Die Groei van Houston, die hoofstad van oliebedryf
Geskryf deur Brantley Hargrove, OnEarth
Burgemeester Annise Parker staan ​​haar grond by die stadsaal. Foto: Jeff Wilson
Die Amerikaanse hoofstad van die oliebedryf kan ander stede te leer 'n ding of twee oor die stryd teen klimaatverandering-in 'n polities onherbergsame klimaat.
Laaste Februarie, Houston burgemeester Annise Parker aangespreek 'n internasionale klimaatberaad in Johannesburg, Suid-Afrika, wat deur 'n aantal mede-burgemeesters van sommige van die wêreld se grootste, mees illustere stede bygewoon is. Die onderwerp van die driedaagse gebeurtenis was hoe die gekombineerde energie van hierdie stede die beste kan wees om die globale klimaatsverandering te bekamp, ​​veral in 'n tyd wanneer die groter internasionale poging om dit te doen lyk asof dit deur die politiek verlam word.
Te midde van alle erns, bewonderenswaardige praat, "Ek het die skunk-in-the-yard ding gedoen," herinner Parker, wat in 2010 kantoor geneem het en nou in haar derde kwartaal is. "Hulle het hierdie en so oor kweekhuisgasvrystellings gepraat, en ek het gesê," Ek praat nie oor kweekhuisgasvrystellings nie. " "Terwyl sy die storie vertel, het die burgemeester-haar nek in pêrels geboei en haar aksent het die spore van kindertydse somers in Biloxi, Mississippi-glimlagte, gedra. "Ek het gesê, 'I praat oor hoe om dit te doen, dit, en dit sal jou geld spaar. Wat"s wat my kiesers wil hoor. ' "
En tog het niemand op die internasionale beraad ooit Parker se of Houston se plek by die tafel bevraagteken nie. Tussen 2007 en 2014 het Houston, die land se vierde meesbevolkte metropool, kweekhuisgasvrystellings oor sy groot munisipale bedrywighede met 32-persentasie gesny. Vir enige van die ander burgemeesters wat die dag bywoon, speel so 'n belangrike rol in die vermindering van hul stad se koolstofvoetspoor as 'n merkwaardige prestasie. Maar vir die vaardige, gewilde burgemeester wat voorsiening maak vir die Amerikaanse hoofstad van die petrochemiese industrie - en in Texas, nie minder nie, waar die ontkenning van klimaatsverandering word beskou as 'n artikel van geloof vir aspirante tot die staat se kantoor. Die prestasie is niks anders as verbasend nie.
Die groep byeen te roep daardie dag in Johannesburg staan ​​bekend as die C40, 'n soort volhoubaarheidsekretariaat vir die wêreld se grootste metropolisse. Hul vergaderings is die soort gebeure waar die burgemeester van Addis Abeba en sy Kopenhagen-eweknie wenke kan uitruil oor die beste plek om windturbines te koop. Saam met mekaar verteenwoordig C40 stede 500 miljoen mense en 21 persent van die wêreld se bruto binnelandse produk. In 2013 is Parker verkies om op die groep se bestuurskomitee te dien - en die energie wat sy tot die werk gebring het, is "iets waaroor ek gewonder het," sê Seth Schultz, die organisasie se navorsingsdirekteur.
In die eerste plek kan Houston lyk soos 'n onwaarskynlike kandidaat vir leierskap in 'n groep soos C40. Topografies featlose spaar vir die gordyn van dennene na die noorde wat die suidelike rand van die Piney Woods ekoregio, die stad is so plat soos 'n tafelblad, wat in die somermaande swel en is geneig tot reënagtige reën wat die baaiagtige en lae kuspriestertjies gereeld dompel. Histories, naby Galveston vir baie dekades was in staat om te spog met die superieure Golf van Mexiko hawe. Maar Houston se boosterisme was meedoënlose, en dit was betyds die beginpunt en die terminus vir die meeste spoorlyne wat gedurende die laat 19-eeu deur Texas gesny het. Dit het ryk en wyd geword op al die binnelandse katoen wat produsente na sy hawe gebring het, en op die helder dennehouthout wat langs Buffalo Bayou verwerk is. Wanneer die Spindeltop-olieveld begin reën ru oos van die stad in 1901, die voorwaardes was reeds ryp vir rowers uiterlike uitbreiding Houston se.
