Catacomb - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
katakombe verwys na 'n netwerk van ondergrondse begraafgalerye, waarvan die ontwerp in Antieke Rome ontstaan ​​het. Die woord verwys nou na enige netwerk van grotte, grotte of ondergrondse plekke wat gebruik word vir die begrafnis van dooies, of dit kan verwys na 'n spesifieke ondergrondse begrafplaas. Die oorspronklike katakombes is 'n netwerk van ondergrondse begrafgalerye onder San Sebastiano fuori le mura, in Rome. Baie ouer stede het ook sulke begraafplekke.
Terwyl die katakombes 'n fassinerende beeld van kulture en oortuigings oor die dooies en die hiernamaals bied, is argeoloë versigtig om dit te bewaar uit die oog op die oorblyfsels van diegene wat daar gelê is. Baie katakombes het 'n groter doel gedien as bloot 'n begraafplaas vir die dooies; Christelike gemeenskappe het die Eucharistie- en familiefees gevier ten tyde van die begrafnisplegtighede, en sommige katakombes het tempels ingesluit wat gewy is aan heiliges en martelare. Die Capuchin-katakombe van Palermo bevat makabere, gemummifiseerde oorblyfsels van monnike sowel as belangrike mense, wat al meer 'n toeristeaantreklikheid geword het as 'n godsdienstige heiligdom.
Daar was egter onwaarskynlik dat gereelde aanbidding te danke was aan die giftigheid van die lug in die ondergrondse gebiede, en die beskouing van lyke as onrein. Legendariese verhale dat vroeë Christene geheime vergaderings gehou het, is waarskynlik nie waar nie, aangesien die Romeine deeglik bewus was van die bestaan ​​van die katakombe, hoewel hulle daar moontlik vir barbare indringers weggekruip het. Die katakombes in Parys is tydens die Tweede Wêreldoorlog sekerlik deur Franse verset gebruik.
Die woord katakombe is afkomstig van die Grieks κατα ("af") en τυμβος ("graf"). Uiteindelik is die woord opgeneem in Latyn as catacumbæ, wat grofweg vertaal word as 'onder die grafte' en dan in variasies binne die Romaanse Tale: Catacomba in Italiaans, catacumba in Spaans, en Catacombe in Frans. Uit die Franse weergawe is dit waarskynlik in Engels oorgedra, hoewel taalkundiges nie seker kan wees nie.1
Katakombes Lima. Convento de San Fransisco
Alhoewel daar baie kulturele variasies in die strukturele ontwerp van katakombes is, is daar 'n paar basiese veralgemenings op al hierdie terreine. Hulle is byna altyd ondergronds gebou, gewoonlik onder 'n bestaande of steeds bewoonde groot metropolitaanse gebied. Dikwels word dit uit die rotse gekerf, hoewel materiale soms ekstern in die konstruksie ingevoer word. Katakombes bestaan ​​dikwels uit lang, smal gangweë met galerye, groot ingeboude rakke wat blootgestelde reste bevat. Op ander tye word die dooies in kluise of kamers gesit en van die hoofgang afgesluit. Gewoonlik is sulke ontwerpe gelaat vir mense van groot belang as die rykes, terwyl die laer klasse eenvoudig bo-op mekaar in galerye geplaas is. Sekere katakombes is amper soos akwadukte ontwerp, sodat water in kanale onder die vloer vloei. Daar is dikwels geen ventilasie- of beligtingstelsels in die katakombes nie, wat 'n giftige en gevaarlike omgewing skep en die oorsaak is dat baie van die gewilde verhale van katakombes spook en van bonatuurlike belang is.
