Hoe kom ek met die naam van 'n held? - Nuttige wenke - 2021
Hierdie artikel sal gewy word aan een van die moeilikste, maar interessante take wat die skrywer slegs teëkom in die proses om aan 'n werk te werk. Ons fokus vandag op die probleem van soek naam vir literêre helde. Ek veronderstel dat diegene wat ooit prosa geskryf het, herhaaldelik soortgelyke probleme ondervind het. Inderdaad, om 'n goeie naam vir 'n held te kry, is 'n soort kuns, en die skrywer neem dikwels ure of selfs dae voordat die gewenste klankkombinasie in die taal verskyn. Maar terselfdertyd is hierdie proses ook baie fassinerend: om karaktername te skryf is 'n wonderlike geleentheid om vrye teuels te gee aan u eie verbeelding, ophef oor opsies en selfs êrens 'n truuk te speel. In die algemeen sal ons vandag probeer om die verwikkeldhede van hierdie moeilike taak te verstaan.
'N Bietjie klassifikasie.
Dus stel ek voor dat u met die indeling begin. Soos u weet, is eiename in 'n werk baie anders: die skrywer noem een ​​held by die naam, Coley, 'n ander naam met respek by die naam met die naamwoord - Aristarkh Fedorovich, noem die derde gereeld by die familienaam - Kuznetsoven hy noem die vierde een met sy bynaam - lam. Elke held word dus meestal op verskillende maniere aangespreek, wat beteken dat die skrywer die aantrekkingskrag moet vind wat die beste by sy karakter pas. Dit is waar ons voorwaardelike indeling van oproepe vandaan kom:
1. Noem of klomp name met patroniem.
Die maklikste en mees algemene opsie. Skeiding word meestal geassosieer met ouderdom en sosiale status: hoe ouer en meer betekenisvol die karakter is, hoe meer wil u hom op naam en patroniem noem. Dit is makliker om jonger helde met die naam of die oorspronklike afgeleide daarvan te noem (Victor, Victor).
In hierdie geval word daar van die skrywer verwag om die geskikste naam of 'n klomp name-patroniem moontlik te kies.
2. Naam en van.
Waarskynlik die tweede gewildste opsie. Hier gebruik die skrywer nie net die naam van die held nie, maar noem hy ook aktief by die familienaam. In hierdie geval word die semantiese lading van die naam self ietwat verminder, maar die belasting op die inligtinginhoud van die van neem toe. Tog, as die skrywer die vrymoedigheid aanvaar om 'n held by die naam te noem, moet sy regtig boaan wees - bondig, goed onthou. Die naam in hierdie geval is ook belangrik, maar nie soveel as in die eerste geval nie.
Ook in die literatuur is daar so iets soos praat van - dit wil sê 'n van wat 'n karaktertrek uitdruk, en soms selfs die lot van 'n held (Box, Pravdin, Skotinin). Hierdie tegniek is aktief deur Russiese klassici gebruik, en dit word vandag nog gevind.
Dit is duidelik dat as die held 'n bynaam het, dan is alles anders nie so belangrik nie. 'N Goed bedinkte bynaam vervang gewoonlik beide die voor- en van. Daar moet op gelet word dat byname en verskillende soorte jaagtogte bloot verplig is om te "praat", dit wil sê om die karakter van die held te openbaar. Want, sien jy, dit is nogal vreemd as die skrywer gedurig die stil, stil man roep wild. Onthou kinderjare: byname word altyd gegee volgens kenmerkende eksterne kenmerke (Skuins, rooi, geraamte) of karaktertrekke (Coward, Dunce, ervare). Soms word 'n bynaam verkry as gevolg van een of ander opmerklike verhaal - in ons geval kan dit ook suksesvol gebruik word deur hierdie verhaal as deel van 'n werk te vertel.
Dus moet 'n mens altyd met die belangrikste appèl begin - met hoe die skrywer self sy held sal noem: Vasya, Vasily, Vasily Aristarkhovich, Nadsadnov of, byvoorbeeld, skedel. Soos u kan sien, het elkeen van die opsies sy eie karakter.
Dikwels is die redakteur deurmekaar as een karakter anders behandel word. As u die heldin Olga Evgenievna genoem het, moet sy tot die einde van die tyd Olga Evgenievna bly.
As u die hoofkarakters noem, moet u ook nadink oor die vraag of die redakteur die naam 25-75 keer per uur moeg sou wees om hierdie naam te lees. Bronislav sal byvoorbeeld die redaksie meer irriteer as Boris as gevolg van die kombinasie van die snywerk.
Hier is nog 'n paar dinge wat u moet oorweeg:
• "K", "c", "cs" en "x" is harde geluide. Kuzya en Ksyusha is waarskynlik nie 'n baie goeie keuse nie. Natuurlik kan u dit gebruik om 'n spesiale effek te bewerkstellig deur die karakter te noem wat die minste geneig is om benoem te word. Dit sal dus meer opgemerk word.
