Marmer borsbeeld van Cleopatra Selene II - Inligting
Die historiese gids vir Cleopatra se dogter, Selene
Cleopatra Selene was die enigste dogter van koningin Cleopatra VII en die Romeinse generaal, Mark Antony. Ek het probeer om die mees algemene vrae wat ek oor haar gevra word, te beantwoord:
1. Is sy 'n ware figuur in die geskiedenis? Toe ek die eerste keer begin dink aan die idee om 'n historiese fiksieroman te skryf oor koningin Cleopatra VII se enigste kind wat oorleef het, haar dogter, Selene, het die meeste mense gedink ek maak haar op. Toe ek verduidelik dat sy 'n werklike persoon in die geskiedenis, en dat haar storie grootliks geïgnoreer is, het sommige my steeds nie geglo nie en na hul rekenaars gehardloop om my feite na te gaan.
'N Deel van die rede waarom min mense van Selene weet, gaan terug na die manier waarop Cleopatra VII, die laaste farao van Egipte, deur die geskiedenis uitgebeeld is. Vanaf die Romeine, deur Shakespeare en tot by Hollywood, is die laaste koningin van Egipte altyd uitgebeeld as 'n gevaarlike, sexy 'menseter'. Dit is baie interessanter as die werklikheid-dat Cleopatra eintlik 'n duidelike, maar briljante moeder van vier was wat waarskynlik net haar hele lewe lank twee verhoudings gehad het.
Sy het 'n kind gehad - 'n seuntjie met die naam Caesarion - saam met Julius Caesar. Baie jare later, met Mark Antony, het Cleopatra nog drie kinders gehad - 'n tweeling Alexander Helios (son) en Cleopatra Selene (maan) en nog 'n seuntjie, Ptolemaeus Philadelphos. Toe Cleopatra en Mark Antony sterf - beide met hul eie hande nadat hulle deur Octavianus (later Augustus genoem) verslaan is - het Octavianus Caesarion gejag en vermoor, wat al etlike jare langs sy moeder as koning van Egipte regeer het. Caesarion was slegs ongeveer sestien of sewentien. Die tweeling was amper elf en die baba was op hierdie stadium ongeveer ses. Baie het gewonder waarom Octavianus ook nie die oorblywende kinders van die koningin vermoor het nie. Die meeste geleerdes dink hy is bekommerd oor die politieke ongewildheid van so 'n daad. Dit is een ding om 'n jong man te vermoor (Caesarion sou as 'n volwassene beskou word). Dit is nogal 'n ander manier om klein kinders uit te voer –
Marmer borsbeeld van Cleopatra van c. 40-30 vC (Krediet: Altes Museum).
Sy was 'n afstammeling van Ptolemeus I 'Soter', 'n generaal en vriend van Alexander die Grote. Die Ptolemeërs was die laaste dinastie wat Egipte regeer het, van 305 tot 30 vC.
Na die dood van haar vader Ptolemeus XII in 51 vC, word Cleopatra saam met haar broer Ptolemeus XIII mederegent van Egipte.
Cleopatra Selene II (Yunani: Κλεοπάτρα Σελήνη akhir 40 SM - s. 6 SM),  yang juga disebut sebagai Cleopatra VIII van Mesir atau Cleopatra VIII, adalah seorang putri raja Ptolemaik dan merupakan putri tunggal dari pasangan ratu Yunani Ptolemaik Cleopatra VII dari Mesir dan triumvirat Romawi Markus Antonius. Ia adalah saudari kembar dari pangeran Ptolemaik Alexander Helios. Nama keduanya dalam bahasa Yunani artinya bulan, yang juga artinya Titan-Dewi Bulan Selene, yang merupakan eweknie dari nama kedua saudara kembarnya Helios, yang artinya matahari dan Titan-Dewa Matahari Helios. Cleopatra lahir, dibesarkan and dididik di Alexandria, Mesir. Vir 36 SM, vir Donasi Antiokia en vir 34 SM vir Donasi Aleksandria, vir meer as een jaar in Cyrenaica en Libië.  Stel Antonius en Kleopatra kalah di Actium en bunuh diri di Mesir vir 30 SM, Cleopatra Selene dibawa ke Roma en ditempatkan dalam pengasuhan saudari Oktavianus Octavia Minor (mantan istri Antonius). Cleopatra Selene het 'n Juba II -weergawe van Numidia en Mauretanië en 'n meer as 'n paar seuns van Ptolemi van Mauretanië.
In 25 vC het Augustus besluit om Juba II en Selene die nuutgeskepte kliëntryk van Mauretanië toe te ken, aangesien Numidia, na 'n kort tydperk van status as die Romeinse kliëntryk onder koning Juba II (30 - 25 v.C.), weer direk geannekseer was die Romeinse Ryk as deel van die Romeinse provinsie Africa Proconsularis. Die jong heersers het hul nuwe hoofstad herdoop Caesarea (moderne Cherchell, Algerië), ter ere van die keiser. 
Mauretanië was 'n groot gebied, maar het 'n gebrek aan organisasie. Cleopatra Selene het 'n groot invloed uitgeoefen op die beleid wat Juba bevorder het. Sy het baie belangrike adviseurs, geleerdes en kunstenaars ingevoer uit die koninklike hof van haar moeder in Alexandrië om in Caesarea te dien. Deur die invloed van die egpaar het die Mauretaanse koninkryk floreer.
Cleopatra ondersteun die handel in Mauretanië. Die koninkryk het 'n beduidende uitvoer in die hele Middellandse See -gebied ontwikkel, veral met Spanje en Italië. Hulle produkte het vis, druiwe, pêrels, vye, graan, houtmeubels en pers kleurstof van skulpvis ingesluit. Tingis (moderne Tanger), 'n stad aan die pilare van Hercules (moderne Straat van Gibraltar), het 'n belangrike handelsentrum geword. Die waarde en kwaliteit van Mauretaanse muntstukke het in die hele Romeinse Ryk erken geword.
Cleopatra se bevordering van argitektuur dui op 'n oorgang tussen die Hellenistiese styl en Romein. Die konstruksie- en beeldprojekte in Caesarea en Volubilis vertoon 'n mengsel van antieke Egiptiese, Griekse en Romeinse argitektoniese style.  Hierdie geboue bevat 'n vuurtoring in die styl van Pharos van Alexandrië in die hawe, 'n koninklike paleis aan die strand en talle tempels wat toegewy is aan Romeinse en Egiptiese gode. Haar kragtige bevordering van haar ma se nalatenskap staan ​​in skerp kontras met die negatiewe beeld wat in die hedendaagse Augustaanse poësie versprei word. 
Die gelatiniseerde vorm Cleopatra kom van die antieke Grieks Kleopátra (Κλεοπάτρα), wat "heerlikheid van haar vader" beteken,  van κλέος (kléos, "heerlikheid") en πᾰτήρ (patḗr, "vader").  Die manlike vorm sou óf geskryf gewees het as Kleópatros (Κλεόπᾰτρος) of Pátroklos (Πᾰ́τροκλος).  Cleopatra was die naam van Alexander die Grote se suster, sowel as Cleopatra Alcyone, die vrou van Meleager in die Griekse mitologie.  Deur die huwelik van Ptolemeus V Epiphanes en Cleopatra I Syra ('n Seleucidiese prinses) het die naam die Ptolemaïese dinastie binnegekom.   Die aangeneemde titel van Cleopatra Die Philopátōra (Θεᾱ́ Φιλοπάτωρα) beteken "godin wat haar pa liefhet".   [nota 9]
Ptolemaïse farao's is gekroon deur die Egiptiese hoëpriester van Ptah in Memphis, maar woon in die multikulturele en grotendeels Griekse stad Alexandrië, gestig deur Alexander die Grote van Masedonië.    [nota 10] Hulle praat Grieks en regeer Egipte as Hellenistiese Griekse monarge, en weier om die inheemse Egiptiese taal te leer.    [nota 8] Daarteenoor kon Cleopatra op volwassenheid verskeie tale praat en was dit die eerste Ptolemaïese heerser wat die Egiptiese taal geleer het.    [nota 11] Plutarchus impliseer dat sy ook Ethiopies gepraat het, die taal van die "Troglodytes", Hebreeus (of Aramees), Arabies, die Siriese taal (miskien Siries), Median en Parthian, en sy kon blykbaar ook Latyn praat, alhoewel haar Romeinse tydgenote verkies het om met haar te praat in haar inheemse Koine -Grieks.    [nota 12] Afgesien van Grieks, Egipties en Latyn, weerspieël hierdie tale Cleopatra se begeerte om Noord -Afrikaanse en Wes -Asiatiese gebiede te herstel wat eens tot die Ptolemaïese Koninkryk behoort het. 
Romeinse intervensionisme in Egipte was voor die bewind van Cleopatra.    Toe Ptolemaeus IX Lathyros laat in 81 vC sterf, word hy opgevolg deur sy dogter Berenice III.   Maar met die bou van opposisie by die koninklike hof teen die idee van 'n alleenheersende vroulike monarg, aanvaar Berenice III gesamentlike bewind en huwelik met haar neef en stiefseun Ptolemaeus XI Alexander II, 'n reëling getref deur die Romeinse diktator Sulla .   Ptolemeus XI het sy vrou kort ná hul huwelik in 80 v.C. laat doodmaak, maar is kort daarna in die gevolglike oproer oor die sluipmoord op die lyn geslaan.    Ptolemeus XI, en miskien sy oom Ptolemeus IX of vader Ptolemeus X Alexander I, het die Ptolemaïese koninkryk na Rome as borg gestel vir lenings, sodat die Romeine regsgronde gehad het om Egipte, hul kliënt, oor te neem staat, na die moord op Ptolemaeus XI.    Die Romeine het in plaas daarvan gekies om die Ptolemaïese koninkryk te verdeel onder die buite -egtelike seuns van Ptolemeus IX, wat Ciprus aan Ptolemeus van Ciprus en Egipte aan Ptolemaeus XII Auletes verleen het.  
Cleopatra VII is vroeg in 69 vC gebore as die heersende Ptolemaïse farao Ptolemaeus XII en 'n onbekende moeder,   [nota 13] vermoedelik die vrou van Ptolemeus XII, Cleopatra VI Tryphaena (ook bekend as Cleopatra V Tryphaena),  [ 36]  [nota 14] [nota 4] die moeder van Cleopatra se ouer suster, Berenice IV Epiphaneia.    [nota 15] Cleopatra Tryphaena verdwyn uit die amptelike rekords enkele maande na die geboorte van Cleopatra in 69 vC.   Die drie jonger kinders van Ptolemeus XII, Cleopatra se suster Arsinoe IV en broers Ptolemaeus XIII Theos Philopator en Ptolemaeus XIV,    is gebore in die afwesigheid van sy vrou.   Kleopatra se kinderjare was Philostratos, van wie sy die Griekse kuns van spreke en filosofie geleer het.  Tydens haar jeug het Cleopatra vermoedelik studeer aan die Musaeum, insluitend die biblioteek van Alexandrië.  
Regering en ballingskap van Ptolemeus XII
In 65 vC het die Romeinse sensor Marcus Licinius Crassus voor die Romeinse senaat aangevoer dat Rome Ptolemaïese Egipte moet annekseer, maar sy voorgestelde wetsontwerp en die soortgelyke wetsontwerp van die tribune Servilius Rullus in 63 vC is verwerp.  ​​ Ptolemeus XII reageer op die dreigement van moontlike anneksasie deur vergoeding en uitbundige geskenke aan kragtige Romeinse staatsmanne, soos Pompeius, te bied tydens sy veldtog teen Mithridates VI van Pontus, en uiteindelik Julius Caesar nadat hy in 59 vC Romeinse konsul geword het. .    [nota 16] Ptolemaeus XII se swak diens het hom egter bankrot gemaak en hy moes noodgedwonge lenings verkry van die Romeinse bankier Gaius Rabirius Postumus.   
In 58 vC het die Romeine Ciprus geannekseer en op beskuldigings van seerowery het Ptolemeus van Ciprus, die broer van Ptolemeus XII, gedryf om selfmoord te pleeg in plaas daarvan om ballingskap na Pafos te bly.    [nota 18] Ptolemaeus XII het in die openbaar geswyg oor die dood van sy broer, 'n besluit wat, saam met die afstaan ​​van tradisionele Ptolemaïese gebied aan die Romeine, sy geloofwaardigheid beskadig onder onderdane wat alreeds woedend was oor sy ekonomiese beleid .    Ptolemaeus XII is daarna met geweld uit Egipte verban, en reis eers na Rhodos, daarna Athene, en laastens die villa van triumvir Pompeius in die Albanheuwels, naby Praeneste, Italië.    [nota 19] Ptolemeus XII het daar byna 'n jaar aan die buitewyke van Rome deurgebring, oënskynlik vergesel van sy dogter Cleopatra, toe ongeveer 11.   [nota 20] Berenice IV gestuur 'n ambassade in Rome om haar heerskappy te beywer en teen die herinstelling van haar vader Ptolemeus XII te staan, maar Ptolemaeus het moordenaars die leiers van die ambassade laat doodmaak, 'n voorval wat deur sy magtige Romeinse ondersteuners bedek was.    [nota 21] Toe die Romeinse senaat Ptolemeus XII die aanbod van 'n gewapende begeleiding en voorsiening vir 'n terugkeer na Egipte ontken, besluit hy om Rome laat in 57 vC te verlaat en in die Tempel van Artemis te woon. in Efese.   
Die Romeinse finansiers van Ptolemeus XII was vasbeslote om hom aan die bewind te herstel.  Pompeius het Aulus Gabinius, die Romeinse goewerneur van Sirië, oorreed om Egipte binne te val en Ptolemaeus XII te herstel, en bied hom 10 000 talente aan vir die voorgestelde missie.    Alhoewel dit hom in stryd was met die Romeinse reg, het Gabinius Egipte in die lente van 55 vC binnegeval deur middel van die Hasmonean Judea, waar Hyrcanus II Antipater die Idumaeër, die vader van Herodes die Grote, laat voorsien het Weermag onder leiding van Rome met voorrade.   As 'n jong kavallerie -offisier was Mark Antony onder bevel van Gabinius. Hy het hom onderskei deur te keer dat Ptolemaeus XII die inwoners van Pelousion vermoor en vir die redding van die lyk van Archelaos, die man van Berenice IV, nadat hy in die geveg vermoor is, wat hom 'n behoorlike koninklike begrafnis verseker het.   Cleopatra, toe 14 jaar oud, sou jare later saam met die Romeinse ekspedisie na Egipte gereis het, Antony sou erken dat hy op hierdie tydstip op haar verlief geraak het.  
