Levitikus 22:1-16 handel oor ‘n vierde riglyn vir die priesters, naamlik hoe hulle die kos wat vanaf die offers aan hulle toegedeel is, moes hanteer en wie dit mag eet. Die gedagte was dat die priesters nougeset sorg dat die offers vir die Here aanneemlik is, en dat die priesters se lewenskoste daaruit voorsien word. Levitikus 22:17-33 handel oor die voorskrifte vir die offers wat die aanvaarbaarheid al dan nie van diere met allerlei gebreke gereël het. God se heiligheid moes ten alle koste beskerm en bevestig word.
Vandaar hierdie reëlings dat die priesters omsigtig moes omgaan met die gewyde gawes wat die Israeliete na die heiligdom gebring het. Aan die een kant was hulle taak om seker te maak die offers word op die regte wyse gebring dat die toorn van die Here nie teen hulle ontvlam weens een of ander onbedoelde oortreding nie. Dit het veral met die reinheidsreëls te doene gehad.
Maar aan die ander kant, en dit is die hoof gerigtheid van hierdie perikoop, moes die priesters self toesien dat hulle nie in die proses oortree en die gawes vir die Here op ‘n onverantwoordelike manier hanteer nie. Hulle moes self volledig rein wees om in die diens van die Here te kan staan, anders het hulle die voorreg vir altyd ontbeer. Daar was nie tweede kanse nie.
Abjatar se einde lê egter ook in die verlengde van die Here se oordeel oor die huis van Eli wat met sy afdanking voltrek word (1 Kon. 2:27). Voorwaar ‘n geskiedenis vol van intriges, maar waar agter die hand van die Here agter die skerms waarneembaar is.
Die opdrag van die priesters om nougeset te waak oor die aanvaarbaarheid van die offers sluit nou hierby aan. Die offers moet vir die Here aanneemlik wees. Dit geld die brandoffers vir hulle sondes, en enige maaltydoffer wat as ‘n gelofte aan die Here gebring is, sowel as enige ander vrywillige offer wat hulle uit erkenning of dankbaarheid aan die Here wou gee. God se heiligheid moes deur hulle offers gerespekteer word.
In alle gevalle moes die diere sonder enige liggaamsgebrek wees, behalwe met ‘n vrywillige offer waar gebreklike diere ook aanneemlik sou wees. Diere mag, soos dit die geval was met die priesters, nie blind wees of ’n afpoot hê of ’n seerplek of vratjies of brandsiek of enige velkwaal of gekastreer nie.
Dit is hierdie gedagtes wat saam met die gedagtes uit Levitikus opgeneem is in die wyse waarop die NT ook oor offers van liggaam, gedagtes en gedrag praat wat vir God aanneemlik moet wees.
Die boodskap van Levitikus 22 het ‘n impak op twee terreine in die NT. In die eerste plek vorm dit die agtergrond vir beide ‘n verstaan van die bediening van geestelike leiers in die NT geloofsgemeenskap sowel as vir die wyse waarop die kerk in hulle lewensonderhoud voorsien het. Dit is ‘n ou en gevestigde tradisie in beide die OT as die NT, iets wat deur die eeue in die kerk in stand gehou is.
In die tweede plek gee hierdie voorskrifte uit Levitikus ‘n mens die nodige agtergrond om die klem op gelowiges se gedagtes en gedrag wat vir God aanneemlik moet wees, te verstaan.
Paulus dring by gelowiges in die nuwe bedeling daarop aan dat hulle seker moet maak dat hulle hele lewe vir God aanvaarbaar is. Dit sluit hulle liggame in as: “lewende en heilige offers wat vir Hom aanneemlik is”. Dit sluit ook hulle gedagtewêreld in wat nie deur die “skemas” van die wêreld gevorm moet word nie: “Dit is die wesenlike van die godsdiens wat julle moet beoefen. Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.” (Rom. 12:1-2).
Paulus praat ook oor sy bediening onder die heidene as ‘n manier om uit hulle ‘n offer vir die Here voor te berei wat vir Hom aanneemlik sal wees: “Dit is my priesterlike taak om die evangelie van God aan hulle te bedien, sodat daar uit die heidennasies ’n offergawe mag wees wat vir God aanneemlik is en deur die Heilige Gees geheilig is.” (Rom. 15:16). Let op die taal wat hy gebruik wat onder andere Levitikus 22 as agtergrond het.
Selfs die wyse waarop die mense van Filippi by sy lewensonderhoud betrokke geraak het, word in terme geskets wat met Levitikus 22 ooreenstem: “Julle gawe is voor God ’n offer met lieflike geur, vir Hom aanneemlik en welgevallig.“ (Fil. 4:18). Dit is die tipe sinergie wat tussen geestelike leiers en hulle geloofsgemeenskappe bewerk moet word.
Trouens, gelowiges word opgeroep om hulleself die hele tyd af te vra of iets vir die Here aanneemlik is (Ef. 5:10) wat met dieselfde gedagtegang werk as dié in Levitikus. Ook hulle lewenswandel moet vir God aanneemlik wees, soos die Hebreërskrywer beveel: “Moenie nalaat om goed te doen en mededeelsaam te wees nie, want dít is die offers wat vir God aanneemlik is.” (Hebr. 13:16).