Julie 2016 – houvanblou
Julie 31, 2016 September 6, 2016 Nena Dreyer4 Kommentaar
Met opregte apologie aan myself….
Julie 25, 2016 Nena Dreyer5 Kommentaar
Ek is so bitter jammer dat ek vir so lank jou so bitter seer gemaak en te na gekom het. Ek is jammer dat ek jou so lank gehaat en verpes het, dit het my jare geneem om uiteindelik te besef dat jy – meer as almal – my omgee en liefde verdien. Ek is jammer dat ek nooit besef het hoe belangrik dit is om vir myself lief te wees en om te gee nie, dat ek nooit regtig geweet het hoe om vir myself te sorg – na liggaam, siel en gees nie – en nie werklik stil gaan staan het om te luister wat ekself nodig gehad het nie. Ek het soveel tyd en energie daaraan gewy om na ander om te sien en probleme wat ander veroorsaak het uit te sorteer.
Vergewe my tog dat ek myself so maklik veroordeel, geoordeel en afgemaak het wanneer ek pyn of swaarkry ervaar het. Ek besef vandag hoe belangrik dit is, juis in sulke tye, om geduldig en liefdevol met myself te wees maar die waarheid is dat ek myself die slegste behandel het en dat my self-dialoog die gemeenste was juis in tye wanneer ek geduld en liefde die nodigste gehad het. Vandag besef ek terdeë dat ek nie God se eerste en grootste gebod kan begin gehoorsaam as ek nie vir myself lief is en omgee nie.
Ek is so jammer dat ek myself so lank gehaat het oor hoe ek lyk. Ek het so dikwels vir myself vertel (ag doen nog baie dae) dat ek nie mooi genoeg, maer genoeg of goed genoeg was nie. My afbrekende self-dialoog het my baie in myself laat twyfel wanneer ek sterk moes wees. Ek het selfs geglo dat die opinie en idees van ander belangriker of gewigtiger as my eie was. Ek het myself laat glo dat waar ander my seer gemaak het of te na gekom het dit eintlik my eie skuld was. Ek het telkens die fout by myself gaan soek – selfs wanneer dit wat verkeerd geloop het heeltemal buite my beheer was. Ek het myself oortuig dat ek nie hard genoeg probeer het nie, selfs dat ek 'n mislukking was.
Ek besef nou dat ek verkeerd was. Ek was verkeerd om te dink dat mense, wat my nie kon waardeer vir wie en wat ek is nie, soveel saak maak. Nee, hulle doen nie – ek het heeltemal te veel tyd en energie spandeer daaraan om 'n front voor te hou, kole uit die vuur te krap wat ek nie gemaak het nie, gesoek het na sukses en aanvaarding op ander plekke en by ander mense omdat ek dit nooit vir myself gegun het nie. Vergewe my tog dat hierdie optrede en denkwyse my net oor en oor in situasies geplaas het waar ek stukkend en vertrap in my binnekant gevoel het.
Ek is so jammer dat ek elke keer wanneer 'n geliefde of iemand vir wie ek omgegee het my teleurgestel het ek dit persoonlik geneem het asof my eie-waarde afhang van die liefde en erkenning wat ek van hulle sou ontvang. Dit is so bitter jammer dat hierdie manier van dink veroorsaak dat my geliefdes foute maak maar ek, selfs waar ek geen aandeel daarin gehad het nie, die letsels, skaamte en angs in my binnekant dra. Ek het veral as gevolg van my man se alkoholisme en my dogter se verslawing aan heroine alle hoop verloor en kon nie meer die punt insien van aanhou probeer nie – want in my verwronge denke, as ek hulle liefde werd was, as ek 'n goeie ma of vrou was sou hulle mos nie so opgetree het nie. Hulle was siek, hulle het behandeling nodig gehad en hulle het nie doelbewus dinge gesê of gedoen aandagtig aan hoe dit my sou raak nie.
Die waarheid, wat ek vandag in die spieël kan sien, is dat ek 'n wonderlike, liefdevolle hart en siel het en dat al die dingetjies wat ek as my foute of giere ag my die pragtige mens maak wat ek werklik is.
Ek is sagmoedig, liefdevol, intelligent, interessant, kunstig, suksesvol, gee werklik om vir mense en diere en ek is genoeg – net soos ek is.
