Napoleon abdikeer - Inligting - 2022
Kort ná hul oorwinning in Leipzig het die bondgenote Napoleon vrede gebied waaronder Frankryk se grense die Ryn en die Alpe sou wees. Napoleon het die aanbod geïgnoreer en die bondgenote het 'n gekoördineerde veldtog begin wat deur Frankryk gekom het. Napoleon is verslaan in 'n reeks gevegte wat elkeen die bondgenote nader aan Parys bring. Op 31 Maart 1814 het 'n seëvierende geallieerde leër Parys binnegegaan, en die Franse minister van buitelandse sake, Talleyrand, het die senaat beïnvloed om te verklaar dat Napoleon die troon verbeur het. Op 11 April het hy die troon afgestaan ​​aan die bondgenote wat hom die eiland Elba as sy eie soewereine owerheid gegee het met 'n jaarlikse inkomste van 2 000 000 frank.
Ondergang en abdikasie van Napoleon I
In Januarie 1814 word Frankryk op al sy grense aangeval. Die bondgenote het slim aangekondig dat hulle nie net teen die Franse mense veg nie, maar teen Napoleon alleen, aangesien hy in November 1813 die voorwaardes van die Oostenrykse minister van buitelandse sake, Fürst (prins) von Metternich, verwerp het wat die natuurlike grense van Frankryk. Die buitengewone strategiese prestasies wat die keiser gedurende die eerste drie maande van 1814 met die leër van jong dienspligtiges behaal het, was nie genoeg nie; hy kon nie die bondgenote verslaan met hul oorweldigende numeriese meerderwaardigheid nie, of die meerderheid van die Franse mense uit hul wrokige droefheid wek. Die Wetgewende Vergadering en die Senaat, wat vroeër so gemaklik was, vra nou vir vrede en om burgerlike en politieke vryhede.
Deur die Verdrag van Chaumont van Maart 1814 het Oostenryk, Rusland, Pruise en Groot -Brittanje hulself vir 20 jaar verbind, onderneem om nie afsonderlik te onderhandel nie en beloof om die stryd voort te sit totdat Napoleon omvergewerp word. Toe die geallieerde leërs op 30 Maart voor Parys aankom, het Napoleon ooswaarts getrek om hul agterhoede aan te val. Die Paryse owerhede, wat nie meer deur die keiser bewus was nie, het geen tyd verloor in die behandeling met die bondgenote nie. As president van die voorlopige regering het Talleyrand die afsetting van die keiser aangekondig en sonder om die Franse volk te raadpleeg, begin onderhandel met Louis XVIII, die broer van die tereggestelde Louis XVI. Napoleon het Fontainebleau eers bereik toe hy hoor dat Parys kapituleer. Hy is oortuig dat verdere weerstand nutteloos is, en het uiteindelik op 6 April afstand gedoen.
Deur die Verdrag van Fontainebleau verleen die bondgenote hom die eiland Elba as 'n soewereine vorstedom, 'n jaarlikse inkomste van twee miljoen frank wat deur Frankryk voorsien moet word, en 'n wag van 400 vrywilligers. Hy behou ook die titel van keiser. Nadat hy homself tevergeefs probeer vergiftig het, neem hy afskeid van sy "Ou Garde", en na 'n gevaarlike reis waartydens hy die sluipmoord byna ontkom het, het hy op 4 Mei by Elba aangekom.
4 April 1814: Napoleon se eerste abdikasie
Op 4 April 1814 het Napoleon nog 'n leër van ongeveer 70 000 man by Fontainebleau. Hy het nog planne om na Parys te marsjeer en die geallieerde leërs te verslaan. Die enigste probleem is dat sy Marshals nie meer wil veg nie. Die Marshals sê vir Napoleon dat hulle nie sal baklei nie. Die reaksie van Napoleon is om 'n laaste waagstuk te probeer om krag te behou. Hy abdikeer. Sy abdikasie is voorwaardelik, want hy abdikeer slegs ten gunste van sy seun, saam met sy vrou Marie-Louise om as regent op te tree. Sy verklaring van abdikasie lui:
Die geallieerde magte wat verklaar het dat die keiser Napoleon die enigste struikelblok was vir die hervestiging van vrede in Europa, verklaar keiser Napoleon, getrou aan sy eed, dat hy gereed is om van die troon af te daal, Frankryk te verlaat en selfs te lê sy lewe af vir die welsyn van die vaderland, wat nie geskei kan word van die regte van sy seun, die van die regentskap van die keiserin en die wette van die Ryk nie.
Napoleon hoop om deur sy seun en vrou die mag te behou, terwyl hy die titel van keiser prysgee. Dit is 'n deursigtige truuk. Die bondgenote sal dit nie aanvaar nie. Hulle sal aandring dat hy moet gaan. Dit is waarskynlik dat Napoleon ook die verwerping verwag het, maar hoop om dit te gebruik om sy Marshals te oortuig dat die Geallieerdes in slegte trou optree en dat die enigste opsie is om te veg. Hierdie opsie word egter weggeneem as Marmont en sy troepe defekteer. Die weglating van Marmont na die Geallieerdes verswak die militêre mag van Napoleon so dat hy nie kan aanhou veg nie. Hy sal op 11 April 1814 onvoorwaardelik abdikeer.
Marmont sal onregverdig 'n woord vir verraaier word. Die Franse sal die werkwoord "ragger ", afgelei van Marmont se titel van die hertog van Ragusa, met muntstuk bedoel om te verraai. "
Vandag in die geskiedenis: Napoleon word verban (1814)
Daar is sekere militêre bevelvoerders wat deur die geskiedenis vereer word, en Napoleon Bonaparte is een daarvan. Napoleon het 'n generaal in die Franse leër geword toe hy slegs 24 jaar oud was, wat baie indrukwekkend is.
In 1799 het Napoleon 'n staatsgreep gelei wat die bestaande regering omvergewerp het, en hy het die leier geword van die nuwe regime wat ingestel is. In 1804 het sy behoefte aan openbare goedkeuring hom gedryf om homself keiser te noem en sy heerskappy oor Frankryk voort te sit.
Begin 1804 begin hy sy weermag na buitegevegte. Hy het beslissende oorwinnings in 1805 teen Rusland en Oostenryk behaal, wat gelei het tot die finale val van die Heilige Romeinse Ryk. In 1806 verslaan hy die Vierde Koalisie, wat bestaan ​​het uit Pruise, Swede, Rusland, Sakse en Groot -Brittanje.
Teen Junie 1807 het Napoleon sy leër teen 'n groot deel van beide Wes- en Oos -Europa gelei en 'n meerderheid van sy gevegte gewen. In Junie van daardie jaar, nadat hulle baie nederlae gely het, was die lede van die Vierde Koalisie genoodsaak om die Verdrae van Tilsit te onderteken, wat 'n vurige vrede in Europa gebring het.
Die vrede het natuurlik nie lank gehou nie, soos dit dikwels in 'n groot deel van die Europese geskiedenis was. In 1809 daag Groot -Brittanje en Oostenryk Napoleon weer uit in die Oorlog van die Vyfde Koalisie. In Julie daardie jaar het Napoleon sy reputasie verder versterk deur die leërs van die Vyfde Koalisie in die Slag van Wagram te verslaan.
Napoleontiese oorloë. Reference.com
Dit is die herlewing van gevegte wat uiteindelik gelei het tot die ballingskap van Napoleon en rsquos in 1814. Napoleon het die Iberiese Skiereiland binnegeval, wat sy kanse oorskat het, wat gelei het tot 'n oorlog wat ses jaar geduur het en tot 'n nederlaag van Frankryk sou lei.
In die somer van 1812 het Rusland Frankryk tot 'n ander oorlog verlei omdat hulle ontevrede was met die standpunt van Napoleon en handel oor sy kontinentale stelsel (die lande wat sy leërs verower het). Napoleon was 'n beroemde toevlugsoord uit Rusland en Oos -Europa. Die gevegte teen die sesde koalisie, waartydens Napoleon nederlaag na nederlaag gely het, was die grootste gevegte (volgens die aantal soldate) in die geskiedenis voor die Eerste Wêreldoorlog.
Op hierdie dag, 11 April 1814, het Napoleon van sy troon afstand gedoen nadat hy 'n laaste keer 'n nederlaag toegegee het. Hy is verban na die eiland Elba aan die kus van Italië, waar hy 'n jaar lank was. In 1815 ontsnap hy uit sy ballingskap en neem Frankryk oor vir wat bekend staan ​​as die & ldquo -reël van 100 dae. & Rdquo Hy is uiteindelik weer in 1815 verslaan deur die Sewende (en laaste) koalisie tydens die Slag van Waterloo.
Uiteindelik het die heerskappy van Napoleon en rsquos tot 'n einde gekom. Geskiedkundiges verskil oor die redes hiervoor, maar uiteindelik kan dit net wees dat hy te veel probeer doen het. Napoleon sal in die geskiedenis bekend staan ​​as een van die grootste bevelvoerders ter wêreld, maar hy sal ook bekend wees vir sy uiteindelike nederlaag.
Waarom Napoleon waarskynlik net die eerste keer in ballingskap moes gebly het
As die man met geskiedenis en rsquos die eerste keer die Napoleon -kompleks opgeteken het, moes dit die volmaakte belediging gewees het. Nadat die rampspoedige veldtog van Napoleon Bonaparte en rsquos in Rusland in 'n nederlaag geëindig het, is hy in ballingskap na Elba gedwing. Hy het die titel van keiser en mdash behou, maar van die Middellandse See -eiland en 12 000 inwoners, nie die 70 miljoen Europeërs oor wie hy ooit heerskappy gehad het nie.
Tweehonderd jaar gelede, op 26 Februarie 1815, net 'n jaar nadat sy ballingskap begin het, het Napoleon die klein eiland agtergelaat en na Frankryk teruggekeer om sy groter ryk terug te neem. Dit was 'n indrukwekkende poging, maar een wat geëindig het in 'n tweede nederlaag, by Waterloo, en 'n tweede ballingskap na 'n nog meer afgeleë eiland en mdash Saint Helena, in die Suid -Atlantiese Oseaan, waar ontsnapping onmoontlik was. En hy kon homself nie eers keiser noem nie.
Vanuit hierdie nuwe gevangenisperspektief het hy Elba moontlik gemis. Immers, net soos hy die idee van sy verminderde ryk gehaat het, het hy skynbaar nie van die eiland self gehou nie. Sy ma en suster het saam met hom daarheen verhuis, en hulle het weelderige herehuise beset. Volgens 'n reisskrywer vir die Telegraaf, & ldquo Hoewel sy vrou weggehou het, besoek sy Poolse minnares. Hy het blykbaar ook troos gevind in die geselskap van 'n plaaslike meisie, Sbarra. Volgens 'n hedendaagse kroniekskrywer het hy baie gelukkige ure saam met haar geëet. Kersies het saam met haar geëet.
Dit was maklik om te glo & mdash totdat hy gevlug het & mdash dat hy bedoel wat hy sê toe hy die eerste keer aankom: & ldquoIk wil voortaan lewe soos 'n vrederegter. & Rdquo Hy het sy ryk met skynbare begeerte neig, al was dit op kleiner skaal as waaraan hy gewoond was. In sy 300 dae as Elba & rsquos -heerser het Napoleon groot infrastruktuurverbeterings beveel en toesig gehou: paaie bou en moerasse dreineer, die landbou versterk en myne ontwikkel, sowel as die opknapping van die eiland en rsquos -skole en die hele regstelsel.
Dit lyk asof die grootte van die eiland die impuls van Napoleon en rsquos nie verswak het om dit na sy eie beeld te vorm nie. Die titel van keiser het die onberouvolle diktator in hom na vore gebring, so vol vertroue in sy eie visie dat hy, soos TYD eens getuig het, betwyfel het dat hy wys genoeg was om prokureurs, wetenskap aan wetenskaplikes en godsdiens aan pouse te leer. & rdquo
Toe 'n versameling Napoleon & rsquos -briewe in 1954 gepubliseer is, het TIME opgemerk dat sy & ldquoprodigious & rdquo ydelheid die duidelikste blyk uit die briewe wat hy & rsquod uit Elba geskryf het, waarin & ldquohe na sy 18 mariniers verwys as & lsquo My Guard & rsquo en na sy klein bote as & lsquothe Navy. & Rsquo
Dit lyk asof die Elbane net so hoog van hul kortstondige keiser dink as van homself. Hulle hou nog steeds elke jaar 'n parade om die herdenking van sy dood te vier (op 5 Mei 1821 terwyl hy in die tronk was ander ballingseiland). En soos die TYD daarop gewys het, is elke plek wat die ou keiser verower het, so lief vir sy geheue dat hulle jaarliks ​​'n kort man met 'n groot hoed aantrek en hom paradeer.
Lees TIME 's -resensie van 'n versameling briewe van Napoleon hier in die argiewe: Uit die pen van N
Die Tweede Franse Ryk was die keiserlike Bonapartistiese regime van Napoleon III van 1852 tot 1870, tussen die Tweede Republiek en die Derde Republiek, 'n era van groot industrialisering, verstedeliking (insluitend die massiewe heropbou van Parys deur Baron Haussmann) en ekonomiese groei, soos sowel as groot rampe in buitelandse sake.
Maak 'n opsomming van die bewind van Napoleon III en sy pogings om die ryk van sy oom te herskep
In 1851 mag Louis Napoleon nie deur die Grondwet van 1848 herkies word as president van die Tweede Republiek van Frankryk nie; hy verklaar homself tot lewenslange president as 'n staatsgreep in Desember en verklaar homself in 1852 die keiser van Frankryk, Napoleon III.
Die struktuur van die Franse regering tydens die Tweede Ryk is min verander van die Eerste onder Napoleon Bonaparte.
Ondanks sy beloftes in 1852 van 'n vreedsame heerskappy, kon die keiser nie die versoekings van heerlikheid in buitelandse sake weerstaan ​​nie.
Napoleon het wel 'n paar suksesse behaal; hy het die Franse beheer oor Algerië versterk, basisse in Afrika gevestig, die oorname van Indochina begin en handel met China geopen.
In Europa het Napoleon egter weer misluk en weer het die Krimoorlog van 1854-56 geen wins behaal nie, in die 1860's het Napoleon byna in 'n oorlog met die Verenigde State in 1862 verval, en sy oorname van Mexiko in 1861-67 was 'n totale ramp.
In Julie 1870 betree Napoleon die Frans-Pruisiese Oorlog sonder bondgenote en met minderwaardige militêre magte word die Franse leër vinnig verslaan en Napoleon III word tydens die Slag van Sedan gevange geneem.
Die Franse Derde Republiek is in Parys uitgeroep, en Napoleon is in ballingskap in Engeland, waar hy in 1873 oorlede is.
heropbou van Parys: 'N Uitgebreide program vir openbare werke in opdrag van keiser Napoléon III en onder leiding van sy prefek van die Seine, Georges-Eugène Haussmann, tussen 1853 en 1870. Dit sluit die sloping van oorvol en ongesonde Middeleeuse buurte in, die bou van breë paaie, parke en pleine. die anneksasie van die voorstede rondom Parys en die bou van nuwe riole, fonteine ​​en akwadukte. Die werk van Haussmann het hewige opposisie ondervind en is uiteindelik in 1870 deur Napoleon III ontslaan, maar die werk aan sy projekte duur tot 1927. Die straatplan en kenmerkende voorkoms van die sentrum van Parys vandag is grootliks die gevolg van die opknapping van Haussmann.
Napoleon III: Die enigste president (1848–52) van die Franse Tweede Republiek en, soos Napoleon III, die keiser (1852–70) van die Tweede Franse Ryk. Hy was die neef en erfgenaam van Napoleon I. Hy was die eerste president van Frankryk wat deur 'n direkte volksstem verkies is. Hy is deur die Grondwet en die Parlement verhinder om vir 'n tweede termyn te hardloop, en daarom organiseer hy 'n staatsgreep in 1851 en neem dan die troon op as Napoleon III op 2 Desember 1852, die 48ste herdenking van die kroning van Napoleon I. Hy bly die langsdienende Franse staatshoof sedert die Franse Revolusie.
Frans-Pruisiese oorlog: 'N Konflik tussen die Tweede Franse Ryk van Napoleon III en die Duitse state van die Noord -Duitse Konfederasie onder leiding van die Koninkryk van Pruise. Die konflik is veroorsaak deur Pruisiese ambisies om die Duitse eenwording en die Franse vrees vir die verskuiwing in die Europese magsbalans uit te brei wat sou lei as die Pruise sou slaag. In 'n reeks vinnige Pruisiese en Duitse oorwinnings in Oos -Frankryk, wat uitloop op die beleg van Metz en die Slag van Sedan, word Napoleon III gevange geneem en die leër van die Tweede Ryk deurslaggewend verslaan.
Die grondwet van die Tweede Republiek, wat in September 1848 bekragtig is, was uiters gebrekkig en het geen effektiewe oplossing tussen die President en die Vergadering in geval van geskil moontlik gemaak nie. In 1848 is 'n neef van Napoléon Bonaparte, Louis-Napoleon Bonaparte, verkies tot president van Frankryk deur algemene stemreg by mans, met 74% van die stemme. Hy het dit gedoen met die steun van die Parti de l 'Ordre nadat hy teen Louis Eugène Cavaignac gehardloop het. Daarna was hy in konstante konflik met die lede van die Nasionale Vergadering.
Hemelvaart tot Mag
In teenstelling met die party se verwagtinge dat Louis-Napoleon maklik sou wees om te manipuleer (Adolphe Thiers het hom 'n kretin genoem wat ons [by die neus] sal lei), was hy 'n behendige en slinkse politikus. Hy het daarin geslaag om sy keuses en besluite op die Vergadering af te dwing, wat weer konserwatief geword het ná die Juniedagopstand in 1848.
Die bepalings van die grondwet wat 'n huidige president verbied het om herverkiesing te versoek, het die einde van Louis-Napoleon se bewind in Desember 1852 gedwing. Nie een om nederlaag te erken nie, Louis-Napoleon het die eerste helfte van 1851 probeer om die grondwet deur die parlement sodat hy herkies kan word. Bonaparte het deur die provinsies gereis en petisies georganiseer om volksondersteuning byeen te bring, maar in Januarie 1851 het die parlement nee gestem.
Louis-Napoleon het geglo dat hy deur die mense ondersteun word, en hy het besluit om die mag op ander maniere te behou. Sy halfbroer Morny en 'n paar nabye adviseurs het rustig 'n staatsgreep begin organiseer. Hulle het generaal -majoor Jacques Leroy de Saint Arnaud, 'n voormalige kaptein van die Franse Buitelandse Legioen en 'n bevelvoerder van die Franse magte in Algerië, en ander offisiere van die Franse weermag in Noord -Afrika gebring om militêre steun vir die staatsgreep te bied.
Op die oggend van 2 Desember het troepe onder leiding van Saint-Arnaud strategiese punte in Parys beset van die Champs-Élysées tot by die Tuileries. Top opposisieleiers is gearresteer en ses bevele afgekondig om die heerskappy van Louis-Napoleon te vestig. Die Assemblée Nationale is ontbind en die algemene stemreg vir mans is herstel. Louis-Napoleon verklaar dat 'n nuwe grondwet opgestel word en sê dat hy van plan is om 'n stelsel te herstel wat deur die eerste konsul ingestel is.
Frankryk word beheer deur keiser Napoleon III van 1852 tot 1870. Gedurende die eerste jare van die Ryk het die regering van Napoleon sensuur en harde onderdrukkende maatreëls teen sy teenstanders ingestel. Ongeveer sesduisend is tot 1859 in die gevangenis gestuur of na strafkolonies gestuur. Duisende meer het vrywillig in die buiteland in ballingskap gegaan, waaronder Victor Hugo. Vanaf 1862 verslap hy die regering se sensuur, en sy regime staan ​​bekend as die "Liberal Empire. " Baie van sy teenstanders keer terug na Frankryk en word lede van die Nasionale Vergadering.
