Hirohito - Keiser, WW2 en Japan - GESKIEDENIS - Inligting
Hirohito - Keiser, WW2 en Japan
Hirohito (1901-1989) was keiser van Japan vanaf 1926 tot met sy dood in 1989. Hy het oorgeneem in 'n tyd van toenemende demokratiese sentiment, maar sy land het gou na ultra-nasionalisme en militarisme oorgegaan. Tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-45) het Japan byna al sy Asiatiese bure aangeval, hulle met Nazi-Duitsland verbind en 'n verrassingsaanval op die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor geloods. Alhoewel Hirohito homself later as 'n feitlik magtelose konstitusionele monarg uitgebeeld het, het baie geleerdes geglo dat hy 'n aktiewe rol in die oorlogspoging gespeel het. Na die oorgawe van Japan in 1945, het hy 'n boegbeeld geword sonder politieke mag.
Hirohito: Die vroeë jare
Hirohito, die oudste seun van kroonprins Yoshihito, is op 29 April 1901 gebore binne die grense van die Aoyama -paleis in Tokio. Volgens die gewoonte is keiserlike familielede nie deur hul ouers grootgemaak nie. In plaas daarvan bestee Hirohito sy vroeë jare in die sorg van eers 'n afgetrede vise-admiraal en daarna 'n keiserlike dienaar. Van 7 tot 19 jaar oud het Hirohito skole bygewoon wat vir die adelkinders opgerig is. Hy het streng onderrig in militêre en godsdienstige aangeleenthede gekry, asook ander vakke soos wiskunde en fisika. In 1921 reis Hirohito en 'n gevolg van 34 man na Wes-Europa vir 'n ses maande lange toer; dit was die eerste keer dat 'n Japannese kroonprins ooit na die buiteland gegaan het.
By sy terugkeer na Japan het Hirohito regent geword vir sy chronies siek vader en die pligte van keiser aangeneem. In September 1923 het 'n aardbewing die Tokio -gebied getref, wat ongeveer 100,000 mense doodgemaak het en 63 persent van die stad se huise vernietig het. Die oproerige Japannese skares vermoor daarna duisende etniese Koreane en linkse mense, wat daarvan beskuldig word dat hulle vuur gemaak en geplunder het in die nasleep van die aardbewing. In Desember het Hirohito 'n sluipmoordpoging oorleef, en die volgende maand trou hy met prinses Nagako, met wie hy sewe kinders sou hê. Omtrent dieselfde tyd beëindig hy die praktyk van keiserlike byvrou. Hirohito het amptelik keiser geword toe sy vader in Desember 1926 oorlede is. Hy het Showa gekies, wat rofweg vertaal as "verligte harmonie" as sy heerskappy.
Hirohito as keiser en die opkoms van die Japanse militarisme
Toe Hirohito die troon inneem, het 'n algemene wet op mannelike stemreg pas verloop, en politieke partye was naby die hoogtepunt van hul vooroorlogse magte. 'N Duikende ekonomie, stygende militarisme en 'n reeks politieke sluipmoorde veroorsaak egter spoedig 'n krisis vir die pro-demokrasie-beweging. Hirohito, wat as keiser die hoogste geestelike gesag van die land en opperbevelhebber van die weermag was, het die premier in 1929 afgedank. Die volgende premier is doodgeskiet en dodelik gewond, en in 1932 word nog 'n premier vermoor deur vlootbeamptes is ontsteld oor 'n verdrag wat die aantal Japannese oorlogskepe beperk. Van toe af kom bykans alle eerste ministers uit die weermag eerder as uit die politieke partye, wat heeltemal ontbind is in 1940. Meer politieke geweld het in 1935 plaasgevind toe 'n luitenant -kolonel 'n generaal met 'n samoerai -swaard doodgeslaan het. En in 1936 het meer as 1400 soldate in Tokio gemut, die ministerie van die weermag beslag gelê en verskeie hooggeplaaste politici vermoor.
Intussen het Japan se konflik met China toegeneem. In 1931 het die Japannese weermagoffisiere die sogenaamde Manchurian Incident begin deur 'n spoorwegontploffing te laat ontplof en dit op Chinese bandiete te blameer. Hulle gebruik die geleentheid dan as 'n verskoning om Mantsjoerije in die noordooste van China oor te neem en daar 'n marionetstaat op te rig. Uitstappies na ander gebiede van die land het spoedig gevolg, en teen 1937 het daar oorlog uitgebreek. Die winter het die Japannese weermag na raming 200 000 burgerlikes en krygsgevangenes in en om die stad Nanking vermoor. Daar word vermoed dat verkragting alledaags was, en vroue in Japannese gebiede in Asië is as prostitute ingebring. Hirohito het die meer afskuwelike aspekte van die inval nie goedgekeur nie, maar - miskien omdat hy bekommerd was dat die weermag hom sou laat abdikeer - het hy nie die verantwoordelikes gestraf nie. Hy het ook die gebruik van chemiese oorlogvoering en die ontworteling van kleinboere goedgekeur.
Japan se betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog
In September 1940 onderteken Japan die Tripartite -pakt met Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië, waarin hulle ooreengekom het om mekaar te help as een van hulle aangeval word deur 'n land wat nie reeds by die oorlog betrokke was nie. Japan het dieselfde maand troepe gestuur om Frans -Indochina te beset, en die Verenigde State het gereageer met ekonomiese sanksies, waaronder 'n embargo op olie en staal. 'N Bietjie meer as 'n jaar later het Hirohito ingestem tot die besluit van sy regering om teen die Amerikaners te veg. Op 7 Desember 1941 het Japannese vliegtuie die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor naby Honolulu, Hawaii, gebombardeer en 18 skepe vernietig of verlam en byna 2500 mense doodgemaak. Die Verenigde State verklaar 'n dag later oorlog.
In die volgende sewe maande het Japan die Nederlands -Oos -Indië, Britse Singapoer, Nieu -Guinee, die Filippyne en 'n aantal ander plekke in Suidoos -Asië en die Stille Oseaan beset. Maar die gety het begin draai by die Slag van Midway in Junie 1942 en kort daarna in Guadalcanal. Teen die middel van 1944 het die militêre leiers van Japan erken dat die oorwinning onwaarskynlik was, maar die land het nie eers opgehou baklei nadat atoombomme die volgende Augustus op Hiroshima en Nagasaki neergegooi is nie. Op 15 Augustus 1945 het Hirohito 'n radio -uitsending gemaak waarin Japan se oorgawe aangekondig word.
Lewe vir Hirohito na die oorlog
'N Naoorlogse grondwet het die monargie behou, maar die keiser gedefinieer as 'n blote simbool van die staat. Alle politieke mag het aan verkose verteenwoordigers gegaan. Anders as baie onder sy voorste militêre koper, is Hirohito nie as 'n oorlogsmisdadiger aangekla nie, deels omdat Amerikaanse owerhede gevrees het dat dit hul besetting in chaos kan bring. Van 1945 tot 1951 het Hirohito deur die land getoer en toesig gehou oor heropboupogings. Die Amerikaanse besetting het in 1952 geëindig, waarna Hirohito grootliks op die agtergrond gedien het terwyl Japan 'n tydperk van vinnige ekonomiese groei beleef het. Hy sterf op 7 Januarie 1989 nadat hy byna 64 jaar op die troon deurgebring het — die langste keiserlike bewind in die Japannese geskiedenis. Tot op hede bly die rekord van Hirohito in oorlogstyd nog baie debat.
Die Kyūjō -voorval (宮城 事件, Kyūjō Jiken) was 'n poging tot militêre staatsgreep in die Keiserryk van Japan aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Dit het gebeur in die nag van 14–15 Augustus 1945, net voor die aankondiging van Japan se oorgawe aan die Geallieerdes. Die staatsgreep het die personeelkantoor van die ministerie van oorlog van Japan en baie van die keiserlike wag probeer om die oorgang na oorgawe te stop.
Voorkom die oorgawe van Japan
Plaas die keiser in huisarres
Vernietig die opname van die Jewel Voice Broadcast
Vermoor premier Kantarō Suzuki
Die beamptes het luitenant -generaal Takeshi Mori van die First Imperial Guards Division vermoor en probeer om 'n bevel om die besetting van die keiserlike paleis in Tokio te vervals (Kyūjō). Hulle het probeer om keiser Hirohito onder huisarres te plaas, met behulp van die 2de Brigade Imperial Guard Infanterie. Hulle het nie daarin geslaag om die Oostelike Distriksleër en die hoë bevel van die Keiserlike Japanse Leër te oorreed om voort te gaan met die aksie nie. Omdat hulle nie die oorblywende leër oortuig het om die keiserhuis van Japan te verdryf nie, het hulle rituele selfmoord uitgevoer. As gevolg hiervan het die mededeling van die voorneme vir 'n Japanse oorgawe soos beplan voortgegaan.
Kōichi Kido is op 18 Julie 1889 in Akasaka, Tokio, gebore in Takamasa Kido en Sueko Yamao. Hy was die kleinneef van Kido Takayoshi, een van die leiers van die Meiji-restourasie. Nadat hy afgestudeer het aan die Gakushuin Peer's School in Tokio, het hy na die regskool van die Universiteit van Kyoto gegaan, waar die marxistiese ekonoom Hajime Kawakami een van sy professore was. Nadat hy in 1915 gegradueer het, beklee hy talle klein burokratiese poste in die Ministerie van Landbou en Handel, gevolg deur die Ministerie van Handel en Nywerheid. Saam met Shinji Yoshino en Nobusuke Kishi was hy een van die argitekte van die Strategic Industries Control Act op 1931, wat die weg gebaan het vir staatsbeheer van talle nywerhede tydens die toenemende militarisering van Japan in die 1930's. Kido word in 1930 hoofsekretaris van die ministerie van binnelandse sake. 
Politieke loopbaan Redigeer
Toe sy jare lange vriend Fumimaro Konoe in 1937 premier van Japan word, word Kido aangewys as minister van onderwys.  Vanaf Januarie 1938 beklee hy tegelyk die pos van minister van gesondheid en welsyn. In Januarie 1939 word Kido aangestel as minister van binnelandse sake in die kabinet van Hiranuma. As Lord Keeper van die Privy Seal van Japan vanaf 1940, word Kido een van die invloedrykste adviseurs van keiser Hirohito na die dood van Saionji Kinmochi. Hy het Hirohito aanbeveel dat Konoe vir Mitsumasa Yonai vir 'n tweede termyn as premier van Japan opvolg en was saam met Konoe aktief in die beweging om die bestaande politieke partye deur die Taisei Yokusankai (Imperial Rule Assistance Association) om 'n enkele partystaat te vorm.
In 1941 het Kido aanbeveel dat Hideki Tōjō premier word na Konoe se derde ampstermyn, as een van die min geskikte mense wat moontlik beheer oor meer radikale elemente in die keiserlike Japanse leër kan behou.  Kido was egter aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog een van die meer versigtige adviseurs vir Hirohito, [ aanhaling nodig ] en dit is bekend dat hy die keiser aangeraai het om die Nederlandse Oos -Indië in 1941 aan te val, en verduidelik dat so 'n aanval die Verenigde State in 'n oorlog kan uitlok, en dat enige olie wat verkry word deur die neem van Oos -Indië nog steeds moet vervoer word, en onderhewig wees aan blokkades en aanvalle deur vliegtuie en duikbote. [ aanhaling nodig ] Kido beweer ook na die oorlog dat Hirohito nooit bewus was van die planne om Pearl Harbor aan te val nie, eers nadat die aanval plaasgevind het. Namate die oorlogsituasie vir Japan versleg het, was Kido een van die belangrikste voorstanders van 'n onderhandelde vrede, en Kido word oor die algemeen erken dat hy die regering oortuig het om die Potsdam -verklaring te aanvaar en oor te gee. [ aanhaling nodig ] Hy het die keiser ook oortuig dat dit nodig sou wees om 'n persoonlike toespraak te lewer om te verseker dat alle burgerlikes en soldate ophou veg. Hy was een van die belangrikste doelwitte vir sluipmoord tydens die Kyūjō -voorval in die laaste dae van die oorlog.
Na-oorlogse tydperk Redigeer
Kido was nie net die hoofadviseur van die keiser nie, hy was 'n belangrike skakel tussen die keiser en die regering en 'n verteenwoordiger van die Japannese regering vir die geallieerde besettingsmagte. Hy adviseer generaal MacArthur oor baie aspekte van die logistiek rondom die oorgawe, die einde van die oorlog en die besetting van Japan. Een van sy belangrikste motiewe was om die eer van die keiser te beskerm.
