Nike RABID EV0603 (065) דף הבית > משקפי שמש > Nike > RABID EV0603 (065)
צבע מסגרתANTHRACITE/OUTDOOR LENS The Black Keys @ Virgin FreeFest 2011 | JOSH SISK
← Cut Copy @ Virgin FreeFest 2011
Two Door Cinema Club, Bombay Bicycle Club @ Virgin FreeFest 2011 → Written by Admin on December 1, 2008 . Posted in Verder geluister
Die boeiende van die preekstudie oor Psalm 85 is dat dit ons wys op die spanning tussen Israel se geloofsherinnering (Wat God in die verlede gedoen het) en dit wat hulle tans ervaar (Nou gaan dit nie meer so goed nie), met die belangrike stelling daarby dat nuwe lewe net van God kom en ons dit nie self kan bewerkstellig nie. Ek sou veral, in die lig van die liturgiese voorstelle oor die “Sondag van Vrede”, fokus op ons vredesdrome wat altyd weer skeefloop, sodat ons teruggebring word na die werklikheid dat God alleen vrede bring deur die Vredevors.
Een manier om dit te aktualiseer, is om te vra: Wat het geword van ons reënboogdroom? Ons het, met die politieke omwenteling van 1994, hoog opgegee oor die nuwe “reënboognasie,” waarin mense van verskillende rasse en oortuigings in harmonie sou saamwoon? Daar is tans ‘n film hieroor, Behind the Rainbow, wat in die Mail and Guardian geresenseer word deur Shaun de Waal onder die opskrif At the Rainbow’s End. (“Kersfees aan die einde van die reënboog…” sou dalk ‘n goeie preektema wees!) Hier is ‘n aanhaling uit dié resensie (wat ook ‘n vergelyking met Leon Schuster se Mr Bones 2 insluit):
“On the way we have the arms deal, the carnage of Polokwane, and so forth, finally ending with a little note to say that the ANC has discharged Mbeki from his duties as president. On the arms deal, the narrator of Behind the Rainbow uses Mark Gevisser’s phrase, “the poisoned well of South African politics”, without direct acknowledgement. Perhaps it would be better to talk about how the ANC lost — or sold — its soul.”
Die volledige resensie kan gevind word by http://www.mg.co.za/article/2008-11-28-at-the-rainbows-end
In dieselfde trant kan gekyk word na ‘n berig oor hoekom mense Suid-Afrika steeds verlaat, ten spyte van die feit dat werk elders in die wêreld al hoe moeiliker word om te kry. Hier is ‘n uittreksel:
Advertising executive Penny Holt loves her native South Africa but power cuts, a murky political climate and widespread violent crime made her think about leaving the nation she once viewed as a beacon of hope.
A robbery at her office was the last straw.
“There’s a brutality, an anger that worries me,” said the 32-year-old executive at Saatchi & Saatchi as she finished packing up her house in the well-heeled northern suburbs of Johannesburg ready to move to London, England.
Holt’s decision reflects what appears to be an accelerating trend in Africa’s biggest economy. Professionals, often young and in middle management but increasingly senior executives too, are leaving, adding to a skills shortage that is already acute.
Even though the global financial crisis is cutting job opportunities abroad — prompting some South Africans to consider moving home to take them up — at least eight top-level executives at listed companies have resigned this year to emigrate.
Die volledige berig kan gevind word by http://www.mg.co.za/article/2008-12-01-jobs-scarce-abroad-but-south-africans-move-away
Teen hierdie agtergrond is dit opvallend dat die “reënboognasie” blykbaar op soek is, nie net na nuwe politieke moontlikhede nie (die stigting van Cope), maar ook na ‘n soort verlossersfiguur:
“Zuma se lyding is soos Jesus s’n, verduidelik Vrystaatse partyleier
Mnr. Jacob Zuma, ANC-leier, word aan dieselfde soort lyding as Christus onderwerp, sê mnr. Ace Magashule, voorsitter van die ANC in die Vrystaat.
“Jesus is vervolg, Hy is name genoem en verraai. Dit is dieselfde soort lyding wat mnr. Zuma die afgelope tyd moes deurgaan, maar hy staan steeds sterk. Hy gee nie moed op nie,” het Magashule gister gesê.
Hy het by navraag ’n soortgelyke stelling verduidelik wat hy Vrydag aan ’n skare Zuma-ondersteuners gedoen het toe Zuma die appèlgeding van die nasionale vervolgingsgesag (NVG) bygewoon het. Die NVG appelleer teen die uitspraak wat regter Chris Nicholson vroeër vanjaar in Zuma se korrupsieverhoor gemaak het.
