Versindaba » Blog Archive Breyten Breytenbach. Klein reis, 25-30 November : Versindaba
Sunday, December 12th, 2010 | Nuus / Briewe.
6 Kommentare op "Breyten Breytenbach. Klein reis, 25-30 November"
Breyten, dankie vir 'n besonderse bydrae tot die webblad. Net vinnig twee vragies:
1> Volgens gerugte bestaan daar 'n algemene opvatting dat die jaarlikse poësiefees te Medellin die grootste ter wêreld is. Vind jy dat ander poësiegeleenthede (soos die wat jy in jou stuk beskryf) met dieselfde entoesiasme ondersteun word? Maw is daar in Kolombia regdeur die jaar die frenetiese aktiwiteit en belangstelling as wat 'n mens rondom die Medellin-fees bespeur?
2> Die hele Liu Xiaobo-gedoente vind ek erg ontstellend. Wat wel vir my vreemd is, is dat prominente Chinese digters soos Bei Dao en ander tjoepstil is in die hele situasie … Of is ek verkeerd?
December 14th, 2010 at 06:24
Ai ai ai… praat van pinkie en hele skouer…
Die Medellín fees trompetter hoog en laag dat hulle die grootste is, en dis nie waar nie. Wat wél waar is, is dat hulle die grootste aantal toehoorders lok vir hulle openings- en afsluitings-seremonies. Tot 6000 mense! Dit gebeur in die opelug in 'n soort Romeinagtige amfiteater en dis 'n sidderende ervaring. Veral omdat die publiek saampraat. Medellín het ook die gebruik om die digters in allerhande openbare plekke te laat optree – soos in die tronk, waar ek by geleentheid byna 'n hele dag deurgebring het (ek het sommer hartseer van verlange geword) en wonderlike digters ontmoet het. of groepies digters word gevlieg na Cartagena of ander stede om dáár te gaan knor en koer. Dieselfde het my oorgekom in Venezuela. In die 'provinsies' is die kontak tussen publiek en voordraers baie intens. Die digkuns beklee 'n veel belangriker rol in Latyns-Amerika as elders. Digters is gesiene mense. (Die Here help ons.) En daar is 'n ou en deurlopende tradisie van sosiale en daarom politieke betrokkenheid. Dit beteken egter nie noodwendig dat daar deur die jaar meer aktiwiteite as op ander plekke sal wees nie.
Die grootste literêre fees in terme van deelnemers is die Berlynse Internasionale Literatuurfees, eens per jaar in die laatsomer. Die oudste en mees roemryke fees, die oermoeder van almal, bly die Internasionale Poësiefees van Rotterdam. Maastricht is waar die meeste drank verbete en met stywe oë in keelgate gegooi word; tot so 'n mate dat geen poeheet weet of onthou hoe om van punt A tot punt B te kom sonder om eers 'n mildelike bydrae opgooisel te maak as diepgroet vir punt of kommetjie C nie. Terloops, ek dink amper dat Durban se Poetry Africa huidiglik die beste fees is: net die regte kombinasie van stywe bo-lip en los litte. Dis seker deel van die kreatiewe spanning tussen vorm en beweging.
Maar ek dink dis totale lawwigheid om 'n fees te wil meet aan haar grootte. 'n Digtersfees, net soos die digkuns self, is nié 'n groei-besigheid nie. Die revolusionêre besef is dat genoeg beter as méér is.
Bei Dao, Duo Duo, Yang Lian (al het hy die petisie onderteken) en ander uitgeweke of dissidente Chinese digters, buite en binne, is deurboor deur die vurktande van teenstrydigheid. Hulle is geweldig sensitief oor die implikasies van die proses, voel hart en niere daarvoor, laat weet aanmekaar hoe 'n riem onder die hart dit vir Chinese skrywers is – maar hulle het bejaarde ouers wat met waterige oë sit en wag dat die verlore seun of dogter tog net één keer kan kom kuier vóór die doodsdonkerte van eeue, en hierdie digters wéét hulle gaan geviktimiseer word, kalk kou in die gevangeniskampe (China se gulag is groter as wat die Sowjet-unie s'n ooit was), of waar hulle ook mag gaan agtervolg en vervolg sal word. Mens speel nie met die Chinese owerhede nie. Hulle is anderster verslindend as Adriaan Voetewas Vlok of Bolloks en O-Koot Vorster en hulle agterbroederryers was. En die Chinese digters weet ook dat 'Westerse' verontwaardiging en steun vir hulle penarie eendagvliegsverskynsels is. Persoonlik neem ek hulle nie in die minste kwalik vir hulle besluit om weg te koes agter die skanse nie en dit sal 'n besonder kwade dag wees as ons wat eintlik geen hond in die fight het nie en dikwels kantlynskreërs en borstrommelaars is hulle begin beskuldig van lafhartigheid.
Ek weet dis nie wat jy bedoel het nie!
December 22nd, 2010 at 13:58
Hierdie man, Breyten, is 'n towenaar. Hy laat papier sing. Dankie vir 'n wonderlike Kersgeskenk.
December 22nd, 2010 at 17:26
Hoe verdra 'n mens sulke woorde? Dankie, dankie.
December 23rd, 2010 at 07:42
Breyten, my broerskind is onlangs getroud met 'n klein Kolombiaanse meisiekind, skaars twee en twintig jaar oud, wat haar land verwoed verdedig teen enige aanslae wat na haar kant toe kom! Johan en Lucia is dan ook in Bogota getroud. Toe hulle mekaar trou beloof het, het die priester 'n klein dosie opgemaak. In die daar opvolgende sekondes en minute het 'n duisend geel vlinders hulle vlerkies oor die kerkgangers gefladder. Wat ek so by myself gedink het, is dat magiese realisme 'n manier is om die werklikheid van daardie land te oorleef.
Soos altyd, Melanie
Ja sebra, ek stem saam. Nog al die jare, maar nou veral. Baie dankie Breyten
En Melanie, wat 'n mooi beeld om mee aan te sluit; die digters soos vlinders oor die feeste vliegend, en ek wonder of die soort van "magiese realisme" nie dalk ook hier, waar dinge onderdruk bly en slegs sporadies sigbaar word, verligting sou kon bring nie