Oor die goeie lewe gelei deur Punxsutawney Phil en my jaloesie oor die genoemde lewe - Inligting
Dit is 3 Februarierd en dit is koud. Dit sal nog vyf weke en ses dae koud wees omdat daar gister besluit is. Dit was nie 'n meteoroloog of wetenskaplike van enige aard wat die volgende ses weke as verlengings van die winter beskou het nie. Dit was nie 'n god of 'n kragtige gees van een of ander aard nie. Dit was nie Jack Frost nie.
Gister was dit 'n knaagdier, Latynse naam Marmota monax, Engelse naam groundhog, wat basies 'n waterlose bever is, wat ons reeds koue winter verleng het. Hy het nie (en ons weet dat dit 'n "hy" is nie - voel gerus self) om te sê: "Yup! Ses weke meer! " Al wat hy moes doen, was om sy skaduwee te sien, 'n paar senuweeagtige twitters te gee en in die duisternis in te skram van waar hy gekom het. Wat 'n lewe lei my vriend, Phil, die gelukbringer van die piepklein dorpie Punxsutawney.
Ek verbeel my 'n soortgelyke lewe vir myself en dinge begin mooi lyk. Ek spandeer die hele einde Oktober en die daaropvolgende maande, tot die eerste dag van Februarie, in 'n gat in die grond. Soms het ek 'n slegte droom, so ek val aan die akkerbome. Die herhalende mastiek kalmeer my. Ek stel my alarm voor 1 Februarie sodat ek 'n dag kan gaan stort, my skoene kan laat skyn, 'n oulike trui vir sake kan koop - net ingeval ek nie die volgende dag my skaduwee sien nie, wil ek gereed wees vir 'n vroeë lente . Ek staan ​​vroeg op die 2de om na Koffieboon en Tee-blaar te gaan, en kyk, daar is 'n gruwelike grys figuur wat elke beweging net bokant die grond dophou. Dis dit; Ek is uit. Sien jou op 21 Maart.
Kyk na die nou klassieke film van Harold Ramis Groundhog-dag (1993) maak dit maklik om jouself te vereenselwig met die grondhond, ook bekend as 'n houtsnee, ook bekend as 'n fluitvark. In die draaiboek van Ramis (gekraai met Danny Rubin), woon Punxsutawney Phil nie in die grond nie, sien hy nie sy skaduwee nie, doen hy glad nie veel nie, behalwe dat hy deur die Punxsutawney-burgemeester hanteer is. Die burgemeester dring daarop aan dat Phil in Groundhogese met hom gepraat het en die verlenging van die winter verklaar het. Phil keer nie terug na 'n gat nie, maar eerder na 'n knus houtneste wat deur die stadsmense vir hom gebou is. Hy kan praat. Hy woon op 'n beskaafde plek. Hy het 'n menslike naam. En as hy deur 'n weervoorspeller met dieselfde naam ontvoer word, gespeel deur die legendariese Bill Murray, ry hy met 'n vragmotor.
Murray se karakter, Phil, beleef 2 Februarie keer op keer deur 'n vreemde kosmiese verbinding met die knaagdier. Toe ek die film 'n paar weke gelede weer gesien het (dit was in my plaaslike biblioteek en ek het dit nog nie gesien sedert ek 'n kind was nie), het ek gevoel van jaloesie teenoor die weerman. Aan die begin raak hy ontsteld dat hy die dag oor en oor moet doen, omdat hy in Pittsburgh woon en verkies om nie vas te sit in die godverlate Punxsutawney nie. Maar ek het dadelik die aantrekkingskrag van die kleiner dorp herken toe hy dit binnegekom het, met die vetterige lepels, die gemeenskaplike gees van die nie-denominasie en sy aangename bed-en-ontbyte. Ramis en Murray omskep Phil in 'n liefhebber van die klein-stadsgevoel oor die filmtyd - wat ongeveer 50 dae herhaal. Hy is so lief daarvoor dat hy, nadat hy vyf keer selfmoord gepoog het en die onskuldige grondhond vermoor het, verkies om in Punxsutawney te gaan woon. Sy gelukkige einde is die koop van die plaaslike B&B.
Verlede jaar het ek 'n toer deur die Noord-eiland van Nieu-Seeland, 'n land van vier miljoen inwoners, onderneem. Die hele bevolking van die land is baie minder as die helfte van die bevolking van die staat Pennsylvania. Vetterige lepels, klein dorpie-gevoel en gemeenskapsgees is die dominante norme in die dorpe Whakatane, Napier en Wairoa. Mense kom uit vir parades en vier nie-vakansiedae net ter viering van die fees nie. Die Nieu-Seelanders wat nie plase besit nie, hou daarvan om kuns en kunsvlyt te maak, soos geblaasde glas, art deco-beeldhouwerke, funky wol serpe. Die meeste melk word nie gepasteuriseer of gehomogeniseer nie. Die bed-en-ontbyt het almal verhitte vloere, handdoekrakke en elektriese komberse ingesluit. Dinge is eenvoudig, en dit is mooi.
Maar as u 'n voorsmakie het van 'n lewe wat u nie leef nie, wil u meer daarvan hê, veral as die reis kort is. Dit is waarom die geslagte ná die Baby Boom so gemaklik voel om voorstedelike voorstede op te tel en te verlaat. Die koms van vliegtuie, treine en huurmotors het dit so gemaak dat ek Los Angeles na Nieu-Seeland kan verlaat en 'n maand deur skape kan wei en in kiwi-boorde kan slaap. Die lewe het my die geleentheid gebied om eiendom in Wellington te koop, en ek sou nie genoeg geld gehad het om die maand te oorleef nie.
Ek het nie die sekuriteit, die ondersteuning van my geliefdes of die mistieke magte van 'n grondhond wat nodig was om net in Nieu-Seeland te bly nie. Anders as Bill Murray, het ek nie 'n Andie MacDowell wat bereid is om haar werk by Pittsburgh 9 te verlaat nie, net om in 'n gesellige, aangename, nie-mededingende plek te woon, ver van die stadslewe. Ek het nie eens 'n vrees vir my skaduwee nie. Min van ons doen dit. Maar in beide Phils, die hoofkarakter en die naamgenoot van Groundhog-dag, Ek sien 'n man wat aanvanklik Nieu-Seeland sou gehaat het en daarna genoeg daarvan gehou het om daarheen te verhuis. Ek sien 'n grondhond waarvan die Zen-houding die hartseer kan verlig. Ek voel nie die Wellington-see elke oggend terwyl ek wakker word nie. En ek sien 'n klein filmdorpie wat ek wens het presies so gelyk.
Kyk die video: Punxsutawney Phil Doesnt See Shadow, Predicting Early Spring
Copyright © jorgemolder.com | Oor die goeie lewe gelei deur Punxsutawney Phil en my jaloesie oor die genoemde lewe...