Dit is die soveelste keer dat ’n ANC-hoë ’n Bybelse vergelyking met Zuma of die ANC tref.”
Die volledige berig kan gevind word by:
Laastens: Ook die kerk as volgelinge van die Vredevors, ons wat geroep is om vredemakers te wees, stel keer op keer teleur:
Leraar steek man glo by kerk
Die Sondagdiens van die VGK-gemeente in Ceres het nie gister plaasgevind nie, nadat ds. Billy Rayners, wat die diens moes lei, na bewering ’n ouderling van die kerk met ’n mes gesteek en nóg ’n lid omgery het.
Die voorval kom nadat Rayners glo geweier het om die ouderling, mnr. Piet Witness, aan die kerk voor te stel nadat Witness onlangs deur die kerkraad as ouderling verkies is.
Daar word beweer dat Rayners en Witness baie jare al nie oor die weg kom nie…
Die volledige berig is by http://www.dieburger.com/Stories/News/18.0.1124029763.aspx
Written by webmeester on November 28, 2008 . Posted in Verder geluister
Sal jy God se glimlag herken hierdie Advent?
Eerskomende Sondag, die 30ste November, is die eerste Adventsondag. Aggenee, sal julle sê, watse Roomse spulletjies is dit nou weer? Maar, sou ek sê, ons moet hier by die Rooms-Katolieke leer, want hulle hou gebruike van die kerk wat eeue oud is, en wat ons Gereformeerdes gerus ook weer kan optel. Baie van ons gemeentes het al, en met goeie vrug, die kerklike gebruike begin terugbring wat eeue gelede aan die hart van die kerk se skoonheid en lieflike samesyn gelê het. Ons noem dit die “ancient future”. Met die óú gebruike van die kerk beweeg ons die toekoms in.
Die vier weke voor Kersfees, is Advent. Dis ‘n tyd waarin ons onsself op Kersfees moet voorberei. Nie met Jingle Bells, drankaankope en oordrewe geskenke nie. In Advent kyk ons na ons eie en ander mense se pyn. Ons neem weer die gebrokenheid van die lewe in oënskou. En ons kan maar – want ons weet dat die uitkoms naby is, dat die Lig weer gaan skyn. Want Kersfees kom.
Kom ons berei onsself hierdie Sondag op Kersfees voor met Psalm 80:1-8. Die psalm praat met ‘n mens uit baie rigtings, en tref jou op baie sagte plekke. Maar kom ons laat hierdie psalm oor drie dinge met ons praat:
Die eerste ding wat hierdie psalm vir ons oor onsself sê, is dat dit ‘n “community lament” is. Dit is die klaaglied van ‘n gemeenskap. Dis ‘n hele gemeenskap wat na God toe uitroep in pyn.
Ons het nou onlangs 9000 – ja, nege duisend – vraelyste na gelowiges in Suid-Afrika uitgestuur waarin daar onder andere een vraag was waarvan die antwoord ons verras het. Ons het gevra waarvan hulle wil hê Jesus Christus hulle moet verlos. En wat antwoord ‘n groot meerderheid van die mense toe? Van seerkry. Dit was asof ek Psalm 80 hoor. ‘n Hele samelewing van gelowiges roep uit na God om hulle van seerkry te verlos. Van politieke seerkry. Van ekonomiese seerkry. Van seerkry in hulle intieme spasies.
Ja, ons is weer waar die seer mense van Psalm 80 was.
Maar Psalm 80 praat nog ‘n tweede praat ook met ons. Dit vra God om te verskyn. Die psalm weet God is die Een wat Sy gesig wys. God is die Een wat Sy glimlag laat skyn. God is nie soos die ander se gode wat uit klip gekap is nie. Ons kan altyd weer hoop dat dit sal skyn.
Soos ‘n refrein kom dit in Psalm 80 voor: vers 2, vers 4, vers 8, vers 12: O God, verskyn tog tot ons redding! Glimlag tog vir ons, dat dit weer met ons goed kan gaan.
Dan is daar nog ‘n derde manier waarop Psalm 80 met ons praat. Al is dit ‘n klaaglied, is dit vol hoop. Die psalm hoop daarop dat God weer Sy glimlag sal wys – omdat God dit in die verlede weer en weer gedoen het.
Israel se geskiedenis met God bewys dit: net wanneer die donkerte op sy donkerste was, het God die lig gestuur. Die psalm herinner God juis aan Josef: Josef se broers het hom in ‘n put gegooi, ‘n gat in die grond waar hy tien jaar gesit het. En toe die donkerste op sy ergste was, het God vir Josef uit die put gehaal om hom tweede in bevel van Egipte te plaas. Sodat Josef op sy beurt sy broers kan help wat in die donkerte van hongersnood was.
