Skole het 'n sterk impak op Amerikaanse jeugdiges gehad, op goeie en slegte wyse. Vir seuns het die skool 'n aantal probleme geskep wat sy positiewe aspekte kan verreken.
Vir 'n fassinerende blik op die geskiedenis van onderwys in Amerika en die impak daarvan op tieners, beveel ek Thomas Hine se boek sterk aan Die Opkoms en val van die Amerikaanse tiener. Hine verf 'n duidelike beeld van die gebeure en veranderinge wat in ons opvoedkundige filosofieë, stelsels en oortuigings plaasgevind het.
Ek beveel ook aan John Taylor Gatto se kragtige Dumbing Us Down, Dit sluit sterk sienings uit van 'n loopbaan om onderstedelike kinders te leer. Gatto is vernoem New York City Onderwyser van die Jaar drie keer en het 'n soortgelyke aanwysing van die staat New York ontvang, net om dadelik te bedank. Sy verduideliking vir die skuif was dat sodra almal sy tegnieke en teorieë oor onderrig gesien het, sou hulle hom waarskynlik vir sy alternatiewe benaderings moet ontslaan. Sy boek is 'n fassinerende blik op die onderwysstelsel van iemand wat skouspelagtige uitslae gehad het met baie moeilike bevolkings van kinders.
Die Tradisionele Openbare Skoolstelsel Backfiring vir sommige tieners
As 'n advokaat vir onderwys en leer in die algemeen is dit nie my bedoeling om onderwys te ontken nie, maar om te wys dat baie aspekte van ons opvoedkundige stelsels nie werk of inderdaad van hul oorspronklike bedoelings terugkeer nie. My eie loopbaan is vol tieners wat nie goed in die tradisionele openbare skoolstelsel pas nie. Baie van die tienerjare waarmee ek gewerk het, is gemaak om te voel as mislukkings vir hul opvoering in die skool, veral die seuns wat na werk gaan in 'n handel eerder as kollege.
Ek het verstaan ​​dat die doel van "gestandaardiseerde" onderwys onwaarskynlik is as dit nie onmoontlik is nie. Standaardisering strydig met ons uiteenlopende kultuur en die gestandaardiseerde toetsing wat die onderwysstelsel gehoorsaam, toon ons steeds ons kultuurverskille ten spyte van ons pogings om almal gelyktydig op dieselfde plek te kry. Deur ons jeug te dwing om hoofsaaklik met kinders van dieselfde ouderdom te reageer, neem ons hul toegang tot diversiteit weg. Ouer seuns sal nie jonger seuns menteer nie, en jonger seuns sal nie die modellering van ouer jeug sien nie. En hierdie benadering ignoreer die individuele seun se ontwikkelingsfase heeltemal.
Amerika se evolusie in verpligte onderwys gaan terug na ons vroegste jare as setlaars. Die meeste van ons is bekend met verhale van die skoolhuis waar alle ouderdomme in een kamer besig was, waarskynlik die beste skoolmodel rondom. Kinders het basiese vaardighede geleer waarop hulle deur hul lewens kon bou soos benodig of gewen. Hierdie instelling het toegelaat om te mentoriseer en na jou persoonlike beste te styg sonder om te wag vir ander studente om in te haal.
Skool toe en nou: Van Depressie tot Onderdrukking?
Onderwys het eintlik 'n moeilike tyd gehad om 'n vastrapplek in Amerika te kry. Die probleem was dat tieners eintlik as onvervangbaar by die huis of werk beskou is, die gevolg van 'n lang geskiedenis van bydraes tot die samelewing en die gesin. Die rol van tieners in ons samelewing het onontbeerlik geword vir hul bydrae tot die gesin se daaglikse bestaan ​​om onverantwoordelik en onverantwoordelik te wees. Of, soos Hine beweer, "Die hoofrede waarom hoërskole nou byna alle tieners inskryf, is dat ons nie kan dink wat hulle anders kan doen nie."
Tydens die Depressie was werksgeleenthede skaars, en toe die New Deal geïmplementeer is, het dit prioriteit gegee wat aan die werk gekom het. Vaders met veelvuldige kinders het die eerste skoot by die werk gekry, en vaders wat minder of een kind gehad het, was die volgende op die lys. Hulle is gevolg deur mans met vroue en uiteindelik enkel mans, met manlike tieners wat die laaste plek vir indiensneming hou.
