Die vernietiging van die natuur is die vernietiging van die mensdom. Die natuur is ons huis. Al die lewe op hierdie planeet, insluitende natuurlik die menslike lewe, is uit die natuurlike omgewing gebore. Ons is nie skuldig aan ons bestaan ​​aan masjiene of wetenskap nie. Die lewe op hierdie planeet is nie kunsmatig geskep nie. Ons is die produkte van die natuur.
Daar is baie teorieë oor die oorsprong van die mensdom. Sommige sê dat die eerste mense in Afrika verskyn het; Ander sê dat mense op ongeveer dieselfde tyd op verskillende plekke regoor die wêreld verskyn het. Wat ook al waar is, is onbetwisbaar dat die menslike spesie uit die natuur gebore is. As gevolg hiervan, hoe verder ons ons van die natuur vervreem, hoe meer ongebalanseerd word ons. Ons toekoms as 'n spesie is grimmig tensy ons dit herken.
Ons probleem is nie nuut nie. Die agtiende-eeuse Franse filosoof en sosiale hervormer Jean-Jacques Rousseau, skrywer van Die sosiale kontrak, het gevra vir 'n terugkeer na die natuur. Beskawing, selfs in sy tyd, het te meganies geword, te afhanklik van die wetenskap, te gekonsentreer op wins en die mens se lewe in lelikheid verdraai. Rousseau het hierdie ongelukkige ontwikkeling betoog.
Inderdaad, ons wil almal gesond wees. Daarom wil ons skoon lug inasem om pragtige blomme en groen te sien. Ons draai hiernatoe na die natuur, net soos 'n sonneblom na die son draai. Ons moet erken dat enige aksie wat hierdie neiging negeer, 'n verskriklike fout is. Al die geld in die wêreld sal nie die blou lug koop nie. Die son en die wind behoort aan almal.
Niemand ontken dat die wetenskap ons lewens verbeter het nie. Maar ons moet die vooruitgang van die wetenskap ooreenstem met vordering in ons verbintenis om ons omgewing te bewaar en te beskerm. Ons het 'n balans nodig.
Byvoorbeeld, ons moet die woude onthou. Waar kom die suurstof wat ons inasem, wat ons lewendig hou, vandaan? Van woude, van seeplante. Dit het plante miljoene jare geneem om hierdie suurstof te skep.
WAT OOR WATER?
Die meeste van die water wat ons gebruik, kom van rivierstelsels. Of dit reën of skyn, water vloei deur riviere. Hoekom? Die bome en die grond rondom hulle absorbeer die water, stoor dit ondergronds, van waar dit stadig en al in die riviere gesaai word. As daar geen woude was nie en die berge was hard as asfalt, sou al die reën wat in 'n dag geval het, dadelik in die riviere loop en na die see toe vloei, net soos 'n bad wat leeg is wanneer jy die prop trek.
Grond is 'n ander gawe van die bos. Klein diere en mikrobes help om die dooie wortels en blare van bome in ryk grond te verander. Sonder daardie grond kon ons nie graan of groente groei nie. Ons sou geen kos hê nie, en die mensdom sou vergaan.
Baie ander produkte kom uit woude. Sonder hulle sou ons geen rubberbande, geen papier, geen houtbank of meubels hê nie - geen huise nie. Al hierdie is ook die geskenke van die bos.
Bosse produseer die lug wat ons inasem, die water wat ons drink, die grond waar ons voedsel word - inderdaad, elke aspek van ons lewens word moontlik gemaak deur bome.
En ek dink ons ​​maak selde die verband dat ons nie in die see kan vang nie, tensy ons die bosse versorg. Sonder woude sal al die reën in die riviere na die see vloei. Daardie reën sal ook groot hoeveelhede silt daarmee dra. Die silt sal die seewaters wolk, die penetrasie van die lig blokkeer en die seestand se temperatuur verlaag, en dit maak dit te koud vir baie visse.
Die woude produseer ook voedingstowwe wat uiteindelik hul pad na die see maak en voedsel vir die seelewe word. Die woude beskerm die lewe van die see.
Die lewe is 'n ketting. Alle dinge is verwant. Wanneer enige skakel versteur word, sal die ander skakels geraak word. Ons moet aan die omgewing dink as ons ma - Moeder Grond, Moeder See, Moeder Aarde. Daar is geen misdaad erger as om jou ma te benadeel nie.
Boeddhisme verduidelik die lewe in 'n stelsel van tien stadiums of state van wese - die state van die hel, honger, animasie, woede, mensdom, wegraping, leer, realisering, bodhisattva en boeddhood. Die staat van die mensdom is reg in die middel, met edeler lewensstande hierbo en leliker state hieronder. Hierdie state hieronder is onnatuurlike state van wese, state wat die natuur teenstaan. Die vyf fases bo die mensdom waardeer almal die natuur en poog om 'n paradys te skep waar sy skoonheid in oorvloed floreer.