In die Internasionale Militêre Tribunaal vir die Verre Ooste wat na die oorlog in Tokio gehou is, is Kido aangekla as 'n klas A -oorlogsmisdadiger. Hy het aanvanklik probeer om skuld te beken om die keiser te beskerm deur alle verantwoordelikheid vir keiserlike besluite wat oorlog voorstaan, vir homself te neem. Sy persoonlike dagboek, wat sedert 1930 in detail gehou is, is vrywillig aan die vervolging oorgedra en het 'n belangrike dokument geword by die bepaling van die interne werking van die Japannese regering tydens die oorlog en word dikwels deur die vervolging as bewys teen die beskuldigdes genoem, waaronder Kido homself.  Kido is skuldig bevind aan die aanklagte 1, 27, 29, 31 en 32, en is tot lewenslange gevangenisstraf in die Sugamo -gevangenis, Tokio, gevonnis.
In 1951, toe die besetting van Japan beëindig is, het Kido 'n boodskap aan die keiser gestuur en hom, soos hy drie jaar tevore aangeraai het, aangeraai om verantwoordelikheid vir die nederlaag te aanvaar en aan die einde van die Amerikaanse besetting te abdikeer. Daarbenewens het Kido gekant teen die idee om oorlogsmisdadigers onder die Japannese wet te bly straf na die einde van die Amerikaanse besetting. Volgens sy dagboek het "diegene wat oorlogsmisdadigers volgens die standaarde van die vyand genoem word, veral diegene in verantwoordelike posisies, lojale pligte uitgevoer en dit sou ondraaglik wees om dit in die naam van die keiser te straf". 
In 1953 is Kido weens gesondheidsprobleme uit die tronk vrygelaat. Hy woon die res van sy lewe in Oiso, Kanagawa Prefecture, en het 'n woonstel in Tokio se Aoyama. Hy sterf op 87 -jarige ouderdom aan sirrose van die lewer in die Imperial Household Agency -hospitaal in Tokio in 1977. Sy graf is by die Tama -begraafplaas in Tokio. Kido was getroud met Kodama Tsuruko, die dogter van generaal Kodama Gentaro. Hy het twee seuns en een dogter gehad.
Sou die Japanse keiser Hirohito as 'n oorlogsmisdadiger skuldig bevind word?
'Die dood op die galg is vandag bepaal vir Hideki Tojo, die koue, berekenende Japannese wat sy land in die bloedigste oorlog ter wêreld laat veg het ...' Stories oor die Internasionale Militêre Tribunaal se doodsvonnis vir Tojo, wat tydens 'n groot deel van die Tweede Wêreldoorlog 'n generaal van die keiserlike Japanse leër en premier was, verskyn op 12 November 1948 oor die hele planeet (hierdie spesifieke weergawe kom uit die Ironwood [Mich.] Daily Globe). Alhoewel die sin van Tojo ' die voorblad was, was dit nie die boonste verhaal nie. In plaas daarvan was die hoofopskrif 'Marshall Hits Red Propaganda', en#8221 oor die minister van buitelandse sake, George C. Marshall, se kritiek op 'n 'propaganda -vredesoffensief' deur die Sowjetunie. Teen 1948 was dit meer as drie jaar sedert Japan se oorgawe. Die Tweede Wêreldoorlog is beslis nie vergeet nie, maar daar was dringender sake om aan te spreek.
Die verhoor van Tojo het so lank aangegaan dat dit maklik was om te sien hoekom die openbare belang kan afneem. Die Neurenberg -verhore van Nazi -regeringsamptenare het hulself in minder as 11 maande opgelos: dit het op 20 November 1945 begin en 10 veroordeelde Nazi's is op 16 Oktober 1946 gehang. , 1946 en duur toe meer as twee jaar, lank genoeg dat twee van die oorspronklike 28 beskuldigdes gesterf het voor vonnisoplegging. Uiteindelik is 25 van die oorblywende 26 skuldig bevind - een is as kranksinnig bevind danksy 'n bisarre voorval in die hofsaal waarin Tojo betrokke was. (Meer hieroor binnekort.)
Maar selfs na al die tyd het baie gevoel dat dit 'n onvolledige poging was. Hierdie twyfelaars het ten minste een lid van die Tribunaal self ingesluit. Op 13 November 1948 Die voog het die president van die tribunaal, sir William Webb, gesê: "Hierdie immuniteit van die keiser, in teenstelling met die rol wat hy gespeel het in die begin van die oorlog in die Stille Oseaan, is volgens my 'n saak wat die tribunaal in ag moet neem by die oplegging van die vonnisse."
Op 23 Desember 1948 is Tojo en ses ander gehang. In 'n Amerikaanse militêre dokument met die titel "Teregstelling van gevangenes" is vooraf uiteengesit hoe dit gedoen moet word. Die teregstellings sou binnekort na middernag plaasvind, 'privaat' wees met 'geen foto's of rolprente' nie, en die aanwesiges sou 'geen onwelvoeglike gedrag van enige aard' bied nie.
Die dood van keiser Hirohito was baie anders. Vir die eerste keer het hy nog 40 jaar geleef en uiteindelik op 7 Januarie 1989 op 87 -jarige ouderdom oorlede. Hy het 'n verbysterende 62 jaar op die troon deurgebring en Japan het gevolglik $ 80 miljoen bestee aan sy uitgebreide begrafnis. Meer as 250 000 rouklaers het langs die begrafnisroete gestaan. Byna die hele planeet het betrokke geraak deur verteenwoordigers van 163 lande, 'n ongekende totaal. Die deelnemers was president George H.W. Bush, wat daarop gemerk het om op te let wat ook al in die verlede gebeur het, was vir hom nie meer problematies nie. (Teoreties het Bush rede tot wrok. Die Japannese het sy vliegtuig oor die Stille Oseaan neergeskiet tydens 'n bomaanval op die eiland Chichi Jima in 1944. Die boek van 2017 Flyboys berig die ander agt neergeslaan lugmanne is gevange geneem, tereggestel en na bewering in vier gevalle gedeeltelik gekook en geëet deur Japannese offisiere.)
Daar kan aangevoer word dat dit redelik is vir soveel ander nasies om van Hirohito afskeid te neem. Hy het immers 'n aantal van hulle besoek. Dit was 'n reis na die koninklike familie in Londen:
En 'n ontmoeting met president Gerald Ford in Washington, DC:
Kortom, Hirohito het sy lewe as 'n keiser uitgeleef. Wat gewoonlik nie gebeur as 'n nasie oorlog toe gaan en verloor nie. (Napoleon is verban na Elba en daarna na St. Helena.) Hoe het dit gebeur? En moet het dit gebeur? Dit is hoe 'n man wat as semi-goddelik beskou word, 'n merkwaardige vaardigheid het om te oorleef.
Wat die troon behels
Hirohito, gebore op 29 April 1901, het 'n vinniger styging gehad as gevolg van sy pa se gesondheidskwessies, waaronder gerapporteerde stryd met geestesongesteldheid. Hirohito word op 25 Desember 1926 die 124ste keiser van Japan - hy was maar 25 jaar oud. Hy het 'n unieke komplekse rol aangeneem. Die BBC merk op dat die keiser homself nie ''n God in die sin van 'n bonatuurlike opperwese' geglo het nie. Maar vanaf die '6de eeu' is aanvaar dat die keiser 'afstam van die kami (in hierdie konteks, gode), in kontak met hulle was en dikwels deur hulle geïnspireer was'. Hy was ook grootliks daarvoor verantwoordelik om die kami gelukkig te hou sodat hulle Japannese welvaart moontlik maak.
Net so was die keiser lankal 'n meestal simboliese figuur, totdat die Meji -herstel in 1868 die keiserlike bewind herleef het. (Dit beteken, ten minste in teorie, was die keiser weer in beheer.)
Die keiser was dus 'n mens ... maar ook 'n bietjie meer as 'n mens. En hy het geen werklike politieke mag gehad nie ... behalwe dat hy tegnies politieke mag gehad het. In 1936 het Hirohito se bevele in 1936 daartoe bygedra om 'n poging tot staatsgreep deur 1400 lede van die keiserlike leër genadeloos te vermorsel. Sommige van die rebelle is tereggestel.
Tog lyk Hirohito as 'n relatief onskuldige figuur. Hy was die eerste Japanse kroonprins wat na die buiteland gereis het. Die grootste passie van sy lewe blyk mariene biologie te wees. Dikwels het hy regeringsaksies goedgekeur sonder om beduidende insette of moontlik insette te lewer.
Daarom het iemand anders tydens die Tweede Wêreldoorlog as die gesig van die Japannese vyand gekom.
Tojo 's Kort tyd op die top
Tojo, gebore op 30 Desember 1884, het 'n indrukwekkende internasionale loopbaan gehad voordat hy die bewind oorgeneem het. Hy dien as militêre attaché by die Japanse ambassade in Berlyn na die Eerste Wêreldoorlog. Hy was die stafhoof van die Kwantung Army in Mantsjoerije. In 1940 neem hy die leiding oor die ministerie van oorlog in die kabinet van premier Konoe Fumimaro.Tojo volg Konoe toe op 18 Oktober 1941 as premier. Die bestuur van die ministerie van oorlog neem ook in 1943 beheer oor die ministerie van handel en nywerheid. Die boek Sleutelfigure van die Tweede Wêreldoorlog beskryf hom as 'n hardwerkende en doeltreffende burokraat. "
Op sy hoogtepunt het Tojo 'n woede in die VSA geïnspireer wat gelyk is aan die wat Hitler veroorsaak het. Slegs dit het dikwels 'n kommerwekkende rassekant, sien die plakkaat hieronder van die Departement van Landbou. (Hierdie rassisme was nie beperk tot oorlogstydse propaganda nie - op 15 Desember 1945 Saterdagaand Pos artikel dra die opskrif "The G.I. Is Civilizing the Jap. ")
Byna net so vinnig as wat Tojo dit verkry het, het al die krag wat hy bymekaargemaak het, weggeglip. Op 16 Julie 1944 is Tojo van een van sy titels gestroop. Hy bedank gou die ander posisies en dien die Tweede Wêreldoorlog in die militêre reservaat. Na die oorgawe van Japan, probeer hy homself in die hart skiet om te verhoed dat hy deur Amerikaanse soldate gearresteer word. Hulle het sy lewe gered en hom weer gesond gemaak om hom op 29 April 1946 vir oorlogsmisdade te beskuldig.
Sy verhoor het 'n bisarre vernedering ingesluit. 'N 59-jarige burger genaamd Shumei Okawa lê die grond vir sy eie kranksinnigheid. Bewysstuk A vir sy saak: die tyd toe hy Tojo in die hof geslaan het. (Dit was 'n suksesvolle maneuver wat hom in staat gestel het om in die Matsuzawa -hospitaal vir die kranksinniges te beland in plaas van moontlik op die galg.) Die video hieronder bevat 'n klap sowel as 'n paar algemene bespotting van die verteller, wat na Tojo verwys as 'n & #8220 kaalkop selfmoord. " En dit word alles onderstreep met 'n onverklaarbare jauntige musiek.
Daar moet op gelet word dat Tojo se misdade baie werklik was. Alhoewel ons nooit die presiese getalle van die verkragting van Nanking (Nanjing) weet nie, is dit nietemin duidelik dat tienduisende Chinese vroue verkrag is en dat na raming meer as 300 000 mense vermoor is, hoofsaaklik burgerlikes. Natuurlik het die Japannese leër onder Tojo ook Chinees en Koreane ontvoer en onderwerp om 'n gemaklike vrou te word (slawe van militêre prostitute), 'n unieke gruwelike misdaad teen die mensdom.
Sedert sy dood is dinge steeds surrealisties vir Tojo. Sy naam het grootliks verdwyn uit die globale bewussyn, selfs al bly Hitler 'n ikoon van die bose. Intussen het hy in Japan 'n toename in sy standpunt laat, indien nie 'n volwaardige rehabilitasie nie. Hy word vereer by die Yasukuni -heiligdom, wat die oorlogsdood van Japan salueer. Dit is te verstane dat nasies wat deur Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog aangeval is, ontsteld is oor die deelname aan hierdie erkenning, en hulde gebring word aan 'n man wat 'n groot rol gespeel het in die ontstaan ​​van 'n konflik wat miljoene mense doodgemaak het en as 'n veroordeelde oorlogsmisdadiger gesterf het.
