Waarom Petrus die Grote sy eie seun gemartel en vermoor het - GESKIEDENIS - Inligting
Waarom Petrus die Grote sy eie Seun gemartel en vermoor het
Baie monarge deur die geskiedenis het familielede vermoor. Engeland se Henry VIII het byvoorbeeld twee vroue en verskeie neefs onthoof. Cleopatra het die moord op twee broers en susters (waarvan een ook haar man was) ontwerp. En Atahualpa, die laaste Inka-keiser, het beveel dat sy halfbroer uit 'n Spaanse gevangenis tereggestel moet word. Maar selfs die koninklikes was dalk ontsteld oor die optrede van die Russiese tsaar Peter die Grote, wat sy oudste seun in 1718 laat doodmaak het omdat hy na bewering met hom saamgesweer het.
Peter I, beter bekend as Petrus die Grote, word algemeen erken dat hy Rusland in die moderne tyd gebring het. Gedurende sy tyd as tsaar, van 1682 tot sy dood in 1725, het hy 'n verskeidenheid hervormings geïmplementeer, insluitend die opknapping van die Russiese kalender en alfabet en die vermindering van die Ortodokse Kerk se outonomie. Peter het selfs 'n belasting op baarde ingestel as deel van sy pogings om Russe meer soos Wes -Europeërs te laat lyk en op te tree.
Terselfdertyd het Peter die eerste regte vloot van Rusland gebou, die weermag opgedateer en 'n reeks militêre oorwinnings behaal. Op grond verower uit Swede, sy belangrikste antagonis, stig hy die stad St. Petersburg en verhuis dan die hoofstad daarheen van Moskou. "Uiteindelik het Peter in opstand gekom teen die [tradisionalistiese] Moskouse politieke kultuur," sê Jonathan Daly, professor in Russiese geskiedenis aan die Universiteit van Illinois in Chicago.
Tot groot ergernis van Peter het sy oudste seun en erfgenaam, die tsarevitsj Alexei, grootgeword anders te dink. Alexei se ma, Eudoxia, was vroom en konserwatief, en haar huwelik met Peter was rotsagtig. In 1698, toe Alexei agt jaar oud was, het Peter haar verlaat en haar in 'n klooster gedwing. Van toe af word Alexei grootliks grootgemaak deur sy tantes, hoewel hy ook onderrig in die tyd van die Verligting in vreemde tale en wiskunde ontvang het en in die buiteland in die huidige Duitsland gestudeer het.
Soos baie kinders van Europese vorste, het Alexei nie gereeld sy pa gesien nie, wat 'n groot deel van sy regering weggeveg het om die Ottomane en Swede te bestry en deur Wes -Europa te reis. In plaas daarvan was Alexei omring deur 'n Moskou -gevolg wat geglo het in "minder verwestering en 'n groter rol vir die Ortodokse Kerk en die aristokrasie", verduidelik Paul Bushkovitch, 'n professor in geskiedenis aan die Yale Universiteit en skrywer van Peter die Grote: Die stryd om mag, 1671-1725.
As tiener is Alexei aan die werk gesit "in wese in die logistieke afdeling van Peter se leër", sê Bushkovitch, waar sy take ingesluit het "die versameling van voedsel en rekrute en dit na die toepaslike plekke stuur". Hy is ook nominaal aangekla van die verdediging van Moskou tydens Swede se mislukte inval in Rusland in 1708. "Ons het sedert daardie jare nie die gevoel dat daar 'n probleem is" tussen Alexei en Peter nie, sê Bushkovitch.
Dit het omstreeks 1711 begin verander, toe Peter met die tsarevitsj trou met 'n Duitse prinses met die naam Charlotte. Alhoewel Charlotte aanvanklik relatief tevrede was met haar man, was Charlotte spoedig eensaam en geïsoleer en kla sy in briewe oor Alexei se emosionele onbeskikbaarheid en oormatige drink. Sy sterf aan postpartum komplikasies na die geboorte van hul tweede kind in 1715, toe Alexei 'n buite -egtelike verhouding met 'n dienskneg, Afrosina Fedorova, begin het.
Intussen was Alexei nog steeds seer oor die verbanning van sy ma, en het die troue van Peter en sy tweede vrou, Catherine, nie in 1712 bygewoon nie. Die tsarevitsj was boekagtig, skugter en baie minder fisies indrukwekkend as Petrus, en het gesê dat hy sy hand opsetlik beseer het eerder as om aan een van sy pa se eise te voldoen.
Die vader-seun-verhouding het ten goede gebreek in Oktober 1715, toe Peter 'n brief aan Alexei geskryf het waarin hy sy gebrek aan militêre bekwaamheid beklaag en dreig om hom "van die opvolging te ontneem, aangesien 'n nuttelose lid kan afgesny word." Peter het bygevoeg dat hy die kroon eerder aan 'n waardige vreemdeling sou gee as aan my eie onwaardige seun.
Deur Alexei te berispe, het Peter glo gehoop om hom reguit te skrik. Maar die vreesbevange tsarevitsj het eerder vrywillig afstand gedoen van sy aanspraak op die troon en gesê dat hy ongeskik voel vir diens en dat die tsaar ''n sterker man as ek' 'moet wees.
Ten spyte van Alexei se versekering dat hy niks met die regering te doen wil hê nie, was Peter bekommerd dat sy teenstanders om sy seun sou saamtrek. Soos Daly daarop wys, "was Alexei verbonde aan baie van die belange en kragte in die samelewing en die politieke elite wat die radikale veranderinge van Peter teëgestaan ​​het." Petrus het Alexei dus beveel om óf na die opvolging te streef óf 'n monnik te word.
Alexei het ingestem om 'n klooster binne te gaan. Maar eerder as om dit eintlik te doen, het hy geld geleen en vermom uit die land gevlug, vergesel slegs van Afrosina (wat geklee was as 'n manlike bladsy) en drie bediendes. Hy verskyn in November 1716 in Wene, Oostenryk, aan die genade van die Habsburgse keiser Karel VI, wat getroud was met die suster van sy oorlede vrou, Charlotte.
Bushkovitch verduidelik dat die vlug van die tsarevitsj die Oostenrykers in 'n ingewikkelde posisie geplaas het. Aan die een kant wou Charles VI geen geveg met Rusland uitlok nie. Maar aan die ander kant voel hy verplig om te reageer as die swaer van Alexei en was geen fan van Peter nie. "Oostenryk is nog steeds 'n groot moondheid in die 18de eeu," sê Bushkovitch, "en hulle hou nie daarvan dat Peter deurdat hy die Swede verslaan het en deur 'n bondgenootskap met die Denen en Pruise 'n faktor geword het in die politiek van die noordelike Duitsland. "
Uiteindelik het Charles VI besluit om Alexei in te neem en hom eers weg te steek in 'n kasteel in die Alpe en later in 'n kasteel met 'n uitsig oor Napels. Ongelukkig vir Alexei kon Petrus se agente hom egter opspoor, en in September 1717 het hulle 'n brief aan hom oorhandig waarin Petrus sy 'ongehoorsaamheid' beledig het, maar voor God beloof het om hom nie te straf nie, solank hy na Rusland terugkeer.
Voor sy ontsnapping het 'n vertroueling Alexei na bewering gewaarsku: 'Onthou, as u pa iemand stuur om u te oorreed om terug te keer, moet u dit nie doen nie. Hy sal jou in die openbaar laat onthoof. " Maar die tsarevitsj het hierdie wyse advies geïgnoreer. Toe hy vroeg in 1718 terugkeer na Rusland, val hy op sy knieë voor Peter en smeek om vergifnis as deel van 'n openbare skouspel waarin hy onterf is.
Peter eis toe dat Alexei sy medepligtiges noem, wat gelei het tot die marteling van tientalle van die tsarevitsj se medewerkers. 'N Paar is tereggestel, terwyl ander verban of gevange geneem is. Peter het selfs aksie geneem teen sy eksvrou, Eudoxia, en haar tot 'n tweede, meer afgeleë klooster beperk en haar minnaar brutaal gemartel.
Op hierdie stadium het Alexei blykbaar nog gehoop op 'n rustige lewe saam met Afrosina op die platteland. Maar selfs sy het uiteindelik teen hom getuig, waarna Alexei gevange geneem is, tereggestel en gemartel is. Die meeste bronne meld dat hy op 19 Junie 1718 25 keer geslaan is en dat hy, toe die marteling vyf dae later weer begin het, bely dat hy saamgesweer het vir die dood van sy vader. (Bushkovitch wys daarop dat bewyse vir hierdie tydlyn wankelrig is.) Op 26 Junie (of 7 Julie volgens die New Style of Gregoriaanse kalender) sterf die tsarevitsj aan sy wonde.
By die deurgrawing van argiewe in verskeie lande, het Bushkovitch vasgestel dat Alexei, ten minste tot 'n mate, 'n sameswering teen Peter gemaak het. "Daar was duidelik 'n mate van begrip by die Oostenrykers dat die tsarevitsj Alexei moontlik 'n opstand kon lei," sê Bushkovitch. Die Swede het eweneens probeer om die tsarevitsj te werf. Tog het hierdie planne nooit van die baan gekom nie. Boonop het Bushkovitch geen teken gevind dat Peter se teenstanders in Rusland betrokke was nie. "Daar was baie mense wat gehoop het dat dit kan gebeur," sê Bushkovitch, "maar hulle het niks gereël nie."
In elk geval, selfs volgens die bloedige standaarde van vete van die koninklike familie, is Peter se wreedheid uniek. 'Sover ek weet,' sê Daly, 'was daar geen ander Europese monarge wat toesig gehou het oor die marteling van hul eie kinders nie.'
Petrus III, Russies volledig Pjotr ​​Fjodorowitsj, oorspronklike naam Karl Peter Ulrich, Herzog von Holstein-Gottorp, (gebore 21 Februarie [10 Februarie, Ou Styl], 1728, Kiel, Holstein-Gottorp [Duitsland]-oorlede op 18 Julie [7 Julie, Ou Styl], 1762, Ropsha, naby St. Petersburg, Rusland), keiser van Rusland van 5 Januarie 1762 (25 Desember 1761, Old Style) tot 9 Julie (28 Junie, Old Style), 1762.
Seun van Anna, een van Petrus I die Grote se dogters, en Charles Frederick, Herzog (hertog) von Holstein-Gottorp, die jong hertog is deur sy tante Elizabeth na Rusland gebring kort nadat sy keiserin van Rusland geword het (5-6 Desember 1741 ). Hy word Peter herdoop (Pyotr Fyodorovich), en is in die Russies -Ortodokse Kerk (18 November [7 November, Ou Styl], 1742) opgeneem en die erfgenaam van die Russiese troon uitgeroep. Op 21 Augustus 1745 trou hy met Sophie Frederike Auguste, 'n prinses van Anhalt-Zerbst (Duitsland), wat die naam Catherine (Yekaterina Alekseyevna) aangeneem het.
