Immigrante by die werk - Interessant
Immigrante by die werk
Chinese werkers in Boulogne-Billancourt
Noord-Afrikaanse plaaswerkers stroop in Frankryk, ongeveer 1939.
Immigrante werkers voor die Ministerie van Arbeid. Parys, 1938.
Titel: Chinese werkers in Boulogne-Billancourt
Kontak kopiereg: © Albert Harlingue / Roger-Viollet
Prentverwysing: 1065-14 / HRL-610575
Titel: Noord-Afrikaanse plaaswerkers stroop in Frankryk, ongeveer 1939.
Kontak kopiereg: © LAPI / Roger-Viollet
Prentverwysing: 769-10 / LAP-62751
Titel: Immigrante werkers voor die Ministerie van Arbeid. Parys, 1938.
Prentverwysing: 1891-14 / RV-416059
Immigrasie word nodig
Elk op sy eie manier getuig hierdie drie foto's van die aard van arbeidsimmigrasie na Frankryk aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog. Hulle bring ook sekere verwante kwessies na vore.
Gedurende en na die Eerste Wêreldoorlog het arbeids immigrasie ekonomies noodsaaklik geword. Dit werk nou saam met besighede, veral deur die werkgewersliggaam van die Société générale d'immigration, wat op 7 Mei 1924, die Sentrale Steenkoolkomitee van Frankryk en die Sentrale Kantoor vir Landbouwerkers, gestig is.
In 'n konteks van sterk ekonomiese groei het Frankryk gedurende die twintigerjare 'n intensivering en diversifisering van immigrasie beleef, beide vanuit die oogpunt van die oorsprong van aankomelinge en die sektore waarin hulle werk. Op die hoogtepunt van sy koloniale mag het die staat veral meer en meer 'reserwes' arbeid uit Afrika of Asië, 'n nuwe feit in vergelyking met die meer Europese immigrasie van die 19de eeu.e eeu. In wese saamgestel uit lae-geskoolde werkers, werksaam in myne, fabrieke, op openbare werke of in die veld, kom die immigrantebevolking uit die kolonies (veral Indochina, Marokko en Algerië), Europa (Italië, Pole) , België, Spanje en Switserland), maar ook uit China en Armenië.
In 1931 verteenwoordig die buitelandse teenwoordigheid in Frankryk dus bykans 3 miljoen mense, of 7% van die totale bevolking. Ondanks die toestroming van nuwe politieke migrante, het hierdie syfer gedurende die dertigerjare geneig om af te neem, gekenmerk deur die ekonomiese krisis, 'n groot xenofobiese verstewiging en 'n duidelike verharding van die immigrasiebeleid, wat gelei het tot die beperking van gesinshereniging. , afdankings en afdankings.
Die drie foto's wat hier bestudeer word, is anoniem en het blykbaar 'n wesenlike dokumentêre funksie gehad. Daar kan nie gesê word dat dit bekend gemaak is en dat dit moontlik 'n rol gespeel het in hedendaagse voorstellings van buitelandse arbeid nie.
Die eerste foto toon ongeveer 20 Chinese immigrante wat voor 'n werkswinkel bymekaargekom het in een van die werwe van die Renault-fabriek, op die eiland Séguin, in Boulogne-Billancourt. Dit is geneem tussen 1929 (datum van die opening van die fabriek) en 1939. Geklee in die Weste (kostuums en doppies van 'werkers' vir sommige, hoede vir ander), lyk dit asof hierdie mans stilweg in hierdie sonnige dag. Dit is moeilik om te spesifiseer wat so 'n byeenkoms regverdig: huur, breek of einde van die werkdag.
Die tweede beeld verewig ook 'n toneel by die werk. Ons kan sien dat Noord-Afrikaners, jonk en oud, rus, drink, eet tydens landbou-arbeid wat ons dink ons ​​probeer. Uitgeput maar trots om die blaaskans te neem, staar hulle na die doel sonder om te glimlag soos die moegheid heers. Hulle dra Westerse klere wat geskik is vir die taak, hoewel die ouer werker op die voorgrond gekenmerk word deur 'n meer eksotiese uitrusting, 'n serp op sy kop om hom teen die Augustus-son te beskerm.
