Die Electra-kompleks is 'n psigoanalitiese term wat gebruik word om 'n meisie se mededingingskenning met haar ma te beskryf vir die gevoelens van haar pa. Dit is vergelykbaar met die manlike Oedipus-kompleks. Die oplossing van die Electra-kompleks lei uiteindelik tot identifikasie met dieselfde geslag ouer.
Hoe werk die Electra-kompleks?
Volgens Sigmund Freud , tydens vroulike psigoseksuele ontwikkeling , is 'n jong meisie aanvanklik aan haar ma geheg.
Wanneer sy ontdek dat sy nie 'n penis het nie, word sy aan haar pa verbonde en begin sy haar ma kwaad maak vir haar 'kastrasie'. As gevolg hiervan, Freud het geglo dat die meisie dan met haar begin identifiseer en na haar ma uit vrees verloor om haar liefde te verloor.
Terwyl die term Electra-kompleks gereeld met Freud geassosieer word, was dit eintlik Carl Jung wat die term in 1913 geskep het. Freud het die term verwerp en beskryf dit as 'n poging om die analogie tussen die houding van die twee geslagte te beklemtoon. Freud het self die term vroulike Oedipus-houding gebruik om te beskryf wat ons nou as die Electra-kompleks verwys.
Wanneer neem die Electra-kompleks plek?
Volgens Freudiaanse teorie leer 'n belangrike deel van die ontwikkelingsproses om by dieselfde geslag ouer te identifiseer. Tydens die stadiums van Freud se teorie van psigoseksuele ontwikkeling is die libidinale energie gefokus op verskillende erogene sones van die kind se liggaam.
As daar in enige van hierdie stadiums foute gaan, kan 'n fiksasie op daardie stadium in ontwikkeling voorkom. Sulke fiksasies, Freud het geglo, het dikwels tot angs gelei en 'n rol gespeel in neurose en wanadaptiewe gedrag in volwassenheid.
Freud het die Oedipal-kompleks beskryf as 'n seun se verlange na sy ma en kompetisie met sy pa.
Die seun beskik oor 'n onbewustelike begeerte om sy pa as sy ma se seksmaat te vervang, wat dus lei tot 'n wedywering tussen seun en vader.
Terselfdertyd het die seun egter ook vrees dat sy pa hierdie begeertes sal ontdek en hom uit die straf gooi. Om hierdie angs op te los, begin die seun eerder met sy pa te identifiseer en 'n begeerte om meer soos sy pa te wees, te ontwikkel. Freud het geglo dat dit hierdie proses is wat kinders lei om hul geslagsrolle te aanvaar, 'n begrip van hul eie seksualiteit te ontwikkel en selfs moraliteit te vorm.
'N Kort agtergrond van die Electra-kompleks
Die term self is afgelei van die Griekse mite van Electra en haar broer Orestes, wat die dood van hul ma ter wille van hul pa se moord geplunder het. Freud het die onderliggende idees van die Electra-kompleks ontwikkel, hoewel hy dit nie as sodanig beskou het nie. Freud het eerder verwys na 'n meisie se neiging om met haar ma te kompeteer vir die besit van haar pa as die vroulike Oedipus-houding of die negatiewe Oedipus-kompleks.
Freud en Jung was oorspronklik goeie vriende en kollegas, maar Jung het toenemend ontevrede geword met sekere aspekte van Freud se teorieë. Hy het gevoel dat Freud die rol wat seksualiteit gespeel het in die motivering van menslike gedrag beklemtoon.
Uiteindelik het Jung uit sy psigoanalitiese affiliasies bedank en het akrimony tussen die twee mans gegroei. Dit was Jung wat Freud se vroulike Oedipus-houding as die Electra-kompleks gevoer het.
Verdediging Meganismes en die Electra Kompleks
'N Aantal verdedigingsmeganismes speel 'n rol in die oplossing van die Electra-kompleks. Dit is die primêre id wat van die kind vereis om haar ma te besit en met haar pa te kompeteer. Om die konflik op te los, moet hierdie aansprake en begeertes eers uit bewuste herinnering onderdruk word. Gedurende die volgende gedeelte van die proses vind identifikasie plaas. Die meisie begin met haar ma identifiseer en bevat baie van dieselfde persoonlikheidseienskappe in haar ego.
Hierdie proses stel ook die meisie in staat om haar moeder se moraliteit in haar super-ego te internaliseer, wat haar uiteindelik lei om die reëls van haar ouers en samelewing te volg.
> Freud, S. (1962). Drie essays oor die teorie van seksualiteit. (np): Basiese Boeke.
> Jung, CG (1913). Die teorie van psigoanalise, psigoanalitiese oorsig, 1, 1-40.
> Scott, J. (2005). Electra na Freud: Mite en Kultuur. Cornell Studies in die Geskiedenis van Psigiatrie. Ithaca: Cornell University Press.