Lyndon Johnson oor die dood van burgerregtewerkers - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Nadat hy nuus ontvang het dat die lyke van drie vermiste burgerregte -werkers op 4 Augustus 1964 in Mississippi gevind is, bel president Lyndon B. Johnson die burgerregte -berader Lee White en vra hom om die families van die slagoffers in kennis te stel.
Burgerlike dood: hoe miljoene Amerikaners hul stemreg verloor het
Burgerlike dood is 'n vorm van straf wat iemand se burgerregte uitwis. Dit is 'n konsep wat oor baie geslagte heen hervorm en geïnterpreteer is, wat voortduur in die vorm van misdryf, waardeur 'n burger sy stemreg verloor weens 'n oortreding van 'n misdryf.
Daar is 'n geskatte 6 miljoen Amerikaners wat weens die een of ander burgerlike dood nie in die land se verkiesing kan stem nie. Afhangende van die toestand waarin hulle woon, kan hulle selfs hul stemreg verloor, of vir jare nadat hulle uit die tronk vrygelaat is. Alhoewel die VSA hierdie vorm van burgerlike dood as status quo beskou het, is dit eintlik selde dat 'n demokratiese land 'n burger se stemreg wegneem nadat hulle die gevangenis verlaat het, wat nog te sê vir ewig. Lande soos Duitsland en Denemarke laat gevangenes toe om in die gevangenis te stem, terwyl ander hul regte onmiddellik na vrylating herstel.
Die Amerikaanse geskiedenis van die beperking van die aantal mense wat in verkiesings kan stem, gaan terug na die kolonies - en dit is 'n geskiedenis wat swart mense buite verhouding geraak het. Hier is die verhaal van hoe burgerlike dood in die VSA ontstaan ​​het.
'Hoe erger die openbare opvatting is, hoe belangriker is die effektiewe verdediging,' het Clark gesê. 'Dit is waar u regtig meet of ons regte in die haatlikste omstandighede van toepassing is.
Gevra in dieselfde onderhoud oor vandag se burgerregte -aktivisme - insluitend die Black Lives Matter -beweging - het Clark gesê: 'Ek is nie meer betrokke nie. . Maar ek is alles vir sy aspirasies.
'Ek dink nie ons het ons geskiedenis van rassisme, wat menslike slawerny behels, oorkom nie,' het hy gesê. 'Dit is ongelooflik dat 'n land wat soveel oor vryheid praat, sou kom uit 'n land wat so lank menslike slawerny beoefen het. Elke generasie moet beter doen. "
The Divided Legacy van Lyndon B. Johnson
Toe die dood nader kom, word die 36ste president beskadig deur die skande van Viëtnam, selfs al het hy daarna verlang om onthou te word vir sy prestasies in burgerregte - en hy bestee homself aan 'n laaste toespraak om die rekord vas te lê.
Oor die skrywer: Doris Kearns Goodwin is 'n biograaf en historikus wat as 'n Withuisgenoot onder Lyndon Johnson gewerk het.
Niemand wou meer wreed onthou word as Lyndon B. Johnson nie. 'N Metamorfose het plaasgevind toe hy in 1955 as 'n meerderheidsleier van die Senaat 'n ernstige hartaanval gekry het. In die daaropvolgende maande het hy in 'n depressie verval wat so erg was dat dit lyk asof hy rou oor sy eie dood. 'Hy sou net daar lê,' onthou een hulpverlener. 'U sou voel dat hy glad nie daar was nie, dat Johnson 'n voorstelling van u het, iets meganies. Eendag het hy opgestaan ​​en geskreeu dat iemand opdaag om hom te skeer, en binne 'n paar minute het die hele hospitaal begin klik.
Die belangrike tonikum, het dit gou duidelik geword, is nie deur die dokters en die verpleegsters toegedien nie, maar deur die vlaag van meer as 4 000 briewe van kommer, meegevoel en liefde wat hy ontvang het. Hulle het hom opgewek asof dit lewensgewende oortappings was. Tydens sy herstel het Johnson se New Deal -vriend, Jim Rowe, vir hom 'n onlangs gepubliseerde biografie van Abraham Lincoln gestuur. Toe Lincoln as 'n jong man 'n onbekwame depressie gehad het, het hy aan vriende gesê dat hy meer as bereid is om te sterf, maar dat hy niks bereik het nie "om sy naam te koppel aan iets wat tot die belang van sy medemens kan lei. . " Sou "enige mens onthou dat hy gelewe het"? Sou iemand iets onthou wat hy gedoen het?
Johnson het homself nou 'n soortgelyke stel vrae gevra. Hy het die grondslag gelê vir 'n aansienlike fortuin, maar watter doel het daardie rykdom gedien? Hy het geleer om die wetgewende masjien van die Senaat te manipuleer met 'n behendigheid sonder weerga in die Amerikaanse geskiedenis. Maar tot watter doel? Watter groot en blywende voordeel vir die mense in die algemeen het uit so 'n opeenhoping van mag gekom? Toe hy na die senaat terugkeer, het hy hom weer toegewy aan die waardes wat hom oorspronklik in staatsdiens aangetrek het - die idee dat die regering gebruik moet word om diegene wat hulp nodig het, te help: bruin mense, bejaardes, siekes, minder opgeleides, swak gehuisves. Hy het teruggekeer van die smeltkroes van sy massiewe hartaanval met 'n duidelike doel, 'n diepe besluit om sy land op 'n progressiewe pad vorentoe te beweeg.
Op die wrede dag in November 1963 toe Johnson die presidentskap aangeneem het, het hy presies geweet waarheen hy die land in binnelandse sake wou neem, en hy het 'n werkende idee gehad van hoe om daar te kom: 'Ek gaan Kennedy se belastingvermindering kry die Senaat se finansieringskomitee, en ons gaan hierdie ekonomie weer laat neurie. Dan gaan ek Kennedy se wetsontwerp op burgerregte goedkeur, wat te lank in die kongres opgehang is. En ek gaan dit slaag sonder om 'n komma of 'n enkele woord te verander. Daarna sal ons wetgewing aanvaar wat almal in die land in staat stel om te stem, met alle hindernisse af. En dit is nie al nie. Ons gaan 'n wet kry wat sê dat elke seuntjie en meisie in hierdie land, hoe arm hulle ook al is, of die kleur van hul vel, of die gebied waaruit hulle kom, alle opvoeding kan kry wat hulle kan neem deur lening, beurs of toekenning, direk van die federale regering. En ek streef daarna om Harry Truman se rekening vir mediese versekering te slaag wat nog nooit tevore gekom het nie. "
Binne twee jaar nadat hy die presidensiële eed afgelê het, is elkeen van hierdie doelwitte bereik. Onder Johnson se binnelandse leierskap het Republikeine en Demokrate saamgewerk om die grootste vooruitgang in burgerregte sedert die burgeroorlog te ontwikkel. Saam het hulle 'n omvattende en progressiewe visie vir die Amerikaanse samelewing geloods wat 'n blywende afdruk gelaat het op die landskap van ons daaglikse lewens.
Op hierdie glorieryke toppunt van prestasie kon niemand kon dink dat die president se volmaakte magsuitoefening ten einde loop nie. Terwyl die terrein van die binnelandse beleid van die Great Society na die oorlog in Viëtnam verskuif het, het Johnson 'n epiese mislukking van leierskap getoon wat sy geloofwaardigheid in die gedrang sou bring, sy nalatenskap vir ewig sou besnoei en die land amper sou verskeur. 'N Meerderheid mense het geglo dat hy hulle stelselmatig mislei het. Hierdie gebrek aan vertroue dwing sy hand. Hy het in 1968 die besluit geneem om nie weer op te tree nie. Toe hy sy amp verlaat, het hy geweet dat die oorlog sy nalatenskap in twee verdeel het. Die vier jaar wat hy oorgebly het, was bitterder as soet, soos ek daar was om te sien.
Gedurende sy laaste maande in die Withuis het Johnson gereeld met my gepraat dat ek voltyds na Texas sou gaan om saam met hom te werk, nie net aan sy memoires nie, maar ook oor die oprigting van sy presidensiële biblioteek in Austin. Aangesien my gemeenskap in die Withuis eindig, sien ek uit daarna om terug te keer na Harvard, waar ek sou begin leer. Toe ek aarsel en vra of ons deeltyds iets kan uitwerk, antwoord Johnson met nadruk: 'Nee. Of jy kom of jy kom nie. "
Op sy laaste dag in die Withuis het Johnson my na die ovaalkantoor gebel. 'Ek het hulp nodig,' sê hy stil, 'deeltyds soos u wil, naweke, tydens vakansie, wat u ook al kan gee.' Hierdie keer het ek nie gehuiwer nie. 'Natuurlik sal ek,' het ek gesê. 'Baie dankie,' antwoord hy en voeg by: 'Nou sorg jy vir jouself daarbo by Harvard. Moenie toelaat dat hulle na u toe kom nie, laat hulle haat vir Lyndon Johnson u gevoelens oor my nie vergiftig nie. "
Ek draai om om te gaan, maar hy bel my terug om nog iets te sê. 'Dit is nie maklik om die nodige hulp te kry as u nie meer bo -op die wêreld is nie. Ek weet dit en ek sal nie vergeet wat jy vir my doen nie. "
In die daaropvolgende maande en jare, terwyl ek met my onderwysloopbaan aan Harvard begin het, het ek akademiese pouses en dele van die somervakansies in Austin en op die plaas deurgebring. Ek het deel geword van 'n klein groepie voormalige spraakskrywers, assistente en personeellede wat Johnson gehelp het om sy memoires te skryf. Gelukkig is ek ingedeel in die hoofstukke oor burgerregte en kongres, maar ons het almal saamgewerk om lêers deur te soek en vrae op te stel vir gesprekke wat met die president opgeneem is, wat as basis vir die boek dien.
Tydens besprekings oor die Viëtnam -oorlog sou Johnson altyd styf word, deur sy koerante skuifel voordat hy 'n woord uitspreek, sy stem verhard en tot 'n fluistering val. Anders as Harry Truman, was Johnson die tipe, beskryf Franklin D. Roosevelt, wat die matte "op en af ​​loop" verslind en hom bekommer of hulle iets reg besluit het. Truman, het Johnson eendag bedrieglik aan my verduidelik, 'kyk nooit terug nie en vra:' Moes ek dit gedoen het? O! Sou ek dit moes gedoen het! 'Nee, hy weet net hy het besluit soos hy kon en dit is dit. Daar is geen terugkeer nie. Ek wens ek het iets van daardie kwaliteit, want daar is niks erger as om terug te gaan na 'n besluit wat geneem is nie, die stappe wat daartoe gelei het na te gaan en te dink hoe dit sou wees as u 'n ander draai neem. Dit kan jou mal maak. " Alhoewel dit selde uitgespreek is, het Johnson se spyt oor Vietnam elke dag in sy gedagtes omgekom.
Daarteenoor, toe hy verhale vertel oor die samewerking met die kongres oor huishoudelike aangeleenthede, het sy lewenskragtigheid die ruimte gevul. Hy sou van sy lessenaar af opstaan ​​en op en af ​​stap, met sy meesterlike gawes vir nabootsing en storievertelling, terwyl hy hom as Harry Byrd, Richard Russell, Hubert Humphrey en Everett Dirksen naboots en lewendige snitte van dialoog oor die begroting en burgerregte lewer. Dit was volop teateropvoerings, die taal wat versterk is deur sy gesigsuitdrukkings en uitspattige gebare. Sy gees het opgewek, Johnson kon nogmaals die positiewe energie van die vroeë dae van sy presidentskap benut.
In die voorlopige konsepte van die twee hoofstukke waaraan ek gewerk het, het ek direk aangehaal uit die arrestasieverhale wat Johnson vertel het, in die hoop om iets van sy natuurlike spraakstyl, sy wydlopende insigte, nabootsings en lelike humor vas te lê. 'Verdomme, ek kan dit nie sê nie,' het hy my opdrag gegee nadat hy die bladsye gelees het. 'Dit is 'n presidensiële herinnering, verdoem dit, en ek moet na vore kom soos 'n staatsman, nie 'n politikus nie!' Geen twyfel kon hom oortuig dat sy repertoire van verhale geskik was vir 'n waardige memoir nie. Gevolglik word sy volksstem en buitengewone uitbeeldings en die vinnige gemoed op die vloer van die kamer gelaat-net om weer op te kom toe die Lyndon Johnson-opnames, sy geheim opgeneemde privaat telefoongesprekke uit die Withuis, uiteindelik aan die publiek.
Johnson was nooit ten volle betrokke by sy memoires nie. Hy het herhaaldelik die idee aangespreek dat die geskiedenis se oordeel reeds teen hom gestapel is: 'Al die historici is Harvard -mense. Dit is net nie regverdig nie. Die arme ou Hoover van West Branch, Iowa, het geen kans gehad met die skare nie ... Lyndon Johnson van Stonewall, Texas, het ook nie. " As sulke uitsprake meer as 'n gewoonte van selfbejammering bevat, beteken dit ook dat hy weet dat sy presidentskap nie die enigste was wat hy gehoop het nie. Sy afkeer van die memoir -projek verteenwoordig ook 'n antipatie vir die finale vasmaak van sy lewenswerk. Die voltooiing van sy memoires het beteken dat sy lang staatsdiens, sy bruikbaarheid, klaar was. 'Ek kan niks daaraan doen nie,' het hy gesê. 'So ek kan net sowel opgee en my kragte insit in die een ding wat hulle nie van my kan wegneem nie - en dit is my boerdery.'
Gedurende hierdie jare was Johnson se gewysigde voorkoms opvallend. Die gladde, versorgde hare is nou weg, mettertyd word dit lang, wit krulle oor sy kraag. Sy donker presidensiële pak en gepoleerde oxfords is ingeruil vir kort moue en werkstewels. 'N Informele atmosfeer heers op die plek wat Lady Bird' ons hart se huis 'noem. Familie -etes het gereeld in die klein kombuis of soos in soveel huise in Midde -Amerika op bakke voor die televisie in die gemaklike sitkamer plaasgevind.
Selfs 'n kort ondersoek het egter alles behalwe 'n konvensionele middelklas bestaan ​​voorgestel. 'N Massiewe kommunikasienetwerk het Johnson in staat gestel om onmiddellik inligting aan die hele wêreld te ontvang en oor te dra. In daardie era voor selfone, het Johnson se telefone op 'n spesiale vlot in die swembad gedryf. Telefone was handig as hulle op die toilet sit, in een van sy motors ry of op sy motorboot vaar. 'N Televisiekonsole met drie skerms is in 'n kas in sy slaapkamer ingebou. Indien nodig, kan Johnson se stem uitgesaai word op 13 luidsprekers wat op strategiese punte op die plaas geïnstalleer is.
Ek sou Johnson soms op sy ritte in die oggend vergesel om sy velde te ondersoek en instruksies aan die werkers te gee. Die groot magsverskil tussen die Withuis en die plaas het 'n inherente patos, selfs komedie, gelei tot die dringendheid waarmee Johnson inligtingsessies vir sy hande op die boerdery gehou het. 'Nou,' sou hy begin, 'ek wil hê dat elkeen van julle 'n plegtige belofte moet aflê dat julle nie vanaand gaan slaap voordat julle seker is dat elke bestuurder alles het wat hy nodig het nie. Ons het die kans om van die beste beesvleis in die land te produseer as ons daaraan werk, as ons ons toewy aan die taak. "
Geen detail was te klein om die etiket "HP" te verseker nie - hoë prioriteit. 'Kry 'n bietjie jeukmedisyne vir die seer oog van die groot bruin koei in Weiding Een. Begin die sproeiers in Weiding Drie. Maak die regterwiel in die groen trekker vas. " Statusverslae oor wetgewing wat deel uitgemaak het van Johnson se naglesing in die Withuis, is vervang deur berigte oor hoeveel eiers die dag gelê is: "Maandag, 162 Dinsdag, 144 ... Donderdag, 158 ... Saterdag, 104." Hy het hierdie daaglikse memorandums geparafeer en verdere navrae gedoen. 'Slegs 104 op Saterdag? Uit 200 henne? Wat dink jy is die saak met die henne? "
As ek terugdink aan hierdie jare, is my lewendigste herinneringe die wandelinge wat ons laatmiddag gemaak het nadat die dag se werk aan die herinneringe gedoen is. Daardie wandelinge, wat van die plaas af vertrek het, het die werklike wegstasies van Johnson se kinderjare deurkruis. Minder as 'n kilometer van die pad af was die huis waar hy gebore is, sorgvuldig gerestoureer as 'n openbare museum. Hy kyk graag na die verskillende nommerplate op die parkeerterrein en volg die bywoningsblaaie om te sien hoeveel mense die week besoek het, 'n maatstaf van hoe die winde van historiese oordeel kan waai. Oorkant die veld, skaars 'n klipgooi van sy geboortehuis af, was die kothuis waar sy oupa eens gewoon het. Daar kan Johnson toevlug vind, hy verlustig hom in die groot wêreld van cowboy -verhale en voorouers. Op 'n styging verder in die pad staan ​​die Junction School, waar sy formele leer begin het.
Langs hierdie pad was die kern van sy lewe: boerdery, geboortehuis, oupa se huisie, skool - en laastens, oorkant die pad, onder enorme pen -eike wat uitkyk op die kronkelende Pedernalesrivier, die Johnson -familiebegraafplaas. 'Hier lê my ma,' sou hy sê en na haar graf in die klein begraafplaas wys. 'En hier lê my pa begrawe. En hier is waar ek ook gaan wees. "
Daar was selde 'n oomblik van stilte op ons wandelinge, 'n oomblik wat nie gevul was met die geluid van Johnson se stem nie. Hy het troos en verligting gevind om betyds agteruit te beweeg, van sy onstuimige presidentskap tot die beginjare van sy opwaartse klim. Hy het met trots gepraat oor sy leerdae in die arm stad Cotulla, oor die werk wat hy gedoen het om allerhande aktiwiteite aan sy Mexikaanse Amerikaanse studente bekend te stel. Hy het herinneringe geniet onder Franklin D. Roosevelt, wat duisende behoeftige jongmense in die National Youth Administration laat werk het by die bou van parke langs die pad, skoolgimnasiums en swembaddens. Hy keer op keer terug na die verhaal van hoe hy elektriese krag na die Hill Country gebring het, en hoe elektrisiteit die daaglikse lewens van duisende plaasgesinne verander het, sodat hulle moderne geriewe soos elektriese ligte, yskaste en wasmasjiene kon geniet. die eerste keer. Hy het gepraat oor die vreugde wat hy geniet het tydens die aanvaarding van die Wet op Burgerregte van 1957, wat, ondanks die swakheid van die handhawingsprosedures, die deur oopgemaak het vir die veel groter prestasies van die 89ste kongres gedurende sy eerste 18 maande as president.
'Dit was die dae toe ons regtig iets gedoen het', het hy gesê, 'die dae toe my droom om die lewe vir meer mense beter te maak as selfs FDR werklik moontlik gelyk het. Dink aan hoe ver ons sou kon gekom het as dinge anders verloop het. " Hy suig diep asem in, skud sy kop en blaas sy uitdrukking uit 'n diep en ontstellende put van hartseer.
Toe ek die aand na my kamer op die plaas terugkeer, aantekeninge maak oor wat hy gesê het, vra ek myself 'n vraag wat ek in die komende jare baie keer sou vra: Waarom het hy my al hierdie dinge vertel? Waarom het hy my toegelaat om sy kwesbaarheid en hartseer te sien? Miskien was dit omdat ek 'n jong vrou was en daarna gestrewe was om 'n historikus te word, twee kiesafdelings wat hy graag wou bereik, om te oorreed, te vorm en te inspireer. Miskien was dit in mindere mate omdat ek oor 'n stamboom van die Ivy League beskik, wat hy beide minagtend en begeerlik gehou het. Of miskien was dit net dat ek met slapelose intensiteit geluister het terwyl hy probeer het om die betekenis van sy lewe te verstaan.
Hoe meer ons gesels het, hoe meer het dit vir my gelyk asof hy geglo het dat sy lewe tot 'n einde kom. Inderdaad, ek het later uitgevind dat hy 'n aktuariële tafel in diens gehad het terwyl hy nog in die Withuis was, wat statisties voorspel het, gebaseer op sy familiegeskiedenis van hartversaking, dat hy waarskynlik op 64 sou sterf. Slegs 'n bietjie meer as 'n jaar na sy aftrede In die lente van 1970 het erge borspyne hom na die Brooke Army Medical Center in San Antonio gestuur waar hy met angina gediagnoseer is. Hy het 'n streng dieet- en oefenprogram gevolg, maar dit het nie lank geduur voordat hy weer ryk kos geëet het, Cutty Sark gedrink het en rook aan die ketting was nie. 'Ek is 'n ou man, so wat is die verskil?' hy het gesê. 'Ek wil nie vertoef soos Eisenhower gedoen het nie. As ek gaan, wil ek vinnig gaan. "
In April 1972 het Johnson 'n tweede massiewe hartaanval gekry terwyl hy in die huis van sy dogter, Lynda, in Virginia gebly het. In teenstelling met die doktersopdrag, dring hy aan om na Texas terug te keer om te herstel.Hy het sy vader se sterwende wens herhaal, en wou terugkeer na 'n plek waar 'mense weet wanneer u siek is en omgee as u sterf'. Alhoewel hy daarin kon slaag om hierdie tweede byna dodelike hartaanval te oorleef, was sy oorblywende tyd vol pyn. Die oggende sou redelik goed begin, maar teen die middag het hy aan vriende vertrou, het hy dikwels ''n reeks skerp, skokpyn in die bors ervaar wat hom bang en asemloos gemaak het'. 'N Draagbare suurstoftenk langs sy bed het slegs tydelike verligting gebied.
Johnson sou op 11 Desember 1972 tydens 'n burgerregte-simposium in die LBJ-biblioteek praat. Alle leiers van die burgerregte-gemeenskap sou teenwoordig wees: Roy Wilkins, Clarence Mitchell, Hubert Humphrey, Julian Bond, Barbara Jordan, Vernon Jordan, en die voormalige hoofregter Earl Warren, onder vele ander. Die Sondagaand voor die opening van die simposium het 'n verraderlike ysstorm egter op Austin neergedaal. Dit was onduidelik of die geleentheid selfs sou plaasvind. "So koud en ysig was dit," het biblioteekdirekteur Harry Middleton onthou, "dat ons die boodskap gekry het dat die vliegtuig wat baie van die deelnemers van Washington vervoer het, nie op die lughawe in Austin kon land nie, en dat hulle per bus hierheen moes kom."
'Lyndon was die vorige aand en die grootste deel van die nag nogal siek,' onthou Lady Bird. 'Die dokter het daarop aangedring dat hy absoluut positief nie kon gaan nie.' Tog dra hy 'n donkerblou presidensiële pak 'en' foutloos gepoleerde oxfords 'op die ysige paaie op die tog van 70 myl na Austin. Alhoewel hy die afgelope maande opgehou het om te bestuur, was hy so ontsteld oor die stadige pas van die bestuurder dat hy self die stuurwiel geneem het.
Diegene wat gekyk het hoe die voormalige president die trappe opklim, weet dat vasberadenheid hom alleen dryf. Hy sukkel merkbaar om by die spreekkamer uit te kom. Die pyne in sy bors was so groot dat hy 'n rukkie stilstaan ​​om 'n nitrogliserien -tablet in sy mond te plaas. As hierdie poging hom sy lewe sou kos, moet dit so wees. Hy het haltend gepraat en erken dat hy nie meer "baie gereeld" of "baie lank" in die openbaar gepraat het nie, maar hy het beklemtoon dat daar nou dinge is wat hy wil sê.
'Van al die rekords wat in hierdie biblioteek gehuisves word, bevat 31 miljoen koerante oor 'n tydperk van 40 jaar in die openbare lewe', het die verslag oor burgerregte 'die meeste van myself daarin gehou en die meeste vir my intieme betekenisse. " Terwyl hy toegegee het dat burgerregte nie altyd sy prioriteit was nie, het hy geglo dat "die essensie van die regering" daarin is om "die waardigheid en aangebore integriteit van die lewe vir elke individu te verseker" - "ongeag kleur, geloof, afkoms, geslag" , of ouderdom. "
Johnson het verder gesê: 'Ek wil nie hê dat hierdie simposium hierheen moet kom en twee dae moet praat oor wat ons gedoen het nie, maar die vordering was te klein. Ons het nie naastenby genoeg gedoen nie. Ek skaam my oor die feit dat ek ses jaar gehad het en nie meer kon doen as wat ek gedoen het nie. "
Die benoudheid om 'swart te wees in 'n wit samelewing', het hy aangevoer, bly die belangrikste onaangeraakte probleem van ons land. 'Totdat ons ongelyke geskiedenis aanspreek, kan ons nie ongelyke geleenthede oorkom nie.' Totdat swartes 'op gelyke en gelyke grond' staan, kan ons nie rus nie. Dit moet ons doelwit wees "om te verseker dat alle Amerikaners volgens dieselfde reëls speel en dat alle Amerikaners teen dieselfde kans speel."
