Wedersydse verhouding van moeder en volwasse ongetroude dogter
Ek het reeds my eie kinders, maar my ma laat my voel soos 'n ontluikende kind.
Dit is tien jaar sedert ek my geboorteland verlaat het. 'N hele ewigheid! Ek onthou toe ek agttien was, het ek myself dertig jaar oud probeer voorstel. Die prentjie was skouspelagtig ('n onafhanklike en goedversorgde dame in 'n hoed, met 'n kind, 'n bankrekening en 'n huishoudster), maar ... te ver weg. En gou dertig! En daar is hoede, en 'n rekening, en 'n huishoudster. En kinders selfs twee. Maar interne onafhanklikheid het nie van hierdie gewapende beton geword nie ...
My ma was 'n onderwyser. Sy is nou 'n onderwyser, al verdien. Hy is trots op die regalia, hou knipsels oor homself uit die pers. En my ma was nooit trots nie. Ek het nie my netjiese prentjie van die wêreld pas met my "ongerymdhede" in gedrag en onverbeterde vriende nie.
Ek het my ma gerespekteer, maar ek was bang. Toe die "tuisonderwyser" vir my die onbegryplike paragrawe uit die handboek verduidelik het, was ek so verlore en bang om my "dowwe" te wys, wat selfs meer in die materiaal betrap is. Sy het voorgehou dat sy alles perfek bemeester het, en was gereed om 'n paar te kry - net om nie 'opvoedkundige metodes' te ervaar nie: "Wel, moenie voorgee dat jy 'n dwaas is nie, jy is my dogter - en ek moes lankal by analogie gewees het. . "
Ek het gewoond geraak aan hoërskool "al my klere in myself" - en vir my ma om belange en maniere te verteenwoordig, wat sy graag meer sou wou hê. En deel nooit met haar haar ware gedagtes en gevoelens nie. Meer ... Ek het selfs geleer om siektes te verberg - want my ma se behandeling was meer soos 'n boor.
Watter rede om van hierdie druk ontslae te raak, was die ingang van die universiteit! My ma het alles gedoen wat ek kon om tuis te bly, maar toe was ek soos 'n rots. Ek het geknik, ingestem en pennies uitgehaal, 'n rugsak ingesamel, in biblioteke gesit. Ek het aan die ander kant van die land gebly, hier getroud en geword van my man se sakevennoot (my ma noem dit niks meer as 'n "sakeman" nie). Ek gaan nie gereeld huis toe nie, en my ma vind baie redes om my weer te besoek. Natuurlik kan ek nie my ma se gasvryheid weier nie. En elke keer as sy my totsiens soen, voel ek soos 'n gekruide suurlemoen ...
Dankie, maar ek wil nie gaan sit nie. Ek sal steeds op die trein kom. En hierdie stoel ... Sê vir my, het jy finansiële probleme? Ek kan sien waar dit gekoop is ... Moenie skaam wees nie, ek kan help! O, is dit gerieflik vir jou? Oké! "Een so 'n gedeelte - en al my liefdevol opgehoopte binneland verdwyn gelyktydig, soos 'n towenaar 'n wolk op hom gewaai het." Ja, ek het die "verwoeste" stoel by die advertensie gekoop - maar hoe was ek bly dat sy vrolike patroon Kom na die kamer! Ma het die talent om alles wat vir my waardevol is, te devalueer.
Ter wille van kinders
Die slegste ding is nie eens dat my ma nie alles in my lewe hou nie en sy is alles "taktvol" (maar eintlik pejorative) kritiseer, van die keuse van 'n lewensmaat in die keuse van 'n serp. En die feit dat ek myself begin twyfel, alhoewel ek opreg bly was oor wat voor my ma se argumente om my was.
Kom ons sê ek gaan na my vriendin vir my verjaarsdag. Vyf-jarige Masha en twee jaar oue Kirill bly by die nanny. "Tannie meisie" aanbid albei, my hande is nie genoeg nie. Maar toe is ek deur 'n deurdagte ma se blik oorval. En in die aand - 'n hartseer verhaal van hoe sy haarself verlaat het, het ek 'n weduwee gelos en met haar suster van nagte het nie gevul nie. Die verwyt is nie "op die voorkop nie" - maar in die vorm van die herinnering van hoe klein ek "mamma" uit die slaapkamer gebel het omdat ek bang was vir die donker. Teen hierdie agtergrond lyk my kalm lasterlik. Ek voel myself skaam: hoe kan ek nie gemartel word op die gebied van moederskap nie ?! Ek is 'n slegte ma! Die vakansie word saai, grys. Dis vreemd: waarom is ek, 'n groot tannie wat haar eie lewe het, soos 'n konyn voor 'n boa-drukker geword? Asof daar nie hierdie tien jaar was nie - en ek is nog steeds 'n skoolmeisie, blameer alles vir my ma. Selfs "alles is in orde", antwoord ek haar, asof ek 'n gebroke familievaas wegsteek. Ek is nie so onafhanklik nie, dit blyk uit ...