Ek hoef geensins te verander of verbeter om 'n suksesvolle ekke te wees nie – ek hoef nie die wêreld of ander te kan verander om aanvaarbaar of suksesvol te wees nie. Ek hoef nie meer in konstante oorlog met myself of die wêreld te wees nie. Ek hoef nie verantwoordelikheid te aanvaar vir ander se doen en late of besluite nie. Ek besef nou hoe uiters belangrik dit is om dinge wat ek nie kan beheer nie, gevoelens en gedagtes wat nie tot my sieleheil bydra nie, eenvoudig te laat vaar. My liefde, tyd en opoffering is net waardig aan iemand wat dit kan verstaan.
Vergewe my tog dat die idees en gedagtes wat ek toegelaat het myself baie emosionele pyn veroorsaak het. Ek het depressie, angs en vrees ervaar omdat ek in my eie oë net nooit goed genoeg was nie. Hierdie gedagtes het voortgespring uit slegte ervarings wat ek gehad het maar ek het nooit geleer om sulke dinge wat met my gebeur het in die oë te kyk en deur te werk nie. Ek kan nou met opregte berou terugkyk en besef hoe hierdie gedagtegang my van my vertroue in myself, my medemens en my God beroof het, hoe ek al meer en
meer probeer het om dinge te beheer maar al hoe minder beheer gehad het, hoe ek soveel meer vir ander probeer doen het, 'n ongesonde balans wat net aanleiding daartoe gegee het dat gemanipuleer en uitgebuit kon word. Vandag is ek dankbaar dat hierdie slegte gebeurtenisse, trauma en gedagtes nie meer definieer wie of wat ek is nie.
Ek is jammer dat ek myself nie behoorlik versorg het al die jare nie. Ek is jammer dat ek nie na myself omgesien het nie. Ek is jammer vir al die kere wat ek nie doktor toe gegaan het wanneer ek moes nie, nie vir hulp gevra het wanneer ek dit nodig gehad het nie, nie my medikasie gereeld gebruik het nie, nie gesonde keuses vir my liggaan en lewe gemaak het nie omdat my eie welstand soms heel laaste op my agenda was. Vergewe my vir al die kere wat ek myself gedwing het om in onredelike tye en omstandighede voort te gaan of te hard te werk en te ver te ry.
Ek belowe dat ek beter keuses sal maak vir my eie welstand, van dag tot d ag, myself meer sal aanmoedig en geduldig sal wees en met myself sal praat soos met iemand vir wie ek werklik lief is en omgee. Nee ek hoef nie te verander nie – ek kan net meer word wie ek regtig is deur negatiewe gedagtes, gewoontes en ou bagasie af te gooi. Deur beter na myself om te sien en meer ek te wees – alle pretensies op 'n stokkie – kan almal, ek inkluis, uiteindelik sien hoe wonderlike pragtige wese ek nog altyd was en nog steeds kan wees.
Posted in Die geliefdes van die alkoholis, Die gevolge van verslawing, Ongeklassifiseerd, Selfwaarde
Die mees gevreesde vyfletterwoord….
Julie 20, 2016 Julie 25, 2016 Nena Dreyer1 Kommentaar
Nou ja, daar is geen ander manier om dit te sê nie, ek is weer op 'n diëet. Ok daar is ander maniere: Ek het 'n nuwe leefstylplan, ek volg 'n nuwe ongebalanseerde eetplan, ek het 'n baie interessante boek gelees oor eetgewoontes en doen nou dinge anders… Daar is sekerlik geen einde aan die moontlike maniere om dit te sê nie, as mens mooi daaroor dink.
Dit is by no stretch of the imagination my eerste diëet nie. Ek het die eerste keer op die tere ouderdom van 12 'n blitsdieet, wat die Huisgenoot gepubliseer het, gevolg en soos hulle sê die res is geskiedenis. Daarvandaan was dit 'n op-en-af- wipplankryery: Die blitsdieët, die sop-diëet, die kits-diëet, meer as een Weigh-Less episode, die kool-diëet en die laaste veldslag wat ek verloor het was die Bloed-trek-en-monitor-diëet. Ek kan nie meer die besigheid se naam onthou nie maar ek moes so 10 maal die maandelikse Weigh-Less bedrag betaal, en vir bloedtoetse, waarna 'n "ekspert" my bloed uitslae ontleed het, 'n baie onrealistiese eetplan voorgestel het, en ek wel 'n paar kg verloor het nadat ek so twee weke kronies honger was met gepaardgaande hoofpyne. Ek het uiteraard handdoek ingegooi en teruggekeer het na my ou gewoontes met die gepaardgaande gewigtige gevolge natuurlik.