Peter, wat geestelik swak en uiters pro-Pruisies was, vervreem nie net die gevoelens van sy vrou kort ná hul huwelik nie, maar het ook nie die guns van polities magtige hofkliek gekry nie. Sy gewildheid het verder afgeneem nadat hy Elizabeth opgevolg het en, omkeer van haar buitelandse beleid, vrede met Pruise gesluit het en hom aan die Sewejarige Oorlog (1756–63) onttrek, 'n alliansie met Pruise gesluit het en bereid was om Rusland in 'n oorlog teen Denemarke te betrek help sy geboorteland Holstein om beheer oor Sleeswyk te verkry. Selfs toe hy die heer van hul verpligting om die staat te dien, onthef het (1 Maart 1762), het hy nie ondersteuners gekry nie. Toe hy die Russies -Ortodokse Kerk beledig deur dit te probeer dwing om Lutherse godsdienstige gebruike aan te neem en ook die keiserlike wagte vervreem deur hul diensvereistes ernstiger te maak en dreig om hulle te ontbind, het Catherine, wat vermoed het dat hy van plan was om van haar te skei, saamgesweer met haar minnaar Grigory Grigoryevich Orlov en ander lede van die wag om hom omver te werp.
Op 9 Julie (28 Junie, Old Style), 1762, word Catherine, met die goedkeuring van die wag, die senaat en die kerk, Catherine II, keiserin van Rusland. Peter, wat in sy woning in Oranienbaum (nou Lomonosov), naby St. Petersburg, was, het op 10 Julie (29 Junie, Old Style) formeel geabdikeer en na die dorpie Ropsha gebring, waar hy in aanhouding van een was van die samesweerders, Aleksey Grigoryevich Orlov, is hy vermoor.
Die keiserlike titel van Petrus die Grote was die volgende: 
Deur die genade van God, die uitnemendste en grootste soewereine keiser Pjotr ​​Aleksejevitsj, die heerser van al die Russe: van Moskou, van Kiev, van Vladimir, van Novgorod, tsaar van Kazan, tsaar van Astrakhan en tsaar van Siberië, soewerein van Pskov, groot prins van Smolensk, van Tver, van Yugorsk, van Perm, van Vyatka, van Bulgarye en andere, soewerein en groot prins van die Laagste Novgorod, van Chernigov, van Ryazan, van Rostov, van Yaroslavl, van Belozersk, van Udora, van Kondia en die soewerein van al die noordelike lande, en die soewerein van die Iveriese lande, van die Kartlian en Georgian Kings, van die Kabardin -lande, van die Circassian- en bergprinse en vele ander state en lande westelik en oostelik hier en daar en die opvolger en soewerein en heerser.
Vernoem na die apostel, en beskryf as 'n pasgeborene as "met goeie gesondheid, sy ma se swart, vaag Tataarse oë en 'n tikkie rooibruin hare",  van kleins af Peter se opvoeding (in opdrag van sy vader, tsaar Alexis van Rusland) in die hande van verskeie tutors, veral Nikita Zotov, Patrick Gordon en Paul Menesius. Op 29 Januarie 1676 sterf tsaar Alexis, wat die soewereiniteit aan Petrus se oudste halfbroer, die swak en sieklike Feodor III van Rusland, oorlaat.  Gedurende hierdie periode is die regering grootliks bestuur deur Artamon Matveev, 'n verligte vriend van Alexis, die politieke hoof van die Naryshkin -familie en een van Peter se grootste weldoeners uit die kinderjare.
Hierdie posisie het verander toe Feodor in 1682 sterf. Omdat Feodor geen kinders agtergelaat het nie, het daar 'n geskil ontstaan ​​tussen die Miloslavsky -gesin (Maria Miloslavskaya was die eerste vrou van Alexis I) en die familie Naryshkin (Natalya Naryshkina was die tweede vrou) oor wie sou erf die troon. Peter se ander halfbroer, Ivan V van Rusland, was die volgende op die troon, maar hy was chronies siek en swak. Gevolglik het die Boyar Duma ('n raad van Russiese edeles) die 10-jarige Peter gekies om saam met sy ma as regent tsaar te word.
Hierdie reëling is, soos die ou tradisie vereis het, voor die inwoners van Moskou gebring en is bekragtig. Sophia, een van Alexis se dogters uit sy eerste huwelik, het in April – Mei 1682 'n rebellie van die Streltsy (Rusland se elite -militêre korps) gelei. sommige van hierdie dade van politieke geweld. 
Die Streltsy het dit moontlik gemaak vir Sophia, die Miloslavskys (die stam van Ivan) en hul bondgenote om daarop aan te dring dat Peter en Ivan as 'n gesamentlike tsaar uitgeroep word, met Ivan as die senior. Sophia het tydens die minderheid van die soewereine as regent opgetree en alle mag uitgeoefen. Sy het sewe jaar lank as outokraat regeer. 'N Groot gat is aan die agterkant van die troon met twee sitplekke gesny wat deur Ivan en Peter gebruik is. Sophia sit agter die troon en luister terwyl Petrus met edeles gesels, terwyl hy hom inligting gee en antwoorde gee op vrae en probleme. Hierdie troon kan gesien word in die Kremlin -wapenrusting in Moskou.
Petrus was nie besorg daaroor dat ander in sy naam regeer nie. Hy was besig met tydverdrywe soos skeepsbou en seil, sowel as bespotlike gevegte met sy speelgoedleër. Peter se ma het hom probeer dwing om 'n meer konvensionele benadering te volg en het sy huwelik met Eudoxia Lopukhina in 1689 gereël. .
Teen die somer van 1689 was Peter, toe 17 jaar oud, van plan om die mag van sy halfsuster Sophia te neem, wie se posisie verswak is deur twee onsuksesvolle Krim-veldtogte teen die Krim-Khanaat in 'n poging om die verwoestende Krim-Tatar-aanvalle in die suidelike lande van Rusland te stop. . Toe sy van sy ontwerpe verneem, het Sophia 'n sameswering gesmee met 'n paar leiers van die Streltsy, wat voortdurend wanorde en onenigheid wek. Peter, wat deur ander van die Streltsy gewaarsku is, ontsnap in die middel van die nag na die ondeurdringbare klooster van Troitse-Sergiyeva Lavra, en versamel stadig aanhangers wat besef dat hy die magstryd sou wen. Sophia is uiteindelik omvergewerp, met Peter I en Ivan V wat steeds as mede-tsare optree. Peter het Sophia gedwing om 'n klooster binne te gaan, waar sy haar naam en haar posisie as lid van die koninklike familie prysgegee het. 
Tog kon Peter nie werklike beheer oor Russiese aangeleenthede verkry nie. Sy moeder, Natalya Naryshkina, het mag uitgeoefen. Dit was eers toe Natalya in 1694 sterf dat Peter, nou 22 jaar oud, 'n onafhanklike soewerein geword het.  Formeel was Ivan V 'n medeheerser saam met Peter, hoewel dit ondoeltreffend was. Petrus het die enigste heerser geword toe Ivan in 1696 sonder manlike nageslag gesterf het, terwyl Petrus 24 jaar oud was.
Peter het as volwassene baie lank geword, veral gedurende die tydperk. Die Russiese tsaar, wat 203 cm hoog was, was letterlik kop en skouers bo sy tydgenote in Rusland en in Europa.  Petrus het egter nie 'n algehele proporsionele gewig en grootmaat in die algemeen gevind by 'n man met die grootte nie. Beide sy hande en voete was klein,  [ aanhaling nodig ] en sy skouers was smal vir sy lengte, sy kop was klein vir sy lang lyf. Hierby is Peter se merkbare gesigstertjies bygevoeg, en moontlik het hy daaraan gely petit mal, 'n vorm van epilepsie. 
Gedurende sy jeug het Peter in die Russiese diens vriende geword met Patrick Gordon, Franz Lefort en verskeie ander buitelanders en was hy 'n gereelde gas in die Duitse wyk van Moskou, waar hy sy Nederlandse minnares Anna Mons ontmoet het.
Peter het ingrypende hervormings ingestel om Rusland te moderniseer.  Peter, wat sterk beïnvloed is deur sy adviseurs uit Wes -Europa, herorganiseer die Russiese leër volgens moderne lyne en droom daarvan om van Rusland 'n maritieme mag te maak. Hy het tuis teëgestaan ​​teen hierdie beleid, maar het rebelle teen sy gesag wreed onderdruk, onder meer deur die Streltsy, Bashkirs, Astrakhan en die grootste burgerlike opstand van sy bewind, die Bulavin Rebellion.
Peter het sosiale modernisering op 'n absolute manier geïmplementeer deur Franse en westerse kleredrag aan sy hof voor te stel en te eis dat hofdienaars, staatsamptenare en die weermag hul baard moet skeer en moderne kledingstyle moet aanneem.  Een manier om hierdie doel te bereik was die instelling van belasting vir lang baard en gewaad in September 1698. 
In sy proses om Rusland te verwestig, wou hy hê dat lede van sy gesin met ander Europese koninklikes trou. In die verlede was sy voorvaders in die steek gelaat by die idee, maar dit was vrugbaar. Hy het met Frederick William, hertog van Courland, onderhandel om met sy niggie, Anna Ivanovna, te trou. Hy gebruik die troue om sy nuwe hoofstad, St Petersburg, te begin, waar hy reeds bouprojekte van verwesterde paleise en geboue beveel het. Peter het Italiaanse en Duitse argitekte gehuur om dit te ontwerp. 
As deel van sy hervormings het Peter begin met 'n industrialiseringspoging wat stadig was, maar uiteindelik suksesvol was. Russiese vervaardiging en belangrikste uitvoer was gebaseer op die mynbou- en houtbedryf. Teen die einde van die eeu het Rusland byvoorbeeld meer yster uitgevoer as enige ander land ter wêreld. 
Om sy land se posisie op die see te verbeter, het Peter probeer om meer maritieme afsetpunte te kry. Sy enigste uitlaat destyds was die Witsee in Arkhangelsk. Die Baltiese See is destyds deur Swede in die noorde beheer, terwyl die Swart See en die Kaspiese See deur die Ottomaanse Ryk en Safavid -ryk in die suide beheer is.
Peter het probeer om beheer oor die Swart See te verkry, wat die Tatare uit die omliggende gebiede sou verdryf. As deel van 'n ooreenkoms met Pole wat Kiev aan Rusland afgestaan ​​het, was Peter gedwing om oorlog te voer teen die Krim -Khan en teen die Khan se heer, die Ottomaanse sultan. Petrus se primêre doel was om die Ottomaanse vesting Azov, naby die Donrivier, te verower. In die somer van 1695 het Peter die Azov -veldtogte gereël om die vesting in te neem, maar sy pogings het misluk.
Peter keer in November 1695 terug na Moskou en begin met die bou van 'n groot vloot. Hy het ongeveer dertig skepe in 1696 teen die Ottomane gelanseer en Azov in Julie van daardie jaar gevange geneem. Op 12 September 1698 stig Peter amptelik die eerste Russiese vlootbasis, Taganrog.
Peter het geweet dat Rusland nie alleen die Ottomaanse Ryk kon trotseer nie. In 1697 reis hy 'incognito' na Wes-Europa op 'n reis van 18 maande saam met 'n groot Russiese afvaardiging-die sogenaamde 'Groot Ambassade'. Hy gebruik 'n vals naam, sodat hy aan sosiale en diplomatieke geleenthede kon ontsnap, maar omdat hy baie langer was as die meeste ander, het hy niemand van belang mislei nie. Een doelwit was om hulp van Europese monarge te soek, maar Petrus se hoop was in die wiele gery. Frankryk was 'n tradisionele bondgenoot van die Ottomaanse sultan, en Oostenryk was gretig om vrede in die ooste te handhaaf terwyl hy sy eie oorloë in die weste voer. Peter het verder 'n ongeleë oomblik gekies: die Europeërs was destyds meer bekommerd oor die opvolgingsoorlog oor wie die kinderlose koning Charles II van Spanje sou opvolg as oor die stryd teen die Ottomaanse sultan. 