"En as ons pogings voortduur," het hy afgesluit, "en as ons wil sterk is, en as ons harte reg is, en as moed ons konstante metgesel bly, dan, my mede -Amerikaners, is ek vol vertroue dat ons dit sal oorwin."
Vyf weke na hierdie toespraak het Johnson 'n dodelike hartaanval opgedoen. Die man wat sy lewe lank deur mense omring moes word, was alleen. Om 15:50 bel hy die boerdery se skakelbord vir die geheime diens. Toe hulle by sy slaapkamer kom, was Lyndon B. Johnson dood. Soos hy lank voorspel het, was hy 64 jaar oud. Drie dae later is hy begrawe in die familie begraafplaas, in die skuilende skaduwee van die massiewe eikebome.
Hierdie hoofrede was Lyndon B. Johnson se laaste openbare verklaring. Deur na die simposium te gaan, het Lady Bird later gesê: 'hy het geweet wat hy spandeer en het die reg om te besluit hoe hy dit moet bestee.' Die keuse wat hy daardie dag gemaak het, verteenwoordig sy hoop dat die geskiedenis die tyd sou onthou wat hy bereid was om alles vir burgerregte te waag, om al die skyfies, die hele hoofstad van sy presidentskap, in te sit. "As ek ooit onthou sal word," het Johnson vir my gesê, "sal dit vir burgerregte wees."
Hierdie artikel is aangepas uit die komende boek van Doris Kearns GoodwinLeierskap: in onstuimige tye.
Johnson se ouers was Samuel Ealy en Rebekah Baines Johnson. Johnson trou met Claudia Taylor (Lady Bird) in 1934. Hulle het twee dogters: Lynda Bird en Luci Baines.
Die tragiese skietery op president Kennedy het Johnson tot die presidentskap verhef. Johnson het belowe om nie net Kennedy se werk voort te sit nie, maar ook sy eie visie vir Amerika, wat hy 'The Great Society' genoem het, te implementeer. Om hierdie droom te verwesenlik, verklaar hy 'n 'onvoorwaardelike oorlog teen armoede' en beloof hy ook om rassisme te beëindig en beweer dat 'dit nie bloot 'n ekonomiese of sosiale, politieke of internasionale kwessie is nie. Dit is 'n morele kwessie. "
Johnson het geen tyd gemors nie. Hy onderteken gou die Burgerregtewet van 1964 wat die segregasie in skole, werksplekke en openbare plekke beëindig het. Hy het ook die Wet op Ekonomiese Geleenthede onderteken, wat die Office of Economic Opportunity opgerig het - 'n sambreelagentskap wat ontwerp is om werksopleiding, volwasse onderwys en lenings aan klein ondernemings te bied. Die EOA het ook programme soos Volunteers In Service To America (VISTA), die Job Corps, Head Start en Family Planning -sentrums geïmplementeer, wat almal bedoel is om werkloosheid en armoede direk te hanteer. Byna 'n jaar later onderteken hy wetgewing wat deur die regering gefinansierde gesondheidsorg vir bejaardes en benadeeldes in Medicare en Medicaid ingestel is. Johnson word ook toegeskryf aan die ondertekening van omgewingswetgewing om skoon lug en water te waarborg. Baie Amerikaners het floreer onder Johnson se programme, en hy het die verkiesing van 1964 oorweldigend gewen.
Twee wolke gooi somber skaduwees oor Johnson's Great Society en presidentskap. Die eerste was die voortdurende stryd om burgerregte. Ondanks nuwe wetgewing en programme teen armoede en antidiskriminasie, het massiewe onrus en oproer die land oorval. Martin Luther King Jr. het optogte en demonstrasies gelei wat baie geïnspireer het, maar onluste het voortgeduur en King is in 1968 vermoor.
Die Viëtnam -oorlog was 'n tweede bron van angs. President Kennedy het Amerikaanse militêre adviseurs in 1961 na Suid -Viëtnam gestuur, maar in 1964 het Johnson die kongres gevra om aan die oorlog deel te neem. Johnson het geglo dat kommunisme 'n ernstige bedreiging is, en hy was daartoe verbind om 'n kommunistiese oorname in Suid -Viëtnam te voorkom. Teen 1966 het die VSA byna 400 000 soldate na Viëtnam gestuur. Slegs 109 Amerikaners het in Viëtnam gesterf voordat Johnson sy amp aangeneem het, maar teen die einde van sy termyn het meer as 30 000 Amerikaners gesterf. Amerikaners het al hoe meer 'n afsku van die oorlog, en Johnson se gewildheid het gedaal. Daarom, in Maart 1968, kondig Johnson aan dat hy nie herverkiesing vir die presidentskap sal soek nie. Hy het teruggetrek na sy plaas in Texas.
In sy eerste toespraak aan die kongres as president, het Johnson gesê: 'Alles wat ek het, sou ek graag wou hê om nie vandag hier te staan ​​nie. Die grootste leier van ons tyd is getref deur die vuilste daad van ons tyd. . . . Die koeël van 'n sluipmoordenaar het die ontsaglike las van die presidentskap op my afgedruk. Op die 20ste dag van Januarie, in 1961, het John F. Kennedy aan sy landgenote gesê: '. . . laat ons begin. 'Vandag, in hierdie oomblik van nuwe vasberadenheid, sou ek vir al my mede -Amerikaners sê: laat ons aangaan." (27 November 1963)
'Hierdie administrasie verklaar vandag, hier en nou, 'n onvoorwaardelike oorlog teen armoede.' (Eerste inhuldigingstoespraak 8 Januarie 1964)
'Die belofte van Amerika is 'n eenvoudige belofte: Elke persoon sal deel hê aan die seëninge van hierdie land. En hulle sal deel op grond van hul verdienste as persoon. Hulle word nie beoordeel aan hul kleur of aan hul oortuigings, of aan hul godsdiens, of aan die plek waar hulle gebore is, of die omgewing waarin hulle woon nie. "
'Die vroue van Amerika verteenwoordig 'n reservoir van talent wat nog steeds onderbenut word. Dit word te gereeld onderbetaal en byna altyd onderbevorder. " (Opmerkings tydens die toekenningsgeleentheid van die Federal Woman 's in die Withuis, 2 Maart 1965)
1964: Die 24ste wysiging van die Grondwet word bekragtig, stembusbelasting word afgeskaf • In Maart word Jack Ruby skuldig bevind aan die moord op Lee Harvey Oswald en ter dood veroordeel • Johnson onderteken die Burgerregtewet van 1964 • In Augustus word drie burgerregtewerkers gevind dood in Mississippi • Kongres aanvaar die resolusie van die Golf van Tonkin wat die president die mag gee om militêre optrede in Viëtnam te volg • In Augustus onderteken Johnson die Wet op Ekonomiese Geleenthede, skep die Kantoor vir Ekonomiese Geleenthede en begin die Oorlog teen Armoede • Martin Luther King Jr. bekroon met die Nobelprys vir Vrede • Chroesjtsjov word gedwing om as leier van die Sowjetunie te bedank en word vervang deur Leonid Brezjnev • Die Beatles arriveer in New York vir hul eerste Amerikaanse toer • 1965: Nege Amerikaanse soldate word dood in 'n aanval op Amerikaanse kaserne in Pleiku, Viëtnam en Johnson begin Noord -Viëtnam bombardeer • Malcolm X word deur ander swart Moslems in New York vermoor • Martin Luther King jr lei 'n optog van Selma na Montgomery, Alabama • Johnson onderteken die Wet op Laerskool en Sekondêre Onderwys • Die Amerikaanse hooggeregshof bevind 'n wet in Connecticut wat die gebruik van voorbehoedmiddels verbied, ongrondwetlik • In Julie lei Martin Luther King Jr. 'n betoging in Chicago in 'n poging om die burgerregtebeweging na die noorde • Johnson onderteken wetgewing wat Medicare en Medicaid skep. Johnson onderteken die stemregwet • In Augustus breek die Watts -onluste uit in Los Angeles • Verbruikersadvokaat Ralph Nader publiseer Onveilig teen enige spoed • "Op" -kuns (nie -objektiewe kuns wat op optiese illusies gebaseer is op gebruik van kleur, vorm en perspektief op ongewone maniere) word nuwerwets • 1966: Uit vrees dat Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam Frankryk in 'n wêreldoorlog sal lok, het die Franse president Charles de Gaulle kondig aan dat Frankryk uit die NAVO sal onttrek • Die Amerikaanse hooggeregshof stem eenparig die stemregwet van 1965 in. • Die Withuis -konferensie oor burgerregte dring daarop aan dat die Kongres verdere burgerregtelike wetgewing moet aanvaar. • In Miranda v. Arizona beslis die Amerikaanse Hooggeregshof dat die grondwetlike bepaling teen self-inkriminasie geld vir polisie-ondervragings • Huey P. Newton en Bobby Seale het die Black Panther Party gevind • Truman Capote skryf In Koue Bloed • Die World Jewish Congress in Brussel poog om Joods-Christelike begrip te bevorder • Alfred Hitchcock vervaardig sy 50ste film, Geskeurde gordyn • Die Sowjet -ruimtetuig Luna 9 en die Amerikaanse ruimtetuig Surveyor 1 land op die maan • Minirokke word modieus • 78 miljoen motors is in die VSA geregistreer • Kleur -TV is algemeen beskikbaar • 1967: 'n Opskietingsbrand tydens toetse vir die Apollo -program maak drie dood ruimtevaarders • Die 25ste wysiging van die Grondwet word bekragtig, wat opvolgingsreëls bevat by die dood of ongeskiktheid van die president, en die president in staat stel om 'n nuwe vise-president aan te stel in die geval van 'n vakature • In Julie breek onluste uit in Newark, New Jersey en later versprei oor Detroit, Michigan • Biochemici van die Stanford Universiteit vervaardig 'n sintetiese weergawe van DNA • China ontplof sy eerste waterstofbom • Dr. Christiaan N. Barnard doen die eerste menslike hartoorplanting ter wêreld in Suid -Afrika • Mickey Mantle tref sy 500ste loopbaan tuisloop • 1968: Noord -Viëtnamese troepe verras Suid -Viëtnamese en Amerikaanse troepe deur tydens die Tet -vakansie aan te val • Terwyl die Tet -offensief nie 'n militêre verlies is nie s vir die VSA, lei dit tot 'n verlies aan vertroue in die vervolging van die oorlog deur die Johnson -administrasie • In Maart het Amerikaanse magte in Viëtnam honderde ongewapende mans, vroue en kinders in die gehuggie My Lai gesneuwel • News of the massacre does not bereik die publiek tot November 1969 • Robert Kennedy betree die stryd om die Demokratiese benoeming vir president • In Maart kondig Johnson 'n gedeeltelike stop van bombardement aan en sy onwilligheid om herverkiesing vir die presidentskap te soek • Martin Luther King Jr. word vermoor in Memphis, Tennessee • In Mag die VSA en Noord -Viëtnam vredesgesprekke in Parys begin • Op 5 Junie word senator Robert Kennedy vermoor nadat hy die Demokratiese voorverkiesing in Kalifornië gewen het • Die Sowjetunie val Tsjeggo -Slowakye binne om die beweging na groter vryheid en onafhanklikheid te beëindig • In November kondig Leonid Brezhnev aan dat die Sowjetunie het die reg om op enige plek in hul invloedsfeer in te gryp • Hierdie "Brezjnef -leerstelling" word sentraal in die Sowjet -buitelandse beleid • Po rolprente insluit Die vreemde egpaar met Jack Lemmon en Walter Matthau, en Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey • James D. Watson publiseer Die Double Helix, wat die ontdekking van die molekulêre struktuur van DNA verduidelik • Geweldsmisdade het sedert 1960 met 57% in die VSA toegeneem
Elke lid van Johnson se familie het sy 'LBJ' -voorletters gedeel: sy vrou (Lady Bird), sy dogters (Lynda Bird en Luci Baines) en selfs die gesinshond (Little Beagle Johnson).
In Junie 1965 het Johnson en sy vrou 'n Festival of the Arts in die Withuis aangebied, wat die eerste fees in sy soort was wat deur 'n president geborg is. Die Johnsons het baie hoofkunstenaars, skrywers en musikante genooi om 'n ongelooflike verskeidenheid Amerikaanse visuele, literêre en uitvoerende kunste ten toon te stel. Die bekroonde, Afro-Amerikaanse jazz-sangeres Sarah Vaughan het die gehoor verras met 'n optrede van 30 minute. 'N Personeellid in die Withuis het mev. Vaughan in haar kleedkamer snikkend teëgekom na haar optrede. Sy verduidelik: 'Niks is die saak nie. Dit is net twintig jaar gelede toe ek in Washington gekom het, ek kon nie eers 'n hotelkamer kry nie, en ek sing vanaand vir die president van die Verenigde State in die Withuis - en toe vra hy my om saam met hom te dans. Dit is meer as wat ek kan verdra! "
Inligting oor en toegang tot hulpbronne by die LBJ Library and Museum in Austin, Texas.
Biografiese inligting, essays en toegang tot Johnson se presidensiële toesprake geborg deur die Miller Center aan die Universiteit van Virginia.
Uitstappies vir Lyndon B. Johnson
Die Johnson Library is 'n navorsingsfasiliteit met 45 miljoen bladsye dokumente uit Johnson se politieke loopbaan. Daarbenewens is daar foto's en ander media beskikbaar vir navorsing. Die museum vertoon 'n wye verskeidenheid items wat verband hou met die lewe en presidentskap van LBJ.
Hierdie historiese plek het 'n besoekersentrum, die Behrens-kajuit en die sentrum vir lewende geskiedenis, The Sauer-Beckmann Farm.
Die park, wat bestaan ​​uit die Johnson City -distrik en die LBJ Ranch, bied 'n volledige blik op Johnson se lewe - sy geboorte en kinderjare, sy politieke lewe, aftrede en sy laaste rusplek.
Inleiding: In die veldtog van 1960 is Lyndon B. Johnson verkies tot vise -president as John F. Kennedy se hardloopmaat. Op 22 November 1963, toe Kennedy vermoor is, is Johnson ingesweer as die 36ste president van die Verenigde State, met 'n visie om 'n#8220A Great Society " vir die Amerikaanse volk te bou. In sy eerste ampstermyn het hy een van die mees uitgebreide wetgewende programme in die geskiedenis van die Nasie gekry. Hy handhaaf die gesamentlike veiligheid en voer die vinnig groeiende stryd om die kommunistiese aantasting in Viëtnam in bedwang te hou.
Die seuntjie wat LBJ gevorm het
Lyndon Baines Johnson is gebore op 27 Augustus 1908 in die middel van Texas, nie ver van Johnson City nie, wat sy gesin gehelp het om te vestig. Toe hy grootgeword het, het hy die armoede van landelike armoede gevoel, deur sy Southwest Texas State Teachers College (nou bekend as Texas State University) gewerk en medelye vir die armoede en diskriminasie van ander geleer toe hy studente van Mexikaanse afkoms in Cotulla, Texas, geleer het. .
In 1937 het hy 'n suksesvolle veldtog vir die Huis van Verteenwoordigers op 'n New Deal -platform beywer, effektief bygestaan ​​deur sy vrou, die voormalige Claudia "Lady Bird " Taylor, met wie hy getroud is na 'n stormwind in 1934.
In die veldtog van 1960 is Johnson, as John F. Kennedy se bestuurder, as vise -president verkies. Op 22 November 1963, toe Kennedy in Dallas vermoor is, word Lyndon Baines Johnson die 36ste president.
" Laat ons aangaan … "
Kort nadat hy die presidentskap aangeneem het, het Johnson sy wetgewende vaardigheid gebruik om twee wetsontwerpe aan te neem wat Kennedy onderskryf het, maar nie tydens die dood deur die kongres kon kom nie: 'n belastingverlaging en 'n wet op burgerregte. Laasgenoemde, wat die Wet op Burgerregte van 1964 sou word, het die eerste effektiewe burgerregtelike wet geword sedert Heropbou, wat segregasie en diskriminasie in die Amerikaanse samelewing verbied.Vervolgens het hy sy eie agenda uitgevaardig en die Nasie aangespoor om 'n wonderlike samelewing op te bou, 'n plek waar die betekenis van die mens se lewe ooreenstem met die wonderwerke van menslike arbeid. In 1964, met Hubert Humphrey as sy hardloopmaat , Het Johnson die presidensie gewen teen die Republikeinse uitdager, Barry Goldwater, wat 61 persent van die stemme behaal het en die grootste gewilde marge in die Amerikaanse geskiedenis gehad het - meer as 15 000 000 stemme.
President Johnson het sy mandaat van 1964 gebruik om sy visie vir 'n Great Society in 1965 te verwesenlik en 'n ingrypende wetgewende agenda voort te sit wat een van die mees ambisieuse en verreikendste in die geskiedenis van die land sou word. Die kongres het soms Johnson se wetgewing aangevul of gewysig, en het sy aanbevelings vinnig uitgevaardig. As gevolg hiervan het sy administrasie meer as sestig onderwyswetsontwerpe goedgekeur, 'n grootskaalse bestryding van armoede begin, federale ondersteuning van kuns en geesteswetenskappe beleef, stedelike vernuwing, omgewingsversiering en bewaring beywer, die ontwikkeling van depressiewe streke moontlik gemaak en om beheer en voorkoming van misdaad en misdaad. Miljoene bejaardes het ook die middele gekry vir behoorlike mediese sorg deur die 1965 Medicare -wysiging van die Wet op Sosiale Sekerheid.
Johnson 's Great Society het ook die voortgesette bevordering van burgerregte ingesluit. Hy het besef dat die stemregwet van 1965 goedgekeur is, wat stembusbelasting en toetse wat 'n struikelblok vir talle Amerikaners van kleur was, verwyder het, en die Wet op Burgerregte van 1968, wat diskriminasie in huisverkope en huur verhoed. Boonop het hy die eerste Afro -Amerikaanse kabinetslid en die Amerikaanse hooggeregshofregter, Thurgood Marshall, aangestel.
Die mensdom stap op die maan
Onder Johnson het die VSA ook indrukwekkende winste behaal in sy ruimteprogram, wat hy sedert die begin daarvan beywer het. Toe drie Amerikaanse ruimtevaarders in Desember 1968 suksesvol om die maan op Apollo 8 wentel en die eerste die aarde se wentelbaan verlaat, het Johnson hulle gelukgewens: U het ons almal oor die hele wêreld in 'n nuwe era geneem. " Die missie het sewe maande later die weg gebaan vir die Apollo 11 -sending, waarin mans die eerste keer op die maan geloop het.
Die ander krisis het ontstaan ​​uit die Amerikaanse oorlog in Viëtnam, wat die VSA onder Eisenhower en Kennedy toegewy het. Ondanks Johnson se pogings om die kommunistiese aggressie te beëindig deur die toenemende betrokkenheid van die Amerikaanse troepe om 'n vreedsame skikking te benut, het gevegte voortgegaan. Omstredenheid en protes oor die oorlog - en Johnson - het teen einde Maart 1968 skerp geword toe Johnson die bombardement van Noord -Viëtnam beperk het om vredesonderhandelinge te begin. Terselfdertyd skrik hy die wêreld op deur hom as kandidaat vir herverkiesing terug te trek, sodat hy sy volle pogings, onbelemmerd deur die politiek, kon bestee aan die strewe om 'n eerbare vrede te vind.
Ek wil die president wees wat gehelp het om die oorlog tussen die broers van hierdie aarde te beëindig. "
Vandag voel Amerikaners steeds die impak van Johnson se wetgewende nalatenskap in byna elke aspek van die Amerikaanse lewe.
LBJ beklee die Wet op Burgerregte van 1964, Deel 2
Intussen was burgerregte vasgevang in die Huisreëls -komitee, waar regter Smith dit nie sou verhoor nie. Op 2 Desember bel Johnson Katharine Graham, uitgewer van die Washington Post, om haar redakteurs in te roep om persone onder druk te plaas om 'n petisie vir ontslag te onderteken. Dit sou die wetsontwerp uit die reëlskomitee bring. Baie verteenwoordigers was in beginsel teen 'n kwitansie -petisie en was van mening dat dit die komiteestelsel ondermyn. LBJ het voorgestel dat die Post voer artikels uit met die argument "elke dag, voorblad ... [oor] individue: 'Waarom is u teen 'n verhoor?' Wys hulle op, en het hul foto's, en het hoofartikels, en het alles wat op 'n waardige manier vir 'n verhoor op die vloer is. "
Om die Republikeine te oorreed om die petisie te onderteken, het LBJ voortgegaan:
Artikels wat krities was oor Smith en diegene wat met hom saamgewerk het, verskyn in die Post.
Nou, vir 'n slag, het voorsitter Smith 'n ernstige uitdaging aan sy mag ondervind om 'n wetsontwerp waarvan hy nie hou nie, dood te maak. 'N Onwaarskynlike koalisie het byeengekom in die reëlskomitee, van liberale Demokrate, gematigde en liberale Republikeine, en 'n enkele konserwatiewe midwestern, die Republikein Clarence Brown van Ohio. Brown het genoeg GOP -stemme beheer om Smith se hand te dwing deur te dreig om die beheer van die komitee van hom af te werp. In plaas daarvan om die verlies aan mag en die gevolglike vernedering die hoof te bied, het Smith ingestem om vroeg in Januarie verhore oor burgerregte te hou. Daar sou geen ontslag petisie nodig wees nie.
Smith het nie moed opgegee sonder om te baklei nie. Sy komitee het drie weke lank verhore gehou, maar uiteindelik het die voorsitter gevra dat die stemme getel word. Die wetsontwerp is aangeneem, 11-4.
Intussen het die geestelikes van die land sy gewig agter burgerregte begin werp. Die Nasionale Raad van Kerke sou uiteindelik $ 400,000 aan sy pogings om geld te bestee bestee. Geskiedkundige Robert Mann het geskryf: "Tydens die huisdebat lyk die galery soms vol met predikante, priesters en rabbi's - die meeste van hulle vrywillige waghonde, of 'galerykykers', wat die stemme en ander aktiwiteite van lede van die huis gevolg het."
Maar Howard Smith het 'n laaste pyl in sy koker - miskien sou 'bom' 'n beter term wees. Tydens die debat oor die huisvloer oor titel VII, die gelyke indiensneming van die wetsontwerp, het die Virginianus 'n wysiging voorgestel waarin lui dat diskriminasie in diens op grond van ras, geloof, kleur en nasionale oorsprong nie onwettig mag wees nie, aangesien titel VII dan gesê, maar ook onderskeidings op grond van seks. Die huis is donderweer getref. Nou was die vraag nie net waar die oorwegend manlike verteenwoordigers gestaan ​​het oor die kwessie van ras nie, maar waar staan ​​hulle oor vroue?
Smith het beslis gehoop dat so 'n verdelende kwessie die wetsontwerp op burgerregte, indien nie in die Huis nie, in die Senaat sou vernietig. Maar die nuutgevonde krag van die burgerregtebeweging het Smith se aas oortref. Die Huis sluk, en aanvaar Smith se wysiging. Op 10 Februarie 1964 het die wetsontwerp die Huis 290 tot 130 aangeneem.
Ondanks hierdie vordering was LBJ pessimisties. In so 'n bui sou hy iemand wat handig was, uitlaat - hy het 'n keer by die voorsitter van die Joint Chiefs uitgegaan oor 'n betaalstaatrekening - en op 20 Desember kla hy by Jim Webb, hoof van die National Aeronautics and Space Administration:
As u nie die wetsontwerp op burgerregte slaag nie, en u nie die belastingrekening slaag nie, kan u dit nie doen nie. En ek sien tans geen hoop om die een te verbygaan nie. Dit is my eerlike oordeel.
En die wetsontwerp op burgerregte gaan buite die huis wees. . . en hulle sal [die suidelike senatore] begin filibuster. [Senator Richard] Russell het die stemme gekry, waar jy nie kan klop nie. Die belastingrekening kom dus agter die wetsontwerp op burgerregte. En u burgerregte sal verslaan word, en teen daardie tyd is dit te laat vir belasting. En ek sal land toe gaan met niks.