Napoleon III is vandag veral bekend vir sy groot heropbou van Parys, uitgevoer deur sy prefek van die Seine, baron Haussmann. Hy het soortgelyke openbare werke in Marseille, Lyon en ander Franse stede begin. Napoleon III het die Franse bankstelsel gemoderniseer, die Franse spoorwegstelsel baie uitgebrei en gekonsolideer en die Franse koopvaardier die tweede grootste ter wêreld gemaak. Hy het die bou van die Suez -kanaal bevorder en die moderne landbou gevestig, wat hongersnood in Frankryk beëindig en Frankryk 'n landbou -uitvoerder gemaak het. Napoleon III onderhandel oor die vryhandelsooreenkoms tussen Cobden en Chevalier van 1860 met Brittanje en soortgelyke ooreenkomste met ander Europese handelsvennote in Frankryk. Sosiale hervormings sluit in die gee van Franse werkers die reg om te staak en die reg om te organiseer. Vroue -onderwys het baie uitgebrei, net soos die lys met vereiste vakke in openbare skole.
Die heropbou van Parys: Een van die Haussmann's Great Boulevards geskilder deur die kunstenaar Camille Pissarro (1893)
In die buitelandse beleid was Napoleon III daarop gemik om die Franse invloed in Europa en regoor die wêreld weer te bevestig. Hy was 'n voorstander van populêre soewereiniteit en nasionalisme. Ondanks sy beloftes in 1852 van 'n vreedsame heerskappy, kon die keiser nie die versoekings van heerlikheid in buitelandse sake weerstaan ​​nie. Hy was visioenêr, geheimsinnig en geheimsinnig, het 'n swak personeel en het voortgegaan met sy huishoudelike ondersteuners. Uiteindelik was hy as diplomaat onbevoeg. Napoleon het wel 'n paar suksesse behaal: hy versterk die Franse beheer oor Algerië, vestig basisse in Afrika, begin met die oorname van Indochina en begin handel met China.Hy het 'n Franse onderneming gefasiliteer om die Suez -kanaal te bou, wat Brittanje nie kon keer nie. In Europa het Napoleon egter telkens misluk. Die Krimoorlog van 1854–56 het geen winste opgelewer nie, hoewel sy bondgenootskap met Brittanje Rusland wel verslaan het. Sy regime het Italiaanse eenwording gehelp en sodoende Savoye en die graafskap Nice by Frankryk geannekseer, verdedig sy magte die pouslike state teen anneksasie deur Italië. Aan die ander kant het sy leër se ingryping in Mexiko om 'n Tweede Mexikaanse Ryk onder Franse beskerming te skep, misluk.
Die Pruisiese kanselier Otto von Bismarck het Napoleon in Julie 1870 uitgelok om Pruise oorlog te verklaar, met die begin van die Frans-Pruisiese oorlog. Die Franse troepe is in die daaropvolgende weke vinnig verslaan, en op 1 September is die hoofleër, waarmee die keiser self was, by Sedan vasgekeer en gedwing om oor te gee. 'N Republiek is vinnig in Parys uitgeroep, maar die oorlog was nog lank nie verby nie. Aangesien dit duidelik was dat Pruise territoriale toegewings sou verwag, het die voorlopige regering gesweer om weerstand te bly. Die Pruise het Parys beleër, en nuwe leërs wat deur Frankryk byeengebring is, kon hierdie situasie nie verander nie. Die Franse hoofstad het 'n ernstige voedseltekort ondervind, in die mate dat selfs die diere in die dieretuin geëet is. Aangesien die stad in Januarie 1871 deur Pruisiese beleggeweerders gebombardeer is, is koning Willem van Pruise tot keiser van Duitsland uitgeroep in die Spieëlsaal in Versailles. Kort daarna het Parys oorgegee. Die daaropvolgende vredesverdrag was streng. Frankryk het Elsas en Lorraine aan Duitsland afgestaan ​​en moes 'n skadeloosstelling van 5 miljard frank betaal. Duitse troepe sou in die land bly totdat dit afbetaal is. Intussen het die gevalle Napoleon III in ballingskap gegaan in Engeland waar hy in 1873 gesterf het.
Skildery wat die Frans-Pruisiese oorlog uitbeeld: Franse soldate aangerand deur Duitse infanterie tydens die Frans-Pruisiese Oorlog, 1870, wat gelei het tot die nederlaag van Napoleon III en die einde van die Tweede Franse Ryk.
Struktuur van die Tweede Franse Ryk
Die struktuur van die Franse regering tydens die Tweede Ryk is min verander van die Eerste. Maar keiser Napoleon III beklemtoon sy eie keiserlike rol as die grondslag van die regering. As die regering die mense in die rigting van huislike geregtigheid en eksterne vrede sou lei, was dit sy rol as keiser, deur sy mag te handhaaf deur algemene stemreg by mans en om die hele volk te verteenwoordig, om as die opperste leier te funksioneer en die prestasies van die rewolusie te beskerm. Hy het so gereeld, terwyl hy in die gevangenis of in ballingskap was, vorige oligargiese regerings getugtig omdat hy sosiale vrae verwaarloos het dat dit noodsaaklik was dat Frankryk nou hul oplossings prioritiseer. Sy antwoord was om 'n regeringstelsel te organiseer wat gebaseer was op die beginsels van die Napoleontiese idee. Hy het self mag en legitimiteit ontleen aan sy rol as verteenwoordiger van die groot Napoleon I van Frankryk, wat gewapen uit die Franse Revolusie ontstaan ​​het, soos Minerva uit die hoof van Jove. "
Die anti-parlementêre Franse grondwet van 1852, wat op 14 Januarie 1852 deur Napoleon III ingestel is, was grotendeels 'n herhaling van dié van 1848. Alle uitvoerende mag is aan die keiser toevertrou, wat as staatshoof uitsluitlik verantwoordelik was vir die mense. Die mense van die Ryk, sonder demokratiese regte, moes staatmaak op die welwillendheid van die keiser eerder as op die welwillendheid van politici. Hy sou die lede van die staatsraad benoem, wie se plig dit was om die wette voor te berei, en van die senaat, 'n liggaam wat permanent as 'n bestanddeel van die ryk gevestig was.
Een vernuwing is gemaak, naamlik dat die wetgewende liggaam deur algemene stemreg verkies is, maar dit het geen inisiatief nie, aangesien alle wette deur die uitvoerende gesag voorgestel is. Hierdie nuwe politieke verandering is vinnig gevolg deur dieselfde gevolg as Brumaire. Op 2 Desember 1852 het Frankryk, steeds onder die effek van die nalatenskap van Napoleon en die vrees vir anargie, byna eenparig verleen deur 'n volksraad die oppermag en die titel van keiser aan Napoleon III.
Die wetgewende liggaam mag nie sy eie president kies nie, sy eie prosedure reguleer, 'n wet of 'n wysiging voorstel, in detail oor die begroting stem of sy beraadslaging openbaar maak. Net so is die algemene stemreg onder toesig en beheer gehou deur middel van amptelike kandidatuur deur die vrye spraak en optrede in die verkiesingsaangeleenthede teenoor die opposisie te verbied en om die liberale stem in die massa van die plattelandse bevolking te oorweldig.
Frankryk het sewe jaar lank geen demokratiese lewe gehad nie. Die Ryk word beheer deur 'n reeks volksraad. Tot 1857 bestaan ​​die opposisie nie. Sedertdien tot 1860 is dit verminder tot vyf lede: Darimon, Émile Ollivier, Hénon, Jules Favre en Ernest Picard. Die royaliste het onaktief gewag na die nuwe en onsuksesvolle poging wat in 1853 op Frohsdorf gemaak is deur 'n kombinasie van die legitimiste en Orléaniste om 'n lewende monargie uit die ruïne van twee koninklike gesinne te herskep.
Die familie van Napoleon was van Italiaanse oorsprong: sy voorouers van die vader, die Buonapartes, stam af van 'n minderjarige Toskaanse adellike familie wat in die 16de eeu na Corsica geëmigreer het terwyl sy voorouers, Ramolinos, van 'n minderjarige Genoese adellike familie afstam.  Die Buonapartes was ook die familielede, deur huwelik en geboorte, van die Pietrasentas, Costas, Paraviccinis en Bonellis, almal Korsikaanse gesinne van die binneland.  Sy ouers Carlo Maria di Buonaparte en Maria Letizia Ramolino het 'n voorvaderlike huis genaamd "Casa Buonaparte" in Ajaccio onderhou. Dit was daar, by hierdie huis, dat Napoleon gebore is, op 15 Augustus 1769. Hy was die vierde kind en derde seun van die gesin. Hy het 'n ouer broer, Joseph, en jonger broers en susters Lucien, Elisa, Louis, Pauline, Caroline en Jérôme gehad. Napoleon is gedoop as 'n Katoliek, onder die naam Napoleon.  In sy jeug is sy naam ook gespel as Nabulione, Nabulio, Napolionne, en Napulione. 
Napoleon is gebore in dieselfde jaar as wat die Republiek Genua (voormalige Italiaanse staat) die streek Korsika aan Frankryk afgestaan ​​het.  Die staat het 'n jaar voor sy geboorte soewereine regte verkoop en die eiland is gedurende die jaar van sy geboorte deur Frankryk verower. Dit is formeel opgeneem as 'n provinsie in 1770, na 500 jaar onder Genoese bewind en 14 jaar van onafhanklikheid. [c] Napoleon se ouers het by die Korsikaanse verset aangesluit en teen die Franse geveg om onafhanklikheid te behou, selfs toe Maria swanger was van hom. Sy pa was 'n prokureur wat in 1777 verder as die verteenwoordiger van Corsica by die hof van Louis XVI aangewys is. 
Die oorheersende invloed van Napoleon se kinderjare was sy ma, wie se vaste dissipline 'n onstuimige kind belemmer het.  Later in die lewe het Napoleon gesê: "Die toekomstige lot van die kind is altyd die werk van die moeder."  Napoleon se ouma aan moederskant het in haar tweede huwelik in die Switserse Fesch -gesin getrou, en die oom van Napoleon, die kardinaal Joseph Fesch, sou 'n paar jaar lank 'n rol vervul as beskermer van die Bonaparte -gesin. Napoleon se edele, matig welvarende agtergrond het hom groter geleenthede gegee om te studeer as wat 'n tipiese Korsikaan van destyds beskikbaar was. 
Toe hy 9 jaar oud word,  , verhuis hy na die Franse vasteland en skryf in Januarie 1779 by 'n godsdienstige skool in Autun in Mei oor.  In sy jeug was hy 'n uitgesproke Korsikaanse nasionalis en ondersteun die staat se onafhanklikheid van Frankryk. [ beter bron nodig ]  Soos baie Korsikane, het Napoleon Korsikaans (as sy moedertaal) en Italiaans (as die amptelike taal van Korsika) gepraat en gelees.    Hy het op 10 -jarige ouderdom Frans begin leer op skool.  Hoewel hy Frans magtig was, het hy met 'n kenmerkende Korsikaanse aksent gepraat en nooit geleer hoe om Frans reg te spel nie.  Hy was egter nie 'n geïsoleerde geval nie, aangesien daar in 1790 geskat is dat minder as 3 miljoen mense, uit die bevolking van Frankryk van 28 miljoen, standaard Frans kon praat, en diegene wat dit kon skryf nog minder was . 
Napoleon is gereeld deur sy maats geboelie weens sy aksent, geboorteplek, kort statuur, maniere en onvermoë om vinnig Frans te praat.  Bonaparte het gereserveerd en melancholies geraak deur hom toe te pas op lees. 'N Eksaminator het opgemerk dat Napoleon "altyd onderskei is vir sy toepassing in wiskunde. Hy is redelik goed vertroud met geskiedenis en aardrykskunde. Hierdie seun sou 'n uitstekende matroos wees". [d]  In die vroeë volwassenheid wou hy kortliks 'n skrywer word, hy het 'n geskiedenis van Korsika en 'n romantiese roman geskryf. 
Na voltooiing van sy studie in Brienne in 1784, is Napoleon toegelaat tot die École Militaire in Parys. Hy het opgelei om 'n artillerie-offisier te word, en toe die dood van sy vader sy inkomste verminder het, moes hy die kursus van twee jaar in een jaar voltooi.  Hy was die eerste Korsikaan wat gegradueer het aan die École Militaire.  Hy is ondersoek deur die beroemde wetenskaplike Pierre-Simon Laplace. 
Toe hy in September 1785 studeer, het Bonaparte 'n tweede luitenant gekry La Fère artillerie regiment. [e]  Hy het in Valence en Auxonne gedien tot na die uitbreek van die rewolusie in 1789. Die jongman was gedurende hierdie tydperk nog steeds 'n vurige Korsikaanse nasionalis  en het verlof gevra om by sy mentor Pasquale Paoli aan te sluit, toe die laasgenoemde is deur die Nasionale Vergadering toegelaat om na Korsika terug te keer. Paoli het egter geen simpatie met Napoleon nie, aangesien hy sy vader as 'n verraaier beskou het omdat hy sy saak vir Korsikaanse onafhanklikheid verlaat het. 
Hy het die beginjare van die Revolusie op Korsika deurgebring en in 'n komplekse stryd tussen royaliste, revolusionêre en Korsikaanse nasionaliste geveg. Napoleon het egter die ideale van die rewolusie aangeneem, 'n voorstander van die Jakobyne geword en hom aangesluit by die pro-Franse Korsikaanse Republikeine wat die beleid van Paoli en sy aspirasies van afstigting teëgestaan ​​het.  Hy kry bevel oor 'n bataljon vrywilligers en word in Julie 1792 bevorder tot kaptein in die gewone weermag, ondanks die feit dat hy sy verlof verlaat het en 'n oproer teen Franse troepe gelei het.  Toe Corsica formele afstigting van Frankryk verklaar en die beskerming van die Britse regering versoek het, het Napoleon in stryd gekom met Paoli, wat besluit het om die Korsikaanse bydrae tot die Expédition de Sardaigne, deur 'n Franse aanval op die Sardynse eiland La Maddalena te voorkom.  Bonaparte en sy gesin was verplig om in Junie 1793 na Toulon op die Franse vasteland te vlug weens die skeiding met Paoli. 
Alhoewel hy as "Napoleone di Buonaparte" gebore is, het Napoleon homself daarna "Napoléon Bonaparte" begin noem, maar sy gesin het die naam Buonaparte eers in 1796 laat vaar. Die eerste bekende rekord dat hy sy naam onderteken het as Bonaparte was op die ouderdom van 27 (in 1796).   
Belegging van Toulon
In Julie 1793 publiseer Bonaparte 'n pro-republikeinse pamflet getiteld Le souper de Beaucaire (Avondmaal by Beaucaire) wat hom die steun verleen het van Augustin Robespierre, jonger broer van die revolusionêre leier Maximilien Robespierre. Met die hulp van sy mede -Korsikaan Antoine Christophe Saliceti, word Bonaparte aangestel as senior skutter en artilleriebevelvoerder van die republikeinse magte wat op 8 September by Toulon aangekom het.  
Hy het 'n plan aangeneem om 'n heuwel vas te vang waar republikeinse gewere die hawe van die stad kan oorheers en die Britte kan dwing om te ontruim. Die aanval op die posisie het gelei tot die verowering van die stad, maar Bonaparte is op 16 Desember in die bobeen gewond. Hy het die aandag van die Komitee vir Openbare Veiligheid getrek en is verantwoordelik vir die artillerie van die Franse leër van Italië.  Op 22 Desember was hy op pad na sy nuwe pos in Nice, op 24 -jarige ouderdom bevorder van die rang van kolonel tot brigadier -generaal. Hy het planne beraam om die Koninkryk Sardinië aan te val as deel van Frankryk se veldtog teen die Eerste Koalisie.
Die Franse leër het die plan van Bonaparte in die Slag van Saorgio in April 1794 uitgevoer en daarna gevorder om Ormea in die berge te gryp. Van Ormea af is hulle weswaarts om die Austro-Sardynse posisies rondom Saorge te oortref. Na hierdie veldtog het Augustin Robespierre Bonaparte op 'n sending na die Republiek Genua gestuur om die land se voornemens teenoor Frankryk te bepaal. 
Sommige tydgenote beweer dat Bonaparte in huisarres in Nice geplaas is weens sy verbintenis met die Robespierres ná hul val in die Thermidorian Reaction in Julie 1794, maar die sekretaris van Napoleon, Bourrienne, betwis die bewering in sy memoires. Volgens Bourrienne was jaloesie verantwoordelik, tussen die Army of the Alps en die Army of Italy (met wie Napoleon destyds gesekondeer is).  Bonaparte stuur 'n hartstogtelike verweer in 'n brief aan die kommissaris Saliceti, en hy word daarna vrygespreek van enige oortreding.  Hy is binne twee weke (op 20 Augustus) vrygelaat en is vanweë sy tegniese vaardighede gevra om planne op te stel om Italiaanse posisies aan te val in die konteks van Frankryk se oorlog met Oostenryk. Hy het ook deelgeneem aan 'n ekspedisie om Korsika van die Britte terug te neem, maar die Franse is deur die Britse koninklike vloot afgeweer. 
Teen 1795 het Bonaparte verloof geraak aan Désirée Clary, dogter van François Clary. Désirée se suster Julie Clary het met Bonaparte se ouer broer Joseph getrou.  In April 1795 word hy aangestel by die Army of the West, wat besig was met die Oorlog in die Vendée-'n burgeroorlog en koninklike teenrevolusie in Vendée, 'n streek in die weste van Sentraal-Frankryk aan die Atlantiese Oseaan. As infanterie -bevel was dit 'n degradering van artillerie -generaal - waarvoor die weermag reeds 'n volle kwota gehad het - en hy pleit vir 'n swak gesondheid om die pos te vermy. 
Hy is na die Buro vir Topografie van die Komitee vir Openbare Veiligheid verskuif en het tevergeefs probeer om na Konstantinopel oorgeplaas te word om sy dienste aan die Sultan te bied.  Gedurende hierdie tydperk skryf hy die romantiese roman Clisson et Eugénie, oor 'n soldaat en sy geliefde, in 'n duidelike parallel met Bonaparte se eie verhouding met Désirée.  Op 15 September is Bonaparte uit die lys van generaals in gewone diens verwyder weens sy weiering om in die Vendée -veldtog te dien. Hy het 'n moeilike finansiële situasie in die gesig gestaar en loopbaanvooruitsigte verminder. 
Op 3 Oktober het royaliste in Parys 'n opstand teen die Nasionale Konvensie verklaar.  Paul Barras, 'n leier van die Thermidorian Reaction, het geweet van Bonaparte se militêre uitbuiting by Toulon en het hom bevel gegee oor die geïmproviseerde magte ter verdediging van die konvensie in die Tuileries -paleis. Napoleon het die bloedbad van die King's Swiss Guard drie jaar tevore daar gesien en besef dat artillerie die sleutel tot sy verdediging sou wees. 
Hy het 'n jong kavalerie -offisier met die naam Joachim Murat beveel om op groot kanonne beslag te lê en dit op 5 Oktober 1795 gebruik om die aanvallers af te weer—13 Vendémiaire An IV in die Franse Republikeinse Jaarboek het 1 400 royaliste gesterf en die res het gevlug.  Volgens die 19de-eeuse historikus Thomas Carlyle in die strate het hy die strate skoongemaak met 'n snuif druiweskoot Die Franse Revolusie: 'n Geskiedenis.  
Die nederlaag van die royalistiese opstand het die bedreiging vir die Konvensie geblus en het Bonaparte skielike roem, rykdom en die beskerming van die nuwe regering, die Directory, besorg. Murat trou met een van die susters van Napoleon, en word sy swaer en dien ook onder Napoleon as een van sy generaals. Bonaparte is bevorder tot bevelvoerder van die binneland en kry bevel oor die weermag van Italië. 
Binne weke was hy romanties betrokke by Joséphine de Beauharnais, die voormalige minnares van Barras. Die egpaar trou op 9 Maart 1796 tydens 'n burgerlike seremonie. 