Die "Groot Ambassade" het nietemin voortgegaan. Tydens 'n besoek aan Nederland het Peter baie geleer oor die lewe in Wes -Europa. Hy studeer skeepsbou  in Zaandam (die huis waarin hy gewoon het, is nou 'n museum, die tsaar Peter-huis) en Amsterdam, waar hy onder meer die hoër klas de Wilde-gesin besoek het. Jacob de Wilde, 'n versamelaar-generaal by die Admiraliteit van Amsterdam, het 'n bekende kunsversameling en muntstukke, en die dogter van de Wilde, Maria de Wilde, het 'n gravure gemaak van die ontmoeting tussen Peter en haar vader, wat visuele bewys lewer van "die begin van die Wes -Europese klassieke tradisie in Rusland ".  Volgens Roger Tavernier het Peter die Grote later de Wilde se versameling bekom. 
Danksy bemiddeling van Nicolaes Witsen, burgemeester van Amsterdam en kenner van Rusland, het die tsaar die geleentheid gekry om vir vier maande praktiese ervaring op te doen in die grootste werf ter wêreld, wat aan die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie behoort. Die tsaar het gehelp met die bou van 'n Oos -Indiese skip wat spesiaal vir hom neergelê is: Petrus en Paulus. Tydens sy verblyf het die tsaar baie geskoolde werkers betrek, soos bouers van sluise, vestings, skeepsvaartmanne en seelui-waaronder Cornelis Cruys, 'n vise-admiraal wat, onder Franz Lefort, die tsaar se adviseur in maritieme aangeleenthede geword het. Peter het later sy kennis van skeepsbou gebruik om die vloot van Rusland te help bou.  Peter het besoek gebring aan die chirurg Frederik Ruysch, wat hom geleer het hoe om tande te trek en skoenlappers te vang, en aan Ludolf Bakhuysen, 'n skilder van die see. Jan van der Heyden, die uitvinder van die brandslang, het Peter ontvang, wat graag wou leer en sy kennis aan sy landgenote deurgee. Op 16 Januarie 1698 het Peter 'n afskeidsgeselligheid gereël en Johan Huydecoper van Maarsseveen genooi, wat tussen Lefort en die tsaar moes sit en drink. 
In Engeland ontmoet Peter koning William III, besoek Greenwich en Oxford, poseer vir sir Godfrey Kneller en sien 'n Royal Navy Fleet Review by Deptford. Hy bestudeer die Engelse tegnieke van stadsbou wat hy later met groot effek in Sint Petersburg sou gebruik.  Toe hy weg is, gee hy die sangeres, en sy minnares, Letitia Cross £ 500 om haar te bedank vir haar gasvryheid. Cross het gesê dit is nie genoeg nie.  Die ambassade is daarna na Leipzig, Dresden, Praag en Wene. Hy het met Augustus II die Sterk en Leopold I, die Heilige Romeinse keiser, gepraat. 
Peter se besoek is in 1698 kortgeknip toe hy deur 'n opstand van die Streltsy genoodsaak was om huis toe te jaag. Die opstand is maklik verpletter voordat Peter uit Engeland van die tsaar se troepe teruggekeer het, net een is dood. Petrus het nietemin genadeloos opgetree teenoor die muiters. Meer as duisend tweehonderd van die rebelle is gemartel en tereggestel, en Petrus het beveel dat hulle liggame in die openbaar uitgestal word as 'n waarskuwing aan toekomstige samesweerders.  Die Streltsy is ontbind, sommige van die rebelle is na Siberië gedeporteer, en die individu wat hulle op die troon wou sit-Petrus se halfsuster Sophia-moes 'n non word.
In 1698 stuur Peter 'n afvaardiging na Malta, onder Boyar Boris Sheremetev, om die opleiding en vaardighede van die Ridders van Malta en hul vloot waar te neem. Sheremetev het die moontlikheid van toekomstige gesamentlike ondernemings met die Knights ondersoek, insluitend optrede teen die Turke en die moontlikheid van 'n toekomstige Russiese vlootbasis. 
Petrus se besoeke aan die Weste onderdruk die idee dat Europese gebruike in verskeie opsigte beter was as die Russiese tradisies. Hy het al sy hofdienaars en amptenare beveel om Europese klere te dra en hul lang baard af te sny, wat sy Boyars, wat baie lief was vir hul baard, baie ontsteld was.  Boyare wat hul baarde wou behou, moes 'n jaarlikse baardbelasting van honderd roebels betaal. Peter wou ook beëindigde huwelike beëindig, wat die norm was onder die Russiese adel, omdat hy gedink het dat so 'n praktyk barbaars was en tot gesinsgeweld gelei het, aangesien die vennote gewoonlik kwaad was vir mekaar. 
In 1699 verander Peter die datum van die viering van die nuwe jaar van 1 September na 1 Januarie. Tradisioneel is die jare gereken van die beweerde skepping van die wêreld, maar na Petrus se hervormings moes dit van die geboorte van Christus af getel word. In die jaar 7207 van die ou Russiese kalender het Petrus dus verklaar dat die Juliaanse kalender van krag was en dat die jaar 1700 was. 
Peter het 'n tydelike vrede gesluit met die Ottomaanse Ryk wat hom in staat gestel het om die gevange fort van Azov te behou, en het sy aandag gevestig op Russiese maritieme oppergesag. Hy wou beheer kry oor die Oossee, wat 'n halfeeu tevore deur die Sweedse Ryk ingeneem is. Petrus verklaar oorlog teen Swede, wat destyds gelei is deur die jong koning Charles XII. Swede is ook gekant teen Denemarke - Noorweë, Sakse en die Pools -Litause Gemenebes.
Rusland was onvoorbereid om teen die Swede te veg, en hul eerste poging om die Baltiese kus te verower, het in 'n ramp geëindig in die Slag van Narva in 1700. In die konflik het die magte van Charles XII, in plaas van 'n stadige metodiese beleg, onmiddellik aangeval. gebruik 'n verblindende sneeustorm tot hul voordeel. Na die geveg het Charles XII besluit om sy magte te konsentreer teen die Pools -Litause Gemenebest, wat Peter tyd gegee het om die Russiese leër te herorganiseer.
Terwyl die Pole die Swede beveg het, stig Petrus die stad Sint -Petersburg in 1703, in Ingermanland ('n provinsie van die Sweedse Ryk wat hy verower het). Dit is vernoem na sy beskermheilige Saint Peter. Hy verbied die bou van klipgeboue buite Sint Petersburg, wat hy van plan was om die hoofstad van Rusland te word, sodat alle klipmesselaars kon deelneem aan die bou van die nuwe stad. Tussen 1713 en 1728, en van 1732 tot 1918, was Sint -Petersburg die hoofstad van die keiserlike Rusland.
Na verskeie nederlae het die Poolse koning Augustus II die Sterk in 1706 afstand gedoen. Die Sweedse koning Karel XII het sy aandag op Rusland gevestig en dit in 1708 binnegeval. In die Slag van Lesnaya het Charles sy eerste verlies gely nadat Peter 'n groep Sweedse versterkings wat uit Riga marsjeer, verpletter het. Omdat hy hierdie hulp ontneem is, moes Charles sy voorgestelde optog na Moskou laat vaar. 
Karel XII het geweier om terug te trek na Pole of terug na Swede en het in plaas daarvan die Oekraïne binnegeval. Petrus het sy leër suidwaarts teruggetrek deur verskroeide aarde te gebruik en onderweg alles te vernietig wat die Swede kon help. Omdat die plaaslike voorraad nie berus nie, moes die Sweedse weermag in die winter van 1708–1709 sy opmars stop. In die somer van 1709 hervat hulle hul pogings om die Oekraïne wat onder die bewind van die Oekraïne is, te vang, met 'n hoogtepunt in die Slag van Poltava op 27 Junie. Die stryd was 'n beslissende nederlaag vir die Sweedse magte, wat Charles se veldtog in die Oekraïne beëindig en hom suidwaarts dwing om toevlug te soek by die Ottomaanse Ryk. Rusland het 'n oorwinning oorweeg wat as een van die beste militêrs ter wêreld beskou word, en die oorwinning het die siening dat Rusland militêr onbevoeg was, omvergewerp. In Pole is Augustus II herstel as koning.
Peter, wat die ondersteuning wat hy van sy bondgenote op die Balkan sou ontvang, oorskat, val die Ottomaanse Ryk aan en begin die Russies-Turkse oorlog van 1710.  Petrus se veldtog in die Ottomaanse Ryk was rampspoedig, en in die daaropvolgende Verdrag van die Waarheid was Peter gedwing om die Swartsee -hawens wat hy in 1697 in beslag geneem het, terug te gee.  In ruil daarvoor het die Sultan Charles XII verdryf.
Normaalweg sou die Boyar -Doema tydens sy afwesigheid mag uitgeoefen het. Peter het egter die boyars wantrou, hy het die Doema afgeskaf en 'n senaat van tien lede geskep. Die Senaat is gestig as die hoogste staatsinstelling om toesig te hou oor alle geregtelike, finansiële en administratiewe aangeleenthede. Oorspronklik gestig slegs vir die tyd van die afwesigheid van die monarg, het die senaat na sy terugkeer 'n permanente liggaam geword. 'N Spesiale hoë amptenaar, die Ober-Procurator, het as skakel tussen die heerser en die senaat gedien en het in Petrus se eie woorde as "die soewereine oog" gedien. Sonder sy handtekening kan geen besluit van die Senaat in werking tree nie, het die Senaat een van die belangrikste instellings van die keiserlike Rusland geword. 
Petrus se noordelike leërs het die Sweedse provinsie Livonia (die noordelike helfte van die moderne Letland en die suidelike helfte van die moderne Estland) ingeneem en die Swede na Finland gedryf. In 1714 wen die Russiese vloot die Slag van Gangut. Die grootste deel van Finland is deur die Russe beset.
In 1716 en 1717 besoek die tsaar Nederland weer en gaan kyk na Herman Boerhaave. Hy het sy reis na die Oostenrykse Nederland en Frankryk voortgesit. Petrus het die hulp van die kiesers van Hannover en die Koninkryk van Pruise verkry.
Die tsaar se vloot was sterk genoeg dat die Russe Swede kon binnedring. Tog weier Charles XII om toe te gee, en eers na sy dood in die geveg in 1718 het vrede moontlik geword. Na die geveg naby Åland het Swede teen 1720 vrede gesluit met alle magte behalwe Rusland. In 1721 het die Verdrag van Nystad die Groot Noordelike Oorlog beëindig. Rusland het Ingria, Estland, Livonia en 'n aansienlike deel van Karelië verkry. Op sy beurt het Rusland twee miljoen Riksdaler betaal en die grootste deel van Finland oorgegee. Die tsaar het 'n paar Finse lande naby Saint Petersburg, wat hy in 1712 sy hoofstad gemaak het, behou. 
Peter se laaste jare is gekenmerk deur verdere hervorming in Rusland. Op 22 Oktober 1721, kort nadat vrede met Swede gesluit is, is hy amptelik uitgeroep Keiser van die hele Rusland. Sommige het voorgestel dat hy die titel neem Keiser van die Ooste, maar hy het geweier. Gavrila Golovkin, die staatskanselier, was die eerste wat "die Grote, Vader van Sy Land, Keiser van die hele Russe" by Petrus se tradisionele titel tsaar voeg na 'n toespraak deur die aartsbiskop van Pskov in 1721. Petrus se keiserlike titel word erken deur Augustus II van Pole, Frederik Willem I van Pruise en Frederik I van Swede, maar nie deur die ander Europese monarge nie. In die gedagtes van baie, die woord keiser meerderwaardigheid of voorrang bo konings. Verskeie heersers was bang dat Petrus aanspraak op gesag oor hulle sou hê, net soos die Heilige Romeinse keiser aanspraak gemaak het op heerskappy oor alle Christelike nasies.