Wat die keiser goedgekeur het
Ten tyde van Pearl Harbor was Hirohito 40 en was hy amper 15 jaar keiser. Tojo, aan die ander kant, was slegs weke lank die eerste minister. Wat gelei het tot verstaanbare bespiegeling dat:
-Tojo sou die keiser se goedkeuring gevra het vir enige aanval op die VSA
-As die keiser geweier het om hierdie goedkeuring te gee, sou Tojo huiwerig gewees het om voort te gaan.
Hierdie agter die skerms verwikkelinge is grotendeels in geheimsinnigheid gehul, maar oor die algemeen is die konsensus dat as Hirohito wel van die aanval geweet het, hy hom daaroor ontstel het. ('N Biografie uit 2014 berig dat hy dit as' selfvernietigend 'beskou het. ") Toe gee 'n memorandum wat in 2018 vrygestel is, 'n nuwe insig. Ek het nege jaar geneem om na vore te kom, want ek was bang vir 'n terugslag, en die eienaar van die boekwinkel wat dit ontdek het, het aan die media gesê. Maar nou hoop ek dat die memorandum ons sal help om uit te vind wat werklik gebeur het tydens die oorlog waarin 3,1 miljoen mense dood is. "
Die dokument is inderdaad verdoemend. Die vise -minister van binnelandse sake, Michio Yuzawa, skryf sy rekening op drie uur nadat die vergadering verby was. Hy haal Tojo aan en sê: As sy majesteit spyt was oor onderhandelinge met Brittanje en die VSA, sou hy ietwat somber gelyk het. Daar was nie so 'n aanduiding nie, wat die gevolg van sy vasberadenheid moes wees. Ek is heeltemal verlig. Gegewe die huidige omstandighede, kan ek sê dat ons reeds prakties gewen het. "
Takahisa Furukawa, 'n professor in die geskiedenis van die Nihon -universiteit, het hierdie memorandum geïnterpreteer dat Hirohito beduidende skuld vir Pearl Harbor gedra het: "Tojo is 'n burokraat wat nie in staat was om eie besluite te neem nie, en daarom wend hy hom tot die keiser as sy toesighouer. Daarom moes hy alles rapporteer sodat die keiser kon besluit. As die keiser nie nee gesê het nie, sou hy voortgaan. Dit is duidelik dat die memorandum die afwesigheid van politieke leierskap in Japan toon. "
Selfs as hierdie inligting in 1946 algemeen bekend was, is dit moontlik dat niks verander het nie. Omdat Hirohito 'n Amerikaner gevind het wat 'n baie lojale bondgenoot was.
Bestuur deur MacArthur
Die nalatenskap van generaal Douglas MacArthur is kompleks. Daar is die Medal of Honor -wenner wat so verband hou met die oorwinning in die Stille Oseaan, die leier wat verklaar het: "Ek sal terugkeer" en presies dit gedoen het.
Maar daar is ook die man wat verantwoordelik is vir een van die grootste foute in die Amerikaanse militêre geskiedenis. Hy was in die Filippyne en het geleer van die aanval op Pearl Harbor en besluit om te wag. Die gevolg was dat vliegtuie steeds aangevuur word toe Japannese eskaders 10 uur later aangeval het. Dit is so 'n verwarrende besluit dat daar bespiegel is dat dit 'n daad van volslae muitery was. MacArthur was 'n berugte man omdat hy bevele geïgnoreer het, selfs al kom dit van presidente. Sy kragmeting met Harry S. Truman het uiteindelik sy loopbaan beëindig, maar daar was ook 'n vroeëre voorval met Herbert Hoover, toe MacArthur daarop aangedring het om 'n militêre aanval op Amerikaanse veterane uit die Eerste Wêreldoorlog te betoog wat in Washington, DC betoog het.
Die stafhoof van MacArthur is Ike Eisenhower, " Bonus Army: 'n Amerikaanse epos mede-outeur Paul Dickson vertel RCL. Hy het opgemerk dat die toekomstige Amerikaanse president aan MacArthur gesê het dat ons uitdruklike bevele het om nie die brug oor te steek nie [na die plek waar die veterane laer was].
MacArthur se reaksie? " Ons is in 'n oorlog. " MacArthur het dus die presidensiële opdrag geïgnoreer en 'n aanval op veterane in Amerika gelei, die land afgryslik gemaak en die oorblyfsels van Hoover se skraal herverkiesingskans vernietig. Dit is nie verbasend nie dat Eisenhower MacArthur verafsku in 1954, en ek kan net nie verstaan ​​hoe so 'n verdomde dwaas 'n generaal kon word nie. "
Dit wil sê dat MacArthur in staat was tot strategiese glans, maar nooit 'n spanspeler was nie en dat hy heeltemal meedoënloos kon wees in die soeke na wat hy as 'n groter doel beskou het. (Weereens het die man 'n militêre aanval uitgevoer Amerikaanse veterane.)
MacArthur was die geallieerde bevelvoerder van die Japannese besetting. As sodanig moes hy 'n groot deel van die bestaande Japanse regering afbreek om 'n demokrasie te skep. Teenstrydig besluit hy dat die keiser 'n nuttige hulpmiddel in hierdie missie kan wees. Hy het enige pogings om die posisie uit te skakel weerstaan ​​of selfs net Hirohito laat aftree ten gunste van sy seun, terwyl hy die druk van binne en buite Japan ignoreer.
Hirohito was byna onmiddellik nuttig, want hy het gehelp om 'n vreedsame oorgang te verseker met sy radioadres oor die oorgawe van Japan.
Tog moet op gelet word dat Hirohito sy bes gedoen het om sy eie en Japannese waardigheid te behou. As u die teks van die adres lees, sal u agterkom dat dit nooit die woorde "surrender " of " nederlaag gebruik nie. " Dit klink inderdaad dikwels asof die Tweede Wêreldoorlog 'n uitstekende idee was dat dit ongelukkig moet kom tot 'n einde, en let op: ons verklaar oorlog teen Amerika en Brittanje uit ons opregte begeerte om die selfbehoud van Japan en die stabilisering van Oos-Asië te verseker. met die Ryk in die rigting van die emansipasie van Oos -Asië. "
Hirohito het inderdaad 'n vreemde gawe gehad om aanbiedinge te maak wat deur die Amerikaners waardeer is, maar vanuit sy perspektief redelik betekenisloos. Hirohito se grootste "sacrifice " het waarskynlik opgekom toe hy die Amerikaanse bevel aanvaar het om op 1 Januarie 1946 afstand te doen van sy goddelikheid. So het hy krediet gekry vir die storting van iets wat hy nooit werklik beweer het dat hy besit nie.
In ruil daarvoor beskerm MacArthur Hirohito. Daar is bewerings dat sy personeel gereël het dat omkoopgeld betaal word om te voorkom dat die getuienis teen die keiser beskadig word. Of dit nou waar is, ons weet dat MacArthur nie 'n bietjie twyfelagtige finansiële maneuver was nie. Hy het eenkeer $ 500,000 van die Filippynse regering aanvaar, blykbaar as 'n bedankingsbetaling in ruil daarvoor dat hy die president en familie van die land help ontsnap het.
Mettertyd het die wêreld (en veral wêreldleiers) die keiser vergewe. Maar een van die min mense wat gesukkel het om die verlede agter te laat, was Hirohito self.
So naby na soveel jare
William Faulkner het geskryf: 'Die verlede is nie dood nie. Dit is nie eers verby nie. " Dit blyk die geval te wees met Hirohito. 'N Dagboek deur die keiserlike kamerheer Shinobu Kobayashi is aan die wêreld onthul in 2018. Dit dokumenteer hoe Hirohito, toe die dood nader kom, van vier en vyf dekades tevore terugkeer na gebeure. Hirohito het na berig word gevoel dat mense sy 'oorlogsverantwoordelikheid' regmaak. Hy het inderdaad selfs gemeen dat hy geen nut sou sien om te bly lewe nie, want dit sou "net my kans vergroot om pynlike dinge te sien of te hoor". Die kamerheer probeer hom gerusstel dat hy nie die verlede hoef te vrees nie en het dit as 'slegs 'n bladsy in die geskiedenis' afgemaak.
Wat makliker sou wees om te aanvaar as Hirohito nie toegelaat was om so vinnig verby te gaan as die geskiedenis nog gebeur nie. Hieronder verduidelik Shinzo Abe, die huidige premier van Japan, waarom hy die Yasukuni -heiligdom besoek het waar die Japannese oorlogsdood - insluitend die oorlogsmisdadiger Tojo - vereer word.
Hirohito en geskiedenis: Japannese en Amerikaanse perspektiewe op die keiser en die Tweede Wêreldoorlog in Asië
Byna 60 jaar lank sukkel baie Japannese met eer om die China -oorlog en die Stille Oseaanoorlog, en inderdaad hul hele imperialistiese verlede, te vereenselwig. Maar hulle stryd vind nooit in 'n vakuum plaas nie. Neigings in die geskiedenis, politiek, internasionale betrekkinge en selfs kultuur vorm dit. Gedurende die besettingsjare (1945 tot 1952) het neonasionaliste wat die Tokio -verhoor verwerp en die verlore oorlog regverdig, selde gepraat. Destyds was Japannese wat probeer het om die oorlogservaring te begryp, die era van onverantwoordelikheid te beëindig en 'n kritiese geskiedskrywing te ontwikkel, feitlik onbetwisbaar.
Regressie van 'n kritieke tot 'n bevestigende siening van die oorlog het eers begin nadat die besetting geëindig het. In die laat 1950's het die neigings redelik sigbaar geword. In die 1960's het invloedryke skrywers, waaronder Hayashi Fusao, die basis gelê vir 'n omvattende ontkenning van oorlogswreedhede. Sy sienings is onmiddellik uitgedaag en sedertdien het die slinger heen en weer geswaai. Vandag besoek premier Koizumi en eendersdenkende konserwatiewes in die LDP die Yasukuni-heiligdom of keur geskiedenishandboeke goed wat die misdade wat in die oorloë gepleeg is, afwit, en dring daarop aan dat buitelanders hul optrede nie moet kritiseer nie, omdat dit in wese huishoudelike aangeleenthede is. Maar die Japannese historiese bewussyn oor die verlore oorlog is nie net 'n saak van Japannese nie.
Die stroom regse revisionisme wat tot op hede loop, wat Japan en rsquos-oorloë in 1931, 1937 en 1941 regverdig, is nog altyd betwis. Maar die toestande wat die opkoms van hierdie regressiewe opvattings bevoordeel, of wat dit moontlik maak om dit in die openbaar uit te druk, is 'n produk van veranderende internasionale en binnelandse politieke toestande. En selfs al lyk dit asof sulke standpunte die algemene mediadiskoers oorheers, beteken dit nie dat dit algemeen beskou word nie.
Voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog het 'n krisant -taboe die Japannese monargie van die oog af beskerm, wat dit uiters moeilik maak om Hirohito krities te ondersoek. Na die oorlog het die Amerikaanse besetting en lof en lof van Hirohito, een wat baie soortgelyk was aan die wat deur regerende groepe in Japan voorgehou is, die oorhand gekry. Akademiese kringe in die VSA en Brittanje het óf weggeskram van hedendaagse keiserstudies óf ongetwyfeld die amptelike regeringslyn gevolg. Die bilaterale verhouding bepaal hul beeld van die keiser.
Daar was byna geen Amerikaanse begrip van die rol van Hirohito en rsquos in die politieke proses nie. Die konvensionele wysheid het geglo dat hy 'n blote boegbeeld was. Passief en magteloos het hy toegesluit by die besluite van die militariste om in 1937 'n algehele oorlog in China te voer, maar nooit aktief te ondersteun nie, en om vier jaar later oorlog te voer met Brittanje en die VSA. Die konvensionele wysheid beskryf Hirohito ook as 'n pasifis, 'n anti-militaris en 'n beginselvaste soeker na diplomatieke oplossings vir probleme. Dit het veral daarop aangedring dat hy 'n normale konstitusionele monarg was en 'n dapper verloorder wat in Augustus 1945 opgetree het om alleen die verantwoordelikheid te neem vir wat gebeur het.