Toegangsplak na die Romeinse Katakombe
Die eerste katakombes wat in die wêreld gebou is, is die antieke Joodse en Christelike ondergrondse begrafnisse in Rome, wat dikwels die San Sebastiano fuori le mura genoem word. Die eerste grootskaalse katakombes is vanaf die tweede eeu gebou. Die etruskane het hul dooies in ondergrondse kamers begrawe en vroeë Christene het die praktyk laat herleef omdat hulle nie hul dooies wou veras nie weens hul geloof in liggaamlike opstanding. Daarom het hulle hul dooies begin begrawe, eers in eenvoudige grafte en soms in begraafplase van pro-Christelike patriciërs. Hulle is oorspronklik deur sagte rots gekerf buite die grense van die stad, omdat die Romeinse wet begrafplaas binne die stadsgrense verbied het. Aanvanklik is dit gebruik vir begrafnis sowel as gedenkdienste en vieringe van die herdenkings van Christelike martelare (volgens soortgelyke Romeinse gebruike).2 Hulle is waarskynlik nie vir gereelde aanbidding gebruik nie.
Baie moderne uitbeeldings van die katakombes toon dit as wegkruipplekke vir Christelike bevolking gedurende tye van vervolging. Dit is egter onwaarskynlik, aangesien die groot aantal ontbinde lyke die lug byna (indien nie heeltemal) giftig sou gemaak het. Die algemene liggings van die katakombes was ook bekend aan die Romeinse amptenare, wat hulle 'n slegte keuse vir 'n geheime wegkruipplek maak.
Daar is veertig bekende ondergrondse begrafniskamers in Rome. Hulle is langs Romeinse paaie gebou, soos die Via Appia, die Via Ostiense, die Via Labicana, die Via Tiburtina en die Via Nomentana. Die name van die katakombes soos St. Calixtus en St Sebastian langs Via Appia verwys na martelare wat daar begrawe kan word.
Toegang tot die Romeinse Katakombe
Christen-grawers (fossore) het groot stelsels galerye en gange op mekaar gebou. Hulle lê 7-19 meter (22-65 voet) onder die oppervlak in 'n oppervlakte van meer as 2,4 km² (600 hektaar). Smal trappe wat tot vier verhale daal, sluit aan by die vlakke. Gange is ongeveer 2,5x1 meter (8x3 voet). Begrawe nisse (loculi) is in mure gekerf. Hulle is 40-60 cm (16-24 duim) hoog en 120-150 cm (47-59 duim) lank. Liggame is in klere met klippiesarkofagi in klere geplaas en in linne gebind. Toe is die kamer verseël met 'n plaat met die naam, ouderdom en die dag van die dood. Sommige gesinne kon kubikula bou wat verskillende lokusse kon huisves en ruimte kon bied vir artistieke versiering. Fresco-versierings was tipies Romeins.3
In 380 word die Christendom die staatsgodsdiens. Aanvanklik wil baie mense steeds in kamers langs martelare begrawe word. Die begrafnis van katakombes het egter stadig afgeneem en die dooies word toenemend in kerkbegraafplase begrawe. In die sesde eeu is katakombes slegs gebruik vir gedenkdienste vir martelare. Blykbaar het Ostrogote, Vandale en Lombards wat Rome afgedank het ook die katakombes geskend, moontlik op soek na waardevolle artikels. Teen die tiende eeu is katakombes prakties laat vaar, en heilige oorblyfsels is na bo-grondbasilieke oorgedra. In die tussentydse eeue het hulle vergete gebly totdat hulle per ongeluk in 1578 herontdek is, waarna Antonio Bosio dekades lank bestudeer en ondersoek het na sy volume, Roma Sotterranea (1632).
Die katakombes het 'n belangrike monument van die vroeë Christelike kerk geword. Tans is die instandhouding van die katakombes in die hande van die pousdom wat die verkopers van Don Bosco die toesig oor die katakombe van St. Callixtus aan die buitewyke van Rome belê het.
Katakombes van Parys
Die kalksteengroewe in die Romeinse era, wat algemeen aan die einde van die agttiende eeu omskep is in 'n massagraf, staan ​​bekend as "die Paryse katakombes". les carrières de Paris of "die steengroewe van Parys."