'' Volhoubaarheid '? Ek neem aan dat die woord iewers 'n peiling getoets is. Maar ek dink nie mense reageer op dit op dieselfde manier as met die woord 'bewaring' nie. Bewaring is iets [Houstonians] verstaan. "
Oornag, 'n ontluikende petrochemiese bedryf verdring die suiker raffinadeurs en hout verwerkers op die skip kanaal wat lei tot die kloof, en kort daarna 'n metropool afhanklik van die massa-vervaardigde motor gebore-onbeplande en patternless, sy grondgebruik beleid gelei deur die konstruksie van paaie in alle rigtings. Houston het Houston deur middel van pure ambisie, versterk deur 'n refleksiewe vyandigheid teenoor enige omgewing regulasies wat dalk aan bande lê sy groei-selfs al verwerp daardie regulasies ook bedoel, deur die 1970s, asemhaling in 'n paar van die ergste rookmis in die land. In sy afhanklikheid van die motor, in sy afhanklikheid van lugversorging as 'n tjek teen die ondraaglike hitte en humiditeit, en in sy omhelsing van sy identiteit as maatskappy dorp die fossielbrandstof bedryf se Houston het een van Amerika se mees koolstof-intensiewe stede. Maar op dieselfde tyd, dit het gegroei en gedy.
En daarin lê die maat briljantheid van Annise Parker se volhoubaarheid steek om die stad wat Ru gebou is. Sy het in die kantoor goed ingelig. Vir bykans twee dekades voordat hy burgemeester, Parker gewerk vir die Mosbacher Energie Company, wat gestig is deur 'n man wat as sekretaris van handel onder president George HW Bush gedien en is gelei deur 'n familie van die groot GOP fondsinsamelings. Parker se werk was om rekenaar modelle te ontleed om die risiko's en voordele verbonde aan potensiële multimiljoen-dollar-olie en gas projekte te meet. Langs die pad, sê sy, het sy opgetel sommige uitgeslape insigte in die bestuur wat eendag haar sou dien ook in beheer, onder hulle "Ken jou mense. Hul sterkpunte, hul swakhede, en hul vooroordele"
Parker se onderdompeling in die petrochemiese bedryf, en haar begrip van die bedryf se eksistensiële verhouding met haar tuisdorp, het beteken dat sy ook geweet het hoe stadig Houstoniërs waarskynlik klimaatsverandering sal wees ter wille van hulle eie siel. Toe die tyd vir die nuwe burgemeester gekom het om oor die saak te praat, het sy van die plaaslike sakepolisie leen van kostebesparing en doeltreffendheid geleen. Sy het die noodsaaklikheid aangewend om die stad se kweekhuisgasvrystellings te bekamp, ​​maar het die taal van 'n hoof uitvoerende beampte gebruik, met verwysing na "addisionele voordele" en "opbrengs op belegging" eerder as morele imperatiewe.
"Boodskappe is kritiek," sê sy, toe sy bespreek het hoe sy haar argument aanvanklik gekies het. In Houston voeg sy by: "Ons praat oor geldbesparing, die vermindering van energiekoste en die behoud van water. volhoubaarheid? Ek neem aan dat die woord iewers 'n peiling getoets is. Maar ek dink nie mense reageer op dit op dieselfde manier as wat hulle aan die woord doen nie bewaring. Bewaring is iets [Houstonians] verstaan. "
As Parker verduidelik haar retoriese strategie, is sy en ek sit in haar kantoor, sy wye vensters raam 'n morsige, gespartel Amerikaanse stad in die kloue van 'n laatmiddag-spitsverkeer. Op daardie oomblik 'n paar 2.4 miljoen motor pendelaars maak stadige vordering saam massiewe netwerk van paaie Houston se jockeying vir posisie in 'n effens vinniger verkeer lane. Net uit die oog is 'n geweldige raffinadery kompleks, een van die vele in 'n toestand wat produseer meer as 'n kwart van alle verfynde petroleum in die nasie. 'N bietjie verder uit, diesel-brand, zeeschepen is docking en vertrek in die Port van Houston-in terme van suiwer verkeer, die besigste in die land. Dit alles verteenwoordig Parker se ander kiesafdeling: die een gebou uit staal, asfalt, olie, en vrag. En hoewel sy verplig om daaroor te dink en bekommer nie en werk met dit, sy kan nie ooit hoop om beheer daaroor uit te oefen. Baie van dit berus buite die stad, en dus buite die grense van haar jurisdiksie. Dit maak haar uit te daag al hoe meer frustrerend. Maar dit is ook wat maak haar prestasies des te meer merkwaardig.