Volwassenes het vinnig geleer dat daar nou iets met hierdie nuut onafhanklike en onbetrokke tieners gedoen moet word, sodat skool 'n gerieflike plek vir hulle was. Die skeiding van tieners seuns uit hoofstroomwerk het hulle oopgelaat om hul eie kultuur te skep, wat ons vandag al te bekend is.
Alledaagse skole het die norm geword, en baie veranderinge is aangebring aan skoolstelsels en kurrikulums wat 'n nuwe fokus op tegnologie, 'n uitworteling van die oorlog, weerspieël het.
Is witboordjare meer belangrik as blou kraag?
Kort na die Tweede Wêreldoorlog het ons Westerse neiging tot die ontwikkeling van tegnologie en die ontluikende witboord werk die geloof laat ontstaan ​​dat kinders in die lewe sal slaag om meer onderwys as ooit tevore te hê. Hine kwotasies van 'n artikel geskryf terug in 1934, waarin die Nasionale Onderwys Vereniging gevra het,
"Wat moet ons met ons jeug tot agtien of twintig jaar doen wanneer ons beste tegniese ingenieurs en industriële kenners ooreengekom het dat hulle nie in die bedryf of in die landbou van die toekoms gebruik kan word nie?"
Skielik was bloukraamwerk, so lank die ruggraat van Amerika, as outydse beskou in 'n toenemend tegnologiese samelewing. Vandag bly hierdie tendens voort as ons toerusting en gereedskap skep om bloukraamwerk te doen, wat dikwels duisende werkers kos.
Ons doen professionele toetse met my hoë risiko tieners. Wat ons jaar na jaar gevind het, is dat hulle waarskynlik sal groei as handelsmense soos meganika, timmerwerkers, laksteenlae, messelaars, vragmotorbestuurders en so meer. Wat my regtig pla, is dat hulle gewoonlik in die onderwysstelsel geleer word dat dit nie goed genoeg is nie.
Tieners word aangemoedig om die hoërskool te voltooi, dan om na die kollege te gaan en 'n witboordjie te kry wat meer betaal en makliker op die liggaam is. Alhoewel dit goeie advies vir baie kinders kan wees, is blouboord werk nog steeds die ruggraat van hierdie kultuur, en ek maak aanstoot dat so baie kinders voel soos mislukkings omdat hulle nie in staat is of nie die universiteit kan bywoon nie.
Ek weet nie van jou nie, maar dit maak min verskil vir my as die persoon wat my kar opklim, na die kollege gegaan het, of as die man my dak vasmaak of die nuwe mat voltooi het, of selfs hoërskool, solank hy goed is met wat hy doen.
© 2004, 2006 deur Bret Stephenson. www.innertraditions.com
Hierdie artikel is aangepas met toestemming van Hoofstuk 6 van die boek:
Vir tien duisende jare regoor die wêreld het samelewings met die verhoging van adolessente gepraat. Waarom is dit dan dat inheemse kulture nooit die behoefte gehad het aan jeughokke, residensiële behandelingsentrums, gemoedveranderende dwelms of bootkampe nie? Hoe het hulle die hoë voorkoms van tiener-geweld vermy Amerika ervaar? in Van seuns tot mans, Bret Stephenson wys lesers dat ouer kulture nie adolessensie magies vermy het nie; In plaas daarvan het hulle suksesvolle rituele en rituele van deurgang ontwikkel om tieners seuns in gesonde jong mans te vorm.
BRET STEPHENSON is 'n raadgewer van risiko's en hoërisiko-adolessente en 'n mansgroepfasiliteerder. Benewens die bediening as uitvoerende direkteur by die Labyrinth Center, bied 'n organisasie sonder winsbejag in Suid-Lake Tahoe lesse en werkswinkels oor adolessente kwessies vir tieners en volwassenes. Hy is tans besig om werk- en entrepreneursprojekte vir tieners te ontwerp en te implementeer. Hy was 'n aanbieder en spreker by die Verenigde Nasies se Wêreldvredesfees en die Wêreldkindertop.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Onderwys of Isolasie? Moderne Reëls in 'n ou spel