Die derde foto toon 'n toneel wat plaasvind voor die Ministerie van Arbeid, Rue de Grenelle, in die VIIe distrik Parys. Voor die ingang van die administrasiegebou staan ​​'n groep werkers, mans wat nogal sleg geklee is en dikwels tipiese pette dra, in die straat, terwyl ander die binnehof binnegaan en verlaat. Die majesteit van die gebou (hoë mure, hoë deure, pragtige woonbuurte) kontrasteer met die eenvoud van hierdie werkers.
Die drie beelde verskaf inligting oor 'n sekere manier om die bevolking van immigrantewerkers te verstaan, asook oor hul diversiteit, hul werklikheid en selfs hul daaglikse lewe.
In die eerste plek 'n verskeidenheid oorspronge en sektore van aktiwiteite, soos blyk uit die eerste twee foto's. Minder bekend as ander, dateer die Chinese immigrasie na Frankryk terug tot die verdrag van 14 Mei 1916, onderteken tussen die regerings van die twee lande, wat gelei het tot die werwing van 35,000 Chinese (die "coolies") om die oorlogspoging te ondersteun. . Daar word beraam dat meer as 3000 van hulle (die syfer kan onderskat word) ná die konflik in Frankryk oorgebly het, en sodoende die eerste kontingent van hierdie gemeenskap in Frankryk vorm. Sommige van hierdie mans word in die motorbedryf gewerf (Renault in Boulogne-Billancourt, Panhard en Levassor in die XIII.e arrondissement) en woon in Parys.
Immigrasie uit die Magreb strek vanaf die einde van die 19de eeu.e eeu. Dit is duidelik versterk tydens die Eerste Wêreldoorlog, toe in die 1920's. As 'n aanduiding was daar in 1936 85 000 Algeriërs (wat nie in die regte sin immigrante was nie, aangesien hulle Franse nasionaliteit het), waarvan 'n groot deel Kabyles is, waarby ons Marokkane moet byvoeg. Hierdie jong en manlike werkerskorps word eers in die stede en plase aan die Middellandse See-kus (die stad Marseille is 'n ankerpunt vir die gemeenskap) werksaam, en dan ook in fabrieke in die streek Parys en Noord.
Die eerste twee foto's toon ook die werklikheid en die daaglikse lewe van hierdie immigrante, wat ons hier natuurlik kies om by die werk aan te bied. Enersyds is die arbeidsmag hoofsaaklik manlik, selfs in al drie skote. Die sake is uiteraard baie uiteenlopend, maar daar word beraam dat immigrante wat by hul gesinne in Frankryk kan woon, steeds in die minderheid is, en dat vroue baie minder as mans aangestel word, en selfs nog selde op dieselfde tyd en op dieselfde plekke as hulle. Aan die ander kant bly die immigrantebevolking arm en oefen hulle moeisame en waardevolle poste uit. Ten spyte van die redelike opvallende verskille wat in die beelde sigbaar is, blyk dit dat Chinese werkers beter daaraan toe is as Noord-Afrikaanse werkers. Inderdaad, onderhewig aan die vele heen-en-weer-reise, vorm Maghrebian-immigrasie dikwels 'n industriële, stedelike en landbou-onderklas, soos die tweede foto welsprekend voorstel, wat werkers wys wat waarskynlik seisoenaal en baie arm is, uitgeput deur taak.
Laastens, indirek, onderstreep die derde beeld 'n ander aspek van die lewe van hierdie werkers in Frankryk. Onderhewig aan die welwillendheid van hul base en die eise van 'n toenemend beperkende administrasie gedurende die dertigerjare, het immigrantewerkers 'n toename in kontrole, onderdrukking en selfs afknouery gesien. Ons kan dus veronderstel dat hierdie werkers byvoorbeeld na die Ministerie van Arbeid gaan om hul werkpermit te bekom of te hernu, waarsonder hulle nie in die gebied kan bly nie.
ASSOULINE David, LALLAOUI Mehdi (reg.), 'N Eeu van immigrasie na Frankryk, Parys, Syros, coll. "In the name of memory", 1996-1997, 3 vol.
BLANC-CHALÉARD Marie-Claude, Immigrante en Frankryk (19de-20ste eeu), Fotodokumentasie, nr 8035, 2003.
LIVE Yu-Sion, "Die Chinese diaspora in Frankryk: immigrasie, sosio-ekonomiese aktiwiteite, sosio-kulturele praktyke", doktorale proefskrif, Parys, École des Hautes Etudes en Sciences Sociales, 1991.