• "B", "f", "m", "f" en "p" is voorbeelde van klanke wat solied klink, maar nie bedreigend is nie. Byvoorbeeld: Fedor, Boris, Max.
• "L", "s", "y" en "o" - sagte, gladde, sensuele klanke.
Die name van die karakters help u om die wêreld van u werk te skep, en verduidelik aan die leser wat aangaan. Name soos die Nagtegaal die rower of Ivan die Verskriklike verklaar onmiddellik met wie ons te doen het. Hierdie karakters kan eenvoudig nie goeie mense of verlossers wees nie. En andersom - as hulle naam Vanya of Kolya was, sou dit ons net verwar en niks van hulle kon vertel nie.
1) Die gebruik van 'eksotiese' name soos 'Tulkonderofkok' is absoluut onaanvaarbaar. Dit is natuurlik onwaarskynlik dat 'n vreemdeling of orka Misha noem, maar dit regverdig nie die bestaan ​​van 'n naam uit 'n ewekansige stel letters nie. Dit is dus beter om bekende klankkombinasies te gebruik. Ons ken name soos Boris of Dima - saam kry ons Bodim. As dit nie vir u vreemd lyk nie, kan u 'n voorvoegsel byvoeg of van die einde ontslae raak; dit sal byvoorbeeld Robotim wees. Tolya en Marina gee saam name soos Tomarin, Maritol.
2) Te lang name is irriterend. Drie lettergrepe is die maksimum. Goed, vyf, as jy verkort gebruik. Byvoorbeeld, dr. Doronov of mnr. Fenerbaum.
3) Dit is ondoeltreffend om tegnieke te gebruik wat niemand kan waardeer nie. Sommige boeke gee byvoorbeeld raad om name volgens die betekenis daarvan te kies: aangesien "Sophia" in Grieks "wysheid" beteken, moet die wyse karakter so genoem word. Dit is vreeslike raad. Dit is onwaarskynlik dat u lesers sal weet dat "Eugene" uit antieke Grieks vertaal word as "kom uit 'n hoë soort". Daar is baie doeltreffender maniere om aan te toon hoe edel hy is, byvoorbeeld om hom die naam "Onegin" te gee.
Dit is onwaarskynlik dat 'n vreemdeling of orka Misha noem, maar dit regverdig nie die bestaan ​​van 'n naam uit 'n ewekansige stel letters nie.
4) Dit is verkeerd om 'n held te noem ter ere van bekende karakters van 'n ander skrywer. Dit geld veral vir ongewone vanne. As u die held Alexander Chatsky noem, sal dit in die beste geval 'n verborge 'grap bly nie vir almal nie', maar die volgende scenario's is waarskynliker:
a) Die redakteur begryp die wenk van "Wee van Wit", en dit laat hom elke keer as die naam op die bladsy verskyn, lees.
b) Hy verstaan ​​die wenk van "Wee van Wit" en kom tot die gevolgtrekking dat die skrywer nie self met 'n naam kon uitkom nie.
c) Hy haal nie 'n wenk aan "Woe from Wit" nie, en dit beteken dat die skrywer nie die geleentheid benut het om sy held effektief te noem nie.
5) Buitelandse name kan die leser in 'n bedwang bring, kies dus slegs diegene wat nie probleme sal veroorsaak nie. Dit is nie duidelik hoe u 'n naam soos "Selraf Katawayson." Waar word die klem geplaas? Het ons hierdie naam korrek gespel?
6) Die van is nie altyd nodig nie. Dit gebeur dat 'n van nodig is, maar meer gereeld as nie. Vanne word veral aan die begin versteur, wanneer dit maklik is vir die leser om deurmekaar te raak in Sentings, waar daar te veel hoofletters is. As u nog steeds die van gebruik, moet dit eenvoudig en onvergeetlik wees.
7) Die redakteur word gereeld verwar wanneer een karakter anders behandel word. As u die heldin Olga Evgenievna genoem het, moet sy tot die einde van die tyd Olga Evgenievna bly. Dit is nie eng as die kinders haar 'mamma' noem nie, maar as die ander karakter na haar "Olya" of "medeprofessor Ivanova" wend, sal ons moet inspan. Al het u in die begin iewers genoem dat Olga Evgenievna Ivanova 'n graad het, kan die redakteur dit vergeet.
Die name is gewone.
Oor die algemeen, as ons aanhou klassifiseer, kan alle name voorwaardelik verdeel word alledaags en uitstaande. Met die buitengewone is alles, volgens my, verstaanbaar: die skrywer bedink die held se oorspronklike naam spesiaal sodat dit deur die leser onthou word en die karakter onder andere uitgelig word. Die held moet tog immers 'n held wees!
