Kongresverkiesings - Volke, nasies, gebeure - 2021
Midterme kan gebruik word as 'n aanduiding van wat die kiesers dink oor die president se prestasie en "hul resultate kan van kritieke belang wees vir die huidige president." (Vile)
George Bush het die volgende scenario gehad:
2000 - algemene verkiesingsoorwinning, maar baie bevraagteken die geldigheid van die uitslag en 'n tyd lank word die kiesstelsel van Amerika bevraagteken. Dat die man wat gewen het minder mense vir hom gestem het, beteken dat die verloorder, Al Gore, statisties 'n gewilder keuse by die kiesers was. Aanvanklik het Bush probleme met die Kongres gehad toe hulle nie 'n paar van sy kabinetskeuses wou bekragtig nie, en die eerste maande van sy presidentskap was ontsteld.
2002 - middeltermynverkiesings - die eerste wat na 9/11 gehou word. As die volk rondom hul president saamtrek, is dit natuurlik om 'n drif aan die Republikeine in die Kongres te verwag, en dit is wat gebeur het. Die unieke omstandighede tydens die verkiesing en Amerika se spesifieke binnelandse situasie het beteken dat dit 'n dapper Kongres sou wees wat struikelblokke in die weg staan ​​van die opperbevelhebber.
2004 - nasionale verkiesing met alle huise en 1/3 van die Senaat verkiesings. Die gevolg was dat Bush nou 'n Republikeinse beheerde Huis en Senaat het. Dit is geen waarborg dat dit slegs 'n rubberstempel sal wees vir presidensiële aanbevelings nie, maar as die volk nog in 'oorlog' is, en met 'n dominante aangeleentheid met buitelandse beleid, is dit waarskynlik dat die Kongres sowel as die president sal saamwerk.
Die kwessie van tussenverkiesings veroorsaak ongewone situasies. In 1997 het Clinton 'n gewilde mandaat as president gehad, maar die Republikeine het die wetgewende liggaam van die Kongres beheer. Ondermyn die een die ander of is hierdie situasie bloot die resultaat van demokrasie en die opset wat deur die Stigtersvader gestig is wat die uitvoerende gesag (die president se kantoor) en die wetgewende (kongres) wou skei?
In 1956 het Eisenhower dieselfde scenario as Clinton gehad en dieselfde het gebeur. Albei groepe het as vennote saamgewerk om te verseker dat die stelsel sou wen en tot voordeel van Amerika sou wees, ondanks die feit dat die Demokrate deur die Kongres oorheers is en Eisenhower 'n Republikein was.
Bogenoemde situasie is in werklikheid nie ongewoon nie, aangesien dieselfde in 1968 en 1972 gebeur het toe die president met 'n Kongres moes werk wat 'n meerderheid gehad het en nie van sy party was nie. Ander scenario's kan voorkom.
In 1980 het Reagan 'n sterk oorwinning in die algemene verkiesing behaal. Hy was 'n Republikein. Daar was ook 'n Republikeinse meerderheid in die Senaat vir die eerste keer sedert 1954. Maar die Huis van Verteenwoordigers het 'n meerderheid van die Demokrate Party gehad.
Dit is algemeen dat 'n president se party tydens middeltermynverkiesings verloor. Daar word gereeld twee redes aangevoer om dit te verduidelik:
1. Plaaslike aangeleenthede is geneig om meer belangrikheid te geniet tydens verkiesings in die middeltermyn, terwyl die kiesers in die algemene verkiesing meer waarskynlik vir 'n kandidaat sal stem en vir nasionale kwessies wat swaarder is as die plaaslike probleme wat geïdentifiseer kon word.
2. Politieke kommentators skryf oor "normale ontnugtering" met die party van die president aan bewind. Dieselfde argument word in Brittanje gestel as die regering sleg vaar tydens 'n tussenverkiesing: "dit gebeur heeltyd, maar as die algemene verkiesing aanbreek ...."
Die tussenverkiesing kan die president in 'n baie moeilike posisie plaas. Ondersteun hy die party se kongreslede wat weens plaaslike kwessies by die stembus kan ly? As hy dit nie doen nie, kan die moraal van die party as geheel negatief beïnvloed word. As hy dit wel doen, kan hy geassosieer word met mislukking as die kandidate van sy party verloor, en dit kan die president se eie aansien ernstig beskadig, dit wil sê die ondersteuning van 'n 'verloorder'.
