Sommige filosowe argumenteer dat die enigste manier om die verskille in hoe ons na die verlede en toekoms kyk, is om 'n sekere 'metafisiese' beeld van tyd in diens te neem. Volgens hierdie siening ontvou die tyd self, en die toekoms het baie verskillende basiese eienskappe van die verlede. Volgens 'n 'groeiende blok' teorie van tyd, byvoorbeeld, bestaan ​​gebeurtenisse in die verlede en die hede, maar gebeure in die toekoms doen nie - dit is nog nie. Die rede daarvoor dat ons so openlik aan die toekoms dink, is dat dit nog nie bestaan ​​nie.
Maar daar is ten minste 'n paar probleme met hierdie metafisiese benadering. Eerstens pas dit nie goed met die wetenskap nie. Fundamentele fisika dui nie aan dat daar iets soos 'n groeiende blokfoto van tyd, of enige soort rekening is waar die tyd self verander nie. Uit die oogpunt van fisika is toekomstige gebeure net so werklik soos dié in die verlede en hede - selfs al kan ons nie daarmee saamwerk nie.
Daar is nog 'n probleem met die gebruik van 'n metafisiese prentjie om te verduidelik waarom die toekoms oop blyk. Geestelike gedagtes is nie gerig op die intuïtie van watter fundamentele realiteit nie. Tipies, dit verg baie empiriese werk om uit te vind hoe dinge is. Dit was op 'n keer baie natuurlik om te dink aan lug as gewigloos, en van soliede voorwerpe soos gevul met materie. Maar ons het geleer dat die lug swaar is en dat vaste dinge meestal leeg is - selfs al kan ons ook goeie sin maak van waarom hierdie dinge gelyk anders. Gegewe hierdie lesse, sou dit baie verbasend wees as ons direkte insig in die fundamentele aard van die tyd gehad het.
So, wat anders kan verduidelik waarom die toekoms oopgaan? My eie benadering is ietwat ongewoon. Ek dink aan gevalle van hipotetiese tydreise, veral gevalle waar iemand betyds terugstap om met gebeure wat gebeur het voordat sy weg is, te reageer. Die breë konsensus is dat sulke tydreise nie in ons wêreld sal gebeur nie, ten minste nie enige tyd nie. Maar filosowe, veral sedert David Lewis, die Amerikaanse skrywer van Op die Pluraliteit van Wêrelde (1986), het aangevoer dat sulke gevalle desalniettemin is logies moontlik - hulle is konseptueel samehangend. Deur net 'n enkele tydlyn te gebruik, kan ons konsekwente stories met betrekking tot tydreise vertel. Onder hierdie benadering, tyd reisigers doen nie gaan terug en verander gebeure van een of ander manier, soos in die film Terug na die toekoms (1985). In plaas daarvan is tydreise meer soos wat jy sien 12 Monkeys (1995): dit was altyd al die geval dat die tydreisiger daar in die verlede was, deelgeneem het aan die gebeure wat die toekoms gemaak het soos dit is.
Whoed kan tyd reis ons leer oor die oop toekoms? Eerstens dui tydreis aan dat die oënskynlike openheid van die toekoms 'n 'perspektief'-verhouding is - dit hang af van watter standpunt u aanneem. Sê jy kyk Dokter Wie verdwyn in haar tydmasjien op Nuwejaarsdag in 2020. Vanuit jou perspektief, die gebeure na Nuwejaarsdag is veranderlik, terwyl die gebeure voor Nuwejaarsdag is nie - so net die toekoms verskyn 'oop'. Maar neem die perspektief van Doctor Who. sy kan beïnvloed gebeure in die verlede. Sy kan besluit waar om te land, wie om te sien en wat om te doen. So aspekte van die verlede lyk vir haar 'oop'. Omdat tydreisigers en die res van ons op verskillende paaie deur die tyd reis, sal verskillende dele van die tyd oop lyk. Indien wel, is dit nie 'n metafisiese kenmerk van tyd wat verduidelik wat oop blyk. In plaas daarvan is dit hoe ons beweeg deur tyd, en watter gebeure ons kan beïnvloed.