In 1717 het Alexander Bekovich-Cherkassky die eerste Russiese militêre ekspedisie na Sentraal-Asië gelei teen die Khanaat van Khiva. Die ekspedisie het in 'n ramp geëindig toe die hele ekspedisiemag geslag is.
In 1718 ondersoek Peter waarom die voormalige Sweedse provinsie Livonia so ordelik was. Hy het ontdek dat die Swede soveel bestee het aan die administrasie van Livonia (300 keer kleiner as sy ryk) as aan die hele Russiese burokrasie. Hy moes die provinsie se regering afbreek. 
Na 1718 stig Peter kolleges in die plek van die ou sentrale regeringsagentskappe, waaronder buitelandse sake, oorlog, vloot, uitgawes, inkomste, geregtigheid en inspeksie. Later is ander bygevoeg. Elke kollege het bestaan ​​uit 'n president, 'n ondervoorsitter, 'n aantal raadslede en assessore en 'n prokureur. Sommige buitelanders is in verskillende kolleges opgeneem, maar nie as president nie. Peter het geglo dat hy nie genoeg lojale en talentvolle persone het om die verskillende afdelings in beheer te neem nie. Peter het verkies om op groepe individue staat te maak wat mekaar sou toesien.  Besluite was afhanklik van die meerderheidstem.
In 1722 het Peter 'n nuwe prioriteitsorde geskep wat bekend staan ​​as die Table of Ranks. Voorheen was die voorrang bepaal deur geboorte. Om die Boyars hul hoë posisies te ontneem, het Petrus beveel dat voorrang bepaal moet word deur verdienste en diens aan die keiser. Die Table of Ranks bly van krag totdat die Russiese monargie in 1917 omvergewerp is.
Peter het besluit dat al die adellike kinders vroeë opvoeding moet hê, veral op die gebied van die wetenskappe. Daarom het hy op 28 Februarie 1714 'n dekreet uitgevaardig waarin verpligte onderwys vereis word, wat bepaal dat alle Russiese 10- tot 15-jarige kinders van die adel, regeringsklerke en minderwaardige amptenare basiese wiskunde en meetkunde moet leer, en moet aan die einde van hul studie aan die proefpersone getoets word. 
Die eens magtige Persiese Safavid -ryk in die suide was in 'n diep agteruitgang. Deur voordeel te trek uit die winsgewende situasie, het Peter die Russies-Persiese oorlog van 1722-1723 begin, andersins bekend as "Die Persiese ekspedisie van Petrus die Grote", wat die Russiese invloed vir die eerste keer drasties in die Kaukasus- en Kaspiese See-gebied toegeneem het, en het die Ottomaanse Ryk verhinder om territoriale winste in die streek te behaal. Na aansienlike sukses en die verowering van baie provinsies en stede in die Kaukasus en die noordelike vasteland van Persië, moes die Safavids grondgebied aan Rusland oorhandig, bestaande uit Derbent, Shirvan, Gilan, Mazandaran, Baku en Astrabad. Binne twaalf jaar sou al die gebiede egter teruggestuur word na Persië, nou gelei deur die charismatiese militêre genie Nader Shah, as deel van die Verdrae van Resht en Ganja onderskeidelik, en die Russies-Persiese alliansie teen die Ottomaanse Ryk, wat die gemeenskaplike vyand van albei. 
Peter het nuwe belasting ingestel om verbeterings in Sint Petersburg te befonds. Hy skaf die grondbelasting en huishoudelike belasting af en vervang dit met 'n meningspeilbelasting. Die belasting op grond en op huishoudings was slegs betaalbaar deur individue wat eiendom besit of gesinne onderhou het, maar die nuwe hoofbelasting was betaalbaar deur dienaars en armes. In 1725 is die bou van Peterhof, 'n paleis naby Sint Petersburg, voltooi. Peterhof (Nederlands vir "Peter's Court") was 'n groot woning wat bekend geword het as die "Russiese Versailles".
In die winter van 1723 het Peter, wie se algemene gesondheid nooit sterk was nie, probleme met sy urienweg en blaas begin ondervind. In die somer van 1724 het 'n span dokters 'n operasie ondergaan wat meer as vier pond geblokkeerde urine vrygestel het. Petrus bly bedlêend tot laat in die herfs. In die eerste week van Oktober, onrustig en seker dat hy genees is, het Peter 'n lang inspeksietoer na verskillende projekte begin. Volgens die legende het Peter in November, by Lakhta langs die Finse Golf, 'n paar ysterwerke ondersoek, 'n groep soldate sien verdrink naby die kus en kom in hul diep middellyf tot hul redding. 
Daar word gesê dat hierdie ysige waterredding Peter se blaasprobleme vererger en sy dood veroorsaak het. Sommige historici het die storie egter skepties beskou en daarop gewys dat die Duitse kroniekskrywer Jacob von Staehlin die enigste bron vir die verhaal is, en dit lyk onwaarskynlik dat niemand anders so 'n heldedaad sou kon dokumenteer nie. Dit, plus die tydsinterval tussen hierdie aksies en Petrus se dood, blyk enige direkte skakel te voorkom. [ aanhaling nodig ]
Vroeg in Januarie 1725 word Peter weer met uremie getref. Volgens die legende het Peter, voordat hy in bewusteloosheid verval het, 'n papier en 'n pen gevra en 'n onvoltooide brief gegraveer wat lui: "Laat alles aan." en toe uitgeput deur die moeite, gevra dat sy dogter Anna ontbied moet word. [c]
Peter sterf tussen vier en vyf die oggend 8 Februarie 1725. 'n Lykskouing het aan die lig gebring dat sy blaas met gangreen besmet is.  Hy was twee en vyftig jaar, sewe maande oud toe hy gesterf het, nadat hy twee en veertig jaar geregeer het. Hy is begrawe in die heilige Petrus en Paulus katedraal, Sint Petersburg, Rusland.
Peter was diep godsdienstig en het grootgeword in die Russies -Ortodokse geloof, maar hy het min agting gehad vir die kerklike hiërargie, wat hy onder strikte regeringsbeheer gehou het. Die tradisionele leier van die kerk was die aartsvader van Moskou. In 1700, toe die kantoor vakant raak, het Peter geweier om 'n plaasvervanger te noem, sodat die patriarg se koadjutor (of adjunk) die pligte van die amp kon uitvoer. Petrus kon nie duld dat die aartsvader mag uitoefen wat die tsaar verhewe het nie, soos in die geval van Philaret (1619–1633) en Nikon (1652–66). Petrus het daarom die patriargie afgeskaf en vervang deur 'n Heilige Sinode wat onder die beheer van 'n senior burokraat was, en die tsaar het alle biskoppe aangestel.
In 1721 volg Petrus die advies van Theophan Prokopovich in die ontwerp van die Heilige Sinode as 'n raad van tien geestelikes. Vir leiding in die kerk wend Peter hom toenemend tot Oekraïners, wat meer oop was vir hervorming, maar nie deur die Russiese geestelikes geliefd was nie. Peter het 'n wet geïmplementeer wat bepaal het dat geen Russiese man voor die vyftigjarige ouderdom by 'n klooster kon aansluit nie. Hy het gevoel dat te veel bekwame Russiese manne gemors word op geestelike werk wanneer hulle by sy nuwe en verbeterde leër kan aansluit.  
'N Predikante loopbaan was nie 'n weg wat die hoër klas samelewing gekies het nie. Die meeste gemeentepriesters was seuns van priesters, was baie swak opgelei en baie swak betaal. Die monnike in die kloosters het 'n effens hoër status gehad wat hulle nie mag trou nie. Polities was die kerk magteloos. 
Petrus die Grote het twee vroue, met wie hy veertien kinders gehad het, waarvan drie tot volwassenheid oorleef het. Peter se ma het sy eerste vrou, Eudoxia Lopukhina, gekies met advies van ander edeles in 1689.  Dit was in ooreenstemming met die vorige Romanov -tradisie deur 'n dogter van 'n minderjarige adellike te kies. Dit is gedoen om gevegte tussen die sterker edelhuise te voorkom en om vars bloed in die gesin te bring.  Hy het ook 'n minnares uit Holland, Anna Mons, gehad. 
Met sy terugkeer van sy Europese toer in 1698, probeer Peter sy ongelukkige huwelik beëindig. Hy skei van die Tsaritsa en dwing haar om by 'n klooster aan te sluit.  Die Tsaritsa het vir Peter drie kinders gebaar, hoewel slegs een, Alexei Petrovich, Tsarevitsj van Rusland, sy kinderjare oorleef het.
Hy het Martha Skavronskaya, 'n Pools-Litause boer, 'n geruime tyd tussen 1702 en 1704 as meesteres geneem. Martha bekeer tot die Russies -Ortodokse Kerk en neem die naam Catherine.  Alhoewel daar geen rekord bestaan ​​nie, word beskryf dat Catherine en Peter tussen 23 Oktober en 1 Desember 1707 in St. Petersburg in die geheim getroud was.  Peter waardeer Catherine en trou weer (hierdie keer amptelik) by die Saint Isaac's Cathedral in Sint Petersburg op 19 Februarie 1712.
Sy oudste kind en erfgenaam, Alexei, is vermoedelik betrokke by 'n komplot om die keiser omver te werp. Alexei is verhoor en bely onder marteling tydens ondervraging deur 'n sekulêre hof. Hy is skuldig bevind en gevonnis om tereggestel te word. Die vonnis kon slegs uitgevoer word met die ondertekende toestemming van Peter, en Alexei sterf in die gevangenis, terwyl Peter aarsel voordat hy die besluit neem. Alexei se dood is heel waarskynlik die gevolg van beserings wat hy tydens sy marteling opgedoen het.  Alexei se ma, Eudoxia, is ook gestraf; sy is uit haar huis gesleep en verhoor op valse aanklagte van egbreuk.
In 1724 het Petrus sy tweede vrou, Catherine, as keiserin laat kroon, hoewel hy die werklike heerser van Rusland gebly het. Al Petrus se manlike kinders is dood.
Deur sy twee vroue het hy veertien kinders gehad. Dit het drie seuns genoem Pavel en drie seuns genoem Petrus, wat almal as kind gesterf het.
