Die ambivalensie van Nijhoff se man in die straat is vir my so tiperend van die verskeidenheid bedelaars (en engele?) in ons eie buurtes; die “andersheid” waarmee ons daagliks in kontak kom en wat selfs die mees private ruimtes, soos ons huise of drome, byvoorbeeld, binnedring. Verwyder die hoeveelheid in die Aant. om veld Ship vir die tweede lyn. Vlekke verwys na besoedeling deur sonde in jou lewe waarvan jy nog nie gereinig is nie. n Rimpel in jou bruilofskleed dui op kreukels. Ons klop dus ten spyte van die Private Residence waarskuwing aan die deur en my vriend Peter, staan gereed met ’n £20-noot net ingeval die inwoners nes Thomas Linley Snr. uit vreemdelinge se nuuskierigheid wou geldmaak. “Ek sterf aan hierdie tyd. / Dis beter dat ek sterwe want die wil / het in my stil gaan staan, sodat ek alles / sien agter glas … of in die glas / en mateloos en ver en nie om aan te raak / maar om te sien gebeur soos voor ‘n god.” (p.113)