Eerste Italiaanse veldtog
Twee dae na die huwelik verlaat Bonaparte Parys om die bevel oor die leër van Italië te neem. Hy gaan onmiddellik op die offensief in die hoop om die magte van Piemonte te verslaan voordat hul Oostenrykse bondgenote kan ingryp. In 'n reeks vinnige oorwinnings tydens die Montenotte -veldtog het hy Piemonte binne twee weke uit die oorlog geslaan. Die Franse fokus toe op die Oostenrykers vir die res van die oorlog, waarvan die hoogtepunt die uitgerekte stryd vir Mantua geword het. Die Oostenrykers het 'n reeks aanvalle teen die Franse geloods om die beleg te verbreek, maar Napoleon het elke hulpverlening verslaan en oorwinnings behaal tydens die gevegte van Castiglione, Bassano, Arcole en Rivoli. Die beslissende Franse triomf by Rivoli in Januarie 1797 het gelei tot die ineenstorting van die Oostenrykse posisie in Italië. By Rivoli het die Oostenrykers tot 14.000 man verloor terwyl die Franse ongeveer 5.000 verloor het. 
Die volgende fase van die veldtog was die Franse inval in die Habsburgse hartlande. Franse magte in Suid -Duitsland is in 1796 deur die aartshertog Charles verslaan, maar die aartshertog het sy magte teruggetrek om Wene te beskerm nadat hy geleer het van die aanval van Napoleon. In die eerste ontmoeting tussen die twee bevelvoerders stoot Napoleon sy teenstander terug en vorder diep in die Oostenrykse gebied nadat hy in Maart 1797 in die Slag van Tarvis gewen het. uit Wene, en uiteindelik besluit om vrede te dagvaar.  Die Verdrag van Leoben, gevolg deur die meer omvattende Verdrag van Campo Formio, het Frankryk beheer gegee oor die grootste deel van Noord -Italië en die Lae Lande, en 'n geheime klousule het die Republiek Venesië aan Oostenryk beloof. Bonaparte marsjeer na Venesië en dwing sy oorgawe af, en beëindig 1100 jaar van Venesiaanse onafhanklikheid. Hy het die Franse ook gemagtig om skatte soos die Horses of Saint Mark te plunder.  Op die reis het Bonaparte baie gepraat oor die krygers uit die oudheid, veral Alexander, Caesar, Scipio en Hannibal. Hy het hul strategie bestudeer en dit met sy eie gekombineer. In 'n vraag van Bourrienne, met die vraag of hy sy of haar voorkeur aan Alexander of Caesar gee, het Napoleon gesê dat hy Alexander The Great in die eerste rang plaas, die hoofrede is sy veldtog oor Asië. 
Sy toepassing van konvensionele militêre idees in werklike situasies het sy militêre triomfse moontlik gemaak, soos kreatiewe gebruik van artillerie as 'n mobiele mag om sy infanterie te ondersteun. Hy het later in sy lewe gesê: [ wanneer? ] "Ek het sestig gevegte gevoer en ek het niks geleer wat ek nie aan die begin geweet het nie. Kyk na Caesar, hy het die eerste soos die laaste geveg". 
Bonaparte kan gevegte wen deur die verberging van troepe -ontplooiing en konsentrasie van sy magte op die 'skarnier' van 'n vyand se verswakte front.As hy nie sy gunsteling omhulselstrategie kon gebruik nie, sou hy die sentrale posisie inneem en twee samewerkende kragte op hul skarnier aanval, omdraai om die een te beveg totdat dit vlug, en dan na die ander kant toe draai.  In hierdie Italiaanse veldtog het Bonaparte se leër 150 000 gevangenes, 540 kanonne en 170 standaarde gevange geneem.  Die Franse leër het 67 aksies uitgevoer en 18 gevegte gewen deur middel van uitstekende artillerietegnologie en Bonaparte se taktiek. 
Tydens die veldtog het Bonaparte toenemend invloedryk geword in die Franse politiek. Hy stig twee koerante: een vir die troepe in sy leër en 'n ander vir sirkulasie in Frankryk.  Die koninklikes het Bonaparte aangeval omdat hy Italië geplunder het en gewaarsku dat hy 'n diktator kan word.  Die magte van Napoleon het 'n geskatte $ 45 miljoen se fondse uit Italië onttrek tydens hul veldtog daar, nog $ 12 miljoen aan edelmetale en juwele. Sy magte het ook beslag gelê op meer as driehonderd onskatbare skilderye en beeldhouwerke. 
Bonaparte het generaal Pierre Augereau na Parys gestuur om a staatsgreep en suiwer die koninklikes op 4 September — Staatsgreep van 18 Fructidor. Dit het Barras en sy Republikeinse bondgenote weer in beheer gelaat, maar was afhanklik van Bonaparte, wat tot vredesonderhandelinge met Oostenryk oorgegaan het. Hierdie onderhandelinge het gelei tot die Verdrag van Campo Formio, en Bonaparte het in Desember as 'n held na Parys teruggekeer.  Hy ontmoet Talleyrand, Frankryk se nuwe minister van buitelandse sake - wat in dieselfde hoedanigheid vir keiser Napoleon gedien het - en hulle begin voorberei op 'n inval in Brittanje. 
Na twee maande se beplanning besluit Bonaparte dat die seevaart van Frankryk nog nie voldoende is om die Britse koninklike vloot te konfronteer nie. Hy besluit op 'n militêre ekspedisie om Egipte te gryp en sodoende die toegang van Brittanje tot sy handelsbelange in Indië te ondermyn.  Bonaparte wou 'n Franse teenwoordigheid in die Midde -Ooste vestig en kragte saamsnoer met Tipu Sultan, die sultan van Mysore wat 'n vyand van die Britte was.  Napoleon verseker die gids dat "sodra hy Egipte verower het, hy verhoudings met die Indiese vorste sal vestig en saam met hulle die Engelse in hul besittings sal aanval".  Die gids het ingestem om 'n handelsroete na die Indiese subkontinent te verseker. 
In Mei 1798 word Bonaparte tot lid van die Franse Akademie van Wetenskappe verkies. Sy Egiptiese ekspedisie het 'n groep van 167 wetenskaplikes ingesluit, onder wie wiskundiges, natuurkundiges, chemici en geodesiste. Hul ontdekkings het die Rosetta Stone ingesluit, en hul werk is gepubliseer in die Description de l'Égypte in 1809. 
Op pad na Egipte bereik Bonaparte Malta op 9 Junie 1798, toe beheer deur die Knights Hospitaller. Grootmeester Ferdinand von Hompesch zu Bolheim het oorgegee na tekenweerstand, en Bonaparte het 'n belangrike vlootbasis verower met die verlies van slegs drie man. 
Bonaparte en sy ekspedisie het die agtervolging deur die Royal Navy ontwyk en op 1 Julie by Alexandria geland.  Hy veg die Slag van Shubra Khit teen die Mamluks, Egipte se heersende militêre kaste. Dit het die Franse gehelp om hul verdedigingstaktiek te oefen vir die Slag van die Piramides, wat op 21 Julie, ongeveer 24 km (15 myl) van die piramides, geveg is. Generaal Bonaparte se magte van 25 000 was ongeveer dieselfde as dié van die Mamluks se Egiptiese kavallerie. Nege-en-twintig Franse  en ongeveer 2 000 Egiptenare is dood. Die oorwinning het die moraal van die Franse leër versterk. 
Op 1 Augustus 1798 het die Britse vloot onder Sir Horatio Nelson alles behalwe twee vaartuie van die Franse vloot in die Slag om die Nyl gevang of vernietig, en Bonaparte se doel om die Franse posisie in die Middellandse See te versterk, verslaan.  Sy leër het daarin geslaag om die Franse mag in Egipte tydelik te vergroot, alhoewel dit herhaaldelik opstande in die gesig gestaar het.  Begin 1799 het hy 'n leër na die Ottomaanse provinsie Damaskus (Sirië en Galilea) verskuif. Bonaparte het hierdie 13 000 Franse soldate gelei tydens die verowering van die kusdorpe Arish, Gaza, Jaffa en Haifa.  Die aanval op Jaffa was besonder wreed. Bonaparte het ontdek dat baie van die verdedigers voormalige krygsgevangenes was, skynbaar op parool, en daarom beveel hy dat die garnisoen en 1400 gevangenes met bajonet of verdrinking tereggestel moet word om koeëls te red.  Mans, vroue en kinders is drie dae lank beroof en vermoor. 
Bonaparte het begin met 'n leër van 13 000 man wat 1,500 as vermis aangemeld is, 1,200 het gesterf in gevegte en duisende het gesterf as gevolg van siektes - meestal buikplaag. Hy het nie daarin geslaag om die vesting van Acre te verminder nie, en het sy leër in Mei teruggetrek na Egipte. Om die terugtog te bespoedig, het Bonaparte beveel dat plaaggeteisterde mans met opium vergiftig moet word. Die getal wat gesterf het, word betwis, wat wissel van 'n laagtepunt van 30 tot 'n hoogtepunt van 580. Hy het ook 1000 gewonde mans uitgebring.  Terug in Egipte op 25 Julie het Bonaparte 'n Ottomaanse amfibiese inval by Abukir verslaan. 
Terwyl hy in Egipte was, bly Bonaparte op hoogte van Europese aangeleenthede. Hy het verneem dat Frankryk 'n reeks nederlae in die Oorlog van die Tweede Koalisie gely het.  Op 24 Augustus 1799 maak hy gebruik van die tydelike vertrek van Britse skepe uit die Franse kushawe en vaar na Frankryk, ondanks die feit dat hy geen uitdruklike bevele van Parys ontvang het nie.  Die weermag is onder die toesig van Jean-Baptiste Kléber gelaat. 
Die gids was onbekend aan Bonaparte en het hom bevele gestuur om terug te keer om moontlike invalle op Franse grond af te weer, maar swak kommunikasie het die aflewering van hierdie boodskappe verhinder.  Teen die tyd dat hy Parys in Oktober bereik het, was Frankryk se situasie verbeter deur 'n reeks oorwinnings. Die Republiek was egter bankrot en die ondoeltreffende gids was ongewild onder die Franse bevolking.  Die gids bespreek Bonaparte se "verlatenheid", maar was te swak om hom te straf. 
Ten spyte van die mislukkings in Egipte, het Napoleon teruggekeer na 'n held se welkom. Hy het 'n alliansie gesluit met die regisseur Emmanuel Joseph Sieyès, sy broer Lucien, speaker van die Raad van Vyfhonderd Roger Ducos, direkteur Joseph Fouché en Talleyrand, en hulle het die Gids deur 'n staatsgreep omvergewerp op 9 November 1799 ("die 18de Brumaire "volgens die revolusionêre kalender), met die sluiting van die Raad van Vyfhonderd. Napoleon het vir tien jaar 'eerste konsul' geword, met twee konsuls wat deur hom aangestel is wat slegs konsultatiewe stemme gehad het. Sy mag is bevestig deur die nuwe "Grondwet van die Jaar VIII", oorspronklik bedink deur Sieyès om Napoleon 'n geringe rol te gee, maar herskryf deur Napoleon, en aanvaar deur direkte volksstemme (3.000.000 ten gunste, 1.567 teengestaan). Die grondwet het die voorkoms van 'n republiek behou, maar het in werklikheid 'n diktatuur tot stand gebring.  
Napoleon het 'n politieke stelsel ingestel wat historikus Martyn Lyons 'diktatuur deur volksraad' genoem het.  Napoleon was bekommerd oor die demokratiese magte wat deur die rewolusie ontketen is, maar was nie bereid om dit heeltemal te ignoreer nie, maar het gereelde verkiesingskonsultasies met die Franse mense op sy pad na keiserlike mag geneem.  Hy stel die Grondwet van die Jaar VIII op en verseker sy eie verkiesing as Eerste Konsul, waar hy sy intrek neem by die Tuileries. Die grondwet is goedgekeur in 'n volwaardige volksraad wat die volgende Januarie gehou is, met 99,94 persent wat amptelik as 'ja' stem. 
Napoleon se broer, Lucien, het die opgawe vervals om aan te toon dat 3 miljoen mense aan die volksraad deelgeneem het. Die werklike getal was 1,5 miljoen.  Politieke waarnemers het destyds aanvaar dat die stemgeregtigde Franse stemgeregtigde ongeveer 5 miljoen mense getel het, sodat die regime die deelnamekoers kunsmatig verdubbel het om 'n gewilde entoesiasme vir die konsulaat aan te dui.  In die eerste paar maande van die konsulaat, met oorlog in Europa wat steeds woed en interne onstabiliteit steeds die land teister, bly Napoleon se greep op mag baie taai. 
In die lente van 1800 het Napoleon en sy troepe die Switserse Alpe na Italië oorgesteek met die doel om die Oostenrykse leërs wat die skiereiland herbeset het, te verras toe Napoleon nog in Egipte was. [f] Na 'n moeilike kruising oor die Alpe het die Franse leër feitlik onbestrede die vlaktes van Noord -Italië binnegegaan.  Terwyl 'n Franse leër uit die noorde nader, was die Oostenrykers besig met 'n ander in Genua, wat deur 'n aansienlike mag beleër is. Die hewige weerstand van hierdie Franse leër, onder André Masséna, het die noordelike mag tyd gegee om hul operasies met min inmenging uit te voer. 
Nadat hulle 'n paar dae na mekaar gesoek het, het die twee leërs op 14 Junie by die Slag van Marengo gebots. Generaal Melas het 'n numeriese voordeel gehad en het ongeveer 30 000 Oostenrykse soldate ingespan, terwyl Napoleon aan die bevel was van 24.000 Franse troepe.  Die stryd het gunstig begin vir die Oostenrykers, aangesien hul aanvanklike aanval die Franse verras en geleidelik teruggedryf het. Melas verklaar dat hy die stryd gewen het en omstreeks 15:00 teruggetrek het na sy hoofkwartier, sodat sy ondergeskiktes die Franse sou agtervolg.  Die Franse lyne het nooit gebreek tydens hul taktiese terugtog nie. Napoleon het voortdurend tussen die troepe uitgery en hulle aangespoor om te staan ​​en veg. 
Laat die middag het 'n volledige afdeling onder Desaix op die veld aangekom en die gety van die geveg omgekeer. 'N Rits artillerie -grense en kavaleriekoste het die Oostenrykse leër gedomineer wat oor die Bormida -rivier teruggevlug het na Alessandria, en 14 000 slagoffers agtergelaat het.  Die volgende dag het die Oostenrykse weermag ingestem om Noord -Italië weer te laat vaar met die Konvensie van Alessandria, wat hulle veilige deurgang na vriendelike grond verleen het in ruil vir hul vestings in die hele streek. 
Alhoewel kritici Napoleon die skuld gegee het vir verskeie taktiese foute wat die stryd voorafgegaan het, het hulle ook sy vrymoedigheid geprys vir die keuse van 'n riskante veldtogstrategie, en verkies om die Italiaanse skiereiland uit die noorde binne te val toe die oorgrote meerderheid Franse invalle uit die weste kom, naby of langs die kuslyn.  Soos Chandler aantoon, het Napoleon byna 'n jaar daaraan bestee om die Oostenrykers in sy eerste veldtog uit Italië te haal. In 1800 het dit hom net 'n maand geneem om dieselfde doel te bereik.  Die Duitse strateeg en veldmaarskalk Alfred von Schlieffen het tot die gevolgtrekking gekom dat "Bonaparte sy vyand nie vernietig het nie, maar hom uitgeskakel en onskadelik gemaak het" terwyl hy "die doel van die veldtog was: die verowering van Noord -Italië". 
Napoleon se triomf by Marengo het sy politieke gesag verseker en sy gewildheid by die huis verhoog, maar dit het nie tot onmiddellike vrede gelei nie. Bonaparte se broer, Joseph, het die komplekse onderhandelinge in Lunéville gelei en berig dat Oostenryk, wat deur Britse steun aangemoedig is, nie die nuwe gebied wat Frankryk verkry het, sal erken nie. Namate die onderhandelinge toenemend onstuimig geword het, het Bonaparte sy generaal Moreau beveel om Oostenryk weer te slaan. Moreau en die Franse trek deur Beiere en behaal 'n oorweldigende oorwinning op Hohenlinden in Desember 1800. As gevolg hiervan het die Oostenrykers die Verdrag van Lunéville in Februarie 1801 oorgegee en onderteken. Die verdrag bevestig en uitgebrei vroeëre Franse winste by Campo Formio. 
Tydelike vrede in Europa
Na 'n dekade van voortdurende oorlogvoering, onderteken Frankryk en Brittanje die Verdrag van Amiens in Maart 1802, wat die rewolusionêre oorloë tot 'n einde bring. Amiens het 'n beroep gedoen op die onttrekking van Britse troepe uit koloniale gebiede wat onlangs verower is, sowel as versekering om die uitbreidingsdoelwitte van die Franse Republiek te beperk.  Met die vrede in Europa en die ekonomie besig om te herstel, het die gewildheid van Napoleon tot die hoogste vlakke onder die konsulaat gestyg, binne en buite.  In 'n nuwe volksraad gedurende die lente van 1802 het die Franse publiek in groot getalle uitgekom om 'n grondwet goed te keur wat die konsulaat permanent gemaak het, wat Napoleon in wese lewenslank tot diktator verhef het. 
Terwyl die volksraad twee jaar tevore 1,5 miljoen mense na die stembus gebring het, het die nuwe referendum 3,6 miljoen gelok om te gaan stem (72 persent van alle stemgeregtigdes).  Daar was geen geheime stemming in 1802 nie en min mense wou die regime openlik trotseer. Die grondwet het goedkeuring gekry met meer as 99% van die stemme.  Sy breë magte is uiteengesit in die nuwe grondwet: Artikel 1. Die naam van die Franse volk, en die senaat roep Napoleon-Bonaparte se eerste konsul lewenslank uit.  Na 1802 word daar in die algemeen na hom verwys as Napoleon eerder as Bonaparte. 
Die kort vrede in Europa het Napoleon toegelaat om op die Franse kolonies in die buiteland te fokus. Saint-Domingue het daarin geslaag om 'n hoë mate van politieke outonomie tydens die Revolusionêre Oorloë te verkry, met Toussaint L'Ouverture wat hom in 1801 as de facto-diktator sou installeer. In die 18de eeu was Saint-Domingue die winsgewendste kolonie van Frankryk, wat meer suiker geproduseer het as al die Britse Wes-Indiese kolonies saam. Tydens die Revolusie het die Nasionale Konvensie egter gestem om slawerny in Februarie 1794 af te skaf.  Bewus van die uitgawes wat nodig was om sy oorloë in Europa te finansier, het Napoleon die besluit geneem om slawerny in alle Franse Karibiese kolonies weer in te stel. Die dekreet van 1794 het slegs die kolonies Saint-Domingue, Guadeloupe en Guyana geraak en het nie in werking getree in Mauritius, Reunion en Martinique nie, waarvan die laaste deur die Britte gevange geneem is en as sodanig deur die Franse wet onaangeraak gebly het. 
In Guadeloupe is slawerny deur Victor Hugues afgeskaf en (gewelddadig afgedwing) teen opposisie van slawehouers danksy die wet van 1794. Toe slawerny egter weer in 1802 herstel word, het 'n slawe -opstand onder leiding van Louis Delgres uitgebreek.  Die gevolglike wet van 20 Mei het die uitdruklike doel gehad om slawerny in Saint-Domingue, Guadeloupe en Frans-Guyana te herstel, en die slawerny in die grootste deel van die Franse koloniale ryk (uitgesluit Saint-Domingue) vir nog 'n halwe eeu te herstel, terwyl die Die Franse transatlantiese slawehandel het nog twintig jaar voortgeduur.     