Die keiser was 'n komplekse, hardkoppige, konflikvolle en senuweeagtige man. Gedurende die eerste twee dekades van sy bewind het hy volle aandag gegee aan die beskerming van sy keiserlike huis en die behoud van die Japanse ryk. Van kleins af was hy opgelei in konfuciaanse en geïdealiseerde samoerai -waardes. Dit het die gevolge daarvan bewerkstellig en die strafbare politieke leier en opperste militêre bevelvoerder en mdash, wat Japan op 'n rampspoedige weg van ryk en oorlog gelei het, en mdash sy foute oorleef het. Danksy die pogings van die Amerikaanse en Japanse ou wagleiers, in plaas van om afgedank te word na die nederlaag in die oorlog in Japan, het hy die res van sy lewe op die troon gebly en gewerk om die satellietverhouding van Japan tot die VSA te behou. Die besluit om die monargie te behou en behou Hirohito het Amerikaanse belange gedien om stabiliteit te behou. Maar dit vertraag die konfrontasie van die Japannese met die oorlog in die oorlog, het bygedra tot die sensuur en vervalsing van die oorlogstyd en het uiteindelik 'n rem op die demokratisering gelewer. Die spook van Hirohito hang nog steeds agter die misverstand en wantroue van Japan wat vandag in baie Asiatiese lande bestaan.
Hirohito inspekteer bomskade op die punt van Japan se oorgawe
Hirohito het sy rol as opperbevelhebber aangeneem by die keiserlike leër en die oorname van Mantsjoerije in die herfs van 1931. Hy was sielkundig onvoorbereid en aarsel eers, onseker van homself, maar sodra die & ldquoincident & rdquo suksesvol was, beweer sy & ldquorealisme & rdquo en opportunisme homself. Hy spring op die militêre wa en word vinnig die belangrikste promotor van die nuwe kursus van territoriale uitbreiding. Daarna, deur talle berekende opdragte en versuim, het hy die vernietiging van die Taisho -demokrasie goedgekeur en indoktrinasie in militarisme en ultranationalisme bevorder.
Aan die einde van die somer van 1937 begin 'n algehele oorlog tussen Japannese en Chinese nasionalistiese magte. Eers daarna het Hirohito sy stap begin vind as 'n opperbevelvoerder wat aktief ingryp in militêre besluitneming. Hy het vier jaar lank toesig gehou oor die konflik wat in China doodloop, en hy het sy opperbevelhebber dag en nag uitgeoefen. Hy het meer gewillig geraak om risiko's te loop met Brittanje en die Verenigde State, en meer gewoond aan operasionele ingrypings, meer oortuig deur die retoriek van die internasionale orde wat Japan in Oos -Asië wou skep. Uiteindelik, in Oktober 1941, het hy geleenthede vir vrede en mdash geïgnoreer, soos die aanstelling van 'n kabinet onder leiding van 'n lid van die keiserlike familie, en hy het generaal Tojo Hideki tot die premier verhef omdat hy die beleid van Tojo & rsquos ondersteun.
Die Amerikaanse owerhede wat die besette Japan beheer het, wou die monargie handhaaf en Hirohito beskerm as 'n manier om sy steun vir besettingshervormings te verseker. Maar hulle sou dit eers doen nadat hy hom van alle politieke mag ontneem het en onderworpe was aan sy samewerking in die hervorming van Japan. Generaal MacArthur en die Truman -administrasie het bereken dat hulle die keiser kon gebruik om Japan te demilitariseer, die Meiji -politieke struktuur te verander en demokratiseringshervormings na te streef. Die eerste was maklik om te bereik omdat die heersende elite van Japan en rsquos reeds besluit het om te demilitariseer en die sprong op MacArthur te kry voordat hy eers aankom. Maar die demokratiseringsdoelwit was moeilik en ná 'n paar jaar het Amerikaanse amptenare voortdurend die demokratisering laat vaar om 'n koue oorlog met die Sowjetunie te voer.
Om Hirohito op die troon te hou totdat hy gesterf het, het gelei tot die vervalsing van die geskiedenis. Om sy geloofsbriewe as 'n pasifis te vervals, terwyl hy in werklikheid 'n ywerige imperialis was en leierskap uitgeoefen het ter ondersteuning van oorlog, het op kort en lang termyn groot skade aangerig. Omdat Hirohito gesê het dat daar 'n nasionale noodgeval is, dien jong Japannese mans as lojale soldate, val ander lande binne en voel hulle geregverdig om die vyand dood te maak. Die groot projek van die nasie in Mantsjoerije was sy projek, so ook die China-oorlog (1937-45) en die Stille Oseaan-oorlog (1941 en ndash45).
Die groot naoorlogse toesmeer van die rol van Hirohito en rsquos, die afwit van die geskiedenis wat dit meegebring het, het wantroue in Japan, China, Korea en ander lande wat Japannese besetting en kolonisasie ondergaan het, gesaai. Die politieke elite van Japan en rsquos het natuurlik energiek deelgeneem aan die toesmeerdery, maar dit was ook onbetwisbaar deur ander leiers, soos Stalin, Chiang en Mao.
In die hulp van die legitimering van 'n & ldquosymbol-keiserstelsel en gebaseer op nuwe historiese mites, het Amerikaanse beleidmakers besluit dat die monargiese beginsel en demokrasie in Westerse styl verenigbaar is. Die presiese uitgangspunt het egter die volle potensiaal van die demokratiese revolusie wat Washington pas begin het, afgestomp. Die gereformeerde Japannese monargie, wat die Verenigde State ondersteun, het die stryd om demokrasie in Japan na die Tweede Wêreldoorlog onmiddellik gekantel ten gunste van die politici wat deel was van die mislukkings van die ou regime. Hierdie manne het die verlore oorlog nog steeds gesien as 'n regverdige oorlog vir selfverdediging en vir die welvaart van die mense van Asië.
Hirohito saam met MacArthur vroeg in die beroep
Anders as baie van sy voorste generaals en amptenare, is Hirohito nooit ondersoek en geregtelik verhoor nie, sodat die middeleeuse beginsel van legibus solutus & mdash die heerser bo die wet is en mdash nog steeds staan ​​en deur elke generasie weer bestry moet word. Die VSA het tot sy groot ontevredenheid daarvoor gesorg.
Gewoonlik is die instelling van nasionale vakansiedae 'n huishoudelike aangeleentheid en veroorsaak selde buitelandse kritiek, behalwe waar dit oor die herdenking van oorloë gaan. In hierdie geval het die druk van konserwatiewe politici om & ldquoArbor Day & rdquo ter ere van die omgewing te verander na & ldquoShowa Day & rdquo ter ere van keiser Hirohito, gedurende die 1990's toegeneem. Tog het die wetsontwerp in 1997 nie geslaag nie. Maar die konserwatiewes het volgehou en dit het uiteindelik wet geword. Moet ons dit nie sien as nog 'n poging om die geskiedenis af te was nie?
Eerste minister Hosokawa Morihiro in 1993 en premier Murayama Tomiichi in 1995 het erken dat Japan aggressieoorloë gevoer het. Maar eerder as om hul internasionale beloftes op te volg deur openbare ondersoeke na die oorlog te doen en historiese besinning te beoefen, het die LDP 'n terugslag gegee teen 'n gedeelde begrip van die verlore oorlog. Aso Taro, minister van binnelandse sake en kommunikasie, het byvoorbeeld namens die regse en ldquoAssociation gaan werk om nuwe geskiedenishandboeke te skryf & rdquo (Tsukurukai), 'n verskaffer van witgekalkte handboeke. Nakagawa Shoichi, tans minister van ekonomie, handel en nywerheid, is 'n voorstander van Tsukurukai, net soos die goewerneur en skrywer van Tokio, Ishihara Shintaro. Die huidige LDP-sekretaris-generaal, Abe Shinzo, het beywer vir die hersiening van die Wet op Basiese Onderwys van 1947 om meer klem te plaas op ldquopatriotiese opvoeding. van Japan se nasionale geskiedenis, terwyl hulle die grond voorberei vir 'n toekomstige hersiening van die vredesgrondwet van Japan en rsquos. Hul uiteindelike doel is om die algemene steun vir die unieke internasionalistiese vredesnorm wat in artikel 9 van die Grondwet van Japan opgeskryf is, af te breek.
Interessant genoeg, in 1994, het die Chinese regering ook begin klem lê op ldquopatriotiese opvoeding, en die fokus was daarop om die geskiedenis van die Anti-Japannese oorlog te onderrig. & Rdquo Die moontlikheid bestaan ​​dus dat neonasionalistiese strome mekaar kan voed. Vredesgroepe moet oral die politiek van die Noordoos -Asiatiese nasies verstaan ​​en probeer om te verhoed dat dit gebeur. Nog nooit was die behoefte aan historiese besinning oor die Tweede Wêreldoorlog in Asië groter nie.
Herbert P. Bix, skrywer van Hirohito and the Making of Modern Japan (HarperCollins, 2000), skryf oor probleme van oorlog en ryk. Hy was 'n Japan Focus -medewerker en het hierdie artikel vir Japan Focus voorberei. Geplaas op 24 Julie 2005.
Richard B. Frank is 'n internasionaal bekende kenner van die Stille Oseaan -oorlog. Nadat hy afgestudeer het aan die Universiteit van Missouri, het hy 'n pos by die Amerikaanse weermag gehad, waarin hy byna vier jaar lank diens gedoen het, insluitend 'n diensplig in die Republiek Viëtnam as 'n aero -geweer -pelotonleier by die 101ste lugafdeling.
Frank het studies voltooi aan die Georgetown University Law Center in Washington, DC. Kort daarna begin hy navorsing oor sy eerste boek, Guadalcanal: die definitiewe verslag van die landmerkgeveg, wat in 1990 gepubliseer is en die General Wallace M. Greene -toekenning van die US Marine Corps gewen het.
Jackie Robinson is in die hof gedwing om sy sitplek in 'n bus te hou
Geplaas op 28 Januarie 2019 18:40:55
Die toekomstige Baseball Hall of Fame se eerste baseman en burgerregtepionier Jackie Robinson was 'n jong luitenant wat in Augustus 1944 in die gesig gestaar is omdat hy geweier het om sy sitplek op 'n bus naby Camp Hood, Texas, op te gee terwyl hy as tenkwa opgelei het.
Die segregasiesituasie by Camp Hood was waarskynlik een van die ergste vir swart dienslede in die land. Die burgerlike busse wat gekontrakteer is om die roetes op en af ​​van die pos te werk, is volledig geskei, net soos byna al die basisgeriewe. Terwyl hy daar was vir opleiding, het Robinson redelik gereelde konfrontasies met ander beamptes gehad oor rassekwessies op die basis.
Army 2de Lt. Jackie Robinson was verbonde aan 'n tenk -eenheid nadat hy die Officer Candidate School en Cavalry School voltooi het. (Foto: LOOK Magazine/Public Domain)
Robinson is aangestel as 'n tweede luitenant by 'n swart gepantserde eenheid, die 761ste tenkbataljon. Hy was een van die min swart offisiere in 'n eenheid met meestal wit leierskap.
Op 6 Julie 1944, aan die einde van 'n opleidingspyplyn van twee jaar, het Robinson gaan sit op 'n burgerlike bus langs 'n blanke vrou op Camp Hood en die bestuurder beveel hom om agter in die bus te beweeg.
Robinson het geweier en die militêre polisie is ontbied om hom in hegtenis te neem. Terwyl hy op die parlementslede wag en weer by die kampus van die kamp, ​​is Robinson gebel deur sowel burgerlikes as militêre personeel wat hy die hoogste posisie behaal het.
Tankspanne van die 761ste tenkbataljon wag op bevele om verspreide Nazi-masjiengeweerneste in Coburg, Duitsland, op 25 April 1945, op te ruim. Die tweede weermag van die weermag, Jackie Robinson, van die weermag het tydens die opleidingstydperk by die bataljon gedien, maar 'n mediese skeiding aanvaar na 'n ras- krygsraad aangekla. (Foto: Nasionale Argief)
Boos oor sy behandeling en gefrustreerd oor die hewige diskriminasie op die pos, weier Robinson om in die kantoor van die voorste marshal te wag en word hy onder toesig en onder protes na die hospitaal begelei.
Camp Hood-bevelvoerders het die 761ste beveel om krygsverrigtinge te begin, maar bataljonbevelvoerder luitenant-kolonel Paul L. Bates het geweier om die bevel te onderteken. Ongelukkig vir Robinson, was daar reeds papierwerk aan die gang om hom na die 758ste te plaas weens mediese probleme. Toe die oordrag deurgaan, het sy krygsraad byna onmiddellik begin.
