Dit is asof Afrikaans net nie vastrapplek kan kry in Nederland nie. Kan musiek help om dié taal te bevorder in ’n land waar sy wortels lê? vra Jana Marx.
“Ná die tyd kom daar ’n joernalis na my toe en sê vir my: ‘Ek het hierdie week nog teen Suid-Afrika in die strate betoog, maar vanaand het ek ’n ander kant van die land gesien.’ ”
Invloede uit die jare sestig en sewentig in Nederland het die grondslag vir die loopbane van verskeie Suid-Afrikaanse kunstenaars en liedjieskrywers gelê.
Du Toit vertel van “luisterliedere” – ’n woord wat in die jare sestig in Nederland ontstaan het. Hierdie liedere is “kleinkunst” genoem. Hy beskryf dit as ’n Nederlandse ekwivalent van Engelse folk-liedere, soos dié wat Bob Dylan en sy tydgenote aangehang het.
“Die teks was meestal belangriker as die musiek, en dit het dikwels ’n maatskaplik-kritiese inhoud gehad,” sê Du Toit.
Du Toit verwys na sy outobiografie, Onderweg. “Ek twyfel nie daaroor nie dat wat ons die afgelope 30 jaar in Nederlands gehoor het, bygedra het om Afrikaanse liedjieskrywers te help om woorde en musiek nader aan ’n volmaakte huwelik te bring.”
Stef Bos, ’n Nederlandse kunstenaar wat vandeesweek weer na Suid-Afrika toer, is waarskynlik die beste voorbeeld van dié wisselwerking.
Glorie en Isabelle Vermeij van die Zuid-Afrikahuis organiseer ’n Afrikaanse kunstefees wat in September die vierde keer plaasvind.
“Ons wil hê die mense in Suid-Afrika moet kan sien hoe hul kunstenaars in Nederland waardeer word. Hulle moet sê: ‘Kyk wat doen Afrikaans in die wêreld, nie net in ons klein kringetjie nie,’ ” sê sy.