Gabinius is in Rome tereggestel omdat hy sy gesag misbruik het, waarvoor hy vrygespreek is, maar sy tweede verhoor vir die aanvaarding van omkoopgeld het tot sy ballingskap gelei, waaruit hy sewe jaar later in 48 vC deur Caesar herroep is.   Crassus het hom as goewerneur van Sirië vervang en sy provinsiale bevel na Egipte uitgebrei, maar hy is deur die Partiërs vermoor tydens die Slag van Carrhae in 53 vC.   Ptolemaeus XII het Berenice IV en haar welgestelde ondersteuners laat teregstel en beslag gelê op hul eiendomme.    Hy het toegelaat dat Gabinius se grotendeels Germaanse en Galliese Romeinse garnisoen, die Gabiniani, mense in die strate van Alexandrië teister en sy jare lange Romeinse finansier Rabirius as sy finansiële hoof aangestel het.    [nota 22] Binne 'n jaar is Rabirius onder beskermende aanhouding geplaas en na Rome teruggestuur nadat sy lewe in gevaar gestel is omdat hy Egipte van sy hulpbronne gedreineer het.    [nota 23] Ondanks hierdie probleme het Ptolemaeus XII 'n testament opgestel wat Cleopatra en Ptolemeus XIII as sy mede -erfgename aandui, toesig gehou het oor groot bouprojekte soos die Tempel van Edfu en 'n tempel in Dendera, en gestabiliseer die ekonomie.    [nota 24] Op 31 Mei 52 vC word Cleopatra tot regent van Ptolemeus XII gemaak, soos aangedui deur 'n inskripsie in die Tempel van Hathor in Dendera.    [nota 25] Rabirius kon teen die dood van laasgenoemde nie die volle bedrag van Ptolemeus XII se skuld invorder nie, en dit is dus oorgedra aan sy opvolgers Cleopatra en Ptolemaeus XIII.  
Ptolemeus XII sterf iewers voor 22 Maart 51 v.C., toe Cleopatra, in haar eerste optrede as koningin, haar reis na Hermonthis, naby Thebe, begin om 'n nuwe heilige Buchis -bul te installeer, aanbid as tussenganger vir die god Montu in die Ou Egiptiese godsdiens .    [nota 26] Cleopatra het te staan ​​gekom vir verskeie dringende kwessies en noodgevalle kort nadat hy die troon ingeneem het. Dit sluit in hongersnood wat veroorsaak word deur droogte en 'n lae vlak van die jaarlikse oorstromings van die Nyl, en wettelose gedrag wat aangevoer is deur die Gabiniani, die nou werklose en geassimileerde Romeinse soldate wat Gabinius na die garnisoen Egipte gelaat het.   Cleopatra het die skuld van haar vader geërf en 17.5 miljoen drachmas aan die Romeinse Republiek geskuld. 
In 50 vC het Marcus Calpurnius Bibulus, prokonsul van Sirië, sy twee oudste seuns na Egipte gestuur, waarskynlik om met die Gabiniani te onderhandel en hulle as soldate te werf in die desperate verdediging van Sirië teen die Partiërs.  Die Gabiniani het hierdie twee egter gemartel en vermoor, miskien met geheime aanmoediging deur skelm senior administrateurs in die hof van Cleopatra.   Cleopatra het die skuldiges van Gabiniani na Bibulus gestuur as gevangenes in afwagting op sy oordeel, maar hy het hulle na Cleopatra teruggestuur en haar getugtig omdat hulle ingemeng het by hulle beoordeling, wat die voorreg van die Romeinse senaat was.   Bibulus, wat saam met Pompeius in die keiser se burgeroorlog aangesluit het, kon nie keer dat Caesar 'n vloot in Griekeland laat beland het nie, wat uiteindelik toegelaat het dat Caesar Egipte kon bereik om Pompeius te volg. 
Teen 29 Augustus 51 vC begin amptelike dokumente wat Cleopatra as die enigste heerser noem, 'n bewys dat sy haar broer Ptolemaeus XIII as 'n medeheerser verwerp het.    Sy het waarskynlik met hom getrou, , maar daar is geen rekord hiervan nie.  Die Ptolemaïese gebruik van broers en susters is deur Ptolemaeus II en sy suster Arsinoe II bekendgestel.    Dit was 'n afgetrede koninklike Egiptiese praktyk wat deur die hedendaagse Grieke verafsku is.    [nota 27] Teen die bewind van Cleopatra is dit egter as 'n normale reëling vir Ptolemaïese heersers beskou.   
Ondanks die verwerping van Cleopatra van hom, het Ptolemaeus XIII steeds kragtige bondgenote behou, veral die eunug Potheinos, sy kinderleer, regent en administrateur van sy eiendomme.    Ander wat betrokke was by die kabaal teen Cleopatra, was Achillas, 'n prominente militêre bevelvoerder, en Theodotus van Chios, 'n ander tutor van Ptolemaeus XIII.   Dit lyk asof Cleopatra 'n kortstondige alliansie met haar broer Ptolemeus XIV probeer het, maar teen die herfs van 50 vC het Ptolemaeus XIII die oorhand in hul konflik gehad en begin dokumente onderteken met sy naam voor dié van sy suster , gevolg deur die vasstelling van sy eerste regeringsdatum in 49 vC.    [nota 28]
Moord op Pompeius
In die somer van 49 v.C. veg Cleopatra en haar magte steeds teen Ptolemaeus XIII in Alexandrië toe die seun van Pompey, Gnaeus Pompeius, aankom en militêre hulp namens sy vader soek.  Nadat Caesar teruggekeer het van die oorloë in Gallië en die Rubicon in Januarie van 49 vC oorgesteek het, het Caesar Pompeius en sy ondersteuners gedwing om na Griekeland te vlug.   In miskien hul laaste gesamentlike besluit, het beide Cleopatra en Ptolemeus XIII ingestem tot die versoek van Gnaeus Pompeius en het sy vader 60 skepe en 500 troepe gestuur, waaronder die Gabiniani, 'n stap wat gehelp het om 'n deel van die skuld aan Rome uit te wis.   Deur die stryd teen haar broer te verloor, is Cleopatra dan gedwing om uit Alexandria te vlug en terug te trek na die streek Thebe.    Teen die lente van 48 vC het Cleopatra saam met haar jonger suster, Arsinoe IV, na Romeinse Sirië gereis om 'n invalsmag te versamel wat na Egipte sou gaan.    Sy het met 'n weermag teruggekeer, maar haar opmars na Alexandrië is geblokkeer deur die troepe van haar broer, waaronder 'n paar Gabiniani wat gemobiliseer is om teen haar te veg, en daarom kamp sy buite Pelousion in die oostelike Nildelta.   
In Griekeland het Caesar en Pompeius se troepe mekaar op 9 Augustus 48 v.C. by die beslissende Slag van Pharsalus betrek, wat gelei het tot die vernietiging van die grootste deel van Pompeius se leër en sy gedwonge vlug na Tirus, Libanon.    [nota 29] Gegewe sy noue verhouding met die Ptolemeërs, het Pompeius uiteindelik besluit dat Egipte sy toevlugsoord sou wees, waar hy sy magte kon aanvul.    [nota 30] Die adviseurs van Ptolemeus XIII was egter bevrees vir die idee dat Pompeius Egipte as sy basis sou gebruik in 'n uitgerekte Romeinse burgeroorlog.   In 'n skema wat deur Theodotus bedink is, het Pompeius met 'n skip naby Pelousion aangekom nadat hy uitgenooi is deur 'n geskrewe boodskap, net om op 'n hinderlaag op 28 September 48 v.C.    [nota 31] Ptolemaeus XIII het geglo dat hy sy mag demonstreer het en terselfdertyd die situasie ontlont het deur Pompeius se kop te laat sny en te balsem, na Caesar te stuur, wat vroeg in Oktober in Alexandrië aangekom en sy intrek geneem het. in die koninklike paleis.    [nota 31] Caesar het hartseer en verontwaardiging uitgespreek oor die moord op Pompeius en 'n beroep op beide Ptolemeus XIII en Cleopatra gedoen om hul magte te ontbind en met mekaar te versoen.    [nota 32]
Ptolemaeus XIII kom aan die hoof van sy leër in Alexandrië aan, in duidelike weerwil van die keiser se eis dat hy moet ontbind en sy leër moet verlaat voor sy aankoms.   Cleopatra het aanvanklik afgevaardigdes na Caesar gestuur, maar nadat sy na bewering gehoor het dat Caesar geneig was om sake met koninklike vroue te hê, het sy na Alexandrië gekom om hom persoonlik te besoek.    Historikus Cassius Dio skryf dat sy dit gedoen het sonder om haar broer, aantreklik aangetrek, in kennis te stel en Caesar met haar verstand te bekoor.    Plutarchus bied 'n heeltemal ander en miskien mitiese weergawe wat beweer dat sy in 'n bedtas gebind was om in die paleis gesmokkel te word om Caesar te ontmoet.    [nota 33]
Toe Ptolemaeus XIII besef dat sy suster in die paleis was wat direk met Caesar saamgespan het, het hy probeer om die bevolking van Alexandrië tot 'n oproer te wek, maar hy is gearresteer deur Caesar, wat sy redenaarsvaardighede gebruik het om die waansinnige skare te kalmeer.    Caesar het toe Cleopatra en Ptolemaeus XIII voor die vergadering van Alexandrië gebring, waar Caesar die geskrewe testament van Ptolemaeus XII - wat vroeër in besit van Pompeius was - geopenbaar het, en Cleopatra en Ptolemeus XIII as sy mede -erfgename genoem het.    [nota 34] Caesar het daarna probeer reël dat die ander twee broers en susters, Arsinoe IV en Ptolemaeus XIV, saam oor Ciprus regeer, en sodoende moontlike mededingende eisers op die Egiptiese troon verwyder terwyl hy ook die Ptolemaïese paai onderdane nog bitter oor die verlies van Ciprus aan die Romeine in 58 vC.    [nota 34]
As oordeel dat hierdie ooreenkoms Cleopatra bo Ptolemeus XIII bevoordeel en dat laasgenoemde se leër van 20 000, insluitend die Gabiniani, die keiser se leër van 4 000 onondersteunde troepe waarskynlik kon verslaan, het Potheinos besluit dat Achillas hulle magte na Alexandrië moes lei om beide Caesar en Cleopatra aan te val.    [nota 35] Nadat Caesar daarin geslaag het om Potheinos tereg te stel, het Arsinoe IV kragte saamgesnoer met Achillas en tot koningin verklaar, maar kort daarna het haar tutor Ganymedes Achillas doodgemaak en sy pos as bevelvoerder van haar leër aangeneem.    [nota 36] Ganymedes het Caesar daarna mislei om die teenwoordigheid van die voormalige gevangene Ptolemaeus XIII as onderhandelaar aan te vra, net om hom by die leër van Arsinoe IV te laat aansluit.    Die gevolglike beleg van die paleis, met die keiser en Cleopatra wat binne vasgekeer was, duur tot die volgende jaar van 47 vC.    [nota 37]
Iewers tussen Januarie en Maart van 47 v.C. kom die versterkings van Caesar aan, insluitend die onder leiding van Mithridates van Pergamon en Antipater die Idumaean.    [nota 38] Ptolemaeus XIII en Arsinoe IV het hul magte na die Nyl teruggetrek, waar Caesar hulle aangeval het. Ptolemeus XIII het per boot probeer vlug, maar dit het omgeslaan en hy het verdrink.    [nota 39] Ganymedes is moontlik in die geveg dood. Theodotus is jare later in Asië deur Marcus Junius Brutus gevind en tereggestel. Arsinoe IV is met geweld in die triomf van Caesar in Rome geparadeer voordat hy na die Tempel van Artemis in Efese verban is.    Cleopatra was opvallend afwesig van hierdie gebeure en woon in die paleis, waarskynlik omdat sy sedert 48 September vC swanger was van die kind van Caesar.   
Caesar se termyn as konsul het aan die einde van 48 vC verstryk.  Antony, 'n offisier van hom, het egter gehelp om Caesar se aanstelling as diktator vir 'n jaar te verseker, tot 47 Oktober voor Christus, en het Caesar die wetlike gesag gegee om die dinastiese geskil in Egipte te besleg.  Om versigtig te wees om die fout van Cleopatra se suster Berenice IV te herhaal deur 'n vroulike monarg as alleenheerser te hê, het Caesar Cleopatra se 12-jarige broer, Ptolemaeus XIV, aangestel as gesamentlike heerser met die 22-jarige Cleopatra in 'n nominale broer of suster huwelik, maar Cleopatra woon privaat by Caesar.    [nota 40] Die presiese datum waarop Ciprus in haar beheer teruggekeer is, is nie bekend nie, hoewel sy teen 42 vC 'n goewerneur daar gehad het.  
Daar word beweer dat Caesar by Cleopatra aangesluit het vir 'n vaart deur die Nyl en besigtiging van Egiptiese monumente,   , hoewel dit 'n romantiese verhaal kan wees wat later welgestelde Romeinse neigings weerspieël en nie 'n werklike historiese gebeurtenis nie .  Die historikus Suetonius het aansienlike besonderhede verskaf oor die reis, insluitend die gebruik van Thalamegos, die plesierboot wat deur Ptolemaeus IV gebou is, wat tydens sy bewind 90 meter lank en 24 meter hoog was en kompleet was met eetkamers, staatskamers, heilige heiligdomme en promenades langs die twee dekke , wat lyk soos 'n drywende villa.   Caesar kon 'n belangstelling in die Nylvaart gehad het vanweë sy fassinasie met aardrykskunde, was hy goed gelees in die werke van Eratosthenes en Pytheas, en wou hy moontlik die bron van die rivier ontdek, maar het voorheen teruggedraai Ethiopië bereik.  
Caesar het omstreeks 47 vC uit Egipte vertrek, na bewering om Pharnaces II van Pontus, die seun van Mithridates VI van Pontus, te konfronteer, wat vir Rome in Anatolië probleme veroorsaak het.  Dit is moontlik dat Caesar, getroud met die prominente Romeinse vrou Calpurnia, ook wou vermy dat hy saam met Cleopatra gesien word toe sy hom hul seun gebaar het.   Hy het drie legioene in Egipte agtergelaat, later toegeneem tot vier, onder bevel van die vryman Rufio, om Cleopatra se swak posisie te verseker, maar ook om haar aktiwiteite in toom te hou.   
Caesarion, die vermeende kind van Cleopatra saam met Caesar, is op 23 Junie 47 vC gebore en het oorspronklik die naam "Farao Caesar" gekry, soos bewaar op 'n stele by die Serapeum in Memphis.    [nota 41] Miskien as gevolg van sy nog kinderlose huwelik met Calpurnia, het Caesar in die openbaar geswyg oor Caesarion (maar het sy afkoms moontlik privaat aanvaar).  [nota 42] Cleopatra, aan die ander kant, het herhaaldelike amptelike verklarings afgelê oor die afkoms van Caesarion, en Caesar as die vader genoem.   