My eerste Weigh-less ervaring was al op skool. Een tannie in die groepie, kom ons noem haar Hanna, kan ek goed onthou. Sy was ma van 3, haar man 'n harde werker en deeltydse boer en sy 'n toegewyde ma wat ook voltyds gewerk het. Sy het regtig swaargekry om haarself te beperk tot die toelaatbare rooivleis kwota wat voorgeskryf was. Ekself sal toegee dat jy my maklik in 'n wip sal kan vang met 'n skaaptjop of twee, ek en Hanna het albei ons wortels waar die karooskape rustig wei. Hanna het uitgewerk dat as sy die hele week lank net vis en hoender eet, en al haar rooivleisporsies bêre vir Vrydag, sy wanneer die familie die weeklikse braai-ding doen ook 3 klein tjoppies (alle vet afgesny natuurlik) kon geniet. Sy het geleef vir Vrydagaande se braai. Dit was eintlik bietjie hartseer om die ontbering en opoffering vir daardie drie kolletjies skaapvleis se opgewondenheid voor jou te sien afspeel. Ek kan ook nie onthou dat ek ooit regtig 'n heelwat skraler weergawe van Hanna gesien het nie.
Ek het na baie jare, en toe my hare so dun geword het dat ek nie meer die bleskolle kon toekam nie, (Dit is blykbaar 'n direkte gevolg wat wipplankdiëetery. Iets wat tydskrifte en diëet boeke nooit langs hulle nuutste neigings publiseer nie.) het ek amptelik ge-"hensop". Genoeg was genoeg, ek moet maar aanvaar dat ek vet is en sal bly. Ek het in elk geval soveel chaos uit ander oorde in my lewe gehad dat my eie welsyn en gesondheid nommer 45 op my lysie was – al wou ek tog gesonder wou lewe, ek sou nie realisties daarby kon uitkom nie. Dit was jare gelede.
Nou ja, al kon ek nie reg kom met die diëetery nie, die alternatief was ook nie so rooskleurig nie. Ek sukkel met gesondheidsprobleme, ek is onbeweeglik, word gou moeg, sien kans vir baie meer avontuur as wat my lyf kan hanteer en frankly my dear ek was siek en sat daaroor om siek en sat te wees oor my gewig en gesondheid.
Na baie wonder, onsekerheid, geheime trane, lees en luister na raad het ek myself op die banting waentjie begewe. Die eerste drie dae kon ek aan niks anders dink as koek, sagte witbrood-buns, botterige croissante en allerlei ander verbode dinge nie. Dit was soos 'n obsessie.
Ek het egter deesdae 'n meer gematigde lewensuitkyk. Ek probeer harder om nie sommer die baba met die badwater uit te gooi nie. Ek het 'n vaste onderneming teenoor myself gemaak dat my eie gesondheid en lewenskwaliteit belangrik genoeg is vir my om moeite daarmee te doen. Dit klink uiters logies maar was regtig vir my 'n moeilike kopskuif. Ongeag hoe gedetermineerd ek is vind ek myself steeds soms knie-diep in probleme wat ekself nie geskep het nie met gedagtes om gou 'n pizza te bestel omdat ek nie tyd het vir kosmaak nie.
Elke mislukking of glips bring gevoelens van wanhoop, skaamte, woede, teleurstelling, vreeslike slegte en afbrekende self-dialoog en sommer 'n warboel ander gevolge wat die biggest loser in die arms van 'n bak volroom sjokolade roomys met neute sal dryf. Nee dit sou nie vir my werk nie, ek weet mos.
En toe die deurbraak – die EUREKA oomblik. Ek weet mos ek kan nie na my eie gesondheid omsien soos dit hoort nie. Ek het al die scars om dit te bewys. Ek kan dit nie doen nie. Baie eenvoudige mense kry dit reg. Ek het myself vir jare gekasty dat iemand soos ek met meer as een universiteitskwalifikasie nie die basiese kan regkry nie. Ongeag hoe erg ek myself uitgekryt en sleg gesê het daaroor – dit het niks verander nie.
Al wat ek wel kan doen is een dag op 'n slag. Ek kan, net vir vandag, suiker en koolhidrate uit my dieët sny, bietjie met my hondjies gaan stap en beter keuses maak as dit by my oefening, medikasie en kos kom. Net tot ek vannaand my kop neerlê en aan die slaap raak. A-ha, dit kan ek doen! Nee ek weet nie wat gaan gebeur met my gesonde keuses en mooi beplanning as die &^%$ weer die waaier tref nie, ek oorweldig of emosioneel voel nie. Maar raai, ek hoef ook nie daaroor te wonder nie, behalwe as dit wel vandag gebeur. Want vir nou, volg ek 'n eetplan wat ek hoop en glo goed vir my gesondheid en my lewenskwaliteit gaan wees, maar dit is net vir vandag.