Die vervolging het Robinson nie aangekla vir sy optrede in die bus nie, maar hulle het hom wel aangekla vir die minagting van 'n militêre polisiekaptein en vir die ongehoorsaamheid van 'n bevel van dieselfde kaptein.
In die dae voor sy krygsraad het 2de Lt. Jackie Robinson 'n vertroude vriend gevra of hy met die pers moes praat. (Foto: Amerikaanse nasionale argief)
Sy verhoor begin op 2 Augustus en duur 17 dae. Bates het getuig dat Robinson 'n uitstaande beampte was. Bates het selfs aan die militêre paneel gesê Robinson ry op 6 Julie op sy versoek met die bus. Robinson het 'n mediese evaluering by 'n burgerlike hospitaal aangemeld om te sien of hy met die 761ste na Europa kan stuur.
Intussen het Robinson se verdedigingsadvokaat, kapt William A. Cline, daarin geslaag om teenstrydighede in die vervolgingsgetuies te beklemtoon en te bewys dat Robinson se optrede eers plaasgevind het nadat hy herhaaldelik deur laer posisie soldate gerespekteer is.
Gunner Cpl. Carlton Chapman van die 761ste tenkbataljon poseer in sy M4 Sherman -tenk naby Nancy, Frankryk, 5 November 1944. (Foto: National Archives)
Cline het selfs in twyfel getrek of die kaptein van die parlementslid Robinson behoorlik beveel het om in die kantoor te bly, en het die kaptein op die tribune laat erken dat hy nie seker is of hy die bevel werklik uitgereik het of net bedoel het nie.
Die verdediging het sy saak gewen en Robinson is bevry. In plaas daarvan om te veg om weer by die 761ste aan te sluit of saam met die 758ste te oefen, het hy besluit om die weermag se beoordeling te aanvaar dat hy medies uit diens moes tree as gevolg van 'n beenskyfie in sy enkel wat soms veroorsaak dat die gewrig opneem.
Tydens die krygshof het die 761ste gestuur na New Jersey op pad na Europa. Dit sou 'n legende word in die laaste jaar van die oorlog, met 11 silwer sterre, 'n Medal of Honor en die Presidensiële Eenheid Citation in 183 dae van voortdurende gevegte.
Vra MHQ: hoe Hirohito ontsnap het aan die hangman se strop
Hirohito in uniform, ongeveer. 1935 (Library of Congress).
Max Hastings is die skrywer van 15 boeke, insluitend Armageddon: die stryd om Duitsland, 1944–1945 en Vergelding: Die stryd om Japan, 1944–45.
A: Die Amerikaanse beleid teenoor Japan is vanaf Augustus 1945 oorheers deur die vrees vir die kommunistiese strategiese bedreiging vir Asië. Daar word soms voorgestel dat genl Douglas MacArthur, as die opperbevelhebber van die Geallieerdes, sy persoonlike wil opgedwing het om Hirohito te spaar. MacArthur het beslis outokraties opgetree, maar die hedendaagse dokumentasie toon aan dat Washington se siening met sy mening gemarsjeer het om die stabilisering van Japan bo alle ander oorwegings te beoordeel.
As elke man wat aan oorlogsmisdade skuldig was, volgens die wet gestraf is - in Duitsland sowel as Japan - sou honderdduisende teregstellings uitgevoer gewees het. Niemand het die maag hiervoor nie. Terwyl die Rooi Leër in Mantsjoerije en die protegé van Amerika, Chiang Kai-shek, sukkel om die beheer oor China, was die Verenigde State bekommerd oor die algehele onbestendigheid van die streek en het hulle besluit om Japan maklik te gebruik.
Die Japannese het hulself amper slaafs gewys om aan die wense van hul veroweraar te voldoen, en het inderdaad 'n ongelooflike entoesiasme vir alles Amerikaans getoon. Die keiser en die politieke leiers van die land aanvaar vinnig 'n konsep vir 'n nuwe Japannese demokratiese grondwet wat deur MacArthur se personeel opgestel is. Op 1 Januarie 1946 het Hirohito 'n proklamasie uitgereik waarin hy sy eie godheid ontken en 'radikale neigings' onder sy mense aan die kaak stel.
MacArthur juig in die openbaar toe en prys die keiser se dapper besluit om 'liberaal' standpunt in te neem vir die toekoms. Daarna het dit onwaarskynlik geword dat die keiser teregstaan ​​op oorlogsmisdade. Slegs 'n paar honderd Japanners is probeer om die Amerikaanse openbare mening te bevredig. Die belangrikste is veral genl Hideki Tojo, premier toe die Pearl Harbor -aanval geloods is, saam met Tomoyuki Yamashita, wat bevel gegee het in Malaya en later in die Filippyne. Genl Masaharu Homma is deur die vuurpeloton geskiet nadat hy skuldig bevind is aan die verantwoordelikheid vir die Bataan -doodsmars in 1942.
Dat Hirohito in besit van sy troon was, het baie Japannese oortuig dat hul nasie niks gruweliks het om oor te skaam nie. Hulle was ook van mening dat die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki meer as hul skuld aan die Weste betaal het.
Amerikaanse sinisme oor oorlogsmisdade was nie tot Hirohito beperk nie. Diegene wat verantwoordelik was vir die ontsettende dade van die biologiese oorlogvoeringseenheid 731 in China, is gespaar omdat die Verenigde State hul kundigheid wou hê, net soos hulle Nazi -intelligensiehoofde en vuurpylwetenskaplikes uitgebuit het. Die skuld van Hirohito is moeilik om te betwis. Maar polities het die Truman -administrasie en MacArthur waarskynlik die regte oproep gemaak.
Iets oor militêre geskiedenis wat u nog altyd wou weet? Dien u vraag by ons in by [email protected] U kan selfs die kenner voorstel wat u wil hê ons moet navraag doen.
Anders as baie konstitusionele vorste, is die keiser nie die nominaal uitvoerende hoof. Die meeste konstitusionele monargieë vestig formeel uitvoerende mag in die monarg, maar die monarg is volgens konvensie verplig om op advies van die kabinet op te tree. Daarteenoor vestig artikel 65 van die Grondwet van Japan uitdruklik uitvoerende gesag in die kabinet, waarvan die premier die leier is. Die keiser is ook nie die opperbevelhebber van die Japan Self-Defense Forces nie. Die Japan Self-Defense Forces Act van 1954 beklee hierdie rol uitdruklik by die premier.
Die keiser se magte is slegs beperk tot belangrike seremoniële funksies. Artikel 4 van die Grondwet bepaal dat die keiser "slegs sodanige dade sal verrig in staatsaangeleenthede soos bepaal in die Grondwet en dat hy nie magte het wat met die regering verband hou nie". Dit bepaal ook dat "die advies en goedkeuring van die kabinet nodig is vir alle dade van die keiser in staatsaangeleenthede" (artikel 3). Artikel 4 bepaal ook dat hierdie pligte deur die keiser gedelegeer kan word volgens die wet.
Terwyl die keiser formeel die premier in sy amp aanstel, vereis artikel 6 van die Grondwet dat hy die kandidaat moet aanstel "soos deur die dieet bepaal", sonder om die keiser die reg te gee om die aanstelling te weier.
Artikel 6 van die Grondwet delegeer die volgende seremoniële rolle aan die keiser:
Aanstelling van die premier soos aangedui deur die dieet.
Aanstelling van die hoofregter van die Hooggeregshof soos deur die Kabinet aangewys.
Die ander pligte van die keiser word neergelê in artikel 7 van die Grondwet, waar dit lui dat "die keiser, met advies en goedkeuring van die kabinet, namens die volk die volgende handelinge in staatsaangeleenthede sal verrig." In die praktyk word al hierdie pligte slegs uitgeoefen in ooreenstemming met die bindende instruksies van die kabinet:
Bekendmaking van wysigings van die grondwet, wette, kabinetsbevele en verdrae.
Oproep van die dieet.
Ontbinding van die Huis van Verteenwoordigers.
Verkondiging van algemene verkiesing van lede van die dieet.
Getuienis van die aanstelling en afdanking van Ministers van Staat en ander amptenare soos deur die wet bepaal, en van volle bevoegdhede en geloofsbriewe van ambassadeurs en ministers.
Bewys van algemene en spesiale amnestie, omskakeling van straf, uitstel en herstel van regte.
Toekenning van eerbewyse.
Bekragtiging van bekragtigingsinstrumente en ander diplomatieke dokumente soos deur die wet bepaal.
Ontvangs van buitelandse ambassadeurs en ministers.
Uitvoering van seremoniële funksies.
Gereelde seremonies van die keiser met 'n grondwetlike basis is die Imperial Investitures (Shinninshiki) in die keiserlike paleis van Tokio en die toespraak van die troon -seremonie in die raadslede in die National Diet Building. Laasgenoemde seremonie open gewone en ekstra sessies van die dieet. Gewone sessies word elke Januarie geopen en ook na nuwe verkiesings vir die Huis van Verteenwoordigers. Ekstra sessies kom gewoonlik in die herfs byeen en word dan oopgemaak.  [ nie-primêre bron benodig ]
Alhoewel die keiser 'n simbool van kontinuïteit met die verlede was, het die mate van mag wat die keiser uitoefen, aansienlik deur die Japannese geskiedenis gewissel.
Oorsprong (7de - 8ste eeu nC) Redigeer
In die vroeë 7de eeu het die keiser die 'Seun van die hemel' begin noem (天子, tenshi, of 天子 様 tenshi-sama).  Die titel van keiser is ontleen aan China, afgelei van Chinese karakters, en is terugwerkend toegepas op die legendariese Japannese heersers wat voor die 7de - 8ste eeu nC regeer het. 
Volgens die tradisionele verslag van die Nihon Shoki, is Japan in 660 vC deur keiser Jimmu gestig. Die meeste moderne geleerdes is dit egter eens dat Jimmu en die nege eerste keisers mities is. 
Moderne historici is oor die algemeen van mening dat die keisers tot Suinin 'grotendeels legendaries' is, aangesien daar onvoldoende materiaal beskikbaar is om hul lewens te verifieer en te bestudeer. Keiser Sujin (148-30 vC) is volgens historici die eerste keiser met 'n direkte moontlikheid om te bestaan, maar daar word na hom verwys as 'legendaries' weens 'n gebrek aan inligting.  [ beter bron nodig ] Die keisers van keiser Keiko tot keiser Ingyo (376–453 nC) word as moontlik feitelik beskou. Keiser Ankō (401–456), tradisioneel die 20ste keiser, is die vroegste historiese heerser oor die hele of 'n deel van Japan.  [ oorspronklike navorsing? ] Die bewind van keiser Kinmei (omstreeks 509–571 nC), die 29ste keiser, is die eerste vir wie die hedendaagse geskiedskrywing verifieerbare datums kan toewys  , maar die konvensioneel aanvaarde name en datums van die vroeë keisers is eers as 'tradisioneel' bevestig tydens die bewind van keiser Kanmu (737-806), die 50ste soewerein van die Yamato -dinastie. 
Argeologiese inligting oor die vroegste historiese heersers van Japan kan voorkom in die ou grafte wat bekend staan ​​as kofun, gebou tussen die vroeë 3de eeu en die vroeë 7de eeu nC. Sedert die Meiji -tydperk het die Imperial Household Agency egter geweier om die kofun aan die publiek of aan argeoloë, met verwysing na hul begeerte om die geeste van die vorige keisers nie te steur nie. Kofun Die artefakte van die tydperk was ook toenemend belangrik in Japan, aangesien die Meiji -regering dit gebruik het om die historiese geldigheid van die keiser se herowerde gesag te legitimeer.  In Desember 2006 het die Imperial Household Agency sy standpunt omgekeer en besluit om navorsers in staat te stel om sommige van die kofun sonder beperkings.
Geskille en onstabiliteit (10de eeu) Redigeer
Die groei van die samoerai -klas uit die 10de eeu het die mag van die keiserlike gesin geleidelik verswak, wat gelei het tot 'n tyd van onstabiliteit. Dit is bekend dat keisers af en toe in botsing gekom het met die heersende shogun. Sommige gevalle, soos keiser Go-Toba se opstand in 1221 teen die Kamakura-shogunaat en die Kenmu-herstel in 1336 onder keiser Go-Daigo, toon die magstryd tussen die keiserlike hof en die militêre regerings van Japan.