Cleopatra en haar nominale gesamentlike heerser Ptolemaeus XIV het Rome aan die einde van 46 vC besoek, vermoedelik sonder Caesarion, en hulle het in die keiser se villa in die Horti Caesaris bly.    [nota 43] Net soos met hul vader Ptolemeus XII, het Caesar beide Cleopatra en Ptolemeus XIV die regstatus toegeken as "vriend en bondgenoot van die Romeinse volk" (Latyn: socius et amicus populi Romani ), in werklikheid kliëntheersers wat lojaal is aan Rome.    Cleopatra se besoekers in die keiser se villa oorkant die Tiber het die senator Cicero ingesluit, wat haar arrogant gevind het.   Sosigenes van Alexandrië, een van die lede van die hof van Cleopatra, het Caesar gehelp in die berekeninge vir die nuwe Juliaanse kalender, wat op 1 Januarie 45 vC van krag geword het.    ​​Die tempel van Venus Genetrix, wat op 25 September 46 vC in die Forum van Caesar opgerig is, bevat 'n goue standbeeld van Cleopatra (wat ten minste tot die 3de eeu nC daar gestaan ​​het), wat die moeder van Caesar se kind direk met die godin Venus, die moeder van die Romeine.    Die standbeeld verbind die Egiptiese godin Isis ook subtiel met die Romeinse godsdiens. 
Cleopatra se teenwoordigheid in Rome het heel moontlik 'n uitwerking gehad op die gebeure tydens die Lupercalia -fees 'n maand voor die moord op Caesar.   Antony het probeer om 'n koninklike diadeem op die keiser se kop te plaas, maar laasgenoemde het geweier in 'n verhoogvertoning, miskien om die stemming van die Romeinse publiek oor die aanvaarding van die Hellenistiese koningskap te bepaal.   Cicero, wat by die fees was, het spottenderwys gevra waar die diadeem vandaan kom, 'n duidelike verwysing na die Ptolemaïese koningin wat hy verafsku het.   Caesar is vermoor op die Ides van Maart (15 Maart 44 vC), maar Cleopatra het tot ongeveer middel April in Rome gebly, in die ydele hoop om Caesarion as erfgenaam van die keiser te laat erken.    Die keiser se testament het egter sy kleinneef Octavianus genoem as die primêre erfgenaam, en Octavianus het ongeveer dieselfde tyd in Italië aangekom en Cleopatra het besluit om na Egipte te vertrek.    'n Paar maande later het Cleopatra Ptolemaeus XIV deur vergiftiging laat doodmaak, en haar seun Caesarion as haar medeheerser verhef.    [nota 44]
Cleopatra in die burgeroorlog van die bevryders
Octavianus, Antony en Marcus Aemilius Lepidus het die Tweede Triumviraat in 43 vC gevorm, waarin hulle elk vir 'n termyn van vyf jaar verkies is om die orde in die Republiek te herstel en die moordenaars van Caesar voor die gereg te bring.   Cleopatra het boodskappe ontvang van beide Gaius Cassius Longinus, een van die moordenaars van Caesar, en Publius Cornelius Dolabella, prokonsul van Sirië en 'n keiserlike lojalis, waarin hy militêre hulp versoek het.  Sy besluit om Cassius 'n verskoning te skryf dat haar koninkryk te veel interne probleme ondervind, terwyl sy die vier legioene wat Caesar in Egipte nagelaat het, na Dolabella stuur.   Hierdie troepe is egter deur Cassius in Palestina gevange geneem.   Terwyl Serapion, die goewerneur van Cleopatra van Ciprus, na Cassius oorgeloop en skepe aan hom voorsien het, het Cleopatra haar eie vloot na Griekeland geneem om Octavianus en Antony persoonlik by te staan, maar haar skepe is erg beskadig in 'n mediterrane storm en sy het aangekom te laat om te help met die gevegte.   Teen die herfs van 42 vC het Antony die magte van die moordenaars van Caesar verslaan tydens die Slag van Philippi in Griekeland, wat gelei het tot die selfmoord van Cassius en Brutus.  
Teen die einde van 42 vC het Octavianus beheer oor 'n groot deel van die westelike helfte van die Romeinse Republiek en Antonius van die oostelike helfte verkry, met Lepidus grootliks gemarginaliseer.  In die somer van 41 vC vestig Antony sy hoofkwartier in Tarsos in Anatolië en ontbied Cleopatra daar in verskeie briewe, wat sy weerlê totdat Antony se gesant Quintus Dellius haar oortuig het om te kom.   Die vergadering sou Cleopatra in staat stel om die wanopvatting dat sy Cassius tydens die burgeroorlog ondersteun het, op te klaar en territoriale uitruilings in die Levant aan te spreek, maar Antony wou ook ongetwyfeld 'n persoonlike, romantiese verhouding met die koningin aangaan.   Cleopatra vaar op met die Kydnosrivier na Tarsos in ThalamegosAntony en sy offisiere vir twee nagte van uitspattige bankette aan boord van die skip.   [nota 45] Cleopatra het daarin geslaag om haar naam skoon te maak as 'n vermeende ondersteuner van Cassius, met die argument dat sy regtig probeer het om Dolabella in Sirië te help, en oortuig Antony om haar ballingsuster, Arsinoe IV, te laat teregstel in Efese.   Cleopatra se voormalige rebelse goewerneur van Ciprus is ook aan haar oorhandig vir teregstelling.  
Verhouding met Mark Antony
Cleopatra het Antony uitgenooi om na Egipte te kom voordat hy van Tarsos vertrek het, wat Antony gelei het om Alexandrië teen November 41 vC te besoek.   Antony is goed ontvang deur die bevolking van Alexandrië, beide vir sy heldhaftige optrede om Ptolemaeus XII aan die bewind te bring en na Egipte te kom sonder 'n besettingsmag soos Caesar gedoen het.   In Egipte het Antony voortgegaan met die weelderige koninklike leefstyl wat hy aan boord van Cleopatra se skip by Tarsos aanskou het.   Hy het ook sy ondergeskiktes, soos Publius Ventidius Bassus, die Partiërs uit Anatolië en Sirië laat verdryf.    [nota 46]
Cleopatra het Antony sorgvuldig as haar vennoot gekies om verdere erfgename te produseer, aangesien hy as die magtigste Romeinse figuur beskou is na die afsterwe van Caesar.  Met sy magte as 'n triumvir, het Antony ook die breë gesag gehad om voormalige Ptolemaïese lande, wat tans in Romeinse hande was, in Cleopatra te herstel.   Alhoewel dit duidelik is dat beide Cilicië en Ciprus teen 19 November 38 vC onder die beheer van Cleopatra was, het die oordrag waarskynlik vroeër in die winter van 41–40 vC plaasgevind, tydens haar tyd saam met Antony. 
Teen die lente van 40 vC het Antony Egipte verlaat weens probleme in Sirië, waar sy goewerneur Lucius Decidius Saxa vermoor en sy leër geneem is deur Quintus Labienus, 'n voormalige offisier onder Cassius wat nou die Partiese Ryk gedien het.  Cleopatra verskaf aan Antony 200 skepe vir sy veldtog en as betaling vir haar nuutverworwe gebiede.  Sy sou Antony eers weer in 37 vC sien, maar sy het korrespondensie onderhou en bewyse dui daarop dat sy 'n spioen in sy kamp gehou het.  Teen die einde van 40 vC het Cleopatra 'n tweeling gebaar, 'n seuntjie met die naam Alexander Helios en 'n meisie met die naam Cleopatra Selene II, wat Antony as sy kinders erken het.   Helios (die son) en Selene (die maan) was simbolies van 'n nuwe era van samelewingsverjonging,  sowel as 'n aanduiding dat Cleopatra gehoop het dat Antonius die uitbuiting van Alexander die Grote sou herhaal deur die Partiërs. 
Mark Antony se Parthian -veldtog in die ooste is ontwrig deur die gebeure van die Perusine -oorlog (41–40 vC), wat sy ambisieuse vrou Fulvia teen Octavianus begin het in die hoop om haar man die onbetwiste leier van Rome te maak.   Daar word voorgestel dat Fulvia Antony van Cleopatra wou skei, maar die konflik het in Italië ontstaan ​​nog voor Cleopatra se ontmoeting met Antony in Tarsos.  Fulvia en Antony se broer Lucius Antonius is uiteindelik deur Octavianus in Perusia (moderne Perugia, Italië) beleër en daarna uit Italië verban, waarna Fulvia in Sicyon in Griekeland gesterf het terwyl hy probeer het om Antony te bereik.  Haar skielike dood het gelei tot 'n versoening van Octavianus en Antony by Brundisium in Italië in September 40 vC.   Alhoewel die ooreenkoms wat by Brundisium gesluit is, die beheer van Antony oor die gebiede van die Romeinse Republiek oos van die Ioniese See versterk het, het dit ook bepaal dat hy Italia, Hispania en Gallië toegee en met Octavian se suster Octavia die Jongere, 'n moontlike mededinger, trou. vir Cleopatra.  
In Desember 40 vC het Cleopatra Herodes in Alexandrië ontvang as 'n onverwagte gas en vlugteling wat uit 'n onstuimige situasie in Judea gevlug het.  Herodes is daar as 'n tetrarch geïnstalleer deur Antony, maar hy was spoedig in stryd met Antigonus II Mattathias van die lank gevestigde Hasmonese dinastie.  Laasgenoemde het Herodes se broer en mede -tetrarch Phasael, wat tereggestel is terwyl Herodes gevlug het na die hof van Cleopatra gevange gehou.  Cleopatra het probeer om 'n militêre opdrag aan hom te gee, maar Herodes het geweier en na Rome gereis, waar die triomfant Octavianus en Antonius hom koning van Judea genoem het.   Hierdie daad het Herodes op 'n botsingskursus gebring met Cleopatra, wat die voormalige Ptolemaïese gebiede wat uit sy nuwe Herodiaanse koninkryk bestaan, sou wou terugkry. 
Die verhouding tussen Antony en Cleopatra het moontlik versuur toe hy nie net met Octavia getroud is nie, maar ook haar twee kinders, Antonia die Ouer in 39 vC en Antonia Minor in 36 vC, en sy hoofkwartier na Athene verhuis het.  Cleopatra se posisie in Egipte was egter veilig.  Haar mededinger Herodes was besig met 'n burgeroorlog in Judea wat swaar Romeinse militêre hulp vereis het, maar niemand van Cleopatra ontvang het nie.  Aangesien die gesag van Antony en Octavianus as triumvirs op 1 Januarie 37 vC verstryk het, het Octavia gereël vir 'n vergadering in Tarentum, waar die triumviraat amptelik tot 33 vC uitgebrei is.  Met twee legioene wat Octavianus toegestaan ​​het en duisend soldate wat Octavia geleen het, het Antony na Antiochië gereis, waar hy voorbereidings getref het vir oorlog teen die Partiërs. 
Antony het Cleopatra na Antiochië ontbied om dringende kwessies te bespreek, soos Herodes se koninkryk en finansiële steun vir sy Partiese veldtog.   Cleopatra het haar nou driejarige tweeling na Antiochië gebring, waar Antony hulle die eerste keer gesien het en waar hulle waarskynlik hul vanne Helios en Selene eers ontvang het as deel van Antony en Cleopatra se ambisieuse toekomsplanne.   Ten einde die ooste te stabiliseer, het Antony nie net Cleopatra se domein vergroot nie,  het hy ook nuwe regerende dinastieë en kliëntheersers gestig wat aan hom lojaal sou wees, maar hom uiteindelik sou oorleef.   [nota 48]
In hierdie reëling het Cleopatra aansienlike voormalige Ptolemaïese gebiede in die Levant verkry, insluitend byna die hele Fenisië (Libanon) minus Tirus en Sidon, wat in Romeinse hande gebly het.    Sy ontvang ook Ptolemais Akko (moderne Acre, Israel), 'n stad wat deur Ptolemaeus II gestig is.  Gegewe haar voorvaderlike betrekkinge met die Seleukiede, het sy die gebied Coele-Sirië langs die boonste Orontesrivier toegestaan.   Sy het selfs die gebied rondom Jerigo in Palestina gekry, maar sy het hierdie gebied aan Herodes terugverhuur.   Ten koste van die Nabataïese koning Malichus I ('n neef van Herodes), het Cleopatra ook 'n gedeelte van die Nabateese koninkryk rondom die Golf van Aqaba aan die Rooi See gekry, insluitend Ailana (moderne Aqaba, Jordanië) .   In die weste is Cleopatra aan Cyrene oorhandig langs die Libiese kus, sowel as Itanos en Olous op Romeinse Kreta.   Alhoewel dit steeds deur die Romeinse amptenare bestuur word, het hierdie gebiede nogtans haar koninkryk verryk en daartoe gelei dat sy die inwyding van 'n nuwe era verklaar het deur haar muntstuk in 36 vC te dateer.  
Antony se uitbreiding van die Ptolemaïese koninkryk deur afstand te doen van direk beheerde Romeinse gebied, is uitgebuit deur sy mededinger Octavianus, wat die openbare sentiment in Rome ingespan het teen die bemagtiging van 'n vreemde koningin ten koste van hul Republiek.  Octavianus, wat die vertelling bevorder het dat Antony sy deugsame Romeinse vrou Octavia verwaarloos het, verleen aan haar en Livia, sy eie vrou, buitengewone voorregte van heiligmaking.  Sowat 50 jaar tevore was Cornelia Africana, dogter van Scipio Africanus, die eerste lewende Romeinse vrou wat 'n standbeeld aan haar opgedra het.  Sy word nou gevolg deur Octavia en Livia, wie se standbeelde heel waarskynlik in die Forum van Caesar opgerig is om die van Cleopatra's, wat deur Caesar opgerig is, te kan meeding. 
In 36 vC vergesel Cleopatra Antonius na die Eufraat op sy reis na die inval van die Partiese Ryk.  Sy keer toe terug na Egipte, miskien as gevolg van haar gevorderde toestand van swangerskap.  Teen die somer van 36 vC het sy geboorte gegee aan Ptolemaeus Philadelphus, haar tweede seun saam met Antonius.  
Antony se Parthian -veldtog in 36 vC het om 'n aantal redes 'n volledige debakel geword, veral die verraad van Artavasdes II van Armenië, wat na die Partiese kant oorgeloop het.    Nadat hy ongeveer 30 000 man verloor het, meer as Crassus in Carrhae ('n verontwaardiging wat hy gehoop het om wraak te neem), het Antony in Desember uiteindelik by Leukokome naby Berytus (moderne Beiroet, Libanon) aangekom, besig met sterk drank. voordat Cleopatra aangekom het om geld en klere vir sy gehawende troepe te voorsien.   Antony wou die risiko's verbonde aan die terugkeer na Rome vermy, en daarom reis hy saam met Cleopatra terug na Alexandrië om sy pasgebore seun te sien. 