Deur Eudoxia Lopukhina
Alexei Petrovich, Tsarevich van Rusland 18 Februarie 1690  26 Junie 1718,  28 jaar oud Getroud met 1711, het Charlotte Christine van Brunswick-Lüneburg probleme ondervind
Alexander Petrovich 13 Oktober 1691 14 Mei 1692, 7 maande oud
Deur Catherine I
Peter Petrovich 1704  in die kinderjare  Gebore en oorlede voor die amptelike huwelik van sy ouers
Paul Petrovich 1705  in die kinderjare  Gebore en oorlede voor die amptelike huwelik van sy ouers
Catherine Petrovna 1706 Desember  Junie 1708,  ouderdom 18 maande Gebore en oorlede voor die amptelike huwelik van haar ouers
Anna Petrovna 27 Januarie 1708 15 Mei 1728, 20 jaar oud Getroud met 1725, het Karl Friedrich, hertog van Holstein-Gottorp probleme ondervind
later keiserin Elizabeth 29 Desember 1709 5 Januarie 1762, 52 jaar oud Na bewering getroud met 1742, Alexei Grigorievich, graaf Razumovsky geen probleem nie
Maria Petrovna 20 Maart 1713 27 Mei 1715, 2 jaar oud
Margarita Petrovna 19 September 1714 7 Junie 1715, 9 maande oud
Peter Petrovich 15 November 1715 19 April 1719, 3 jaar oud
Pavel Petrovich 13 Januarie 1717 14 Januarie 1717, 1 dag oud
Natalia Petrovna 31 Augustus 1718 15 Maart 1725, 6 jaar oud
Peter Petrovich 7 Oktober 1723 7 Oktober 1723, gebore en oorlede dieselfde dag
Die nalatenskap van Peter was nog altyd 'n groot bron van kommer vir Russiese intellektuele. Riasanovsky wys op 'n 'paradoksale tweedeling' in die swart en wit beelde soos God/Antichris, opvoeder/ignoramus, argitek van die grootheid van Rusland/vernietiger van die nasionale kultuur, vader van sy land/plaag van die gewone mens. Voltaire se biografie uit 1759 gee die Russe uit die 18de eeu 'n man van die Verligting, terwyl Alexander Pushkin se "The Bronze Horseman" gedig van 1833 'n kragtige romantiese beeld van 'n skeppergod gee.    Slawofiele in die middel van die 19de eeu betreur Peter se verwestering van Rusland. Westerse skrywers en politieke ontleders vertel van "Die getuienis" of die geheime testament van Petrus die Grote. Dit het blykbaar sy groot bose plan vir Rusland onthul om die wêreld te beheer deur die verowering van Konstantinopel, Afghanistan en Indië. Dit was 'n vervalsing wat in Parys gemaak is op bevel van Napoleon toe hy in 1812 met sy inval in Rusland begin. Tog word dit steeds in buitelandse beleidskringe aangehaal.  Die Kommuniste het die laaste Romanoffs uitgevoer, en hul historici soos Mikhail Pokrovsky het sterk negatiewe sienings van die hele dinastie aangebied. Stalin bewonder egter hoe Peter die staat en oorlogstyd, diplomasie, nywerheid, hoër onderwys en regeringsadministrasie versterk het. Stalin skryf in 1928, "toe Peter die Grote, wat met meer ontwikkelde lande in die Weste te doen gehad het, koorsagtig werke in fabrieke gebou het om die weermag te voorsien en die land se verdediging te versterk, was dit 'n oorspronklike poging om uit die raamwerk van agterstand. "  Gevolglik beklemtoon die Sowjet -geskiedskrywing sowel die positiewe prestasie as die negatiewe faktor om die gewone mense te onderdruk. 
Na die val van die kommunisme in 1991, gee geleerdes en die algemene publiek in Rusland en die Weste nuwe aandag aan Peter en sy rol in die Russiese geskiedenis. Sy regering word nou beskou as die deurslaggewende vormende gebeurtenis in die Russiese keiserlike verlede. Baie nuwe idees het saamgesmelt, soos of hy die outokratiese staat versterk het en of die tsaristiese regime nie statisties genoeg was nie, gegewe die klein burokrasie daarvan.  Moderniseringsmodelle het betwiste terrein geword.  Historikus Ia. Vodarsky het in 1993 gesê dat Peter, "die land nie op die pad van versnelde ekonomiese, politieke en sosiale ontwikkeling gelei het nie, dit nie gedwing het om 'n sprong te maak 'deur verskeie fases nie. Inteendeel, hierdie optrede het in die grootste mate 'n rem op die vordering van Rusland en het toestande geskep om dit vir anderhalf eeu terug te hou! "  Die outokratiese magte wat Stalin bewonder het, verskyn as 'n aanspreeklikheid vir Evgeny Anisimov, wat kla dat Petrus "die skepper van die administratiewe bevelstelsel en die ware voorouer van Stalin was." 
Terwyl die kulturele wending in die historiografie diplomatieke, ekonomiese en grondwetlike kwessies verminder het, is nuwe kulturele rolle gevind vir Peter, byvoorbeeld in argitektuur en kleredrag. James Cracraft voer aan:
Die Petrine -rewolusie in Rusland - wat die talle militêre, vloot-, regerings-, opvoedings-, argitektoniese, taalkundige en ander interne hervormings wat deur Peter se regime ingestel is om die opkoms van Rusland as 'n groot Europese mag te bevorder - in hierdie sin verwoord - was in wese 'n kulturele rewolusie het 'n groot uitwerking gehad op die basiese grondwet van die Russiese Ryk en, inderdaad, die daaropvolgende ontwikkeling daarvan. 
Peter verskyn in baie geskiedenisse, romans, toneelstukke, films, monumente en skilderye.   Dit bevat die gedigte Die brons ruiter, Poltava en die onvoltooide roman Die Moor van Petrus die Grote, alles deur Alexander Pushkin. Eersgenoemde handel oor The Bronze Horseman, 'n ruiterstandbeeld ter ere van Peter. Aleksey Nikolayevich Tolstoy het 'n biografiese historiese roman oor hom geskryf, met die naam Petter I, in die dertigerjare.
Die Duitse stille film van 1922 Petrus die Grote geregisseer deur Dimitri Buchowetzki en met Emil Jannings in die hoofrol as Peter
Die film van die Sowjetunie (Rusland) van 1937–1938 Petrus die Eerste
Die film van 1976 Skaz pro to, kak tsar Pyotr arapa zhenil (Hoe tsaar Petrus die Grote van sy Moor af getrou het), met Aleksey Petrenko in die hoofrol as Peter, en Vladimir Vysotsky as Abram Petrovich Gannibal, toon Peter se poging om die Baltiese vloot te bou.
Die 2007 film Die Soewereine Dienskneg beeld die onaangename brutale kant van Peter tydens die veldtog uit.
Peter is gespeel deur Jan Niklas en Maximilian Schell in die 1986 NBC -reeksPetrus die Grote.
'N Karakter gebaseer op Peter speel 'n groot rol in Die tydperk van onredelikheid, 'n reeks van vier alternatiewe geskiedenisromans geskryf deur die Amerikaanse wetenskapfiksie en fantasie -outeur Gregory Keyes. Peter is een van die vele ondersteunende karakters in Neal Stephenson's Barok siklus - hoofsaaklik in die derde roman, Die stelsel van die wêreld.
Peter is op die BBC Radio 4 uitgebeeld deur Isaac Rouse as 'n seuntjie, Will Howard as 'n jong volwassene en Elliot Cowan as 'n volwassene in die radioprogramme Petrus die Grote: Die dobbelaars en Peter die Grote: The Queen of Spades,  geskryf deur Mike Walker en wat die laaste twee toneelstukke in die eerste reeks was Tsaar. Die toneelstukke is op 25 September en 2 Oktober 2016 uitgesaai.
'N Vers in die Ingenieurs drinkliedjie verwys na Petrus die Grote:
Daar was 'n man met die naam Petrus die Grote, 'n Russiese tsaar
By die verbouing van die kasteel, sit die troon agter die kroeg
Hy het die mure uitgevoer met wodka, rum en 40 soorte biere
En die Russiese kultuur met 120 jaar gevorder!
Die Engelse woord verskriklik word gewoonlik gebruik om die Russiese woord te vertaal grozny in die bynaam van Ivan, maar dit is 'n ietwat argaïese vertaling. Die Russiese woord grozny weerspieël die ouer Engelse gebruik van verskriklik soos in "inspirerende vrees of terreur gevaarlike magtige formidabele". Dit dra nie die meer moderne konnotasies van Engels oor nie verskriklik soos "gebrekkig" of "kwaad".  Vladimir Dal definieer grozny spesifiek in argaïese gebruik en as 'n bynaam vir tsare: "moedig, pragtig, magistraal en vyande in vrees, maar mense in gehoorsaamheid".  Ander geleerdes is ook deur ander geleerdes voorgestel.   
Ivan was die eerste seun van Vasili III en sy tweede vrou, Elena Glinskaya. Elena se ma was 'n Serwiese prinses en die familie van haar vader, die Glinski -stam (edeles in die Groothertogdom Litaue), het afstammelinge geëis van beide Ortodokse Hongaarse adellikes en die Mongoolse heerser Mamai (1335–1380.)   [ 14]  Toe Ivan drie jaar oud was, sterf sy pa aan 'n abses en ontsteking aan sy been wat tot bloedvergiftiging ontwikkel het. Ivan is op versoek van sy vader tot die Groot Prins van Moskou uitgeroep. Sy ma Elena Glinskaya het aanvanklik as regent opgetree, maar sy is dood   in 1538 toe Ivan slegs agt jaar oud was, baie glo dat sy vergiftig is. Die regentskap het toe afgewissel tussen verskeie vurige boyar -gesinne wat om beheer geveg het. Volgens sy eie briewe voel Ivan, saam met sy jonger broer Yuri, dikwels verwaarloos en beledig deur die magtige bojare uit die Shuisky- en Belsky -families. In 'n brief aan prins Kurbski onthou Ivan: "My broer Iurii, met 'n geseënde geheue, en ek het grootgemaak soos rondloper en kinders van die armstes. Wat het ek gely weens gebrek aan kledingstukke en kos!"  Die verslag is uitgedaag deur die historikus Edward Keenan, wat twyfel aan die egtheid van die bron waarin die aanhalings gevind word. 
Op 16 Januarie 1547, op 16, word Ivan met die Monomakh -pet by die Cathedral of the Dormition gekroon. Hy was die eerste wat gekroon is as 'tsaar van al die Russe', en het sy oupa, Ivan III die Grote, deels nageboots, wat die titel van Grootprins van alle Rus 'geëis het. Tot dan is heersers van Muscovy as Grootprinse gekroon, maar Ivan III die Grote het homself as 'tsaar' in sy korrespondensie beskou. Twee weke na sy kroning trou Ivan met sy eerste vrou, Anastasia Romanovna, 'n lid van die Romanov -familie, wat die eerste Russiese tsaritsa geword het.
Deur as tsaar gekroon te word, stuur Ivan 'n boodskap aan die wêreld en aan Rusland dat hy nou die enigste opperheerser van die land is, en dat sy wil nie bevraagteken moet word nie. "Die nuwe titel simboliseer 'n aanname van magte wat gelykstaande en parallel is met dié van die voormalige Bisantynse keiser en die Tataarse Khan, albei bekend in Russiese bronne as tsaar. Die politieke uitwerking was om die posisie van Ivan te verhef".  Die nuwe titel het nie net die troon verseker nie, maar het Ivan ook 'n nuwe dimensie van mag gegee wat intiem gekoppel was aan godsdiens. Hy was nou 'n 'goddelike' leier wat aangestel is om God se wil uit te voer, aangesien 'kerklike tekste die Ou -Testamentiese konings as' tsare 'en Christus as die hemelse tsaar beskryf het.  Die nuut aangestelde titel word dan van geslag tot geslag oorgedra, en "opvolgende Muskowitiese heersers. Het baat gevind by die goddelike aard van die mag van die Russiese monarg. Het tydens Ivan se bewind gekristalliseer". 
