Panasonic Eneloop Pro (Akku, AAA, 900mAh, 4Stk.) - digitec
Sanyo eneloop eneloop pro BK-4HCEE/4BE, Spannung: 1.2 V, Kapazität: 930 mAh, Akkutyp Bauform: AAA, Verpackungseinheit: 4 Stück.
Verkaufsrang in Produkttyp Aufladbare Batterie + Ladegerät 22 von 134
Eneloop Pro (Akku, AAA, 900mAh, 4Stk.)
WEB27: 261ms (18Q 45ms 39E 0T 20ms 20max)—RocksDb: 50ms (514)—PCache: 65ms—Redis: 0ms (0, Des: 0ms) Deer Meadow Mountains Western stream Deer waterfall Landscape Oil Painting stormy sky snow scene by Walt Curlee - 10" x 6.5"
wall art canvas prints american realistic wildlife deer western panorama mountain landscape oil artist stream snow waterfall trees realism Skoonpa en die dokter | Toortsie, Kameel en Bokbaaivygie se blog
← Musiek in die Bybel (5)
Die rykste man in Babilon →
Skoonpa en die dokter	Posted on Februarie 29, 2016	by Kameel Scrapydo se toeka-tokkel: Besonderse mense
Ek was die skarlaken vrou – afgeskryf deur haar familie – toe ek my aanstaande skoonpa vir die eerste keer ontmoet het. Hierdie Engelsman was ‘n “no nonsense” mens, en almal het ligvoet om hom geloop. Tot ontsteltenis van die vrouegeslag in daardie familie het hy opgestaan, en vir my sy stoel aangebied die eerste keer toe ek hulle huis binnegestap het. Tot Ken was verbaas, en het later verduidelik dat dit ‘n daad van respek teenoor my was wat sy pa nog nooit teenoor die ander evas in die gesin bewys het nie. My hart was verower, maar dit was gou duidelik dat die vroue hulle mes vir my in het, en hulle jaloesie het met tye lelik tande gewys.
Dit was vir my uiters vreemd dat daar geen aanraking tussen die mense in daardie Engelse gesin was nie. Volgens Ken is Engelse nie soos Afrikaners wat aan mekaar vat en soen nie, en dat veral sy pa nie van aanraking hou nie. Ek en Ken is getroud, en die verhouding tussen my en my skoonpa het gegroei. Op sy eie Engelse manier het hy oor my gewaak, en wanneer nodig vir my ingetreë. Op ‘n dag gaan staan ek voor hom, neem sy gesig in my hande, en met die woorde “Father, dear father,” soen ek hom kaplaks op sy mond. Hy staan asof versteend voor my; ons kyk mekaar in die oë terwyl ek op sy reaksie wag. Met ‘n verleë laggie, en die woorde “Oh you,” draai hy om en stap weg.
“Father dear father,” word my troetelnaam vir hom, en elke keer wanneer ek sy gesig in my hande neem en hom met diè woorde soen, staan hy daar met sy arms langs sy sye, en gee ‘n nagemaakte rilling. Die laaste jaar van sy lewe verswak hy so dat daar net ‘n skaduwee van die eers groot Engelsman oorbly. My skoonma was by toe al oorlede, en sy dogter het na hom omgesien. Op ‘n dag bel sy en vra of ons hom nie net vir ‘n paar weke by ons wil inneem nie; haar eie gesondheid is nie goed nie, en sy is ooreis. Hy was nie totaal bedlêend nie maar kon homself nie meer bad en aantrek nie, en Alzheimers het ook sy tol begin eis. Kenneth ons kunskind neem dit op hom om sy oupa te bad, en aan te trek, en in die aand weer reg te maak vir bed. So stap ek een aand die kamer binne, en vind my skoonpa in sy nagklere bo-op die bed lê. Ek help hom om onder die komberse in te klim, en kyk na die uitgeholde gesig op die kussing. Met groot deernis buk ek oor hom, sit my hande om sy gesig, en met die woorde, “I love you, father dear father,” soen ek hom. “I love you too,” antwoord hy, en dit was sy laaste woorde op aarde. Gedurende die nag sterf hy, en so vind ek hom die volgende oggend.
Ken het die spreekkamers van die plaaslike dokters met huiwering gebel. Dit was ‘n bekende feit dat dié dokters nie die mense wat na die naburige dorp – dertig kilometers verder – gery het om dokter toe te gaan, goedgesind is nie. Die dokter aan diens is nuut op ons dorp, en sê hy sal dadelik uitkom. Dit is met groot agting wat ek sê, “wat ‘n mens!” Hy vind ons as gesin sprakeloos, en in trane. Ken neem hom deur slaapkamer toe; en ‘n rukkie later kom hy uit en bevestig dat my skoonpa al ‘n paar uur dood is. Sy woorde van vertroosting tref diep, en met sorg vertroos hy die drie kleiner kinders wat hard sit en huil. Hy vra waar die telefoon is, en gaan bel die lykversorgers. Daarna stap hy kombuis toe, stuur Ken terug sitkamer toe; want soos hy sê, “Jou gesin het jou nou nodig,” en nie lank daarna nie kom hy met ‘n skinkbord vol koppies koffie by ons aan, en gee aan elkeen ‘n koppie koffie. “Julle gesin het nodig om alleen te wees,” sê hy, “maar ek gaan bly totdat die lykversorgers weg is. Ek wil seker maak dat julle, en veral die kinders reg is voor ek gaan.” Met die woorde stap hy terug kamer toe om daar te gaan wag. Ons het nooit ‘n rekening van die dokter wat soos ‘n engel ons huis binnegekom het, gekry nie.
My skoonpa en die dokter; twee uiteenlopende persoonlikhede, wat my lewe verryk het.
