Opmerkings oor die reis na Hollywood - Versamelings
HOLLYWOOD is soos Pittsburgh, huise op heuwels, gebarste beton, tralies en baie min mense wat op die sypaadjies stap. Maar in plaas van breëblaarbome, reën en baksteenhuise, is daar palmbome, adobehuise en blou lug.
Die eerste dag in Hollywood moes ek optree in 'n film met die naam Shoplifting from American Apparel. Ek het nie 'n groot deel gehad nie. Ek moes basies rondom Hollywood Boulevard rondloop en lukrake dinge sê. Dit was 'n klein bemanning van ses mense en slegs drie kameras. Ek het nog nooit vantevore begeer om op te tree nie, maar iemand het my gevra om in die film te wees, en dit het opwindend geklink, so ek het gesê: 'Ja.' Toneel is vreemd omdat almal na jou kyk, kameras kyk na jou, die regisseur bestudeer alles wat jy doen. Dit is baie aangenaam vir u aandagbehoeftes. Ek dink nie dat ek ooit soveel aandag in my lewe gelê het nie. Voordat ek Hollywood toe is, het ek 15 kilogram verloor en allerhande bevogtigers op my gesig gesit om dit vir die kamera mooi te laat lyk.
Nadat die skietery verby was, het ek saam met 'n paar lede van die bemanning na 'n partytjie gegaan. Die partytjie is aangebied deur 'n kabeltelevisie-akteur wat ook van letterkunde hou. Hy besit 'n klein persie wat jaarliks ​​twee boeke uitsteek en 'n partytjie hou vir die twee boeke.
Ek het gedurig aan myself gedink aan die partytjie in die motor: 'Dit is 'n Hollywood-partytjie, 'n Hollywood-partytjie!'
Ek het gedurig aan myself gedink aan die partytjie in die motor, "Dit is 'n Hollywood-partytjie, 'n Hollywood-partytjie!" Ek stap die huis binne en gaan kombuis toe en daar staan ​​'n jong vrou in my pad, ek tik op haar skouer en daar staan ​​'n vrou met wie ek geweet het ek het 'n verhouding. Dit voel baie opgewonde om haar te sien, sy was swanger en is nou getroud met 'n ander skrywer wat sy boek pas in 'n speelfilm gemaak het. Hulle het albei in Hollywood gewoon. Sy was besig om die baba oor 'n paar weke voor te berei en hy skryf skrifte saam met 'n ander man wat ek uit New York geken het vir televisie. En sy was eintlik die ster van my laaste roman, maar met die naam verander.
Kort daarna het ek daar gestaan ​​en met iemand gesels, en ek het na hierdie jong, pragtige wyfie gekyk. Ek het aanhou staar na haar en gedink: 'Ek ken haar êrens, ek voel asof ek haar al 100 keer gesien het.' Ek het diep kognitiewe probleme gehad om hierdie persoon te sien en het besef dat sy die ster van een van my gunstelingprogramme op die Sci-Fi-kanaal was. Dit het nie by my opgekom dat mense van televisie daar sou wees nie, maar toe kom dit vir my dat die persoon wat die partytjie gehou het, 'n beroemde televisiepersoon was, maar ek het nog nooit die program gekyk nie, so dit het nie saak vir my. Ek het die vrou gevra of sy die persoon is wat ek gedink het sy is, en sy het ja gesê. Sy was regtig lekker, eintlik baie ongemaklik en senuagtig. Maar ek was so verward dat ek nie goed kon praat nie. Later in die partytjie nadat ek nog 'n paar drankies in my gehad het en 'n paar onkruid brownies geëet het, kon ons beleefd praat oor seksgeluide.
Op 'n stadium in die partytjie het ek begin argumenteer oor hoe vreemde literatuur wat regtig praat oor die samelewing waarin ons leef, die geleentheid verloor het om gepubliseer te word, omdat Borders gesluit, wat wiskundig gesproke net die hoeveelheid boeke wat verkoop kan word, verminder. Dit was regtig net die kwessie van wiskunde. Maar 'n jong mooi vrou begin sê dat sy die afgelope tyd 'n paar boeke van hoë gehalte gelees het. Toe ek besef dat baie mense van die televisie af daar was, het ek besluit om almal in kennis te stel dat ek van shows soos LOST en Jericho hou, en dat daar baie filosofie in daardie programme was. Die volgende aand het ek uitgevind dat die vrou met wie ek gestry het, 'n bekende kabeltelevisie-aktrise was en volgende jaar in 'n groot rolprent sal wees.
Waar ek in Youngstown, Ohio, woon, sal so 'n plek nooit bestaan ​​nie. Ons het 'n Chinese, Italiaanse en een Indiese restaurant, dit is dit.