Ondanks rampe wat veroorsaak is deur die Groot Brand van 1547, was die vroeë deel van Ivan se bewind een van vreedsame hervormings en modernisering. Ivan het die wetskode hersien, die Sudebnik van 1550 geskep, 'n staande weermag (die streltsy) gestig,  die Zemsky Sobor (die eerste Russiese parlement van feodale boedels) gestig en die raad van die edeles (bekend as die Gekose Raad) en bevestig die standpunt van die Kerk met die Raad van die Honderd Hoofstukke (Stoglavy Sinode), wat die rituele en kerklike regulasies van die hele land verenig het. Hy het plaaslike selfbestuur aan landelike gebiede bekendgestel, hoofsaaklik in die noordooste van Rusland, bevolk deur die staatsboere.
Ivan beveel in 1553 die oprigting van die Moskou Drukwerf, en die eerste drukpers word aan Rusland voorgestel. Verskeie godsdienstige boeke in Russies is gedurende die 1550's en 1560's gedruk. Die nuwe tegnologie het ontevredenheid by die tradisionele skrifgeleerdes ontlok, wat daartoe gelei het dat die Print Yard tydens 'n brandstigtingaanval verbrand is. Die eerste Russiese drukkers, Ivan Fedorov en Pjotr ​​Mstislavets, moes van Moskou na die Groothertogdom Litaue vlug. Nietemin het die druk van boeke vanaf 1568 hervat, met Andronik Timofeevich Nevezha en sy seun Ivan nou aan die hoof van die Print Yard.
Ivan het die Basiliekatedraal laat bou in Moskou ter herdenking van die beslaglegging op Kazan. Daar is 'n legende dat hy so beïndruk was met die struktuur dat hy die argitek, Postnik Yakovlev, laat verblind het sodat hy nooit weer iets so mooi kon ontwerp nie. Postnik Yakovlev het egter in die vroeë 1560's werklik meer kerke vir Ivan en die mure van die Kazan -kremlin ontwerp, sowel as die kapel oor die Basiliek -graf, wat in 1588 by die Basiliekatedraal gevoeg is, 'n paar jaar na Ivan's dood. Alhoewel meer as een argitek met die naam geassosieer is, word geglo dat die hoofargitek dieselfde persoon is.   
Ander gebeurtenisse van die tydperk sluit in die invoering van die eerste wette wat die mobiliteit van die kleinboere beperk, wat uiteindelik tot diensbaarheid sou lei en wat tydens die bewind van die toekomstige tsaar Boris Godunov in 1597 ingestel is.  (Sien ook Dienstigheid in Rusland. )
Die 1560's het swaarkry na Rusland gebring wat gelei het tot 'n dramatiese verandering van Ivan se beleid. Rusland is verwoes deur 'n kombinasie van droogte, hongersnood, onsuksesvolle oorloë teen die Pools-Litause Gemenebest, invalle deur Tatare en die blokkade van die see wat deur die Swede, die Pole en die Hansebond uitgevoer is. Sy eerste vrou, Anastasia Romanovna, sterf in 1560, wat vermoedelik 'n vergiftiging was. Die persoonlike tragedie het Ivan diep seergemaak en daar word vermoed dat dit sy persoonlikheid beïnvloed het, indien nie sy geestesgesondheid nie. Terselfdertyd het een van Ivan se adviseurs, prins Andrei Kurbsky, wat na die Litouwers oorgeloop is, die bevel oor die Litause troepe geneem en die Russiese streek Velikiye Luki verwoes. Die reeks skatkis het Ivan paranoies agterdogtig gemaak oor adel.
Op 3 Desember 1564 vertrek Ivan uit Moskou na Aleksandrova Sloboda, waar hy twee briewe stuur waarin hy sy abdikasie aankondig weens die beweerde verduistering en verraad van die aristokrasie en die geestelikes. Die boyar -hof kon nie uitspraak lewer in Ivan se afwesigheid nie en was bang vir die toorn van die Moskouse burgers. 'N Boyar -gesant vertrek na Aleksandrova Sloboda om Ivan te smeek om na die troon terug te keer.   Ivan het ingestem om terug te keer op voorwaarde dat hy absolute mag kry. Hy het geëis om die boedels van verraaiers te kan uitvoer en konfiskeer sonder inmenging van die boyarraad of kerk. Ivan het die skepping van die oprichnina bepaal. 
Dit was 'n aparte gebied binne die grense van Rusland, meestal op die gebied van die voormalige Republiek van Novgorod in die noorde. Ivan het die eksklusiewe mag oor die gebied gehad. Die Boyar -raad regeer die zemshchina ('land'), die tweede afdeling van die staat. Ivan het ook 'n persoonlike wag gewerf, bekend as die Oprichniki. Oorspronklik was dit 1000.   Die oprichniki was onder leiding van Malyuta Skuratov. Een bekende oprichnik was die Duitse avonturier Heinrich von Staden. Die oprichniki geniet sosiale en ekonomiese voorregte onder die oprichnina. Hulle het hul trou en status aan Ivan te danke, nie aan oorerwing of plaaslike bande nie. 
Die eerste golf van vervolging was veral gerig op die vorstelike geslagte van Rusland, veral die invloedryke families van Suzdal. Ivan het prominente lede van die boyar -stamme tereggestel, verban of met geweld gedwing op twyfelagtige beskuldigings van sameswering. Onder die wat tereggestel is, was die Metropolitan Philip en die prominente krygsheer Alexander Gorbaty-Shuisky. In 1566 brei Ivan die oprichnina uit tot agt sentrale distrikte. Van die 12 000 edeles het 570 oprichniki geword en die res is geskors. 
Onder die nuwe politieke stelsel het die oprichniki groot boedels gekry, maar kon, anders as die vorige eienaars, nie aanspreeklik gehou word vir hul dade nie. Die mans het "feitlik al die kleinboere wat hulle besit, geneem en hulle gedwing om 'binne een jaar soveel te betaal as wat hulle in tien jaar betaal het'." draai, verminder die algehele produksie. Die graanprys het tien keer gestyg.
Sak Novgorod Edit
Die toestande onder die Oprichnina is vererger deur die 1570 -epidemie, 'n plaag wat 10 000 mense in Novgorod en 600 tot 1 000 daagliks in Moskou doodgemaak het. Tydens die haglike toestande van die epidemie, 'n hongersnood en die voortslepende Livoniese Oorlog, het Ivan agterdogtig geraak dat edeles van die welgestelde stad Novgorod van plan was om te gaan en die stad self in beheer van die Groothertogdom Litouwen te plaas. 'N Novgorod -burger, Petr Volynets, het die tsaar gewaarsku oor die beweerde sameswering, wat volgens moderne historici vals is. In 1570 het Ivan die Oprichniki beveel om die stad in te val. Die oprichniki verbrand en plunder Novgorod en die omliggende dorpe, en die stad het nog nooit sy voormalige aansien herwin nie. 
Die getal ongevalle verskil baie van verskillende bronne. Die First Pskov Chronicle skat die getal slagoffers op 60 000.    Volgens die Derde Novgorod Chronicle het die slagting vyf weke geduur. Die bloedbad in Novgorod het bestaan ​​uit mans, vroue en kinders wat aan slee vasgemaak was en in die vrieswater van die Volkhovrivier afloop, wat Ivan gelas het op grond van onbewese beskuldigings van verraad. Daarna het hy sy inwoners gemartel en duisende in 'n pogrom doodgemaak. Die aartsbiskop is ook dood gejag.  Byna elke dag is 500 of 600 mense dood of verdrink, maar die amptelike dodetal noem 1500 van Novgorod groot mense (adel) en slegs ongeveer dieselfde aantal genoem kleiner mense. [ aanhaling nodig ] Baie moderne navorsers skat dat die aantal slagoffers tussen 2000 en 3000 kan wissel, aangesien die bevolking van Novgorod na die hongersnood en die epidemies van die 1560's waarskynlik nie meer as 10.000-20.000 was nie.  Baie oorlewendes is elders gedeporteer.
Die oprichnina het nie lank geleef na die sak van Novgorod nie. Tydens die Russies-Krimoorlog van 1571–72 het oprichniki dit nie reggekry om hulself waardig te bewys teen 'n gewone leër nie. In 1572 het Ivan die Oprichnina afgeskaf en sy oprichniki ontbind.
Voorgegee bedanking Redigeer
In 1575 maak Ivan weer asof hy uit sy titel bedank en verklaar Simeon Bekbulatovich, sy staatsman van Tataarse oorsprong, die nuwe Grootprins van alle rus. Simeon het ongeveer 'n jaar lank as figuurleier regeer. Volgens die Engelse gesant Giles Fletcher, die ouderling, het Simeon onder die instruksies van Ivan opgetree om al die lande wat aan kloosters behoort te konfiskeer, en het Ivan voorgegee dat hy nie saamstem met die besluit nie. Toe die troon in 1576 aan Ivan terugbesorg word, het hy van die gekonfiskeerde grond teruggegee en die res bewaar.
Diplomasie en handel Redigeer
In 1547 het Hans Schlitte, die agent van Ivan, vakmanne in Duitsland gewerf vir werk in Rusland. Alle vakmanne is egter op versoek van Pole en Livonia in Lübeck gearresteer. Die Duitse handelsondernemings het die nuwe hawe wat Ivan in 1550 aan die rivier die Narva gebou het, geïgnoreer en die goedere afgelewer in die Baltiese hawens wat Livonia besit. Rusland bly geïsoleerd van die handel in see.
Ivan het noue bande met die Koninkryk van Engeland aangegaan. Russies-Engelse betrekkinge kan teruggevoer word na 1551, toe die Muscovy Company gestig is deur Richard Chancellor, Sebastian Cabot, Sir Hugh Willoughby en verskeie Londense handelaars. In 1553 vaar die kanselier na die Witsee en gaan verder oor die land na Moskou, waar hy die hof van Ivan besoek. Ivan het die Witsee en die hawe van Arkhangelsk vir die maatskappy oopgemaak en hom die voorreg gegee om gedurende sy bewind te handel sonder om die standaard doeanegeld te betaal. 
Met die gebruik van Engelse handelaars het Ivan 'n lang briefwisseling met Elizabeth I van Engeland gevoer. Terwyl die koningin op handel gefokus het, was Ivan meer geïnteresseerd in 'n militêre alliansie. Tydens sy onrustige betrekkinge met die bojare het Ivan haar selfs gevra om waarborg om asiel in Engeland te kry as sy heerskappy in die gedrang kom. Elizabeth het ingestem as hy tydens sy verblyf vir homself voorsiening gemaak het. 
Ivan het met oorsese Ortodokse leiers gekorrespondeer. In reaksie op 'n brief van patriarg Joachim van Alexandrië wat hom vra vir finansiële bystand vir die Sint -Catharinaklooster op die Sinai -skiereiland, wat die Turke gely het, stuur Ivan in 1558 'n afvaardiging na Egipte Eyalet deur aartsdiaken Gennady, wat egter sterf in Konstantinopel voordat hy Egipte kon bereik. Van toe af was die ambassade onder leiding van die Smolensk-handelaar Vasily Poznyakov, wie se afvaardiging Alexandrië besoek het, Kaïro en Sinai het 'n pelsjas en 'n ikoon wat deur Ivan gestuur is, aan die aartsvader gestuur en 'n interessante verslag gelaat van sy twee-en-'n-half jaar van reis. 
Ivan was die eerste heerser wat op groot skaal met die gratis kosakke begin saamwerk het. Verhoudings is hanteer deur die Posolsky Prikaz diplomatieke departement Moskou het vir hulle geld en wapens gestuur, terwyl hulle hul vryhede verdra het, om hulle tot 'n alliansie teen die Tatare te sluit. Die eerste bewys van samewerking verskyn in 1549 toe Ivan die Don -Kosakke beveel het om die Krim aan te val. 