Maar met gewone name is alles ietwat ingewikkelder. Soos u opgemerk het, gebruik sommige skrywers doelbewus eenvoudige en wydverspreide name. Byvoorbeeld, dieselfde Stephen King. Hy is nie baie oorspronklik nie - neem die gewone Amerikaanse name en noem hulle sy helde. Die vraag is, hoekom? En alles is redelik eenvoudig. Daar word geglo dat helde met eenvoudige name makliker die lesers se vertroue verkry - omdat dit net gewone mense soos ons is, en die leser vereenselwig hom onbewustelik met sulke helde. In die geval van King is gewone name ook 'n goeie manier om aan te toon dat 'n nagmerrie kan voorkom in die mees gewone stad in die mees gewone gesin, en dit, moet daarop gelet word, maak die leser baie opgewonde.
Daarom moet die skrywer, wat die naam van die held kies, nadink oor wat hy wil: om dit van ander te onderskei of om 'n gevoel van geskiedenis by lesers te skep wat met hulle kan gebeur. En natuurlik, in verskillende omstandighede, sal die keuse anders wees.
'N Ander belangrike punt is dat die' klank 'altyd een ding moet wees: óf 'n naam, 'n van of 'n bynaam. Daarom Emelyan Zvezdovsky vernoem fontein - Dit is 'n borsbeeld.
Die geluid van die naam.
Een van die belangrikste faktore by die keuse van 'n naam is die klank daarvan. Elke klank - of dit nou 'n vokaal is, fluit, stem of doof - dra 'n sekere semantiese lading. Stem saam, klanke kan maklik die sterkte van karakter uitdruk (Thor), en die sagtheid daarvan (Mila). Afgesien hiervan is gefluit ("w", "h", "u") - dit word dikwels geassosieer met misterie en 'n mate van onuitdruklike gevaar.
Hy handel oor gesonde kwessies in Russies fonetiek. Byvoorbeeld, die klanke "k", "c", "ks" en "x" word as hard beskou. "B", "f", "m", "f" is voorbeelde van klanke wat solied klink, maar nie bedreigend is nie. "L", "s", "y" en "o" - sagte, gladde, sensuele klanke.
Nie minder betekenisvol vir die keuse van die naam en die algemene harmonie nie. Dit is belangrik dat die leser maklik en aangenaam is om die naam van die held uit te spreek. daarom Arnolfo altyd beter as Skrimbr, en Eugene verkiesliker as Elia. Die harmonie is eenvoudig genoeg om na te gaan: dit is genoeg om 'n bladsy teks te neem waar 'n held dikwels genoem word, en sy naam na die gekose een te verander. Nadat u een bladsy gelees het, sal u duidelik word of dit goed waargeneem word of nie.
Subtiliteite waaraan u aandag moet gee.
In die eerste plek is dit die moeite werd om daarop te let die naam van die held moet ooreenstem met die wêreld waarin die beskryfde gebeure plaasvind. Byvoorbeeld, die voorkoms van Slawiese name in 'n fiktiewe wêreld of die gebruik van Oudnoorse name in moderne stedelike prosa sou buitengewoon vreemd wees. In beginsel is hierdie aanbeveling op sigself banaal, maar nie alle beginners skrywers hou daarby nie. Die kunsmatige toevoeging van vreemde name in die Russiese werklikheid werk nie altyd as hierdie name nie deur buitelanders self gedra word nie, maar deur ons landgenote: John en Frankie lyk immers op een of ander manier wild onder Ivanov en Petrov. Alhoewel, byvoorbeeld, die omgekeerde maneuver - die gebruik van Russiese, Chinese, Spaanse name in die konteks van die Amerikaanse werklikheid - die onderwerp van migrante na vore bring, wat baie relevant is in ons tyd. Daar is dus regtig iets om oor na te dink.
Vir die naam is lengte ook belangrik. Hoe meer lettergrepe en letters daarin is, hoe moeiliker is dit om te lees. Die ideale lengte is 2-3 lettergrepe. Vier is al baie. Maar moenie vergeet dat name afgekort kan word nie, want dit gebeur in die gewone lewe: Constantin Dit is steeds Kostik, en Benjamin – Venya.
Dit is ook belangrik om die moontlike assosiasies wat aan die naam toegewys is, te oorweeg. Dit geld veral vir 'n klomp voornaam. Byvoorbeeld, as u die hoofkarakter Alexander Sergeyevich noem, sal dit vir u baie moeilik wees om die onwillekeurige assosiasies van die gehoor met Pushkin te oorkom.
Dit is makliker om met regte name vorendag te kom: u moet net die geskikste een kies uit die bestaande lys. Maar fiktiewe name gee ruimte vir verbeelding, jy kan daarin belê net wat jy wil, eksperimenteer met klank. Maar ook hier moet 'n mens nie die korrespondensie van die naam en die wêreld van gebeure vergeet nie - fiktiewe name vind hoofsaaklik in fantastiese prosa plaas.