Skenkings van Alexandrië
Terwyl Antony in 35 vC voorberei het op 'n ander Parthiese ekspedisie, hierdie keer gemik op hul bondgenoot Armenië, het Octavia met 2000 troepe na Athene gereis in beweerde ondersteuning van Antony, maar heel waarskynlik in 'n plan wat Octavianus bedink het om hom in die verleentheid te stel vir sy militêre verliese.   [nota 49] Antony het hierdie troepe ontvang, maar het vir Octavia gesê om nie oos van Athene te dwaal terwyl hy en Cleopatra saam na Antiochië reis nie, net om die militêre veldtog skielik en onverklaarbaar te laat vaar en terug te keer na Alexandrië.   Toe Octavia na Rome terugkeer, het Octavianus sy suster uitgebeeld as 'n slagoffer wat Antonius hom aangedoen het, hoewel sy geweier het om die huis van Antony te verlaat.   Octavianus se vertroue het gegroei toe hy sy teenstanders in die weste uitgeskakel het, waaronder Sextus Pompeius en selfs Lepidus, die derde lid van die triumviraat, wat in huisarres geplaas is nadat hy in opstand gekom het teen Octavianus in Sicilië.   
Dellius is in 34 vC as gesant van Antonius na Artavasdes II gestuur om 'n moontlike huweliksalliansie te onderhandel wat die Armeense koning se dogter sou trou met Alexander Helios, die seun van Antony en Cleopatra.   Toe dit geweier is, het Antony sy leër na Armenië geloop, hul magte verslaan en die koning en die Armeense koninklike familie gevange geneem.   Antony het daarna 'n militêre parade in Alexandrië gehou as 'n navolging van 'n Romeinse triomf, geklee as Dionysus en met 'n wa in die stad gery om die koninklike gevangenes aan Cleopatra voor te stel, wat op 'n goue troon bo 'n silwer porselein.   Die nuus oor hierdie gebeurtenis is in Rome sterk gekritiseer as 'n verdraaiing van die eertydse Romeinse rituele en rituele wat 'n Egiptiese koningin in plaas daarvan sou geniet. 
In 'n geleentheid wat kort ná die triomf in die gimnasium gehou is, het Cleopatra as Isis aangetrek en verklaar dat sy die koningin van die konings was saam met haar seun Caesarion, King of Kings, terwyl Alexander Helios tot koning van Armenië, Media en Parthia verklaar is, en twee -jarige Ptolemeus Philadelphos is tot koning van Sirië en Silisië verklaar.    Cleopatra Selene II is toegerus met Kreta en Cirene.   Antony en Cleopatra is moontlik tydens hierdie seremonie getroud.   [nota 50] Antony het 'n verslag na Rome gestuur waarin hy versoek om bekragtiging van hierdie territoriale aansprake, nou bekend as die skenkings van Alexandrië. Octavianus wou dit vir propaganda -doeleindes bekend maak, maar die twee konsuls, albei ondersteuners van Antony, het dit uit die openbare oog gesensor.  
Aan die einde van 34 vC was Antony en Octavianus besig met 'n hewige propaganda -oorlog wat jare lank sou duur.    [nota 51] Antony beweer dat sy mededinger Lepidus onwettig van hul triumviraat afgesit het en hom belet om troepe in Italië op te rig, terwyl Octavianus Antony daarvan beskuldig dat hy die koning van Armenië onwettig aangehou het, ondanks nog steeds trou met Cleopatra getroud met sy suster Octavia, en verkeerdelik beweer Caesarion as die erfgenaam van Caesar in plaas van Octavian.   Die litanie van beskuldigings en skinderpraatjies wat verband hou met hierdie propaganda-oorlog, het die gewilde opvattings oor Cleopatra van die literatuur uit die Augustus-tydperk tot verskillende media in die moderne tyd gevorm.   Na bewering het Cleopatra Mark Antony met heksery en towery gebreinspoel en was dit net so gevaarlik soos Homerus Helen van Troy om die beskawing te vernietig.  Plinius die Ouere beweer in syne Natuurlike geskiedenis dat Cleopatra eens 'n pêrel ter waarde van miljoene sesters in asyn opgelos het net om 'n aandete te wen.   Die beskuldiging dat Antony boeke uit die biblioteek van Pergamum gesteel het om die biblioteek van Alexandrië te herlaai, was later 'n toegelate versinsel van Gaius Calvisius Sabinus. 
'N Papirusdokument wat gedateer is op 33 Februarie voor Christus, wat later 'n mummie toegedraai is, bevat die handtekening van Cleopatra, waarskynlik geskryf deur 'n amptenaar wat gemagtig is om vir haar te teken.   Dit het betrekking op sekere belastingvrystellings in Egipte wat aan Quintus Caecillius of Publius Canidius Crassus toegestaan ​​is, [nota 52] 'n voormalige Romeinse konsul en vertroueling van Antonius wat sy landmagte by Actium sou beveel.   'n Subskripsie in 'n ander handskrif onderaan die papirus lui "laat dit gebeur"   of "so is dit"  (Oud -Grieks: γινέσθωι, geromaniseer: ginésthōi) [nota 53] dit is waarskynlik die handtekening van die koningin, aangesien dit Ptolemaïese gebruik was om dokumente te onderteken om vervalsing te vermy.  
In 'n toespraak aan die Romeinse senaat op die eerste dag van sy konsulskap op 1 Januarie 33 v.C. beskuldig Octavianus Antonius daarvan dat hy probeer het om Romeinse vryhede en territoriale integriteit te ondermyn as slaaf van sy Oosterse koningin.  Voor Antony en Octavianus se gewrig imperium verstryk op 31 Desember 33 vC, verklaar Antony Caesarion as die ware erfgenaam van Caesar in 'n poging om Octavianus te ondermyn.  In 32 vC het die Antoniese lojaliste Gaius Sosius en Gnaeus Domitius Ahenobarbus konsuls geword. Eersgenoemde het 'n vurige toespraak gehou waarin Octavian, nou 'n privaat burger sonder 'n openbare amp, veroordeel is en wetgewing teen hom ingestel het.   Tydens die volgende senatoriumsessie het Octavianus met gewapende wagte die huis van die Senaat binnegegaan en sy eie beskuldigings teen die konsuls gehef.   Die konsuls en meer as 200 senatore wat nog steeds ter ondersteuning van Antonius geïntimideer was, het die volgende dag uit Rome gevlug om by die kant van Antony aan te sluit.   
Antony en Cleopatra het in 32 vC saam na Efese gereis, waar sy 200 van die 800 vlootskepe aan hom verskaf het.  Ahenobarbus, wat versigtig was dat Octavianus se propaganda aan die publiek bevestig word, het probeer om Antony te oorreed om Cleopatra uit die veldtog teen Octavianus te laat uitsluit.   Publius Canidius Crassus het die teenargument gemaak dat Cleopatra die oorlogspoging finansier en 'n bekwame monarg is.   Cleopatra het Antony se versoeke dat sy na Egipte terugkeer, geweier, en oordeel dat sy Octavianus in Griekeland makliker kon verdedig.   Die aandrang van Cleopatra dat sy by die stryd om Griekeland betrokke sou wees, het gelei tot die afvalligheid van prominente Romeine, soos Ahenobarbus en Lucius Munatius Plancus.  
Gedurende die lente van 32 vC het Antony en Cleopatra na Athene gereis, waar sy Antony oorreed het om Octavia 'n amptelike egskeidingsverklaring te stuur.    Dit het Plancus aangemoedig om Octavianus te adviseer dat hy die testament van Antony moet gryp, belê by die Vestal Virgins.    Alhoewel dit 'n skending van heilige en wettige regte was, het Octavianus die dokument met geweld van die Tempel van Vesta verkry, en dit het 'n nuttige hulpmiddel geword in die propaganda -oorlog teen Antony en Cleopatra.   Octavianus beklemtoon dele van die testament, soos dat Caesarion as erfgenaam van Caesar aangewys word, dat die skenkings van Alexandria wettig was, dat Antonius begrawe moet word saam met Cleopatra in Egipte in plaas van Rome, en dat Alexandrië die nuwe hoofstad van die Romeinse Republiek.    In 'n bewys van lojaliteit aan Rome het Octavianus besluit om met die bou van sy eie mausoleum op die Campus Martius te begin.  Octavianus se regsposisie is ook verbeter deur in 31 vC tot konsul verkies te word.  Met die wil van Antony openbaar gemaak, het Octavianus sy casus belli, en Rome verklaar oorlog teen Cleopatra,    nie Antonius nie. [nota 54] Die regsargument vir oorlog was minder gebaseer op die territoriale verkrygings van Cleopatra, met voormalige Romeinse gebiede wat deur haar kinders met Antonius beheer is, en meer op die feit dat sy militêre ondersteuning aan 'n privaat burger verleen het noudat die triomvirale gesag van Antony verstryk het . 
Antony en Cleopatra het 'n groter vloot gehad as Octavianus, maar die bemanningslede van Antony en Cleopatra se vloot was nie almal goed opgelei nie, sommige van hulle was miskien van handelskepe, terwyl Octavian ten volle professionele mag gehad het.   Antony wou die Adriatiese See oorsteek en Octavian by Tarentum of Brundisium blokkeer, , maar Cleopatra, wat hoofsaaklik gemoeid was met die verdediging van Egipte, het die besluit om Italië direk aan te val, omvergewerp.   Antony en Cleopatra het hul winterhoofkwartier in Patrai in Griekeland opgerig, en teen die lente van 31 vC het hulle na Actium, aan die suidekant van die Ambrasiese Golf, verhuis.  
Cleopatra en Antony het die steun van verskillende geallieerde konings gehad, maar Cleopatra was reeds in stryd met Herodes, en 'n aardbewing in Judea het hom 'n verskoning gegee om van die veldtog afwesig te wees.  Hulle verloor ook die steun van Malichus I, wat strategiese gevolge sou hê.  Antony en Cleopatra het gedurende die somer van 31 vC verskeie skermutselings teen Octavianus verloor tydens Actium, terwyl afvalligheid in die kamp van Octavianus voortgegaan het, waaronder Antonius se jarelange metgesel Dellius  en die geallieerde konings Amyntas van Galatië en Deiotaros van Paphlagonia.  Terwyl sommige in Antony se kamp voorgestel het om die vlootkonflik te laat vaar om na die binneland terug te trek, het Cleopatra 'n beroep op 'n vlootkonfrontasie gedoen, om die vloot van Octavianus uit Egipte te hou. 
Op 2 September 31 vC ontmoet die vlootmagte van Octavianus, onder leiding van Marcus Vipsanius Agrippa, dié van Antony en Cleopatra tydens die Slag van Actium.    Cleopatra, aan boord van haar vlagskip, die Antonias, beveel 60 skepe by die monding van die Ambrasiese Golf, aan die agterkant van die vloot, wat waarskynlik 'n beweging was deur Antony se offisiere om haar tydens die geveg te marginaliseer.  Antony het beveel dat hul skepe seile aan boord moes hê vir 'n beter kans om die vyand na te jaag of te vlug, wat Cleopatra, ooit bekommerd oor die verdediging van Egipte, gebruik het om vinnig deur die gebied van groot gevegte te beweeg in 'n strategiese terugtrekking na die Peloponnesos.    Burstein skryf dat partydige Romeinse skrywers Cleopatra later sou beskuldig dat hy Antony lafhartig verlaat het, maar hul oorspronklike bedoeling om hul seile aan boord te hou, was moontlik om die blokkade te breek en soveel moontlik van hul vloot te red. .  Antony volg Cleopatra en klim op haar skip, geïdentifiseer deur sy kenmerkende pers seile, terwyl die twee die stryd ontsnap en op pad is na Tainaron.  Na bewering het Antony tydens hierdie reis van drie dae Cleopatra vermy totdat haar dames wat by Tainaron gewag het, hom aangespoor het om met haar te praat.  Die Slag van Actium het tot die oggend van 3 September sonder Cleopatra en Antony gewoed en is gevolg deur massiewe afvalligheid van offisiere, troepe en geallieerde konings aan die kant van Octavianus.   
Terwyl Octavianus Athene beset het, land Antony en Cleopatra by Paraitonion in Egipte.   Die egpaar stap toe afsonderlik, Antony na Cyrene om meer troepe en Cleopatra na die hawe in Alexandria te lok in 'n poging om die opposisieparty te mislei en die aktiwiteite in Griekeland as 'n oorwinning uit te beeld.  Sy was bang dat nuus oor die uitslag van die slag by Actium tot 'n opstand sou lei.  Dit is onseker of sy op die oomblik Artavasdes II tereggestel het en sy kop na sy mededinger, Artavasdes I van Media Atropatene, gestuur het in 'n poging om 'n alliansie met hom te sluit.  
Lucius Pinarius, die aangestelde goewerneur van Markus van Cirene, het berig gekry dat Octavianus die Slag van Actium gewen het voordat Antonius se boodskappers by sy hof kon uitkom.  Pinarius het hierdie boodskappers laat teregstel en dan na Octavianus se kant oorgeloop en aan hom die vier legioene oorgegee onder sy bevel wat Antonius wou bekom.  Antony het byna selfmoord gepleeg nadat hy nuus hiervan gehoor het, maar is deur sy personeelbeamptes gestop.  In Alexandrië het hy 'n afgesonderde kothuis op die eiland Pharos gebou wat hy die bynaam gehad het Timoneion, na die filosoof Timon van Athene, wat bekend was vir sy sinisme en misantropie.  Herodes, wat Antony persoonlik na die Slag van Actium aangeraai het dat hy Cleopatra moet verraai, reis na Rhodos om Octavianus te ontmoet en sy koningskap uit lojaliteit aan Antonius te bedank.  Octavianus was beïndruk deur sy toespraak en gevoel van lojaliteit, sodat hy hom toegelaat het om sy posisie in Judea te behou en Antony en Cleopatra verder te isoleer. 
Cleopatra het Antony moontlik teen die laat somer van 31 vC as 'n aanspreeklikheid begin beskou toe sy voorberei het om Egipte aan haar seun Caesarion te verlaat.  Cleopatra was van plan om haar troon aan hom af te staan, haar vloot uit die Middellandse See na die Rooi See te neem en dan na 'n vreemde hawe te vaar, miskien in Indië, waar sy tyd kon spandeer om te herstel.   Hierdie planne is egter uiteindelik laat vaar toe Malichus I, soos geadviseer deur die goewerneur van Octavianus van Sirië, Quintus Didius, daarin kon slaag om die vloot van Cleopatra te verbrand vir sy verliese in 'n oorlog met Herodes wat Cleopatra grootliks begin het.   Cleopatra het geen ander opsie gehad as om in Egipte te bly en met Octavianus te onderhandel nie.  Alhoewel dit waarskynlik later pro-Octaviaanse propaganda was, is berig dat Cleopatra in hierdie tyd die sterk punte van verskillende gifstowwe op gevangenes en selfs haar eie bediendes begin toets het. 