Die oggend nadat ek in Augustus met Parker ontmoet het, het ek tyd spandeer met Adrian Shelley, die uitvoerende direkteur van 'n plaaslike NRO, genaamd Air Alliance Houston. Saam het ons 'n ongelukkige toer deur die Houston-gebied se groot petrochemiese kompleks geneem, waar sowat twee miljoen vate ru-olie elke dag verfyn word. Dit was langs die oewer van die Houston Ship Channel: 'n modderkleurige lint wat kursusse vir 50 myl deur 'n landskap van raffinaderye voor uitbreiding na Galvestonbaai en die Golf van Mexiko. Ons het dekades oue berms gemaak van kanaalmenger materiaal, wat strek verder as wat die oog kon sien. Ons het hummocks gesien van petroleumkoks-amper suiwer koolstof, die byproduk van raffinadery-krake-eenhede wat onder die Beltway Bridge soos 'n seewand opgestaan ​​het. Ons het die drie myl-uitbreiding van die ExxonMobil-raffinaderykompleks ingeneem en gestop om op 'n Superfund-terrein te verwonder, Amerikaanse olie herstel, waar giftige chemikalieë al jare lank in dumpsters, vullisdrankies en tenks opgehoop het, wat uiteindelik in die nabygeleë Vince Bayou uitgelek het. Ons het die oorheersende Niagara-brul van LyondellBassell se chemiese aanleg gehoor, waar ons die reuke wat maklik beskryf het, ontdek het.
Terwyl ons ons deur hierdie ontvolkte industriële stadsbeeld wond, het Shelley verduidelik dat hy opgevoed is op die ander kant van Houston: in die voorstede, weg van die helder ligte van raffinaderye soos Marathon Oil en Total Petrochemical. "Ek het grootgeword waar almal in die bedryf gewerk het - maar in die kantore, in die middestad," het hy gesê. "Niemand het ooit na die oostelike of suidekant gegaan nie." Hy het sy kollegas somers vir 'n oliemaatskappy ingehok, maar het na die afrigting gegaan en 'n omgewingsprokureur geword. Hy het gevoel, het hy my gesê, asof hy iets aan die mense wat so lank in die skadu van die oliebedryf geleef het, iets skuld.
Na 'n paar uur - en baie kilometers het die waterweg oorgesteek, en tussen die raffinaderye navigeer - het Shelley begin kla van hoofpyn. "Dit is nie ongewoon om van 'n paar uur op hierdie kant van die dorp weg te kom met hoofpyn of 'n seer keel nie," het hy my vertel. "Almal reageer anders. Daar is dinge wat jy van gemeenskapslede hoor, stories wat soos mites klink. Hulle kan sê: 'Ek het iets geuk en my neus het begin bloei.' Of 'Hierdie maatskappy flikker in die nag.' Hierdie mense weet meer as wat die lugmonitors ooit sal weet. "
Die Houston Ship Channel dien as 'n goeie les in die probleme wat deur munisipale grense aan goeie geloof poging 'n stad se besoedeling en kweekhuisgasvrystellings te pak. Die petrochemiese kompleks is versprei oor 'n lappieskombers van jurisdiksies; slegs twee van die raffinaderye eintlik lieg binne die grense van Houston stad. En ongeag of 'n raffinadery val tegnies binne grense van die stad se Texas wet bied munisipaliteite bitter min diskresie wanneer dit kom by die handhawing van die staat se eie Clean Air Wet. Dikwels, die enigste manier vir burgemeesters om uitmuntend besoedelaars en emitters spreek is deur die hofstelsel.
