Pa was eintlik ‘n terughoudende man, baie stil, maar hy was lief vir klein kindertjies en het die wêreld se geduld gehad met Elvis Presley – dit was wat die kleinding haarself gedoop het en ons het almal ewe gedwee ingeval en haar Elvis genoem. Dit het my menigmale laat proes, want die ware Elvis was, volgens my pa, “van die duiwel” en hy het geen tyd gehad vir hom of sy sang nie. Die kleine Elvis het egter sy hart gesteel.
Ek onthou die dag wat sy weer oor die draad getel is om die nuus te kom vertel van haar nuwe klein sussie wat die vorige dag gebore is en om sommer haar nuwe sloffies vir ons te kom wys. So al geselsend slof-slof sy so agter my pa aan en hy luister geduldig, vra op ‘n stadium vir haar wat die nuwe sussie se naam is. “Hendrik Verwoerd”, was die pront antwoord. Daar was ‘n oomblik se verdwaasde stilte en toe het my pa kliphard gelag.