Cleopatra het Caesarion in die geledere van die ephebi, wat saam met reliëfs op 'n stele uit Koptos van 21 September 31 vC gedemonstreer het dat Cleopatra haar seun nou versorg om die enigste heerser van Egipte te word.  In 'n betoning van solidariteit het Antonius ook Marcus Antonius Antyllus, sy seun by Fulvia, laat binnegaan ephebi op dieselfde tyd.  Afsonderlike boodskappe en gesante van Antony en Cleopatra is daarna na Octavianus gestuur, nog steeds op Rhodes gestasioneer, hoewel Octavian blykbaar slegs op Cleopatra geantwoord het.  Cleopatra het versoek dat haar kinders Egipte sou erf en dat Antonius in ballingskap in Egipte moes bly, in die toekoms Octaviaanse geld aangebied en onmiddellik uitbundige geskenke aan hom gestuur.   Octavianus stuur sy diplomaat Thyrsos na Cleopatra nadat sy gedreig het om haarself en groot hoeveelhede van haar skat in 'n reeds in aanboude graf te verbrand.  Thyrsos het haar aangeraai om Antony dood te maak sodat haar lewe gespaar sou word, maar toe Antony 'n slegte opset vermoed, laat hy hierdie diplomaat slaan en sonder 'n ooreenkoms na Octavian terugstuur. 
Na lang onderhandelinge wat uiteindelik geen resultate opgelewer het nie, wou Octavianus Egipte in die lente van 30 v.C. binneval,  en stop by Ptolemais in Fenicië, waar sy nuwe bondgenoot Herodes sy leër van nuwe voorraad voorsien het.  Octavian trek suidwaarts en neem Pelousion vinnig in, terwyl Cornelius Gallus, ooswaarts van Cirene marsjeer, Antony se magte naby Paraitonion verslaan het.   Octavianus vorder vinnig na Alexandrië, maar Antony keer terug en wen 'n klein oorwinning oor Octavian se vermoeide troepe buite die stad se hippodroom.   Op 1 Augustus 30 vC het Antony se vloot egter oorgegee aan Octavianus, gevolg deur Antony se kavallerie.    Cleopatra het saam met haar naaste bediendes in haar graf weggesteek en 'n boodskap aan Antony gestuur dat sy selfmoord gepleeg het.    In wanhoop reageer Antony hierop deur homself in die maag te steek en sy eie lewe te neem op die ouderdom van 53.    Volgens Plutarch was hy nog besig om dood te gaan toe hy gebring is na Cleopatra by haar graf en haar vertel dat hy eerbaar gesterf het en dat sy die metgesel van Octavianus, Gaius Proculeius, kon vertrou oor enigiemand anders in sy gevolg.    Dit was egter Proculeius wat haar graf met 'n leer binnegedring het en die koningin aangehou het, wat haar die vermoë ontken het om haarself met haar skatte te verbrand.   Cleopatra is toe toegelaat om Antonius in haar graf te balsem en te begrawe voordat sy na die paleis begelei word.  
Octavianus het Alexandrië binnegegaan, die paleis beset en beslag gelê op die drie jongste kinders van Cleopatra.   Toe sy met Octavian ontmoet, het Cleopatra hom reguit gesê: "Ek sal nie in 'n triomf gelei word nie" (Oud -Grieks: οὑ θριαμβεύσομαι, geromaniseer: ou thriambéusomai), volgens Livy, 'n seldsame opname van haar presiese woorde.   Octavianus het belowe dat hy haar aan die lewe sou hou, maar het geen verduideliking gegee oor sy toekomsplanne vir haar koninkryk nie.  Toe 'n spioen haar meedeel dat Octavianus van plan is om haar en haar kinders oor drie dae na Rome te verhuis, het sy haar op selfmoord voorberei, aangesien sy nie van plan was om in 'n Romeinse triomf te speel soos haar suster Arsinoe IV nie.    Dit is onduidelik of Cleopatra se selfmoord op 10 Augustus 30 vC, op 39 -jarige ouderdom, in die paleis of haar graf plaasgevind het.   [nota 3] Daar word gesê dat sy vergesel was van haar dienaars Eiras en Charmion, wat ook hul eie lewe geneem het.   Na bewering was Octavian kwaad oor hierdie uitkoms, maar het Cleopatra op koninklike wyse langs Antony in haar graf laat begrawe.    Die dokter Olympos van Cleopatra verduidelik nie haar oorsaak van dood nie, hoewel die algemene opvatting is dat sy 'n asp of Egiptiese kobra toegelaat het om haar te byt en te vergiftig.    Plutarchus vertel hierdie verhaal, maar stel dan 'n werktuig voor (κνῆστις, knêstis, aangesteek. 'ruggraat, kaasrasper') is gebruik om die gifstof deur kras in te voer, terwyl Dio sê dat sy die gif met 'n naald ingespuit het (βελόνη, belónē), en Strabo het aangevoer vir 'n soort salf.    [nota 55] Geen giftige slang is met haar liggaam gevind nie, maar sy het wel klein gaatjies op haar arm gehad wat deur 'n naald veroorsaak kon word.    'n Alternatiewe teorie wat in 1888 voorgestel is, dui daarop dat Cleopatra moontlik gesterf het as gevolg van koolstofmonoksiedvergiftiging. 
Cleopatra het in haar laaste oomblikke besluit om Caesarion weg te stuur na Bo -Egipte, miskien met die planne om na Kushite Nubia, Ethiopië of Indië te vlug.   Caesarion, nou Ptolemaeus XV, sou slegs 18 dae regeer totdat hy op bevel van Octavianus op 29 Augustus 30 vC tereggestel is, nadat hy na Alexandrië teruggekeer het onder die valse voorwendsel dat Octavianus hom sou toelaat om koning.    [nota 2] Octavianus is oortuig deur die advies van die filosoof Arius Didymus dat daar plek is vir slegs een keiser in die wêreld.  [nota 56] Met die val van die Ptolemaïese Koninkryk, is die Romeinse provinsie Egipte gestig,    [nota 57] wat die einde van die Hellenistiese tydperk was.   [nota 7] In Januarie van 27 v.C. word Octavianus herdoop tot Augustus ("die eerbiedwaardige") en het hy grondwetlike magte bymekaargemaak wat hom as die eerste Romeinse keiser gevestig het, en die eerste era van die Romeinse Ryk ingehuldig. 
Na aanleiding van die tradisie van Masedoniese heersers, regeer Cleopatra Egipte en ander gebiede soos Ciprus as 'n absolute monarg en dien as die enigste wetgewer van haar koninkryk.  Sy was die belangrikste godsdienstige gesag in haar koninkryk, en het die godsdienstige seremonies gelei wat toegewy was aan die gode van beide die Egiptiese en Griekse politeïstiese gelowe.  Sy het toesig gehou oor die bou van verskillende tempels vir Egiptiese en Griekse gode,  'n sinagoge vir die Jode in Egipte, en het selfs die Caesareum van Alexandrië gebou, gewy aan die kultusaanbidding van haar beskermheer en minnaar Julius Caesar.   Cleopatra was direk betrokke by die administratiewe aangeleenthede van haar domein,  om krisisse soos hongersnood aan te pak deur die bevel van koninklike graansakke om voedsel te versprei aan die verhongerde bevolking tydens 'n droogte aan die begin van haar bewind.  Alhoewel die kommando -ekonomie wat sy bestuur het meer 'n ideaal as 'n werklikheid was, het die regering gepoog om prysbeheer, tariewe en staatsmonopolieë vir sekere goedere, vaste wisselkoerse vir buitelandse valuta en streng wette te dwing boerboere om gedurende hul plant- en oestyd in hul dorpe te bly.    Skynbare finansiële probleme het Cleopatra daartoe gelei om haar muntstukke, wat silwer en brons geldeenhede insluit, maar geen goue munte soos dié van sommige van haar verre Ptolemaïese voorgangers, te verneder nie. 
Kinders en opvolgers
Na haar selfmoord is die drie oorlewende kinders van Cleopatra, Cleopatra Selene II, Alexander Helios en Ptolemaeus Philadelphos, na Rome gestuur met Octavianus se suster Octavia die jongere, 'n voormalige vrou van hul vader, as hul voog.   Cleopatra Selene II en Alexander Helios was teenwoordig in die Romeinse triomf van Octavianus in 29 v.C.   Die lotgevalle van Alexander Helios en Ptolemaeus Philadelphus is na hierdie punt onbekend.   Octavia het die verloofde van Cleopatra Selene II gereël met Juba II, seun van Juba I, wie se Noord -Afrikaanse koninkryk Numidia in 46 vC deur Julius Caesar verander is as gevolg van Juba I se steun aan Pompeius.    Die keiser Augustus installeer Juba II en Cleopatra Selene II, na hul troue in 25 vC, as die nuwe heersers van Mauretanië, waar hulle die ou Kartago -stad Iol omskep in hul nuwe hoofstad, met die naam Caesarea Mauretaniae (moderne Cherchell, Algerië).   Cleopatra Selene II het baie belangrike geleerdes, kunstenaars en adviseurs uit die koninklike hof van haar moeder in Alexandrië ingevoer om haar te dien in Cesarea, wat nou deurdring is in die Hellenistiese Griekse kultuur.  Sy noem ook haar seun Ptolemaeus van Mauretanië, ter ere van hul Ptolemaïese dinastiese erfenis.  
Cleopatra Selene II sterf omstreeks 5 v.C., en toe Juba II in 23/24 nC sterf, word hy opgevolg deur sy seun Ptolemaeus.   Ptolemeus is egter uiteindelik in 40 nC deur die Romeinse keiser Caligula tereggestel, miskien onder die skyn dat Ptolemaeus sy eie koninklike munt onwettig geslaan het en regalia gebruik het wat vir die Romeinse keiser gereserveer was.   Ptolemaeus van Mauretanië was die laaste bekende monarg van die Ptolemaïese dinastie, hoewel koningin Zenobia, van die kortstondige Palmyrene-ryk tydens die krisis van die derde eeu, sou afstam van Cleopatra.   'n Kultus wat aan Cleopatra gewy is, bestaan ​​nog so laat as 373 nC toe Petesenufe, 'n Egiptiese skrywer van die boek Isis, verduidelik dat hy "die figuur van Cleopatra met goud oorgetrek het". 
Romeinse letterkunde en geskiedskrywing
Alhoewel byna 50 antieke werke uit die Romeinse geskiedskrywing Cleopatra noem, bevat dit dikwels slegs kort beskrywings van die Slag van Actium, haar selfmoord en Augustaanse propaganda oor haar persoonlike tekortkominge.  Alhoewel dit nie 'n biografie van Cleopatra was nie, was die Die lewe van Antonius wat deur Plutarchus in die 1ste eeu nC geskryf is, bied die deeglikste weergawe van Cleopatra se lewe.    Plutarchus leef 'n eeu na Cleopatra, maar vertrou op primêre bronne, soos Philotas van Amphissa, wat toegang gehad het tot die Ptolemaïese koninklike paleis, die persoonlike dokter van Cleopatra met die naam Olympos, en Quintus Dellius, 'n vertroueling van Mark Antony en Cleopatra.  Plutarchus se werk het sowel die Augustaanse siening van Cleopatra ingesluit - wat kanonies geword het vir sy tydperk - sowel as bronne buite hierdie tradisie, soos ooggetuieverslae.   Die Joodse Romeinse historikus Josephus, wat in die 1ste eeu nC geskryf het, verskaf waardevolle inligting oor die lewe van Cleopatra via haar diplomatieke verhouding met Herodes die Grote.   Hierdie werk berus egter grootliks op Herodes se herinneringe en die bevooroordeelde verslag van Nicolaus van Damaskus, die tutor van Cleopatra se kinders in Alexandrië, voordat hy na Judea verhuis het om as adviseur en kroniekskrywer by Herodes se hof te dien.   Die Romeinse geskiedenis gepubliseer deur die amptenaar en historikus Cassius Dio in die vroeë 3de eeu nC, terwyl dit nie die kompleksiteite van die laat Hellenistiese wêreld ten volle begryp nie, bied dit tog 'n deurlopende geskiedenis van die era van Cleopatra se bewind. 
Cleopatra word skaars genoem in De Bello Alexandrino, die herinneringe van 'n onbekende personeelbeampte wat onder die keiser gedien het.    [nota 59] Die geskrifte van Cicero, wat haar persoonlik geken het, bied 'n onvleiende portret van Cleopatra.  Die skrywers van die Augustus-periode Virgil, Horace, Propertius en Ovidius het die negatiewe sienings van Cleopatra wat deur die heersende Romeinse bewind goedgekeur is, bestendig,   hoewel Vergilius die idee van Cleopatra as 'n figuur van romanse en epiese melodrama gevestig het .  [nota 60] Horace het Cleopatra se selfmoord ook as 'n positiewe keuse beskou,   'n idee wat in die laat Middeleeue aanvaarding gevind het by Geoffrey Chaucer.   Die historici Strabo, Velleius, Valerius Maximus, Plinius die Ouere en Appian bied geen besonderhede aan van Plutarchus, Josephus of Dio nie, maar het 'n paar besonderhede van haar lewe verskaf wat in ander historiese verslae nie oorleef het nie. .  [nota 61] Inskripsies oor kontemporêre Ptolemaïese muntstukke en 'n paar Egiptiese papirusdokumente toon Cleopatra se standpunt, maar hierdie materiaal is baie beperk in vergelyking met Romeinse literêre werke.   [nota 62] Die fragmentariese Libyka in opdrag van die skoonseun Juba II van Cleopatra bied 'n blik op 'n moontlike hoeveelheid historiografiese materiaal wat die perspektief van Cleopatra ondersteun. 