Een van die olieraffinaderye wat Houston in die middestad uitkyk. Foto: Jupiterimages
Gegewe hierdie afdwing vakuum, Parker glo sy het so effektief is as wat sy kan wees in die werk met die oliebedryf, selfs al sou hy die krag om die meeste maatskappye wat hulle kan en nie kan doen nie vertel kan 'n gebrek. Onder haar strategieë: om iets van 'n vriendelike, as moeial-ish, buurvrou wanneer dit kom by die hantering van die raffinaderye sy vermoed dat dit in stryd is met die wette met betrekking tot gifstowwe en uitstoot. Byvoorbeeld, in plaas van vertroue op die staat omgewing reguleerders om voortdurend te monitor raffinadery uitstoot en dwing die reëls (a afhanklikheid dat, gegewe die pro-besigheid leunings van dieselfde selfde reguleerders, sal waarskynlik onbevredigende resultate oplewer). Parker se administrasie het sowat $ 9 miljoen belê in sy eie lugmoniteringstoerusting, monitors op strategiese punte naby munisipale grense geïnstalleer "sodat ons ons eie rekord van oortreding kon skep en dan direk kan werk met die plante. "
Selfs al Parker het 'n groter wettige middele tot haar beskikking te kry slegte omgewing akteurs te stop en ophou, sou die anti-regulering besigheid kultuur van Houston sodanige optrede polities moeilik maak. Die beter manier om die stad te lei in sy volhoubare toekoms, as beide Parker en haar voorganger, Bill White, besef vroeg in hul administrasies, is deur voorbeeld eerder as dwang. Voordat Houston kan spog die land se vierde hoogste getal van LEED-gesertifiseerde geboue en projekte. Byvoorbeeld, iemand moes bewys aan besighede en ontwikkelaars dat die ontwerp van geboue vir maksimum energie-doeltreffendheid nie verbode koste vir konstruksie en instandhouding sal toevoeg nie.
Houston het die voortou geneem op LEED deur sowat ses miljoen vierkante vierkante meter munisipale geboue met meer doeltreffende verwarming-, ventilasie- en lugversorgingstelsels te herbou. "Koel" dakke wat hitte weerspieël; en binnenshuise ligte wat outomaties afskakel as kamers leeg is. Sulke verbeterings sal na verwagting die energieverbruik met minstens 30-persentasie verminder, sodat Houston sy aanvanklike kontantuitgawe in minder as 10-jare kan herwin en die stad miljoene dollars jaarliks ​​vanaf daardie stadium kan red.
In 2010, as deel van die Clinton Klimaatinisiatief, het die Stad van Houston gehelp om groot kruideniersware te oortuig, insluitende Costco, Sam's Club en Walmart, om op te hou om hul voedselafval te stuur na 'n plaaslike stortingsterrein en om dit eerder te stuur na 'n komposeringsfasiliteit wat toegerus is om die metaan te vang wat hierdie afval gee as dit ontbind . (Alhoewel dit vinniger as koolstofdioksied verval, is metaan 20 keer sterker as CO2 by wild bestraling binne die aarde se atmosfeer.) Oorreed hierdie Kruideniers om hul vullis te lei gekos Houston niks, maar dit sal 'n reuse-omgewing dividend opbrengs.
Dié uiters gunstige koste-batenverhouding het Parker se mees onlangse volhoubaarheidsgrondslag geïnspireer: 'n reusagtige en hoofsaaklik geoutomatiseerde enkelstroomafvalfasiliteit wat herwinbare produkte van voedselafval kan skei, wat 'n veel hoër herstel as gevolg van vrywillige herwinningspogings deur huishoudings en Besighede kan ooit hoop om te bereik. Die burgemeester beskou hierdie inisiatief, genoem Een bak vir almal, soos die basiese herdefiniëring van Houston se verhouding met sy vullis, om die afvalstroom in 'n potensiële inkomstestroom te verander en op die pad te kom vir 'n massiewe klimaatvoordeel. Vir elke ton vaste afval wat afgelei word, sal 3.72-metrieke ton kweekhuisgas nie in die atmosfeer ingaan nie. .