Napoleon het 'n ekspedisie gestuur onder sy swaer generaal Leclerc om weer beheer oor Saint-Domingue te vestig. Alhoewel die Franse dit reggekry het om Toussaint Louverture te vang, het die ekspedisie misluk toe hoë siektetoestande die Franse leër lamgelê het, en Jean-Jacques Dessalines 'n rits oorwinnings behaal het, eers teen Leclerc, en toe hy aan geelkoors sterf, daarna teen Donatien-Marie -Joseph de Vimeur, vicomte de Rochambeau, wat Napoleon gestuur het om Leclerc te verlig met nog 20 000 man. In Mei 1803 erken Napoleon nederlaag, en die laaste 8 000 Franse troepe het die eiland verlaat en die slawe verklaar 'n onafhanklike republiek wat hulle Haïti in 1804 noem. In die proses word Dessalines waarskynlik die suksesvolste militêre bevelvoerder in die stryd teen Napoleontiese Frankryk.   Toe die poging in Haïti misluk, besluit Napoleon in 1803 om die Louisiana -gebied aan die Verenigde State te verkoop, wat die grootte van die VSA onmiddellik verdubbel. Die verkoopprys in die Louisiana -aankoop was minder as drie sent per hektaar , 'n totaal van $ 15 miljoen.  
Die vrede met Brittanje was ongemaklik en omstrede.  Brittanje het Malta nie ontruim soos beloof nie en protesteer teen Bonaparte se anneksasie van Piemonte en sy bemiddelingswet, wat 'n nuwe Switserse konfederasie tot stand gebring het. Nie een van hierdie gebiede is deur Amiens gedek nie, maar dit het spanning aansienlik aangewakker.  Die geskil het uitgeloop op 'n oorlogsverklaring deur Brittanje in Mei 1803, en Napoleon het gereageer deur die invalskamp in Boulogne weer bymekaar te sit. 
Tydens die konsulaat het Napoleon te kampe gehad met verskeie koninklike en jakobiese moordplotte, waaronder die Conspiration des poignards (Dolkplot) in Oktober 1800 en die plot van die Rue Saint-Nicaise (ook bekend as die Infernale masjien) twee maande later.  In Januarie 1804 het sy polisie 'n sluipmoordplot ontbloot wat Moreau betrek het en wat skynbaar deur die Bourbon -familie, die voormalige heersers van Frankryk, geborg is. Op advies van Talleyrand beveel Napoleon die ontvoering van die hertog van Enghien, wat die soewereiniteit van Baden skend. Die hertog is vinnig tereggestel na 'n geheime militêre verhoor, al was hy nie betrokke by die komplot nie.  Die teregstelling van Enghien maak die koninklike howe in Europa woedend en word een van die bydraende politieke faktore vir die uitbreek van die Napoleontiese oorloë.
Om sy mag uit te brei, het Napoleon hierdie moordplotte gebruik om die skepping van 'n imperiale stelsel op grond van die Romeinse model te regverdig. Hy het geglo dat 'n Bourbon -herstel moeiliker sou wees as sy familie se opvolging in die grondwet gevestig was.  Met nog 'n referendum is Napoleon verkies as Keiser van die Franse met meer as 99%.  Soos met die konsulaat van die lewe twee jaar tevore, het hierdie referendum groot deelname opgelewer, wat byna 3,6 miljoen kiesers na die stembus gebring het. 
Madame de Rémusat, 'n fyn waarnemer van Bonaparte se opkoms tot absolute mag, verduidelik dat "mans wat uitgeput was deur die onstuimigheid van die Revolusie [...] gesoek het na die oorheersing van 'n bekwame heerser" en dat "mense opreg geglo het dat Bonaparte, hetsy as konsul of keiser, sou sy gesag uitoefen en [hulle] red van die gevare van anargie.  "
Die kroning van Napoleon, waarop pous Pius VII diens gedoen het, vind plaas op Notre Dame de Paris op 2 Desember 1804. Twee afsonderlike krone is vir die seremonie gebring: 'n goue lourierkrans wat die Romeinse Ryk herinner en 'n replika van die kroon van Karel die Grote.  Napoleon het die seremonie ingedra met die lourierkrans gedra en dit tydens die verrigtinge op sy kop gehou.  Vir die amptelike kroning het hy in 'n simboliese gebaar die Karel die Grote kroon oor sy eie kop gelig, maar dit nooit bo -op geplaas nie omdat hy reeds die goue krans gedra het.  In plaas daarvan het hy die kroon op Josephine se kop geplaas, die gebeurtenis herdenk in die amptelik gesanksioneerde skildery deur Jacques-Louis David.  Napoleon is ook gekroon as koning van Italië, met die Iron Iron of Lombardy, by die katedraal van Milaan op 26 Mei 1805. Hy het agtien marshalle van die Ryk uit sy topgenerale geskep om die trou van die weermag op 18 Mei te verseker 1804, die amptelike begin van die Ryk. 
Oorlog van die Derde Koalisie
Groot-Brittanje het die Vrede van Amiens verbreek deur in Mei 1803 oorlog te verklaar teen Frankryk.  In Desember 1804 word 'n Anglo-Sweedse ooreenkoms die eerste stap in die rigting van die totstandkoming van die Derde Koalisie. Teen April 1805 het Brittanje ook 'n alliansie met Rusland gesluit.  Oostenryk is in die onlangse geheue twee keer deur Frankryk verslaan en wou wraak neem, en het 'n paar maande later by die koalisie aangesluit. 
Voor die totstandkoming van die Derde Koalisie het Napoleon 'n invalsmag saamgestel, die Armée d'Angleterre, ongeveer ses kampe by Boulogne in Noord -Frankryk. Hy was van plan om hierdie invalsmag te gebruik om Engeland aan te val. Hulle het nooit binnegeval nie, maar die troepe van Napoleon het noukeurige en waardevolle opleiding ontvang vir toekomstige militêre operasies.  Die manne in Boulogne vorm die kern vir wat Napoleon later genoem het La Grande Armée. Aan die begin het hierdie Franse leër ongeveer 200 000 manskappe in sewe korpse georganiseer, wat groot veldeenhede was wat elk 36–40 kanonne bevat en onafhanklik kon optree totdat ander korps kon red. 
'N Enkele korps wat behoorlik in 'n sterk verdedigingsposisie geleë is, kan ten minste 'n dag sonder ondersteuning oorleef, wat die Grande Armée ontelbare strategiese en taktiese opsies vir elke veldtog. Bo en behalwe hierdie magte, het Napoleon 'n kavalleriereserve van 22 000 geskep, georganiseer in twee cuirassier -afdelings, vier gemonteerde dragoon -afdelings, een afdeling van afgetrekte dragone en een van ligte kavalerie, almal ondersteun deur 24 artillerie -stukke.  Teen 1805 het die Grande Armée het gegroei tot 'n mag van 350 000 man,  wat goed toegerus, goed opgelei en gelei is deur bekwame offisiere. 
Napoleon het geweet dat die Franse vloot die koninklike vloot nie in 'n stryd teen mekaar kon verslaan nie, en hy was van plan om dit van die Engelse kanaal af te lok deur middel van afwykingstaktieke.  Die belangrikste strategiese idee was dat die Franse vloot uit die Britse blokkades van Toulon en Brest ontsnap het en dreig om die Wes -Indiese Eilande aan te val. In die lig van hierdie aanval, sou die Britte gehoop het, sou hulle die verdediging van die Western Approaches verswak deur skepe na die Karibiese Eilande te stuur, sodat 'n gekombineerde Frans-Spaanse vloot lank genoeg beheer kon neem oor die Franse leërs om oor te val en binne te val. .  Die plan het egter ontrafel na die Britse oorwinning in die Slag van Kaap Finisterre in Julie 1805. Die Franse admiraal Villeneuve het toe teruggetrek na Cádiz in plaas daarvan om met die Franse vlootmagte by Brest te skakel vir 'n aanval op die Engelse Kanaal. 
Teen Augustus 1805 het Napoleon besef dat die strategiese situasie fundamenteel verander het. Teen die moontlike inval van sy kontinentale vyande besluit hy om eers te slaan en sy leër se visier van die Engelse Kanaal na die Ryn te draai. Sy basiese doel was om die geïsoleerde Oostenrykse leërs in Suid -Duitsland te vernietig voordat hul Russiese bondgenote kon aankom. Op 25 September, na groot geheimhouding en koorsagtige opmars, het 200 000 Franse troepe die Ryn op 'n front van 260 km (160 myl) begin oorsteek.  
Die Oostenrykse bevelvoerder Karl Mack het die grootste deel van die Oostenrykse leër by die vesting Ulm in Swabië versamel. Napoleon het sy magte na die suidooste en die Grande Armée 'n uitgebreide wielbeweging uitgevoer wat die Oostenrykse posisies oortref het. Die Ulm -maneuver het generaal Mack heeltemal verras, wat laat besef het dat sy leër afgesny is. Na 'n paar klein verbintenisse wat uitloop op die Slag van Ulm, gee Mack hom uiteindelik oor nadat hy besef het dat daar geen manier was om uit die Franse omsingeling te kom nie. Vir slegs 2 000 Franse slagoffers het Napoleon daarin geslaag om altesaam 60 000 Oostenrykse soldate vas te vang deur die vinnige opmars van sy leër. 
Die Ulm -veldtog word algemeen beskou as 'n strategiese meesterstuk en was invloedryk in die ontwikkeling van die Schlieffen -plan in die laat 19de eeu.  Vir die Franse is hierdie skouspelagtige oorwinning op land versuur deur die beslissende oorwinning wat die Royal Navy behaal het tydens die Slag van Trafalgar op 21 Oktober. Na Trafalgar is die koninklike vloot nooit weer ernstig uitgedaag deur 'n Franse vloot tydens 'n grootskaalse betrokkenheid tydens die Napoleontiese oorloë nie. 
Na die Ulm -veldtog het Franse magte daarin geslaag om Wene in November te verower. Die val van Wene het die Franse 'n groot oorvloed gebied toe hulle 100,000 muskiete, 500 kanonne en die ongeskonde brûe oor die Donau gevang het.  Op hierdie kritieke tydstip het beide tsaar Alexander I en die Heilige Romeinse keiser Francis II besluit om Napoleon in die geveg te betrek, ondanks voorbehoud van sommige van hul ondergeskiktes. Napoleon het sy leër noordwaarts gestuur om die Geallieerdes na te jaag, maar het toe sy magte beveel om terug te trek sodat hy 'n ernstige swakheid kon beleef. 
Napoleon was wanhopig om die Geallieerdes in die geveg te lok en het in die dae voor die verlowing elke aanduiding gegee dat die Franse weermag in 'n jammerlike toestand was en selfs die dominante Pratzen Heights naby die dorp Austerlitz laat vaar het. In die Slag van Austerlitz, op 2 Desember, in Morawië, het hy die Franse leër onder die Pratzen -hoogtes ontplooi en doelbewus sy regterflank verswak, wat die Geallieerdes lok om 'n groot aanval daar te begin in die hoop om die hele Franse lyn op te rol. 'N Gedwonge optog uit Wene deur marskalk Davout en sy III Korps het die gaping wat Napoleon gelaat het, betyds ingeprop. 
Intussen het die swaar geallieerde ontplooiing teen die Franse regterflank hul middelpunt op die Pratzen Heights verswak, wat kwaai aangeval is deur die IV Corps of Marshal Soult. Toe die Geallieerde sentrum gesloop is, het die Franse deur albei vyandelike flanke gevee en die Geallieerdes chaoties laat vlug en duisende gevangenes in die proses gevang. Die stryd word dikwels as 'n taktiese meesterstuk beskou as gevolg van die byna perfekte uitvoering van 'n geykte, maar gevaarlike plan-van dieselfde gestalte as Cannae, die gevierde triomf van Hannibal ongeveer 2000 jaar tevore. 
Die Geallieerde ramp in Austerlitz het die geloof van keiser Francis aansienlik laat wankel in die oorlogspoging onder leiding van die Britse regering. Frankryk en Oostenryk het onmiddellik tot 'n wapenstilstand ooreengekom en die Verdrag van Pressburg het kort daarna op 26 Desember gevolg. Pressburg het Oostenryk uit die oorlog en die koalisie gehaal, terwyl hy die vroeëre verdrae van Campo Formio en Lunéville tussen die twee moondhede versterk het. Die verdrag bevestig die Oostenrykse verlies van grond aan Frankryk in Italië en Beiere, en lande in Duitsland aan die Duitse bondgenote van Napoleon. Dit het ook 'n vrywaring van 40 miljoen frank opgelê op die verslane Habsburgers en het die vlugtende Russiese troepe vrye deurgang gegee deur vyandige gebiede en terug na hul tuisgrond. Napoleon het verder gesê: "Die slag van Austerlitz is die beste van alles wat ek al gevoer het".  Frank McLynn stel voor dat Napoleon so suksesvol was in Austerlitz dat hy kontak met die werklikheid verloor het, en wat vroeër die Franse buitelandse beleid was, 'n 'persoonlike Napoleontiese' geword het.  Vincent Cronin stem nie saam nie en verklaar dat Napoleon nie te ambisieus vir homself was nie, "hy vergestalt die ambisies van dertig miljoen Fransmanne". 
Napoleon het voortgegaan met 'n groot plan om 'n Franse teenwoordigheid in die Midde -Ooste te vestig om druk op Brittanje en Rusland te plaas, en miskien 'n alliansie met die Ottomaanse Ryk te sluit.  In Februarie 1806 erken die Ottomaanse keiser Selim III Napoleon as Keiser. Hy het ook gekies vir 'n alliansie met Frankryk en Frankryk genoem "ons opregte en natuurlike bondgenoot".  Hierdie besluit het die Ottomaanse Ryk in 'n verlore oorlog teen Rusland en Brittanje gebring. 'N Frans-Persiese alliansie is ook gevorm tussen Napoleon en die Persiese Ryk van Fat'h-Ali Shah Qajar. Dit het in 1807 in duie gestort toe Frankryk en Rusland self 'n onverwagte alliansie gesluit het.  Uiteindelik het Napoleon geen effektiewe alliansies in die Midde -Ooste gesluit nie. 
War of the Fourth Coalition en Tilsit
Na Austerlitz het Napoleon die Konfederasie van die Ryn gestig in 1806. 'n Versameling Duitse state wat bedoel was om as buffersone tussen Frankryk en Sentraal -Europa te dien, het die totstandkoming van die Konfederasie die einde van die Heilige Romeinse Ryk uitgespel en die Pruise aansienlik ontstel. Die brutale herorganisasie van die Duitse grondgebied deur die Franse het die Pruisiese invloed in die streek bedreig, indien dit nie heeltemal uitgeskakel word nie. Oorlogskoors in Berlyn het gedurende die somer van 1806 geleidelik gestyg. Op aandrang van sy hof, veral sy vrou, koningin Louise, besluit Frederick William III om die Franse oorheersing van Sentraal -Europa uit te daag deur oorlog toe te gaan. 
Die aanvanklike militêre maneuvers begin in September 1806. In 'n brief aan Marshal Soult waarin die plan vir die veldtog uiteengesit word, beskryf Napoleon die belangrikste kenmerke van Napoleontiese oorlogvoering en stel die frase bekend le bataillon-carré ("vierkante bataljon").  In die bataillon-carré stelsel, die verskillende korps van die Grande Armée sou eenvormig saam op 'n nabye ondersteuningsafstand marsjeer.  As 'n enkele korps aangeval word, kan die ander vinnig in aksie kom en kom om te help. 
Napoleon het Pruise binnegeval met 180 000 troepe, wat vinnig op die regteroewer van die Saale -rivier marsjeer. Net soos in vorige veldtogte, was sy fundamentele doelwit om een ​​teenstander te vernietig voordat versterkings van 'n ander die balans van die oorlog kan laat val. Toe hulle die ligging van die Pruisiese leër teëgekom het, swaai die Franse weswaarts en steek die Saale met oorweldigende krag oor. In die tweelinggevegte van Jena en Auerstedt, wat op 14 Oktober geveg is, het die Franse die Pruise oortuigend verslaan en groot ongevalle opgedoen. Met verskeie groot bevelvoerders wat dood of ongeskik was, was die Pruisiese koning onbekwaam om die leër effektief te beveel, wat vinnig begin ontbind het. 
Volgens 'n geskiedkundige strewe wat die 'hoogtepunt van die Napoleontiese oorlogvoering' toon, volgens die historikus Richard Brooks, , het die Franse daarin geslaag om 140,000 soldate, meer as 2 000 kanonne en honderde ammunisiewaens in 'n enkele maand vas te vang. Geskiedskrywer David Chandler het oor die Pruisiese magte geskryf: "Nooit is die moraal van 'n leër meer heeltemal verpletter nie".  Ondanks hul oorweldigende nederlaag het die Pruise geweier om met die Franse te onderhandel totdat die Russe 'n geleentheid gehad het om die stryd aan te gaan.
Na sy triomf het Napoleon die eerste elemente van die kontinentale stelsel opgelê deur die Berlynse besluit wat in November 1806 uitgereik is.   In die volgende paar maande marsjeer Napoleon teen die opkomende Russiese leërs deur Pole en was hy betrokke by die bloedige dooiepunt by die Slag van Eylau in Februarie 1807.  Na 'n tydperk van rus en konsolidasie aan beide kante , het die oorlog in Junie weer begin met 'n aanvanklike stryd op Heilsberg wat besluiteloos geblyk het. 
Op 14 Junie behaal Napoleon 'n oorweldigende oorwinning oor die Russe tydens die Slag van Friedland, wat die meerderheid van die Russiese leër in 'n bloedige stryd uitwis. Die omvang van hul nederlaag het die Russe oortuig om vrede met die Franse te sluit. Op 19 Junie stuur tsaar Alexander 'n gesant om 'n wapenstilstand met Napoleon te soek. Laasgenoemde het die gesant verseker dat die Wisla -rivier die natuurlike grense tussen die Franse en Russiese invloed in Europa verteenwoordig. Op grond hiervan het die twee keisers vredesonderhandelinge in die stad Tilsit begin nadat hulle op 'n ikoniese vlot aan die rivier die Niemen vergader het. Die heel eerste ding wat Alexander vir Napoleon gesê het, was waarskynlik goed gekalibreer: "I hate the English like you like you". 
Alexander het druk ondervind van sy broer, hertog Konstantyn, om vrede te maak met Napoleon. Gegewe die oorwinning wat hy pas behaal het, bied die Franse keiser die Russe betreklik ligte terme aan - en eis dat Rusland by die kontinentale stelsel aansluit, sy magte uit Wallachië en Moldawië terugtrek en die Ioniese Eilande aan Frankryk oorhandig.  Daarteenoor het Napoleon baie streng vredesvoorwaardes vir Pruise bepaal, ondanks die onophoudelike vermanings van koningin Louise. Deur die helfte van die Pruisiese gebiede van die kaart uit te wis, het Napoleon 'n nuwe koninkryk van 2 800 vierkante kilometer (1,100 vierkante myl) genaamd Westfalen geskep en sy jong broer Jérôme as sy monarg aangestel. Pruise se vernederende behandeling by Tilsit het 'n diep en bitter antagonisme veroorsaak wat na die Napoleontiese era gevorder het. Boonop het Alexander se pretensies teenoor vriendskap met Napoleon daartoe gelei dat laasgenoemde die ware bedoelings van sy Russiese eweknie ernstig verkeerd beoordeel het, wat in die volgende paar jaar talle bepalings van die verdrag sou skend. Ten spyte van hierdie probleme, het die Verdrae van Tilsit uiteindelik Napoleon 'n blaaskans gegee en kon hy terugkeer na Frankryk, wat hy in meer as 300 dae nog nie gesien het nie. 