Die president staar ook 'n ander soort probleme in die gesig. As hy as 'n demokratiese president aktief 'n stryd voer vir sy party en kandidate en hulle verloor, sal hy met 'n Republikeinse Kongres moet saamwerk, en hy sal nie die Kongres se steun kan waarborg vir sy beleid wat sy laaste twee jaar ' lamtyd se presidentskap en veroordeel sy party vir 'n paar jaar in die politieke wildernis. Dit kan veral waar wees as die veldtog vir die middeltermyn negatief en onaangenaam was.
Nog 'n kompliserende faktor is dat sommige van die president se grootste kritici met betrekking tot presidensiële beleid van sy eie party kon kom. Sou hy graag wil sien dat hulle herkies word om die partysterkte te bevorder, of sou hy verkies dat hulle hul setel verloor, wat sy posisie in die Kongres sowel as in die openbare persepsie van sy politieke krag kan verswak? Veldtog die president vir diegene wat hom ondersteun het en nie vir diegene wat 'n doring in sy sy gehad het nie? Wat gebeur as hy sommige kandidate ondersteun en daardie kandidate nie wen nie?
Die mid-termyn bied 'n moeilike balansering aan 'n president. Hy kan die geleentheid gebruik om sy party te probeer ontslae te raak van diegene wat hom nie ondersteun het nie, maar hy kan ook sien dat diegene wat hy ondersteun het, verloor en die gevolge vir hom erg kan wees. Die tussenverkiesings in 1998 was anders.
Logika het voorgestel dat Clinton sleg sou vaar. Hy het reeds 'n Republikeins-gedomineerde Kongres gehad en sy probleme met betrekking tot Monica Lewinsky en die Starr-ondersoek kon 'n verwoestende impak op die Demokrate gehad het. Dat die teendeel plaasgevind het, is byna sekerlik uniek aan hierdie verkiesings. Geen ander president het so 'n openbare ondersoek na sy privaatlewe gehad nie. Die aanduidings blyk te wees dat daar openbare veroordeling van Clinton se optrede was, maar omdat dit nie van politieke belang was of die nasionale veiligheid daarvan beïnvloed het nie, was dit nie vir die openbare domein nie. Dit wil voorkom asof die Republikeine hul hand heeltemal te veel gespeel het en dat die kiesers dienooreenkomstig reageer.
Dat Clinton polities redelik ongeskonde uit die skandaal gekom het (sy beoordelingsvlak was 63% na die vertoon van die 'video' waarmee baie presidente baie tevrede sou gewees het tydens 'n tussentermynverkiesing), was waarskynlik die gevolg van die versuim van die Republikein om maak gebruik van die situasie wat Newt Gingrich sy posisie gekos het, en die manipulering van verwagting deur die Demokrate wat uitgelek het dat Clinton baie sleg uit die video sou kom en dat die wêreld sy asem sal hou wanneer Clinton in werklikheid kalm, professioneel uitkom ens en het die indruk geskep dat hy die bestuurder was. Dit is onwaarskynlik dat so 'n scenario weer in die Amerikaanse politiek sal plaasvind, so die agtergrond van die 1998-termyn is byna seker uniek.
Navorsing dui daarop dat daar geen duidelike verband bestaan ​​tussen die president se naam en die Kongresverkiesing nie. In 1952 het die Republikeinse Eisenhower 56% van die stemme in die algemene verkiesing gekry. Hy was 'n voormalige militêre bevelvoerder wat kon beweer dat hy een van die wêreld se beroemdste mans van daardie tyd was wat die Geallieerde magte op D-dag 1944 gelei het. In 1952 het die Republikeine ook die Senaat sowel as die Huisverkiesing gewen, sodat die Republikeine op die hoogste vlak gestaan ​​het politiek in daardie jaar.
In 1954 het die Demokrate 'n meerderheid in die middeltermynverkiesing gewen en die Kongres beheer. In die algemene verkiesing van 1956 is Eisenhower egter herkies met 'n groter persentasie stem - 58%. Maar die Kongres het steeds deur die Demokrate oorheers. Daarom is dit veilig om tot die gevolgtrekking te kom dat die naam Eisenhower vir die Kongresverkiesings wat terselfdertyd die presidentsverkiesing gehou is, min tel.