In ooreenstemming met Parker se boodskap dat geld is wat in Houston praat, moes haar kiesers kennis neem toe sy aangekondig het dat sy 'n maklike manier uitgekom het om belastingbetalers $ 3 miljoen per jaar in energiekoste te red: deur gloeilampe met LED-gloeilampe in straatligte te vervang by 2,450 verkeer kruisings. Oor die lewe van hierdie gloeilampvervangingsprojek wat uiteindelik meer as 165,000-straatligte sal beïnvloed, sal die stad 'n jaarlikse besparing van sowat $ 28 miljoen besef en sy kweekhuisgasvrystellings met nog 'n 5-persentasie verminder. En in 'n staat wat bekend is om alles net 'n bietjie groter te doen, het Houston hierdie tradisie aangepak en dit aangepas vir die era van klimaatsverandering deurdat hy die enkele grootste munisipale koper van hernubare energie in die land. Die helfte van die elektrisiteit wat deur die Stad Houston gebruik word, is genoeg om jaarliks ​​meer as 55,000-huise te dryf - kom van hernieubare bronne.
Soos vir so baie groot stede in die Amerikaanse Suid en Suidwes, Houston kyk vir dekades as tienduisende inwoners wegbeweeg van die middestad en in die omliggende voorstede. Nou is Parker bemoedigend Houstoniërs om weer te lewe waar hulle eet, werk en speel. Daar is tekens dat Houston se stedelike kern digter geword het, na dekades waartydens die ontwikkeling van meervoudige wooneenhede en meenthuis-eenhede regsgeldig of ekonomies ontmoedig is binne die stadsgrense. Onder een inisiatief kan sommige eiendomsontwikkelaars wie se planne bydra tot 'n digter stadsbeeld, finansiële bystand ontvang in die vorm van belastingvermindering vir hul projekte of vergoeding vir infrastruktuurverbeterings. Daarbenewens het baie jong professionele persone in die kreatiewe en hoë-tegnologie-gebiede - die werkers wat stede meeding, moet toegang tot openbare vervoer wees iets hoogs wenslik. Gevolglik Houston het 'n $ 192.5 miljoen vinnige-transito bus stelsel hulle hoop om oop te maak deur 2017. Sommige 30 myl 'werd van die nuwe reëls vir die lig-spoornetwerk is ook op die pad, die koppeling van die sentrum na die stad se East End en suidoostelike woonbuurte.
Met ander woorde, Houston is opreg om te probeer om sy ondoeltreffende, 20-eeuse uitbreiding na 'n vertikale metropool van die 21-eeuse eeu te herstel. Dit is 'n plek wat sy diep historiese wortels in fossielbrandstowwe bronne oorskry deur hul instrumentele rol in 'n veranderende klimaat te erken en deur sy gebruik hulle dienooreenkomstig. Maar daar is nog 'n erkenning by die werk, en dit dui op die stad se begrip van 'n harde werklikheid. Terwyl Houston beplan vir die toekoms waarvoor dit streef, moet dit terselfdertyd voorberei vir die toekoms wat dit nie kan voorkom nie.
Dat die wêreld se stede sou word die nuwe voorste linies in die poging om die ergste gevolge van klimaatsverandering te stuit maak vooraanstaande goeie sin wanneer mens in ag neem hoe hierdie wêreldwye probleem is geneig om manifesteer op die plaaslike vlak. Vir die eerste keer in die geskiedenis van die mensdom, 'n paar 50 persent van die aarde se bevolking woon nou in gespartel stedelike sentra soos Houston, deur 2050, is dat die syfer geprojekteer om byna 70 persent bereik. Soos bevolking sentrums en hubs van ekonomiese aktiwiteit, groot stede noodwendig bydra die oorgrote meerderheid van die globale klimaat uitstoot. Maar volgens C40 navorsingsdirekteur Schultz, stede ook "weet hoe om te gaan met probleme in reële tyd-wat hulle leef laboratoriums maak vir hoe die mensdom reageer op klimaatsverandering." Baie van hulle, nie toevallig, is op kuslyne, waarna hulle uniek kwesbaar vir see-vlak styg en die impak van erge storms. Hierdie stede kan nie wag vir die openbare mening of politieke deal maak om hul redding magtig. Teen die tyd dat die laaste veldtog is gewen en die laaste transaksie is gemaak, hul oewers dalk reeds verdwyn.