This entry was posted in 'In opdrag...., Uncategorized. Bookmark the permalink.	← Musiek in die Bybel (5)
23 Responses to Skoonpa en die dokter
perdebytjie sê:	Februarie 29, 2016 om 4:32 nm	Wat ‘n pragtige verhaal van deernis!
Antwoord	Kameel sê:	Februarie 29, 2016 om 4:36 nm	Dankie 🙂 Wonderlik hoe party mense net jou lewe soveel ryker maak, en al wat dit neem is omgee.
Antwoord	rondomtaliedraai sê:	Februarie 29, 2016 om 7:12 nm	Dis spesiaal
Antwoord	Kameel sê:	Februarie 29, 2016 om 7:20 nm	Dankie. Ja, twee baie spesiale mense. ‘n Mooi aand vir jou en lekker slaap 🙂
Antwoord	Christina B sê:	Februarie 29, 2016 om 11:28 nm	Daar is so baie mooi binne-in die hartseer. Pragtig geskryf.
Antwoord	Kameel sê:	Maart 1, 2016 om 6:00 vm	Dankie Christina. Geseënde dag vir jou.
Antwoord	Toortsie sê:	Maart 1, 2016 om 11:11 vm	Deurgedring deur die kors. xx
Antwoord	Kameel sê:	Maart 1, 2016 om 1:05 nm	Ja Toorts, deur baie hartseer van albei kante af, het ons mekaar gevind.
Antwoord	Pixie sê:	Maart 1, 2016 om 12:13 nm	Dit is pragtig vertel, sit ek nou hier met ‘n knop in my keel. Wat ‘n mooi storie
Antwoord	Kameel sê:	Maart 1, 2016 om 1:02 nm	Dankie Pixie…. dit was ‘n spesiale verhouding. Dankie ook vir die inloer. Mooi dag vir jou!!
Antwoord	Toortsie sê:	Maart 3, 2016 om 8:02 vm	Hello Pixie. Nou interfere ek weer, maar dis maar wie ek is!
Jy het een keer vir my die skakel na jou ander blog gegee. Ek het dit natuurlik al weer verloor! Ekskuus!
Nou wil ek jou graag iets vra: wil jy nie by jou kommentare die webbladadres verander nie? As ek nou op jou naam kliek, kom ek elke keer by jou blog uit waar jy nie meer skryf nie. As jy nou jou nuwe blogadres daar intik, dan kan ek elke keer net op jou naam tik en by jou uitkom.
Natuurlik net soos jy graag wil! 🙂
Antwoord	Pixie sê:	Maart 3, 2016 om 12:51 nm	Ag nee! Dankie dat jy my se, ek sal kyk of ek dit kan verander. Het darem vandag weer ietsie geskryf. My brein voel so voos die laaste tyd 😦 LikeLike
Antwoord	Toortsie sê:	Maart 3, 2016 om 2:41 nm	EK kom nog steeds by die ‘silly season’ uit. 🙂
Antwoord	Pixie sê:	Maart 3, 2016 om 2:47 nm	https://pixie1se1pad.wordpress.com Jammer, ek is obviously meer tegnologies gestremd as wat ek gehoop het….. hoop hierdie help!
Antwoord	Pixie sê:	Maart 3, 2016 om 2:48 nm	Ek dink ek het dit reggekry om dit te verander!!
Antwoord	HesterLeyNel sê:	Maart 1, 2016 om 6:38 nm	So lekker om sulke mense in jou hoek te hê
Antwoord	Kameel sê:	Maart 1, 2016 om 7:08 nm	Omtrent Hester; dis die omgee vir mekaar wat die lewe kleur gee.
Antwoord	Olga sê:	Maart 3, 2016 om 9:24 vm	die dr was al ‘n uitsondering tussen sy vennote. Ek verwonder my altyd aan die verskil tussen Engelse en Afrikaanse mense.
Antwoord	Kameel sê:	Maart 3, 2016 om 9:39 vm	Die mense het met groot lof van hom gepraat…. maar hy het nie lank gebly nie. Elke kultuur het ‘n ander manier van doen; nogal ‘n aanpassing in die getroude lewe. Verwonder my na al die jare nog as ek by Ken se suster kuier oor hulle maniere van dinge doen. LikeLike
Antwoord	scrapydo2.wordpress.com sê:	Maart 3, 2016 om 10:20 vm	Dit is regtig n bestiering gewees dat jy en jou skoonpa se paaie gekruis het. Julle het altwee mekaar nodig gehad en in stilligheid ondersteun. Dis so belangrik om iemand wat jou onderskraag en steun te hê. Baie dankie vir jou getroue deelname aan Toeka-Tokkel 🙂
Antwoord	Kameel sê:	Maart 3, 2016 om 10:28 vm	Hy was ‘n moeilike Engelsman en almal was maar bang vir hom. Dit voel vir my so reg dat hy by ons aan huis oorlede is, alhoewel my skoonsus nie sal saamstem nie. Sy was erg oor haar ouers en het hom baie goed versorg die jare waarin hy alleen was. Daar was egter nie daardie aanraking en uitspraak van liefde wat ek glo hy nodig gehad het nie. Alles het ‘n doel. Mooi dag vir jou 🙂
Antwoord	scrapydo2.wordpress.com sê:	Maart 3, 2016 om 10:50 vm	Ja, alles is met n doel. Ek het bv die voorreg gehad om die laaste woorde vir my ma te kon sê: Ek is lief vir u, Mamma. Dit dink ek het haar genade gegee om in vrede te kon gaan.(daar is maar baie aan verbonde met die omstandighede wanneer dinge gebeur) Ek gaan nou slaap en jy moet jou dag geniet!
Antwoord	Terug pieng: Toeka-Tokkel no 9: Verbeelding – I scrap 2