Die volgende aand het ek uitgegaan met 'n vriendin wat ek op hoërskool geken het: sy was die enigste persoon uit my stad wat dit in LA gemaak het. Sy het my kom haal en ons is na 'n Duitse restaurant naby haar huis in Silverlake. Waar ek in Youngstown, Ohio, woon, sal so 'n plek nooit bestaan ​​nie. Ons het 'n Chinese, Italiaanse en een Indiese restaurant, dit is dit. Ons bestel Bratwurst en Sauerkraut, terwyl 'n ouer man 60's op 'n klawerbord speel en sing. Sy het my vertel dat haar taak was om foto's van kos te neem en dit op kosblogs te plaas. Dat sy met 'n paar dollar in haar sak na LA gaan, het sy 9 maande op haar suster se bank gewoon en het deur die jare stadig maar seker 'n lewe vir haarself gemaak. Sy het vertel dat ek met iemand werk wat vir Jersey Shore gewerk het en dat hy in Italië aan die show was. Ons het teruggekeer na haar woonstel en gesels oor ons ouers in Ohio en hoe naasbestand hulle is en onkruid gerook. Onkruid in Kalifornië is baie goed, ek was baie hoog.
Het 'n taxi teruggeneem na die plek waar ek gebly het, 'n Russiese man ry met die taxi. Ek het gevra waar hy vandaan kom in Rusland, hy het my Moskou vertel. Ek het vir hom gesê dat ek 'n politiekles oor Rusland neem. Hy het my gevra wat ek oor Rusland dink. Ek het vir hom gesê nadat Jeltsin weg is, het hulle hul aardgas en oliegeld begin gebruik en dinge het beter geword, maar ek het nie daarvan gehou dat Medvedev die burgemeester in Moskou afgedank het nie. Hy het kwaad geword en my gevra watter nasionaliteit my professor was. Ek het geantwoord: 'Pools.' Hy antwoord: 'Stomme Poolse baster.' Toe sê hy vir my niks is beter as Rusland nie en Rusland "vlieg".
Die volgende dag was daar 'n skietery vir 'n toneel in die woonstel wat ek gebly het, maar ek wou nie in die pad wees nie, so ek besluit om 'n draai te maak na 'n gebruikte boekwinkel waaroor iemand my per e-pos gestuur het. Dit was vier myl weg en vier myl terug. Ek wou Hollywood sien, ek wou Sunset sien, die land van Bukowski en Motely Crew en bekende akteurs. Daar was niemand anders as Mexikane op straat nie, ek dink ek het twee wit ouens, vier swartes en verskeie Asiërs in die drie uur lange stap gesien. Ek moes drie keer sleg Spaans praat om dinge te vind en met mense te kommunikeer. Dit het by my opgekom dat LA Suid-Afrika is, die Mexikane het hul hele lewe deur handearbeid gedoen en die blankes, Jode en Asiërs het die moeite gedoen soos werk in televisie en films.
Die nag het ek uitgegaan om te gaan eet met twee skrywers met wie ek voorheen in New York gehang het, een van die ou wat met die swanger vrou getroud is. Ons het na 'n klein Mexikaanse restaurant gegaan, waar ek plantaardes en pinto en boontjies geëet het. Ek het daardie maaltyd nog nooit vantevore geëet nie en het dit bestel elke keer as ek kon. Die ouens het gesels oor hoe hulle televisieprogram-skrifte ontwikkel en die groot hoeveelheid burokrasie wat 'n mens moes deurmaak om 'n draaiboek tot 'n televisieprogram te maak. Hulle het my vertel dat hulle al twee jaar gewerk het om hul draaiboeke in vertonings te laat doen, en ek het hulle gevra waarom hulle dit doen, wat hulle dryf, en geantwoord dat die uitbetaling was, miskien in die miljoene as hulle slaag.
Hulle het my afgelaai by die woonstel waar ek gebly het, waar ek saam met 'n internet-fashionista en 'n paar akteurs in die film was. Ons het onkruid brownies geëet en gepraat oor taal en die betekenis van palmbome.
Ek het gevoel dat ek in LA wil woon en begin om almal wat daar woon te vra of hulle my die laaste dag sou kon help soek. Maar terwyl ek op die lughawe gaan sit, voel ek dit is maklik om vasgevang te raak in die wonderlikheid van alles. Die roem, die geld, die mag. Dit was alles so mooi en bekragtig. Die sosiale netwerke, die belangstelling in wat ander te sê het, almal wou hê dat almal goed moet doen, die palmbome, die heuwels, die adobe-huise, die Mexikane wat al die werk doen terwyl u beroemd geword het, dit was verbasend, verblindend.
Ek het op die vliegtuig gekom en geweet dat dit verby was, wat ek van LA liefhet, was nie die roem nie, maar die toegang tot die plantaarders en pintobone.