Die Senaat word nie in sy debatte deur 'n reëlskomitee bestuur nie, net soos die Huis. Een van die mees gekoesterde tradisies van die Senaat is die van onbeperkte debatvoering, wat in 1964 slegs 'n stemming van twee derdes van die senaat kon beëindig: die cloture-reël. Senators was oor die algemeen huiwerig om enige stappe te doen wat dit makliker sou maak om stolling te kry. Die suidelike filibuster teen die wetsontwerp op burgerregte was dus 'n virtuele sekerheid, soos die geskiedenis van die dade van 1957 en 1960 getoon het. Eers toe advokate vir burgerregte daartoe instem om die wetsontwerpe te onderdruk, het die Suidlanders hulself ontneem en toegelaat om tot stemming te kom.
Intussen het Johnson besluit om sy flank op die belastingrekening te dek. Vroeg in Januarie 1964 nooi hy senator Harry Byrd, voorsitter van die senaat se finansieringskomitee, vir middagete om vir hom te sê dat hy probeer om die "uitgawes te stop - en te stop" en so spaarsaam as ek kan wees.... my inspirasie om dit te doen. " Dit was 'n taal wat Byrd graag wou hoor dat hy goeie nuus oor die begroting wil hê. Jack Valenti, wat by die middagete sit, beskryf dit:
Die belangrikste motief van die middagete was om Byrd se ooreenkoms te kry om die belastingverlaging van die komitee vry te stel, om dit tot stemming te bring sodat dit op die vloer van die senaat kon gaan. . . . Hy het vir Harry gesê: "Hierdie belastingverlaging is noodsaaklik vir my program. Ek moet dit doen." En Harry Byrd het gesê: 'Wel, meneer die president, ek kan nie sien hoe ons 'n belastingverlaging kan kry nie, solank hierdie begroting so groot is.'
Op daardie stadium was die geraas in die gange dat die begroting $ 107 miljard tot $ 109 miljard sou beloop. Die president het vir Harry Byrd gesê: "Nou, Harry, veronderstel ek kan hierdie begroting onder $ 100 miljard kry? Ek weet nie wat ek kan nie, maar as ek dit doen, wat dink jy?" . . . . [En] Harry Byrd sê: "Ons kan dalk sake doen." Toe sê die president: 'Wel, as ek hierdie begroting onder $ 100 miljard kry, Harry, dink u dat ons hierdie belasting van u komitee kan verlaag en op die vloer kan sit?'. . . . Harry Byrd het ja gesê, hy het gedink dat as die begroting minder as $ 100 miljard beloop, ja, hy gedink het dat die komitee dit kan doen.
Die president het dadelik die middag tot die gevolgtrekking gekom. Hy het 'n verbintenis uit Harry Byrd gekry, en hy ken sy man redelik goed en weet dat Byrd, as hy eers sy woord gegee het, nie daarop sou teruggaan nie.
Selfs terwyl hy gewerk het om die belastingrekening uit die senaat se finansieringskomitee te kry, het Johnson 'n strategie beraam vir die stryd oor die wetsontwerp op burgerregte.
Johnson het met Mike Mansfield, 'n Demokraat in Montana, sy opvolger as meerderheidsleier in die Senaat, gereël dat Humphrey die wetsontwerp op burgerregte moet bestuur. Humphrey se goeie vertroue in burgerregte was onberispelik, en hy was 'n goeie politieke taktikus, hoewel LBJ Humphrey altyd wantrou het oor sy onwilligheid en wat Johnson as 'n neiging tot buitensporige liberalisme beskou het.
Humphrey het later onthou hoe LBJ op hom gewerk het toe die president die 1964 -wetsontwerp in hoë rat bereik het. Die president het hom na die ovaalkantoor geroep en op ware Johnson -wyse 'n uitdaging ingelui:
Die sleutel tot die goedkeuring van die Senaat van die wetsontwerp op burgerregte was Dirksen, minderheidsleier, want slegs met groot hulp van die Republikeinse Senaat was daar hoop op sukses. Humphrey onthou dat LBJ dit so gestel het: "Nou weet jy dat die rekening nie kan slaag as jy Ev Dirksen kry nie. Ek en jy gaan Ev ... Jy besluit, noudat jy tyd moet spandeer met Ev Dirksen. Jy moet vir Ev Dirksen speel. Jy moet hom 'n stukkie van die aksie laat kry. Hy moet die hele tyd goed lyk. "
Dus het Humphrey baie tyd spandeer om met Dirksen in die kantoor van Dirksen te vergader. Dit het Humphrey & se liberale medewerkers woedend gemaak: "U is die bestuurder van die wetsontwerp. Ons is die meerderheidsparty. Waarom bel u Dirksen nie na u kantoor nie?" Humphrey antwoord: "Ek gee nie om waar ons vir Dirksen ontmoet nie. Ons kan hom ontmoet in 'n nagklub, onder in 'n myn of in 'n mangat. Dit maak nie vir my 'n verskil nie. Ek wil net vir Dirksen ontmoet. Ek wil net daar kom. "
Humphrey het openbaar geraak met die strategie. Vroeg in 1964 verskyn hy op Ontmoet die pers. Op 'n vraag oor hoe hy verwag om burgerregte te laat slaag, onthou Humphrey in die lig van Dirksen se vroeë teenstand, en antwoord: 'Wel, ek dink senator Dirksen is 'n redelike man. Terwyl die debat aangaan, sal hy sien dat daar rede is vir wat ons probeer doen ... Senator Dirksen is nie net 'n groot senator nie, hy is 'n groot Amerikaner, en hy sal die noodsaaklikheid hiervan insien. wetgewing. "
Humphrey het later gesê dat LBJ hom dadelik gebel en uitgeroep het: "Seun, dit was reg. Jy doen dit nou. Jy moet net daarby bly ... Moenie toelaat dat die bomwerpers [LBJ se gunsteling sinoniem vir liberale] is nie. nou, praat u daarvan om Dirksen te sien. U kom daar in en sien Dirksen! Jy drink saam met Dirksen! Jy praat met Dirksen! Jy luister na Dirksen! "
Op 26 Februarie het die Senaat gestem om die wetsontwerp op die Senaatskalender te plaas eerder as om dit na die Regterlike Komitee te verwys, wat oorheers is deur die Suidlanders. Op 26 Maart het die Senaat ingestem om die debat oor die vloer te begin.
Nou begin die Suidlanders met hul verwagte filibuster. In die verlede filibusters oor burgerregte, het die suidelike senatore, onder leiding van Richard Russell, 'n Demokraat in Georgië en 'n Johnson -mentor, met uitstekende dissipline en organisasie, hul teenstanders verslyt totdat hulle tot 'n kompromie ingestem het. Hierdie keer sou dinge anders wees, maar die stryd sou moeisaam wees en die uitkoms nie vooraf bepaal nie.
Die assistent -prokureur -generaal Nicholas Katzenbach was die administrasie se belangrikste man in die komende stryd, en hy het aangeraai om die Suidlanders in hul eie wedstryd te verslaan. Die senatore wat voor burgerregte is, moet die suidelike inwoners eenvoudig uitorganiseer en oorleef totdat die nodige stemme vir stolling verkry is. Humphrey het ingestem. Johnson was aanvanklik skepties, maar laat hom oortuig.
Humphrey se Demokratiese magte het die filibusterende Suidlanders verhinder om die parlementêre toestel van 'n kworumoproep te gebruik, en dan hul stem en voete te laat rus terwyl hulle die vloer behou.
Maar alles was daarvan afhanklik dat die stemme 'n stolling moes opdwing. As Russell en sy Suidlanders die aksie op die gebied van burgerregte deur die somer en tot in die byeenkomsseisoen kon vertraag, het hulle gehoop dat hul opposisie moed kon verloor en 'n kompromie sou aanvaar soos in die verlede.
Om genoeg stemme te kry om stollings op te lê, het Humphrey Dirksen se ondersteuning nodig gehad, en 'n paar kompromieë was nodig. Op 13 Mei het Humphrey en Dirksen ooreengekom oor 'n sleutelkwessie - die regering sal slegs dagvaar in gevalle waar daar 'n 'patroon of praktyk' van diskriminasie in openbare verblyf of billike diens is. Maar eers op 10 Junie kon Mansfield 'n beroep doen op stemming oor stolling. Die senaat stem toe met 71-29 om die verdere debat af te sluit. Op 19 Junie aanvaar die Senaat die wetsontwerp op burgerregte, 73-27.
Tog was daar die moontlikheid dat die Huis sou aandring op 'n konferensiekomitee van senatore en verteenwoordigers om die verskille tussen die Huis- en Senaatweergawes van die wetsontwerp uit te stryk.
Nadat 'n tweeledige koalisie die voorsitter Smith se beheer oor die komitee vir huisreëls oorgeneem het, het die paneel 'n resolusie aangeneem waarin die Senaat se weergawe van die wetsontwerp aanvaar is, en beslis dat slegs 'n uur se debat oor die wetsontwerp op die vloer van die huis toegelaat sal word.
Op 2 Julie het die Huis 289-126 gestem om die Senaat se weergawe van die wetsontwerp te aanvaar. Op dieselfde dag onderteken president Johnson die Civil Rights Act van 1964 in die East Room van die Withuis.
Die wet het uitgebrei oor sommige stemregskwessies in titels I, VIII en XI, maar die ware opvolger van die burgerregte -maatreëls van 1957 en 1960 was die stemregwet van 1965. In die 1964 -wetgewing is diskriminasie op grond van werk in titel VII aangespreek, die enigste in die 1964 -wet wat geslag as 'n beskermde kategorie insluit, as gevolg van die verkeerde berekening van regter Smith.
Die belangrikste oogmerke van aandag en kontroversie in 1964 was die bepalings wat die desegregasie van openbare akkommodasie en fasiliteite vereis. Titel II bevat die verbod op diskriminasie op grond van ras, kleur, godsdiens of nasionale oorsprong in openbare akkommodasie, soos restaurante, blyplekke en onthaalplekke, as die werking daarvan 'handel beïnvloed' of as sodanige diskriminasie 'deur die staat ondersteun' aksie "soos Jim Crow -wette. Titel III het die departement van justisie toegelaat om, na ontvangs van 'n "verdienstelike" klag, te dagvaar om openbare fasiliteite, behalwe skole, te skei, wat deur staats- of plaaslike regerings besit of bedryf word. Titel IV het die prokureur -generaal toegelaat om onder sekere voorwaardes aansoek te doen om openbare skole of kolleges te desegregeer, maar dit het uitdruklik geen federale amptenaar of hof gemagtig om studente te vervoer om rassebalans te bewerkstellig nie.
Die regte hamer wat gesegregeerde skoolstelsels gebreek het, was egter titel VI, wat diskriminasie belet het in 'enige program of aktiwiteit wat federale finansiële hulp ontvang'. Gary Orfield het geskryf dat die afsny van fondse teen die einde van die Johnson -administrasie meer bereik het as 'n dekade se litigasie Bruin v. Raad van Onderwys besluit, wat die Wet op Burgerregte "meer impak op Amerikaanse onderwys gee as enige van die federale onderwyswette van die twintigste eeu." Behalwe die effek daarvan teen rassediskriminasie, was die taal in hierdie titel die model vir die daaropvolgende wetgewing teen diskriminasie wat geslag, gestremdhede en ouderdom beïnvloed. En Hugh Davis Graham het aangevoer dat Titel VI, nie Titels II of VII nie, wat destyds die belangrikste blyk te wees, eintlik die belangrikste was vanweë die toepassing daarvan in die daaropvolgende jare op ander instellings wat op federale geld vertrou het. .
Uiteindelik was die impak van die wet van 1964 op die Amerikaanse politieke toneel groot. Bill Moyers, 'n voormalige assistent van LBJ, onthou in 'n verklaring tydens 'n simposium van 1990 in die Johnson Library:
Die aand toe die Burgerregtewet van 1964 aangeneem is, het ek hom baie depressief in die slaapkamer aangetref. Die opskrif van die bulhond -uitgawe van die Washington Post het gesê: "Johnson Signs Civil Rights Act." Die luggolwe was vol gesprekke oor hoe ongekend en histories dit was, en tog was hy depressief. Ek het hom gevra hoekom.
Hy het gesê: 'Ek dink ons ​​het pas die res van my lewe en die uwe die suide by die Republikeinse Party afgelewer.'
Ted Gittinger het twaalf jaar lank mondelinge geskiedenisonderhoude by die Lyndon B. Johnson -biblioteek gevoer en is nou direkteur van spesiale projekte daar.
Allen Fisher is sedert 1991 'n argivaris by die Lyndon B. Johnson -biblioteek en werk hoofsaaklik met versamelings vir binnelandse beleid.
Die LBJ -telefoonbande in die Lyndon Baines Johnson -biblioteek in Austin, Texas, is 'n waardevolle bron. Hierdeur hoor 'n mens die president direk, sonder tussengangers.
Michael Beschloss se bundels op Johnson se telefoonbande bied interpretasies van hul konteks wat die meeste lesers anders sou ontgaan: Verantwoordelik: The Johnson White House Tapes, 1963–1964, en Reaching to Glory: Lyndon Johnson's Secret White House Tapes, 1964–1965 (New York: Simon & Schuster, 1997, 2001).
Die Miller Center of Public Affairs aan die Universiteit van Virginia het 'n uitstekende studie oor die Wet op Burgerregte uit 1964 gepubliseer in 'n bundel in sy Presidential Recordings Program: Jonathan Rosenberg en Zachary Karabell, Kennedy, Johnson, en die Quest for Justice: The Civil Rights Tapes (New York: W.W. Norton & Company, 2003). Soos die titel aandui, is die boek 'n oorsig van materiaal uit die sluipende opnames wat die twee presidente gemaak het van vergaderings en telefoongesprekke tydens die stryd om 'n sterk wetsontwerp op burgerregte te aanvaar.
Die opnames uit die Johnson -jare is beskikbaar om te luister in die leeskamer in die LBJ -biblioteek en te koop uit die argief. Sien die biblioteek se webwerf vir inligting oor die versameling en beskrywings van die gesprekke wat tot dusver vrygestel is. Die LBJ Museum Store bevat 'n CD met ses en twintig geselekteerde gesprekke van November 1963 tot Desember 1965, en die Presidensiële Opnames Program se webwerf het klanklêers in drie formate.
Die aanhalings van Jack Valenti en Bill Moyers kom uit die verrigtinge van 'n simposium van 1990, Die Johnson -jare: die verskil wat hy gemaak het (Austin: The University of Texas Board of Regents, 1993). Die aanhalings deur Hubert Humphrey, George Reedy, A. Philip Randolph, Lawrence O'Brien en Roy Wilkins kom uit hul mondelinge geskiedenisonderhoude in die LBJ -biblioteekargief.
Julian E. Zelizer, Belasting in Amerika: Wilbur D. Mills, die kongres en die staat (New York: Cambridge University Press, 1998) is 'n uitstekende bron vir die verband tussen die 1964 Civil Rights Act en die belastingkwessie.
Twee vertellings was veral nuttig as agtergrond oor die verloop van die wetsontwerp: Charles en Barbara Whalen, Die langste debat (Cabin John, MD: Seven Locks Press, 1985) en Robert Mann, The Walls of Jericho: Lyndon Johnson, Hubert Humphrey, Richard Russell en die stryd om burgerregte (New York: Harcourt Brace, 1996). Sien die betekenis van verskillende dele van die wet Erfenisse van die Wet op Burgerregte van 1964, onder redaksie van Bernard Grofman (Charlottesville: University Press of Virginia, 2000).
Lyndon Baines Johnson is gebore op 27 Augustus 1908 naby Stonewall, Texas, in 'n klein plaashuis aan die Pedernalesrivier.  Hy was die oudste van vyf kinders wat gebore is aan Samuel Ealy Johnson Jr. en Rebekah Baines.   Johnson het een broer, Sam Houston Johnson, en drie susters, Rebekah, Josefa en Lucia gehad.  Die nabygeleë dorpie Johnson City, Texas, is vernoem na die neef van LBJ se pa, James Polk Johnson,   wie se voorouers wes van Georgië verhuis het.  Johnson het Engels-Ierse, Duitse en Ulster-Skotte afkoms gehad.  Deur sy ma was hy 'n agterkleinseun van die pionier Baptiste-predikant George Washington Baines, wat agt kerke in Texas bedien het, sowel as ander in Arkansas en Louisiana. Baines was ook die president van die Baylor Universiteit tydens die Amerikaanse burgeroorlog. 
Johnson se oupa, Samuel Ealy Johnson Sr., is grootgemaak as 'n Baptis en was 'n tyd lank lid van die Christelike Kerk (dissipels van Christus). In sy latere jare het die oupa 'n Christadelphian geword. Johnson se pa het ook aan die einde van sy lewe by die Christadelphian Church aangesluit.  Later, as politikus, is Johnson beïnvloed in sy positiewe gesindheid teenoor Jode deur die godsdienstige oortuigings wat sy familie, veral sy oupa, met hom gedeel het.  Johnson se gunsteling Bybelvers kom uit die King James -weergawe van Jesaja 1:18. "Kom nou, en laat ons saam redeneer." 
Op skool was Johnson 'n spraaksaam jeug wat tot president van sy klas in die 11de klas verkies is. Hy studeer in 1924 aan die Johnson City High School, waar hy deelneem aan redenaars, debatte en bofbal.   Op die ouderdom van 15 was Johnson die jongste lid van sy klas. Onder druk van sy ouers om die kollege by te woon, het hy in die somer van 1924 by 'n 'subkollege' van die Southwest Texas State Teachers College (SWTSTC) ingeskryf, waar studente van nie-geakkrediteerde hoërskole die 12de graadskursusse kon neem wat nodig was vir toelating tot die kollege. Hy het die skool verlaat enkele weke na sy aankoms en besluit om na die suide van Kalifornië te verhuis. Hy werk by die regspraktyk van sy neef en in verskillende werksgeleenthede voordat hy na Texas terugkeer, waar hy as dagloner gewerk het. 
In 1926 het Johnson daarin geslaag om by SWTSTC (nou Texas State University) in te skryf. Hy werk deur die skool, neem deel aan debat en kampuspolitiek en redigeer die skoolkoerant, Die College Star.  Die kollegejare het sy vaardighede van oorreding en politieke organisasie verfyn. Vir nege maande, van 1928 tot 1929, het Johnson sy studie onderbreek om Mexikaanse -Amerikaanse kinders te onderrig by die geskeide Welhausen -skool in Cotulla, ongeveer 140 kilometer suid van San Antonio in La Salle County. Die werk het hom gehelp om geld te bespaar om sy opleiding te voltooi, en hy studeer in 1930 met 'n Bachelor of Science -graad in geskiedenis en sy kwalifikasiesertifikaat as 'n hoërskoolonderwyser.   Hy het kortliks klas gegee aan die Pearsall High School voordat hy 'n pos as onderwyser in openbare spraak aan die Sam Houston High School in Houston aangeneem het. 
Toe hy in 1965 na San Marcos terugkeer, nadat hy die Wet op Hoër Onderwys van 1965 onderteken het, herinner Johnson:
Ek sal nooit die gesigte van die seuns en die meisies in die klein Welhausen Mexikaanse skool vergeet nie, en ek onthou nog die pyn om te besef en toe te weet dat die kollege vir feitlik elkeen van die kinders gesluit was omdat hulle te arm was. En ek dink dit was toe dat ek besluit het dat hierdie nasie nooit kan rus terwyl die deur na kennis vir enige Amerikaner gesluit bly nie. 
Nadat Richard M. Kleberg 'n spesiale verkiesing van 1931 gewen het om Texas in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers te verteenwoordig, het hy Johnson as sy wetgewende sekretaris aangestel. Johnson het die pos gekry op aanbeveling van sy vader en dié van die staatsenator Welly Hopkins, vir wie Johnson hom in 1930 beywer het.  Kleberg het min belangstelling gehad om die daaglikse pligte van 'n kongreslid uit te voer, in plaas daarvan om hulle te delegeer na Johnson.  Nadat Franklin D. Roosevelt die presidensiële verkiesing van 1932 gewen het, het Johnson 'n vaste voorstander geword van Roosevelt's New Deal.  Johnson is verkies tot speaker van die "Little Congress", 'n groep kongreshulp, waar hy kongreslede, koerante en lobbyiste gekweek het. Johnson se vriende het spoedig assistente van president Roosevelt sowel as mede -Texane ingesluit, soos vise -president John Nance Garner en kongreslid Sam Rayburn. 
Johnson trou op 17 November 1934 met Claudia Alta Taylor, ook bekend as "Lady Bird", uit Karnack, Texas. Hy ontmoet haar nadat hy etlike maande by die Georgetown University Law Center was. Johnson het later sy studies in Georgetown gestaak na die eerste semester in 1934.  Tydens hul eerste afspraak het hy haar baie dae later gevra om met hom te trou, het sy uiteindelik ingestem.  Die huwelik is behartig deur eerwaarde Arthur R. McKinstry in die Episkopale Kerk van Markus in San Antonio.  Hulle het twee dogters, Lynda Bird, gebore in 1944, en Luci Baines, gebore in 1947. Johnson het sy kinders name gegee met die LBJ -voorletters, sy hond was Little Beagle Johnson. Sy huis was die LBJ Ranch, sy voorletters was op sy manchetknope, asbakke en klere.  Tydens sy huwelik het Lyndon Johnson sake gehad met verskeie vroue, veral met Alice Marsh (née Glass) wat hom polities bygestaan ​​het. 
In 1935 word hy aangestel as hoof van die Texas National Youth Administration, wat hom in staat gestel het om die regering te gebruik om opvoeding en werksgeleenthede vir jongmense te skep. Hy bedank twee jaar later om vir die kongres te staan. Johnson, 'n berugte taai baas gedurende sy loopbaan, het dikwels lang werksdae geëis en naweke gewerk.  Hy word deur vriende, medepolitici en historici beskryf as gemotiveer deur 'n uitsonderlike begeerte na mag en beheer. Soos Johnson se biograaf Robert Caro opgemerk het, "Johnson se ambisie was ongewoon - in die mate waarin dit selfs die geringste oortollige gewig van ideologie, filosofie, beginsels en oortuigings was." 
In 1937, na die dood van die kongreslid James P. Buchanan van dertien termyn, het Johnson suksesvol veldtog gevoer tydens 'n spesiale verkiesing vir die 10de kongresdistrik van Texas, wat Austin en die omliggende heuwelbedekking dek. Hy het op 'n New Deal -platform gehardloop en is effektief deur sy vrou gehelp. Hy dien in die Huis van 10 April 1937 tot 3 Januarie 1949.  President Franklin D. Roosevelt het bevind dat Johnson 'n welkome bondgenoot en kanaal vir inligting is, veral oor kwessies rakende interne politiek in Texas (Operasie Texas) en die bewerings van vise -president John Nance Garner en speaker van die huis, Sam Rayburn. Johnson is onmiddellik aangestel in die Naval Affairs Committee. Hy werk vir elektrisiteit op die platteland en ander verbeterings vir sy distrik. Johnson het die projekte gestuur na kontrakteurs wat hy ken, soos Herman en George Brown, wat 'n groot deel van Johnson se toekomstige loopbaan sou finansier.  In 1941 het hy in 'n spesiale verkiesing vir die benoeming van die Demokratiese Amerikaanse senaat in 'n spesiale verkiesing gestaan, en verloor hy min vir die sittende goewerneur van Texas, sakeman en radiopersoonlikheid W. Lee O'Daniel. O'Daniel het 175,590 stemme (30,49 persent) gekry teenoor Johnson se 174,279 (30,26 persent).
Aktiewe militêre plig (1941–1942)
Johnson is op 21 Junie 1940 aangestel as 'n luitenant -bevelvoerder in die Amerikaanse vlootreservaat. Kantoor van die Chief of Naval Operations in Washington, DC, vir onderrig en opleiding.  ​​Na sy opleiding het hy die sekretaris van die vloot James Forrestal vir 'n gevegsopdrag gevra.  Hy is in plaas daarvan gestuur om werfgeriewe in Texas en aan die Weskus te ondersoek. In die lente van 1942 het president Roosevelt besluit dat hy beter inligting nodig het oor die toestande in die suidwestelike Stille Oseaan, en om 'n baie betroubare politieke bondgenoot te stuur om dit te kry. Uit 'n voorstel van Forrestal het Roosevelt Johnson aan 'n drie-man-opnamespan toegewys wat die Suidwes-Stille Oseaan dek. 