Volg dit dat die oënskynlike openheid van die toekoms neerkom op wat jy kan beïnvloed? Die feit wat veroorsaak dat dit altyd kom voor hul gevolge (in ons wêreld), beteken nie veel om te verduidelik hoe ons na toekomstige gebeure kyk nie. Maar ek dink nie dis die hele storie nie. Stel jou weer voor jy is in 'n wêreld waar jy betyds terug kan reis, en is bekommerd oor die moord op aartshertog Franz Ferdinand in Sarajevo. So jy spring in jou tydmasjien, zip terug na 1914, en probeer om die moord te voorkom. Die standaard argument van Lewis is jy kan voorkom dit inderdaad. Hoekom? Want sodra jy betyds terug gereis het, is die moord iets wat jy kan oorsaaklik invloed. Terwyl dit jou waar is sal nie slaag daarin om dit te voorkom (aangesien ons weet dat die moord plaasvind), beteken dit nie dat jy nie is nie kan tot - maar, tog, ons dikwels kan doen dinge wat ons nie slaag nie. As Lewis reg is, dan, en as oorsaak alleen ons intuïsies oor tyd verduidelik, sal tydreisigers die hele toekoms as oop.
Maar in my gedagtes is dit nie heeltemal reg nie. 'N Tydreisiger wat goed weet wat gaan gebeur kan nie Redelikerwys beskou alle toekomstige gebeure op die spel. Nadat hy die gevolge van Ferdinand se moord in 1914 geleef het, en deur rekords te hê van sy voorkoms onafhanklik van die keuses wat sy nou maak, sal 'n redelike tyd reisiger wees sekere dat die moord plaasvind - ongeag wat sy doen of nie. Dus sal die hele toekoms nie soos 'n oop vraag lyk nie.
As hierdie argument korrek is, is die rede waarom die toekoms vir ons oop blyk nie net omdat ons dit kousaal kan beïnvloed nie. Dit is ook omdat ons doen nie het herinneringe en rekords van die toekoms in ons wêreld. 'N Deel van wat bydra tot ons sin dat die toekoms oop is, blyk dus ons onkunde daarvan.
Maar miskien is dit alles behalwe die punt: tydreis is tans nie 'n praktiese moontlikheid nie, so dit maak nie veel om ons te vertel oor ons huidige ervaring van die toekoms nie. Daar is egter ander maniere waarop ons dalk betroubare kennis van die toekoms kan hê. As masjienleeralgoritmes uiters gevorderd raak, kan hulle nie net algemene tendense voorspel oor wat ons sal doen nie, soos ons bestedingsgewoontes, maar ook spesifieke keuses, soos watter motor ons sal koop, waar ons ' Ons stuur ons kinders skool toe, en waar sal ons kies om op vakansie te gaan.
Stel jou voor dat jy vertel is wat jou volgende groot aankoop sou wees. Jy mag dink dat dit geen invloed op jou skynbare vryheid sou hê nie. Sekerlik, jy kan jou gedagtes verander en anders besluit - veral aangesien die voorspelling vir jou geopenbaar is. Maar verbeel jou dat die voorspelling in mindere besonderhede gemaak word, en onthul nie net een keuse nie, maar die volle toekomsgeskiedenis van jou lewe wat voor jou uitstrek. En stel jou voor dat die voorspeller weet hoe om in ag te neem watter effek jou kennis van sy voorspelling sal hê oor hoe jy besluit. My hipotese is dat die voorkoms van sulke voorspellings 'n diep uitwerking op ons ervaring sou hê - en ons begin om ons gevoel van die smeebaarheid van die toekoms te erodeer.
Ek sal baie meer moet sê om hierdie rekening werklik oortuigend te maak. Wat ek hoop het getoon, is egter dat dit 'n belangrike intellektuele projek is om ons ervaring van tyd in die werklike wêreld te verduidelik. Tydreeksgevalle is hier van kritieke belang, omdat hulle ons toelaat om deur te dink hoe asymmetries in ons ervaring van tyd met mekaar verband hou. Selfs as tydreise bloot wetenskaplike fiksie is, ondersteun dit wetenskaplike werk in die hier en nou.
Alison Fernandes is assistent professor in filosofie by Trinity College Dublin. Sy het geskryf vir die Australasiese Joernaal van Filosofie, onder andere. Sy woon in Dublin.