Tog is daar klimaatverwante bedreigings vir die Houston-metropolitaanse gebied wat buite enige een burgemeester se of enige munisipaliteit se mag is om te voorkom. En daar is volhoubaarheidsplanne wat nie bespreek kan word sonder om te noem dat die gevolglike besparings nie net in dollars gemeet sal word nie, maar ook in die moeiliker geldeenheid van menslike lewens.
Die 50-myl-lange Houston Ship Channel dra skepe
uit Galveston Bay na Houston. Foto: Jupiterimages
Een van die grootste onderwerpe hier is water - en meer spesifiek stygende water. 'N Aantal Parker se projekte het gepoog om 'n balans te vind tussen stadverfraaiing en rampvoorkoming, soos die Bayou Greenways-inisiatief, 'n sowat $ 480 miljoen openbare-private vennootskap wat beoog om die stad se baai met 4,000-akker van nuwe groen ruimte te reël. Dit sal optree as 'n natuurlike en hoogs effektiewe vorm van vloedbeheer, maar sal na die meeste Houstoniërs baie lyk soos 'n stelsel van onderling gekoppelde openbare parke. Tog is sulke ondernemings waardig, alhoewel hulle dalk is, die groter kwessie van wat van Houston en sy omliggende dorpe sal word, as 'n groot orkaan in Galveston Bay, waar die Houston Ship Channel met infrastruktuur gevoer word, beëindig.
Twee onvermydelike waarhede hou verband met die potensiële impak van klimaatsverandering op Galvestonbaai. Die eerste is dat die tempo van die seevlak op die Texas Gulf Coast-gegrond op geologiese rekords wat millennia teruggaan-vandag verskeie kere groter is as wat dit in die prehistoriese tye was. Die tweede waarheid is dat as ons oseatemperature bly styg, sal die orkane wat seisoenaal oor die Golf van Mexiko vorm en kronkel, veel groter winkels van gewelddadige energie hê. Storms wat voorheen as "sleg" beskou sou word, sal meer dikwels "verwoestend" wees. En die beelde wat 'n man met die naam Jim Blackburn voorheen as onrustig beskryf het, word reguit ontstellend.
Blackburn is 'n omgewingsprokureur en 'n professor in omgewingsreg aan die Rice University. Wat hy die meeste vrees, is die grootskaalse vernietiging van die baie myl industriële infrastruktuur wat die Houston Ship Channel, van die petrochemiese kompleks tot by die baai. Volgens hom is dit presies wat kan gebeur as 'n Ike-orkaan landery sou maak op die punt waar baai en kanaal ontmoet.
Ike, 'n massiewe tropiese sikloon wat waarskynlik beter vandag onthou sou word, het dit nie getref tydens die 2008-finansiële krisis nie. Dit het sowat $ 25 miljard in Texas, Louisiana en Arkansas veroorsaak. Op die Gulf Coast, die omvang van die impak daarvan het gewissel van die oostelike kant van Galveston Island na die dorp Grand Isle, net suid van New Orleans. Maar volgens 'n verslag Blackburn en sy Rice-kollegas het vroeër vanjaar gepubliseer, presies dieselfde stormagtige landing net 30-kilometer in die weste gemaak. Ons sou op 'n baie ander skaal ramp gesien het. Blackburn sê Ike kon gegenereer het tussen 18 en 20-voete van stormopname in die Houston Ship Channel self, en tot 15-voete van stormopname in die beboude en swaarbevolkte gemeenskappe aan die westekant van Galveston Bay. In hierdie scenario kon duisende mense wat verkies het om nie te ontruim nie, gesterf het. Daarbenewens het die verslag se skrywers die gevolgtrekking gekom dat "die omgewingsimpak op Galvestonbaai en ekonomiese verwoesting aan die [groter] streek en die VSA onherstelbaar sou gewees het."