Verowering van Kazan en Astrakhan Edit
Terwyl Ivan 'n kind was, het die leërs van die Kazan Khanate herhaaldelik 'n aanval op noordoostelike Rusland uitgevoer.  In die 1530's het die Krim -khan 'n offensiewe alliansie gevorm met Safa Giray van Kazan, sy familielid. Toe Safa Giray Muscovy in Desember 1540 binnegeval het, het die Russe Qasim -Tatare gebruik om hom in bedwang te hou. Nadat sy opmars naby Murom tot stilstand gekom het, moes Safa Giray hom terugtrek na sy eie grense.
Die omkerings ondermyn die gesag van Safa Giray in Kazan. 'N Pro-Russiese party, verteenwoordig deur Shahgali, het genoeg volksondersteuning gekry om verskeie pogings te doen om die troon van Kazan oor te neem. In 1545 het Ivan 'n ekspedisie na die Wolga gestuur om sy steun aan die pro-Russe te toon.
In 1551 stuur die tsaar sy gesant na die Nogai Horde, en hulle belowe om neutraal te bly tydens die komende oorlog. Die Ar smeek en Udmurts word ook aan die Russiese owerheid voorgelê. In 1551 is die houtfort van Sviyazhsk vanaf Uglich na Kazan deur die Wolga vervoer. Dit is gebruik as die Rus place d'armes tydens die beslissende veldtog van 1552.
Op 16 Junie 1552 het Ivan 'n sterk Russiese leër na Kazan gelei. Die laaste beleg van die hoofstad van die Tatar begin op 30 Augustus. Onder toesig van prins Alexander Gorbaty-Shuisky gebruik die Russe slagramme en 'n belegertoring, ondermyning en 150 kanonne. Die Russe het ook die voordeel gehad van doeltreffende militêre ingenieurs. Die stad se watertoevoer is geblokkeer en die mure is gebreek. Kazan het uiteindelik op 2 Oktober geval, sy vestings is verwoes en 'n groot deel van die bevolking is doodgemaak. Baie Russiese gevangenes en slawe is vrygelaat. Ivan het sy oorwinning oor Kazan gevier deur verskeie kerke met oosterse kenmerke te bou, veral die Basiliekatedraal op die Rooi Plein in Moskou. Die val van Kazan was slegs die begin van 'n reeks sogenaamde "Cheremis-oorloë". Die pogings van die Moskou -regering om 'n vastrapplek te kry op die Midde -Wolga het steeds opstande van die plaaslike bevolking ontlok, wat slegs met groot moeite onderdruk is. In 1557 het die Eerste Cheremis -oorlog geëindig en die Basjkirs het Ivan se gesag aanvaar.
In veldtogte in 1554 en 1556 verower Russiese troepe die Astrakhan Khanate by die monding van die Volga -rivier, en die nuwe vesting van Astrakhan is in 1558 deur Ivan Vyrodkov gebou om die ou hoofstad van die Tatar te vervang. Die anneksasie van die Tataarse khanate beteken die verowering van groot gebiede, toegang tot groot markte en beheer oor die hele lengte van die Wolga. Deur Moslem khanate te onderwerp, het Muscovy 'n ryk geword. 
Na sy verowering van Kazan, word gesê dat Ivan beveel het dat die halfmaan, 'n simbool van Islam, onder die Christelike kruis op die koepels van Ortodokse Christelike kerke geplaas moet word.   
Russies-Turkse oorlog wysig
In 1568 het Grand Vizier Sokollu Mehmet Paşa, wat die werklike mag in die administrasie van die Ottomaanse Ryk onder Sultan Selim was, die eerste ontmoeting tussen die Ottomaanse Ryk en sy toekomstige noordelike mededinger begin. Die resultate was die voorspelling van die vele rampe wat sou kom. 'N Plan om die Volga en Don deur 'n kanaal te verenig, is in Konstantinopel uiteengesit. In die somer van 1569 is 'n groot mag onder Kasim Paşa van 1,500 Janitsaries, 2,000 Spakhs en 'n paar duisend Azaps en Akıncıs gestuur om Astrakhan te beleër en die kanaalwerke te begin terwyl 'n Ottomaanse vloot Azov beleër het.
Vroeg in 1570 het Ivan se ambassadeurs 'n verdrag by Konstantinopel gesluit wat vriendskaplike betrekkinge tussen die Sultan en die tsaar herstel het.
In 1558 het Ivan die Livonian War begin in 'n poging om toegang tot die Oossee en sy belangrikste handelsroetes te verkry. Die oorlog was uiteindelik onsuksesvol en duur 24 jaar lank en betrek die Koninkryk Swede, die Groothertogdom Litaue, die Pools -Litause Gemenebest en die Teutoniese Ridders van Livonia. Die langdurige oorlog het die ekonomie amper vernietig, en die Oprichnina het die regering deeglik ontwrig. Intussen het die Unie van Lublin die Groothertogdom Litaue en die Koninkryk van Pole verenig, en die Pools-Litause Gemenebes het 'n energieke leier, Stefan Batory, gekry wat deur die suidelike vyand van Rusland, die Ottomaanse Ryk, ondersteun word. Ivan se koninkryk word deur twee van die destydse groot magte onderdruk.
Nadat hy vredesvoorstelle van sy vyande verwerp het, het Ivan hom in 1579 in 'n moeilike posisie bevind. Die ontheemde vlugtelinge wat uit die oorlog vlug, het die gevolge van die gelyktydige droogte vererger, en die verergerde oorlog het epidemies veroorsaak wat baie lewens verloor het.
Batory het daarna in die veldtogseisoene van 1579–81 'n reeks aanvalle teen Muscovy geloods om die Koninkryk Livonia van Muscovy te probeer verwyder. Tydens sy eerste offensief in 1579 neem hy Polotsk terug met 22 000 man. Gedurende die tweede, in 1580, neem hy Velikie Luki met 'n 29.000-sterk mag. Uiteindelik begin hy die beleg van Pskov in 1581 met 'n leër van 100,000. Narva, in Estland, is in 1581 deur Swede herower.
Anders as Swede en Pole, het Frederik II van Denemarke probleme ondervind met die stryd teen Muscovy. Hy het in 1580 'n ooreenkoms met Johannes III van Swede bereik om die Deense titels Livonia aan John III oor te dra. Muscovy erken eers in 1582 die Pools -Litause beheer van Livonia. Nadat Magnus von Lyffland, die broer van Fredrick II en 'n voormalige bondgenoot van Ivan, in 1583 gesterf het, het Pole sy gebiede in die hertogdom Courland binnegeval en Frederik II besluit om sy erfreg. Behalwe vir die eiland Saaremaa, het Denemarke teen 1585 Livonia verlaat.
In die latere jare van Ivan se bewind is die suidelike grense van Muscovy deur die Krim -Tatare versteur, hoofsaaklik om slawe te vang.  ​​(Sien ook Slawerny in die Ottomaanse Ryk.) Khan Devlet I Giray van die Krim het herhaaldelik 'n aanval op die Moskou -streek uitgevoer. In 1571 het die Krim- en Turkse weermag van 40 000 mense 'n groot aanval uitgevoer. Die voortslepende Livoniese Oorlog het die garnisoen van Moskou slegs 6 000 beloop en kon die Tatar -benadering nie eens vertraag nie. Devlet het onweerstaanbare dorpe en dorpe rondom Moskou verwoes en die brand van Moskou veroorsaak (1571). Geskiedkundiges beraam die getal slagoffers van die brand op 10 000 tot 80 000.
Om vrede van Devlet Giray te koop, was Ivan gedwing om afstand te doen van sy aansprake op Astrakhan vir die Krim -Khanaat, maar die voorgestelde oordrag was slegs 'n diplomatieke maneuver en is nooit eintlik voltooi nie. Die nederlaag het Ivan woedend gemaak. Tussen 1571 en 1572 is voorbereidings getref op sy bevel. Benewens Zasechnaya cherta, is vernuwende versterkings buite die Oka -rivier aangebring, wat die grens bepaal het.
Die jaar daarna het Devlet nog 'n aanval op Moskou geloods, nou met 'n talle horde,  versterk deur Turkse janitsaries toegerus met vuurwapens en kanonne. Die Russiese leër, onder leiding van prins Mikhail Vorotynsky, was die helfte so groot, maar is ervaar en ondersteun deur streltsy, toegerus met moderne vuurwapens en gulyay-gorods. Boonop is dit nie meer kunsmatig in twee dele verdeel nie (die "oprichnina" en "zemsky"), anders as tydens die 1571 -nederlaag.  Op 27 Julie het die horde deur die verdedigingslyn langs die Oka -rivier gebreek en na Moskou beweeg. Die Russiese troepe het nie tyd gehad om dit te onderskep nie, maar die regiment van prins Khvorostinin het die Tatare van agter aangeval. Die Khan het net 30 km van Moskou gestop en sy hele leër op die Russe teruggebring, wat daarin geslaag het om verdediging naby die dorpie Molodi op te neem. Na 'n paar dae se swaar gevegte, het Mikhail Vorotynsky saam met die grootste deel van die leër aan die Tatare omring en op 2 Augustus 'n skielike slag toegedien, en Khvorostinin het 'n uitstappie uit die vestings gemaak. Die Tatare is heeltemal verslaan en het gevlug.  Die volgende jaar vermoor Ivan, wat tydens die geveg in die verre Novgorod gesit het, Mikhail Vorotynsky. 
Verowering van Siberië Edit
Tydens Ivan se bewind het Rusland 'n grootskaalse verkenning en kolonisering van Siberië begin. In 1555, kort na die verowering van Kazan, het die Siberiese khan Yadegar en die Nogai Horde, onder Khan Ismail, hul trou aan Ivan belowe in die hoop dat hy hulle teen hul teenstanders sou help. Yadegar kon egter nie die volle bedrag van huldeblyk wat hy aan die tsaar voorgestel het, insamel nie, en daarom het Ivan niks gedoen om sy ondoeltreffende vasaal te red nie. In 1563 word Yadegar omvergewerp en vermoor deur Khan Kuchum, wat enige huldeblyk aan Moskou ontken het.
In 1558 gee Ivan aan die Stroganov -handelsfamilie die patent om "die oorvloedige gebied langs die Kamarivier" te koloniseer, en land in 1574 oor die Oeralberge langs die riviere Tura en Tobol. Die gesin het ook toestemming gekry om forte langs die Ob -rivier en die Irtysh -rivier te bou. Omstreeks 1577 het die Stroganovs die Kosakleier Yermak Timofeyevich betrek om hul lande te beskerm teen aanvalle van die Siberiese Khan Kuchum.
In 1580 begin Yermak sy verowering van Siberië. Met ongeveer 540 Kosakke het hy gebiede binnegedring wat sytak aan Kuchum was. Yermak het die verskillende familie-stamme onder druk geplaas en oorreed om hul lojaliteit te verander en sytakke van Rusland te word. Sommige het vrywillig ingestem omdat hulle beter voorwaardes as met Kuchum gebied is, maar ander is gedwing. Hy vestig ook verre forte in die nuut verowerde lande. Die veldtog was suksesvol, en die Kosakke het daarin geslaag om die Siberiese leër in die Slag van Chuvash -Kaap te verslaan, maar Yermak het nog versterkings nodig gehad. Hy stuur 'n gesant na Ivan die Verskriklike met 'n boodskap wat verklaar het dat Yermak-verowerde Siberië deel was van Rusland tot ontsteltenis van die Stroganovs, wat beplan het om Siberië vir hulself te behou. Ivan het ingestem om die Kosakke met sy streltsy te versterk, maar die losbandigheid wat na Siberië gestuur is, het sonder enige voordeel aan hongersnood gesterf. Die Kosakke is deur die plaaslike mense verslaan, Ermak sterf en die oorlewendes verlaat Siberië onmiddellik. Eers in 1586, twee jaar na die dood van Ivan, sou die Russe daarin slaag om 'n vastrapplek in Siberië te kry deur die stad Tyumen te stig.