Die geslag van Cleopatra het moontlik gelei tot haar uitbeelding as 'n minderjarige, indien nie onbeduidende figuur in antieke, middeleeuse en selfs moderne geskiedskrywing oor die ou Egipte en die Grieks-Romeinse wêreld.  Die historikus Ronald Syme beweer byvoorbeeld dat sy vir Caesar van weinig belang was en dat die propaganda van Octavianus haar belangrikheid in 'n buitensporige mate vergroot.  Alhoewel die algemene siening van Cleopatra 'n produktiewe verleidster was, het sy slegs twee bekende seksmaats gehad, Caesar en Antony, die twee mees prominente Romeine van die tydperk, wat waarskynlik die voortbestaan ​​van haar dinastie sou verseker.   Plutarchus beskryf Cleopatra as 'n sterker persoonlikheid en sjarmante verstand as fisiese skoonheid.    [nota 63]
Uitbeeldings in antieke kuns
Cleopatra is uitgebeeld in verskillende antieke kunswerke, in Egiptiese sowel as Hellenisties-Griekse en Romeinse style.  Oorlewende werke sluit standbeelde, borsbeelde, reliëfs en gesnyde muntstukke in,   sowel as ou gesnyde komo's, , soos een wat Cleopatra en Antony in Hellenistiese styl uitbeeld, nou in die Altes Museum, Berlyn .  Hedendaagse beelde van Cleopatra is vervaardig binne en buite Ptolemaïese Egipte. Byvoorbeeld, 'n groot vergulde bronsbeeld van Cleopatra het eens in die Tempel van Venus Genetrix in Rome bestaan, die eerste keer dat 'n lewende persoon hul standbeeld langs die van 'n god in 'n Romeinse tempel laat plaas het.    Dit is daar deur Caesar opgerig en het ten minste tot in die 3de eeu nC in die tempel gebly, maar dit is moontlik bewaar as gevolg van die beskerming van Caesar, hoewel Augustus nie kunswerke in Alexandrië met Cleopatra uitgebeeld of vernietig het nie.  
Met betrekking tot die oorlewing van die Romeinse beeldhouwerk, is 'n lewensgrootte standbeeld van Romeinse styl van Cleopatra gevind naby die Tomba di Nerone [it], Rome, langs die Via Cassia en is nou gehuisves in die Museo Pio-Clementino, deel van die Vatikaan -museums.    Plutarchus, in sy Die lewe van Antonius, beweer dat die openbare standbeelde van Antonius deur Augustus afgebreek is, maar dié van Cleopatra is bewaar na haar dood danksy haar vriend Archibius wat die keiser 2 000 talente betaal het om hom te weerhou om haar te vernietig.   
Sedert die 1950's het geleerdes gedebatteer of die Esquiline Venus—Ontdek in 1874 op die Esquiline -heuwel in Rome en gehuisves in die Palazzo dei Conservatori van die Capitoline -museums - is 'n voorstelling van Cleopatra, gebaseer op die haarstyl en gelaatstrekke van die standbeeld, skynbare koninklike diadeem wat oor die kop gedra word en die uraeus Egiptiese kobra wat om die basis gedraai is.    Teenstanders van hierdie teorie beweer dat die gesig in hierdie standbeeld dunner is as die gesig op die Berlynse portret en beweer dat dit onwaarskynlik was dat sy as die naakte godin Venus (of die Griekse Aphrodite) uitgebeeld sou word .    Sy is egter in 'n Egiptiese standbeeld uitgebeeld as die godin Isis,  terwyl sommige van haar muntstukke haar as Venus-Aphrodite uitbeeld.   Sy het ook aangetrek as Aphrodite toe sy Antony by Tarsos ontmoet het.  Die Esquiline Venus word algemeen beskou as 'n Romeinse kopie van die middel van die 1ste eeu nC, 'n Griekse oorspronklike uit die 1ste eeu vC uit die skool van Pasiteles. 
Oorlewende muntstukke van Cleopatra se regering bevat eksemplare van elke regeringsjaar, van 51 tot 30 vC.  Cleopatra, die enigste Ptolemaïese koningin wat namens haar munte uitgegee het, het haar lewensmaat Caesar byna verseker geïnspireer om die eerste lewende Romein te word wat sy portret op sy eie muntstukke voorgestel het.  [nota 64] Cleopatra was ook die eerste buitelandse koningin wat haar beeld op die Romeinse geldeenheid laat verskyn het.  Muntstukke uit die tydperk van haar huwelik met Antony, wat ook sy beeld dra, beeld die koningin uit met 'n baie soortgelyke neus en 'n prominente ken as die van haar man.   Hierdie soortgelyke gelaatstrekke volg op 'n artistieke konvensie wat die harmonie van 'n koninklike egpaar verteenwoordig.   Haar sterk, amper manlike gelaatstrekke in hierdie spesifieke muntstukke verskil opvallend van die gladder, sagter en miskien geïdealiseerde beeldhouwerke van haar in Egiptiese of Hellenistiese style.    Haar manlike gelaatstrekke op gesnyde geldeenheid is soortgelyk aan dié van haar vader, Ptolemaeus XII Auletes,   en miskien ook dié van haar Ptolemaïese voorouer Arsinoe II (316–260 v.C. )   en selfs uitbeeldings van vroeëre koninginne soos Hatshepsut en Nefertiti.  Dit is waarskynlik, vanweë politieke doelmatigheid, dat Antony se gesig nie net ooreenstem met haar nie, maar ook met dié van haar Masedoniese Griekse voorouers wat die Ptolemaïese dinastie gestig het, om hom bekend te maak met haar onderdane as 'n wettige lid van die koningshuis. 
Die inskripsies op die muntstukke is in Grieks geskryf, maar ook in die nominatiewe geval van Romeinse munte eerder as in die genitiewe geval van Griekse munte, benewens dat die letters sirkelvormig langs die kante van die muntstuk geplaas word in plaas daarvan horisontaal daaroor of vertikaal soos gebruiklik was vir Griekse.  Hierdie fasette van hul muntstuk verteenwoordig die sintese van die Romeinse en Hellenistiese kultuur, en miskien ook 'n verklaring aan hul onderdane, hoe onduidelik dit ook vir moderne geleerdes is, oor die superioriteit van Antonius of Cleopatra bo die ander.  Diana Kleiner voer aan dat Cleopatra, in een van haar muntstukke geslaan met die dubbele beeld van haar man Antony, haarself meer manlik as ander portrette gemaak het en meer 'n aanvaarbare Romeinse kliëntkoningin as 'n Hellenistiese heerser was.  Cleopatra het eintlik hierdie manlike voorkoms in muntstukke behaal voor haar verhouding met Antony, soos die muntstukke wat tydens die kort tydperk van ballingskap na Sirië en die Levant by die Ashkelon -munt geslaan is, wat Joann Fletcher verduidelik as haar poging om soos sy te lyk vader en as 'n wettige opvolger van 'n manlike Ptolemaïese heerser.  
Verskeie muntstukke, soos 'n silwer tetradrachme wat een of ander tyd ná Cleopatra se huwelik met Antony in 37 vC geslaan is, beeld haar uit met 'n koninklike diadeem en 'n 'spanspek' haarstyl.   Die kombinasie van hierdie haarstyl met 'n diadeem verskyn ook in twee oorlewende gebeeldhouwde marmerkoppe.    [nota 65] Hierdie haarstyl, met hare wat in 'n bolletjie teruggevleg is, is dieselfde as wat haar Ptolemaïese voorouers Arsinoe II en Berenice II in hul eie muntstuk gedra het.   Na haar besoek aan Rome in 46–44 vC het dit vir die Romeinse vroue mode geword om dit as een van haar haarstyle aan te neem, maar dit is verlaat vir 'n meer beskeie, sober voorkoms tydens die konserwatiewe bewind van Augustus.   
Grieks-Romeinse borste en koppe
Van die oorlewende borsbeelde en hoofde van Cleopatra in Grieks-Romeinse styl, [nota 66], besit die beeldhouwerk bekend as die "Berlynse Cleopatra", geleë in die Antikensammlung Berlynse versameling by die Altes Museum, haar volle neus, terwyl die kop bekend as die "Vatican Cleopatra", geleë in die Vatikaan -museums, is beskadig met 'n ontbrekende neus.    [nota 67] Beide die Berlynse Cleopatra en die Vatikaanse Cleopatra het koninklike diademe, soortgelyke gelaatstrekke, en het miskien een keer gelyk aan die gesig van haar bronsbeeld in die Tempel van Venus Genetrix.    [nota 68] Beide koppe is uit die middel van die 1ste eeu vC gedateer en is gevind in Romeinse villa's langs die Via Appia in Italië, terwyl die Vatikaan Cleopatra in die Villa van die Quintilii opgegrawe is.    [nota 69] Francisco Pina Polo skryf dat Cleopatra se muntstuk haar beeld met sekerheid voorhou en beweer dat die beeldhouwerk van die Berlynse kop 'n soortgelyke profiel het met haar hare teruggetrek in 'n broodjie , 'n diadeem en 'n haakneus.  'n Derde beeldhouwerk van Cleopatra wat deur geleerdes as outentiek aanvaar is, oorleef in die Argeologiese Museum van Cherchell, Algerië.    Hierdie portret bevat die koninklike diadeem en soortgelyke gelaatstrekke as die koppe van Berlyn en die Vatikaan, maar het 'n meer unieke haarstyl en kan eintlik Cleopatra Selene II, dogter van Cleopatra, uitbeeld.    [nota 47] By die Capitoline-museums is 'n moontlike beeldhouwerk uit Cleopatra van 'n Marien-marmer gedra met 'n aasvoëlhoofdoek in Egiptiese styl.  Ontdek naby 'n heiligdom van Isis in Rome en dateer uit die 1ste eeu v.C., is dit óf Romeins óf Hellenisties-Egipties. 
Ander moontlike gebeeldhoude afbeeldings van Cleopatra sluit in een in die British Museum, Londen, gemaak van kalksteen, wat miskien slegs 'n vrou in haar gevolg tydens haar reis na Rome uitbeeld.   Die vrou in hierdie portret het gelaatstrekke wat soortgelyk is aan ander (insluitend die uitgesproke aknee), maar het nie 'n koninklike diadeem nie en het 'n ander haarstyl.   Die hoof van die British Museum, wat eers aan 'n volledige standbeeld behoort, kan egter moontlik Cleopatra op 'n ander stadium in haar lewe verteenwoordig en kan ook 'n poging van Cleopatra verraai om die gebruik van koninklike kentekens (dit wil sê die diadeem) weg te gooi. ) om haar meer aantreklik te maak vir die burgers van die Republikeinse Rome.  Duane W. Roller bespiegel dat die hoof van die British Museum, saam met dié in die Egiptiese museum, Kaïro, die Capitolynse museums en in die private versameling van Maurice Nahmen, met dieselfde gelaatstrekke en haarstyle het as die Berlynse portret, maar ontbreek 'n koninklike diadeem, verteenwoordig waarskynlik lede van die koninklike hof of selfs Romeinse vroue wat die gewilde haarstyl van Cleopatra naboots. 
Cleopatra, middel van die 1ste eeu vC, met 'n "spanspek" haarstyl en Hellenistiese koninklike diadeem gedra oor haar kop, nou in die Vatikaan-museums   
Profielaansig van die Vatikaan Cleopatra
Cleopatra, middel van die 1ste eeu vC, wat Cleopatra toon met 'n "spanspek" haarstyl en Hellenistiese koninklike diadeem wat oor die kop gedra is, nou in die Altes Museum   
Profielweergawe van die Berlynse Cleopatra
In die huis van Marcus Fabius Rufus in Pompeii, Italië, is 'n middelste skildery van die middelste eeu vC van die godin Venus wat 'n cupido naby massiewe tempeldeure hou, waarskynlik 'n voorstelling van Cleopatra as Venus Genetrix saam met haar seun Caesarion.   Die opdrag van die skildery val waarskynlik saam met die oprigting van die Tempel van Venus Genetrix in die Forum van Caesar in September 46 vC, waar Caesar 'n vergulde standbeeld laat oprig het wat Cleopatra voorstel.   Hierdie standbeeld vorm waarskynlik die basis van haar afbeeldings in beide gebeeldhouwde kuns sowel as hierdie skildery in Pompeii.   Die vrou in die skildery dra 'n koninklike diadeem oor haar kop en lyk opvallend in voorkoms aan die Vatikaan Cleopatra, wat moontlike merke op die marmer van sy linkerwang dra waar 'n cupido se arm afgeskeur kan word.    [nota 70] Die kamer met die skildery is deur die eienaar ommuur, miskien in reaksie op die teregstelling van Caesarion in 30 vC op bevel van Octavianus, toe openbare voorstellings van Cleopatra se seun sou gewees het ongunstig vir die nuwe Romeinse regime.   Agter haar goue diadeem, gekroon met 'n rooi juweel, is 'n deurskynende sluier met plooie wat dui op die 'spanspek' haarstyl wat die koningin geniet.  [nota 71] Haar ivoorwit vel, ronde gesig, lang neus en groot ronde oë was kenmerke wat algemeen voorkom in beide Romeinse en Ptolemaïese voorstellings van gode. Roller bevestig dat "daar min twyfel blyk dat dit 'n voorstelling is van Cleopatra en Caesarion voor die deure van die Tempel van Venus in die Forum Julium, en as sodanig word dit die enigste kontemporêre skildery van die koningin wat bestaan." 
'N Ander skildery uit Pompeii, gedateer uit die vroeë 1ste eeu nC en geleë in die huis van Giuseppe II, bevat 'n moontlike uitbeelding van Cleopatra met haar seun Caesarion, albei met koninklike diamante gedra terwyl sy gif terugneem en verbruik tydens selfmoord.   [nota 72] Die oorspronklike gedagte was dat die skildery die Carthaagse adellike Sophonisba, wat teen die einde van die Tweede Puniese Oorlog (218–201 v.C.) gif gedrink en selfmoord gepleeg het in opdrag van haar minnaar Masinissa, Koning van Numidia.  Argumente ten gunste daarvan dat dit Cleopatra uitbeeld, sluit in die sterk verbintenis van haar huis met die van die Numidiaanse koninklike familie, Masinissa en Ptolemaeus VIII Physcon wat metgeselle was, en Cleopatra se eie dogter wat met die Numidiese prins Juba II trou.  Sophonisba was ook 'n meer duister figuur toe die skildery gemaak is, terwyl Cleopatra se selfmoord baie meer bekend was.  'n Asp is afwesig in die skildery, maar baie Romeine was van mening dat sy gif op 'n ander manier as 'n giftige slangbyt ontvang het.  'n Stel dubbeldeure op die agtermuur van die skildery, baie hoog bo die mense daarin geplaas, dui op die beskrywe uitleg van die graf van Cleopatra in Alexandrië.  'n Dienskneg hou die bek van 'n kunsmatige Egiptiese krokodil vas (moontlik 'n uitgebreide skinkhandvatsel), terwyl 'n ander man wat daarby staan ​​as 'n Romein geklee is. 