Faksiebeheer (530s - 1867) en Shōguns (1192 - 1867) Redigeer
Daar was ses nie-keiserlike gesinne wat die Japannese keisers beheer het: die Soga (530–645), die Fujiwara (850–1070), die Taira (1159–1180's), die Minamoto en Kamakura Bakufu (1192–1333), die Ashikaga (1336–1565) en die Tokugawa (1603–1867). Elke shogun uit die families Minamoto, Ashikaga en Tokugawa moes egter amptelik erken word deur die keisers, wat nog steeds die bron van soewereiniteit was, hoewel hulle nie hul magte onafhanklik van die shogunaat kon uitoefen nie.
Van 1192 tot 1867 word die soewereiniteit van die staat uitgeoefen deur die skutwapens, of hulle shikken regente (1203–1333), wie se gesag verleen is deur 'n keiserlike lasbrief. Toe Portugese ontdekkingsreisigers die eerste keer met die Japannese in aanraking kom (sien Nanban tydperk), beskryf hulle Japannese toestande in analogie deur die keiser met groot simboliese gesag, maar min politieke mag, te vergelyk met die pous en die skiet aan sekulêre Europese heersers (bv. die Heilige Romeinse keiser). In ooreenstemming met die analogie het hulle selfs die term "keiser" gebruik na die skutwapens en hul regente, bv. in die geval van Toyotomi Hideyoshi, wat sendelinge 'keiser Taico-sama' genoem het (van Taikō en die eerbewoner sama). Keiserin Go-Sakuramachi was die laaste regerende keiserin van Japan en regeer van 1762 tot 1771. 
Meiji Restoration (1868) Redigeer
Nadat die Black Navy Commodore Matthew C. Perry se Black Ships Japan met geweld oopgemaak het vir buitelandse handel, en die shogunaat nie in staat was om die "barbaarse" interlopers te belemmer nie, het keiser Kōmei homself polities begin laat geld. Teen die vroeë 1860's het die verhouding tussen die keiserlike hof en die shogunaat radikaal verander. Ontevrede domeine en rōnin begin saamstem na die oproep van sonnō jōi ("eerbiedig die keiser, verdryf die barbare"). Die domeine van Satsuma en Chōshū, historiese vyande van die Tokugawa, het hierdie onrus gebruik om hul magte te verenig en het 'n belangrike militêre oorwinning buite Kyoto teen Tokugawa -magte behaal.
In 1868 is keiser Meiji tot nominale volle krag herstel en die shogunaat is ontbind. 'N Nuwe grondwet beskryf die keiser as "die hoof van die Ryk, wat die soewereiniteitsregte in Homself kombineer", en hy "oefen dit uit volgens die bepalings van die huidige Grondwet". Sy regte sluit in die sanksie en die bekendmaking van wette, die uitvoering daarvan en die uitoefening van die "opperbevel oor die weermag en die vloot". Die skakelkonferensie wat in 1893 geskep is, het die keiser ook die leier van die keiserlike hoofkwartier gemaak.
Tweede Wêreldoorlog (1939 - 1945) Redigeer
Keiser Showa, ook bekend as Hirohito, was tydens die Tweede Wêreldoorlog aan die bewind, beheer beide die soewerein van die staat en die keiserlike magte.  Die rol van die keiser as hoof van die Shinto -godsdiens van die staat is tydens die oorlog uitgebuit, wat 'n keiserlike kultus tot gevolg gehad het wat tot kamikaze -bomwerpers en ander manifestasies van fanatisme gelei het. Dit het weer gelei tot die vereiste in die Potsdam -verklaring vir die uitskakeling "vir alle tye van die gesag en invloed van diegene wat die mense van Japan mislei en mislei het om 'n wêreldoorwinning aan te gaan". 
In die staat Shinto word geglo dat die keiser 'n arahitogami ('n lewende god). Na die oorgawe van Japan het die Geallieerdes die Shinto -richtlijn uitgereik waarin kerk en staat in Japan geskei is. Hirohito (keiser Showa) is uitgesluit van die naoorlogse verhoor in Tokio, en sy bewind, wat in 1926 begin het tot sy dood in 1989. Geleerdes debatteer steeds oor die mag wat hy het en die rol wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog gespeel het. 
Kontemporêr (1979 -) Redigeer
Teen 1979 was keiser Shōwa die enigste monarg ter wêreld met die monargiese titel 'keiser'. Keiser Shōwa was die langsheersende historiese monarg in die geskiedenis van Japannese en die langste regerende monarg ter wêreld totdat dit in Julie 2008 deur koning Bhumibol Adulyadej van Thailand oortref is.  Op 30 April 2019 het keiser Emeritus Akihito afstand gedoen van sy regering as gevolg van gesondheidskwessies .  Die vorige keer dat abdikasie plaasgevind het, was keiser Kōkaku in 1817. Naruhito het op 1 Mei 2019 opgevaar, waarna verwys word as Kinjō Tennō.
Huidige grondwet Redigeer
Die grondwet maak voorsiening vir 'n parlementêre regeringstelsel en waarborg sekere fundamentele regte. Onder sy voorwaardes is die keiser van Japan 'die simbool van die staat en van die eenheid van die mense' en speel hy 'n suiwer seremoniële rol sonder die besit van soewereiniteit.
Die grondwet, ook bekend as die Grondwet van Japan (日本国 憲法, Nihonkoku-Kenpō, voorheen geskryf 日本國 憲法), die "naoorlogse grondwet" (戦 後 憲法, Sengo-Kenpō) of die "Vredesgrondwet" (平和 憲法, Heiwa-Kenpō), is opgestel onder die Geallieerde besetting wat gevolg het op die Tweede Wêreldoorlog en was bedoel om Japan se vorige militaristiese en kwasi-absolute monargistelsel te vervang deur 'n vorm van liberale demokrasie. Tans is dit 'n streng dokument en sedert die aanvaarding daarvan is geen daaropvolgende wysigings aangebring nie.
Realm & amp territories Wysig
Histories die titels van Tennō in Japannese het nog nooit territoriale benamings ingesluit soos die geval is met baie Europese monarge nie. [ aanhaling nodig ] Die posisie van keiser is grondgebied-onafhanklik-die keiser is die keiser, selfs al het hy slegs volgelinge in een provinsie (soos soms die geval was met die suidelike en noordelike howe). [ aanhaling nodig ]
Gedurende die Kofun -periode was die eerste sentrale regering van die verenigde staat Yamato in die Kinai -streek in Sentraal -Japan.  Die gebied van Japan het deur die geskiedenis verander. Die grootste omvang daarvan was die Ryk van Japan. In 1938 was dit 1,984,000 km2 (800,000 vierkante myl).  Die maksimum omvang, insluitend die tuiseilande en die Japannese koloniale ryk, was 8,510,000 km2 (3,300,000 vierkante myl) in 1942.  Na sy nederlaag in die Tweede Wêreldoorlog is die ryk afgebreek. Die hedendaagse gebiede sluit die Japannese argipel en hierdie gebiede in. Ongeag territoriale veranderinge, bly die keiser die formele staatshoof van Japan. Gedurende die grootste deel van die geskiedenis was die de facto -mag by Shoguns of premier. Die keiser was meer 'n vereerde verpersoonliking van goddelike harmonie as die hoof van 'n werklike bestuursadministrasie. [ aanhaling nodig ] In Japan was dit meer effektief vir ambisieuse daimyo (feodale here) om werklike mag te beklee, aangesien sulke posisies nie inherent teenstrydig was met die posisie van die keiser nie. [ aanhaling nodig ] Die shoguns en eerste ministers het hul legitimiteit van die keiser ontleen. [ aanhaling nodig ] Die parlementêre regering gaan voort met 'n soortgelyke naasbestaan ​​met die keiser. [ aanhaling nodig ] Die eerste aangetekende voorbeeld van die naam Nihon 日本 was tussen 665 en 703 gedurende die Asuka -tydperk.  Dit was etlike eeue na die begin van die huidige keiserlike lyn.  Die verskillende name van Japan beïnvloed nie die status van die keiser as staatshoof nie.
Die keisers het tradisioneel 'n onderwysbeampte gehad. In onlangse tye het keiser Taishō graaf Nogi Maresuke gehad, keiser Shōwa het marskalk-admiraal Marquis Tōgō Heihachirō, en keiser Akihito het Elizabeth Gray Vining sowel as Shinzō Koizumi as hul tutors. 
Keisers, insluitend sy gesin, moes deur die Meiji -grondwet opleiding aan die Gakushuin -universiteit ondergaan. 
Daar is twee Japannese woorde wat gelykstaande is aan die Engelse woord "keiser": tennō (天皇, "hemelse soewerein"), wat uitsluitlik gebruik word om na die keiser van Japan te verwys, en kōtei (皇帝), wat hoofsaaklik gebruik word om nie-Japannese keisers te beskryf. Sumeramikoto ("die keiserlike persoon") is ook in ou Japannees gebruik. Die term tennō is tot die Middeleeue deur die keisers gebruik, en dit is sedert die 19de eeu weer na 'n tydperk van onbruik gebruik.  In Engels word die term mikado (御 門 of 帝), wat letterlik beteken "die eerbare poort" (dit wil sê die poort van die keiserlike paleis, wat dui op die persoon wat in die paleis woon en besit, vergelyk Sublime Porte, 'n ou term vir die Ottomaanse regering), is eens gebruik ( soos in Die Mikado, 'n 19de-eeuse operette), maar hierdie term is nou verouderd. 
Tradisioneel het die Japannese dit as oneerbiedig geag om 'n persoon op hul naam te noem, en meer nog vir 'n persoon met 'n edele rang. Hierdie konvensie is in die moderne tyd slegs effens verslap, en dit is steeds nie raadsaam om onder die vriende die voornaam te gebruik nie, aangesien die familienaam die algemene aanspreekvorm is. In die geval van die keiserlike familie word dit as uiters onvanpas geag om die voornaam te gebruik. Sedert keiser Meiji was dit gebruiklik om een ​​era per keiser te hê en om elke keiser na sy dood te hernoem met die naam van die era wat hy gelei het. Voor keiser Meiji is die name van die tydperke meer gereeld verander, en die postume name van die keisers is anders gekies. [ aanhaling nodig ]
Hirohito, soos gewoonlik buite Japan in Engels genoem word, is nooit in Japan na sy naam verwys nie. Hy is 'n postume naam gegee Shōwa Tennō na sy dood, wat die enigste naam is wat Japannese sprekers tans gebruik as hy na hom verwys. [ aanhaling nodig ]
Die huidige keiser op die troon word gewoonlik genoem Tennō Heika (天皇 陛下, "Sy (keiserlike) majesteit die keiser"), Kinjō Heika (今 上 陛下, "Sy huidige majesteit") of eenvoudig Tennō, as hy Japannees praat. Keiser Akihito het die titel ontvang Daijō Tennō (太 上 天皇, emeritus -keiser), dikwels verkort na Jōkō (上皇), na sy abdikasie op 30 April 2019, en word na verwagting hernoem Heisei Tennō (平 成 天皇) na sy dood en sal dan uitsluitlik met die naam in Japannees verwys word.
Oorsprong van die titel Edit
Oorspronklik was die heerser van Japan bekend as 大 和 大王 / 大君 (Yamato-ōkimi, Grootkoning van Yamato), 倭王 / 倭国 王 (Wa-ō/Wakoku-ō, King of Wa, ekstern gebruik) of 治 天下 大王 (Ame-no-shita shiroshimesu ōkimi of Sumera no mikoto, Grootkoning wat alles onder die hemel regeer, intern gebruik) in Japannese en Chinese bronne voor die 7de eeu. Die oudste diplomatieke verwysing na die titel 天子 (Tenshi, Keiser of seun van die hemel) kan gevind word in 'n diplomatieke dokument wat in 607 van keiser Suiko na die Sui -dinastie van China gestuur is. In hierdie dokument stel keiserin Suiko haarself voor aan keiser Yang van Sui as 日 出處 天子 (Hi izurutokoro no tenshi) wat beteken "Keiser van die land waar die son opkom".   Die oudste gedokumenteerde gebruik van die titel 天皇 (Tennō, hemelse keiser) is op 'n houtlat, of mokkan, wat in 1998 in Asuka-mura, Nara Prefecture opgegrawe is en dateer uit die bewind van keiser Tenmu en keiserin Jitō in die 7de eeu.  