Skiereilandoorlog en Erfurt
Die nedersettings by Tilsit het Napoleon tyd gegee om sy ryk te organiseer. Een van sy belangrikste doelwitte was om die Kontinentale Stelsel teen die Britse magte af te dwing. Hy het besluit om sy aandag te vestig op die Koninkryk van Portugal, wat sy handelsverbod konsekwent oortree het. Na 'n nederlaag in die Oranje-oorlog in 1801 het Portugal 'n tweesydige beleid aanvaar. Eers het John VI ingestem om sy hawens vir Britse handel te sluit. Die situasie het dramaties verander nadat die Frans-Spaanse nederlaag by Trafalgar John sterker geword het en die diplomatieke en handelsbetrekkinge met Brittanje amptelik hervat het. [ aanhaling nodig ]
Ontevrede met hierdie beleidsverandering deur die Portugese regering, het Napoleon 'n geheime verdrag met Charles IV van Spanje beding en 'n leër gestuur om Portugal binne te val.  Op 17 Oktober 1807 het 24.000 Franse troepe onder generaal Junot die Pyreneë met Spaanse samewerking oorgesteek en na Portugal gegaan om die bevele van Napoleon af te dwing.  Hierdie aanval was die eerste stap in wat uiteindelik die Skiereilandoorlog sou word, 'n stryd van ses jaar wat die Franse krag aansienlik verswak het. Gedurende die winter van 1808 het Franse agente toenemend betrokke geraak by Spaanse interne aangeleenthede en probeer om onenigheid tussen lede van die Spaanse koninklike familie aan te wakker. Op 16 Februarie 1808 het geheime Franse verwikkelinge uiteindelik plaasgevind toe Napoleon aangekondig het dat hy sou ingryp om tussen die mededingende politieke faksies in die land te bemiddel. 
Marshal Murat het 120 000 troepe na Spanje gelei. Die Franse het op 24 Maart in Madrid aangekom , waar wilde onluste teen die besetting net 'n paar weke later uitgebreek het. Napoleon het sy broer, Joseph Bonaparte, in die somer van 1808 as die nuwe koning van Spanje aangestel. Weerstand teen Franse aggressie het spoedig oor Spanje versprei. Die skokkende Franse nederlae tydens die Slag van Bailén en die Slag van Vimiero het Napoleon se vyande hoop gegee en deels die Franse keiser oorreed om persoonlik in te gryp. 
Voordat hy na Iberia gegaan het, het Napoleon besluit om verskeie kwessies met die Russe aan te spreek. Op die kongres van Erfurt in Oktober 1808 het Napoleon gehoop om Rusland aan sy kant te hou tydens die komende stryd in Spanje en tydens enige moontlike konflik teen Oostenryk. Die twee partye het 'n ooreenkoms bereik, die Erfurt -konvensie, wat 'n beroep op Brittanje gedoen het om sy oorlog teen Frankryk te staak, wat die Russiese verowering van Finland uit Swede erken en dit 'n outonome Groothertogdom gemaak het  en wat Russiese steun vir Frankryk in 'n moontlike oorlog teen Oostenryk "na die beste van sy vermoë". 
Napoleon keer toe terug na Frankryk en berei hom voor vir oorlog. Die Grande Armée, onder persoonlike bevel van die keiser, het in November 1808 vinnig die Ebro -rivier oorgesteek en 'n reeks verpletterende nederlae teen die Spaanse magte toegedien. Nadat hy die laaste Spaanse mag wat die hoofstad by Somosierra bewaak het, skoongemaak het, het Napoleon op 4 Desember met 80 000 troepe Madrid binnegegaan.  Daarna het hy sy soldate losgemaak teen Moore en die Britse magte. Die Britte is vinnig na die kus gery, en hulle het heeltemal uit Spanje teruggetrek ná 'n laaste stand by die Slag van Corunna in Januarie 1809. [ aanhaling nodig ]
Napoleon sou uiteindelik Iberia verlaat om met die Oostenrykers in Sentraal -Europa te handel, maar die Skiereilandoorlog het lank na sy afwesigheid voortgeduur. Hy het nooit na die veldtog van 1808 na Spanje teruggekeer nie. 'N Paar maande na Corunna stuur die Britte 'n ander leër na die skiereiland onder die toekomstige hertog van Wellington. Die oorlog vestig toe in 'n komplekse en asimmetriese strategiese dooiepunt waar alle partye gesukkel het om die oorhand te kry. Die hoogtepunt van die konflik het die brutale geword guerrilla -oorlogvoering wat 'n groot deel van die Spaanse platteland verswelg het. Beide kante het tydens die fase van die konflik die ergste gruweldade van die Napoleontiese oorloë gepleeg. 
Die bose guerrilla -gevegte in Spanje, wat grootliks afwesig was van die Franse veldtogte in Sentraal -Europa, het die Franse verskaffings- en kommunikasielyne ernstig ontwrig. Alhoewel Frankryk tydens die Skiereilandoorlog ongeveer 300 000 troepe in Iberia onderhou het, was die oorgrote meerderheid gekoppel aan garnisoenplig en intelligensie -operasies.  Die Franse kon nooit al hul magte doeltreffend konsentreer nie, wat die oorlog verleng totdat gebeure elders in Europa uiteindelik die gety ten gunste van die Geallieerdes gedraai het. Na die inval van Rusland in 1812 het die aantal Franse troepe in Spanje aansienlik afgeneem namate Napoleon versterkings nodig gehad het om sy strategiese posisie in Europa te behou. Teen 1814, na talle gevegte en beleërings in Iberia, kon die Geallieerdes daarin slaag om die Franse uit die skiereiland te stoot. [ aanhaling nodig ]
Die impak van die Napoleontiese inval in Spanje en die verdrywing van die Spaanse Bourbon -monargie ten gunste van sy broer Joseph het 'n enorme impak op die Spaanse ryk gehad. In Spaanse Amerika het baie plaaslike elites juntas gevorm en meganismes ingestel om te heers in die naam van Ferdinand VII van Spanje, wat hulle as die wettige Spaanse monarg beskou het. Die uitbreek van die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë in die grootste deel van die ryk was 'n gevolg van die destabiliserende optrede van Napoleon in Spanje en het gelei tot die opkoms van sterkmanne in die nasleep van hierdie oorloë. 
War of the Fifth Coalition en Marie Louise
Na vier jaar langs die kantlyn het Oostenryk nog 'n oorlog met Frankryk gesoek om sy onlangse nederlae te wreek. Oostenryk kon nie op Russiese steun reken nie, want laasgenoemde was in 'n oorlog met Brittanje, Swede en die Ottomaanse Ryk in 1809. Frederik Willem van Pruise het aanvanklik belowe om die Oostenrykers te help, maar het afgeweer voordat konflik begin.  'n Verslag van die Oostenrykse minister van finansies stel voor dat die tesourie teen die middel van 1809 sonder geld sou raak as die groot leër wat die Oostenrykers gevorm het sedert die Derde Koalisie gemobiliseer bly.  Alhoewel aartshertog Charles gewaarsku het dat die Oostenrykers nie gereed was vir 'n ander kragmeting met Napoleon nie, 'n standpunt wat hom in die sogenaamde 'vredesparty' laat beland het, wou hy ook nie sien dat die weermag gedemobiliseer word nie.  Op 8 Februarie 1809 het die voorstanders van oorlog uiteindelik geslaag toe die keiserlike regering in die geheim besluit het oor 'n ander konfrontasie teen die Franse. 
Vroegoggend van 10 April het vooraanstaande elemente van die Oostenrykse leër die Inn -rivier oorgesteek en Beiere binnegeval.Die vroeë Oostenrykse aanval verras dat die Franse Napoleon self nog in Parys was toe hy van die inval hoor. Hy het op die 17de in Donauwörth aangekom om die Grande Armée in 'n gevaarlike posisie, met sy twee vlerke geskei deur 120 km (75 mi) en saamgevoeg deur 'n dun kordon Beierse troepe. Charles druk die linkervleuel van die Franse leër en gooi sy manne na die III Korps van Marshal Davout. In reaksie hierop het Napoleon 'n plan bedink om die Oostenrykers tydens die vieringe af te sny Landshut -maneuver.  Hy het die as van sy weermag gelyk gemaak en sy soldate na die stad Eckmühl gery. Die Franse behaal 'n oortuigende oorwinning in die gevolglike Slag van Eckmühl, wat Charles dwing om sy magte oor die Donau en na Bohemen terug te trek. Op 13 Mei het Wene vir die tweede keer in vier jaar geval, hoewel die oorlog voortgeduur het, aangesien die grootste deel van die Oostenrykse leër die aanvanklike verlowing in Suid -Duitsland oorleef het.
Teen 17 Mei het die belangrikste Oostenrykse leër onder Charles op die Marchfeld aangekom. Charles het die grootste deel van sy troepe etlike kilometers van die rivieroewer af gehou in die hoop om hulle te konsentreer op die punt waar Napoleon besluit het om oor te steek. Op 21 Mei het die Franse hul eerste groot poging aangewend om die Donau oor te steek, wat die Slag van Aspern-Essling versnel het. Die Oostenrykers het gedurende die hele geveg 'n gemaklike numeriese superioriteit bo die Franse geniet. Op die eerste dag beskik Charles oor 110 000 soldate teen slegs 31 000 onder bevel van Napoleon.  Teen die tweede dag het versterkings die Franse getalle tot 70,000 verhoog. 
Die stryd is gekenmerk deur 'n wrede heen-en-weer stryd om die twee dorpe Aspern en Essling, die fokuspunte van die Franse brughoof. Teen die einde van die gevegte het die Franse Aspern verloor, maar het Essling steeds beheer. 'N Aanhoudende Oostenrykse artillerie -bombardement het Napoleon uiteindelik oortuig om sy magte terug te trek na die eiland Lobau. Beide kante het ongeveer 23 000 slagoffers aan mekaar toegedien.  Dit was die eerste nederlaag wat Napoleon gely het in 'n groot stryd, en dit veroorsaak opwinding in baie dele van Europa omdat dit bewys het dat hy op die slagveld geslaan kon word. 
Na die terugslag in Aspern-Essling het Napoleon meer as ses weke geneem om te beplan en voor te berei vir gebeurlikhede voordat hy weer 'n poging aangewend het om die Donau oor te steek.  Van 30 Junie tot die begin van Julie het die Franse die Donau sterk oorgesteek, met meer as 180 000 troepe wat oor die Marchfeld marsjeer na die Oostenrykers.  Charles ontvang die Franse met 150 000 van sy eie manne.  In die daaropvolgende Slag van Wagram, wat ook twee dae geduur het, beveel Napoleon sy magte in die grootste stryd van sy loopbaan tot dan toe. Napoleon het die stryd afgesluit met 'n gekonsentreerde sentrale stoot wat 'n gat in die Oostenrykse leër deurboor het en Charles gedwing het om terug te trek. Die Oostenrykse verliese was baie swaar en het meer as 40 000 slagoffers bereik.  Die Franse was te uitgeput om die Oostenrykers onmiddellik na te jaag, maar Napoleon het Charles uiteindelik by Znaim ingehaal en laasgenoemde het op 12 Julie 'n wapenstilstand onderteken.
In die Koninkryk Holland het die Britte die Walcheren -veldtog geloods om 'n tweede front in die oorlog oop te maak en die druk op die Oostenrykers te verlig. Die Britse leër het eers op 30 Julie by Walcheren geland, waarna die Oostenrykers reeds verslaan is. Die Walcheren -veldtog is gekenmerk deur min gevegte, maar swaar ongevalle danksy die volksnaam "Walcheren Fever". Meer as 4000 Britse troepe het verlore geraak tydens 'n verwoeste veldtog, en die res het in Desember 1809 onttrek.  Die belangrikste strategiese gevolg van die veldtog was die vertraagde politieke skikking tussen die Franse en die Oostenrykers. Keiser Francis wou wag en sien hoe die Britte in hul teater optree voordat hulle met Napoleon onderhandel. Toe dit duidelik geword het dat die Britte nêrens heen gaan nie, het die Oostenrykers ingestem tot vredesgesprekke. [ aanhaling nodig ]
Die gevolglike Verdrag van Schönbrunn in Oktober 1809 was die ergste wat Frankryk Oostenryk in die onlangse geheue opgelê het. Metternich en aartshertog Charles het die behoud van die Habsburgse Ryk as hul fundamentele doelwit, en vir hierdie doel slaag hulle daarin om Napoleon meer beskeie doelwitte te soek in ruil vir beloftes van vriendskap tussen die twee moondhede.  Terwyl die meeste oorerflike gebiede 'n deel van die Habsburgse koninkryk bly, het Frankryk Karinthië, Carniola en die Adriatiese hawens ontvang, terwyl Galisië aan die Pole gegee is en die Salzburg -gebied van Tirol na die Beiere gegaan het.  Oostenryk verloor meer as drie miljoen onderdane, ongeveer 'n vyfde van haar totale bevolking, as gevolg van hierdie territoriale veranderinge.  Alhoewel die geveg in Iberia voortduur, sou die War of the Fifth Coalition die laaste groot konflik op die Europese vasteland vir die volgende drie jaar wees. [ aanhaling nodig ]
Napoleon het na die oorlog sy fokus op binnelandse sake gevestig. Keiserin Joséphine het nog steeds nie 'n kind uit Napoleon gebaar nie, wat ná sy dood bekommerd geraak het oor die toekoms van sy ryk. Wanhopig vir 'n wettige erfgenaam, het Napoleon op 10 Januarie 1810 van Joséphine geskei en 'n nuwe vrou begin soek. In die hoop om die onlangse alliansie met Oostenryk te vestig deur 'n familieverband, trou Napoleon met die Marie Louise, hertogin van Parma, dogter van Francis II, wat destyds 18 jaar oud was. Op 20 Maart 1811 het Marie Louise 'n seuntjie gebaar, wat Napoleon erfgenaam gemaak het en die titel van Koning van Rome. Sy seun het eintlik nooit die ryk beheer nie, maar gegewe sy kort titelreël en neef Louis-Napoléon se latere naam Napoleon III, noem historici hom dikwels as Napoleon II. 
Inval van Rusland
In 1808 ontmoet Napoleon en tsaar Alexander by die kongres van Erfurt om die Russies-Franse alliansie te behou. Die leiers het 'n vriendelike persoonlike verhouding gehad na hul eerste ontmoeting in Tilsit in 1807.  Teen 1811 het die spanning egter toegeneem en Alexander was onder druk van die Russiese adel om die alliansie te verbreek. [ aanhaling nodig ] 'N Groot druk op die verhouding tussen die twee nasies was die gereelde oortredings van die Kontinentale Stelsel deur die Russe, wat daartoe gelei het dat Napoleon Alexander met ernstige gevolge bedreig het as hy 'n alliansie met Brittanje sou sluit. 
Teen 1812 het adviseurs van Alexander die moontlikheid van 'n inval in die Franse Ryk en die herowering van Pole voorgestel. Na ontvangs van intelligensieverslae oor die oorlogsvoorbereidings van Rusland, brei Napoleon syne uit Grande Armée aan meer as 450 000 mans.  ​​Hy ignoreer herhaalde advies teen 'n inval in die Russiese hartland en berei hom voor op 'n offensiewe veldtog op 24 Junie 1812. 
In 'n poging om meer steun van Poolse nasionaliste en patriotte te verkry, noem Napoleon die oorlog die Tweede Poolse Oorlog-die Eerste Poolse Oorlog was die Bar Confederation -opstand deur die Poolse adellikes teen Rusland in 1768. Poolse patriotte wou hê dat die Russiese deel van Pole met die hertogdom Warskou verbind moet word en dat 'n onafhanklike Pole geskep moet word. Dit is verwerp deur Napoleon, wat verklaar het dat hy sy bondgenoot Oostenryk belowe het dat dit nie sal gebeur nie. Napoleon het geweier om die Russiese diensknegte te laat ontspan weens kommer dat dit 'n reaksie in die agterkant van sy leër kan veroorsaak. Die slawe het later gruweldade teen Franse soldate gepleeg tydens die terugtog van Frankryk. 
Die Russe het Napoleon se doelwit om 'n beslissende verbintenis te bereik, vermy en het eerder dieper teruggetrek in Rusland. 'N Kort poging tot verset is in Smolensk in Augustus gedoen. Die Russe is in 'n reeks gevegte verslaan, en Napoleon hervat sy opmars. Die Russe het weer die stryd vermy, hoewel dit in enkele gevalle slegs bereik is omdat Napoleon ongewoon gehuiwer het om aan te val wanneer die geleentheid hom voordoen. As gevolg van die verskroeide aarde -taktiek van die Russiese weermag, het die Franse dit al hoe moeiliker gevind om voedsel vir hulself en hul perde te voer. 
Die Russe het op 7 September uiteindelik buite Moskou geveg aangebied: die Slag van Borodino het gelei tot ongeveer 44,000 Russiese en 35,000 Franse dooies, gewondes of gevange geneem, en was moontlik tot op daardie tydstip die bloedigste slagdag in die geskiedenis.  Alhoewel die Franse gewen het, het die Russiese leër aanvaar en die groot geveg wat Napoleon gehoop het, deurslaggewend sou wees. Napoleon se eie verslag was: "Die verskriklikste van al my gevegte was die voor Moskou. Die Franse het getoon dat hulle die oorwinning waardig was, maar die Russe het hulself as waardig beskou om onoorwinlik te wees". 
Die Russiese leër het hom teruggetrek en verby Moskou teruggetrek. Napoleon het die stad binnegegaan, met die veronderstelling dat sy val die oorlog sou beëindig en Alexander vrede sou onderhandel. Op bevel van die stad se goewerneur Feodor Rostopchin is Moskou egter verbrand, eerder as kapitulasie. Na vyf weke vertrek Napoleon en sy leër. Begin November het Napoleon bekommerd geraak oor die verlies aan beheer terug in Frankryk na die staatsgreep van Malet van 1812. Sy leër het deur sneeu tot op hul knieë geloop, en byna 10 000 man en perd het in die nag van 8/9 November alleen doodgeval. Na die Slag van Berezina het Napoleon daarin geslaag om te ontsnap, maar moes 'n groot deel van die oorblywende artillerie- en bagagetrein laat vaar. Op 5 Desember, kort voor hy in Vilnius aankom, verlaat Napoleon die leër in 'n slee. 
Die Franse het gely tydens 'n verwoestende toevlugsoord, onder meer van die hardheid van die Russiese Winter. Die Armée het begin as meer as 400 000 voorste troepe, met minder as 40 000 wat die Berezina -rivier in November 1812 oorgesteek het.  Die Russe het 150 000 soldate in die geveg en honderde duisende burgerlikes verloor. 
Oorlog van die sesde koalisie
Daar was 'n stilte in die gevegte gedurende die winter van 1812–13, terwyl beide die Russe en die Franse hul magte herbou het en Napoleon 350 000 troepe kon oprig.  Opgewonde oor Frankryk se verlies in Rusland, het Pruise in 'n nuwe koalisie saam met Oostenryk, Swede, Rusland, Groot -Brittanje, Spanje en Portugal aangesluit. Napoleon het die bevel in Duitsland oorgeneem en 'n reeks nederlae aan die koalisie toegedien wat uitloop op die Slag van Dresden in Augustus 1813. 
Ten spyte van hierdie suksesse, het die getalle steeds toegeneem teen Napoleon, en die Franse leër is vasgemaak deur 'n mag wat twee keer groter was as die slag by Leipzig. Dit was verreweg die grootste slag van die Napoleontiese oorloë en het meer as 90 000 slagoffers in totaal gekos. 
Die Geallieerdes bied in November 1813 vredesvoorwaardes aan in die voorstelle van Frankfurt. Napoleon sou as keiser van die Franse bly, maar dit sou tot sy "natuurlike grense" verminder word. Dit het beteken dat Frankryk beheer oor België, Savoye en die Rynland (die westelike oewer van die Rynrivier) kon behou, terwyl hulle beheer oor die res, insluitend Spanje en Nederland, en die grootste deel van Italië en Duitsland, sou laat vaar. Metternich het aan Napoleon gesê dat dit die beste terme was wat die Geallieerdes na verdere oorwinnings sou bied, die terme sou harder en harder wees. Metternich se motivering was om Frankryk te handhaaf as 'n balans teen Russiese dreigemente, terwyl die reeks destabiliserende reeks oorloë beëindig word. 
Napoleon, wat verwag het om die oorlog te wen, het te lank vertraag en hierdie geleentheid teen Desember verloor toe die Geallieerdes die aanbod teruggetrek het. Toe sy rug in 1814 teen die muur was, het hy probeer om vredesonderhandelinge te heropen op grond van die aanvaarding van die voorstelle uit Frankfurt. Die Geallieerdes het nou nuwe, strenger bepalings gehad wat die terugtrekking van Frankryk na sy grense van 1791 insluit, wat die verlies van België beteken het. Napoleon sou keiser bly, maar hy verwerp die term. Die Britte wou hê dat Napoleon permanent verwyder word, en hulle het die oorhand gekry, maar Napoleon het dit ten sterkste geweier.  