In 1818 is 'n verlore enkaustiese skildery ontdek in die Tempel van Serapis by Hadrian's Villa, naby Tivoli, Lazio, Italië, wat Cleopatra uitgebeeld het wat selfmoord gepleeg het met 'n asp byt op haar kaal bors.  'n Chemiese ontleding wat in 1822 uitgevoer is, het bevestig dat die medium vir die skildery bestaan ​​uit 'n derde was en twee derdes hars.  Die dikte van die skildery oor Cleopatra se kaal vlees en haar gordyn was na bewering soortgelyk aan die skilderye van die Fayum -mummieportrette.  'n Staalgravure gepubliseer deur John Sartain in 1885 waarin die skildery uitgebeeld word soos beskryf in die argeologiese verslag, toon hoe Cleopatra outentieke klere en juweliersware van Egipte gedra het in die laat Hellenistiese tydperk,  sowel as die stralende kroon van die Ptolemaïese heersers, soos gesien in hul portrette op verskillende muntstukke wat tydens hul onderskeie bewind geslaan is.  Na die selfmoord van Cleopatra het Octavianus 'n skildery laat oprig wat haar deur 'n slang laat byt en hierdie beeld in haar plek tydens sy triomftog in Rome laat paradeer.    Die portretskildery van Cleopatra se dood was miskien onder die groot aantal kunswerke en skatte wat keiser Hadrianus uit Rome geneem het om sy privaat villa te versier, waar dit in 'n Egiptiese tempel gevind is.  [nota 73]
'N Romeinse paneelskildery uit Herculaneum, Italië, gedateer tot die 1ste eeu nC, beeld moontlik Cleopatra uit.   Daarin dra sy 'n koninklike diadeem, rooi of rooibruin hare wat teruggetrek is in 'n bolla, [nota 74] haarnaaldjies met pêrels,  en oorbelle met balvormige hangertjies, die wit vel van haar gesig en nek teen 'n skerp swart agtergrond.  Haar hare en gelaatstrekke is soortgelyk aan dié in die beeldhouwerke van Berlyn en Vatikaan, sowel as haar muntstukke.  'n Baie soortgelyke geverfde borsbeeld van 'n vrou met 'n blou kopband in die House of the Orchard in Pompeii bevat beeldmateriaal in Egiptiese styl, soos 'n Sfinx in Griekse styl, en is moontlik deur dieselfde kunstenaar geskep. 
Die Portland -vaas, 'n Romeinse kameeglasvaas wat uit die Augustus -tydperk gedateer is en nou in die British Museum, bevat 'n moontlike uitbeelding van Cleopatra met Antony.   In hierdie interpretasie kan gesien word hoe Cleopatra Antony gryp en hom na haar toe trek terwyl 'n slang (dws die asp) tussen haar bene opstaan, Eros bo dryf en Anton, die vermeende voorouer van die Antoniaanse familie, kyk wanhopig voort terwyl sy afstammeling Antonius na sy ondergang gelei word.   Die ander kant van die vaas bevat miskien 'n toneel van Octavia, verlaat deur haar man Antony maar deur haar broer, die keiser Augustus, opgepas.   Die vaas sou dus nie vroeër as 35 vC geskep gewees het nie, toe Antony sy vrou Octavia teruggestuur het na Italië en by Cleopatra in Alexandrië gebly het. 
Inheemse Egiptiese kuns
Die Borsbeeld van Cleopatra in die Royal Ontario Museum verteenwoordig 'n borsbeeld van Cleopatra in Egiptiese styl.  Gedateer tot die middel van die 1ste eeu vC, is dit miskien die vroegste uitbeelding van Cleopatra as 'n godin en 'n regerende farao van Egipte.  Die beeldhouer het ook uitgesproke oë wat ooreenkomste met Romeinse afskrifte van Ptolemaïese beeldhouwerke het.  Die Dendera-tempelkompleks, naby Dendera, Egipte, bevat gesnyde reliëfbeelde in Egiptiese styl langs die buitemure van die Tempel van Hathor wat Cleopatra en haar jong seun Caesarion uitbeeld as 'n volwasse volwasse en heersende farao wat aan die gode offer.   Augustus se naam is daar opgeskryf na die dood van Cleopatra.  
Daar word vermoed dat 'n groot Ptolemaïese swart basaltbeeld van 104 sentimeter hoog, nou in die Hermitage Museum, Sint Petersburg, Arsinoe II, vrou van Ptolemeus II, verteenwoordig, maar onlangse ontleding het aangedui dat dit haar afstammeling Cleopatra kan voorstel aan die drie uraei wat haar hooftooisel versier, 'n toename van die twee wat Arsinoe II gebruik het om haar heerskappy oor Laer en Bo -Egipte te simboliseer.    Die vrou in die basaltbeeld het ook 'n verdeelde, dubbele horingvlies (dikeras), wat op muntstukke van beide Arsinoe II en Cleopatra gesien kan word.   In sy Kleopatra und die Caesaren (2006), beweer Bernard Andreae [de] dat hierdie basaltbeeld, net soos ander geïdealiseerde Egiptiese portrette van die koningin, nie realistiese gelaatstrekke bevat nie en dus min bydra tot die kennis van haar voorkoms.  [nota 75] Adrian Goldsworthy skryf dat, ten spyte van hierdie voorstellings in die tradisionele Egiptiese styl, Cleopatra slegs 'miskien' vir sekere rites 'as 'n inboorling sou aangetrek het en eerder sou aantrek as 'n Griekse monarg, wat die Griekse sou insluit haarband gesien in haar Grieks-Romeinse borste. 
Middeleeuse en vroeë moderne ontvangs
In die moderne tyd het Cleopatra 'n ikoon van populêre kultuur geword,  'n reputasie wat gevorm word deur teatervoorstellings wat uit die Renaissance dateer, sowel as skilderye en films.  Hierdie materiaal oortref grootliks die omvang en grootte van die bestaande historiografiese literatuur oor haar uit die klassieke oudheid en het 'n groter impak op die algemene siening van Cleopatra gehad as laasgenoemde.  Die Engelse digter Geoffrey Chaucer uit die 14de eeu, in Die legende van goeie vroue, het Cleopatra gekontekstualiseer vir die Christelike wêreld van die Middeleeue.  Sy uitbeelding van Cleopatra en Antony, haar glansende ridder wat met hoflike liefde besig is, word in die moderne tyd geïnterpreteer as 'n speelse of 'n vrouhaatse satire.  Chaucer beklemtoon egter Cleopatra se verhoudings met slegs twee mans as die lewe van 'n verleidster en skryf sy werke deels in reaksie op die negatiewe uitbeelding van Cleopatra in De Mulieribus Claris en De Casibus Virorum Illustrium, Latynse werke van die Italiaanse digter Giovanni Boccaccio uit die 14de eeu.   Die Renaissance -humanis Bernardino Cacciante [it], in sy 1504 Libretto apologetico delle donne, was die eerste Italianer wat die reputasie van Cleopatra verdedig en kritiek op die vermeende moralisering en vrouehaat in die werke van Boccaccio gehad het.  Werke van Islamitiese geskiedskrywing wat in Arabies geskryf is, dek die bewind van Cleopatra, soos die 10de eeu Meadows of Gold deur Al-Masudi,  alhoewel sy werk verkeerdelik beweer het dat Octavian kort ná Cleopatra se selfmoord gesterf het. 
Cleopatra verskyn in miniature vir verligte manuskripte, soos 'n voorstelling van haar en Antony wat in 1409 in 'n graf in die Gotiese styl deur die Boucicaut-meester lê.  In die beeldende kunste, die gebeeldhouwde voorstelling van Cleopatra as 'n vrystaande naakte figuur selfmoord begin met die 16de-eeuse beeldhouers Bartolommeo Bandinelli en Alessandro Vittoria.  Vroeë afdrukke wat Cleopatra uitbeeld, sluit ontwerpe in van die Renaissance-kunstenaars Raphael en Michelangelo, asook houtsnitte uit die 15de eeu in geïllustreerde uitgawes van Boccaccio se werke. 
In die uitvoerende kunste het die dood van Elizabeth I van Engeland in 1603 en die Duitse publikasie in 1606 van beweerde briewe van Cleopatra Samuel Daniel geïnspireer om sy toneelstuk van 1594 te verander en weer te publiseer. Cleopatra in 1607.  Hy is gevolg deur William Shakespeare, wie se Antony en Cleopatra, grotendeels gebaseer op Plutarchus, is die eerste keer opgevoer in 1608 en het 'n ietwat onheilspellende blik op Cleopatra gebied in teenstelling met Engeland se eie Maagd -koningin.  Cleopatra was ook te sien in operas, soos George Frideric Handel se 1724 Giulio Cesare in Egitto, wat die liefdesverhouding van Caesar en Cleopatra uitgebeeld het. 
Moderne uitbeeldings en handelsmerkbeeldvorming
In die Victoriaanse Brittanje was Cleopatra sterk verbind met baie aspekte van die antieke Egiptiese kultuur en haar beeld is gebruik om verskillende huishoudelike produkte, waaronder olielampe, litografieë, poskaarte en sigarette, te bemark.  Fiktiewe romans soos die van H. Rider Haggard Cleopatra (1889) en Théophile Gautier's Een van Cleopatra se nagte (1838) het die koningin uitgebeeld as 'n sensuele en mistieke Oosterling, terwyl die Egiptoloog Georg Ebers Cleopatra (1894) was meer gegrond op historiese akkuraatheid.   Die Franse dramaturg Victorien Sardou en die Ierse dramaturg George Bernard Shaw het toneelstukke oor Cleopatra vervaardig, terwyl burleske vertonings soos F. C. Burnand se Antony en Cleopatra bied satiriese uitbeeldings van die koningin wat haar verbind met die omgewing waarin sy met die moderne tyd geleef het.  Shakespeare's Antony en Cleopatra is deur die Victoriaanse era as kanoniek beskou.  Die gewildheid daarvan het gelei tot die persepsie dat die skildery van Lawrence Alma-Tadema uit 1885 die ontmoeting van Antony en Cleopatra op haar plesierboot in Tarsus uitgebeeld het, hoewel Alma-Tadema in 'n privaat brief onthul het dat dit 'n daaropvolgende ontmoeting van hulle in Alexandrië.  In sy onvoltooide kortverhaal uit 1825 Die Egiptiese nagte, Het Alexander Poesjkin die bewerings van die Romeinse historikus Aurelius Victor, wat voorheen grotendeels geïgnoreer is, se bewerings van die 4de eeu gewild gemaak dat Cleopatra haar geprostitueer het vir mans wat met hul lewens vir seks betaal het.   Cleopatra word ook gewaardeer buite die Westerse wêreld en die Midde-Ooste, aangesien die Chinese geleerde Qing-dinastie Yan Fu 'n uitgebreide biografie van haar geskryf het. 
Georges Méliès's Beroof die graf van Cleopatra (Frans: Cléopâtre), 'n Franse stille horrorfilm uit 1899, was die eerste film wat die karakter van Cleopatra uitgebeeld het.  Hollywoodfilms van die 20ste eeu is beïnvloed deur vroeëre Victoriaanse media, wat gehelp het om die karakter van Cleopatra te vorm wat Theda Bara gespeel het in Cleopatra (1917), Claudette Colbert in Cleopatra (1934) en Elizabeth Taylor in Cleopatra (1963).  Benewens haar voorstelling as 'n 'vampier'-koningin, bevat Bara's Cleopatra ook trope wat bekend is uit die 19de-eeuse orientalistiese skilderkuns, soos despotiese gedrag, vermeng met gevaarlike en openlike vroulike seksualiteit.  Colbert se karakter van Cleopatra dien as 'n glansmodel vir die verkoop van produkte met 'n Egiptiese tema in afdelingswinkels in die dertigerjare, wat op vroulike fliekgangers gerig was.  Ter voorbereiding op die film met Taylor as Cleopatra, het vrouetydskrifte van die vroeë 1960's geadverteer hoe grimering, klere, juweliersware en haarstyle gebruik word om 'n 'Egiptiese' voorkoms te kry, soortgelyk aan die koninginne Cleopatra en Nefertiti.  Teen die einde van die 20ste eeu was daar drie en veertig afsonderlike films, tweehonderd toneelstukke en romans, vyf en veertig operas en vyf ballette wat verband hou met Cleopatra. 
Terwyl mites oor Cleopatra in populêre media voortduur, bly belangrike aspekte van haar loopbaan grootliks onopgemerk, soos haar bevel oor vlootmagte, administratiewe handelinge en publikasies oor antieke Griekse medisyne.  Daar bestaan ​​slegs fragmente van die mediese en kosmetiese geskrifte wat aan Cleopatra toegeskryf word, soos dié wat deur Galen bewaar is, insluitend middels vir haarsiekte, kaalheid en roos, asook 'n lys van gewigte en maatreëls vir farmakologiese doeleindes.    Aëtius van Amida skryf 'n resep vir geparfumeerde seep toe aan Cleopatra, terwyl Paul van Aegina beweerde instruksies van haar vir die kleur en krul van hare bewaar het.  Die toekenning van sekere tekste aan Cleopatra word egter betwyfel deur Ingrid D. Rowland, wat beklemtoon dat die 'Berenice called Cleopatra' wat deur die 3de- of 4de-eeuse vroulike Romeinse geneesheer Metrodora aangehaal word, waarskynlik deur die Middeleeuse geleerdes gekonfronteer is as met verwysing na Cleopatra. 
Cleopatra het tot die Masedoniese Griekse dinastie van die Ptolemeus behoort,    [nota 76], hul Europese oorsprong wat teruggevoer is na Noord -Griekeland.  Deur haar vader, Ptolemaeus XII Auletes, was sy 'n afstammeling van twee prominente metgeselle van Aleksander die Grote van Masedonië: die algemene Ptolemeus I Soter, stigter van die Ptolemaïese Koninkryk Egipte, en Seleucus I Nicator, die Masedoniese Griekse stigter van die Seleukiede Ryk van Wes -Asië.    [nota 77] Terwyl Cleopatra se vaderslyn opgespoor kan word, is die identiteit van haar ma onbekend.    [nota 78] Sy was vermoedelik die dogter van Cleopatra VI Tryphaena (ook bekend as Cleopatra V Tryphaena), [nota 4] die suster-vrou van Ptolemaeus XII wat voorheen aan hul dogter geboorte geskenk het Berenice IV.    [nota 79]
Cleopatra I Syra was die enigste lid van die Ptolemaïese dinastie wat sekerlik 'n paar nie-Griekse afkoms bekendgestel het.   Haar moeder Laodice III was 'n dogter gebore aan koning Mithridates II van Pontus, 'n Perse van die Mithridatiese dinastie, en sy vrou Laodice wat 'n gemengde Grieks-Persiese erfenis gehad het.  Cleopatra I Syra se vader Antiochus III die Grote was 'n afstammeling van koningin Apama, die Sogdiaanse Iraanse vrou van Seleucus I Nicator.    [nota 80] Daar word algemeen geglo dat die Ptolemeërs nie met inheemse Egiptenare trou nie.   [nota 81] Michael Grant beweer dat daar slegs een Egiptiese minnares van 'n Ptolemeus is en geen Egiptiese vrou van 'n Ptolemeus nie, en voer verder aan dat Cleopatra waarskynlik geen Egiptiese afkoms het nie en 'haarself sou beskryf' as Grieks. "  [nota 82] Stacy Schiff skryf dat Cleopatra 'n Masedoniese Griek was met 'n paar Persiese afkoms, en beweer dat dit selde was dat die Ptolemeërs 'n Egiptiese minnares gehad het.  [nota 83] Duane W. Roller bespiegel dat Cleopatra die dogter kon gewees het van 'n teoretiese half-Masedonies-Griekse, half-Egiptiese vrou uit Memphis in die noorde van Egipte wat behoort aan 'n familie van priesters wat aan Ptah toegewy is ('n hipotese nie algemeen aanvaar in geleerdheid), [nota 84], maar beweer dat sy, ongeag die afkoms van Cleopatra, haar Griekse Ptolemaïese erfenis die meeste ag.  [nota 85] Ernle Bradford skryf dat Cleopatra Rome nie as 'n Egiptiese vrou uitgedaag het nie 'maar as 'n beskaafde Griek'. 
