Hier kruis die digter die 17de-eeuse betekenis met die moderne een én hy skryf homself in die proses in, want soos hy baie goed weet, is Cloete ‘n Middeleeuse vorm van kloot. ‘n Mens kry nogal dikwels, byvoorbeeld in die reeks Stokkiesdraai, dat Cloete Nederlandse (en Franse, Duitse, Latynse en Engelse) woorde “inmeng” in sy gedigte – hulle met ander woorde kreoliseer – met ‘n vervreemdende, poëtiese effek. Daarom moet ons die trop (dis nou die huismense, nè) attent maak as daar vreemdelinge by die hek verskyn, en in die geval van ‘n groter hond moet ons hulle met ‘n wilde gegrom ontmoedig om ons terrein en jaggebied (dis nou die erf, nè) te betree. Dis tog wat van elke goeie troplid verwag word – ons bydrae tot die trop, wees dankbaar. As ons ons terrein net so oorgee, wat sal van ons word? En as iemand die leier, of een van die leiers, bv. die een wat vir ons die kos gee, benader op ‘n manier wat vyandig lyk, sal ons nie huiwer om met ‘n groot geskel beswaar te maak nie, of self so ‘n voorbarige een van die leier weg te byt nie. Dis ‘n plesier, o leier, tot u diens. Die trop kom eerste. Alles vir die trop, is die hond se leuse.