Napoleon trek terug na Frankryk, sy leër het teruggekeer na 70 000 soldate en min kavallerie het hy meer as drie keer soveel Geallieerde troepe in die gesig gestaar.  Joseph Bonaparte, die ouer broer van Napoleon, abdikeer as koning van Spanje op 13 Desember 1813 en aanvaar die titel van luitenant -generaal om die ineenstortende ryk te red. Die Franse was omring: Britse leërs uit die suide gedruk, en ander koalisiemagte was in staat om uit die Duitse state aan te val. Teen die middel van Januarie 1814 het die koalisie reeds die grense van Frankryk binnegekom en 'n tweeledige aanval op Parys geloods, met Pruise wat uit die noorde kom, en Oostenryk uit die Ooste, wat uit die Switserse konfederasie kom. Die Franse Ryk sou egter nie so maklik ondergaan nie. Napoleon het 'n reeks oorwinnings in die Sesdae -veldtog geloods. Terwyl hulle die koalisiemagte afgeweer het en die verowering van Parys met minstens 'n volle maand vertraag het, was dit nie beduidend genoeg om die gety te keer nie. Die koalisies het op 29 Maart aan die buitewyke van die hoofstad kamp opgeslaan. 'N Dag later vorder hulle na die gedemoraliseerde soldate wat die stad beskerm. Joseph Bonaparte het 'n laaste geveg by die poorte van Parys gelei. Hulle was baie in getal, want 30 000 Franse soldate was gekant teen 'n gesamentlike koalisiemag wat 5 keer groter was as hulle. Hulle is verslaan, en Josef het uit die stad teruggetrek. Die leiers van Parys het hulle oorgegee aan die koalisie op die laaste dag van Maart 1814.  Op 1 April spreek Alexander die Sénat -konservateur toe. Lang geduldig aan Napoleon, onder druk van Talleyrand het dit teen hom gedraai. Alexander het aan die Sénat gesê dat die Geallieerdes teen Napoleon veg, nie Frankryk nie, en dat hulle bereid is om eerbare vredesvoorwaardes te bied as Napoleon van die mag verwyder word. Die volgende dag slaag die Sénat die Acte de déchéance de l'Empereur ('keiserwet vir ondergang'), wat verklaar dat Napoleon afgesit is.
Napoleon het tot by Fontainebleau gevorder toe hy verneem dat Parys geval het. Toe Napoleon die weermagoptog na die hoofstad voorstel, het sy senior offisiere en marshalle gemut.  Op 4 April, onder leiding van Ney, het die senior offisiere Napoleon gekonfronteer. Toe Napoleon beweer dat die leër hom sou volg, het Ney geantwoord dat die leër sy generaals sou volg. Terwyl die gewone soldate en regimentele offisiere verder wou veg, was die senior bevelvoerders nie bereid om voort te gaan nie. Sonder senior offisiere of marshalle sou enige moontlike inval in Parys onmoontlik gewees het. Buigend na die onvermydelike het Napoleon op 4 April afstand gedoen ten gunste van sy seun, met Marie Louise as regent. Die Geallieerdes het egter geweier om dit te aanvaar onder die indruk van Alexander, wat gevrees het dat Napoleon 'n verskoning kan vind om die troon te herower.  Napoleon moes toe eers twee dae later sy onvoorwaardelike abdikasie aankondig.
Ballingskap na Elba
Nadat die geallieerde magte verklaar het dat keiser Napoleon die enigste struikelblok was vir die herstel van vrede in Europa, verklaar keiser Napoleon, getrou aan sy eed, dat hy afstand doen van homself en sy erfgename van die trone van Frankryk en Italië, en dat daar geen persoonlike opoffering nie, selfs die van sy lewe, wat hy nie in die belang van Frankryk bereid is om te maak nie.
Gedaan in die paleis van Fontainebleau, 11 April 1814.
In die Verdrag van Fontainebleau verban die Geallieerdes Napoleon na Elba, 'n eiland met 12 000 inwoners in die Middellandse See, 20 km (12 myl) van die Toskaanse kus. Hulle het hom soewereiniteit oor die eiland gegee en hom die titel van Keiser. Napoleon het selfmoord probeer met 'n pil wat hy gedra het nadat hy byna deur die Russe gevange geneem is tydens die terugtog uit Moskou. Die sterkte daarvan het egter met die ouderdom verswak, en hy het oorleef om verban te word, terwyl sy vrou en seun in Oostenryk skuil. 
Hy is op HMS na die eiland vervoer Onverskrokke deur kaptein Thomas Ussher, en hy het op 30 Mei 1814 in Portoferraio aangekom. die regs- en opvoedingstelsel van die eiland opgeknap.  
'N Paar maande na sy ballingskap verneem Napoleon dat sy eksvrou Josephine in Frankryk oorlede is. Hy is verpletter deur die nuus, sluit hom in sy kamer en weier om twee dae te vertrek. 
Geskei van sy vrou en seun, wat na Oostenryk teruggekeer het, afgesny van die toelaag wat hom deur die Verdrag van Fontainebleau gewaarborg is, en bewus van gerugte dat hy op die punt staan ​​om na 'n afgeleë eiland in die Atlantiese Oseaan verban te word,  Napoleon ontsnap uit Elba in die brig Onstabiel op 26 Februarie 1815 met 700 man.  Twee dae later land hy op die Franse vasteland by Golfe-Juan en begin noordwaarts. 
Die 5de regiment is gestuur om hom te onderskep en het op 7 Maart 1815 net suid van Grenoble kontak gemaak. Napoleon het alleen die regiment genader, sy perd afgeklim en, toe hy binne skietafstand was, vir die soldate geskreeu: "Hier is ek. Keiser, as u wil. "  Die soldate reageer vinnig met: "Vive L'Empereur!" Ney, wat vir die herstelde Bourbon -koning, Louis XVIII, gespog het dat hy Napoleon in 'n ysterhok na Parys sou bring, het sy voormalige keiser liefdevol gesoen en sy eed van trou aan die Bourbon -monarg vergeet. Die twee marsjeer daarna saam met 'n groeiende leër na Parys. Die ongewilde Louis XVIII vlug na België nadat hy besef het dat hy min politieke steun het. Op 13 Maart het die magte by die kongres van Wene Napoleon tot 'n verbod verklaar. Vier dae later het Groot -Brittanje, Rusland, Oostenryk en Pruise elk belowe om 150 000 man in die veld te sit om sy bewind te beëindig. 
Napoleon arriveer op 20 Maart in Parys en regeer vir 'n tydperk wat nou die honderd dae genoem word. Begin Junie het die gewapende magte wat tot sy beskikking was, 200 000 bereik, en hy het besluit om die offensief aan te gaan om 'n wig tussen die aankomende Britse en Pruisiese leërs te probeer dryf. Die Franse leër van die noorde het die grens oorgesteek na die Verenigde Koninkryk van Nederland, in die hedendaagse België. 
Die magte van Napoleon het twee koalisie -leërs onder bevel van die Britse hertog van Wellington en die Pruisiese prins Blücher geveg tydens die Slag van Waterloo op 18 Junie 1815. Die weermag van Wellington het herhaaldelike aanvalle deur die Franse weerstaan ​​en hulle uit die veld verdryf terwyl die Pruise met krag aangekom het. en breek deur Napoleon se regterflank.
Napoleon keer terug na Parys en vind uit dat sowel die wetgewer as die mense teen hom gekeer het. Omdat hy besef het dat sy posisie onhoudbaar is, het hy op 22 Junie afstand gedoen ten gunste van sy seun. Drie dae later verlaat hy Parys en vestig hom in die voormalige paleis van Josephine in Malmaison (op die westelike oewer van die Seine, ongeveer 17 kilometer wes van Parys).Selfs terwyl Napoleon na Parys gereis het, het die koalisiemagte deur Frankryk gevlieg (op 29 Junie in die omgewing van Parys aangekom), met die doel om Louis XVIII op die Franse troon te herstel.
Toe Napoleon hoor dat Pruisiese troepe bevele het om hom dood of lewend te vang, het hy na Rochefort gevlug, met inagneming van 'n ontsnapping na die Verenigde State. Britse skepe blokkeer elke hawe. Napoleon oorgegee aan kaptein Frederick Maitland op HMS Bellerophon op 15 Julie 1815. 
Die Britte het Napoleon op die eiland Saint Helena in die Atlantiese Oseaan gehou, 1,870 km (1,162 myl) van die weskus van Afrika. Hulle het ook die voorsorgmaatreël getref om 'n klein garnisoen van soldate na sowel Saint Helena as die onbewoonde Ascension Island, wat tussen St. Helena en Europa lê, te stuur om ontsnapping van die eiland te voorkom. 
Napoleon is in Desember 1815 na Longwood House in Saint Helena verskuif, dit het verval en die plek was klam, windverwaai en ongesond.   Die tye gepubliseerde artikels wat daarop dui dat die Britse regering sy dood probeer bespoedig. Napoleon het gereeld gekla oor die lewensomstandighede van Longwood House in briewe aan die goewerneur van die eiland en sy bewaarder, Hudson Lowe,  terwyl sy begeleiers gekla het oor "verkoue, katarre, klam vloere en swak voedsel."  Moderne wetenskaplikes het bespiegel dat sy latere siekte moontlik ontstaan ​​het as gevolg van arseenvergiftiging wat veroorsaak word deur koperarseniet in die muurpapier by Longwood House. 
Met 'n klein groepie volgelinge het Napoleon sy memoires gedikteer en gemor oor die lewensomstandighede. Lowe het die uitgawes van Napoleon verminder, beslis dat geen geskenke toegelaat word as hulle sy keiserlike status noem nie en het sy ondersteuners 'n waarborg laat onderteken dat hulle onbepaald by die gevangene sou bly.  Toe hy 'n ete gehou het, word van mans verwag om 'n militêre rok te dra en "vroue [verskyn] in aandrokke en juwele. Dit was 'n uitdruklike ontkenning van die omstandighede van sy gevangenskap". 
Terwyl hy in ballingskap was, het Napoleon 'n boek geskryf oor Julius Caesar, een van sy groot helde.  Hy studeer ook Engels onder leiding van graaf Emmanuel de Las Cases met die hoofdoel om Engelse koerante en boeke te kan lees, aangesien toegang tot Franse koerante en boeke sterk beperk was tot hom op Saint Helena. 
Daar was gerugte van erwe en selfs van sy ontsnapping uit Saint Helena, maar in werklikheid is daar nooit ernstige pogings aangewend nie.  Vir die Engelse digter Lord Byron was Napoleon die toonbeeld van die Romantiese held, die vervolgde, eensame en gebrekkige genie. 
Napoleon se persoonlike dokter, Barry O'Meara, het Londen gewaarsku dat sy dalende gesondheidstoestand hoofsaaklik veroorsaak word deur die harde behandeling. Gedurende die laaste paar jaar van sy lewe het Napoleon homself maande lank beperk in sy klam, swam besmette en ellendige woning in Longwood. 
In Februarie 1821 begin Napoleon se gesondheid vinnig agteruitgaan, en hy versoen hom met die Katolieke Kerk. Hy sterf op 5 Mei 1821 in Longwood House op 51 -jarige ouderdom nadat hy sy laaste bekentenis afgelê het, Extreme Unction en Viaticum in die teenwoordigheid van vader Ange Vignali van sy sterfbed. Sy laaste woorde was, Frankryk, l'armée, tête d'armée, Joséphine ("Frankryk, die weermag, hoof van die weermag, Joséphine").  
Kort na sy dood is 'n lykskouing uitgevoer en Francesco Antommarchi, die dokter wat die lykskouing uitgevoer het, het verskeie van Napoleon se liggaamsdele afgesny,  insluitend sy penis.   Napoleon se oorspronklike sterfmasker is omstreeks 6 Mei geskep, hoewel dit nie duidelik is watter dokter dit gemaak het nie. [g]  In sy testament het hy gevra om op die oewer van die Seine begrawe te word, maar die Britse goewerneur het gesê dat hy op Saint Helena, in die Vallei van die Wilgers, begrawe moet word. 
In 1840 het Louis Philippe I toestemming van die Britse regering gekry om Napoleon se oorskot na Frankryk terug te stuur. Sy kis is oopgemaak om te bevestig dat dit nog die voormalige keiser bevat. Ondanks die feit dat hy byna twee dekades lank dood was, was Napoleon baie goed bewaar en glad nie ontbind nie. Op 15 Desember 1840 is 'n staatsbegrafnis gehou. Die lykswa met perde loop van die Arc de Triomphe af in die Champs-Élysées, oor die Place de la Concorde tot by die Esplanade des Invalides en daarna na die koepel in die St Jérôme-kapel, waar dit gebly het totdat die graf wat deur Louis Visconti ontwerp is, voltooi is .
In 1861 is die oorskot van Napoleon begrawe in 'n sarkofaag van rooi kwartsiet uit Rusland (wat dikwels as porfier beskou word) in die grafkelder onder die koepel by Les Invalides. 
Die oorsaak van Napoleon se dood is gedebatteer. Sy dokter, François Carlo Antommarchi, het die lykskouing gelei, wat die oorsaak van die dood as maagkanker bevind het. Antommarchi het nie die amptelike verslag onderteken nie.  Napoleon se pa is dood aan maagkanker, hoewel dit blykbaar onbekend was tydens die lykskouing.  Antommarchi het bewyse gevind van 'n maagseer, dit was die maklikste verklaring vir die Britte, wat kritiek oor hul sorg vir Napoleon wou vermy. 
In 1955 word die dagboeke van Napoleon se valet, Louis Marchand, gepubliseer. Sy beskrywing van Napoleon in die maande voor sy dood het Sten Forshufvud gelei in 'n 1961 -koerant in Natuur om ander oorsake vir sy dood aan te bied, insluitend doelbewuste arseenvergiftiging.  Arseen is gedurende die era as 'n gif gebruik omdat dit onopspoorbaar was toe dit oor 'n lang tydperk toegedien is. Verder het Forshufvud in 'n boek van 1978 met Ben Weider opgemerk dat Napoleon se liggaam in 1840 goed bewaar gebly het. Arseen is 'n sterk preserveermiddel, en daarom ondersteun dit die vergiftigingshipotese. Forshufvud en Weider het opgemerk dat Napoleon gepoog het om abnormale dors te les deur groot hoeveelhede orgeatstroop te drink wat sianiedverbindings bevat in die amandels wat vir geurmiddels gebruik word.  Hulle het volgehou dat die kaliumtartraat wat in sy behandeling gebruik is, verhoed dat sy maag hierdie verbindings verdryf en dat sy dors 'n simptoom van die gif was. Hul hipotese was dat die calomel wat aan Napoleon gegee is, 'n oordosis geword het, wat hom doodgemaak het en groot weefselskade agtergelaat het.  Volgens 'n artikel uit 2007 was die tipe arseen wat in Napoleon se hare gevind is, mineraal, die giftigste, en volgens die toksikoloog Patrick Kintz ondersteun dit die gevolgtrekking dat hy vermoor is. 
Daar is moderne studies gedoen wat die oorspronklike lykskouingsbevinding ondersteun het.  In 'n studie uit 2008 het navorsers monsters van Napoleon se hare van sy hele lewe, sowel as monsters van sy familie en ander tydgenote, ontleed. Alle monsters het hoë arseenvlakke, ongeveer 100 keer hoër as die huidige gemiddelde. Volgens hierdie navorsers was die liggaam van Napoleon reeds as seun erg besmet met arseen, en die hoë arseenkonsentrasie in sy hare is nie veroorsaak deur opsetlike vergiftiging nie. [h] Studies wat in 2007 en 2008 gepubliseer is, het bewyse van arseenvergiftiging afgemaak, wat daarop dui dat maagsere en maagkanker die oorsaak van die dood is. 
Napoleon is gedoop in Ajaccio op 21 Julie 1771. Hy is grootgemaak as 'n Katoliek, maar het nooit baie geloof ontwikkel nie,  hoewel hy die dag van sy eerste nagmaal in die Katolieke Kerk herinner het as die gelukkigste dag van sy lewe.   As volwassene was Napoleon 'n deïst en het geglo in 'n afwesige en verre God. Hy het egter 'n groot waardering gehad vir die krag van georganiseerde godsdiens in sosiale en politieke aangeleenthede, en hy het baie aandag daaraan geskenk om dit aan sy voornemens te buig. Hy het kennis geneem van die invloed van die katolisisme se rituele en prag. 
Napoleon het 'n burgerlike huwelik met Joséphine de Beauharnais gehad, sonder godsdienstige seremonie. Napoleon is op 2 Desember 1804 in die Notre-Dame de Paris as keiser gekroon tydens 'n seremonie onder leiding van pous Pius VII. Op die vooraand van die kroning, en op aandrang van pous Pius VII, is 'n privaat godsdienstige huwelikseremonie van Napoleon en Joséphine gevier. Kardinaal Fesch het die troue uitgevoer.  Hierdie huwelik is nietig verklaar deur tribunale onder beheer van Napoleon in Januarie 1810. Op 1 April 1810 trou Napoleon tydens 'n Katolieke seremonie met die Oostenrykse prinses Marie Louise. Napoleon is deur die pous deur die bul uitgesluit Quum memoranda in 1809, maar later versoen met die Katolieke Kerk voor sy dood in 1821.  Terwyl hy in ballingskap in Saint Helena was, word opgeteken dat hy gesê het: "Ek ken mense en ek sê vir jou dat Jesus Christus nie 'n man is nie."    Hy verdedig ook Muhammad ("'n groot man") teen Voltaire Mahomet. 
Op soek na nasionale versoening tussen rewolusionêres en Katolieke, onderteken Napoleon en Pous Pius VII die Concordat van 1801 op 15 Julie 1801. Dit versterk die Rooms -Katolieke Kerk as die meerderheidskerk van Frankryk en bring die grootste deel van sy burgerlike status terug. Die vyandigheid van vroom Katolieke teen die staat was nou grootliks opgelos. Die Concordat het nie die uitgestrekte kerklande en skenke herstel wat tydens die revolusie beslag gelê en verkoop is nie. As deel van die Concordat het Napoleon 'n ander stel wette aangebied, genaamd die organiese artikels.  
Terwyl die Concordat baie mag aan die pousdom herstel het, het die balans tussen kerk -staat -verhoudings stewig in Napoleon se guns gekantel. Hy kies die biskoppe en hou toesig oor die finansies van die kerk. Napoleon en die pous het beide die Concordat nuttig gevind. Soortgelyke reëlings is getref met die kerk in gebiede wat deur Napoleon beheer word, veral Italië en Duitsland.  Nou kan Napoleon guns by die Katolieke wen terwyl hy Rome ook in 'n politieke sin beheer. Napoleon het in April 1801 gesê: "Bekwame veroweraars het nie met priesters verstrengel geraak nie. Hulle kan hulle beide bevat en gebruik". Franse kinders het 'n kategismus gekry wat hulle geleer het om Napoleon lief te hê en te respekteer. 
Arrestasie van pous Pius VII
In 1809, onder bevel van Napoleon, is pous Pius VII in Italië gearresteer, en in 1812 word die gevangene Pontiff na Frankryk oorgeplaas, in die paleis van Fontainebleau.  Omdat die arrestasie op 'n klandestiene wyse uitgevoer is, beskryf sommige bronne   dit as 'n ontvoering. In Januarie 1813 het Napoleon die Pous persoonlik gedwing om 'n vernederende "Concordat of Fontainebleau"  te onderteken wat later deur die Pous verwerp is.  Die pous is eers in 1814 vrygelaat, toe die koalisie Frankryk binnegeval het.
