem saam met die stelling: "Ek voel toegewyd aan diere." Hierdie persoon sal ook meer geneig wees om persoonlik belê te voel in die welstand van diere en om betrokke te raak by aksies wat die welstand van diere in ag neem. In empiriese studies voorspel solidariteit met diere meer positiewe houdings en gedrag teenoor diere, selfs as dit 'n verlies aan hulpbronne - soos donasies aan liefdadigheidsorganisasies - vir mense in verhouding tot diere impliseer.
Betogers van diereregte marsjeer op 1 September 2020 in Londen, die Verenigde Koninkryk. (Shutter)
Aangesien solidariteit met diere mense vereis om inklusief en buigsaam te dink, voorspel dit ook die neiging om menslike gedagtes en gevoelens op nie-menslike diere te projekteer, 'n verskynsel wat genoem word. antropomorfisme. Die solidariteit met diere is groter onder twee groepe mense wat veral besorg kan wees oor die behoeftes en die nood van diere: troeteldiereienaars en vegetariërs.
Diere nader bring
Tweedens kan mense hulle met diere identifiseer deur dit te erken alle diere, ook mense, het baie gemeen; hierna word verwys as "mens-dier-ooreenkoms. "
Iemand wat sterk ooreenkoms tussen mens en dier voel, stem saam met die stelling: "Diere, insluitend menslike diere, het baie gemeen met mekaar." Hierdie persoon sou ook glo dat diere redelik naby aan mense is, byvoorbeeld wat ons intelligensie en sensoriese vermoëns betref.
Alhoewel hierdie manier van identifisering met diere redelik abstrak is, kan dit konkrete gevolge hê. As voorbeeld, organisasies wat hulle ten gunste van diere se regte beywer gebruik strategieë wat die ooreenkomste tussen diere en mense opvallend maak om mense te motiveer om namens diere op te tree.
In ons navorsing, het ons gevind dat hoe hoër mense se persepsies van mens-dier-ooreenkoms is, hoe groter is die kans dat hulle ag dat diere kenmerke het wat tipies vir mense gereserveer word, soos rasionaliteit, gevorderde redenasievermoë en beskaafdheid.
En omdat diere in ons gedagtes nader aan die mens gebring word, word hulle ook meer bekommerd oor ons besorgdheid, voorspel hierdie persepsies van ooreenkomste tussen mens en dier 'n hoër morele oorweging vir die diere wat ons eet, en 'n hoër steun vir die regte van diere in gevangenskap.
Die begrip van mense as deel van die diereryk bied 'n manier om gemeenskaplikhede te verstaan. (Taylor Friehl / Unsplash), EAT
Trots om 'n dier te wees
Laastens, maar nie die minste nie, kan mense hê dieretrots en identifiseer met diere deur trots te wees om 'n dier te wees.
Iemand wat hoë dieretrots voel, stem saam met die stelling: "Ek is trots om 'n dier te wees." Hierdie persoon erken direk dat hy deel uitmaak van die diereryk en waardeer dat hy 'n lid van hierdie kategorie is.
Omdat die etikettering van mense as diere negatiewe konnotasies kan hê, soos om mense te ontmenslik deur hulle met diere te vergelykword dieretrots geassosieer met negatiewe uitkomste, sowel vir diere as vir mense. Spesifiek, dieretrots voorspel 'n laer begeerte om diere en hoër te help spesiesisme, 'n negatiewe houding teenoor ander diere wat behels dat die gebruik van diere vir menslike doeleindes, soos eksperimentering, ingestem word.
Hoe meer mense trots op diere is, hoe groter is die kans dat hulle mededingende en hiërargiese oortuigings onderskryf oor hoe menslike groepe binne die samelewing georganiseer moet word - hond-eet-hond wêreldbeskouing.
Hierdie reaksies kan te wyte wees aan die feit dat mense wat trots voel dat hulle 'n dier is, ook 'n siening van diere as aggressief en gemotiveerd kan ondersteun om hul eie gebied te verdedig en hierdie eienskappe op mense en hulself toe te pas.
Hierdie persepsie dat diere impulsief en territoriaal is, kan eintlik verteenwoordig 'n stereotipe wat mense van ander diere het. Navorsing in etologie toon dit inderdaad diere kan empatie voel, en dat diere in posisies van oorheersing gedrag kan toon wat 'n groot gevoel van verantwoordelikheid en altruïsme aandui.
Verskillende weë tot identifikasie
Oor die algemeen bevestig hierdie ontdekkings dat mense op verskillende maniere met ander diere kan identifiseer, en dat hierdie vorme van identifikasie duidelike gevolge het, nie net vir die verhouding tussen mens en dier nie, maar ook vir ons verhouding met medemense.
Meer navorsing is nodig om die ryk en soms komplekse sielkundige prosesse vas te lê wat in ons verhouding met ander diere speel.
Die begrip van die vele maniere waarop ons met diere verband hou en verbind, kan moontlik inlig hoe ons meer inklusiewe samelewings kan skep, sowel vir nie-menslike diere as vir mense.
Catherine Amiot, professor in sielkunde, Université du Québec in Montréal (UQAM) en Brock Bastian, professor, Melbourne Skool vir Sielkundige Wetenskappe, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Lewe > Home & Garden > Troeteldiere & Jy > Hoe geslag en stereotipes ons verhouding met honde kan vorm