Johnson het aan generaal Douglas MacArthur in Australië verslag gedoen. Johnson en twee offisiere van die Amerikaanse weermag het na die 22ste Bomb Group-basis gegaan, wat die hoërisiko-missie van die bombardering van die Japannese vliegbasis in Lae in Nieu-Guinee opgedra het. Op 9 Junie 1942 het Johnson as waarnemer as vrywilliger gewerk vir 'n lugaanval op Nieu-Guinee deur B-26 bomwerpers. Verslae wissel oor wat gebeur het met die vliegtuig wat Johnson tydens die missie vervoer het. Johnson se biograaf Robert Caro aanvaar Johnson se verslag en ondersteun dit met getuienis van die betrokke vliegtuigbemanning: die vliegtuig is aangeval, een motor is afgeskakel en dit het teruggedraai voordat hy sy doel bereik het, hoewel hy onder swaar vuur gebly het. Ander beweer dat dit teruggedraai het as gevolg van generatorprobleme voordat die doel bereik is en voordat vyandelike vliegtuie teëgekom het en nooit onder skoot gekom het nie, dit word ondersteun deur amptelike vlugrekords.   Ander vliegtuie wat by die teiken aangekom het, het naby die teiken onder skoot gekom omtrent dieselfde tyd dat Johnson se vliegtuig op die oorspronklike vliegbasis teruggeval het. MacArthur het Johnson vir die Silver Star aanbeveel vir dapperheid in aksie: die enigste lid van die bemanning wat 'n versiering ontvang het.  Nadat dit deur die weermag goedgekeur is, het hy die medalje aan Johnson oorhandig, met die volgende aanhaling: 
Vir dapperheid in aksie in die omgewing van Port Moresby en Salamaua, Nieu -Guinee, op 9 Junie 1942. Terwyl hy op 'n missie was om inligting in die Suidwestelike Stille Oseaan te bekom, het luitenant -kommandant Johnson, om persoonlike kennis van gevegstoestande te bekom, as vrywilliger waarnemer op 'n gevaarlike lugbestrydingsmissie oor vyandige posisies in Nieu -Guinee. Toe ons vliegtuie die teikengebied nader, is dit deur agt vyandige vegters onderskep. Toe die vliegtuig waarin luitenant -bevelvoerder Johnson op hierdie tydstip 'n waarnemer was, meganiese probleme ondervind en gedwing is om alleen terug te draai, met 'n gunstige teiken vir die vyandelike vegters, het hy getoon dat dit koel was, ondanks die gevare daaraan verbonde. Sy dapper optrede het hom in staat gestel om waardevolle inligting te bekom en terug te keer.
Johnson, wat 'n filmkamera gebruik het om toestande op te neem,  het aan Roosevelt, aan vlootleiers en die kongres gesê dat toestande betreurenswaardig en onaanvaarbaar is: sommige historici het voorgestel dat dit in ruil was vir MacArthur se aanbeveling om die Silver Star toe te ken.  Hy het aangevoer dat die suidwestelike Stille Oseaan dringend 'n hoër prioriteit en 'n groter deel van die oorlogsvoorrade benodig. Die oorlogsvliegtuie wat daarheen gestuur is, was byvoorbeeld 'baie minderwaardig' as die Japannese vliegtuie en die moraal was sleg. Hy het aan Forrestal gesê dat die Stille Oseaan -vloot 'n 'kritieke' behoefte aan 6 800 ekstra ervare mans het. Johnson het 'n program van twaalf punte opgestel om die inspanning in die streek op te gradeer, en beklemtoon "groter samewerking en koördinasie binne die verskillende bevele en tussen die verskillende oorlogsteaters". Die kongres reageer deur Johnson voorsitter te maak van 'n sterk subkomitee van die Naval Affairs Committee,  met 'n missie soortgelyk aan dié van die Truman-komitee in die senaat. Hy ondersoek die ondoeltreffendheid van die vredestydse "sake soos gewoonlik" wat die vlootoorlog deurdring het en eis dat admiraals die vorm moet kry en die werk moet doen. Johnson het te ver gegaan toe hy 'n wetsontwerp voorstel wat die wetsontwerpvrystellings van werfwerkers in die wiele sou ry as hulle te gereeld afwesig was, het georganiseerde arbeid die wetsontwerp geblokkeer en hom veroordeel. Die biograaf van Johnson, Robert Dallek, kom tot die gevolgtrekking: "Die missie was 'n tydelike blootstelling aan gevaar wat bereken is om aan Johnson se persoonlike en politieke wense te voldoen, maar dit was ook 'n werklike poging van sy kant, hoe misplaas dit ook was, om die lot van die Amerikaanse vegters te verbeter." 
Benewens die Silver Star, het Johnson die Amerikaanse veldtogmedalje, Asiatic-Pacific Campaign Medal en die oorwinningsmedalje van die Tweede Wêreldoorlog ontvang. Hy is op 17 Julie 1942 vrygelaat en bly in die vlootreservaat, later bevorder tot kommandant op 19 Oktober 1949 (effektief 2 Junie 1948). Hy bedank uit die Navy Reserve met ingang van 18 Januarie 1964. 
1948 Amerikaanse senaatverkiesing
In die verkiesing van 1948 het Johnson weer vir die senaat gehardloop en in 'n hoogs omstrede Demokratiese Party se voorverkiesing gewen teen die bekende voormalige goewerneur Coke Stevenson. Johnson het skare na die kermis gelok met sy gehuurde helikopter, genaamd "The Johnson City Windmill". Hy het geld ingesamel om die staat te oorstroom met veldtogblaaie en het konserwatiewes gewen deur te twyfel oor Stevenson se steun aan die Taft-Hartley-wet (die beperking van vakbond). Stevenson het eerste gekom in die voorverkiesing, maar het nie 'n meerderheid gehad nie, sodat Johnson 'n veldtog verkies het, terwyl Stevenson se pogings versak het weens 'n gebrek aan geld.
Die historikus van die presidentskap van die Verenigde State, Michael Beschloss, merk op dat Johnson tydens die veldtog van 1948 'wit supremacistiese toesprake' gehou het, wat sy reputasie as gematigde in die Amerikaanse politiek bevestig het, wat sy toekomstige sukses in die bevordering van burgerregte moontlik gemaak het. 
Die afloop van die afloop van stemme, wat deur die Sentrale Komitee van die Demokratiese Staat hanteer is, het 'n week geneem. Johnson is met 87 stemme uit 988 295 die wenner aangekondig, 'n uiters noue oorwinningsmarge. Johnson se oorwinning was egter gebaseer op 200 "klaarblyklik bedrieglike" : 608 stembriewe wat ses dae na die verkiesing in Box 13 in Jim Wells County aangemeld is, in 'n gebied wat oorheers word deur die politieke baas George Parr. Die bygevoegde name was in alfabetiese volgorde en met dieselfde pen en handskrif geskryf, aan die einde van die kieserslys. Sommige van die persone in hierdie deel van die lys het daarop aangedring dat hulle nie die dag gestem het nie.  Verkiesingsregter Luis Salas het in 1977 gesê dat hy 202 bedrieglike stembriewe vir Johnson gesertifiseer het.  Robert Caro het in sy boek uit 1990 aangevoer dat Johnson die verkiesing in Jim Wells County gesteel het, en dat daar ook duisende bedrieglike stemme in ander provinsies was, insluitend 10 000 stemme wat in San Antonio verander is.  Die Sentrale Komitee van die Demokratiese Staat het gestem om Johnson se benoeming met 'n meerderheid van een (29–28) te bevestig, met die laaste stem namens Johnson deur die uitgewer Frank W. Mayborn van Temple, Texas. Die staatsdemokratiese konvensie bevestig Johnson. Stevenson het hof toe gegaan en uiteindelik sy saak voor die Amerikaanse hooggeregshof gebring, maar met tydige hulp van sy vriend en toekomstige Amerikaanse hooggeregshofregter Abe Fortas, het Johnson die oorhand gekry op grond van die bevoegdheid oor die benoeming van 'n genomineerde by die party, nie die federale nie regering. Johnson het die Republikein Jack Porter in die algemene verkiesing in November verslaan en na Washington gegaan, permanent 'Landslide Lyndon' genoem. Johnson, wat sy kritici afwys, het gelukkig die bynaam aangeneem. 
Eerstejaars senator vir meerderheidsweep
Nadat hy in die senaat was, was Johnson bekend onder sy kollegas vir sy uiters suksesvolle "hofmakery" van ouer senatore, veral senator Richard Russell, demokraat uit Georgië, die leier van die konserwatiewe koalisie en waarskynlik die magtigste man in die senaat. Johnson het Russell se guns verwerf op dieselfde manier as wat hy 'die hof' na Sam Rayburn 'gemaak het' en sy belangrike steun in die Huis gekry het.
Johnson is aangestel in die Senaat se kommissie vir gewapende dienste, en het in 1950 gehelp om die subkomitee vir paraatheidsondersoek op te stel. Hy het die voorsitter geword en ondersoeke na verdedigingskoste en doeltreffendheid gedoen. Hierdie ondersoeke het ou ondersoeke aan die lig gebring en aksies geëis wat reeds gedeeltelik deur die Truman -administrasie uitgevoer is, hoewel daar gesê kan word dat die komitee se ondersoek die behoefte aan veranderinge versterk. Johnson het opskrifte en nasionale aandag gekry deur sy hantering van die pers, die doeltreffendheid waarmee sy komitee nuwe verslae uitgereik het en die feit dat hy verseker het dat elke verslag eenparig deur die komitee onderskryf word. Hy gebruik sy politieke invloed in die senaat om uitsaailisensies van die Federal Communications Commission in die naam van sy vrou te ontvang.   Na die algemene verkiesing in 1950, is Johnson gekies as die meerderheidsweep van die Senaat in 1951 onder die nuwe meerderheidsleier, Ernest McFarland van Arizona, en dien van 1951 tot 1953. 
Senaat Demokratiese leier
In die algemene verkiesing van 1952 het Republikeine 'n meerderheid in die Huis en die Senaat gekry. Onder die verslane Demokrate daardie jaar was McFarland, wat verloor het met die opkomende Barry Goldwater. In Januarie 1953 is Johnson deur sy mede -demokrate gekies om 'n minderheidsleier te word; hy word die mees junior senator wat ooit tot hierdie posisie verkies is. Een van sy eerste optrede was om die senioriteitsstelsel uit te skakel om aanstellings in komitees te maak, terwyl dit behoue ​​bly as voorsitter. In die verkiesing van 1954 is Johnson herkies tot die senaat en sedert die Demokrate die meerderheid in die senaat gewen het, word hy dan meerderheidsleier. Voormalige meerderheidsleier William Knowland van Kalifornië, het die minderheidsleier geword. Johnson se pligte was om wetgewing te skeduleer en te help om maatreëls te tref wat die Demokrate bevoordeel. Johnson, Rayburn en president Dwight D.Eisenhower het goed saamgewerk om Eisenhower se binnelandse en buitelandse agenda te verbygaan. 
Tydens die Suez -krisis het Johnson probeer om te keer dat die Amerikaanse regering die Israeliese inval op die Sinai -skiereiland kritiseer. Johnson was saam met die res van die land ontsteld oor die dreigement van moontlike Sowjet -oorheersing van ruimtevlug wat geïmpliseer word deur die bekendstelling van die eerste kunsmatige aarde -satelliet Spoetnik 1 en het sy invloed gebruik om die verloop van die 1958 National Aeronautics and Space Act, wat die burgerlike ruimteagentskap NASA gestig het, te verseker.
Historici Caro en Dallek beskou Lyndon Johnson as die mees effektiewe leier van die Senaat in die geskiedenis. Hy was buitengewoon vaardig in die insameling van inligting. Een biograaf stel voor dat hy 'die grootste intelligensie -versamelaar was wat Washington ooit geken het', en ontdek presies waar elke senator staan ​​oor kwessies, sy filosofie en vooroordele, sy sterk en swak punte en wat nodig was om sy stem te kry.  Robert Baker beweer dat Johnson af en toe senatore op NAVO -reise sou stuur om hul teenstrydige stemme te vermy.  Sentraal in Johnson se beheer was "The Treatment",  beskryf deur twee joernaliste:
Die behandeling kan tien minute of vier uur duur. Dit kom, omhul sy doel, by die Johnson Ranch -swembad, in een van Johnson se kantore, in die garderobe van die Senaat, op die vloer van die senaat - waar Johnson ook al 'n mede -senator binne sy bereik kan vind. Sy toon kan smeking, beskuldiging, hoogmoed, uitbundigheid, smaad, trane, klagte en die sweem van bedreiging wees. Dit was alles saam. Dit het die omvang van menslike emosies gehardloop. Sy snelheid was asemrowend en dit was alles in een rigting. Onderwerpe van die teiken was skaars. Johnson het hulle verwag voordat hulle gepraat kon word. Hy beweeg naby, sy gesig 'n skrale millimeter van sy teiken, sy oë rek en vernou, sy wenkbroue styg en val. Uit sy sakke het uitknipsels, memo's, statistieke gegiet. Nabootsing, humor en die genie van analogie het The Treatment 'n byna hipnotiese ervaring gemaak en die teiken verstom en hulpeloos gemaak. 
In 1955 het die nuwe leier van die Demokratiese meerderheid, Lyndon Johnson, Oregon se onafhanklike Wayne Morse oorreed om by die Demokratiese koukus aan te sluit. 
Johnson, 'n roker van 60 sigarette per dag, het op 2 Julie 1955 'n byna dodelike hartaanval opgedoen. die Withuis op 20 Januarie 1969. Johnson het aangekondig dat hy op Oujaarsaand 1955 as leier van sy party in die senaat sou bly, volgens sy dokters dat hy 'n bevredigende herstel gemaak het sedert sy hartaanval vyf maande tevore.  
Johnson se sukses in die senaat het hom 'n potensiële Demokratiese presidentskandidaat gemaak; hy was die "gunsteling seun" -kandidaat van die Texas -afvaardiging tydens die nasionale byeenkoms van die party in 1956, en dit was blykbaar in 'n sterk posisie om by die nominasie van 1960 uit te kom. Jim Rowe het Johnson herhaaldelik aangespoor om vroeg in 1959 'n veldtog te begin, maar Johnson het gedink dit is beter om te wag, en gedink dat John Kennedy se pogings 'n verdeeldheid in die geledere sal skep wat dan uitgebuit kan word. Rowe het uiteindelik in frustrasie by die Humphrey -veldtog aangesluit, nog 'n stap wat Johnson gedink het in sy eie strategie gespeel het. 
Kandidaat vir president
Johnson het laat in die veldtog in Julie 1960 toegetree, wat tesame met 'n onwilligheid om Washington te verlaat, die mededingende Kennedy -veldtog in staat gestel het om 'n aansienlike vroeë voordeel onder amptenare van die Demokratiese staatsdepartement te verkry. Johnson onderskat Kennedy se innemende eienskappe van sjarme en intelligensie, in vergelyking met sy reputasie as die meer kru en wielrendende "Landslide Lyndon".  Caro stel voor dat Johnson se huiwering die gevolg was van 'n oorweldigende vrees vir mislukking. 
Johnson het tevergeefs probeer om voordeel te trek uit Kennedy se jeug, swak gesondheid en versuim om standpunt in te neem ten opsigte van Joseph McCarthy.  Hy het 'n "Stop Kennedy" -koalisie gevorm met Adlai Stevenson, Stuart Symington en Hubert Humphrey, maar dit was 'n mislukking. Johnson het 409 stemme gekry op die enigste stembrief tydens die Demokratiese byeenkoms tot Kennedy se 806, en die konvensie het Kennedy dus benoem. Tip O'Neill was destyds 'n verteenwoordiger van Kennedy se tuisstaat Massachusetts, en hy onthou dat Johnson hom by die byeenkoms genader het en gesê het: 'Tip, ek weet dat u Kennedy aan die begin moet ondersteun, maar ek wil graag het u my by die tweede stembrief. " O'Neill antwoord: "Senator, daar sal geen tweede stembrief wees nie." 
Benoeming van vise-president
Volgens Kennedy se spesiale raad, Myer Feldman en Kennedy self, is dit onmoontlik om die presiese manier waarop Johnson se benoeming tot vise-president uiteindelik plaasgevind het, te rekonstrueer. Kennedy het wel besef dat hy nie verkies kon word sonder die steun van tradisionele Suid -Demokrate nie, waarvan die meeste Johnson egter gesteun het, arbeidsleiers was eenparig in hul opposisie teen Johnson. AFL-CIO-president, George Meany, het Johnson 'die aartsvyand van arbeid' genoem, terwyl president van Illinois, AFL-CIO, Reuben Soderstrom, beweer Kennedy het 'leiers van die Amerikaanse arbeidersbeweging' gemaak.   Na baie heen en weer met partyleiers en ander oor die aangeleentheid, bied Kennedy wel op 14 Julie 10:15 die oggend nadat hy genomineer is, die vise-presidensiële benoeming in die Los Angeles Biltmore Hotel aan , en Johnson aanvaar. Van daardie punt tot die werklike benoeming die aand, is die feite in baie opsigte betwis. (Konvensievoorsitter LeRoy Collins se verklaring van 'n tweederdemeerderheid ten gunste van stemme word selfs betwis.) 
Seymour Hersh het verklaar dat Robert F. Kennedy (bekend as Bobby) Johnson haat vir sy aanvalle op die Kennedy -gesin, en het later volgehou dat sy broer Johnson slegs as 'n hoflikheid die pos aangebied het, en verwag dat hy sou weier. Arthur M. Schlesinger jr. Was dit eens met Robert Kennedy se weergawe van die gebeure en het aangevoer dat John Kennedy Stuart Symington as sy lopende maat sou verkies het, en beweer dat Johnson met die huisspeaker Sam Rayburn saamgespan en Kennedy onder druk geplaas het om Johnson te bevoordeel.  Robert Kennedy wou hê dat sy broer die arbeidsleier Walter Reuther moes kies. 
Biograaf Robert Caro bied 'n ander perspektief aan en skryf dat die Kennedy -veldtog desperaat was om 'n baie noue verkiesing te wen teen Richard Nixon en Henry Cabot Lodge Jr. . Caro se navorsing het getoon dat John Kennedy op 14 Julie met die proses begin het terwyl Johnson nog geslaap het. Om 06:30 het John Kennedy Robert Kennedy gevra om 'n skatting op te stel van die komende verkiesingsstemme "insluitend Texas".  Robert het Pierre Salinger en Kenneth O'Donnell gebel om hom by te staan. Salinger besef die gevolge daarvan om Texas -stemme as hul eie te tel en vra hom of hy 'n Kennedy -Johnson -kaartjie oorweeg, en Robert antwoord "ja".  Caro beweer dat John Kennedy Johnson toe gebel het om 'n vergadering te reël; hy het ook die goewerneur van Pennsylvania, David L. Lawrence, 'n ondersteuner van Johnson, gebel om te vra dat hy Johnson vir vise -president aanstel as Johnson die rol sou aanvaar. Volgens Caro het Kennedy en Johnson ontmoet en Johnson het gesê dat Kennedy probleme sou ondervind met Kennedy-ondersteuners wat anti-Johnson was. Kennedy keer terug na sy suite om die Kennedy - Johnson -kaartjie aan sy naaste ondersteuners, waaronder noordelike politieke base, aan te kondig. O'Donnell was kwaad oor wat hy beskou het as 'n verraad van Kennedy, wat Johnson voorheen as 'n anti-arbeid en anti-liberaal beskou het. Daarna het Robert Kennedy arbeidsleiers besoek wat uiters ontevrede was met die keuse van Johnson, en nadat hy die diepgaande arbeidsopposisie teen Johnson gesien het, het Robert boodskappe tussen die hotel -suites van sy broer en Johnson gestuur - blykbaar probeer om die voorgestelde kaartjie te ondermyn sonder John Kennedy se magtiging. 
Caro gaan voort in sy ontleding dat Robert Kennedy Johnson probeer laat instem het om die voorsitter van die Demokratiese Party te wees eerder as die vise -president. Johnson het geweier om 'n verandering in planne te aanvaar, tensy dit direk van John Kennedy kom. Ondanks die inmenging van sy broer, was John Kennedy vas dat Johnson was wat hy wou hê as bestuurder, en hy het met personeellede soos Larry O'Brien, sy nasionale veldtogbestuurder, vergader om te sê dat Johnson vise -president sou word. O'Brien onthou later dat die woorde van John Kennedy heeltemal onverwags was, maar dat hy na 'n kort oorweging van die verkiesingsstemsituasie gedink het dat dit 'n genie was '.  Toe John en Robert Kennedy hul vader Joe Kennedy die volgende keer sien, het hy vir hulle gesê dat Johnson as hardloopmaat die slimste ding was wat hulle ooit gedoen het. 
Evelyn Lincoln, sekretaris van JFK (voor en tydens sy presidentskap) het nog 'n verslag gegee oor hoe Johnson se benoeming tot stand gekom het. In 1993, in 'n video -opname, beskryf sy hoe die besluit geneem is, en verklaar dat sy die enigste getuie was van 'n privaat ontmoeting tussen John en Robert Kennedy in 'n suite in die Biltmore Hotel waar hulle die besluit geneem het. Sy het gesê dat sy in en uit die kamer gegaan het terwyl hulle gepraat het, en terwyl sy in die kamer was, het hulle gehoor sê dat Johnson probeer het om JFK af te pers om hom die vise-presidensiële benoeming aan te bied met bewys van sy vroulikheid wat deur FBI-direkteur J verskaf is Edgar Hoover. Sy het ook gehoor hoe hulle moontlike maniere bespreek om die aanbod te vermy, en kom tot die gevolgtrekking dat JFK geen keuse het nie.  
Herverkiesing in die Amerikaanse senaat
Terselfdertyd as sy visepresidentskap, het Johnson ook 'n derde termyn in die Amerikaanse senaat gesoek. Volgens Robert Caro, "Op 8 November 1960 het Lyndon Johnson 'n verkiesing gewen vir beide die vise -presidentskap van die Verenigde State, op die Kennedy - Johnson -kaartjie en vir 'n derde termyn as senator (hy het die Texas -wet laat verander sodat hy Toe hy die vise -presidentskap wen, het hy reëlings getref om uit die senaat te tree, soos hy volgens die federale wet moes doen, sodra dit op 3 Januarie 1961 byeengeroep is. "  (In 1988 het Lloyd Bentsen, die ondervoorsitter van die Demokratiese presidensiële kandidaat Michael Dukakis, en 'n senator uit Texas, voordeel getrek uit 'Lyndon's law' en kon hy sy setel in die senaat behou ondanks die verlies van Dukakis teen George HW Bush.)
Johnson is herkies tot senator met 1,306,605 stemme (58 persent) vir die Republikeinse John Tower se 927,653 (41,1 persent). Mede -demokraat William A. Blakley is aangestel om Johnson as senator te vervang, maar Blakley verloor 'n spesiale verkiesing in Mei 1961 teen Tower.
Na die verkiesing was Johnson baie bekommerd oor die tradisioneel ondoeltreffende aard van sy nuwe amp en wou hy gesag aanvaar wat nie aan die pos toegeken is nie. Hy het aanvanklik gesoek om die gesag van die meerderheidsleier van die Senaat na die vise -presidentskap oor te dra, aangesien die amp hom president van die senaat geword het, maar hewige opposisie ondergaan het van die Demokratiese Koukus, insluitend lede wat hy as sy ondersteuners beskou het. 
Johnson wou sy invloed in die uitvoerende gesag verhoog. Hy het 'n uitvoerende bevel vir Kennedy se handtekening opgestel, wat Johnson 'algemene toesig' verleen oor aangeleenthede oor nasionale veiligheid, en vereis dat alle regeringsinstansies 'ten volle met die vise -president saamwerk by die uitvoering van hierdie opdragte'. Kennedy se reaksie was om 'n nie-bindende brief te onderteken waarin Johnson gevra word om eerder die nasionale veiligheidsbeleid te "hersien".  Kennedy het ook vroeë versoeke van Johnson van die hand gewys om 'n kantoor langs die Oval Office te kry en 'n voltydse vise-president in die Withuis in diens te neem.  Sy gebrek aan invloed is later in 1961 ter verligting gebring toe Kennedy Johnson se vriendin Sarah T. Hughes in 'n federale regterstelsel aangestel het, terwyl Johnson aan die begin van sy vise -presidentskap probeer het om die nominasie vir Hughes te behaal. Huisspreker Sam Rayburn het die aanstelling van Kennedy in die wiele gery in ruil vir die ondersteuning van 'n administratiewe wetsontwerp.