Napoleon het Jode, sowel as Protestante in Katolieke lande en Katolieke in Protestantse lande, vrygestel van wette wat hulle tot ghetto's beperk het, en hy het hul regte op eiendom, aanbidding en loopbane uitgebrei. Ondanks die antisemitiese reaksie op die beleid van Napoleon van buitelandse regerings en binne Frankryk, het hy geglo dat emansipasie Frankryk sou bevoordeel deur Jode na die land te lok, gegewe die beperkings wat hulle elders ondervind. 
In 1806 het Napoleon 'n vergadering van Joodse bekendes byeengekom om 12 vrae te bespreek wat breedweg handel oor die verhoudings tussen Jode en Christene, asook ander kwessies wat handel oor die Joodse integrasie in die Franse samelewing. Nadat die vrae volgens die keiser op 'n bevredigende manier beantwoord is, is 'n 'groot Sanhedrin' bymekaar gebring om die antwoorde te omskep in besluite wat die basis sou vorm van die toekomstige status van die Jode in Frankryk en die res van die ryk Napoleon was besig om te bou. 
Hy het gesê: 'Ek sal nooit voorstelle aanvaar wat die Joodse volk sal verplig om Frankryk te verlaat nie, want vir my is die Jode dieselfde as enige ander burger in ons land. Dit verg swakheid om dit uit die land te jaag, maar dit verg krag om hulle op te neem ".  Hy word as so gunstig vir die Jode beskou dat die Russies -Ortodokse Kerk hom formeel veroordeel as "Antichris en die vyand van God". 
Een jaar na die laaste vergadering van die Sanhedrin, op 17 Maart 1808, het Napoleon die Jode op proef gestel. Verskeie nuwe wette wat die burgerskap beperk wat die Jode 17 jaar tevore aangebied is, is destyds ingestel. Ondanks die druk van leiers van 'n aantal Christelike gemeenskappe om hulle te weerhou van die toestemming van Jode om emansipasie toe te laat, is hulle weer binne 'n jaar na die uitreiking van die nuwe beperkings opgehef in reaksie op die beroep van Jode van regoor Frankryk. 
Dit is nie seker of Napoleon in die Vrymesselary begin is nie. As keiser het hy sy broers in die vrymesselaarskantore aangestel onder sy jurisdiksie: Louis het in 1805 die titel van adjunk -grootmeester gekry. Lucien was lid van die Grand Orient of France. 
Terug van die beleg van Dantzig, het generaal Rapp wat met Napoleon wou praat, ongenooid sy studie binnegegaan om die keiser in diepe gedagtes te verdwaal. Onmiddellik neem Napoleon die generaal aan die arm en wys na die sterre, vra hom herhaaldelik of hy iets sien: "Wat! Antwoord Napoleon, jy kan dit nie sien nie! Dit is my ster dit skyn voor jou. Dit het my nog nooit verlaat nie. By alle groot geleenthede beveel dit my om vorentoe te gaan, dit is 'n konstante teken van groot geluk! "
Historici beklemtoon die sterkte van die ambisie wat Napoleon uit 'n onduidelike dorp geneem het om oor die grootste deel van Europa te heers.  Diepgaande akademiese studies oor sy vroeë lewe kom tot die gevolgtrekking dat hy tot op ouderdom 2 'n 'sagte geaardheid' gehad het.  Sy ouer broer, Joseph, het gereeld die aandag van hul ma gekry, wat Napoleon meer selfgeldend en goedkeuringsgedrewe gemaak het. Gedurende sy vroeë skooljare sou hy deur kollegas erg geboelie word vir sy Korsikaanse identiteit en beperkte beheersing van die Franse taal. Om die spanning te weerstaan, het hy oorheersend geword en uiteindelik 'n minderwaardigheidskompleks ontwikkel. 
George F. E. Rudé beklemtoon sy "seldsame kombinasie van wil, intellek en fisiese krag".  In een-tot-een-situasies het hy tipies 'n hipnotiese uitwerking op mense gehad, wat die sterkste leiers oënskynlik tot sy wil gebuig het.  Hy het militêre tegnologie verstaan, maar was nie 'n innoveerder in die verband nie.  Hy was 'n innoveerder in die gebruik van die finansiële, burokratiese en diplomatieke hulpbronne van Frankryk. Hy kon vinnig 'n reeks ingewikkelde opdragte aan sy ondergeskiktes voorskryf, met inagneming van waar verwag word dat groot eenhede op elke toekomstige punt sou wees, en soos 'n skaakmeester, 'sien' hoe die beste toneelstukke vorentoe beweeg. 
Napoleon handhaaf streng, doeltreffende werkgewoontes en gee prioriteit aan wat gedoen moet word. Hy het met kaarte bedrieg, maar die verliese wat hy moes wen, terugbetaal met alles wat hy probeer het.  Hy het aflosse van personeel en sekretaresses by die werk gehou. Anders as baie generaals, het Napoleon nie die geskiedenis ondersoek om te vra wat Hannibal of Alexander of iemand anders in 'n soortgelyke situasie gedoen het nie. Kritici het gesê dat hy baie gevegte gewen het bloot as gevolg van geluk. Napoleon het geantwoord: "Gee my gelukkige generaals" en aangevoer dat "geluk" kom by leiers wat geleenthede erken en dit aangryp.  Dwyer verklaar dat Napoleon se oorwinnings by Austerlitz en Jena in 1805–06 sy gevoel van self-grandiositeit verhoog het, wat hom nog meer seker maak van sy lot en onoorwinlikheid.  "Ek is van die ras wat ryke stig", het hy op 'n keer gespog en homself as erfgenaam van die Antieke Romeine beskou. 
Wat die invloed op gebeure betref, was dit meer as die persoonlikheid van Napoleon wat in werking getree het. Hy het Frankryk self herorganiseer om die manne en geld te voorsien wat nodig is vir oorloë.  Hy het sy manne geïnspireer - die hertog van Wellington het gesê dat sy teenwoordigheid op die slagveld 40 000 soldate werd was, want hy het vertroue van privaat persone aan veldmarshals geïnspireer.  Hy het ook die vyand ontsenu. By die Slag van Auerstadt in 1806 het die magte van koning Frederik Willem III van Pruise die Franse in die getal met 63.000 tot 27.000 oortref, maar toe hy verkeerdelik meegedeel is dat Napoleon in bevel was, beveel hy 'n haastige terugtog wat in 'n roete verander het.  Die sterkte van sy persoonlikheid neutraliseer materiële probleme terwyl sy soldate veg met die vertroue dat hulle met Napoleon in beheer sekerlik sou wen. 
Napoleon het 'n wêreldwye kulturele ikoon geword wat militêre genie en politieke mag simboliseer. Martin van Creveld beskryf hom as "die bekwaamste mens wat ooit geleef het".  Sedert sy dood is baie dorpe, strate, skepe en selfs tekenprentkarakters na hom vernoem. Hy is in honderde films vertolk en in honderdduisende boeke en artikels bespreek.   
Toe hy persoonlik ontmoet is, was baie van sy tydgenote verras deur sy skynbaar onmerkbare fisiese voorkoms in teenstelling met sy belangrike dade en reputasie, veral in sy jeug, toe hy konsekwent as klein en dun beskryf is. Joseph Farington, wat Napoleon persoonlik in 1802 waargeneem het, het opgemerk dat "Samuel Rogers 'n entjie van my af gestaan ​​het en skynbaar teleurgesteld was in die voorkoms van [die gesig van [Napoleon]] en gesê het dat dit 'n bietjie Italiaans was." Farington het gesê dat Napoleon se oë "ligter en gryser was as wat ek van sy gelaatskleur moes verwag het", dat "Sy persoon onder middelgrootte is" en dat "sy algemene aspek ligter was as wat ek voorheen gedink het." 
'N Persoonlike vriend van Napoleon het gesê dat toe hy hom die eerste keer in Brienne-le-Château ontmoet het, Napoleon net opmerklik was "vir die donker kleur van sy gelaat, vir sy deurdringende en ondersoekende blik en vir die styl van sy gesprek "hy het ook gesê dat Napoleon persoonlik 'n ernstige en somber man was:" sy gesprek het 'n swak humor gehad, en hy was beslis nie baie vriendelik nie. "  Johann Ludwig Wurstemberger, wat Napoleon van Camp Fornio in 1797 en die Switserse veldtog van 1798 vergesel het, het opgemerk dat "Bonaparte nogal effens en uitgeteer was, sy gesig was ook baie dun, met 'n donker gelaatskleur. Sy swart , ongepoederde hare eweredig oor albei skouers gehang ", maar ondanks sy effense en onversorgde voorkoms," was sy voorkoms en uitdrukking ernstig en kragtig. " 
Denis Davydov ontmoet hom persoonlik en beskou hom as opvallend gemiddeld: "Sy gesig was effens donker, met gereelde gelaatstrekke. Sy neus was nie baie groot nie, maar reguit, met 'n effense, amper merkbare buiging. Die hare op sy kop was donkerrooi. -blond sy wenkbroue en wimpers was baie donkerder as die kleur van sy hare, en sy blou oë, wat deur die amper swart wimpers geslaan is, het hom 'n aangename uitdrukking gegee. , nogal swaar, hoewel hy maar 37 jaar oud was. " 
Tydens die Napoleontiese oorloë is hy deur die Britse pers ernstig opgeneem as 'n gevaarlike tiran, wat binnekort sou inval. Napoleon is in die Britse koerante bespot as 'n klein mannetjie en hy het die bynaam 'Little Boney in a strong fit' gekry.  'n Kinderrympie het kinders gewaarsku dat Bonaparte stoute mense die "bogeyman" geëet het.  Op 1,57 meter was hy die hoogte van 'n gemiddelde Franse man, maar kort vir 'n aristokraat of offisier ('n deel van die rede waarom hy by die artillerie aangewys is, aangesien infanterie en kavallerie destyds meer vereis het) bevelvoerende figure).  Dit is moontlik dat hy langer was op 1,70 m (5 ft 7 in) as gevolg van die verskil in die Franse meting van duim. 
Sommige historici meen die rede vir die fout oor sy grootte by die dood kom van die gebruik van 'n verouderde ou Franse maatstaf ('n Franse voet is 33 cm, terwyl 'n Engelse voet gelyk is aan 30,47 cm).  Napoleon was 'n voorstander van die metrieke stelsel en het geen nut gehad vir die ou maatstawwe nie. Dit is meer waarskynlik dat hy 1,57 m was, die hoogte waarop hy op St. Helena ('n Britse eiland) gemeet is, aangesien hy waarskynlik met 'n Engelse maatstaf eerder as 'n maatstaf van die Ou Franse regime.  Napoleon omring hom met lang lyfwagte en het met liefde die bynaam gekry le petit caporal (die klein korporaal), wat sy gemelde kameraadskap met sy soldate weerspieël eerder as sy lengte.
Toe hy eerste konsul en later keiser word, vermy Napoleon die uniform van sy generaal en dra hy gewoonlik die groen koloneluniform (nie-Hussar) van 'n kolonel van die Chasseur à Cheval van die keiserlike garde, die regiment wat baie keer as sy persoonlike begeleier gedien het, met 'n groot bicorne. Hy het ook gewoonlik (gewoonlik op Sondae) die blou uniform van 'n kolonel van die Imperial Guard Foot Grenadiers gedra (blou met 'n wit gesig en rooi boeie). Hy het ook sy Légion d'honneur-ster, medalje en lint, en die Orde van die Ysterkroonversierings, wit culottes in Franse styl en wit kouse gedra. Dit was in teenstelling met die komplekse uniforms met baie versierings van sy marshals en diegene rondom hom.
In sy latere jare het hy aansienlik gewig gekry en 'n gelaatskleur as bleek of geel beskou, waarvan die tydgenote kennis geneem het. Romanskrywer Paul de Kock, wat hom in 1811 op die balkon van die Tuileries gesien het, noem Napoleon 'geel, vetsugtig en opgeblase'.  'n Britse kaptein wat hom in 1815 ontmoet het, het gesê: "Ek het baie teleurgesteld gevoel, soos ek glo, in sy voorkoms. Hy is vet, eerder wat ons 'n buik noem, en hoewel sy been goed gevorm is, dit is nogal lomp. Hy is baie grys, met liggrys oë en taamlik dun, vetterige bruin hare, en in geheel 'n baie nare, priesteragtige man. " 
Die voorraadkarakter van Napoleon is 'n komiese kort 'klein tiran' en dit het 'n cliché in die populêre kultuur geword. Hy word gereeld uitgebeeld met 'n groot tweekleurige hoed-sywaarts-met 'n hand-in-vest-gebaar-'n verwysing na die skildery wat in 1812 deur Jacques-Louis David vervaardig is.  In 1908 het Alfred Adler, 'n sielkundige, Napoleon aangehaal om 'n minderwaardigheidskompleks te beskryf waarin kort mense 'n te aggressiewe gedrag aanneem om te vergoed vir 'n gebrek aan hoogte, wat die term geïnspireer het. Napoleon kompleks. 
Napoleon het verskeie hervormings ingestel, soos hoër onderwys, 'n belastingkode, pad- en rioolstelsels, en die Banque de France gestig, die eerste sentrale bank in die Franse geskiedenis. Hy onderhandel oor die Concordat van 1801 met die Katolieke Kerk, wat probeer het om die meestal Katolieke bevolking met sy regime te versoen. Dit is aangebied saam met die organiese artikels wat die openbare aanbidding in Frankryk gereguleer het. Hy ontbind die Heilige Romeinse Ryk voor die Duitse eenwording later in die 19de eeu. Die verkoop van die Louisiana -gebied aan die Verenigde State het die grootte van die Verenigde State verdubbel. 
In Mei 1802 het hy die Legioen van Eer ingestel, 'n plaasvervanger vir die ou royalistiese versierings en ridderorde, om burgerlike en militêre prestasies aan te moedig, die orde is steeds die hoogste versiering in Frankryk. 
Napoleon se stel burgerlike wette, die Kode Civil- ook bekend as die Napoleontiese Kode - is opgestel deur komitees van regskenners onder toesig van Jean Jacques Régis de Cambacérès, die Tweede konsul. Napoleon het aktief deelgeneem aan die sittings van die Raad van State wat die konsepte hersien het. Die ontwikkeling van die kode was 'n fundamentele verandering in die aard van die burgerlike regstelsel, met die klem op duidelik geskrewe en toeganklike reg. Ander kodes ("Les cinq codes") is deur Napoleon in opdrag gegee om die straf- en handelswetgewing te kodifiseer, en 'n Code of Criminal Instruction is gepubliseer, wat reëls vir die behoorlike proses bepaal het. 
Die Napoleontiese kode is in die grootste deel van die vasteland van Europa aangeneem, maar slegs in die lande wat hy verower het, en het ná die nederlaag van Napoleon van krag gebly. Napoleon het gesê: "My ware glorie is dat ek nie veertig gevegte gewen het nie. Waterloo sal die herinnering aan soveel oorwinnings uitvee.  Die kode beïnvloed 'n kwart van die wêreld se jurisdiksies, soos in die kontinentale Europa, Amerika en Afrika. 
Dieter Langewiesche beskryf die kode as 'n 'revolusionêre projek' wat die ontwikkeling van die burgerlike samelewing in Duitsland aangespoor het deur die uitbreiding van die reg op eiendom en 'n versnelling na die einde van feodalisme. Napoleon herorganiseer die Heilige Romeinse Ryk, bestaande uit ongeveer driehonderd Kleinstaaterei, tot 'n meer vaartbelynde Konfederasie van die Ryn in veertig state, het dit gehelp om die Duitse Konfederasie en die eenwording van Duitsland in 1871 te bevorder. 
Die beweging in die rigting van die Italiaanse eenwording is op dieselfde manier veroorsaak deur die Napoleontiese bewind.  Hierdie veranderinge het bygedra tot die ontwikkeling van nasionalisme en die nasiestaat. 
Napoleon het 'n wye verskeidenheid liberale hervormings in Frankryk en in die hele kontinentale Europa, veral in Italië en Duitsland, geïmplementeer, soos opgesom deur die Britse historikus Andrew Roberts:
Die idees wat ons moderne wêreld onderlê - meritokrasie, gelykheid voor die wet, eiendomsreg, godsdienstige verdraagsaamheid, moderne sekulêre onderwys, gesonde finansies, ensovoorts - is deur Napoleon bepleit, gekonsolideer, gekodifiseer en geografies uitgebrei. Hy het 'n rasionele en doeltreffende plaaslike administrasie bygevoeg, 'n einde aan plattelandse boerdery, die aanmoediging van wetenskap en kunste, die afskaffing van feodalisme en die grootste kodifisering van wette sedert die val van die Romeinse Ryk. 
Napoleon het die oorblyfsels van feodalisme direk in die grootste deel van die weste van die kontinentale Europa omvergewerp. Hy liberaliseer eiendomswette, beëindig die seegneurale vergoeding, skaf die gilde van handelaars en vakmanne af om ondernemerskap te vergemaklik, skei wettig, sluit die Joodse ghetto's en maak Jode gelyk aan almal. Die Inkwisisie eindig net soos die Heilige Romeinse Ryk. Die mag van kerkhowe en godsdienstige gesag is skerp verminder en gelykheid onder die wet is vir alle mense verkondig. 
Op die gebied van militêre organisasie het Napoleon geleen van vorige teoretici soos Jacques Antoine Hippolyte, Comte de Guibert, en van die hervormings van voorafgaande Franse regerings, en ontwikkel dan baie van wat reeds in plek was. Hy het voortgegaan met die beleid, wat uit die rewolusie voortspruit, van bevordering wat hoofsaaklik op verdienste gebaseer is. 
Korps het afdelings as die grootste weermag -eenhede vervang, mobiele artillerie is in reserwe -batterye geïntegreer, die personeelstelsel het meer vloeibaar geword en kavallerie het teruggekeer as 'n belangrike formasie in die Franse militêre leer. Daar word nou na hierdie metodes verwys as die belangrikste kenmerke van Napoleontiese oorlogvoering.  Alhoewel hy die praktyk van moderne diensplig wat deur die gids ingevoer is, konsolideer, was een van die herstelde monargie se eerste dade om dit te beëindig. 
Sy teenstanders het geleer uit die innovasies van Napoleon. Die toenemende belangrikheid van artillerie na 1807 spruit voort uit die skepping van 'n hoogs mobiele artilleriemag, die groei in artilleriegetalle en veranderinge in artilleriepraktyke. As gevolg van hierdie faktore, kon Napoleon, eerder as om op infanterie te vertrou om die vyand se verdediging te versag, massale artillerie as 'n speerpunt gebruik om 'n breuk in die vyand se lyn te breek, wat dan uitgebuit is deur ondersteuning van infanterie en kavalerie. McConachy verwerp die alternatiewe teorie dat die toenemende vertroue op artillerie deur die Franse leër wat in 1807 begin het, 'n uitvloeisel was van die afnemende kwaliteit van die Franse infanterie en later die minderwaardigheid van Frankryk in die aantal kavallerie -getalle.  Wapens en ander soorte militêre tegnologie bly staties deur die Revolusionêre en Napoleontiese tydperke, maar die operasionele mobiliteit van die 18de eeu het verander. 
Napoleon se grootste invloed was op die voer van oorlogvoering. Antoine-Henri Jomini verduidelik Napoleon se metodes in 'n wyd gebruikte handboek wat alle Europese en Amerikaanse leërs beïnvloed het.  Napoleon word deur die invloedryke militêre teoretikus Carl von Clausewitz as 'n genie in die operasionele oorlogskuns beskou, en historici beskou hom as 'n groot militêre bevelvoerder.  Wellington, toe hy gevra is wie die grootste generaal van die dag was, antwoord: "In hierdie tydperk, in die afgelope eeue, in enige tydperk, Napoleon". 
Onder Napoleon het 'n nuwe klem gekom op die vernietiging, nie net outmaneuvering nie, van vyandelike leërs. Invalle op vyandelike gebied het plaasgevind oor breër fronte wat oorloë duurder en beslissender gemaak het. Die politieke uitwerking van oorlog het die nederlaag vir 'n Europese moondheid meer beteken as die verlies van geïsoleerde enklawe. Byna-Karthagiese vredes verweef hele nasionale pogings en vererger die revolusionêre verskynsel van totale oorlog. 