Deur die geskiedenis het Japannese keisers en edeles 'n eggenoot in die pos van die hoofvrou aangestel, eerder as om net 'n harem of 'n verskeidenheid vroulike bediendes aan te hou.
Die Japanse keiserlike dinastie het konsekwent amptelike poligamie beoefen tot in die Taishō -periode (1912–1926). Behalwe sy keiserin, kon die keiser verskeie sekondêre konsortusse ("byvroue") van verskillende hiërargiese grade neem, en byna altyd neem. Byvroue is ook toegelaat vir ander dinaste (Shinnōke, Ōke). Na 'n besluit van keiser Ichijō (r. 986–1011), het sommige keisers selfs twee keiserinne gelyktydig gehad (geïdentifiseer deur die aparte titels kōgō en chūgū). Met die hulp van al hierdie poligamie kan die keiserlike stam meer nageslag voortbring. (Seuns deur sekondêre gesinne word gewoonlik ook as keiserlike vorste erken, en so 'n seun kan as erfgenaam van die troon erken word as die keiserin nie 'n erfgenaam gebaar het nie.)
Van die agt regerende keisers van Japan het niemand getroud of geboorte geskenk nadat hulle die troon bestyg het nie. Sommige van hulle, as weduwees, het voor hulle bewind kinders gebaar. In die opvolging het die kinders van die keiserin voorkeur geniet bo die seuns van sekondêre gesinne. Dit was dus beduidend watter kwartale voorkeurgeleenthede gehad het om hoofvroue aan keiserlike vorste te verskaf, dit wil sê die verskaffing van toekomstige keiserinne.
Blykbaar was die oudste tradisie van amptelike huwelike binne die keiserlike dinastie huwelike tussen dinastielede, selfs tussen halfbroers of tussen oom en niggie. Sulke huwelike is geag [ deur wie? ] om die keiserlike bloed beter te bewaar, of hulle was daarop gemik om kinders te produseer wat simbolies is vir 'n versoening tussen twee takke van die keiserlike dinastie. Dogters van ander gesinne het byvroue gebly totdat keiser Shōmu (701–706) - in wat spesifiek as die eerste hoogte in sy soort gerapporteer is - sy Fujiwara -keiserin Kōmyō tot hoofvrou verhef het.
Japanse monarge was, net soos ander elders, daarvan afhanklik om alliansies te sluit met magtige hoofmanne en met ander monarge. Baie sulke alliansies is deur huwelike verseël. In Japan word sulke huwelike egter spoedig opgeneem as elemente van tradisie wat die huwelike van latere geslagte beheer het, hoewel die oorspronklike praktiese alliansie sy werklike betekenis verloor het. 'N Herhaalde patroon het 'n keiserlike skoonseun onder die invloed van sy magtige nie-keiserlike skoonpa gesien.
Vanaf die 7de en 8ste eeu het keisers hoofsaaklik vroue uit die Fujiwara-stam as hul vrouens met die hoogste posisie beskou-die waarskynlikste moeders van toekomstige monarge. Dit is bedek as 'n tradisie van huwelik tussen erfgename van twee kami (Shinto -gode): afstammelinge van Amaterasu met afstammelinge van die familie kami van die Fujiwara. (Oorspronklik kom die Fujiwara af van 'n relatief klein adel, dus hulle kami is onopvallend in die Japannese mitewêreld.) Om keiserlike kinders te produseer, is erfgename van die nasie, met twee-kant afkoms van die twee kami, as wenslik beskou-of dit pas ten minste by magtige Fujiwara-here, wat dus voorkeur geniet in die keiserlike huweliksmark. Die werklikheid agter sulke huwelike was 'n alliansie tussen 'n keiserlike prins en 'n heer van Fujiwara (sy skoonpa of oupa), laasgenoemde met sy hulpbronne wat die prins op die troon ondersteun en meestal die regering beheer. Hierdie reëlings het die tradisie van regente (Sesshō en Kampaku) gevestig, met hierdie posisies slegs deur 'n Fujiwara sekke -heer.
Vroeër het die keisers getrou met vroue uit die families van die Soga-heersers van die regering en met vroue van die keiserlike stam, naamlik neefs van verskillende grade en dikwels selfs hul eie halfsusters. Verskeie keiserlike figure uit die 5de en 6de eeu, soos prins Shōtoku (574-622), was kinders van paartjies van halfbroers. Sulke huwelike het dikwels gedien as alliansie- of opvolgingstoestelle: die Soga -heer verseker sy oorheersing van 'n prins wat as 'n marionet op die troon geplaas sou word, of die prins het die kombinasie van twee keiserlike afdraande verseker om sy eie en sy kinders se aanspraak op die troon. Huwelike was ook 'n manier om 'n versoening tussen twee keiserlike takke te sluit.
Na 'n paar eeue kon keisers niemand meer van buite gesinne as 'n primêre vrou neem nie, ongeag die moontlike bruikbaarheid van so 'n huwelik en die mag of rykdom wat so 'n wedstryd bied. Slegs selde het 'n prins die troon bestyg wie se moeder nie van die goedgekeurde gesinne afstam nie. Die vroeëre noodsaaklikheid en doelmatigheid het verander in 'n streng tradisie wat nie huidige noodsaaklikheid of noodsaaklikheid moontlik gemaak het nie, maar slegs die dogters van 'n beperkte kring van gesinne voorgeskryf het as geskikte bruide, omdat hulle eeue in aanmerking kom. Tradisie het sterker geword as die reg.
Fujiwara -vroue het dikwels keiserinne geword, terwyl byvroue uit minder verhewe adellike gesinne gekom het. In die afgelope duisend jaar is seuns van 'n keiserlike man en 'n Fujiwara -vrou in die opvolging verkies. Die vyf Fujiwara -gesinne, Ichijō, Kujō, Nijō, Konoe en Takatsukasa, het van die 8ste eeu tot die 19de eeu as die primêre bron van keiserlike bruide gedien, selfs meer gereeld as dogters van die keiserlike stam self. Fujiwara -dogters was dus die gewone keisers en moeders van keisers. Die keiserlike huiswet van die Meiji-era van 1889 het hierdie beperking op bruide vir die keiser en kroonprins duidelik gestel. 'N Klousule het bepaal dat dogters van Sekke (die vyf hooftakke van die hoër Fujiwara) en dogters van die keiserlike stam self hoofsaaklik aanvaarbare bruide was. Die wet is herroep in die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog. In 1959 word die toekomstige keiser Akihito die eerste kroonprins vir meer as 'n duisend jaar wat met 'n huwelik buite die voorheen geskikte sirkel trou.
In die Japannese mitologie is die heilige skatte toegeken aan Ninigi-no-Mikoto, die kleinseun van die godin Amaterasu, met die koms van Tenson kōrin. Amaterasu het hom gestuur om Japan te kalmeer deur die drie hemelse gawes te bring wat die keiser gebruik.  Die verslag van Ninigi wat aarde toe gestuur is, verskyn in die Nihon Shoki. Die Drie Heilige Skatte is geërf deur opeenvolgende Japannese keisers, wat dieselfde is as of soortgelyk is aan die heilige skatte in die mitologie. Hierdie drie gawes dui aan dat die keiser die afstammeling van Amaterasu is. Die drie heilige skatte is:
Tydens die opvolgingsrit (senso, 践 祚), met die juweel Yasakani no Magatama, die swaard Kusanagi en die spieël Yata no Kagami is 'n bewys van die wettige dienende keiser. 
Die oorsprong van die Japannese keiserlike dinastie is onduidelik, en dit baseer sy standpunt op die bewering dat dit 'van oudsher regeer' het. Daar is geen rekords van enige keiser wat na bewering nie 'n afstammeling van 'n ander, maar vroeër keiser was nie (万世 一 系 bansei ikkei). Die vermoede bestaan ​​dat keiser Keitai (ongeveer 500 nC) moontlik 'n onverwante buitestaander was, hoewel die bronne (Kojiki, Nihon-Shoki) beweer dat hy 'n afstammeling van keiser Ōjin was. Sy afstammelinge, insluitend sy opvolgers, was egter volgens rekords afkomstig van ten minste een en waarskynlik verskeie keiserlike prinsesse van die ouer geslag.
Duisend jaar gelede het die Japannese keiserlike gesin sy eie eienaardige stelsel van oorerflike opvolging ontwikkel. Dit was nie-primogenitêr, min of meer agnaties, hoofsaaklik gebaseer op rotasie. Vandag gebruik Japan streng agnatiese primogeniteit, wat uit Pruise aangeneem is, waardeur Japan in die 1870's baie beïnvloed is.
Die beheersende beginsels en die interaksie daarvan was blykbaar baie kompleks en gesofistikeerd, wat selfs eiesoortige uitkomste tot gevolg gehad het. Enkele hoofbeginsels wat in die opvolging blyk, was:
Vroue is toegelaat om sukses te behaal (maar daar was geen bekende kinders van hulle wie se vader nie ook 'n agnate van die keiserlike huis was nie, en daar is dus geen presedent wat 'n kind van 'n keiserlike vrou met 'n nie-keiserlike man kan erf nie , en ook nie 'n presedent wat dit verbied vir kinders van keiserinne nie). Vroue -toetreding was egter baie skaarser as mans.
Aanneming was moontlik en 'n baie gebruikte manier om die aantal erfgename met erfreg te verhoog (die aangenome kind moes egter 'n kind wees van 'n ander lid van die keiserlike huis).
Abdikasie is baie gereeld gebruik, en het in werklikheid meer gereeld plaasgevind as die dood op die troon. In daardie dae was die hooftaak van die keiser priesterlik (of goddelik), wat soveel herhalende rituele bevat het dat dit geglo word dat die posbekleër na 'n diens van ongeveer tien jaar 'n bederfde uittrede verdien het as 'n geëerde voormalige keiser.
Primogeniteit is nie gebruik nie - eerder het die keiserhuis in die vroeë dae iets beoefen wat op 'n rotasiestelsel lyk. Heel dikwels het 'n broer (of suster) die ouer broer of suster gevolg, selfs as die voorganger kinders verlaat het. Die 'beurt' van die volgende generasie kom meer gereeld na verskeie individue van die senior generasie. Rotasie het gereeld tussen twee of meer van die takke van die keiserlike huis gegaan, sodat min of meer ver neefs mekaar opgevolg het. Keiser Go-Saga het selfs 'n amptelike afwisseling tussen erfgename van sy twee seuns bepaal, wat die stelsel 'n paar eeue voortduur (wat uiteindelik gelei het tot stryd tussen die twee takke, die "suidelike" en "noordelike" keisers wat deur shogun veroorsaak is (of benut) ).Aan die einde was die plaasvervangers baie ver neefs wat in manlike afkoms getel is (maar al die tyd het ondertrouerye in die keiserlike huis plaasgevind, dus was hulle hegte neefs as vroulike bande getel word). Maar die afgelope vyfhonderd jaar, waarskynlik as gevolg van die konfuciaanse invloed, erfenis deur seuns - maar nie altyd, of selfs die meeste nie, was die oudste seun die norm.
Histories is die opvolging van die troon van die Chrysanthemum nog altyd oorgedra na afstammelinge in manlike geslag uit die keiserlike geslag. Oor die algemeen was hulle mans, maar gedurende die bewind van honderd vorste was daar nege vroue (een voorhistories en agt histories) as keiser by elf geleenthede.
Meer as duisend jaar gelede het 'n tradisie begin dat 'n keiser relatief jonk moet opklim. 'N Dinastie wat sy kleuterjare geslaag het, is geskik en oud genoeg geag. Die bereiking van die ouderdom van wettige meerderheid was nie 'n vereiste nie. So het 'n menigte Japannese keisers as kinders, so jonk as 6 of 8 jaar oud, opgevaar. Die hoëpriesterlike pligte is vir 'n lopende kind moontlik geag. 'N Regeerperiode van ongeveer 10 jaar was 'n voldoende diens. Om 'n kind te wees, was blykbaar 'n goeie eiendom, om vervelige pligte beter te verduur en onderwerping aan politieke magsmakelaars te verdra, en soms om die werklik magtige lede van die keiserlike dinastie te bedek. Byna alle Japannese keiserinne en tientalle keisers het afstand gedoen en die res van hul lewe in bederfde aftrede geleef, wat 'n invloed agter die skerms uitoefen. Verskeie keisers abdikeer hul pensioen terwyl hulle nog in hul tienerjare was. Hierdie tradisies verskyn in Japannese folklore, teater, letterkunde en ander vorme van kultuur, waar die keiser gewoonlik beskryf word as 'n adolessent.