Die sogenaamde 'n ander saak wat 'n rol speel in die Kongresverkiesing "Pelsstert-effek". Dit is waar die president óf sy party aan die ander 'hang' as die een sterker lyk en dus 'n goeie hefboom is tydens 'n verkiesing. In 1952 het die Republikeinse Party duidelik aan die jasstert van Eisenhower 'gehang' en het die Republikeinse Party baat gevind by die Kongres. In 1960 was die Demokratiese Party gewild en die presidensiële benoemde, Kennedy, was waarskynlik nie so gewild soos politieke ontleders in die simpatiegolf na sy dood gedink het nie. Dit is moontlik dat hy verkies is as gevolg van die steun van die kiesers vir die Demokrate en dat hy 'aan hul kleure' vasgeklou het. Kon sy gebrek aan oorweldigende gewildheid die Demokrate se setels in die Kongres gekos het?
Dit is moontlik dat die Republikeine in die Kongres in November 2002 voordeel kan trek uit hierdie 'pelsstert-impak', aangesien baie Amerikaners hul president en sy party goed sal kan saamtrek. Die goedkeuringsgraderings vir president Bush bly hoog en sy party kan daarvolgens baat vind.
"Die jasstert-effek is een van die raaisels van die Amerikaanse politiek." (Vile)
Daar is twee teorieë uiteengesit om die manier waarop mense tydens die Kongresverkiesing stem, te verduidelik.
1. 'n Populêre president kan die opkoms van kiesers beïnvloed, maar hy het min invloed op die manier waarop mense tydens die Kongresverkiesing stem.
2. Plaaslike faktore is belangriker vir die Kongresverkiesing as die status van die president of nasionale kwessies; d.w.s. mense stem vir die president met inagneming van die nasionale aangeleenthede, maar hulle stem vir die kongreslede oor plaaslike sake.
As plaaslike faktore die belangrikste kwessies vir die Kongresverkiesing is, moet voornemende senatore en kongreslede aandag gee aan die gedagtes en houdings van diegene in hul kiesafdelings. Dieselfde geld vir diegene wat die amp beklee. Die menings van die kiesers kan bepaal of ampsbekleërs die presidensiële beleid ondersteun en of sy / haar herverkiesing afhang van die plaaslike mening / kwessies, hy sal in die openbaar moet sê of hy / sy die president in sekere aangeleenthede steun.
'N Kongreslid of senator sal slegs verkies word as hy steun in sy kiesafdeling het. As dit blyk dat die kiesers daar nie sekere presidensiële aksies steun nie, dan het die ampshouer - wanneer die tyd vir herverkiesing aanbreek - die keuse om sy president te ondersteun (as hy in dieselfde party is), maar die kiesers vervreem en daarom kan hy moontlik sy amp verloor of saam met sy potensiële ondersteuners in sy kiesafdeling optrek ten koste van die president. Daarom kan die Kongresverkiesing 'n beduidende impak hê op die president se posisie en posisie in Washington, en spanning kan hierdeur ontstaan.
'N Ander kwessie wat probleme tussen die Kongres en die Withuis veroorsaak het, was gerrymandering en die wanverdeling van die Kongres-kiesafdelings. (sien verkiesingsdistrikte). As daar geag word dat een party sy mag op 'n onvanpaste, hoewel wettige manier op staatsvlak gebruik het, kan die gevolge wat dit in Washington vir die Kongres en die president het om saam te werk, ernstig wees.
Tradisioneel word die president goed ondersteun in verstedelikte en goedbevolkte gebiede, en die Kongres het nog altyd 'n vooroordeel teenoor landelike gebiede gehad. Alhoewel dit 'n oorvereenvoudiging is, kan die twee verdeelde lojaliteite uiteraard bots ten spyte van die uitspraak van die Hooggeregshof in 1962 (Baker v Carr) dat state nie 'n wanaanpassende wetgewer kon hê nie (d.w.s. een groep is meer verteenwoordig as ander as gevolg van verkiesingsgrense) wat in 1964 uitgebrei is om die Kongresdistrikte in te sluit. Die reël is dat die stem van een persoon nie meer werd is as die van 'n ander persoon nie. Dit het egter nie veel gedoen om 'n beter verteenwoordiging van alle groepe in die Kongres te waarborg nie, en dit het nog nie 'n beduidende invloed op die verhouding wat die Kongres met die president gehad het nie.
Diegene in die Kongres - of dit nou senatore of verteenwoordigers is - is in die situasie van verdeelde lojaliteite. Is hulle lojaal teenoor die president van Amerika? Is hulle lojaal aan hul party? Is hulle lojaal teenoor diegene wat vir hulle stem? Gegewe die ingewikkeldhede van die Amerikaanse politiek, watter antwoorde sou die politici tydens 'n verkiesingsveldtog in die Kongres gee?