Die amptelike bekendstelling van die metrieke stelsel in September 1799 was in groot dele van die Franse samelewing ongewild. Die bewind van Napoleon het baie gehelp om die nuwe standaard nie net in Frankryk nie, maar ook in die Franse invloedsfeer aan te neem. Napoleon het in 1812 'n terugwaartse stap geneem toe hy wetgewing aangeneem het om die mesure gebruiklik (tradisionele meeteenhede) vir kleinhandel,  'n maatstelsel wat op die voorrevolusionêre eenhede gelyk het, maar gebaseer was op die kilogram en die meter, byvoorbeeld die livre metrique (metrieke pond) was 500 g,  in teenstelling met die waarde van die livre du roi (die koning se pond), 489,5 g.  Ander meeteenhede is op 'n soortgelyke manier afgerond voor die definitiewe bekendstelling van die metrieke stelsel in dele van Europa in die middel van die 19de eeu. 
Napoleon se opvoedingshervormings het die grondslag gelê vir 'n moderne onderwysstelsel in Frankryk en in groot dele van Europa.  Napoleon het die beste akademiese elemente uit die Ancien Regime, Die Verligting en die Revolusie, met die doel om 'n stabiele, goed opgevoede en welvarende samelewing te vestig. Hy het Frans die enigste amptelike taal gemaak. Hy het 'n paar primêre onderwys in die hande van godsdienstige orde gelaat, maar hy het openbare ondersteuning aan sekondêre onderwys gebied. Napoleon het 'n aantal staatse sekondêre skole gestig (lycées) wat ontwerp is om 'n gestandaardiseerde opleiding te lewer wat uniform was in Frankryk. 
Alle studente het die wetenskappe saam met moderne en klassieke tale geleer. Anders as die stelsel tydens die Ancien Regime, het godsdienstige onderwerpe nie die kurrikulum oorheers nie, hoewel dit by die onderwysers van die geestelikes was. Napoleon het gehoop om godsdiens te gebruik om sosiale stabiliteit te bewerkstellig.  Hy het spesiale aandag gegee aan die gevorderde sentrums, soos die École Polytechnique, wat beide militêre kundigheid en nuutste wetenskaplike navorsing verskaf het.  Napoleon het 'n paar van die eerste pogings aangewend om 'n stelsel van sekulêre en openbare onderwys in te stel. [ wanneer? ] Die stelsel bevat beurse en streng dissipline, met die gevolg dat dit 'n Franse onderwysstelsel was wat beter presteer as sy Europese eweknieë, waarvan baie van die Franse stelsel geleen het. 
Op politieke gebied debatteer historici of Napoleon ''n verligte despoot was wat die fondamente van die moderne Europa gelê het' of ''n megalomaan wat 'n groter ellende as enige mens bewerkstellig het voor die koms van Hitler'.  Baie historici het tot die gevolgtrekking gekom dat hy grootse ambisies vir buitelandse beleid het. Die kontinentale magte was so laat as 1808 bereid om byna al sy winste en titels aan hom te gee, maar sommige geleerdes beweer dat hy te aggressief en te veel gedruk was totdat sy ryk in duie gestort het.  
Hy word destyds en sedertdien deur sy teenstanders beskou as 'n tiran en usurpator. Sy kritici beweer dat hy nie bekommerd was oor die vooruitsig op oorlog en die dood vir duisende nie, het sy soeke na onbetwiste heerskappy in 'n reeks konflikte in Europa verander en die verdragen en konvensies geïgnoreer.  Sy rol in die Haïtiaanse rewolusie en besluit om slawerny in Frankryk se oorsese kolonies te herstel, is omstrede en beïnvloed sy reputasie. 
Napoleon het plundering van verowerde gebiede geïnstitusionaliseer: Franse museums bevat kuns wat deur die magte van Napoleon uit heel Europa gesteel is. Artefakte is na die Musée du Louvre gebring vir 'n groot sentrale museum, 'n voorbeeld wat later deur ander gevolg sal word.  Hy is vergelyk met Adolf Hitler deur die historikus Pieter Geyl in 1947,  en Claude Ribbe in 2005.  David G. Chandler, 'n historikus van Napoleontiese oorlogvoering, het in 1973 geskryf dat 'niks meer kan wees nie' vernederend vir eersgenoemde [Napoleon] en meer vleiend vir laasgenoemde [Hitler]. van die wet en nasionale identiteite wat tot vandag toe oorleef. Adolf Hitler het niks anders as vernietiging gelaat nie. " 
Kritici voer aan dat die ware nalatenskap van Napoleon die statusverlies vir Frankryk moet weerspieël en onnodige sterftes wat deur sy bewind gebring is: historikus Victor Davis Hanson skryf: 'Die militêre rekord is immers onbetwisbaar - 17 jaar oorloë, miskien ses miljoen Europeërs dood, Frankryk bankrot , haar oorsese kolonies verloor. "  McLynn verklaar dat, "Hy kan beskou word as die man wat die Europese ekonomiese lewe vir 'n geslag teruggehou het deur die ontwrigtende impak van sy oorloë."  Vincent Cronin antwoord dat sulke kritiek berus op die gebrekkige uitgangspunt dat Napoleon verantwoordelik was vir die oorloë wat sy naam dra, terwyl Frankryk in werklikheid die slagoffer was van 'n reeks koalisies wat daarop gemik was om die ideale van die rewolusie te vernietig. 
Die Britse militêre historikus Correlli Barnett noem hom '' 'n sosiale wangedrag '' wat Frankryk uitgebuit het vir sy persoonlike megalomane doelwitte. Hy sê Napoleon se reputasie is oordrewe.  Die Franse geleerde Jean Tulard het 'n invloedryke weergawe gegee van sy beeld as redder.  Louis Bergeron het die talle veranderings wat hy aan die Franse samelewing aangebring het, geprys, veral wat die wet sowel as die onderwys betref.  Sy grootste mislukking was die Russiese inval. Baie historici het die swak beplanning van Napoleon die skuld gegee, maar Russiese geleerdes beklemtoon eerder die Russiese reaksie en het opgemerk dat die berugte winterweer net so moeilik was vir die verdedigers. 
Die groot en groeiende geskiedskrywing in Frans, Engels, Russies, Spaans en ander tale is deur talle geleerdes opgesom en geëvalueer.   
Propaganda en geheue
Napoleon se gebruik van propaganda het bygedra tot sy bewind dat hy aan bewind gekom het, sy regime geregverdig en sy beeld vir die nageslag gevestig. Streng sensuur, beheersende aspekte van die pers, boeke, teater en kuns was deel van sy propagandaskema, wat daarop gemik was om hom uit te beeld as 'n wanhopige begeerte na vrede en stabiliteit in Frankryk. Die propagandistiese retoriek het verander ten opsigte van gebeure en die atmosfeer van Napoleon se bewind, en fokus eerstens op sy rol as generaal in die weermag en identifikasie as soldaat, en skuif na sy rol as keiser en 'n burgerlike leier. Napoleon, spesifiek gerig op sy burgerlike gehoor, het 'n verhouding met die kontemporêre kunsgemeenskap aangemoedig en 'n aktiewe rol gespeel in die inbedryfstelling en beheer van verskillende vorme van kunsproduksie wat by sy propagandadoelwitte pas. 
In Engeland, Rusland en in Europa - hoewel nie in Frankryk nie - was Napoleon 'n gewilde karikatuuronderwerp.   
Hazareesingh (2004) ondersoek hoe Napoleon se beeld en geheue die beste verstaan ​​kan word. Hulle het 'n sleutelrol gespeel in die kollektiewe politieke verset teen die Bourbon -herstelmonargie in 1815-1830. Mense uit verskillende lewensterreine en gebiede van Frankryk, veral Napoleontiese veterane, het die Napoleontiese nalatenskap en sy verbintenisse met die ideale van die rewolusie in 1789 gebruik. 
Wydverspreide gerugte oor die terugkeer van Napoleon uit St. Daar was ook ondermynende aktiwiteite ter viering van herdenkings van Napoleon se lewe en heerskappy en ontwrigting van koninklike vieringe - dit demonstreer die heersende en suksesvolle doel van die uiteenlopende ondersteuners van Napoleon om die Bourbon -regime voortdurend te destabiliseer. 
Datta (2005) toon aan dat die Napoleontiese legende, na die ineenstorting van militaristiese Boulangisme in die laat 1880's, van die partypolitiek geskei is en in die populêre kultuur herleef het. Konsentreer op twee toneelstukke en twee romans uit die tydperk - dié van Victorien Sardou Mevrou Sans-Gêne (1893), van Maurice Barrès Les Déracinés (1897), Edmond Rostand's L'Aiglon (1900), en André de Lorde en Gyp's Napoléonette (1913) —Datta ondersoek hoe skrywers en kritici van die Belle Époque het die Napoleontiese legende uitgebuit vir uiteenlopende politieke en kulturele doeleindes. 
Die nuwe fiktiewe Napoleon, wat tot 'n geringe karakter gereduseer is, het nie 'n wêreldhistoriese figuur geword nie, maar 'n intieme persoon, gemaak volgens die behoeftes van individue en as gewilde vermaak gebruik. In hul pogings om die keiser as 'n figuur van nasionale eenheid voor te stel, het voorstanders en afvalliges van die Derde Republiek die legende gebruik as 'n middel om angs oor geslag en vrese oor die demokratiseringsprosesse wat hierdie nuwe era van massapolitiek en kultuur vergesel het, te ondersoek. 
Internasionale Napoleontiese kongresse vind gereeld plaas, met deelname deur lede van die Franse en Amerikaanse weermag, Franse politici en geleerdes uit verskillende lande. In Januarie 2012 het die burgemeester van Montereau-Fault-Yonne, naby Parys-die plek waar Napoleon laat oorwin het-'n voorstel vir die ontwikkeling van Napoleon's Bivouac, 'n gedenkpark vir 'n beraamde koste van 200 miljoen euro. 
Langtermyn invloed buite Frankryk
Napoleon was verantwoordelik vir die verspreiding van die waardes van die Franse Revolusie na ander lande, veral in regshervorming.  Napoleon het nie die diens in Rusland aangeraak nie. 
Na die val van Napoleon is die Napoleontiese Kode nie net deur verowerde lande, waaronder Nederland, België, dele van Italië en Duitsland, behou nie, maar is dit ook gebruik as die basis van sekere dele van die reg buite Europa, waaronder die Dominikaanse Republiek, die Amerikaanse staat van Louisiana en die Kanadese provinsie Quebec.  Die kode is ook in baie dele van Latyns -Amerika as model gebruik. 
Die herinnering aan Napoleon in Pole is gunstig, vanweë sy steun vir onafhanklikheid en verset teen Rusland, sy regskode, die afskaffing van diensbaarheid en die bekendstelling van moderne middelklasburokrasieë. 
Napoleon kan beskou word as een van die stigters van die moderne Duitsland. Nadat hy die Heilige Romeinse Ryk ontbind het, verminder hy die aantal Duitse state van ongeveer 300 tot minder as 50, voor die Duitse eenwording. 'N Byproduk van die Franse besetting was 'n sterk ontwikkeling in Duitse nasionalisme wat uiteindelik die Duitse Konfederasie in die Duitse Ryk verander het na 'n reeks konflikte en ander politieke ontwikkelings.
Napoleon het indirek begin met die proses van Latyns -Amerikaanse onafhanklikheid toe hy Spanje binnegeval het in 1808. Die abdikasie van koning Charles IV en die verloëning van sy seun, Ferdinand VII, het 'n magsvakuum geskep wat gevul is deur inheemse politieke leiers soos Simón Bolívar en José de San Martín. Sulke leiers omhels nasionalistiese sentimente wat deur die Franse nasionalisme beïnvloed is en het suksesvolle onafhanklikheidsbewegings in Latyns -Amerika gelei. 
Napoleon het ook die Verenigde State aansienlik gehelp toe hy ingestem het om die grondgebied van Louisiana vir 15 miljoen dollar te verkoop tydens die presidentskap van Thomas Jefferson. Dit gebied het die grootte van die Verenigde State byna verdubbel, wat die ekwivalent van 13 state by die Unie gevoeg het. 
Van 1796 tot 2020 is ten minste 95 groot skepe na hom vernoem. In die 21ste eeu word ten minste 18 Napoleon -skepe onder die vlag van Frankryk bedryf, asook Indonesië, Duitsland, Italië, Australië, Argentinië, Indië, Nederland en die Verenigde Koninkryk. 
Napoleon trou met Joséphine (née Marie Josèphe Rose Tascher de La Pagerie) in 1796, toe hy 26 was, was sy 'n 32-jarige weduwee wie se eerste eggenoot, Alexandre de Beauharnais, tydens die bewind van terreur tereggestel is. Vyf dae na die dood van Alexandre de Beauharnais is die inisiatief van die bewind van terreur Maximilien de Robespierre omvergewerp en tereggestel, en met die hulp van hooggeplaaste vriende is Joséphine bevry.  Totdat sy Bonaparte ontmoet het, het sy bekend gestaan ​​as 'Rose', 'n naam waarvan hy nie hou nie. Hy het haar eerder 'Joséphine' genoem, en sy het voortaan hierdie naam gehad. Bonaparte het gereeld vir haar liefdesbriewe gestuur tydens sy veldtogte.  Hy het formeel haar seun Eugène en tweede neef (via huwelik) Stéphanie aangeneem en dinastiese huwelike vir hulle gereël. Joséphine het haar dogter Hortense laat trou met Napoleon se broer Louis. 
Joséphine het liefhebbers gehad, soos luitenant Hippolyte Charles, tydens Napoleon se Italiaanse veldtog.  Napoleon het van die aangeleentheid verneem en 'n brief wat hy daaroor geskryf het, is deur die Britte onderskep en wyd gepubliseer om Napoleon in die verleentheid te stel. Napoleon het ook sy eie sake gehad: tydens die Egiptiese veldtog het hy Pauline Bellisle Fourès, die vrou van 'n junior offisier, as sy meesteres geneem. Sy het bekend geword as "Cleopatra". [i] 
Terwyl die minnares van Napoleon kinders by hom gehad het, het Joséphine nie 'n erfgenaam gekry nie, moontlik weens die spanning van haar gevangenisstraf tydens die skrikbewind of 'n aborsie wat sy moontlik in die twintigerjare gehad het.  Napoleon het egskeiding gekies sodat hy weer kon trou op soek na 'n erfgenaam. Ten spyte van sy egskeiding van Josephine, het Napoleon sy toewyding aan haar getoon vir die res van sy lewe. Toe hy die nuus hoor van haar dood terwyl hy in ballingskap in Elba was, het hy homself in sy kamer toegesluit en twee dae lank nie uitgekom nie.  Haar naam sou ook sy laaste woord op sy sterfbed in 1821 wees.
Op 11 Maart 1810 het hy by volmag getrou met die 19-jarige Marie Louise, aartshertogin van Oostenryk, en 'n niggie van Marie Antoinette. So het hy in 'n Duitse koninklike en keiserlike gesin getrou.  Louise was minder tevrede met die reëling, ten minste aanvanklik, en verklaar: "Net om te sien dat die man die ergste vorm van marteling sou wees". Haar tante is in Frankryk tereggestel, terwyl Napoleon gedurende sy militêre loopbaan talle veldtogte teen Oostenryk gevoer het. Dit lyk egter asof sy mettertyd vir hom opwarm. Na haar troue skryf sy aan haar pa: "Hy is baie lief vir my. Ek reageer opreg op sy liefde. Daar is iets baie aanlokliks en baie gretig aan hom wat onmoontlik is om te weerstaan". 
Napoleon en Marie Louise het getroud gebly tot sy dood, hoewel sy nie saam met hom in ballingskap op Elba was nie en haar man daarna nooit weer gesien het nie. Die egpaar het een kind gehad, Napoleon Francis Joseph Charles (1811–1832), wat van geboorte af as die koning van Rome bekend gestaan ​​het. Hy word Napoleon II in 1814 en regeer slegs twee weke. Hy is in 1818 bekroon met die titel van die hertog van Reichstadt en sterf aan tuberkulose op 21 -jarige ouderdom, sonder kinders. 
Napoleon erken een buite -egtelike seun: Charles Léon (1806–1881) deur Eléonore Denuelle de La Plaigne.  Alexandre Colonna-Walewski (1810–1868), die seun van sy minnares Maria Walewska, hoewel dit erken is deur Walewska se man, was ook algemeen bekend as sy kind, en die DNA van sy direkte manlike afstammeling is gebruik om te help bevestig Napoleon se Y-chromosoom haplotipe.  Hy het moontlik ook 'n onbekende buite -egtelike nageslag gehad, soos Eugen Megerle von Mühlfeld [de] deur Emilie Victoria Kraus von Wolfsberg [de]  en Hélène Napoleone Bonaparte (1816–1907) deur Albine de Montholon.
Hy herbegin die laerskole, skep 'n nuwe elite sekondêre stelsel van skole (genaamd lycées) en stig baie ander skole vir die algemene bevolking. Hy het onderwys vir meisies bevorder en onderwysersopleiding aansienlik verbeter. Geletterdheidsvlakke in Frankryk het die hoogte ingeskiet onder die hervormings van Napoleon.
Slim, ambisieus en 'n bekwame militêre strateeg, Napoleon het suksesvol oorlog gevoer teen verskillende koalisies van Europese lande en sy ryk uitgebrei. Na 'n rampspoedige Franse inval in Rusland in 1812, het Napoleon egter twee jaar later die troon afgelê en na die eiland Elba verban.
Napoleon se abdikasie en terugkeer
Op 6 April 1814 is Napoleon, toe in die middel van die veertigerjare, gedwing om die troon te abdikeer. Met die Verdrag van Fontainebleau is hy verban na Elba, 'n Mediterreense eiland aan die kus van Italië.
Minder as 'n jaar later, op 26 Februarie 1815, ontsnap Napoleon Elba en vaar met 'n groep van meer as 1 000 ondersteuners na die Franse vasteland. Op 20 Maart keer hy terug na Parys, waar hy verwelkom is deur 'n juigende skare.
Die nuwe koning, Louis XVIII, het gevlug, en Napoleon het begin met wat bekend gestaan ​​het as sy honderddae -veldtog.
1832: Wat het gebeur met die enigste wettige seun van Napoleon Bonaparte?
Napoleon II is in 1811 gebore, en sy vader het die titel van " King of Rome " (Roi de Rome) gekry. Napoleon het egter gou 'n nederlaag gely en is gedwing om te abdikeer toe die seuntjie net drie jaar oud was.
Dit is interessant dat toe Napoleon abdikeer, hy sy seun amptelik erken as die opvolger van sy troon, sodat Napoleon II nominaal keiser van die Franse geword het (Empereur des Français). Dit was egter nie van groot belang nie, want so 'n klein seuntjie het geen werklike mag gehad nie.
Na die nederlaag van Napoleon het Maria Luisa haar seun na Wene geneem (haar pa was die keiser van Oostenryk). Die seuntjie het in Oostenryk grootgeword, en hy is Franz genoem (dit was 'n Duitse vorm van sy tweede naam François), waarskynlik om die herinnering aan sy vader te verwyder.
Hy is ontneem van die titels van koning van Rome en keiser van die Franse, maar sy grootvader (die keiser van Oostenryk) het hom in ruil daarvoor die titel van hertog van Reichstadt toegeken. Hierdie titel verwys na die stad Reichstadt in Bohemen, wat nou Zákupy genoem word, en is geleë in die Tsjeggiese noorde, naby die grens tussen Duitsland, Tsjeggië en Pole.
Teen die tyd dat sy pa in gevangenskap op St. Helena gesterf het, was Napoleon II slegs 10 jaar oud. Dit is interessant dat hy nooit die stad Reichstadt besoek het nie.
Napoleon II sterf op hierdie dag in die Schönbrunn -paleis in Wene, slegs 21 jaar oud. Die oorsaak van dood op so 'n vroeë ouderdom was blykbaar tuberkulose.