Die vraag is of ons toelaat dat ons na die laer lande of na die hoër state gesleep word. Slegs intelligensie, kultuur en godsdienstige geloof kan ons uit die animasie lei wat die natuur onverbiddelik verteer en 'n onvrugbare woestyn verlaat. Volgens die Boeddhistiese beginsel van die eenheid van die lewe en sy omgewing, lewer 'n onvrugbare, vernietigende gedagte 'n vaal, verwoeste natuurlike omgewing. Die verwoestyning van ons planeet is gekoppel aan die verwoestyning van die menslike gees.
Oorlog is die mees ekstreme voorbeeld van hierdie vernietigende impuls. Oorlog vernietig beide die natuur en die menslike gees. Die twintigste eeu was 'n eeu van oorlog. Ons moet hierdie eeu 'n eeu van lewe maak. Die een en twintigste eeu moet een wees waarin ons die lewe die hoogste prioriteit maak op alle terreine van menslike aktiwiteite - in die handel, in die regering, in die wetenskap.
Ons is afhanklik van die Aarde, nie andersom nie. In ons arrogansie, het ons flagrantly dit oor die hoof gesien. Die Sowjet-Cosmonaut Yuri Gagarin, die eerste persoon wat die Aarde vanuit die ruimte sien, het dit 'n blou planeet verklaar. Dit is 'n goeie getuienis. Die blou van die oseane, die wit van die wolke - dit is 'n bewys dat die aarde die water planeet is, 'n planeet wat met die lewe glinster. Daarom vind ek dit belangrik om 'n filosofie te hê wat alles in die heelal erken as lewend en heilig.
Die noodsaaklike onderrig van Boeddhisme is dat die lewe van die Boeddha in elke plant en boom woon, selfs in die kleinste stofmot. Dit is 'n filosofie wat gebaseer is op 'n groot eerbied vir die lewe.
Om vuilgoed of aluminium blikkies langs die pad te gooi, is die selfsugtige gedrag van iemand wat in 'n staat leef wat Boeddhisme die wêreld van animasie bedoel. Sulke aksies demonstreer 'n egoïsme wat niks vir ander omgee nie. Dit is 'n onnatuurlike manier om te lewe. 'N Persoon wat die natuur liefhet, kan eenvoudig nie rommel nie. Om 'n mens se vullis weg te gooi, is om jou mensdom weg te gooi.
Net so kan 'n mens wat die natuur liefhet ander mense koester, waardeer vrede en 'n rykdom van karakter hê wat onbevoeg is deur selfsugtige berekeninge van persoonlike wins en verlies. Diegene wat op 'n berekenings manier woon, sal uiteindelik hul eie waarde op dieselfde manier bereken. So 'n lewe is in die uiterste beperk.
Mense dink dalk daar is geen beloning in die ophoping van die asblik waaroor ander oorstroom het nie. Maar dit is belangrik om dit uit liefde vir die natuur te doen - sonder om te dink oor wat 'n mens mag of mag nie wen nie.
Slegs deur sulke onbaatsugtige optrede kan ons die beste manier leef as mense. Omdat tegnologie so ver gevorder het, is dit belangriker as ooit dat elkeen 'n bewustheid van omgewingsbeskerming ontwikkel. Enige oënskynlike wesenlike verbeteringe is illusie as ons nie die fundamentele kwaliteit van ons lewens verbeter nie.
ROL VAN DIE INDIVIDUELE
Kan jy as individu baie van 'n verskil maak? Absoluut. Elke individuele poging is noodsaaklik, en tog is dit baie makliker om te praat oor omgewingsbeskerming as om dit te beoefen. Daar is soms struikelblokke - en soms kan dit selfs lewensbedreigend wees.
Ek wonder of jy van die Amerikaanse mariene bioloog Rachel Carson gehoor het. Sy het 'n baanbrekende boek genaamd Silent Spring, gepubliseer in 1962, wat die probleem van besoedeling aangeval het.
In daardie tyd is baie kragtige insekdoders soos DDT oral in die Verenigde State gebruik. Hulle was aanvanklik doeltreffend, maar geleidelik het mense begin suig en tekens van gifstowwe uit die chemikalieë getoon. Voordelige insekte, vis en voëls het van die landskap verdwyn. Met geen voëls om te sing nie, het mev Carson geskryf, 'n stil lente het ons gewag.
Haar boek het hierdie feite aan die publiek bekend gemaak en het aangedring dat gevaarlike plaagdoders verban word. Onmiddellik nadat haar boek gepubliseer is, is sy heftig aangeval.
Sy is aangeval deur die reuse korporasies wat groot voorspoed gemaak het van die vervaardiging van plaagdoders en deur amptenare en politici wat in die sakke van daardie maatskappye was - want wat sy gesê het, was waar. Sulke aanvalle gebeur altyd, wanneer iemand 'n onaangename waarheid vertel. Ons moet leer om deur die charades van diegene aan bewind te sien.