Boonop was baie lede van die Kennedy White House minagtend teenoor Johnson, waaronder die president se broer, prokureur -generaal Robert F. Kennedy, en hulle bespot sy betreklik onstuimige, kru manier. Kongreslid Tip O'Neill onthou dat die Kennedy -mans "'n minagting vir Johnson gehad het wat hulle nie eers probeer wegsteek het nie. Hulle was eintlik trots daarop om hom te snuif." 
Kennedy het egter pogings aangewend om Johnson besig, ingelig en in die Withuis gereeld te hou en vir hulpverleners gesê: 'Ek kan nie bekostig dat my vise -president, wat elke verslaggewer in Washington ken, rondloop en sê dat ons almal in die knyp is nie. op, so ons gaan hom gelukkig hou. "  Kennedy het hom aangestel in poste soos die hoof van die President's Committee on Equal Employment Opportunities, waardeur hy saam met Afro -Amerikaners en ander minderhede gewerk het. Kennedy het moontlik bedoel dat dit 'n meer nominale posisie sou bly, maar Taylor Branch voer aan Vuurkolom dat Johnson die optrede van die Kennedy -administrasie verder en vinniger vir burgerregte gestoot het as wat Kennedy oorspronklik bedoel het. Branch neem kennis van die ironie dat Johnson die advokaat vir burgerregte was toe die Kennedy -familie gehoop het dat hy 'n beroep op konserwatiewe suidelike kiesers sou hê. In die besonder merk hy op Johnson's Memorial Day 1963 -toespraak in Gettysburg, Pennsylvania, as 'n katalisator wat tot meer aksie gelei het. [ aanhaling nodig ]
Johnson het talle klein diplomatieke missies onderneem, wat hom 'n paar insigte gegee het oor wêreldkwessies, sowel as geleenthede vir selfbevordering om die vlag van die land te wys. Tydens sy besoek aan Wes -Berlyn op 19–20 Augustus 1961, kalmeer Berlyners wat woedend was oor die bou van die Berlynse muur.  Hy woon ook vergaderings van die kabinet en die nasionale veiligheidsraad by. Kennedy het Johnson beheer gegee oor alle presidensiële afsprake waarby Texas betrokke was, en hom aangestel as voorsitter van die president se Ad Hoc -komitee vir wetenskap. 
Kennedy het ook Johnson as voorsitter van die National Aeronautics and Space Council aangestel. Die Sowjette het die Verenigde State met die eerste bemande ruimtevaart in April 1961 verslaan, en Kennedy het Johnson die taak gegee om die toestand van die Amerikaanse ruimteprogram te evalueer en 'n projek aan te beveel waarmee die Verenigde State die Sowjets kon inhaal of verslaan.  Johnson het geantwoord met 'n aanbeveling dat die Verenigde State die leiersrol beklee deur die hulpbronne in te span om 'n projek aan te pak om 'n Amerikaner in die 1960's op die maan te laat beland.   Kennedy gee prioriteit aan die ruimteprogram, maar Johnson se aanstelling bied moontlike dekking in geval van 'n mislukking. 
Johnson is in Augustus 1963 geraak deur 'n senaatskandaal toe Bobby Baker, die sekretaris van die meerderheidsleier van die senaat en 'n protégé van Johnson, deur die senaatreëlskomitee ondersoek word weens bewerings van omkopery en finansiële wangedrag. Een getuie beweer dat Baker gereël het dat die getuie terugslae vir die vise -president gee. Baker het in Oktober bedank, en die ondersoek het nie na Johnson uitgebrei nie. Die negatiewe publisiteit van die aangeleentheid het gerugte in Washington -kringe veroorsaak dat Kennedy van plan was om Johnson van die Demokratiese kaartjie in die komende presidentsverkiesing van 1964 te laat val. Op 31 Oktober 1963 het 'n verslaggewer egter gevra of hy van plan was om Johnson die volgende jaar op die kaartjie te hê. Kennedy het geantwoord: "Ja op albei die vrae."  Daar is min twyfel dat Robert Kennedy en Johnson mekaar gehaat het,  tog was John en Robert Kennedy dit eens dat die verlies van Johnson van die kaartjie groot verliese in die suide in die verkiesing van 1964 kan oplewer, en hulle was dit eens dat Johnson sou bly op die kaartjie.  
Johnson se presidentskap het plaasgevind tydens 'n gesonde ekonomie, met bestendige groei en lae werkloosheid. Wat die res van die wêreld betref, was daar geen ernstige twiste met groot lande nie. Aandag was dus gefokus op binnelandse beleid en, na 1966, op die Viëtnam -oorlog.
Johnson is vinnig as president beëdig Air Force One in Dallas op 22 November 1963, net twee uur en agt minute nadat John F. Kennedy vermoor is, te midde van vermoedens van 'n sameswering teen die regering.  Hy is ingesweer deur die Amerikaanse distriksregter Sarah T. Hughes, 'n familievriend.  In 'n gejaag het Johnson die eed afgelê met 'n Rooms -Katolieke missal van president Kennedy se lessenaar,  ondanks die feit dat hy nie katoliek was nie,  omdat die missal as 'n Bybel beskou is.  Die ikoniese foto van Cecil Stoughton van Johnson wat die presidensiële eed afgelê het terwyl mev Kennedy kyk, is die bekendste foto wat ooit aan boord van 'n presidensiële vliegtuig geneem is.  
Johnson was oortuig van die noodsaaklikheid om 'n onmiddellike magsoorgang na die sluipmoord te maak om stabiliteit te bied aan 'n bedroefde nasie in skok.  Hy en die geheime diens was bekommerd dat hy ook 'n teiken kan wees vir 'n sameswering,  en voel verplig om die nuwe president vinnig uit Dallas te verwyder en terug te keer na Washington.  Dit is deur sommige begroet met bewerings dat Johnson te haastig was om die mag aan te neem.  
Op 27 November 1963 het die nuwe president sy Laat ons voortgaan -toespraak tydens 'n gesamentlike kongresgeleentheid gelewer en gesê dat 'geen gedenkrede of lofprysing president Kennedy se nagedagtenis eerbiediger sou eer as die vroegste moontlike gedeelte van die wetsontwerp op burgerregte waarvoor hy so lank baklei. "  Die golf van nasionale hartseer na die sluipmoord het enorme momentum gegee aan Johnson se belofte om Kennedy se planne uit te voer en sy beleid om Kennedy se nalatenskap te gryp om momentum aan sy wetgewende agenda te gee. [ aanhaling nodig ]
Op 29 November 1963, net 'n week na die sluipmoord op Kennedy, het Johnson 'n uitvoerende bevel uitgereik om die NASA se Apollo Launch Operations Center en die NASA/Air Force Cape Canaveral -lanseergeriewe te hernoem tot die John F. Kennedy Space Center.  Cape Canaveral was amptelik bekend as Cape Kennedy van 1963 tot 1973.  
Op 29 November het Johnson ook 'n paneel gestig onder leiding van hoofregter Earl Warren, bekend as die Warren -kommissie, deur 'n uitvoerende bevel om Kennedy se sluipmoord en omliggende sameswerings te ondersoek.  Die kommissie het uitgebreide navorsing en verhore gedoen en eenparig tot die gevolgtrekking gekom dat Lee Harvey Oswald alleen opgetree het tydens die sluipmoord. Die verslag bly egter kontroversieel onder sommige samesweringsteoretici. 
Johnson het senior aanstellings van Kennedy behou, sommige vir die volle termyn van sy presidentskap. Hy het selfs Robert Kennedy as prokureur -generaal behou, met wie hy 'n berugte moeilike verhouding gehad het. Robert Kennedy het 'n paar maande in die amp gebly totdat hy in 1964 vertrek het om na die senaat te gaan. Alhoewel Johnson geen amptelike stafhoof gehad het nie, was Walter Jenkins die eerste onder 'n handjievol gelykes en was die voorsitter van die besonderhede van die daaglikse bedrywighede in die Withuis. George Reedy, wat Johnson se naaslangste assistent was, het die pos as perssekretaris aangeneem toe John F. Kennedy se eie Pierre Salinger die pos in Maart 1964 verlaat het.  Horace Busby was nog 'n "drievoudige bedreigingsman", aangesien Johnson verwys na sy assistente. Hy was hoofsaaklik 'n toespraakskrywer en politieke ontleder.  Bill Moyers was die jongste lid van Johnson se personeel wat hy deeltyds met skedulering en spraakskrywing behartig het. 
Die nuwe president het dit voordelig geag om vinnig een van Kennedy se primêre wetgewende doelwitte na te jaag - 'n belastingverlaging. Johnson werk nou saam met Harry F. Byrd van Virginia om 'n verlaging van die begroting onder $ 100 miljard te beding in ruil vir die oorweldigende goedkeuring deur die Senaat van die Inkomstewet van 1964. Die goedkeuring van die kongres het einde Februarie gevolg en het pogings vergemaklik om dit te volg siviele regte.  Aan die einde van 1963 het Johnson ook die aanvanklike offensief van sy oorlog teen armoede geloods deur Kennedy -familielid Sargent Shriver, destyds hoof van die Peace Corps, te werf om die poging aan die spits te staan. In Maart 1964 het LBJ die Wet op Ekonomiese Geleenthede aan die Kongres gestuur, wat die Job Corps en die Gemeenskapsaksieprogram geskep het, wat bedoel was om armoede plaaslik aan te pak. Die wet het ook VISTA, Volunteers in Service to America, 'n huishoudelike eweknie van die Peace Corps geskep. 
President Kennedy het in Junie 1963 'n wetsontwerp op burgerregte aan die Kongres voorgelê, wat sterk teenstand gekry het.   Johnson het die poging hernu en Bobby Kennedy gevra om die hoof van die onderneming vir die administrasie op Capitol Hill te wees. Dit bied voldoende politieke dekking vir Johnson as die poging misluk, maar as dit suksesvol was, sou Johnson genoeg krediet kry.  Historikus Robert Caro merk op dat die wetsontwerp wat Kennedy voorgelê het, dieselfde taktiek ondergaan het wat die wetsontwerp op burgerregte in die verlede verhinder het: suidelike kongreslede en senatore het kongresprosedure gebruik om te verhoed dat dit tot stemming kom.  In die besonder het hulle al die belangrikste wetsontwerpe wat Kennedy voorgestel het, opgehou, en dit is as dringend beskou, veral die wetsontwerp op belastinghervorming, om die ondersteuners van die wetsontwerp te dwing om dit te trek. 
Johnson was baie vertroud met die prosedurele taktiek, aangesien hy 'n rol gespeel het in 'n soortgelyke taktiek teen 'n wetsontwerp op burgerregte wat Harry Truman vyftien jaar tevore aan die kongres voorgelê het.  In daardie stryd is 'n hernuwingsrekening oor huurbeheer gehou totdat die wetsontwerp op burgerregte teruggetrek is.  Omdat hy geglo het dat die huidige weg beteken dat die Wet op Burgerregte dieselfde lot sou ly, het hy 'n ander strategie aangeneem as dié van Kennedy, wat hom meestal van die wetgewende proses verwyder het. Deur eers die belastingverlaging aan te pak, is die vorige taktiek uitgeskakel. 
Om die wetsontwerp op burgerregte in die huis te aanvaar, was dit nodig om dit deur die reëlskomitee te kry, wat dit in stand gehou het in 'n poging om dit dood te maak. Johnson besluit op 'n veldtog om 'n petisie vir ontslag te gebruik om dit op die vloer van die huis te dwing.  Met die toenemende bedreiging dat hulle omseil sou word, het die Huisreëls -komitee die wetsontwerp goedgekeur en dit na die vloer van die volle Huis geskuif, wat dit kort daarna met 'n stemming van 290–110 aanvaar het.  Sedert die belastingwetsontwerp drie dae tevore in die Senaat aanvaar is, het die senatore teen burgerregte die filibuster as hul enigste hulpmiddel agtergelaat. Om die filibuster te oorkom, het die steun van meer as twintig Republikeine vereis, wat minder ondersteunend geword het omdat hul party op die punt was om 'n kandidaat vir president aan te wys wat die wetsontwerp teenstaan.  Volgens Caro kan Johnson uiteindelik die Republikeinse leier Everett Dirksen oortuig om die wetsontwerp te ondersteun wat die nodige Republikeinse stemme bymekaargemaak het om die filibuster in Maart 1964 na 75 uur se debat te oorkom, die wetsontwerp het die senaat met 'n stem van 71–29 aangeneem. .   Johnson het die versterkte Burgerregtewet van 1964 op 2 Julie onder die wet onderteken.  Volgens die legende het Johnson die aand nadat hy die wetsontwerp onderteken het, aan 'n medewerker gesê: 'Ek dink ons ​​het pas die suide aan die Republikeinse party sal nog lank kom ", en verwag 'n komende terugslag van Suid -blankes teen Johnson se Demokratiese Party. 
Biograaf Randall B. Woods het aangevoer dat Johnson effektief 'n beroep op die Joods-Christelike etiek gebruik het om steun vir die burgerregte te verkry. Woods skryf dat Johnson die Southern filibuster teen die wetsontwerp ondermyn het:
LBJ het wit Amerika toegedraai in 'n morele spanningsbaadjie. Hoe kon individue wat hulle vurig, voortdurend en oorweldigend met 'n barmhartige en regverdige God vereenselwig het, rassediskriminasie, polisiewreedheid en segregasie goedkeur? Waar in die Joods-Christelike etiek was daar regverdiging vir die doodmaak van jong meisies in 'n kerk in Alabama, ontkenning van gelyke opvoeding aan swart kinders, vaders en moeders belet om mee te ding om werk wat hul gesin kan voed en beklee? Sou Jim Crow Amerika se reaksie op 'Goddelose kommunisme' wees? 
Woods verklaar dat Johnson se godsdienstigheid diep geraak het: 'Op 15 het hy by die dissipels van Christus, of die Christelike kerk, aangesluit en sou hy vir altyd glo dat dit die rykes se plig was om na die armes om te sien, die sterkes om die swakke en die opgevoede by te staan. om vir die onartikulêre te spreek. "  Johnson het die oortuigings van sy mentor, FDR, gedeel deurdat hy liberale waardes gekoppel het aan godsdienstige waardes, en geglo dat vryheid en sosiale geregtigheid God en die mens dien. 
Die Groot Genootskap
Johnson wou 'n pakkende slagspreuk vir die veldtog van 1964 hê om sy voorgestelde huishoudelike agenda vir 1965 te beskryf. Eric Goldman, wat hom in Desember van daardie jaar by die Withuis aangesluit het, het gedink dat Johnson se binnelandse program die beste in die titel van Walter Lippman se boek verskyn het, Die Goeie Genootskap. Richard Goodwin het dit aangepas na "The Great Society" en dit in detail opgeneem as deel van 'n toespraak vir Johnson in Mei 1964 aan die Universiteit van Michigan. Dit het bewegings van stedelike vernuwing, moderne vervoer, skoon omgewing, armoedebestryding, hervorming van gesondheidsorg, misdaadbeheer en opvoedkundige hervorming omvat. 
1964 se presidentsverkiesing
In die lente van 1964 het Johnson nie optimisties gekyk na die vooruitsig om uit eie reg tot president verkies te word nie.  'n Belangrike verandering het in April plaasgevind toe hy die persoonlike bestuur van die onderhandelinge tussen die spoorwegbroederskap en die spoorwegbedryf aangeneem het oor die kwessie van veerbeddings. Johnson beklemtoon aan die partye die moontlike impak op die ekonomie van 'n staking. Na aansienlike handel in perde, veral met die draers wat beloftes van die president gewen het vir groter vryheid om regte te stel en meer liberale waardeverminderingstoelaes van die IRS, het Johnson 'n ooreenkoms gekry. Dit het sy selfvertroue sowel as sy beeld aansienlik versterk. 
Dieselfde jaar word Robert F. Kennedy algemeen beskou as 'n onberispelike keuse om as Johnson se vise -president te dien, maar Johnson en Kennedy het nog nooit van mekaar gehou nie en Johnson was bang dat Kennedy met sy verkiesing as president gekrediteer sou word. teen elke draai teëgestaan.  Kennedy was self nie seker oor die posisie nie, en wetende dat die vooruitsig Johnson gerangskik het, was tevrede om homself uit oorweging uit te skakel. Uiteindelik het Goldwater se swak meningspeilgetalle die afhanklikheid wat Johnson moontlik van Kennedy as sy lopende maat gehad het, versleg.  Die keuse van Hubert Humphrey as vise -president het toe 'n uitgemaakte saak geword en was vermoedelik 'n versterking van Johnson in die Midde -Weste en die industriële noordooste.  Johnson, wat deeglik geweet het van die mate van frustrasie wat in die amp van vise -president inherent was, het Humphrey deur 'n reeks onderhoude geplaas om sy absolute lojaliteit te waarborg, en nadat hy die besluit geneem het, het hy die aankondiging van die pers gehou tot op die laaste oomblik om maksimeer mediaspekulasie en dekking. 
Ter voorbereiding van die Demokratiese byeenkoms het Johnson die FBI versoek om 'n groep van dertig agente te stuur om die byeenkomsaktiwiteite te dek. Die fokus van die groep het toegespits op die afvaardiging van die Mississippi Freedom Democratic Party (MFDP), wat probeer het om die wit segregasie -afvaardiging wat gereeld in die staat gekies is, te verplaas. Die groep se aktiwiteite sluit ook afluisters in van Martin Luther King se kamer, sowel as die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) en die Congress of Racial Equality (CORE). Van die begin tot die einde is die taak van die groep noukeurig opgeneem ten opsigte van die monitering van ontwrigtende aktiwiteite wat die president en ander hooggeplaaste amptenare in gevaar kan stel. 
Johnson was baie bekommerd oor moontlike politieke skade as gevolg van mediadekking oor rassespanning wat blootgestel is aan 'n stryd tussen die MFDP en die segregasie -afvaardiging, en hy het Humphrey die taak gegee om die probleem te bestuur.  Die geloofsbriefkomitee van die konvensie verklaar dat twee MFDP -afgevaardigdes in die afvaardiging as waarnemers sit en stem in om 'toekomstige afvaardigings te weerhou van state waar enige burgers van hul ras of kleur ontneem word'.  Die MFDP verwerp die komitee se beslissing. Die byeenkoms het die oënskynlike persoonlike triomf geword waarna Johnson gesmag het, maar 'n gevoel van verraad wat veroorsaak word deur die marginalisering van die MFDP, sal ontevredenheid veroorsaak met Johnson en die Demokratiese Party van die linker SNCC -voorsitter, John Lewis, sou dit 'n "keerpunt in die burgerregte" noem beweging ". 
Vroeg in die presidensiële veldtog van 1964 blyk Barry Goldwater 'n sterk aanspraakmaker te wees, met sterk steun uit die Suide, wat Johnson se posisie bedreig het soos hy voorspel het in reaksie op die aanvaarding van die Wet op Burgerregte. Goldwater het egter momentum verloor namate sy veldtog gevorder het. Op 7 September 1964 het Johnson se veldtogbestuurders die "Daisy -advertensie" uitgesaai. Dit het 'n klein dogtertjie uitgebeeld wat blare uit 'n madeliefie pluk en tot tien tel. Toe neem 'n baritonstem oor, tel af van tien tot nul en die visuele toon die ontploffing van 'n atoombom. Die boodskap wat oorgedra is, was dat die verkiesing van Goldwater -president die gevaar van 'n kernoorlog inhou. Goldwater se veldtogboodskap word die beste gesimboliseer deur die bumper -plakker wat deur ondersteuners vertoon word wat beweer 'In jou hart weet jy dat hy reg is'. Teenstanders het die gees van Johnson se veldtog vasgevang met plakkers met die opskrif "In jou hart, jy weet hy kan" en "In jou ingewande, jy weet hy is mal".  William Colby, direkteur van die CIA, het beweer dat Tracy Barnes die CIA van die Verenigde State opdrag gegee het om te spioeneer oor die Goldwater -veldtog en die Republikeinse Nasionale Komitee om inligting oor Johnson se veldtog te verskaf.  Johnson het die presidentskap met 'n groot skof gewen met 61.05 persent van die stemme, wat dit die hoogste aandeel in die algemene stem ooit gemaak het.  Destyds was dit ook die grootste gewilde marge in die 20ste eeu - meer as 15,95 miljoen stemme - dit is later oortref deur die oorwinning van president Nixon in 1972.  In die Electoral College verslaan Johnson Goldwater met 'n marge van 486 tot 52. Johnson het 44 state gewen, vergeleke met Goldwater se ses. Kiesers het Johnson ook die grootste meerderheid in die kongres gegee sedert die verkiesing van FDR in 1936 - 'n senaat met 'n 68–32 meerderheid en 'n huis met 'n demokratiese marge van 295-140. 
Wet op stemreg
Johnson het sy verkose presidensiële termyn begin met soortgelyke motiewe as wat hy by die aanstelling in die kantoor was, gereed om "die planne en programme van John Fitzgerald Kennedy voort te sit. Nie as gevolg van ons hartseer of simpatie nie, maar omdat dit reg is."  Hy was terughoudend om die suidelike kongreslede nog verder te stoot na die goedkeuring van die Wet op Burgerregte van 1964 en vermoed dat hul steun tydelik ontgin is. Tog het die optogte van Selma na Montgomery in Alabama onder leiding van Martin Luther King uiteindelik daartoe gelei dat Johnson in Februarie 1965 'n debat oor 'n stemregwet begin het. 
Johnson het 'n kongresrede gehou - Dallek beskou dit as sy grootste - waarin hy sê "'n kwessie lê selde te alle tye die geheime hart van Amerika self bloot. Selde word ons met die uitdaging gekonfronteer. Die kwessie van gelyke regte vir Amerikaanse negers is so 'n kwessie. En as ons elke vyand verslaan, as ons ons rykdom verdubbel en die sterre verower, en steeds ongelyk is aan hierdie kwessie, dan het ons misluk as 'n mense en as 'n nasie. "  In 1965 het hy 'n tweede wetsontwerp op burgerregte aangeneem, genaamd die Stemregwet, wat diskriminasie in die stemming verbied het, waardeur miljoene suidelike swartes vir die eerste keer kon stem. Ingevolge die wet is verskeie state - "sewe van die elf suidelike state van die voormalige konfederasie" (Alabama, South Carolina, North Carolina, Georgia, Louisiana, Mississippi, Virginia) - in 1965 aan die prosedure van voorklaring onderwerp, terwyl Texas, daarna die tuiste van die grootste Afro -Amerikaanse bevolking van enige staat, gevolg in 1975.  Die senaat het die stemregwet na 'n stemming van 77–19 na 2 1/2 maande goedgekeur, en dit het in Julie in die huis deurgebring, 333–85. Die resultate was beduidend: tussen die jare 1968 en 1980 het die aantal suidelike swart verkose staats- en federale ampsdraers byna verdubbel. Die wet het ook 'n groot verskil gemaak in die getal swart verkose amptenare nasionaal, 'n paar honderd swart ampsdraers in 1965 het in 1989 tot 6 000 gestyg. 
Na die moord op burgerregte -werker Viola Liuzzo, het Johnson op televisie gegaan om die arrestasie van vier Ku Klux Klansmen wat by haar dood betrokke was, aan te kondig. Hy het die Klan woedend veroordeel as 'n 'groepie grootkoppe', en hulle gewaarsku om 'terug te keer na 'n ordentlike samelewing voordat dit te laat is'. Johnson was die eerste president wat lede van die Klan gearresteer en vervolg het sedert Ulysses S. Grant ongeveer 93 jaar tevore. [b]  Hy wend hom tot temas van Christelike verlossing om burgerregte aan te dring, en sodoende steun van kerke Noord en Suid te mobiliseer.  By die aanvangstoespraak van die Howard -universiteit op 4 Junie 1965, het hy gesê dat sowel die regering as die nasie hierdie doelwitte moet help bereik: 'Om vir ewig nie net die struikelblokke van wet en openbare praktyk te verbreek nie, maar ook die mure wat die toestand van baie deur die kleur van sy vel. Om, so goed as moontlik, die antieke vyandskap van die hart op te los wat die houer verminder, die groot demokrasie verdeel en verkeerd doen - groot onreg - aan die kinders van God. "[161 ]
In 1967 het Johnson die burgerregteprokureur Thurgood Marshall aangewys as die eerste Afro-Amerikaanse regter van die Hooggeregshof. As hoof van die nuwe departement van behuising en stedelike ontwikkeling het Johnson Robert C. Weaver, die eerste Afro-Amerikaanse kabinetsekretaris in enige Amerikaanse presidensiële administrasie, aangestel. In 1968 onderteken Johnson die Civil Rights Act van 1968, wat voorsiening maak vir gelyke behuisingsgeleenthede, ongeag ras, geloof of nasionale oorsprong. Die stukrag vir die verloop van die wet kom van die Chicago Open Housing Movement in 1966, die moord op Martin Luther King Jr., 4 April 1968, en die burgerlike onrus regoor die land na King se dood.  Op 5 April het Johnson 'n brief aan die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State geskryf waarin hy die wet op billike behuising aangaan.  Met nuut dringende aandag van die wetgewende direkteur Joseph Califano en die Demokratiese Speaker van die Huis, John McCormack, het die wetsontwerp (wat voorheen gestop is) op 10 April met 'n groot marge geslaag.  