Die gebruik van die uitgeputte steengroewe vir die berging van bene is in 1786 vasgestel volgens die bevel van Monsieur Thiroux de Crosne, lt.-generaal van die polisie, en deur Monsieur Guillaumot, inspekteur-generaal van steengroewe. Destyds het die Les Halles-distrik in die middel van die stad aan siektes gely as gevolg van besmetting wat veroorsaak is deur onbehoorlike begrafnisse en massagrafte in begraafplase in die kerkhof, veral die groot Saints Innocents-begraafplaas. Daar is besluit om die bene diskreet te verwyder en in die verlate steengroewe te plaas.
Die oorblyfsels van die begraafplaas van Saint-Nicolas-des-Champs was een van die eerstes wat geskuif is. Liggame van die dode uit die onluste op die Place de Greve, die Hotel de Brienne en Rue Meslee is op 28 en 29 Augustus 1788 in die katakombe geplaas.
'N Gedeeltelik oorstroomde gedeelte van rue de la Voie Verte
Die tonnels word lankal deur Parysenaars gebruik vir meer as net begrafnis. Mure is bedek met graffiti wat dateer uit die agtiende eeu en verder, wat daarop dui dat oortreders die katakombe gereeld besoek het. In 1871 het kommuniste 'n groep monargiste in een kamer doodgemaak. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Paryse lede van die Franse Weerstand die tonnelsisteem gebruik. Gedurende hierdie periode het Duitse soldate 'n ondergrondse bunker in die katakombe onder Lycee Montaigne, 'n hoërskool in die 6de arrondissement, opgerig.4
Capuchin-katakombes van Palermo
Die Capuchin-katakombes van Palermo is begrafnis-katakombes in Palermo, Sicilië, Suid-Italië. Vandag bied hulle 'n ietwat makabere toeristeaantreklikheid, sowel as 'n buitengewone historiese rekord. Palermo se Capuchin-klooster het in die sestiende eeu sy oorspronklike begraafplaas uitgegroei en monnike het krinks onder dit begin opgrawe. In 1599 het hulle een van hul getalle, die onlangs oorlede broer Silvestro van Gubbio, gemummifiseer en hom in die katakombe geplaas.
Die lyke is op die rakke van keramiekpype in die katakombes ontwater en soms later met asyn gewas. Van die lyke is gebalsem en ander is in verseëlde glaskaste toegemaak. Monnike is bewaar met hul alledaagse klere en soms met toue wat hulle as boete gedra het.
Oorspronklik was die katakombes slegs bedoel vir die dooie broei. In die daaropvolgende eeue het dit egter 'n statussimbool geword om in die kapuchinakatombome begrawe te word. In hul testamente vra plaaslike armature om bewaar te word in sekere klere, of selfs om gereeld hul klere te laat wissel. Priesters het hul klerikale kledingstukke gedra, ander is volgens kontemporêre mode geklee. Familielede sou besoek om vir die oorledene te bid en ook om die liggaam in 'n sigbare toestand te hou.
Die katakombes is onderhou deur die skenkings van die familielede van die oorledenes. Elke nuwe liggaam is in 'n tydelike nis geplaas en later op 'n meer permanente plek geplaas. Solank die bydraes voortgegaan het, het die liggaam op die regte plek gebly, maar toe die familielede nie meer geld stuur nie, is die liggaam op die rak gesit totdat hulle aanhou betaal het.5
Broer Riccardo was in 1871 die laaste broeder wat in die katakombe begrawe is, maar ander beroemde mense is nog steeds begrawe. Die katakombes is amptelik gesluit vir gebruik in 1880, maar toeriste het voortgegaan om hulle te besoek. Die laaste begrafnisse is egter uit die 1920's.
Een van die heel laaste wat begrawe is, was Rosalia Lombardo, toe twee jaar oud, wie se liggaam nog steeds opvallend ongeskonde is, met 'n prosedure wat nou verlore is.6
Die katakombes bevat ongeveer 8000 mummies wat teen die mure lê. Die sale is in kategorieë verdeel: mans, vroue, maagde, kinders, priesters, monnike en beroepsmense. Sommige is in posisie gestel: twee kinders sit byvoorbeeld saam in 'n wiegstoel.