"As jy 'n groot vloed op die skip kanaal ... dit kan maklik die ergste ramp vir die omgewing in die Amerikaanse geskiedenis wees. "
Dit is beraam dat soveel as 1,100 opgaartenks op die kanaal-sommige van hulle massiewe, en die meeste van hulle met duisende vate ru-olie en / of gevaarlike chemikalieë-is, op hierdie oomblik, kwesbaar vir die soort stormvloed -verwante ramp uitgespel deur verslag Blackburn se. Was hierdie tenks te unmoored geword en oopgeskeur deur die krag van 'n 18- om 20-voet oplewing (of deur die swaar, vinnig bewegende puin so 'n oplewing sal waarskynlik voort te gaan met dit), die gevolglike giftige gety sal binnelandse jaag na 'n paar van die mees digbevolkte dele van die Houston metropolitaanse gebied. "As jy 'n groot vloed op die kanaal-tenks is mors, is lyne gebars-dat [storting] is nie van plan om die baai verlaat" en vloei uit na die Golf, sê Blackburn. "Dit gaan ' kom terug. En dit kan maklik die ergste ramp vir die omgewing in die Amerikaanse geskiedenis te wees. "
Volgens skattings van Rice se ernstige stormvoorspelling, opvoeding en ontruiming van rampe (SSPEED) Sentrum, wat Blackburn lei, kan 'n gebeurtenis soos die een beskryf, bykomend tot honderde of selfs duisende sterftes, tot soveel as $ 100 miljard in skade lei. Daar moet op gelet word dat Ike, toe dit in Texas plaasgevind het, slegs as 'n 2-storm geklassifiseer is op 'n skaal wat wissel van een tot vyf, maar dit het steeds reggekry om 20-mense direk en meer as 60-mense indirek te vermoor. $ 25 miljard in skade. Die ontkoppeling tussen Ike se kategorisering en sy destruktiewe krag eintlik ingelig Die Nasionale Weerdiens se besluit, twee jaar later, om sy klassifikasiestelsel te verander vir die evaluering van stormintensiteit deur 'n nuwe stormopname-kategorie by te voeg wat verskil van windsterkte.
"'N 20-voet oplewing is regtig griezelig," sê Blackburn. As golwe wat oor die infrastruktuur langs die Houston Ship Channel gewas is, sal die hoeveelheid olie, puin en gifstowwe wat in aangrensende gemeenskappe en Galveston Bay besaai word, genoeg wees om die Texas Gulf Coast 'n toksiese terrein te gee vir jare tot kom. "As jy al die materiaal op die strand kry, is die moerasse, die oesterrif, 'n baai wat niemand lank wil aanleef nie." Die geraffineerde raffinaderye en ander geriewe kan vir weke afgesluit word. , Voeg Blackburn by, wat die bedryf miljarde dollars in verliese kos en ekonomiese en logistieke verwoesting veroorsaak, wat ver buite Houston sal strek. "Dit is 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid. Jy verloor twee of drie van die raffinaderye op die skipkanaal, Shell Deer Park, Exxon Mobil Baytown, Valero Manchester. Jy praat van 'n duik in die Amerikaanse gasvoorsiening. "
In reaksie op hierdie bedreiging het die SSPEED-sentrum aanbeveel om in die kanaal te installeer 'n mammoet versperring genoem Centennial Gate: 'n 600-voetwye bobou wat op 'n nou punt naby die Fred Hartman-brug, aan Houston se ooskant, geplaas sal word. Dit kan effektief gesluit word in die geval van 'n groot storm, wat as 'n reuse beskermende dam funksioneer. Met die geraamde $ 2 miljard-prysetiket is die hek so ver as die goedkoopste voorgestelde oplossing om die kanaal en die omliggende gebiede te red van 'n rampspoedige ramp van epiese verhoudings. En die projek het 'n ekstra deug: In teenstelling met die $ 4 miljard tot $ 6 miljard Ike Dike, 'n ander groot (en baie duur) versperring wat oorweeg word, kan die Centennial Gate gefinansier word met plaaslike bande en volledig op die graafskapsvlak voltooi word. Dit word vrygestel van die politieke aanvalle en befondsingshindernisse wat byna 'n federale befondsde projek sou vertraag. omvang. Die hoofprobleem van enige plan, wat Blackburn erken, sal waarskynlik wees om oplossings te vind wat inwoners en die bedryf voel-ewe-hulle bekommernisse word aangespreek en belange beskerm.