Met die verloop van die deurlopende Wet op Immigrasie en Nasionaliteit van 1965, is die immigrasiestelsel van die land hervorm en is alle nasionale oorsprongskwotas uit die 1920's verwyder. Die jaarlikse invloeitempo het tussen 1965 en 1970 verdubbel, en weer teen 1990 verdubbel, met dramatiese stygings uit Asië en Latyns -Amerikaanse lande, waaronder Mexiko.  Geleerdes gee Johnson min eer vir die wet, wat nie een van sy prioriteite was wat hy die McCarren – Walter Act van 1952 ondersteun het wat ongewild was by hervormers nie. 
Federale befondsing vir onderwys
Johnson, wie se eie kaartjie uit armoede 'n openbare onderwys in Texas was, was vurig van mening dat onderwys 'n geneesmiddel vir onkunde en armoede was, en 'n noodsaaklike komponent van die Amerikaanse droom was, veral vir minderhede wat swak fasiliteite en krap begrotings verduur het plaaslike belasting.  Hy het onderwys die hoogste prioriteit van die Great Society -agenda gemaak, met die klem daarop om arm kinders te help. Nadat die aardbewing van 1964 baie nuwe liberale kongreslede ingebring het, het LBJ 'n wetgewende poging van stapel gestuur wat die naam van die Wet op Elementêre en Sekondêre Onderwys (ESEA) van 1965 gekry het. ] met aansienlike vergemakliking deur die Withuis, het dit op 26 Maart deur die Huis geslaag met 'n stemming van 263 tot 153, en daarna het dit merkwaardig verloop sonder 'n verandering in die Senaat, met 73 teen 8, sonder om deur die gewone konferensiekomitee te gaan. Dit was 'n historiese prestasie deur die president, met die biljoen-dollar-rekening wat net 87 dae tevore ingestel is. 
Vir die eerste keer het groot bedrae federale geld na openbare skole gegaan. In die praktyk het ESEA beteken om alle openbare skooldistrikte te help, met meer geld na distrikte met 'n groot aantal studente uit arm gesinne (wat al die groot stede ingesluit het).  Privaatskole (die meeste van hulle Katolieke skole in die middestede) het vir die eerste keer dienste ontvang, soos biblioteekfinansiering, wat ongeveer 12 persent van die ESEA -begroting uitmaak. Alhoewel federale fondse betrokke was, is dit deur plaaslike amptenare geadministreer, en teen 1977 is berig dat minder as die helfte van die fondse aangewend is vir die opvoeding van kinders onder die armoedegrens. Dallek berig verder dat navorsers wat deur Hugh Davis Graham aangehaal is, gou gevind het dat armoede meer te doen het met gesinsagtergrond en omgewingstoestande as die hoeveelheid opvoeding wat 'n kind ontvang het. Vroeë studies dui op aanvanklike verbeterings vir arm kinders wat deur ESEA -lees- en wiskundeprogramme gehelp is, maar latere assessering het aangedui dat die voordele vinnig vervaag het en dat leerlinge nie veel beter daaraan toe was as dié wat nie in die skemas was nie. Johnson se tweede groot onderwysprogram was die Wet op Hoër Onderwys van 1965, wat fokus op befondsing vir laerinkomste studente, insluitend toelaes, werkstudiegeld en staatslenings.
Alhoewel ESEA Johnson se steun onder K-12-onderwysersvakbonde versterk het, het nóg die Wet op Hoër Onderwys of die nuwe skenkings die professore en studente van die kollege versag, wat toenemend ongemaklik geraak het met die oorlog in Viëtnam. In 1967 onderteken Johnson die Public Broadcasting Act om opvoedkundige televisieprogramme te skep om die uitsaaienetwerke aan te vul.
In 1965 het Johnson ook die National Endowment for the Humanities en die National Endowment for the Arts gestig om akademiese vakke soos letterkunde, geskiedenis en regte en kunste soos musiek, skildery en beeldhouwerk te ondersteun (soos die WPA eens gedoen het) ). 
'Oorlog teen armoede' en hervorming van gesondheidsorg
In 1964 het die kongres, op versoek van Johnson, die Wet op Inkomste van 1964 en die Wet op Ekonomiese Geleenthede as deel van die oorlog teen armoede aangeneem. Johnson het wetgewing aan die gang gesit met die skep van programme soos Head Start, voedselstempels en Work Study.  Gedurende Johnson se ampstyd het nasionale armoede aansienlik afgeneem, met die persentasie Amerikaners wat onder die armoedegrens leef, van 23 persent tot 12 persent. 
Johnson het 'n ekstra stap geneem in die oorlog teen armoede met 'n poging tot stedelike vernuwing, en het in Januarie 1966 die "Demonstrasie Stede -program" aan die kongres voorgelê. Om in aanmerking te kom, sal 'n stad moet bewys dat sy bereid is om 'roes en verval in hegtenis te neem en 'n wesenlike impak op die ontwikkeling van sy hele stad te hê'. Johnson het 'n belegging van $ 400 miljoen per jaar vir 'n totaal van $ 2,4 miljard versoek. In die herfs van 1966 het die kongres 'n aansienlik laer program van $ 900 miljoen goedgekeur, wat Johnson later die Model Cities Program genoem het. Die verandering van die naam het min invloed gehad op die sukses van die wetsontwerp wat die New York Times 22 jaar later geskryf het dat die program vir die grootste deel 'n mislukking was. 
Johnson se aanvanklike poging om gesondheidsorg te verbeter, was die oprigting van The Commission on Heart Disease, Cancer and Strokes (HDCS). Gesamentlik was hierdie siektes verantwoordelik vir 71 persent van die sterftes van die land in 1962.  Om aanbevelings van die kommissie uit te voer, het Johnson die kongres gevra vir geld om die Regional Medical Program (RMP) op te stel, om 'n netwerk van hospitale te skep met federale befondsing navorsing en praktyk Die kongres het 'n aansienlik verwaterde weergawe geslaag.
As 'n rugsteunposisie het Johnson in 1965 sy aandag gevestig op hospitaalversekering vir bejaardes onder sosiale sekerheid.  Die belangrikste speler by die aanvang van hierdie program, genaamd Medicare, was Wilbur Mills, voorsitter van die House Ways and Means Committee. Om die Republikeinse opposisie te verminder, het Mills voorgestel dat Medicare as 'n drie-laagkoek gevorm word: hospitaalversekering onder sosiale sekerheid 'n vrywillige versekeringsprogram vir doktersbesoeke en 'n uitgebreide mediese welsynsprogram vir armes, bekend as Medicaid.  Die wetsontwerp het op 8 April die huis met 'n marge van 110 stemme geslaag.  Medicare dek nou tientalle miljoene Amerikaners.  Johnson het die eerste twee Medicare -kaarte aan die voormalige president Harry S Truman en sy vrou Bess gegee nadat hy die Medicare -wetsontwerp onderteken het by die Truman -biblioteek in Independence, Missouri. 
In Maart 1965 het Johnson 'n vervoersboodskap aan die kongres gestuur wat die skepping van 'n nuwe vervoerafdeling insluit, wat die kantoor van vervoer van die departement van handel, die buro vir openbare paaie, die federale lugvaartagentskap, die kuswag, die maritieme administrasie insluit, die Civil Aeronautics Board en die Interstate Commerce Commission. Die wetsontwerp het die Senaat goedgekeur na 'n paar onderhandelinge oor navigasieprojekte in die huis, deurgang vereis onderhandeling oor maritieme belange en die wetsontwerp is op 15 Oktober 1965 onderteken. 
Op 22 Oktober 1968 onderteken Lyndon Johnson die Gun Control Act van 1968, een van die grootste en verste federale wapenbeheerwette in die Amerikaanse geskiedenis. Baie van die motivering vir hierdie groot uitbreiding van die federale wapenregulasies was 'n reaksie op die sluipmoorde op John F. Kennedy, Robert F. Kennedy en Martin Luther King Jr. aanhaling nodig ]
Tydens Johnson se administrasie het NASA die Gemini -bemande ruimteprogram uitgevoer, die Saturn V -vuurpyl en die lanseerfasiliteit daarvan ontwikkel en voorberei om die eerste bemande Apollo -programvlugte te maak. Op 27 Januarie 1967 was die nasie verstom toe die hele bemanning van Apollo 1 tydens 'n kajuitbrand dood is tydens 'n ruimtetuigtoets op die opskietbaan, wat Apollo in sy spore stop. Johnson het nie 'n ander kommissie in Warren-styl aangestel nie, maar het die administrateur James E. Webb se versoek aanvaar dat NASA sy ondersoek moet doen, terwyl hy verantwoording moet doen aan die kongres en die president.  Johnson handhaaf sy vaste steun aan Apollo deur kongres- en perskontroversie, en die program herstel. Die eerste twee bemande missies, Apollo 7 en die eerste bemande vlug na die maan, Apollo 8, is aan die einde van Johnson se termyn voltooi. Hy het die bemanning van Apollo 8 gelukgewens en gesê: "U het ons almal, oor die hele wêreld, in 'n nuwe era geneem."   ​​Op 16 Julie 1969 woon Johnson die bekendstelling van die eerste maanlandingsending Apollo 11 by en word hy die eerste voormalige of huidige Amerikaanse president wat 'n vuurpyllansering gesien het. 
Groot onluste in swart woonbuurte het 'n reeks 'lang warm somers' veroorsaak. Hulle het begin met 'n gewelddadige versteuring in die Harlem -onluste in 1964 en die Watts -distrik in Los Angeles in 1965, en het uitgebrei tot 1971. Die momentum vir die bevordering van burgerregte het in die somer van 1965 skielik tot stilstand gekom, met die onluste. in Watts. Nadat 34 mense dood is en $ 35 miljoen (gelykstaande aan $ 287,43 miljoen in 2020) in die eiendom beskadig is, was die publiek bang vir 'n uitbreiding van die geweld na ander stede, en daarom het die aptyt vir bykomende programme in die LBJ se agenda verlore gegaan. 
Newark brand in 1967, waar ses dae van oproer 26 dooies, 1 500 beseerdes en die middestad 'n uitgebrande dop gelaat het. In 1967 in Detroit het goewerneur George Romney 7 400 nasionale wagte gestuur om brandbomaanvalle, plundering en aanvalle op besighede en polisie te onderdruk. Johnson het uiteindelik federale troepe met tenks en masjiengewere ingestuur. Detroit het nog drie dae gebrand totdat 43 mense dood is, 2,250 beseer is en 4 000 in hegtenis geneem is. Die grootste golf van onluste kom in April 1968, in meer as honderd stede na die sluipmoord op Martin Luther King. Johnson het gevra dat nog meer miljarde in die stede bestee moet word en 'n ander federale wet op burgerregte ten opsigte van behuising, maar hierdie versoek het min kongresondersteuning. Johnson se gewildheid krimp toe 'n massiewe wit politieke terugslag gestalte kry, wat die gevoel versterk dat Johnson die beheer oor die strate van groot stede sowel as sy party verloor het.  Johnson het die Kerner -kommissie gestig om die probleem van stedelike onluste te bestudeer, onder leiding van die goewerneur van Illinois, Otto Kerner.  Volgens perssekretaris George Christian was Johnson nie verbaas oor die onluste nie en het gesê: "Wat het jy verwag? Ek weet nie hoekom ons so verbaas is nie. As jy jou voet op 'n man se nek sit en hom vashou vir driehonderd jaar, en dan laat jy hom los, wat gaan hy doen? Hy gaan jou blok afslaan. " 
As gevolg van oproer in Washington DC na die moord op dr. Martin Luther King Jr., het president Johnson vasgestel dat ''n toestand van gesinsgeweld en wanorde' bestaan ​​en 'n proklamasie en 'n uitvoerende bevel uitgevaardig om gevegsgerigte troepe te mobiliseer. Die New York Times het gerapporteer dat 4000 gewone troepe van die weermag en die nasionale garde die hoofstad van die land binnegekom het "om oproerige plundering, inbraak en verbranding te beëindig deur rondtrekkende groepe negers". Sommige van die troepe is gestuur om die hoofstad en die Withuis te bewaak. 
Terugslag teen Johnson (1966–1967)
In 1966 voel die pers 'n 'geloofwaardigheidsgaping' tussen wat Johnson tydens perskonferensies gesê het en wat op die terrein in Viëtnam gebeur het, wat tot baie minder gunstige dekking gelei het. 
Teen die einde van die jaar het die Demokratiese goewerneur van Missouri, Warren E. Hearnes, gewaarsku dat Johnson die staat met 100 000 stemme sou verloor, ondanks 'n marge van 500 000 in 1964. "Frustrasie oor te veel federale besteding in Vietnam en belasting geen groot publiek nie die steun vir u Great Society -programme en. openbare ontnugtering met die burgerregteprogramme "het die president se posisie geknou, berig die goewerneur.  Daar was ligpunte in Januarie 1967, Johnson het gespog dat die lone die hoogste in die geskiedenis was, werkloosheid op 'n laagtepunt van 13 jaar was, en korporatiewe winste en plaasinkomste groter was as ooit, 'n sprong van 4,5 persent in verbruikerspryse was kommerwekkend, net soos die styging in rentekoerse. Johnson het 'n tydelike heffing van 6 persent in inkomstebelasting gevra om die toenemende tekort wat deur verhoogde besteding veroorsaak word, te dek. Johnson se goedkeuringskoerse was teen Januarie 1967 onder 50 persent, die getal van sy sterk ondersteuners het tot 16 persent gedaal, van 25 persent vier maande tevore. Hy het die lente selfs saam met die Republikein George Romney in proefwedstryde gehardloop. Op 'n vraag oor hoekom hy ongewild is, het Johnson geantwoord: 'Ek is 'n oorheersende persoonlikheid, en as ek dinge gedoen kry, behaag ek nie altyd al die mense nie.'  Johnson het ook die pers die skuld gegee en gesê dat hulle "volledige onverantwoordelikheid en leuens en verkeerde feite toon" en niemand het om op te antwoord nie ". Hy het ook die skuld gegee aan 'die predikers, liberale en professore' wat teen hom gekeer het.  Tydens die kongresverkiesings van 1966 het die Republikeine drie setels in die Senaat en 47 in die Huis gekry, wat die konserwatiewe koalisie herleef en dit moeiliker maak vir Johnson om enige bykomende Great Society -wetgewing aan te neem. Uiteindelik het die kongres egter byna 96 persent van die administrasies se Great Society -programme geslaag, wat Johnson toe by die wet onderteken het. 
By die dood van Kennedy was daar 16.000 Amerikaanse militêre personeel in Viëtnam wat Suid -Viëtnam ondersteun in die oorlog teen Noord -Viëtnam.  Viëtnam is tydens die Geneefse konferensie in 1954 in twee lande verdeel, met Noord -Viëtnam gelei deur 'n kommunistiese regering. Johnson het ingeskryf vir die Domino -teorie in Viëtnam en vir 'n inperkingbeleid wat Amerika vereis het om 'n ernstige poging aan te wend om alle kommunistiese uitbreiding te stop.  By sy aanstelling verander Johnson onmiddellik die bevel van Kennedy om teen die einde van 1963 1.000 militêre personeel terug te trek.  Aan die einde van die somer 1964 betwyfel Johnson die waarde van verblyf in Viëtnam ernstig, maar na 'n ontmoeting met die minister van buitelandse sake, Dean Rusk en voorsitter van die gesamentlike stafhoofde Maxwell D. Taylor, verklaar dat hy bereid is "om meer te doen wanneer ons 'n basis het" of wanneer Saigon polities meer stabiel was.  Hy het die getalle en rolle van die Amerikaanse weermag uitgebrei ná die voorval van die Golf van Tonkin. [ aanhaling nodig ]
In Augustus 1964 het bewerings van die weermag ontstaan ​​dat twee Amerikaanse vernietigers deur sommige Noord -Viëtnamese torpedobote aangeval is in internasionale waters 64 myl (64 km) van die Viëtnamese kus in die Golf van Tonkin seevaartkommunikasie en berigte van die aanval weerspreek. Alhoewel Johnson baie graag gesprekke oor Viëtnam uit die verkiesingsveldtog van 1964 wou hou, het hy hom gedwing om te reageer op die vermeende aggressie deur die Viëtnamese, en daarom het hy die Golf van Tonkin -resolusie op 7 Augustus van die Kongres gesoek en verkry. Johnson was vasbeslote om sy beeld oor die buitelandse beleid te versterk, en wou ook kritiek soos Truman in Korea verhoed deur te verhoed dat die kongres onderskryf word deur militêre optrede. Die reaksie op die beweerde aanval sal ook die kritiek op die presidensiële veldtog oor swakheid van die hawkish Goldwater -kamp stomp maak. Die resolusie het die kongres goedgekeur vir die gebruik van militêre geweld deur die opperbevelhebber om toekomstige aanvalle af te weer en ook om lede van SEATO by te staan ​​wat hulp versoek. Johnson het later in die veldtog die versekering uitgespreek dat die primêre Amerikaanse doelwit die behoud van Suid -Viëtnamese onafhanklikheid bly deur middel van materiaal en advies, in teenstelling met enige Amerikaanse offensiewe houding.  Die destydse reaksie van die publiek op die resolusie was positief - 48 persent was voorstander van sterker maatreëls in Viëtnam en slegs 14 persent wou onderhandel oor 'n skikking en vertrek. 
In die presidensiële veldtog van 1964 herhaal Johnson sy vasberadenheid om gematigde ondersteuning vir Viëtnam te bied terwyl hy 'n ander Korea vermy, maar privaat het hy 'n gevoel van voorgevoel oor Vietnam gehad - 'n gevoel dat dit nie saak sou maak nie, dit sou sleg eindig. Sy hart was inderdaad op sy agenda van die Great Society, en hy het selfs gevoel dat sy politieke teenstanders meer ingryping in Viëtnam verkies om aandag en hulpbronne af te lei van sy oorlog teen armoede. Die situasie op die grond is in die herfs vererger deur addisionele Viet Minh -aanvalle op Amerikaanse skepe in die Tonkin -golf, asook 'n aanval op die Bien Hoa -lugbasis in Suid -Viëtnam.  Johnson besluit destyds teen vergelding teen oorleg met die Joint Chiefs, en ook nadat die openbare peiler Lou Harris bevestig het dat sy besluit hom nie nadelig sou beïnvloed by die stembusse nie.  Teen die einde van 1964 was daar ongeveer 23 000 militêre personeel in Suid -Viëtnam se Amerikaanse slagoffers vir 1964 in totaal 1,278. 
In die winter van 1964–1965 is Johnson deur die weermag onder druk geplaas om 'n bomaanval te begin om 'n kommunistiese oorname in Suid -Viëtnam kragtig te weerstaan; 'n veelvoud in die destydse peilings was destyds ten gunste van militêre optrede teen die kommuniste, met slegs 26 tot 30 persent het gekant.  Johnson het sy prioriteite hersien, en 'n nuwe voorkeur vir sterker optrede het einde Januarie gekom met nog 'n regeringswisseling in Saigon. Hy stem toe saam met Mac Bundy en McNamara dat die voortgesette passiewe rol slegs sal lei tot nederlaag en onttrekking in vernedering. Johnson het gesê: "Stabiele regering of geen stabiele regering in Saigon nie, ons sal doen wat ons behoort te doen. Ek is bereid om te doen dat ons sterk sal beweeg. Generaal Nguyễn Khánh (hoof van die nuwe regering) is ons seuntjie". 
Johnson besluit in Februarie op 'n stelselmatige bombardement ná 'n grondverslag van Bundy wat onmiddellike Amerikaanse optrede aanbeveel het om die nederlaag ook te vermy, en die Viet Cong het pas agt Amerikaanse adviseurs doodgemaak en tientalle ander gewond in 'n aanval op die Pleiku Air Base. Die agt weke lange bomaanval het bekend geword as Operation Rolling Thunder. Johnson se instruksies vir openbare verbruik was duidelik: daar was geen kommentaar daarop dat die oorlogspoging uitgebrei is nie.  Langtermynberamings van die bomaanval het gewissel van 'n verwagting dat Hanoi die Viëtkong sou toeneem tot een om Hanoi en die Viëtkong uit te lok tot 'n verskerping van die oorlog. Maar die korttermynverwagtinge was konsekwent dat die moraal en stabiliteit van die Suid-Viëtnamese regering versterk sou word. Deur die inligting wat aan die publiek en selfs aan die kongres gegee word, te beperk, het Johnson sy buigsaamheid maksimaliseer om van koers te verander. 
In Maart het Bundy begin om die gebruik van grondmagte aan te spoor - lugoperasies alleen, het hy aangeraai, sal Hanoi se aggressie teen die Suide nie keer nie. Johnson keur 'n toename in logistieke troepe van 18,000 tot 20,000 goed en die ontplooiing van twee ekstra mariene bataljons en 'n mariene lugskader, benewens die beplanning vir die ontplooiing van nog twee afdelings. Belangriker nog, hy het ook 'n verandering in missie van defensiewe na offensiewe bedrywighede goedgekeur, maar hy dring steeds daarop aan dat dit nie in die openbaar as 'n verandering in die bestaande beleid voorgestel moet word nie. 
Teen die middel van Junie het die totale Amerikaanse grondmagte in Viëtnam toegeneem tot 82,000 of met 150 persent.  Dieselfde maand het ambassadeur Taylor berig dat die bomaanval teen Noord -Viëtnam ondoeltreffend was en dat die Suid -Viëtnamese weermag uitgesluit is en gevaar loop om ineen te stort.  Generaal Westmoreland het die president kort daarna aanbeveel dat die grondtroepe van 82,000 na 175,000 verder vermeerder word. Na raadpleging met sy skoolhoofde, het Johnson, wat verlang na 'n lae profiel, gekies om op 'n perskonferensie 'n toename van 125 000 troepe aan te kondig, met bykomende magte wat later op aanvraag gestuur moet word. Johnson beskryf homself destyds as ingebed deur onsmaaklike keuses - tussen die stuur van Amerikaners om in Vietnam te sterf en toe te gee aan die kommuniste. As hy ekstra troepe stuur, word hy aangeval as 'n intervensionis, en as hy dit nie doen nie, dink hy dat hy die risiko loop om 'n beskuldiging te kry. Hy het volgehou daarop aangedring dat sy besluit "geen verandering in beleid hoegenaamd impliseer nie". Vanweë sy begeerte om die besluit te bedek, het Johnson privaat gespot: "As u 'n skoonmoeder met net een oog het, en sy het dit in die middel van haar voorkop, hou u haar nie in die sitkamer nie".  Teen Oktober 1965 was daar meer as 200 000 troepe in Viëtnam ontplooi. 
Johnson is op 8 November 1965 in die Bethesda Naval -hospitaal geopereer om sy galblaas en 'n niersteen te verwyder. Daarna het sy dokters berig dat die president die operasie "pragtig soos verwag" ondergaan het  dat hy die volgende dag sy pligte kon hervat. Hy het 'n paar dae later met verslaggewers vergader en die land verseker dat hy goed herstel. Alhoewel Johnson tydens die operasie ongeskik was, was daar geen oordrag van presidensiële mag aan vise -president Humphrey nie, aangesien daar destyds geen grondwetlike prosedure bestaan ​​het nie. Die vyf-en-twintigste wysiging, wat die kongres vier maande tevore aan die state gestuur het vir bekragtiging, bevat prosedures vir die ordelike magsoordrag in die geval van presidensiële ongeskiktheid, maar is eers in 1967 bekragtig.  