Beroemde mense wat in die katakombes begrawe is, sluit in:
Kolonel Enea DiGuiliano (in Franse Bourbon-uniform)
Salvatore Manzella, chirurg
Lorenzo Marabitti, beeldhouer
Filipo Pennino, beeldhouer
Seun van 'n koning van Tunis wat hom tot Katolisisme bekeer het
Na bewering, Velasquez, Spaanse skilder, hoewel sy graf amptelik onbekend is
Daar is wêreldwyd katakombeagtige begrafniskamers, wat wissel van plekke soos Anatolia, Turkye, Susa, Noord-Afrika, Napels, Italië; in Syracuse, Italië; Trier, en Duitsland. In die Oekraïne en Rusland is katakomb (gebruik in die meervoud van die plaaslike tale) katakomby) verwys ook na die netwerk van verlate grotte en tonnels wat vroeër gebruik is om steen, veral kalksteen, te myn. Sulke katakombes is in die Krim en die Swartsee-kus van hierdie twee lande geleë. Die bekendste is katakombes onder Odessa en Ajimushkay, die Krim, Oekraïne. In die vroeë dae van die Christendom het gelowiges geheime eredienste in hierdie grafte gehou vir veiligheid en eerbied vir die dooies. Later het hulle gedien as basisse vir die Sowjet-guerrilla's in die Tweede Wêreldoorlog.
Katakombes het die publieke verbeelding al lank gehou, en met goeie rede: lank verlate, verborge ondergrondse, donker, komplekse en vol dooie liggame, skep katakombes natuurlik 'n plegtige, indien nie spookagtige, beeld in die gees. Skrywers en kunstenaars het dit al lankal besef en katakombes gebruik vir verhale van makabre en skrikbewind. Die bekendste literêre voorbeeld is in werklikheid Edgar Allan Poe se kortverhaal van 1846, "The Cask of Amontillado," waarin die hoofkarakter Montressor 'n ander man in 'n holte opsteek, diep in sommige katakombe, wat beskryf word as die katakombes van Parys. In films is films soos die kultus-klassieke Les Gaspards (in Engels bekend as Die gate), en die film van 1989 Indiana Jones and the Last Crusade het katakombes soos instellings gehad.
Galery met skilderye uit die katakombe van Rome
↑ Die Oxford English Dictionary (Oxford Press, 1971). ISBN 019861117X
↑ Instituto Salesiamo San Callisto-Roma, "The Christian Catacombs of Rome" (2005). 6 September 2007 herwin
↑ Giovanni Rossi, Roma Sotterranea of ​​'n enkele weergawe van die Romeinse katakombes, veral van die Cemetry van San Callisto (Kessinger Publishing, 2005). ISBN 1417974184
↑ Julia Solis, Parys se Urban Underground, National Geographic (2007). 6 September 2007 herwin.
↑ Kimberly King, King's Capuchins 'Catacombs OF Palmero Italy (2007). 6 September 2007 herwin.
↑ Nancy Kilpatrick en Hugues Leblanc, die Capuchin-begraafplaas en Catacombs van Palermo, Hidden Mysteries, The Weird, The Unexplained (2007). 6 September 2007 herwin.
Adams, W. H. Davenport. 2003. Beroemde grotte en katakombes: beskryf en geïllustreer. Kessinger-uitgewery. ISBN 0766159507
Kip, William Ingraham. 2005. Die katakombes van Rome: As illustrasie van die kerk van die eerste drie eeue. Kessinger-uitgewery. ISBN 141796331X
Nicolai, Vincenzo Fiocchi, Fabrizio Bisconti, en Danilo Mazzoleni. 2006. Die Christelike Katakombe van Rome: Geskiedenis, versiering, inskripsies. Schnell & Steiner. ISBN 3795411947
Rossi, Giovanni. 2005. Roma Sotterranea of ​​'n enkele weergawe van die Romeinse katakombes, veral van die Cemetry van San Callisto. Kessinger-uitgewery. ISBN 1417974184