Die bedreiging wat stormstuwings die Houston Ship Channel en Galveston Bay illustreer Nog 'n manier dat die jurisdiksionele beperkinge van burgemeesters klimaatsverandering paraatheid kan stuit. Terwyl die versagting belange van die industrie beamptes en inwoners van die groter Houston metropolitaanse gebied-bevolking wat versprei oor drie provinsies-is onlosmaaklik verweef, hul sterk menings oor watter stappe om te neem nie. En selfs die veronderstelling al die partye tot 'n soort van 'n ooreenkoms kan kom, die bou van 'n beskermende stelsel bestaan ​​uit 'n 600-voet bobou, plus twee tot drie myl 'werd van verwante infrastruktuur, sou jare neem-elk, kan 'n mens seker wees , sal 'n orkaan seisoen bevat.
In hierdie dilemma is die groot konfrontasie van ons kollektiewe, internasionale reaksie op globale klimaatsverandering, klein geskryf. Die gevaar is goed verstaan ​​deur alle partye, maar die beste manier om die gevaar te voorkom word vir altyd betwis. Die vertraging wat voortspruit uit ons meningsverskil en beraadslaging dien net om die gevaar te verhoog. Houston en soortgelyke C40 stede bly alles wat hulle kan doen binne hul strakke invloedsfere. Maar die komende storms luister nie na stadsgrense. Hulle respekteer nie jurisdiksionele grense of die stadige pad na konsensus nie.
Tydens my besoek het ek gewaag langs die oostelike oewer van die Houston Ship Channel, net verby die Bayland Marina. Ek stap oor gebroke oester skulpe, knope van vislyn en moeras gras wat spot in die wind kom uit die water. Naby die grasieuse kabel ondersteuners van die Fred Hartman Bridge, sien ek die 25-voet styging in opstand wat Jim Blackburn maak glo dit is die perfekte plek-en geografies gesproke, miskien die enigste terrein-vir die installering van die massiewe skarniere van die stads spaar Centennial Gate. Ek het probeer om die groot deure swaai toe en sluit teen die stygende waters dink.
'N Buggie het afgekap en 'n stampende wakker gesleep. Skuitkranen het die hoogte van wolkekrabbers op die oorkant van die oewer opgestyg soos seevoëls. Oorkant die kanaal kon ek die industriële skyline van rookstokke en olietankstadions sien wat net buite die stadsgrense lê, en dus buite die jurisdiksiegebied van Parker, of die volgende burgemeester van Houston, of die een daarna. Daardie rookstokke en olie tenks het hierdie plek gebou. Nou is hulle en die produkte en emissies wat hulle voortdurend genereer, in 'n ergste geval geïmpliseer, wat die gevaar inhou om Houston in 'n rampsone te verander, tensy politici, leiers, siviele ingenieurs en burgers saamkom om 'n ander scenario teweeg te bring. . Soos Annise Parker dit kortliks maar akkuraat gestel het: "Vyftig persent van die ekonomie in hierdie stad is gebaseer op die petroleumbedryf, stroomop en stroomaf. Maar ons moet almal hier woon. "
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn Op die aarde,
Die tydskrif van die Raad vir Natuurlike Hulpbronne Verdediging
Brantley Hargrove is 'n Dallas-gebaseerde journalistwrites oor misdaad, die omgewing, die politiek, en olie en gas vir publikasies soos D Magazine, Dallas Observer, en Texas Maandeliks. Hy werk tans aan 'n boek vir Simon & Schuster, wat uit in 2016 verskyn, oor die laat stormjagter en navorser Tim Samaras, wat deur 'n Oklahoma-tornado in 2013 vermoor is.
Raymond Biesinger gebruik fisiese voorwerpe, komplekse meetkunde en sy graad in die Europese en Noord-Amerikaanse politieke geskiedenis om sy beelde te skep. Op Montreal het hy op vyf kontinente gewerk aan meer as 1,000-projekte vir sulke publikasies soos Woon, oogglas, New Scientist, The New Yorker, Die New York Times, en WIRED.