Openbare en politieke ongeduld met die oorlog het in die lente van 1966 begin verskyn, en Johnson se goedkeuring het 'n nuwe laagtepunt van 41 persent bereik. Sen Richard Russell, voorsitter van die Komitee vir Gewapende Dienste, weerspieël die nasionale stemming in Junie 1966 toe hy verklaar dat dit tyd is om dit "oor die weg te kom of uit te kom".  Johnson het geantwoord deur aan die pers te sê: "ons probeer om die maksimum afskrikmiddel vir kommunistiese aggressie met 'n minimum koste te bied."  In reaksie op die verskerpte kritiek op die oorlogspoging het Johnson die vermoede van kommunistiese ondermyning in die land laat ontstaan, en persverhoudinge het gespanne geraak.  Johnson se primêre teenstander in die oorlogsbeleid in die kongres was die voorsitter van die komitee vir buitelandse betrekkinge, James William Fulbright,  wat in Februarie 'n reeks openbare verhore belê het om 'n reeks kundiges oor die vordering van die oorlog te bevraagteken.  Die hardnekkige Johnson het ernstig begin kyk na 'n meer gefokusde bombardement teen petroleum-, olie- en smeerfasiliteite in Noord -Viëtnam, in die hoop om die oorwinning te versnel.  Humphrey, Rusk en McNamara was dit almal eens, en die bombardement het einde Junie begin. In Julie het peilingsresultate aangedui dat Amerikaners die bombardement veldtog met 'n vyf-tot-een marge verkies het, maar in Augustus het 'n studie van die departement van verdediging aangedui dat die bomaanval min invloed op Noord-Viëtnam gehad het. 
In die herfs van 1966 het verskeie bronne begin berig dat vordering gemaak word teen die Noord -Viëtnamese logistiek en infrastruktuur. Johnson is uit elke hoek aangespoor om vredesgesprekke te begin. Daar was egter geen tekort aan vredesinisiatiewe nie, onder die betogers het die Engelse filosoof Bertrand Russell Johnson se beleid aangeval as ''n barbaarse aggressiewe oorlog van verowering' ', en in Junie het hy die Internasionale Oorlogsmisdade begin om die Amerikaanse poging te veroordeel.  Die gaping met Hanoi was 'n onoorbrugbare eis van beide kante om 'n eensydige einde aan bombardering en onttrekking van magte. In Augustus het Johnson Averell Harriman as 'ambassadeur vir vrede' aangestel om onderhandelinge te bevorder. Westmoreland en McNamara het toe 'n gesamentlike program aanbeveel om pasifikasie te bevorder. Johnson het hierdie poging in Oktober formeel onder militêre beheer geplaas.  Ook in Oktober 1966 het Johnson 'n ontmoeting met bondgenote in Manila, die Suid -Viëtnamese, Thais, Suid -Koreane, Filippyne, Australiërs en Nieu -Seelanders, begin om sy oorlogspoging gerus te stel en te bevorder.  Die konferensie is afgesluit met uitsprake om vas te staan ​​teen kommunistiese aggressie en om ideale van demokrasie en ontwikkeling in Vietnam en in Asië te bevorder.  Vir Johnson was dit 'n kortstondige sukses in openbare betrekkinge - bevestig deur 'n 63 persentasie goedkeuring van Viëtnam in November.  Tog, in Desember, was Johnson se Vietnam -goedkeuringsgradering weer laer in die veertigerjare, LBJ het angstig geraak om oorlogsgevalle te regverdig, en het gepraat oor die noodsaaklikheid van 'n beslissende oorwinning, ondanks die ongewildheid van die oorsaak.  In 'n gesprek oor die oorlog met die voormalige president Dwight Eisenhower op 3 Oktober 1966, het Johnson gesê dat hy "probeer om dit net so vinnig as moontlik te wen, op elke manier wat ek weet" en het later gesê dat hy nodig het " al die hulp wat ek kan kry. " 
Teen die einde van die jaar was dit duidelik dat die huidige pasifiseringspogings ondoeltreffend was, net soos die lugveldtog. Johnson stem toe in tot die nuwe aanbeveling van McNamara om in 1967 70 000 troepe by te voeg tot die 400 000 wat voorheen gepleeg is. Terwyl McNamara geen toename in die bombardement aanbeveel nie, stem Johnson in met die aanbevelings van die CIA om dit te verhoog.  Die toenemende bombardement het begin ondanks die aanvanklike geheime gesprekke wat in Saigon, Hanoi en Warskou gevoer is. Terwyl die bombardement die gesprekke beëindig het, is Noord -Viëtnamese bedoelings nie as eg beskou nie. 
In Januarie en Februarie 1967 is ondersoeke gedoen na die bereidheid van Noord -Viëtnamese om vrede te bespreek, maar dit val op dowe ore. Ho Chi Minh het verklaar dat die enigste oplossing 'n eensydige onttrekking deur die VSA was  'n Gallup -peiling wat in Julie 1967 gedoen is, het getoon dat 52 persent van die land die president se hantering van die oorlog nie goedkeur nie en dat slegs 34 persent dink dat daar vordering gemaak word .  Johnson se woede en frustrasie oor die gebrek aan 'n oplossing vir Viëtnam en die uitwerking daarvan op polities op hom, word getoon in 'n verklaring aan Robert F. Kennedy, wat 'n prominente openbare kritikus van die oorlog geword het en as 'n potensiële uitdager in die 1968 presidentsverkiesing.  Johnson het pas verskeie verslae ontvang wat militêre vordering teen die somer voorspel, en het Kennedy gewaarsku: "Ek sal jou en elkeen van jou duifvriende oor ses maande vernietig", skreeu hy. 'U sal oor ses maande polities dood wees'.  McNamara bied Johnson in Mei 'n uitweg uit Viëtnam, die administrasie kan verklaar dat sy doelwit in die oorlog-die selfbeskikking van Suid-Viëtnam-bereik word en die komende September-verkiesings in Suid-Viëtnam die kans bied vir 'n koalisieregering. Die Verenigde State kan redelikerwys verwag dat die land dan verantwoordelikheid aanvaar vir die uitslag van die verkiesing. Maar Johnson was traag, in die lig van 'n paar optimistiese verslae, weer oor twyfelagtige betroubaarheid, wat ooreenstem met die negatiewe beoordelings oor die konflik en hoop op verbetering bied. Die CIA meld groot voedseltekorte in Hanoi en 'n onstabiele kragnetwerk, sowel as vermindering van militêre mannekrag. 
Teen die middel van 1967 is bykans 70 000 Amerikaners in die oorlog dood of gewond. In Julie het Johnson McNamara, Wheeler en ander amptenare gestuur om met Westmoreland te vergader en 'n ooreenkoms te bereik oor planne vir die onmiddellike toekoms. Destyds word die oorlog deur die pers en ander algemeen as 'n 'dooiepunt' beskryf. Westmoreland het gesê dat so 'n beskrywing suiwer fiksie is, en dat "ons stadig, maar bestendig wen, en die pas kan uitblink as ons ons suksesse versterk".  Alhoewel Westmoreland nog baie meer gesoek het, het Johnson ingestem tot 'n toename van 55,000 troepe, wat die totaal op 525,000 te staan ​​bring.  In Augustus het Johnson, met die steun van die Joint Chiefs, besluit om die lugveldtog uit te brei en slegs Hanoi, Haiphong en 'n buffersone met China vrygestel van die doellys.  In September was Ho Chi Minh en premier van Noord-Vietnamese, Pham Van Dong geskik vir Franse bemiddeling, sodat Johnson ophou bombardeer het in 'n gebied van 10 myl rondom Hanoi. In 'n toespraak in Texas stem Johnson in om alle bombardemente te stop as Ho Chi Minh produktiewe en betekenisvolle besprekings sal begin en as Noord -Viëtnam nie probeer om voordeel te trek uit die halt nie, word dit die "San Antonio" -formule genoem. Daar was geen reaksie nie, maar Johnson het die moontlikheid van onderhandelinge nagestreef met so 'n bomaanval. 
Aangesien die oorlog nog steeds in 'n dooiepunt was en in die lig van die wydverspreide afkeuring van die konflik, het Johnson 'n groep genaamd die "Wyse Manne" byeengeroep vir 'n nuwe, diepgaande blik op die oorlog-Dean Acheson, generaal Omar Bradley, George Ball, Mac Bundy, Arthur Dean, Douglas Dillon, Abe Fortas, Averell Harriman, Henry Cabot Lodge, Robert Murphy en Max Taylor.  Destyds het McNamara, wat sy standpunt oor die oorlog omgekeer het, aanbeveel dat 'n maksimum van 525 000 geplaas word op die aantal kragte wat ontplooi word en dat die bombardement gestaak word, aangesien hy geen sukses kon sien nie. Johnson was baie opgewonde oor hierdie aanbeveling, en McNamara se bedanking het spoedig gevolg.  Behalwe vir George Ball, was die "Wyse Manne" almal dit eens dat die administrasie moes "vorentoe druk".  Johnson was vol vertroue dat Hanoi op die Amerikaanse verkiesingsuitslae van 1968 sou wag voordat hy sou besluit om te onderhandel. 
Op 23 Junie 1967 reis Johnson na Los Angeles vir 'n Demokratiese geldinsameling. Duisende betogers teen oorlog het probeer verby die hotel waar hy gepraat het. Die optog is gelei deur 'n koalisie van vredesbetogers. 'N Klein groepie Progressiewe Arbeidersparty en aktiviste van die SDS-betogers het hulle egter aan die hoof van die optog geplaas en toe hulle by die hotel kom, 'n sitplek gehou. Pogings deur optogmonitors om die hoofgroep van die optoggangers aan die gang te hou, was slegs gedeeltelik suksesvol. Honderde LAPD -beamptes is in die hotel bymekaargemaak en toe die optog vertraag word, is 'n bevel gegee om die skare uiteen te jaag. Die Riot Act is gelees en 51 betogers in hegtenis geneem.   Dit was een van die eerste massiewe oorlogsbetogings in die Verenigde State, en die eerste in Los Angeles. Dit eindig in 'n botsing met die onlustepolisie en gee 'n patroon vir die groot protesoptredes wat gevolg het.  As gevolg van die omvang en geweld van hierdie gebeurtenis, het Johnson geen verdere openbare toesprake op plekke buite militêre basisse probeer nie.  
In Oktober, met die steeds toenemende openbare protesoptogte teen die oorlog, het Johnson die FBI en die CIA ingeroep om anti-oorlogsaktiviste te ondersoek, te monitor en te ondermyn.  In die middel van Oktober was daar 'n demonstrasie van 100,000 by die Pentagon Johnson en Rusk was oortuig dat buitelandse kommunistiese bronne agter die demonstrasie was, wat deur die CIA-bevindings weerlê is. 
Namate ongevalle toegeneem het en sukses verder as ooit tevore gelyk het, het Johnson se gewildheid afgeneem. Kollege studente en ander het betoog, konsepkaarte verbrand en gesing: "Hey, hey, LBJ, hoeveel kinders het jy vandag vermoor?"  Johnson kon skaars nêrens reis sonder om protes te ondervind nie, en die Geheime Diens het hom nie toegelaat om die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1968 by te woon nie, waar duisende hippies, yippies, Black Panthers en ander teenstanders van Johnson se beleid beide in Vietnam en in die ghetto's byeengekom om te protesteer.  Teen 1968 was die publiek dus gepolariseer, met die 'valke' wat Johnson geweier het om die oorlog onbepaald voort te sit, en die 'duiwe' sy huidige oorlogsbeleid verwerp. Ondersteuning vir Johnson se middelposisie het bly krimp totdat hy uiteindelik inperking verwerp het en 'n vredesooreenkoms gesoek het. Teen die laat somer besef hy dat Nixon nader aan sy posisie was as Humphrey. Hy het voortgegaan om Humphrey in die openbaar te ondersteun tydens die verkiesing, en het Nixon persoonlik verag. Een van Johnson se bekende aanhalings was "die Demokratiese party op sy ergste, is steeds beter as die Republikeinse party op sy beste". 
Op 30 Januarie het die Viet Cong en Noord -Viëtnamese die Tet -offensief geloods teen die vyf grootste stede in Suid -Viëtnam, waaronder Saigon en die Amerikaanse ambassade daar en ander regeringsinstallasies. Terwyl die Tet -offensief militêr misluk het, was dit 'n sielkundige oorwinning, wat die Amerikaanse openbare mening definitief teen die oorlogspoging gedraai het. Ikonies het Walter Cronkite van CBS News in Februarie die land se 'mees vertroude persoon' aangewys en op die lug meegedeel dat die konflik vasgevang is en dat bykomende gevegte niks sal verander nie. Johnson het gereageer en gesê: "As ek Cronkite verloor het, het ek die middel -Amerika verloor".  Inderdaad, demoralisering oor die oorlog was oral 26 persent, toe goedgekeur dat Johnson se hantering van Viëtnam 63 persent afgekeur het. Johnson het ingestem om die troepevlak met 22 000 te verhoog, ondanks 'n aanbeveling van die Joint Chiefs vir tien keer soveel.  Teen Maart 1968 was Johnson heimlik desperaat vir 'n eerbare uitweg uit die oorlog. Clark Clifford, die nuwe minister van verdediging, beskryf die oorlog as ''n verloorder' 'en stel voor om' verliese te verminder en uit te kom '.  Op 31 Maart het Johnson met die nasie gepraat "Stappe om die oorlog in Viëtnam te beperk". Hy kondig toe 'n onmiddellike eensydige stop van die bombardement van Noord -Viëtnam aan en kondig aan dat hy van plan is om enige tyd op enige tyd vrede te onderhandel. Aan die einde van sy toespraak kondig hy ook aan: "Ek sal nie die benoeming van my party vir 'n ander termyn as u president soek nie." 
In Maart het Johnson besluit om toekomstige bombardemente te beperk, met die gevolg dat 90 persent van die bevolking van Noord-Viëtnam en 75 persent van sy gebied buite bombardemente was. In April het hy daarin geslaag om besprekings oor vredesgesprekke te begin, en na uitgebreide onderhandelinge oor die terrein is Parys ingestem en gesprekke begin in Mei. Toe die gesprekke geen resultate lewer nie, is besluit om privaatgesprekke in Parys te neem.  Twee maande later was dit duidelik dat private gesprekke nie meer produktief was nie.  Ten spyte van aanbevelings in Augustus van Harriman, Vance, Clifford en Bundy om bomaanvalle te stop as 'n aansporing vir Hanoi om ernstig aan te gaan met inhoudelike vredesgesprekke, het Johnson geweier.  In Oktober, toe die partye naby 'n ooreenkoms kom oor 'n bomaanval, het die Republikeinse presidentskandidaat Richard Nixon ingegryp met die Suid -Viëtnamese, wat beloftes maak oor beter voorwaardes, om 'n skikking oor die kwessie uit te stel tot na die verkiesing.  Na die verkiesing was Johnson se primêre fokus op Viëtnam om Saigon te laat deelneem aan die vredesgesprekke in Parys. Ironies genoeg, eers nadat Nixon sy aansporing bygevoeg het, het hulle dit gedoen. Selfs toe stry hulle oor prosedurele aangeleenthede tot nadat Nixon sy amp aangeneem het. 
Die Sesdaagse Oorlog en Israel
In 'n onderhoud van 1993 vir die Johnson Presidentsbiblioteek se mondelinge geskiedenisargiewe, het Johnson se sekretaris van verdediging, Robert McNamara, gesê dat 'n strydgroep, die Amerikaanse 6de vloot, wat 'n oefenoefening na Gibraltar gestuur het, na die oostelike Middellandse See teruggeplaas is om Israel kon help tydens die Sesdaagse Oorlog van Junie 1967. Gegewe die vinnige Israeliese vordering na hul aanval op Egipte, het die administrasie "gedink die situasie is so gespanne in Israel dat die Siriërs, uit vrees dat Israel hulle sou aanval, of die Sowjets die ondersteuning van die Siriërs wil dalk die magsbalans herstel en Israel aanval ". Die Sowjets het kennis geneem van hierdie kursusregstelling en beskou dit as 'n aanstootlike stap. In 'n blitsboodskap van Moskou het die Sowjet -premier, Alexei Kosygin, gesê: "As jy oorlog wil hê, gaan jy oorlog kry." 
Die Sowjetunie het sy Arabiese bondgenote ondersteun.  In Mei 1967 begin die Sowjette 'n groot ontplooiing van hul vlootmagte in die Oos -Middellandse See. Vroeg in die krisis het hulle begin om die Amerikaanse en Britse vragmotors te beskadig met vernietigers en vaartuie wat intelligensie versamel. Die Sowjetse vloot -eskader in die Middellandse See was sterk genoeg om 'n groot terughoudendheid vir die Amerikaanse vloot te wees.  In 'n 1983 -onderhoud met Die Boston Globe, Het McNamara beweer dat 'Ons het verby oorlog gehad'. Hy het gesê dat Kosygin kwaad was dat 'ons 'n draer in die Middellandse See omgedraai het'. 
Toesig van Martin Luther King
Johnson het voortgegaan met die afluister van die FBI na Martin Luther King Jr.  As gevolg van die luister na die FBI se bande, is opmerkings gemaak oor King se buite-egtelike aktiwiteite deur verskeie prominente amptenare, waaronder Johnson, wat eens gesê het dat King 'n 'skynheilige prediker' was.  Dit was ondanks die feit dat Johnson self verskeie buite -egtelike verhoudings gehad het.  Johnson het ook toestemming gegee vir die afluister van telefoongesprekke van ander, waaronder die Viëtnamese vriende van 'n Nixon -medewerker. 
Johnson het tydens sy presidentskap elf internasionale reise na twintig lande onderneem.  Hy vlieg vyfhonderd drie en twintig duisend myl (841.690 km) aan boord van Air Force One terwyl hy in die amp was. Sy besoek aan Australië in Oktober 1966 het betogings van betogers teen oorlog veroorsaak.  Een van die buitengewoonste internasionale reise in die presidensiële geskiedenis het voor Kersfees in 1967 plaasgevind. Die president het die reis begin deur na die gedenkdiens vir die Australiese premier, Harold Holt, te gaan wat in 'n swemongeluk verdwyn het en vermoedelik verdrink het. Die Withuis het nie vooraf aan die pers bekend gemaak dat die president die eerste presidensiële reis wêreldwyd sou onderneem nie. Die rit was ses-en-twintigduisend negehonderd nege en vyftig myl (43 386,3 km) wat in slegs 112,5 uur (4,7 dae) voltooi is. Air Force One het twee keer die ewenaar oorgesteek, by die Travis Air Force Base, in Honolulu, Pago Pago, Canberra, Melbourne, Viëtnam, Karachi en Rome gestop.
Aangesien hy minder as 24 maande van president Kennedy se termyn uitgedien het, kon Johnson grondwetlik volgens die bepalings van die 22ste wysiging in die presidensiële verkiesing van 1968 vir 'n tweede volle termyn dien.   Aanvanklik was geen prominente Demokratiese kandidaat bereid om teen 'n sittende president van die Demokratiese Party te staan ​​nie. Slegs senator Eugene McCarthy van Minnesota daag Johnson uit as 'n anti-oorlogskandidaat in die New Hampshire-primêre, in die hoop om die Demokrate te druk om die Viëtnamese oorlog teë te staan. Op 12 Maart wen McCarthy 42 persent van die primêre stemme teenoor Johnson se 49 persent, 'n ongelooflike sterk vertoning vir so 'n uitdager. Vier dae later het senator Robert F. Kennedy van New York deelgeneem aan die wedloop. Interne peiling deur Johnson se veldtog in Wisconsin, die volgende staat wat 'n primêre verkiesing gehou het, het getoon dat die president sleg is. Johnson het nie die Withuis verlaat om veldtog te voer nie.
Teen hierdie tyd het Johnson beheer oor die Demokratiese Party verloor, wat in vier algemeen antagonistiese faksies verdeel het. Die eerste het bestaan ​​uit Johnson (en Humphrey), vakbonde en plaaslike partybase onder leiding van die burgemeester van Chicago, Richard J. Daley. Die tweede groep bestaan ​​uit studente en intellektuele wat hardop teen die oorlog gekant was en agter McCarthy saamgedrom het. Die derde groep was Katolieke, Hispanics en Afro -Amerikaners, wat agter Robert Kennedy saamgedrom het. Die vierde groep was tradisioneel segregasie -blanke Suidlanders, wat agter George C. Wallace en die American Independent Party saamgedrom het. Viëtnam was een van die vele kwessies wat die party verdeel het, en Johnson kon geen manier sien om die oorlog te wen nie  en geen manier om die party lank genoeg te verenig sodat hy herverkiesing kon wen nie. 
Alhoewel Johnson destyds nog nie bekend gemaak is nie, het Johnson meer bekommerd geraak oor sy swak gesondheid en was hy bekommerd dat hy nie nog 'n termyn van vier jaar sou deurmaak nie. In 1967 het hy in die geheim 'n aktuariële studie opdrag gegee wat presies voorspel dat hy op 64 sou sterf. 
Begin Januarie 1968 vra Johnson die voormalige toespraakskrywer Horace Busby om 'n onttrekkingsverklaring op te stel wat hy in sy komende toespraak oor die staatsrede kan opstel, maar die president het dit nie ingesluit nie. Twee maande later, maar aangespoor deur sy gesondheidsprobleme en deur 'n groeiende besef dat sy politieke kapitaal amper verdwyn het, het Johnson dit weer oorweeg om die moontlikheid met Joseph Califano en Harry McPherson op 28 Maart te bespreek.  Drie dae later het hy het die nasie geskok toe hy aangekondig het dat hy nie vir herverkiesing sou verkies nie deur af te sluit met die reël: "Ek sal nie die nominasie van my party vir 'n ander termyn as u president soek nie."  Die volgende dag het die president se goedkeuringsgraderings van 36 persent tot 49 persent toegeneem. 
Geskiedkundiges het die faktore wat tot Johnson se verrassingsbesluit gelei het, bespreek. Shesol sê Johnson wou uit die Withuis, maar wou ook regverdiging hê toe die aanwysers negatief word, en besluit om te verlaat.  Gould sê dat Johnson die party verwaarloos het, dit deur sy beleid in Viëtnam seergemaak het en McCarthy se krag onderskat het tot die laaste minuut, toe dit te laat was vir Johnson om te herstel.  Woods sê Johnson het besef dat hy moes vertrek sodat die volk kon genees.  Dallek sê dat Johnson geen verdere binnelandse doelwitte het nie, en besef dat sy persoonlikheid sy gewildheid geknou het. Sy gesondheid was nie goed nie, en hy was besig met die Kennedy -veldtog wat sy vrou vir sy uittrede aangespoor het, en sy steunpunt het bly krimp. Deur die wedloop te verlaat, sou hy hom as 'n vredemaker kon voordoen.  Bennett sê egter dat Johnson "in 1968 uit 'n herverkiesingswedstryd gedwing is deur verontwaardiging oor sy beleid in Suidoos -Asië". 
Na die moord op Robert Kennedy, het Johnson die partybase en vakbonde byeengeroep om Humphrey die nominasie te gee tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1968.Persoonlike ooreenkomste tussen die president en sommige in die Republikeinse Party het voorgestel dat Johnson stilswyend die veldtog van Nelson Rockefeller ondersteun. Hy het na bewering gesê dat as Rockefeller die Republikeinse genomineerde sou word, hy nie teen hom sou kampanje voer nie (en ook nie vir Humphrey sou veg nie).  In wat die verrassing in Oktober genoem word, kondig Johnson op 31 Oktober 1968 aan die nasie aan dat hy 'n volledige staking van 'alle lug-, vloot- en artilleriebombardeering van Noord -Viëtnam beveel het, effektief op 1 November, indien Hanoi Die regering is bereid om met die vredesgesprekke in Parys te onderhandel en verwys na vordering. Uiteindelik het die Demokrate nie ten volle verenig agter Humphrey nie, wat die Republikeinse kandidaat Richard Nixon in staat gestel het om die verkiesing te wen.
Johnson het die volgende regters in die hooggeregshof van die Verenigde State aangestel:
Johnson het hofuitdagings oor sy wetgewende maatreëls in 1965 verwag en het dit as voordelig beskou om 'n "mol" in die hooggeregshof te hê, wat hy gedink het hom van binne -inligting kan voorsien, soos hy by die wetgewende tak kon kry. Veral Abe Fortas was die individu wat Johnson gedink het die rekening kan vul. Die geleentheid het ontstaan ​​toe 'n opening vir die ambassadeur by die VN plaasgevind het, met Adlai Stevenson se dood, mede -regter Arthur Goldberg aanvaar Johnson se aanbod om na die VN -pos oor te gaan. Johnson het daarop aangedring dat Fortas die sitplek van Goldberg inneem, weens die beswaar van Fortas se vrou dat dit te vroeg in sy loopbaan was. Mevrou Fortas spreek daarna persoonlik afkeuring uit aan Johnson.  Toe Earl Warren in 1968 sy uittrede aankondig, benoem Johnson Fortas om hom as hoofregter van die Verenigde State op te volg, en benoem Homer Thornberry om Fortas op te volg as mederegter. Die benoeming van Fortas is egter deur senatore gefilter, en nie een van die genomineerdes is deur die volle senaat gestem nie.