En dit kan ons ook weet terwyl ons tranebrood eet: wanneer dinge op hulle donkerste is, is die lig die naaste.
Soos Jesus se woorde aan die kruis (wat ook uit die psalms kom, naamlik Psalm 22:2): My God, my God, waarom het u my verlaat? En net nadat Jesus dit gesê het, het dit weer lig geword.
Lig in die Bybel is baie belangrik. Dis een van die woorde wat die meeste in die Bybel voorkom. Lig is die eerste ding wat God volgens Genesis 1 maak.
En Kersfees is ook die fees van die ligte.
Hoe sal ons ons dan in Advent voorberei op die Lig van Kersfees? Deur onsself te leer om God se glimlag raak te sien te midde van die donker. Deur God se glimlag te LAAT skyn in die donker.
Dis wanneer jy na iemand wat in nood is, uitreik – dat jy skielik op daardie oomblik bewus word van God se glimlag. Dis wanneer jy terugdink aan die jaar, en tussen baie terugslae en swaarkry, skielik onthou van iets wat jy reggekry het, dat jy skielik God se glimlag sien. Dis soos die blinde vrou wat nou die dag oor die radio vertel hoe sy dit reggekry het om die geel en die wit van ‘n eier te skei – en toe skielik “gesien” het hoe glimlag God vir haar. Dis die man wat dink die saad in sy tuin is dood, en skielik staan die groen lewe daar vir hom en glimlag saam met God.
Advent is ‘n goeie tyd van die jaar om vir mekaar in die kerk te vertel van ons vrese en verliese. Maar ook van die kere wat ons God se glimlag in ons lewens ervaar het. En waarom ons hoopvol uitsien na die Lig wat weer met Kersfees gaan verskyn.
Dis ook ‘n tyd van die jaar wat ons vir mekaar kan vertel hoe ons al God se glimlag geblok het. Hoe ons vir God ‘n strak gesig gegee het, soos ‘n afgodsbeeld, en geweier het om Sy glimlag raak te sien.
En dan is dit ook ‘n blye tyd wanneer ons vir mekaar kan sê: God is die een wat by jou bly. Hy steek soms Sy gesig weg, maar jy kan altyd weer Sy glimlag soek en kry. God is nie soos ‘n kêrel wat jy nie weet of hy weer sal kom nadat hy vir jou geglimlag het nie. God is nie soos ‘n vrou wat nie by jou wil bly nie.
Dat God daar is, en dat Hy glimlag, is een van die seker feite van ons lewens – waaraan ons mekaar weer in Advent kan herinner.
Mag jy God se glimlag sien hierdie Advent. En mag jy opnuut weer daarvan bewus raak hierdie Kersfees. En mag dit by jou bly, die hele jaar lank.
Written by Admin on November 12, 2008 . Posted in Verder geluister
Ek dink mens sou ‘n preek oor hierdie teksgedeelte as volg in drie kon verdeel:
1. Die koninkrykslewe: Ons behoort nie aan onsself nie, maar aan God.
2. Die selfbehepte lewe: Om God te reduseer tot slawedrywer, die self tot slaaf en die gawe tot besitting.
3. As Hy weer kom, kom haal Hy sy pêrels.
Die koninkrykslewe: Ons behoort nie aan onsself nie, maar aan God.
Die lewe is wat met ons gebeur tussen die krip en die graf. Vir Christene is dit nie bloot die biologiese oorlewing wat een jaar in die volgende laat vloei nie. Na aanleiding van die gelykenis van die goue muntstukke kan ons sê dat Christene hierdie lewe ten diepste as gawe van God sien. Die slawe ontvang die muntstukke. Nie een weier dit nie. Dit was nooit hulle s’n nie. Dit sal ook nooit hulle s’n wees nie. Van die begin af verstaan ons ons lewe as God s’n. Maar dit kom met ’n opdrag, ’n roeping: Gaan maak wins daarmee. Woeker. Lééf nou! Dit is die koninkrykslewe. Die koninkrykslewe is die lewe van die nuwe mens. Die eerste twee slawe leef die koninkrykslewe. Hulle gaan elkeen en verdubbel dit wat hulle ontvang het.
Ons leef in ‘n samelewing wat o.a gekenmerk word deur verbruikerism en narcisisme. Die gelykenis van die goue munstukke keer ons wêreld se waardes kop-onderstebo: Ons behoort nie aan onsself nie, maar aan God. Alles wat ons is en het, kom van God.
Die selfbehepte lewe: Om God te reduseer tot slawedrywer, die self tot slaaf en die gawe tot besitting.