Almal wat gekoppel is aan die plaagdoderbedryf, selfs landbou tydskrifte, het by 'n veldtog aangesluit om haar te diskrediteer. 'N Mens het geskryf:' Haar boek is meer giftig as die plaagdoders wat sy veroordeel. ' Staatsnavorsingsorganisasies het by die veldtog aangesluit - navorsingsorganisasies wat onnodig groot bedrae befondsing van die chemiese maatskappye ontvang het.
Dit was 'n belangrike veldtog om stil te bly Silent Spring. Selfs die Amerikaanse Mediese Vereniging het verklaar dat die uitwerking van plaagdoders geen bedreiging vir mense inhou as dit volgens die instruksies van die vervaardigers gebruik word nie.
Maar Rachel Carson wou nie opgee nie. En sy het verder gegaan om te verklaar dat plaagdoders slegs deel was van die verhaal van die gifstowwe wat ons wêreld bedreig het. Uiteindelik het sy die ondersteuning van die mense gewen, en omgewingsbewustheid het oor die Verenigde State en regoor die wêreld versprei. Dié fakkel van geloof het gebly nadat sy in 1964 gesterf het en gegroei het om die publieke bewustheid dramaties te verander.
Carson het hierdie woorde verlaat Die Sin van Wonder Vir die jonger geslag: "Diegene wat as wetenskaplikes of leke woon, onder die skoonheid en verborgenhede van die aarde, is nooit alleen of moeg van die lewe nie."
BEHANDEL DIE AARDE
'N Keniaanse spreekwoord sê dat ons die aarde goed moet behandel; Dit is nie 'n geskenk van ons ouers nie, maar 'n lening van ons kinders. Maar die volwassenes van ons dag vertrek 'n oneerlike erfenis aan vandag se jongmense en die kinders wat jy sal hê. Met hul filosofie dat die maak van geld die belangrikste doelwit van almal is, verkoop hulle jou nalatenskap - die gesondheid, kultuur, omgewing en selfs die lewe wat die natuur beskerm en soveel eone het.
Dit is jou nalatenskap, so jy moet optree. Julle wat die skoonheid en wonder van die aarde nog nie vergeet het nie, praat uit! U stryd om die een en twintigste eeu te beskerm, u eeu, die eeu van die lewe, het reeds begin.
Een populêre slagspreuk gaan, "Wees lief vir ons planeet," maar in werklikheid is die planeet vir ons aardig. Agter elkeen van ons staan ​​nie net vier biljoen jaar van goedheid uit die Aarde nie, maar die deernis van die hele heelal sedert die tyd sonder begin. Daarom is dit belangrik om nie ons lewens te laster of devalueer nie. Die lewe is die kosbaarste van alle skatte. Elkeen van julle het hierdie waardevolle geskenk gegee en elkeen van julle is onvervangbaar. Dié draers van die lewe - die heelal, die aarde en moeders - koester hul kinders. Die belangrikste ding vir die een-en-twintigste eeu is dat ons in die samelewing die absolute, fundamentele oorweging, die deeglike deernis vir die lewe, uitbrei.
As ons dit doen, sal oorlog en die onderdrukking van menseregte verdwyn. So sal die vernietiging van die omgewing.
Daisaku Ikeda, wat geestelik leierskap bied aan 12 miljoen Soka Gakkai Boeddhiste regoor die wêreld, reageer op die ingewikkelde kwessies waarmee Amerikaanse jongmense in 'n reguit vraag-en-antwoord-formaat te staan ​​kom. Hy behandel onderwerpe wat die bou van individuele karakter, die doel van harde werk en deursettingsvermoë, familie en verhoudings, verdraagsaamheid en die behoud van die omgewing insluit.
Hierdie versameling antwoorde op 'n lewensvrae, vanuit 'n Boeddhistiese perspektief, bied tydlose wysheid aan mense van alle gelowe.
Daisaku Ikeda is president van die Soka Gakkai International, een van die belangrikste internasionale Boeddhistiese gemeenskappe in die wêreld van vandag. In 1968 stig hy die eerste van vele nonsektariese skole - kleuterskole, laer- en hoërskole sowel as die Soka Universiteit in Japan - gebaseer op die missie om die lewenslange geluk van die leerder te koester. In Mei 2001 het die Soka Universiteit van Amerika, 'n vierjarige kollege vir vrye kunste, sy deure in Aliso Viejo, Kalifornië, geopen.
In sy rol as vredesaktivis het mnr. Ikeda na meer as 50 lande gereis, dialoë gevoer met politieke en intellektuele leiers en sy sterk oortuiging toegepas dat internasionale begrip en die verwesenliking van vrede begin met die hart-tot-hart-dialoog wat die kenmerk van Soka-onderwys. Hy ontvang die Verenigde Nasies se Vrede-toekenning in 1983.
Hy is die skrywer van talle boeke, wat in dekades van tale vertaal is, insluitend Die Weg van Jeug, Vir die saak van vrede en Een vir een: die wêreld is die uwe om te verander.