Op die inhuldigingsdag (20 Januarie 1969) sien Johnson Nixon sweer en klim dan op die vliegtuig om terug te vlieg na Texas. Toe die voordeur van die vliegtuig toegaan, trek Johnson 'n sigaret uit - sy eerste sigaret wat hy gerook het sedert sy hartaanval in 1955. Een van sy dogters trek dit uit sy mond en sê: "Pappa, wat maak jy? Jy gaan jouself doodmaak. " Hy neem dit terug en sê: "Ek het julle nou grootgemaak, meisies. Ek was nou president. Nou is dit my tyd!'Sedertdien het hy in 'n baie selfvernietigende spiraal beland.
Nadat hy die presidentskap in Januarie 1969 verlaat het, het Johnson huis toe gegaan na sy boerdery in Stonewall, Texas, vergesel van 'n voormalige assistent en spraakskrywer Harry J. Middleton, wat Johnson se eerste boek sou opstel, Die keuses wat ons in die gesig staar, en werk saam met hom aan sy memoires met die titel The Vantage Point: Perspectives of the Presidence 1963–1969, gepubliseer in 1971.  Daardie jaar het die Lyndon Baines Johnson Library and Museum op die kampus van die Universiteit van Texas in Austin geopen. Hy het sy boerdery in Texas in sy testament aan die publiek geskenk om die Lyndon B. Johnson National Historical Park te vorm, met die bepaling dat die boerdery "'n werkende boerdery moet bly en nie 'n steriele oorblyfsel van die verlede moet word nie". 
Johnson het Nixon hoë grade in buitelandse beleid gegee, maar was bekommerd dat daar op sy opvolger gedruk word om die Amerikaanse magte te vinnig uit Suid -Viëtnam te verwyder voordat die Suid -Viëtnamese hulself kon verdedig. 'As die suide aan die kommuniste val, kan ons 'n ernstige terugslag hier tuis hê,' het hy gewaarsku. 
Tydens die presidentsverkiesing van 1972 het Johnson teësinnig die demokratiese presidensiële genomineerde George S. McGovern onderskryf, 'n senator van South Dakota McGovern het Johnson se buitelandse en verdedigingsbeleid lank gekant. Die benoeming en presidensiële platform van McGovern het hom ontstel. Nixon kan verslaan word, het Johnson aangedring, "as die Demokrate net nie te ver links gaan nie".  Johnson het gemeen dat Edmund Muskie meer geneig sou wees om Nixon te verslaan, maar hy het 'n uitnodiging geweier om te keer dat McGovern die nominasie ontvang, aangesien hy voel dat sy ongewildheid binne die Demokratiese party so is dat alles wat hy gesê het, meer geneig is om McGovern te help . Johnson se beskermeling, John Connally, het as president van die tesourie van president Nixon gedien en daarna afgetree as 'Demokrate vir Nixon', 'n groep wat deur Republikeine gefinansier word. Dit was die eerste keer dat Connally en Johnson aan weerskante van 'n algemene verkiesingsveldtog was. 
In Maart 1970 het Johnson 'n aanval van angina gekry en is hy na die Brooke Army General Hospital in San Antonio geneem. Hy het meer as 11 kg opgedoen sedert hy die Withuis verlaat het, en weeg nou ongeveer 235 pond (107 kg) en word aangespoor om aansienlik gewig te verloor. Hy het ook weer begin rook nadat hy byna 15 jaar lank nie gerook het nie. Die volgende somer, weer onder druk op sy bors, verloor hy 6,8 kg in minder as 'n maand op 'n ongelukdieet.
In April 1972 het Johnson 'n tweede hartaanval gehad terwyl hy sy dogter, Lynda, in Virginia besoek het. 'Ek het baie seer',  vertrou hy aan vriende. Die borspyne het byna elke middag teruggekeer - 'n reeks skerp, skokkende pyne wat hom bang en asemloos laat voel het. 'N Draagbare suurstoftenk is by sy bed gehou, en hy onderbreek gereeld wat hy doen om te gaan lê en die masker aan te trek. Hy het aanhou rook, en hoewel hy nominaal op 'n lae-kalorie-dieet met 'n lae cholesterol gewoon het, het hy dit slegs onderbreek gehou. Intussen het hy erge buikpyn begin ervaar, gediagnoseer as divertikulose. Sy harttoestand het vinnig versleg en 'n operasie word aanbeveel, en daarom het Johnson na Houston gevlieg om met die hartspesialis, dr. Michael DeBakey, te konsulteer, waar hy agtergekom het dat sy toestand terminaal is. DeBakey het bevind Johnson se hart is in so 'n swak toestand dat hoewel twee van sy kransslagare 'n omleidingsoperasie moes ondergaan, die voormalige president nie goed genoeg was om 'n poging te oorweeg nie en waarskynlik tydens 'n operasie sou gesterf het. 
Johnson het op 12 Januarie 1973 'n uur lange televisie-onderhoud met die nuusman Walter Cronkite op sy plaas opgeneem waarin hy sy nalatenskap bespreek, veral oor die burgerregtebeweging. Hy rook toe nog baie en het vir Cronkite gesê dat dit beter is vir sy hart om te rook as om senuweeagtig te wees. 
Tien dae later, omstreeks 15:39 Central Time op 22 Januarie 1973 het Johnson 'n massiewe hartaanval in sy slaapkamer opgedoen. Hy het daarin geslaag om die agente van die geheime diens op die plaas te bel, wat gevind het dat hy steeds die telefoonontvanger vasgehou het, bewusteloos en sonder asemhaling. Johnson is in een van sy vliegtuie na San Antonio gebring en na die Brooke Army Medical Center geneem, waar die kardioloog en kolonel van die weermag, dr. George McGranahan, hom by aankoms dood verklaar het. Hy was 64 jaar oud. 
Kort na Johnson se dood bel sy perssekretaris Tom Johnson die nuuskamer by CBS. Cronkite was regstreeks op die lug saam met CBS Aandnuus destyds, en 'n verslag oor Viëtnam is uitgesaai. Die oproep is na Cronkite gestuur, en terwyl Johnson die inligting deurgegee het, het die direkteur uit die berig gesny om na die nuuskantoor terug te keer. Cronkite, steeds telefonies, het Johnson op die telefoon gehou terwyl hy alle relevante inligting versamel het, en dit daarna aan sy kykers herhaal.  Johnson se dood kom twee dae na Richard Nixon se tweede inhuldiging, wat gevolg het op Nixon se oorwinning in die 1972 -verkiesing.
Nadat hy in die Rotunda van die Amerikaanse Capitol in die staat gelê het, is  Johnson vereer met 'n staatsbegrafnis waarin die kongreslid van Texas, J. J. Pickle en die voormalige minister van buitelandse sake, Dean Rusk, hom in die Capitol vereer het.  Die laaste dienste het op 25 Januarie plaasgevind. Die begrafnis is gehou by die National City Christian Church in Washington, DC, waar hy dikwels as president aanbid het. Die diens is gelei deur president Richard Nixon en bygewoon deur buitelandse hooggeplaastes, onder leiding van Eisaku Satō, wat tydens die presidentskap van Johnson as Japannese premier gedien het.  Eulogies is gegee deur eerwaarde dr. George Davis, die predikant van die kerk, en W. Marvin Watson, voormalige posmeester -generaal.  Nixon het nie gepraat nie, alhoewel hy dit bygewoon het, soos gebruiklik is vir presidente tydens staatsbegrafnisse, maar die lofsangers het na hom gedraai en hom geprys vir sy huldeblyke,  soos Rusk die vorige dag gedoen het, soos Nixon Johnson se dood in 'n toespraak wat hy gehou het die dag na Johnson se dood, waarin hy die vredesooreenkoms aangekondig het om die Viëtnam -oorlog te beëindig. 
Johnson is begrawe in die privaat begraafplaas van sy gesin, 'n paar meter van die huis waarin hy gebore is. Eulogies is gegee deur die voormalige goewerneur van Texas, John Connally, en dominee Billy Graham, die predikant wat by die begrafnisrites diens gedoen het. Die staatsbegrafnis, die laaste vir 'n president tot Richard Nixon in 1994, was deel van 'n onverwags besige week in Washington, aangesien die Militêre Distrik van Washington (MDW) sy tweede groot taak in minder as 'n week hanteer het, wat begin met Nixon se tweede inhuldiging.  Die inhuldiging het die staatsbegrafnis op verskillende maniere beïnvloed, omdat Johnson slegs twee dae na die inhuldiging oorlede is.   Die MDW en die inhuldigingskomitee van die weermag het die res van die seremonies rondom die inhuldiging gekanselleer om 'n volledige staatsbegrafnis moontlik te maak,  en baie van die militêre manne wat aan die inhuldiging deelgeneem het, het aan die begrafnis.  Dit het ook beteken dat Johnson se kis oor die hele lengte van die Capitol gereis het, deur die senaatvleuel ingegaan het toe dit in die rotonde geneem is om in staat te lê en deur die huisvleueltrappe te gaan as gevolg van die inhuldigingskonstruksie op die trappe aan die Oosfront. 
Volgens biograaf Randall Woods het Johnson in verskillende rolle gespeel. Afhangende van die omstandighede, kan hy:
"Johnson die seun van die huurderboer, Johnson die groot kompromis, Johnson die alwetende, Johnson die nederige, Johnson die vegter, Johnson die duif, Johnson die romantiese, Johnson die hardkoppige pragmatikus, Johnson the Preserver of Traditions, Johnson die Crusader for Social Justice, Johnson the Magnanimous, Johnson the Vindictive of Johnson the Uncouth, LBJ the Hick, Lyndon the Satyr en Johnson the Usurper ". 
Ander historici het opgemerk hoe hy ekstra rolle gespeel het, soos Kent Duitsland berig:
"die grootvader, die suidelike-westerling-Texaan, die Amerikaanse dromer, die politikus, die vader se seun, die opkomende ster, die gebrekkige reus, die Periklese paradoks (huishoudelike drome wat deur oorlog ongedaan gemaak is), die mens, die tragedie, die padbreker, die opstygende en die meester. " 
Johnson word dikwels beskou as 'n uiters ambisieuse, onvermoeide en imposante figuur wat genadeloos effektief was om wetgewing deur te voer. Hy het 18- tot 20-uur dae sonder pouse gewerk en was nie by enige ontspanningsaktiwiteite nie. 'Daar was geen kragtiger meerderheidsleier in die Amerikaanse geskiedenis nie', skryf biograaf Robert Dallek. Dallek verklaar dat Johnson biografieë oor al die senatore het, weet wat hul ambisies, hoop en smaak is en het dit tot sy voordeel gebruik om stemme te verseker. 'N Ander biograaf van Johnson het opgemerk: "Hy kon elke dag opstaan ​​en leer wat hul vrese, hul begeertes, hul wense, hul begeertes was, en hy kon hulle dan manipuleer, oorheers, oorreed en beledig." As president het Johnson 'n veto teen 30 wetsontwerpe veto gemaak, en geen ander president in die geskiedenis het 'n veto teen soveel wetsontwerpe gemaak nie en nog nooit 'n enkele een wat deur die kongres oorheers is nie. Op 1,918 m lank was Johnson    sy besondere oortuigingsmerk, bekend as "The Johnson Treatment".  'n Tydgenoot skryf: "Dit was 'n ongelooflike kombinasie van das, kalmte, herinneringe aan gunsies uit die verlede, beloftes van toekomstige gunste, voorspellings van somberheid as iets nie gebeur nie. Toe daardie man aan jou begin werk, was alles skielik het jy net gevoel dat jy onder 'n waterval staan ​​en die goed stort oor jou. " 
Johnson se cowboyhoed en stewels weerspieël sy wortels in Texas en ware liefde vir die plattelandse heuwel. Van 100 hektaar grond wat hy in 1951 deur 'n tante gegee het, het hy 'n plaas van 2 700 hektaar geskep met 400 geregistreerde Hereford-beeste. Die National Park Service hou 'n kudde Hereford -beeste afkomstig van Johnson se geregistreerde kudde en onderhou die boerdery -eiendom. 
Biograaf Randall Woods voer aan dat temas van sosiale evangelie wat Johnson van kleins af geleer het, hom in staat gestel het om sosiale probleme in morele probleme te omskep. Dit help om sy jarelange verbintenis tot sosiale geregtigheid te verduidelik, soos geïllustreer deur die Great Society en sy verbintenis tot rasse -gelykheid. Die Sosiale Evangelie het sy buitelandse beleidsbenadering tot 'n soort Christelike internasionalisme en nasiebou uitdruklik geïnspireer. Byvoorbeeld, in 'n toespraak van 1966 wat hy uitgebreid aangehaal het uit die Social Creed van die Methodiste Kerk wat in 1940 uitgereik is, en voeg by: "Dit sou vir my baie moeilik wees om 'n meer volmaakte beskrywing van die Amerikaanse ideaal te skryf." 
Die historikus Kent Duitsland verduidelik Johnson se swak openbare beeld:
Die man wat in een van die grootste kantlyne in die Amerikaanse geskiedenis in die Withuis verkies is en soveel wetgewing as enige ander Amerikaanse politikus deurgedring het, blyk nou die beste deur die publiek onthou te word omdat hy 'n vermoorde held opgevolg het en die land in 'n moeras laat lei het. in Viëtnam, bedrieg hy sy heilige vrou, ontbloot sy vasgemaakte maag, gebruik vloekwoorde, haal honde aan hul ore, swem naak saam met raadgewers in die Withuis se swembad en maak sy ingewande leeg terwyl hy amptelike sake doen. Van al die kwessies ly Johnson se reputasie die ergste onder sy bestuur van die Viëtnam-oorlog, iets wat sy burgerregte en binnelandse beleidsprestasies oorskadu het en Johnson self spyt gemaak het oor die hantering van 'die vrou wat ek regtig liefgehad het-die Great Society. " 
Geleerdes, aan die ander kant, het Johnson gekyk, beide deur die lens van sy historiese wetgewende prestasies en deur sy gebrek aan sukses in die Viëtnam -oorlog. Sy algehele gradering onder historici het die afgelope 35 jaar relatief bestendig gebly, en sy gemiddelde posisie is hoër as enige van die agt presidente wat hom gevolg het, hoewel soortgelyk aan Reagan en Clinton. 
Die Manned Spacecraft Center in Houston is in 1973 herdoop tot die Lyndon B. Johnson Space Center.  Texas het 'n wettige staatsvakansie geskep wat op 27 Augustus gehou moet word ter viering van Johnson se verjaardag, bekend as Lyndon Baines Johnson Day.  Die Lyndon Baines Johnson Memorial Grove on the Potomac is op 6 April 1976 toegewy.
Die Lyndon B. Johnson School of Public Affairs is ter ere van hom genoem, net soos die Lyndon B. Johnson National Grassland. Ook na hom vernoem is Lyndon B. Johnson High School in Austin, Texas Lyndon B. Johnson High School in Laredo, Texas Lyndon B. Johnson Middle School in Melbourne, Florida en Lyndon B. Johnson Elementary School in Jackson, Kentucky. Interstate 635 in Dallas, Texas, word die Lyndon B. Johnson Freeway genoem.
Johnson is in 1980 postuum met die Presidensiële Medalje van Vryheid bekroon. 
Op 23 Maart 2007 onderteken president George W. Bush wetgewing wat die hoofkwartier van die Amerikaanse departement van onderwys vernoem na president Johnson. 
Skrywer: LBJ verander 'binne 'n oomblik' na die dood van JFK
(CBS News) Die moord op president John F. Kennedy het die wêreld in 'n oomblik verander, maar volgens skrywer Robert Caro was dit president Lyndon B. Johnson wat die gebeurtenis drasties - en onmiddellik - verander het.
Caro het Dinsdag gesê op "CBS This Morning", "Om hom te sien (beëdig as president op 22 November 1963), dit is asof hy binne 'n oomblik verander. (Hy verander) van die onveiligheid van die vise -presidensiële jare - waar hy is baie sleg behandel en het 'n hangende hond en somber opgetree - (tot) skielik. (getuies het gesê) toe hulle hom op die vliegtuig sien, toe hy terugkeer na Air Force One in Dallas, sê hulle dat hulle 'n ander man gesien het. bedoel, hy was in beheer. "
Caro, 'n wenner van die Pulitzer -prys, bestee meer as 30 jaar navorsing oor die lewe van Johnson en het nou 'The Passage of Power', die vierde in sy reeks boeke oor Johnson, vrygestel.
Die boek beskryf ook die gespanne verhouding tussen Johnson en Robert F. Kennedy.
'U wil nie sulke woorde as historikus gebruik nie, maar haat is die regte woord om Robert Kennedy en Lyndon Johnson te beskryf,' het Caro gesê. "Hulle het mekaar gehaat van die eerste keer dat hulle mekaar ontmoet het. Iemand het gesê die eerste keer dat hulle ontmoet het, was dit asof twee vreemde honde in 'n kamer instap en daar was 'n lae gegrom en die hare styg op hul nek. Dit hou nooit op nie. ( Robert Kennedy) kan Johnson verneder en hy verneder hom by elke geleentheid en dan met 'n skoot, word die wêreld omgekeer en Johnson het die mag oor Bobby Kennedy. "
Maar Johnson was altyd bang vir Robert Kennedy, het Caro gesê. "Hy het (Robert Kennedy) gehaat, maar hy het geweet watter groot politikus hy was omdat jy weet hoekom? Hy het teen hom baklei vir die nominasie van 1960. Bobby Kennedy het Jack se veldtog gevoer. Johnson was bekend as die beste stemtoonbank. Hy het besef daar is 'n man teen hom wat net so goed soos hy is. "
Kyk na die video in die speler hierbo vir meer inligting oor Caro oor sy boek, sy skryfproses en waarom hy altyd 'n pak en das dra.
VI. Kultuur en aktivisme
Joan Baez en Bob Dylan is 'n toonbeeld van die volksmusiek en proteskultuur van die jeug uit die 1960's, en sing saam tydens die March in Washington in 1963. Wikimedia.
Die 1960's het enorme kulturele verandering meegebring. Die Verenigde State wat die dekade betree het, het min gelyk aan die een wat dit verlaat het. Rebellie het die vermeende verborge konserwatisme van die vyftigerjare versterk toe die teenkultuur van die jeug hoofstroom geword het. Inheemse Amerikaners, Chicanos, vroue en omgewingsbewustes het deelgeneem aan bewegings wat aantoon dat regte -aktivisme toegepas kan word op etnisiteit, geslag en natuur. Selfs gevestigde godsdienstige instellings soos die Katolieke Kerk het transformasies ondergaan, met die klem op vryheid en verdraagsaamheid. In elke geval het die dekade aansienlike vordering gebring en bewyse gebring dat aktivisme vloeibaar en onvoltooid gebly het.
'N Groot deel van die teenkultuur is gefiltreer deur populêre kultuur en verbruik. Die verbruikerskultuur van die vyftigerjare het die land nog steeds versadig, en adverteerders het steeds 'n beroep op tieners en die groeiende jeugmark gedoen. Maar gedurende die 1960's het adverteerders gesoek na 'n groeiende teenkultuur om hul produkte te verkoop. Populêre kultuur en gewilde advertensies in die vyftigerjare het die etos van "inpas" bevorder en produkte gekoop om dit te pas. Die nuwe teenkulturele etos toon individualiteit en opstand. Sommige adverteerders was subtiele advertensies vir Volkswagens (VW's) en erken die gebreke en die vreemde voorkoms van hul motors.Een advertensie het gelees: 'Presentering van Amerika se stadigste snelrugby', wat 'nie meer as 72 km / h gaan nie, alhoewel die snelheidsmeter 'n baie optimistiese topsnelheid van 90 toon'. 'N Ander een het gesê: "En as die gas opraak, is dit maklik om te druk." Deur die motor se gebreke te bemark en dit as positiewe eienskappe te omskryf, het die adverteerders jongmense se weerstand teen kommersialisme gekommersialiseer, terwyl die VW gelyktydig as 'n motor geposisioneer is vir diegene wat in die skare wil uitstaan. 'N Duideliker teenkulturele advertensie vir die VW Bug het twee motors gewys: een swart en een veelkleurig in die hippiestyl, die kontrasterende onderskrifte lui: "Ons doen ons ding" en "U doen joune."
Ondernemings bemark hul produkte as teenkultureel op sigself. Een van die meer voor die hand liggende voorbeelde was 'n 1968 -advertensie van Columbia Records, 'n uiters suksesvolle platemaatskappy sedert die 1920's. Die advertensie het 'n groep voorraad opstandige karakters-'n ruige wit hippie, 'n geknoopte Beat, twee biker-tipes en 'n swart jazz-man met 'n Afro-in 'n tronksel voorgestel. Die teenkultuur is verwoes, lui die advertensie, maar 'die man kan nie ons musiek uitbreek nie'. Deur bloot rekords van Columbia te koop, was dit 'n opstand, wat die koper nader gebring het aan die teenkultuurgetalle wat in die advertensie uitgebeeld word. 17
Maar dit was nie net advertensies nie: die kultuur het vinnig verander en verander. Konserwatiewe kulturele norme val oral. Die dominante styl van vrouemode in die vyftigerjare was byvoorbeeld die poedelrok en die trui, met 'n stywe middellyf en knope. Die 1960's het 'n era van baie minder beperkende klere ingelui. Capri -broeke het gewild geraak. Rompies het korter geword. Toe Mary Quant die minirok in 1964 uitvind, het sy gesê dit was 'n kledingstuk "waarin jy kan beweeg, waarin jy kan hardloop en spring." 18 Teen die laat 1960's het die meer androgene voorkoms van die hippies nuwerwets geword. Sulke neigings pas die nuwe gewilde etos van die 1960's aan: vryheid, rebellie en individualiteit.
In 'n dekade wat geteister word deur sosiale en politieke onstabiliteit, het die Amerikaanse teenkultuur ook gesoek na psigedeliese middels as 'n oplossing vir vervreemding. Vir die middelklas wit tieners het die samelewing stagnant en burokraties geraak. Die New Left, byvoorbeeld, het op universiteitskampusse ontstaan ​​wat gefrustreerd was oor die lewelose burokrasieë wat volgens hulle die ware vryheid verwurg het. Lysergiensuur -diëtielamied (LSD) het sy lewe begin as 'n middel wat hoofsaaklik in sielkundige navorsing gebruik word, voordat dit na die universiteitskampusse stroom en in die algemeen in die samelewing uitloop. Die teenkultuur se idee dat Amerikaanse stagnasie herstel kan word deur 'n geestelik-psigedeliese ervaring, het baie by sielkundiges en sosioloë gekom. Die gewildheid van hierdie middels het ook 'n politieke terugslag veroorsaak. Teen 1966 is genoeg voorvalle met LSD verbind om 'n senaatverhoor oor die dwelm aan te spoor, en koerante berig dat honderde LSD -gebruikers in psigiatriese sale opgeneem is.
Die teenkultuur het die populêre kultuur verower. Rock 'n 'roll, geliberaliseerde seksualiteit, 'n omhelsing van diversiteit, dwelmgebruik, ontspanne idealisme en pure erns was 'n nuwe generasie. Die jeugkultuur, wat deur konserwatiewes gekritiseer is as kultureel gevaarlik en deur linkses as leë narsisme, oorheers nogtans die nuus en stuur die Amerikaanse kultuur. Miskien het honderdduisend jeugdiges op San Francisco neergedaal vir die utopiese belofte van die Summer of Love van 1967. Die Woodstock -konsert van 1969 in New York het 'n afkorting geword vir die nuwe jeugkultuur en sy mengsel van politiek, protes en persoonlike vervulling. Alhoewel die opkoms van die hippies oordrewe en van korte duur sou wees, en terwyl Vietnam en Richard Nixon 'n groot deel van sy idealisme verbreek het, definieer die bevryde sosiale norme van die teenkultuur en die omhelsing van persoonlike vervulling nog steeds 'n groot deel van die Amerikaanse kultuur.