Geskryf deur Karen Foster
Tydens die COVID-19-pandemie word 'n venster oopgemaak vir goeie idees om van die buitewyke na die hoofstroom te beweeg - en dit sluit 'n werksdag van vier dae in. (Simon Abrams / Unsplash)
Soos enige krisis, is die COVID-19-pandemie 'n geleentheid om na te dink oor hoe ons dinge doen.
Aangesien ons naby die 100-dae-punt is sedert die pandemie verklaar is, is die werkplek 'n belangrike aandag, veral waar 'n venster oopmaak vir goeie idees om van die rand na die hoofstroom te beweeg.
Byvoorbeeld, wanneer miljoene meer Kanadese van die huis af begin werk, is baie besighede gedwing om met telekommunikasie te eksperimenteer. Interessant genoeg, baie sê nou dat hulle sal voortgaan nadat die pandemie geslaag het, omdat dit beide werkgewers en werknemers bevoordeel.
'N Ander idee, wat minder getoets word as telekommunikasie, is die opwekking: die vierdaagse werkweek. Nieu-Seelandse premier Jacinda Ardern het die moontlikheid van 'n verkorte werkweek geopper as 'n manier om werk te skei, plaaslike toerisme aan te moedig, te help met die balans tussen werk en lewe en produktiwiteit te verhoog.
As sosioloog wat leer oor werk en geskryf het 'n boek oor produktiwiteit, Ek glo dat sy reg is.
Nie 'n saamgestelde skedule nie
'N Werkweek van vier dae moet nie verwar word met 'n saamgestelde skedule wat werkers laat werk om 37.5 tot 40 uur werk in vier dae in plaas van vyf te druk nie. Om redes wat hieronder duideliker moet wees, help dit ons nie nou nie.
'N Ware werkdae van vier dae behels dat voltydse ure ongeveer 30 uur in plaas van 40 uur geklok word. Daar is baie redes waarom dit vandag aantreklik is: gesinne is sukkel om kindersorg te dek in die afwesigheid van dagsorg en skole; werkplekke probeer die aantal werknemers wat elke dag in kantore vergader, verminder; en miljoene mense het hul werk verloor.
'N Korter werksweek kan ouers in staat stel om kindersorg bymekaar te maak, werkplekke toe te laat om by te woon, en teoreties kan die beskikbare werk verdeel word tussen meer mense wat werk nodig het.
Die progressiefste korter werkweek behels geen salarisverlagings nie. Dit klink mal, maar dit berus op eweknie-geëvalueerde navorsing oor korter werkweke werkers kan binne 30 uur net so produktief wees as in 40omdat hulle minder tyd mors en beter rus.
Die meeste werknemers sal waarskynlik nie omgee om hul eie geld te spandeer op noodsaaklikhede wat in die kantoor voorsien word in ruil vir 'n vierdaagse werkweek nie. (Jasmin Sessler / Unsplash)
Korter werkweke verminder die aantal siekedae wat geneem word, en op hul ekstra dagvakansie gebruik werknemers nie die kantoor se toiletpapier of hulpprogramme nie, wat hul werkgewers se koste verminder. Daarom is dit moontlik vir mense om teen dieselfde intuïtief minder met dieselfde salaris te werk die verbetering van hul werkgewer. Dat mense moontlik meer van hul eie geld aan toiletpapier moet bestee, is 'n toegewing wat die meeste werkers waarskynlik sou aanvaar.
Dieselfde navorsing het ook meer voorspelbare bevindings: mense hou daarvan om minder te werk.
Toegewyde moraliteit van werk
As dit soveel sin maak, waarom het ons dan nie 'n week van vier dae nie? Dit blyk dat hierdie vraag meer as 150 jaar oud is.
Sommige van die antwoorde het betrekking op die logistiek wat betrokke is by die transformasie van ons hele stelsel, dit is nie die volledige antwoord nie. Die werkweek is immers is voorheen verminder, dus kan dit tegnies weer gedoen word.
Die res van die rede is gewortel in kapitalisme en klassestryd.
Denkers van Paul Lafargue (“Die reg om lui te wees, ”Eerste gepubliseer in 1883) aan Bertrand Russell (“In lof van ledigheid, ”Vanaf 1932) en Kathi Weeks (“Die probleem met werk, ”Vanaf 2012) kom ons tot die gevolgtrekking dat ons die vermindering van werktyd weerstaan ​​te midde van ondersteunende bewyse - en ons eie begeertes vir meer ontspanning - as gevolg van die verskanste moraliteit van werk en die weerstand van“ die rykes ”teen“ die idee dat die armes moet ontspanning hê, 'volgens Russell se woorde.
Ons is baie geheg aan die idee dat harde werk deugsaam is, ledige hande gevaarlik is en dat mense met meer vrye tyd nie vertrou kan word nie.
Vier dae werkweke het in die dertigerjare gevloei
Niemand stel voor dat bose regerings saam met bose base saamwerk om magtige mense besig te hou nie. As historikus Benjamin Hunnicutt het getoon dat daar 'n beduidende belangstelling was in korter werksure in die 1920's en dertigerjare, toe die 30-uurweek aangewys is as 'n manier om die werk onder die werklose en onder werklose burgers van die Groot Depressie te deel.
Selfs nyweraars WK Kellogg en Henry Ford het 'n ses uur lange dag ondersteun omdat hulle glo dat meer rus vir meer produktiewe werkers sou sorg. Maar Hunnicutt se navorsing in Werk sonder einde onthul dat sommige werkgewers hul lone verminder as hulle werkure verkort, en toe werknemers terugveg, het hulle hul eise vir korter werksure verlaag en eerder op loonverhogings gefokus.
In die ingewikkelde druk van kapitalisme, uiteindelik selfs die New Deal, wat beleid en diskoers in Kanada beïnvloed het, verskuif van die vroeë eise vir meer ontspanning na eise vir meer werk.
Dit is heel moontlik dat ons dieselfde sal doen in ons COVID-19-oomblik, en smeek om weer aan die werk gesit te word vyf dae per week as dit alles verby is.
Maar ons het nuwe redes om korter werkweke te oorweeg, en hulle kan meer oorredend wees. Dit is ook moontlik dat ons uiteindelik opgehou het met die valse belofte dat langer werk sal lei tot beter lewens. Die werksdag van vier dae kan 'n ander wilde idee wees wat dit deur die oop beleidvenster van die pandemie maak.
Karen Foster, medeprofessor, sosiologie en sosiale antropologie en Kanada-navorsingsleerstoel in volhoubare landelike toekoms vir Atlantiese Kanada, Dalhousie Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Waarom die dag aanbreek tydens 'n werksdag van vier dae