Die derde slaaf is ons “Most Peculiar Man”. Hy is die snaakse mannetjie van ons tyd wie se lewe toegesluit is in hom, in die illusie dat die sleutel binne-in hom opgesluit lê. Sy lewe is ’n voortsetting van die benoude godsdienstige wêreld waarbinne hy hom bevind. Hy is bang vir die gewer van wie hy die gawe ontvang het. Hy weet dat daar van hom rekenskap geverg gaan word. Van die begin af verstaan hy die lewe ook heeltemal verkeerd. In sy kop is die eienaar ’n slawedrywer – kwaai en veroordelend. Dit maak van hom noodwendig ’n slaaf. Só skryf hy eintlik sy eie verlossingsleer: My god is ’n slawedrywer en ek ’n slaaf. My verlossing lê daarin dat ek in my slawerny die bietjie wat ek het ten alle koste bewaar.” Die derde slaaf se keuses het opgedroog. Vir hom was die gewer eintlik die hebsugtige – die een wat net vat – die dief: “Meneer, ek ken u as ’n harde man, wat oes waar u nie gesaai het nie, en pluk waar u nie geplant het nie” (25:24). Hy ontwikkel ’n obsessie met die gawe wat hy ontvang het. Hoe groter die afstand tussen sy gawe en die Gewer, hoe banger word hy. Uiteindelik is hy só deurdrenk van die vrees, dat hy maar sy gawe begrawe: Liewer bang Jan as dooie Jan. My god is ’n dief en dus word ek ook een. Lewenslus en kreatiwiteit is daar nie meer by hom nie. Die heel veiligste is om niks te doen nie. Die lewe is mos soos ’n geslote ekonomiese sisteem waarin alles (en almal!) verbruiksartikels is – daar kan mos nooit genoeg wees vir almal nie! Op die ou einde breek alles in die lewe gelyk. Daarom is die beste strategie om dit wat ek het eenvoudig weg te steek en dit nie aan die lewe bloot te stel nie! Van die koninkryk en van die evangelie is hier nie sprake nie!
As Hy weer kom, kom haal Hy sy pêrels.
Vanuit die perspektief van die derde slaaf breek die kwade dag van die eienaar se terugkeer aan. Vir hom is dit ’n dag gevul met angs. Vir die twee slawe wat hulle gawes gaan verdubbel het, is dit ’n blye dag. Om die waarheid te sê, hulle het gelewe vir hierdie dag. Hulle het niks gehad nie en hulle eienaar het hulle vertrou met sy skatte. Hieroor was hulle só bly dat hulle nie anders kon nie as om uit te gaan en dit nóg meer te maak nie. Vir hulle was hulle lewe soos dié van konings. Om met soveel vertrou te word as jy niks van jou eie het nie, maak jou vry – maar verantwoordelik. Jy wil mos nooit jou eienaar teleurstel nie. Jou lewe is nie meer jou eie nie. As dit nie vir my eienaar was nie, het ek nooit hierdie lewe gehad nie! Die derde slaaf word ten sterkste veroordeel. Hy word ontmasker as die een wat van die begin af geweet het wie sy gewer is. Hy het die gawe aktief ontvang, maar toe heeltemal in ’n bedompige, benoude en selfgerigte lewe verval: Die “homo incurvitas.” Mens op hom ingebuig – die lui mens, die dief. Die derde slaaf se oordeel wys ook dat die lewe is soos om bergop fiets te ry. As jy ophou trap, stop jy nie – jy gaan agteruit. Daar is nie ’n geslote sisteem met ’n beginsel van gelykbreek waarmee jy jou van die lewe kan weerhou om jou só te bewaar nie. “Aan elkeen wat het, sal meer gegee word, en hy sal oorvloed hê; maar van hom wat nie het nie, sal ook die bietjie wat hy het, weggevat word” (25:29). Alle gawes kom van die Gewer af. Dis nooit joune om weg te steek nie. Daar is ook nie neutrale grond nie. Die “homo novus” – die nuwe mens – sien ons in die slawe wat hulle gawes verdubbel het. Hulle deel in die vreugde van hulle eienaar. Hy beloon hulle deur hulle oor nóg meer aan te stel. Vir hulle ken die ekonomie van God se genade geen perke nie. Vir hulle is dit asof die koninkrykslewe ’n vreemde en bevrydende teenstrydigheid is: Eers het hulle niks gehad nie. Alles was gawes – alles is vir hulle gegee. Nou word hulle met nóg meer vertrou. Maar eintlik het hulle nog steeds niks nie. Alles is nog steeds die Gewer s’n. Dit is die koninkrykslewe.