Voor die Meiji -herstel het Japan elf regeringsperiode gehad as heersende keiserinne, almal dogters van die manlike geslag van die keiserlike huis. Nie een het as vrou of weduwee van 'n keiser opgevaar nie. Keiserlike dogters en kleindogters het egter gewoonlik die troon bestyg as 'n soort 'stop -gap' -maatstaf - as 'n geskikte mannetjie nie beskikbaar was nie of sommige keiserlike takke in wedywering was, sodat 'n kompromis nodig was. Meer as die helfte van die Japannese keiserinne en baie keisers het geabdikeer nadat 'n geskikte manlike afstammeling oud genoeg was om te regeer (in sommige gevalle net verby kleuterjare). Vier keiserinne, keiserin Suiko, keiserin Kōgyoku (ook keiserin Saimei) en keiserin Jitō, sowel as die legendariese keiserin Jingū, was weduwees van oorlede keisers en prinsesse van die bloedkeiser in eie reg. Die een, keiserin Genmei, was die weduwee van 'n kroonprins en 'n prinses van die bloedkeiser. Die ander vier, keiserin Genshō, keiserin Kōken (ook keiserin Shōtoku), keiserin Meishō en keiserin Go-Sakuramachi, was ongetroude dogters van vorige keisers. Nie een van hierdie keiserinne het getrou of geboorte geskenk nadat hulle die troon bestyg het nie.
Artikel 2 van die Meiji -grondwet (die Grondwet van die Keiserryk van Japan) lui: "Die keiserlike troon word opgevolg deur keiserlike manlike afstammelinge, volgens die bepalings van die keiserlike wet." Die keiserlike huishoudelike wet van 1889 het die opvolging bepaal op manlike afstammelinge van die keiserlike lyn, en spesifiek uitgesluit vroulike afstammelinge van die opvolging. In die geval dat die hooflyn heeltemal misluk, gaan die troon na die naaste kollaterale tak, weer in die manlike lyn. As die keiserin nie 'n erfgenaam gebaar het nie, kon die keiser 'n byvrou neem, en die seun wat hy by die byvrou gehad het, word erken as die troonopvolger. Hierdie wet, wat op dieselfde dag as die Meiji-grondwet afgekondig is, geniet dieselfde status as die grondwet.
Artikel 2 van die Grondwet van Japan, afgekondig in 1947 deur die invloed van die Amerikaanse besettingsadministrasie, bepaal dat "The Imperial Troon dynasties sal wees en daarin sal slaag in ooreenstemming met die keiserlike huishoudelike wet wat deur die dieet aanvaar is." Die keiserlike huishoudelike wet van 1947, uitgevaardig deur die tweede en negentigste en laaste sitting van die keiserlike dieet, behou die uitsluiting van vroulike dinaste in die wet van 1889. Die regering van premier Yoshida Shigeru het die wetgewing haastig saamgevoeg om die keiserlike huishouding in ooreenstemming te bring met die Amerikaanse-geskrewe Grondwet van Japan wat in Mei 1947 in werking getree het. In 'n poging om die grootte van die keiserlike gesin te beheer, bepaal die wet dat slegs wettige manlike afstammelinge in die manlike geslag dynasties kan wees, dat keiserlike prinsesse hul status as lede van die keiserlike gesin verloor as hulle buite die keiserlike gesin trou,  en dat die keiser en ander lede van die keiserlike gesin nie kinders mag aanneem nie. Dit het ook verhoed dat takke, behalwe die tak wat van Taishō afstam, langer keiserlike vorste was.
Huidige status Wysig
Erfopvolging word nou gereguleer deur wette wat deur die National Diet aangeneem is. Die huidige wet sluit vroue uit die opvolging uit. 'N Verandering aan hierdie wet is oorweeg totdat prinses Kiko 'n seun gebaar het.
Tot die geboorte van prins Hisahito, seun van prins Akishino, op 6 September 2006, was daar 'n moontlike opvolgingsprobleem, aangesien prins Akishino die enigste manlike kind was wat sedert 1965 in die keiserlike gesin gebore is. Na die geboorte van prinses Aiko, daar was 'n openbare debat oor die wysiging van die huidige keiserlike huishoudelike wet om vroue in staat te stel om die troon op te volg. In Januarie 2005 het premier Junichiro Koizumi 'n spesiale paneel aangestel wat bestaan ​​uit regters, universiteitsprofessore en staatsamptenare om veranderinge aan die keiserlike huishoudelike wet te ondersoek en aanbevelings aan die regering te doen.
Die paneel wat oor die opvolgingskwessie handel, het op 25 Oktober 2005 aanbeveel dat die wet gewysig word sodat vroue van die manlike lyn van keiserlike afkoms die Japannese troon kan bestyg. Op 20 Januarie 2006 het premier Junichiro Koizumi 'n deel van sy jaarlikse toespraak aan die kontroversie gewy en belowe om 'n wetsontwerp in te dien waarmee vroue die troon kan bestyg om te verseker dat die opvolging in die toekoms op 'n stabiele manier voortduur. Kort na die aankondiging dat prinses Kiko swanger is met haar derde kind, het Koizumi sulke planne opgeskort. Haar seun, prins Hisahito, is die derde op die troon volgens die huidige erfreg. Op 3 Januarie 2007 kondig premier Shinzō Abe aan dat hy die voorstel om die keiserlike huishoudelike wet te wysig, laat vaar. 
'N Ander voorgestelde plan is om ongetroude mans uit die afgeskafte onderpandstakke van die keiserlike gesin toe te laat om weer deur aanneming of huwelik aan te sluit. Dit is 'n noodmaatreël om 'n stabiele opvolging te verseker. Dit hersien nie die keiserlike huishoudelike wet nie.  Dit herstel nie die koninklikes van die 11 onderkantse takke van die keiserlike huis wat in Oktober 1947 afgeskaf is nie.
Kroonprins Akishino is formeel eerste verklaar op die troon van die krisant op 8 November 2020. 
Gedurende die Kofun-periode is sogenaamde "argaïese begrafnisse" vir die dooie keisers gehou, maar slegs die begrafnisrites van die einde van die tydperk, wat die kronieke in meer besonderhede beskryf, is bekend. Hulle was gesentreer rondom die ritueel van die mogari (殯), 'n voorlopige bewaarplek tussen dood en permanente begrafnis. 
Keiserin Jitō was die eerste Japannese keiserlike persoon wat veras is (in 703). Daarna, met enkele uitsonderings na, is alle keisers tot die Edo -tydperk veras.  Vir die volgende 350 jaar het begrafnis in die grond die gunsteling begrafnisgebruik geword. Tot 1912 is die keisers gewoonlik in Kyoto begrawe.  Vanaf keiser Taishō is die keisers begrawe by die Musashi Imperial Graveyard in Tokio.
In 2013 het die Imperial Household Agency aangekondig dat keiser Akihito en keiserin Michiko veras sal word nadat hulle gesterf het. 
Tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die Japannese monargie een van die rykstes ter wêreld.  Voor 1911 is daar geen onderskeid getref tussen die keiserlike kroonlandgoed en die persoonlike besittings van die keiser nie. Die Imperial Property Law, wat in Januarie 1911 in werking getree het, het twee kategorieë van keiserlike eiendomme bepaal: die erflike of kroonlandgoedere en die persoonlike ("gewone") eiendomme van die keiserlike familie. Die keiserlike minister het die verantwoordelikheid gekry om geregtelike verrigtinge rakende keiserlike besittings na te kom. Ingevolge die wet was keiserlike eiendomme slegs belasbaar in gevalle waar daar geen konflik met die keiserlike wet was nie, maar kroonlandgoedere kon slegs vir openbare of imperiaal gesanksioneerde ondernemings gebruik word. Persoonlike eiendomme van sekere lede van die keiserlike familie, benewens eiendomme vir minderjarige keiserlike familielede, is van belasting vrygestel. Dié familielede was onder meer die keiserin Dowager, die keiserin, die kroonprins en kroonprinses, die keiserlike kleinseun en die gemaal van die keiserlike kleinseun.  As gevolg van die swak ekonomiese toestande in Japan, is 289 259,25 hektaar kroonlande (ongeveer 26% van die totale grondbesit) óf verkoop óf oorgedra aan die regerings- en privaatsektorbelange in 1921. In 1930 het die Nagoya Losstaande Paleis (Nagoya -kasteel) is aan die stad Nagoya geskenk, terwyl ses ander keiserlike villa's tegelyk verkoop of geskenk is.  In 1939 is Nijō -kasteel, die voormalige woning in Kyoto van die Tokugawa -shoguns en 'n keiserlike paleis sedert die Meiji -restourasie, ook aan die stad Kyoto geskenk.
Aan die einde van 1935, volgens amptelike syfers van die regering, het die keiserlike hof ongeveer 3,111,965 hektaar landgoedere besit, waarvan die grootste deel (2,599,548 hektaar) die privaat grond van die keiser was, met 'n totale oppervlakte van die kroonlandgoedere op ongeveer 512,161 hektaar die gronde bestaan ​​uit paleiskomplekse, bos- en landerye en ander residensiële en kommersiële eiendomme. Die totale waarde van die keiserlike eiendomme is toe geraam op 650 miljoen ¥, of ongeveer 195 miljoen dollar teen die heersende wisselkoerse. [nota 2]   Dit was bykomend tot die persoonlike fortuin van die keiser, wat honderde miljoene jen beloop en talle erfstukke en meubels vir die gesin insluit, rasegte vee en beleggings in groot Japannese ondernemings, soos die Bank of Japan, ander groot Japannese banke, die Imperial Hotel en Nippon Yusen. 
Na die nederlaag van Japan in die Tweede Wêreldoorlog, is al die kollaterale takke van die keiserlike gesin onder die geallieerde besetting van die land en die daaropvolgende grondwetlike hervormings afgeskaf, wat die gesinne genoodsaak het om hul bates aan private of regeringseienaars te verkoop. Personeelgetalle in die keiserlike huishoudings is verminder van 'n hoogtepunt van ongeveer 6 000 tot ongeveer 1 000. Die keiserlike boedels en die persoonlike fortuin van die keiser (wat destyds geraam word op $ 17,15 miljoen, of ongeveer $ 625 miljoen in terme van 2017) is oorgedra na staats- of privaatbesit, behalwe 6,810 hektaar grondbesit. Sedert die grondwetlike hervormings van 1947 word die keiserlike gesin ondersteun deur 'n amptelike burgerlike lys wat deur die Japannese regering goedgekeur is. Die grootste keiserlike afsettings was die voormalige keiserlike Kiso- en Amagi -boslande in die Gifu- en Shizuoka -prefekture, weidingsgrond vir vee in Hokkaido en 'n veeboerdery in die Chiba -streek, wat almal na die Ministerie van Landbou, Bosbou en Visserye oorgeplaas is. Die besittings van die keiserlike eiendom is sedert 1947 verder verminder na verskeie oorhandigings aan die regering. Vandag sluit die belangrikste keiserlike eiendomme die twee keiserlike paleise in Tokio en Kyoto, verskeie keiserlike villa's en 'n aantal keiserlike plase en wildreservate in. 
Vanaf 2017 het Akihito 'n geskatte netto waarde van $ 40 miljoen.  ​​Die rykdom en uitgawes van die keiser en die keiserlike familie is nog steeds bespiegelings en is grotendeels van die publiek weerhou tot 2003, toe Mori Yohei, 'n voormalige koninklike korrespondent van die Mainichi Shimbun, toegang verkry tot 200 dokumente deur middel van 'n wet wat onlangs op openbare inligtingswet uitgevaardig is. Mori se bevindinge, wat hy in 'n boek gepubliseer het, onthul besonderhede van die burgerlike lys van die keiserlike gesin van US $ 240 miljoen (in 2003 -waardes).  Die boek het onder meer onthul dat die koninklike familie meer as 1 000 mense in diens gehad het.  Die totale koste van gebeure wat verband hou met die toetrede van keiser Naruhito was ongeveer 16,6 miljard jen ($ 150 miljoen) in 2019. Dit is 30% hoër as die toetrede van keiser Emeritus Akihito (1990).