Bewerings dat Cleopatra 'n buite -egtelike kind was, het nooit in die Romeinse propaganda teen haar verskyn nie.   [nota 86] Strabo was die enigste antieke historikus wat beweer het dat Ptolemeus XII se kinders wat gebore is na Berenice IV, insluitend Cleopatra, buite -egtelik was.    Cleopatra V (of VI) is laat 69 vC uit die hof van Ptolemeus XII geskors, enkele maande na die geboorte van Cleopatra, terwyl Ptolemaeus XII se drie jonger kinders almal gebore is tydens die afwesigheid van sy vrou.  Die hoë inteling onder die Ptolemeërs word ook geïllustreer deur die onmiddellike afkoms van Cleopatra, waarvan 'n rekonstruksie hieronder getoon word. [nota 87] Die onderstaande stamboom gee ook 'n lys van Cleopatra V, die vrou van Ptolemeus XII, as 'n dogter van Ptolemeus X Alexander I en Berenice III, wat haar 'n neef van haar man, Ptolemeus XII, sou maak, maar sy kon 'n dogter gewees het van Ptolemeus IX Lathyros, wat haar eerder 'n suster-vrou van Ptolemeus XII sou gemaak het.   Die verwarde verslae in ou primêre bronne het geleerdes ook daartoe gelei dat Ptolemaeus XII se vrou getel is, óf Cleopatra V óf Cleopatra VI, laasgenoemde kan eintlik 'n dogter van Ptolemeus XII gewees het, en sommige gebruik haar as 'n aanduiding dat Cleopatra V is in 69 vC oorlede eerder as om weer saam met Berenice IV in 58 vC as medeheerser te verskyn (tydens die ballingskap van Ptolemeus XII in Rome).  
Cleopatra Selene II (Yunani: Κλεοπάτρα Σελήνη akhir 40 SM - s. 6 SM), ΐ ] yang juga disebut sebagai Cleopatra VIII van Mesir atau Cleopatra VIII, adalah seorang putri raja Ptolemaik dan merupakan putri tunggal dari pasangan ratu Yunani Ptolemaik Cleopatra VII dari Mesir dan triumvirat Romawi Markus Antonius. Ia adalah saudari kembar dari pangeran Ptolemaik Alexander Helios. Nama keduanya dalam bahasa Yunani artinya bulan, yang juga artinya Titan-Dewi Bulan Selene, yang merupakan eweknie dari nama kedua saudara kembarnya Helios, yang artinya matahari dan Titan-Dewa Matahari Helios. Cleopatra lahir, dibesarkan and dididik di Alexandria, Mesir. Vir 36 SM, vir Donasi Antiokia en vir 34 SM vir Donasi Aleksandria, vir meer as een jaar in Cyrenaica en Libië. Α ] Stel die Antonius en die Kleopatra in vir meer as 30 sm, Kleopatra Selene dibawa ke Roma and ditempatkan dalam pengasuhan saudari Oktavianus Octavia Minor (mantan istri Antonius). Cleopatra Selene het 'n Juba II -weergawe van Numidia en Mauretanië en 'n meer as 'n paar seuns van Ptolemi van Mauretanië.
Gaskrywer, Stephanie Dray - Bad Girls of the Ancient World: Expanded Edition
Vandag op History Undressed, is ek verheug om 'n nuwe skrywer, Stephanie Dray, aan u voor te stel. Ek het Stephanie vroeër vanjaar vir die eerste keer ontmoet tydens 'n plaaslike hoofstukvergadering. Ek staar bewonderend en ietwat begeerlik na die papierdun skootrekenaar wat sy 'n uur lank gebruik het-myne is redelik groot-(ekskuus aan die spreker!) En stel myself toe voor. Sy is 'n opkomende skrywer van historiese fiksie, haar debuut Lelie van die Nyl, 'n roman oor Cleopatra se dogter, word in Januarie 2011 vrygestel. Intussen het sy my 'n opwindende en prettige historiese artikel aangebied. Geniet dit!
Ek was onlangs mede-outeur van 'n stuk oor slegte meisies in die antieke wêreld saam met Jeannie Lin, skrywer van historiese fiksie in die Tang-dinastie, China.Ek en Jeannie het bespreek hoe vroue wat in die geskiedenis beledig is, 'n paar algemene eienskappe deel, of hulle afkomstig is van die westerse of oostelike kultuur. Hierdie vroue was gewoonlik vegters, verleidsters of towenaars. Soms, al drie.
Vandag neem ek hierdie onderwerp solo aan om u voor te stel aan die eertydse slegte meisies van die Westerse Beskawing-die vroue wat die sosiale konvensie trotseer en soms die wêreld verander het. Hierdie vroue is fassinerend en in die konteks van my komende roman, Lelie van die Nyl, het hulle ook my heldin, Cleopatra Selene, geïnspireer.
Die historiese Selene is gebore in 'n gevaarlike politieke wêreld, 'n beskawing op die rand van verandering, en wat moontlik 'n meer egalitêre beskouing van vroue sou aangeneem het as haar ouers hul stryd met Octavian sou wen. In plaas daarvan het die onafhanklikheid en mag van die moeder van Selene as heerser 'n voorwendsel vir oorlog geword, en die vrouehaat van die Augustus -tydperk het wortel geskiet.
Dit het ons meer as tweeduisend jaar geneem om weg te kom van die houding teenoor vroue wat in Selene se tyd bevorder is, so laat ons praat oor die slegte meisies wat ons inspireer en dien as ewige voorbeelde van hoe antieke houdings oor vroue beïnvloed ons vandag nog.
deur Christophe Cochet
Alhoewel sommige beweer het dat Dido slegs 'n mitologiese figuur is, lyk dit meer waarskynlik dat sy 'n ware historiese figuur was-'n prinses van Tirus, wat die reg verleen het om saam met haar broer te regeer. Haar broer wou egter nie mag deel nie, en vermoor die welgestelde man van Dido met die doel om die paleis oor te neem. Wat Dido daarna gedoen het, het haar onderskei van die meeste ander vroue uit die bekende geskiedenis-sy het nie as 'n welgestelde ballingskap in 'n ander koninkryk gesoek nie, en sy het ook nie probeer om weer met 'n magtige koning te trou om haar te help om die heerskappy van Tirus te herstel nie . Koningin Dido het eerder 'n groep setlaars en regeringsamptenare gelei wat lojaal aan haar gebly het en die stad Kartago in Noord -Afrika gestig het.
Sy was 'n politikus wat nie net haar eie lot gevorm het nie, maar 'n nuwe beskawing geskep het. Sy was blykbaar ook so hoogs godsdienstig dat sy gereeld gelykgestel word aan haar godin, die Kartagoense Tanit. En toe sy die politieke oorheersing in die gesig staar deur 'n buurland wat haar in die huwelik wou dwing, steek Dido haarself dood en gooi haar op 'n begrafnisbrand neer.
Maar waarom het sy in die antieke wêreld as 'n slegte meisie gedink?
Omdat die Romeine en die Kartagoërs meer as honderd jaar lank in 'n reeks oorloë met mekaar sou veg, het die Romeinse vyandigheid teenoor 'n beskawing wat deur 'n magtige vrou gestig is, gehelp om die Romeinse karakter en sy houding teenoor vroue te smee. Virgil se Aeneïs, die tipiese propaganda -epos van die Augustus -era, verewig Dido as 'n verleidster wat die opregte Aeneas amper van sy plig om Rome te stig, ontneem het. (Histories is dit onwaarskynlik dat Dido en Aeneas ooit paaie kon kruis, maar 'n Romeinse historiese fiksieskrywer soos Virgil kon nie die versoeking weerstaan ​​om hul mislukte liefdesverhouding voor te stel nie!)
Vir die Romeine was Dido 'n vrou wat hom aan haar broer se heerskappy moes onderwerp het en dit nooit op haar geneem het om 'n nuwe stad te bou of 'n huwelik met 'n ander man te weier nie. En omdat die Romeine die Kartagoërs verslaan het, is dit hul gesindhede wat ons deur die geskiedenis geërf het.
deur Giovanni Francesco Caroto
Daar is 'n aantal verhale oor trotse Karthagiese vroue wat die dood gekies het as 'n alternatief daarvoor dat hulle deur mans of deur Rome beheer word. Sophonisba is nog een van hulle. Die legende rondom haar is dat sy 'n baie patriotiese prinses was wat verloof was aan Massinissa van Numidia. Maar toe haar beoogde bruidegom met Rome verbonde was en Carthago nie getrou sou bly nie, besluit sy om eerder met die Numidiaanse leier Syphax te trou.
Maar die verwarde bruidegom van Sophonisba het haar nie vergeet nie. Miskien net soveel van beseerde trots as om politieke redes, verslaan Massinissa Syphax en beweer Sophonisba as sy bruid. Sy trou met hom, maar probeer sy liefde vir haar gebruik om hom teen die Romeine te keer.
Sophonisba het nooit die wapen opgeneem teen die Romeine nie, sy was in die konvensionele sin nie 'n politieke vyand nie. Die Romeine is egter bedreig deur vroue wat hul seksualiteit vir politieke gewin gebruik het. Die Romeine het haar as 'n vyand aangedui en geëis dat sy as 'n gevange slaaf in 'n triomf deur Rome moes gaan. Sophonisba het eerder 'n koppie gif gedrink.
As 'n jong Noord -Afrikaanse koningin en vrou van Juba II, wat self 'n afstammeling van Massinissa was, moes Selene hierdie verhaal gehoor het, dit was moeilik om te dink dat dit haar nie aan haar eie moeder herinner het nie.
Hierdie Griekse prinses en vermeende afstammeling van Achilles ontmoet haar man, Filips II van Masedonië, terwyl sy ingelei word in die raaisels van 'n antieke kultus. Sy word altyd verdink van towery en kongres met slange. Alhoewel sy die vierde van Phillip se vroue was, het hy beweer dat dit 'n liefdeswedstryd was, en dit lyk asof sy hom geglo het totdat hy met ander vroue begin trou het. Toe Philip 'n sewende keer trou en Olympias dronk van ontrou beskuldig, pak sy haar goed op en vertrek uit Macedon.
Gelukkig-en miskien nie toevallig nie-is haar man kort daarna vermoor. Olympias kon haar seun Alexander op die troon plaas, en hy sou die heerser van die bekende wêreld word. Maar Olympias verdwyn nie sommer in die houtwerk nie, sy was 'n aktiewe deelnemer aan die politieke regime van Alexander. Na haar seun se dood, al was sy in die vyftigerjare, beveel Olympias 'n leër in die veld om die troon vir haar kleinseun te bewaar. Wat nog meer, sy het gewen. Vir 'n kort tydjie was sy die meesteres van Masedonië, op die hoogtepunt van haar krag. Uiteindelik word sy deur Cassander verslaan en tereggestel, wat vermoedelik veels te gevaarlik is om lewendig te bly, maar sy laat die argetipe van 'n sterk beskermende moeder agter.
As afstammeling van die Masedoniese generaal van Alexander, Ptolemaeus, was Selene 'n familielid van Olympias en het waarskynlik geleer van haar prestasies.
Beelde en reliëfe van Cleopatra
Die Romeinse standbeelde
Cleopatra se Romeinse standbeelde is die beste opsie om te weet hoe die koningin regtig gelyk het.
Gedurende die Laat Republiek -toe Cleopatra gelewe het -, het die Romeine van realistiese portrette gehou. So het hul standbeelde probeer om die individuele eienskappe van 'n persoon vas te lê, soos 'n moderne foto.
Hulle het selfs die persoon se foute gekopieer, soos asimmetriese of buite verhouding eienskappe en plooie.
Ons weet, van die ou skrywers, dat daar baie borsbeelde en standbeelde van Cleopatra in die Romeinse wêreld rondgedryf het, ook in Rome self en in Egipte. Maar die twee borsbeelde hierbo is die enigste twee wat tot dusver gevind is.
Maar is dit werklik Cleopatra in hierdie Romeinse borste? Die meeste geleerdes - maar nie almal nie - glo dit. Sy dra selfs die koninklike diadeem, 'n dooie weggee wat deur die vrou uitgebeeld word as 'n koningin. Die diadeem is die band op haar kop. Dit was die Hellenistiese weergawe van 'n koningskroon.
Hierdie beelde is gemaak (ongeveer 35 vC) toe Cleopatra in 'n verhouding was met die Romeinse konsul Markus Antonius.
Die Egiptiese standbeelde
Cleopatra het standbeelde van haarself in Egipte opgerig, baie daarvan in Egiptiese styl. En sommige van hulle oorleef.
Tog is dit nie so goed om te wys hoe die koningin daar uitsien nie.
Egiptiese kuns was meestal simbolies, veral wat die monarge en gode betref.
Die doel van hierdie standbeelde was deels om die kontinuïteit van die koninkryk van Egipte aan te toon, wat op hierdie stadium verbasend 3000 jaar geduur het.
Die eerste en laaste farao's van Egipte word dus op dieselfde manier voorgestel. Hulle word min of meer met dieselfde liggaam en gelaatstrekke vertoon.
Hierdie beelde toon dus wel Cleopatra VII, maar vertel nie veel oor haar unieke fisiognomie nie.
Opsomming: Etniese samestelling van Cleopatra
Cleopatra deur ses Europese skilders voorgestel.
Dus is slegs 25% van die etniese samestelling van Cleopatra absoluut seker. Deur haar oupa was sy 25% Europees en die Midde -Ooste.
Die ander 75% is onoortuigend. Dit kon Europese, Midde-Oosterse, Noord-Afrikaanse, Afrika suid van die Sahara of 'n mengsel van twee of meer daarvan gewees het.
Om te vereenvoudig: Cleopatra kon 100% Kaukasies gewees het, of sy kon gemeng gewees het (Kaukasies+Afrikaans).