“As jy aan ’n gemoedsversteuring ly, weet hierdie: Jy is nie ’n siekte nie. Jy het ’n individuele storie om te vertel. Jy het ’n naam, ’n geskiedenis, ’n persoonlikheid. Om jouself te bly is deel van die stryd!”
Een van die uitdagings wat sy met die klim ervaar het, was juis om te bly wees wie sy is. “Om jouself te bly is ’n groot deel van die stryd vir enige iemand wat met ‘n geestesversteuring stoei,” sê sy.
Mense vra Taryn-lee gereeld hoekom sy so sterk voel oor geestesgesondheid en sy antwoord altyd dat sy die stem wil wees vir diegene wat nie hardop oor hulle probleme kan praat nie. Sy noem dit die ‘stille roep’, ‘n naam wat haar ma, Lynn Vermaak, aan die gevoel gegee het.
Sy het haar ma nie as iemand met ‘n siekte gesien nie, maar as ’n mal mens vir wie sy haar skaam. Soos sy ouer geword het, het hierdie siening sterker geraak, veral omdat niemand daaroor gepraat het nie.
“Jou hulpkreet is stil omdat jy óf te skaam is om te erken dat jy swaarkry, nie weet dat jy dringend hulp nodig het nie, óf nie weet waar hom hulp te kry nie. Jy roep om hulp, maar daar is stilte. Doodse stilte,” sê sy.
Word jy geraak deur ’n geliefde of ’n vriend wat aan enige gemoedsversteuring ly? Ons het baie meer openlikheid, deursigtigheid en begrip nodig om daaroor te praat in die samelewing, sê Taryn-lee. “Saam is ons sterker en saam kan ons die stigma breek.”