U gaan nêrens sonder 'n Xanax in u sak nie - Diverse
Jy gaan nêrens sonder 'n Xanax in jou sak nie
Jy is 'n groot stadsman wat in 'n voorstedelike wêreld woon. U verkies ervaring bo materiële items, en een van die vele dinge wat u gesinsvriendelike wêreld nie bied nie, is ervaring. Dus reis jy, wat dikwels beteken dat jy vlieg, maar jy wil liewer nie. Daarom is daar 'n Xanax in jou sak.
daar is altyd 'n Xanax in jou sak. Hulle is ook in u handskoenkompartement, op u bedkassie en in die tas wat u saamneem.
Toe u jonger was, voordat u brein u grootste vyand geword het, was u lief daarvoor om saam met u vriende - ook u orkesmaats - in Texas te gaan gesels met 'n kakebeen - deels omdat u geïnspireer geraak het en gedeeltelik omdat ry nie vlieg nie.
Maar jy is nie jonger nie. Jy is ouer. En elke keer as u agter die stuur van die '99 rooi Toyota Corolla wat u van u ouma geërf het, dink u nie aan laatnagritte met Coast to Coast AM op die skakelaar of om helderoranje hoede te koop met die woorde "NRA Freedom" vanaf antieke winkels langs die pad. In plaas daarvan, dink jy aan die tyd toe u motor in die kant van die berg neergestort het tydens 'n sneeustorm in Ely, Nev.
In Ely gestrand sonder selontvangs, kos en water, het jy besef dat jy ry, soos vlieg, 'n doodsval is wat jy niks mee wou doen nie.
'N Vriend stel terapie vir jou gekheid voor, en jy stem heelhartig saam omdat jy nie in ewige vrees vir die onbekende kan leef nie. Nog belangriker, jy wil nie. Na 18 maande van weeklikse sessies, leer jy die enigste manier om angs en klaustrofobie te slaan, is om die moederfokkers se kop te konfronteer.
Jou hartklop neem toe en jy wil spring, want jy wil uit die gondel, uit die waansin.
So vlieg u na Memphis, Tenn., En ry 'n 15-passasierswa (met 'n sleepwa) huis toe. U doen dieselfde in Austin, Texas, San Francisco, Kalifornië en New York. Die pille is die enigste ding wat u op die vlug kontroleer, maar u dokter waarsku u dat Xanax verslawend kan wees. U terapeut stem saam en stel voor dat u uself in angsbelaaide situasies plaas en dwelmmiddels hanteer. U betaal geld vir die advies van hierdie vreemdeling, en soos wat u ma u laat u broer uithaal om met u en u vriende te speel, plaas u u Xanax in u sak, maar u erken nie die teenwoordigheid daarvan nie.
U zipline op Catalina-eiland. Jy ry Zeppelin. U paddleboard in Long Beach. Jy kyk een van die "Superman" -herindes op 'n vlug en moenie freak wanneer 'n vliegtuig in die film afneem nie. 'N Snoop Dogg-vertoning in die Wiltern raak u sardined in die algemene toelatingsgroep.
Dit is nie lekker nie. Dit is leerervarings.
Eerder as volwaardige paniekaanvalle in gespanne situasies, lei jy jouself af met sms'e aan vriende en bind jou skoene. Opmerklik dat dit begin werk.
Tog word u nie genees nie. U sal nooit genees word nie. U kan egter angstigheid ervaar, waaraan u herinner word as u die voertuig van u vriend in 'n ondergrondse struktuur by Sugar Bowl, 'n ski-oord in Norden, Kalifornië, parkeer en u tasse verwyder. Jy dink jy stap na die inkloktoonbank toe 'n jong man in 'n mutsie jou bagasie op 'n gondel plaas en wegstuur.
Dan tref dit jou: dit is nie die check-in lessenaar nie. U onderneem 'n rit van agt minute na een van die min sneeubedekte lodge in die land, en styg opwaarts van 300 voet gedurende 14 grade weer. In jou blou koffer - in die ander gondel - is jou pille.
Met die drie-minuut-punt, mislei jy jouself om te dink jy kan die eindbestemming sien. Jy kan nie. Laat die sneeu nooit terug nie; jy begin sweet. Jou hartklop neem toe en jy wil spring, want jy wil uit die gondel, uit die waansin. Nou.
Maar jy spring nie. Inteendeel, jy gebruik die afleidingsmetode wat jou terapeut jou geleer het. Links is sneeubedekte bome. U kyk reg en sien dieselfde. Die sweet stop om van jou oksel af te drup. Jou hartklop daal en jy glimlag omdat jy nie sneeu of bome soos hierdie in Suid-Kalifornië kry nie.
Minder as 48 uur later word u voete vasgemaak in swaar stewels wat aan ski's gehang is, hangend van die hysbak af, wat u na die bopunt van die Nob Hill-baan by Sugar Bowl neem. Terwyl u stoel teen die berg uitklim, wys die instrukteur u hoe u van die hysbak af moet klim, en verduidelik hoe u teen die middel moet buig en na bo moet ontplof sodra die stoel na sy bestemming is. Hy is 'n beroepsmag, so hy dink nie twee keer as hy jou rug oor die balk stoot terwyl jy minstens 50 voet van die grond af swaai nie, onbewus van die gevaar wat hy jou inlê. Maar jy is nie onbewus nie.