Verskille tussen paddas en paddas - diere Lees Meer
Hoof diere Verskille tussen paddas en paddas
Alhoewel dit waar is dat hulle 'n soortgelyke aspek deel, is daar 'n reeks verskille op fisiese, reproduktiewe of gebruike vlak; paddas is byvoorbeeld groot springers, terwyl paddas groot grawe is
Geskryf en geverifieer deur die prokureur Francisco Maria Garcia op 31 Maart 2018.
Laaste opdatering: 31 Maart 2018
Met die eerste oogopslag lyk hulle dieselfde, alhoewel daar verskille is tussen paddas en paddas (net bokant hierdie lyne). Die eerste van hulle begin met die grootte en die vorm, en gaan voort met die kleure, tekstuur en klanke. 'N Gedetailleerde waarneming sal baie besonderhede aandui vir diegene wat die verskille tussen paddas en paddas wil identifiseer.
Hulle kom albei uit dieselfde familie amfibieë. Hulle is batrachiane wat as anurans geklassifiseer word; dit wil sê monsters sonder 'n stert. Nietemin, paddas behoort aan die genus Rana, terwyl paddas tot die Bufo behoort. Nesters is groot paddas met dik, gegolfde pels, anders as padda.
Paddas en paddas deel 'n soortgelyke evolusionêre proses; beide begin as paddavissies en verloor hul sterte wanneer hulle die metamorfose voltooi. Nou begin hul gebruike en hul habitat die verskille tussen die twee afbaken.
Wat is die verskille tussen paddas en paddas??
Paddas is meer gestileerde eksemplare, met 'n blink en slymerige voorkoms, met 'n oorheersing van 'n enkele kleur. Aan die ander kant het paddas 'n gerimpelde, dik en gewoonlik gevlekte vel.
Alhoewel hulle in voorkoms maklik onderskei kan word, daar is tipes paddas waarvan die fisiese eienskappe soos die padda lyk. Alhoewel hulle gestileer bly, is die kleure meer soortgelyk aan dié wat paddas identifiseer.
Dieselfde gebeur omgekeerd. Daar is paddasoorte wat baie dunner is as die algemeenste, wie se velle gladder is. Hulle kan egter rof en dik voel soos 'n gewone padda.
Morfologie. Paddas is dik, growwe en vet amfibieë, en hulle het stewige ledemate en 'n groot kop. Hulle bene is gewoonlik kort en het nie 'n membraan tussen hul tone nie, aangesien hulle nie swem nie.
Omgekeerd, die paddas is skraal en gestileer, en word gekenmerk deur lang bene vir langafstandspronge. Tussen hul vingers het hulle 'n interdigitale membraan, kenmerkend van water amfibieë.
Fisiognomie. Paddas het afgeronde oë en horisontale pupille, terwyl paddas se oë gewoonlik skuins is en 'n vertikale pupil het. By paddas is hul trommel amper onmerkbaar, dit is die teenoorgestelde by paddas.
In albei gevalle gebruik hierdie amfibieë hul uitgerekte tong om hul voedsel te bereik. Anders as paddas, paddas het tande in die boonste kakebeen.
Doeane van paddas en paddas
Paddas is van nature amfibieë wat water en land bewoon. Hulle kan gesien word hoe hulle onder water swem of daarop spring, en voordeel trek uit die blare wat dryf. Hulle is die anurane met die grootste bevolking ter wêreld, so daar is baie uiteenlopende spesies.
Paddas is by uitstek aardse en grawende; hul agterpote is nie so ontwikkel nie, want hulle benodig nie meer behendigheid om te spring nie. In plaas daarvan reis hulle oor die land oor kort afstande, maar kan soms vinnig wees.
By paddas en paddas is daar monsters wat gifstowwe kan produseer wat giftig is vir ander diere. Hierdie kan veroorsaak vergiftiging en die dood net deur u vel aan te raak; hierdie effek kan net so skadelik vir die mens wees.
Reproduksie van paddas en paddas
'N Ander voorwaarde wat die verskil tussen paddas en paddas maak, is die manier waarop hulle voortplant. Alhoewel albei eierlae is, is die manier om dit te doen anders.
By paddas word die gewoonte om op die grond te lewe onderbreek om hul eiers te lê; plaas dit in die vorm van toue of kettings, naby blare en baie vinnig, en slaap dan weer.
In die geval van paddas lê hulle hul eiers in die water soos trosse druiwe. Tussen hulle het hulle 'n stof wat hulle bymekaar hou; 'n Padda het die vermoë om tussen 1 000 en 2 000 eiers te lê.
'N Kenmerkende toestand van paddas is die verandering van geslag. Hierdie tipe amfibie het 'n orgaan genaamd die bieër wat in hul testikels geleë is. Slegs as die testikels verwyder word, verander die bieërorgaan in 'n soort eierstok. Hiermee is 'n optimale produksie van ovules moontlik om hul voortplanting te verseker.