Huwelike en kinders Redigeer
Ivan die Verskriklike het ten minste ses, moontlik agt, vroue gehad, hoewel slegs vier van hulle deur die Kerk erken is. Drie van hulle is blykbaar vergiftig deur sy vyande of deur aristokratiese gesinne, wat hul dogters wou bevorder tot sy bruide. 
(in 1547–1560, dood):
Tsarevna Anna Ivanovna (10 Augustus 1548 - 20 Julie 1550)
Tsarevna Maria Ivanovna (17 Maart 1551 - jonk) (Oktober 1552 - 26 Junie 1553) (28 Maart 1554 - 19 November 1581)
Tsarevna Eudoxia Ivanovna (26 Februarie 1556 - Junie 1558)
Tsaar Feodor I van Rusland (31 Mei 1557 - 6 Januarie 1598)
(in 1561–1569, dood):
Tsarevitsj Vasili Ivanovich (21 Maart 1563 - 3 Mei 1563)
(28 Oktober - 13 November 1571, dood) (in 1572, na die klooster gestuur). Dit was die laaste van sy kerk-gemagtigde troues. Sy is later as heilige Daria heilig verklaar. (in 1575/76, na die klooster gestuur) (? –1579) (bestaan ​​betwis) (1580) (bestaan ​​betwis) (vanaf 1580), weduwee:
In 1581 het Ivan sy swanger skoondogter, Yelena Sheremeteva, geslaan omdat hy onbeskeie klere gedra het, wat moontlik 'n miskraam veroorsaak het. Sy tweede seun, ook genoem Ivan, het toe hy daarvan te hore gekom het, met 'n hewige onderonsie met sy pa betrokke geraak, wat daartoe gelei het dat Ivan sy seun met sy puntige staf in die kop geslaan en hom noodlottig gewond het.  Die gebeurtenis word uitgebeeld in die beroemde skildery deur Ilya Repin, Ivan die Verskriklike en sy seun Ivan op Vrydag, 16 November 1581, beter bekend as Ivan die Verskriklike vermoor sy seun.
Ivan was 'n digter en 'n komponis met groot talent. Sy Ortodokse liturgiese gesang, "Stichiron nr. 1 ter ere van St. Peter", en fragmente van sy briewe is deur die Sowjet -komponis Rodion Shchedrin in musiek gebring. Die opname, die eerste CD wat deur Sowjet vervaardig is, is in 1988 vrygestel ter viering van die millennium van die Christendom in Rusland.  
D. S. Mirsky noem Ivan "'n pamfleteerder van genie".  Die briewe is dikwels die enigste bron oor Ivan se persoonlikheid en bied belangrike inligting oor sy bewind, maar Edward L. Keenan, professor in Harvard, het aangevoer dat die briewe vervalsings uit die 17de eeu is. Hierdie bewering is egter nie algemeen aanvaar nie, en die meeste ander geleerdes, soos John Fennell en Ruslan Skrynnikov, het steeds aangevoer vir hul egtheid. Onlangse argiefontdekkings van 16de-eeuse afskrifte van die briewe versterk die argument vir hul egtheid.  
Ivan was 'n toegewyde  volgeling van Christelike Ortodoksie, maar op sy eie spesifieke manier. Hy het die meeste klem gelê op die verdediging van die goddelike reg van die heerser op onbeperkte mag onder God.  Sommige geleerdes verduidelik die sadistiese en brutale dade van Ivan die Verskriklike met die godsdienstige konsepte van die 16de eeu,  wat insluit dat mense verdrink en gebraai word, of slagoffers gemartel word met kookende of bevriesende water, wat ooreenstem met die pyniging van die hel. Dit was in ooreenstemming met Ivan se siening om God se verteenwoordiger op aarde te wees met 'n heilige reg en plig om te straf. Hy is moontlik ook geïnspireer deur die model van Aartsengel Michael met die idee van goddelike straf. 
Ten spyte van die absolute verbod van die Kerk vir selfs die vierde huwelik, het Ivan sewe vroue gehad, en selfs terwyl sy sewende vrou geleef het, het hy onderhandel om met Mary Hastings, 'n verre familielid van koningin Elizabeth van Engeland, te trou. Natuurlik is poligamie ook deur die Kerk verbied, maar Ivan was van plan om 'sy vrou weg te sit'.  Ivan het vrylik ingemeng in kerksake deur Metropolitan Philip te verdryf en te beveel dat hy vermoor moet word en beskuldig word van verraad en die tweede oudste hiërarg, Novgorod aartsbiskop Pimen, afgesit word. Baie monnike is tydens die bloedbad in Novgorod doodgemartel. 
Ivan was ietwat verdraagsaam teenoor Islam, wat wydverspreid op die gebiede van die verowerde Tataarse khanate was, omdat hy bang was vir die toorn van die Ottomaanse sultan. Sy antisemitisme was egter so fel dat geen pragmatiese oorwegings hom kon weerhou nie. Na die inname van Polotsk het alle onbekeerde Jode byvoorbeeld verdrink, ondanks hul rol in die stad se ekonomie. 
Ivan is dood aan 'n beroerte terwyl hy op 28 Maart met Bogdan Belsky  skaak gespeel het [O.S. 18 Maart] 1584.  By die dood van Ivan is die Russiese troon aan sy ongeskikte middelste seun, Feodor,  oorgelaat aan 'n swak gesindheid.  Feodor sterf kinderloos in 1598, wat die tyd van moeilikheid ingelui het.
Oor Ivan se voorkoms is min bekend, aangesien feitlik alle bestaande portrette na sy dood gemaak is en onseker hoeveelhede kunstenaar se indruk is.  In 1567 beskryf die ambassadeur Daniel Prinz von Buchau Ivan soos volg: "Hy is lank, stewig en vol energie. Sy oë is groot, waarnemend en rusteloos. Sy baard is rooisswart, lank en dik, maar die meeste ander hare op sy kop word volgens die destydse Russiese gewoontes afgeskeer ". 
Volgens Ivan Katyryov-Rostovsky, die skoonseun van Michael I van Rusland, het Ivan 'n onaangename gesig met 'n lang en krom neus gehad. Hy was lank en atleties gebou, met breë skouers en 'n smal middellyf. 
In 1963 is die grafte van Ivan en sy seuns deur Sowjet -wetenskaplikes opgegrawe en ondersoek. Chemiese en strukturele ontleding van sy oorskot het vroeër voorgehou dat Ivan aan sifilis gely het of dat hy deur arseen vergiftig of verwurg is. Ten tyde van sy dood was hy 178 cm lank en weeg 85–90 kg. Sy liggaam was taamlik asimmetries, het 'n groot hoeveelheid osteofiete wat nie kenmerkend was van sy ouderdom nie en 'n oormatige konsentrasie kwik bevat. Navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat Ivan in sy jeug atleties gebou is, maar dat hy in sy laaste jare verskeie beensiektes ontwikkel het en skaars kon beweeg. Hulle skryf die hoë kwikinhoud in sy liggaam toe as gevolg van die gebruik van salf om sy gewrigte te genees. 
Ivan het die regeringsstruktuur van Rusland heeltemal verander en die karakter van die moderne Russiese politieke organisasie gevestig.  Ivan se skepping van die Oprichnina, wat slegs aan hom verantwoordelik was, het hom persoonlike beskerming gebied, maar het ook die tradisionele magte en regte van die bojaars ingekort. Voortaan sou die tsaristiese outokrasie en despotisme die kern van die Russiese staat wees.  Ivan het die Mestnichestvo -stelsel omseil en magsposisies aan sy ondersteuners aangebied onder die minderjarige regerings.  Die plaaslike administrasie van die ryk kombineer beide plaaslik en sentraal aangestelde amptenare, die stelsel was duursaam en prakties en voldoende buigbaar om latere wysigings te verdra. 
Ivan se ekspedisie teen Pole het op militêre vlak misluk, maar dit het gehelp om Rusland se handels-, politieke en kulturele bande met ander Europese state uit te brei. Peter die Grote het op hierdie verbindings voortgebou in sy poging om van Rusland 'n groot Europese moondheid te maak. By Ivan se dood het die ryk die Kaspiese gebied in die suidweste en Wes -Siberië in die ooste omvat. Sy suidelike verowerings veroorsaak verskeie konflikte met die ekspansionistiese Turkye, wie se gebiede dus tot die Balkan en die Swartsee -gebiede beperk was. 
Ivan se bestuur van die Russiese ekonomie was in sy leeftyd en daarna rampspoedig. Hy het 'n regering in die skuld geërf, en in 'n poging om meer inkomste vir sy ekspansionistiese oorloë in te samel, het hy 'n reeks toenemend ongewilde en swaar belasting ingestel.  Opeenvolgende oorloë het Rusland van mensekrag en hulpbronne gedreineer en dit "tot op die rand van ondergang" gebring.  Na Ivan se dood het die byna verwoeste ekonomie van sy ryk bygedra tot die agteruitgang van sy eie Rurik-dinastie, wat gelei het tot die "Time of Troubles".
Ivan se berugte uitbarstings en outokratiese grille het gehelp om die posisie van tsaar te kenmerk as 'n verantwoordelikheid teenoor geen aardse gesag nie, maar slegs aan God.  Tsaristiese absolutisme het tot in die laat 19de eeu min ernstige uitdagings ondervind. Ivan se nalatenskap is deur die Sowjetunie gemanipuleer as 'n moontlike fokus vir nasionalistiese trots. Sy beeld het nou verband gehou met die persoonlikheidskultus van Joseph Stalin.  Terwyl die vroeë marxisties-leninistiese historiografie 'groter betekenis aan sosio-ekonomiese magte geheg het as aan die politieke geskiedenis en die rol van individue', wou Stalin dat amptelike historici die geskiedenis van Rusland 'verstaanbaar en toeganklik' maak vir die bevolking, met die klem op daardie "groot manne" soos Ivan, Alexander Nevsky en Peter die Grote, wat Rusland versterk en uitgebrei het.  In die post-Sowjet-Rusland is 'n veldtog gevoer om die heiligmaking aan Ivan IV te bewerkstellig.  maar die Russies -Ortodokse Kerk was teen die idee. 
Die eerste standbeeld van Ivan die Verskriklike was amptelik oop in Oryol, Rusland in 2016. Formeel is die standbeeld onthul ter ere van die 450ste herdenking van die stigting van Oryol, 'n Russiese stad van ongeveer 310 000 wat as 'n vesting opgerig is om Moskou se suidelike grense. Informeel was daar 'n groot politieke subteks. Die opposisie meen dat rehabilitasie van Ivan die verskriklike weerspieël die tydperk van Stalin. Die oprigting van die standbeeld is grootliks in internasionale media behandel Die voog,  Die Washington Post,  Politiek,  en ander.
Die Russies -Ortodokse Kerk het amptelik die oprigting van die monument ondersteun.
Ivan was 'n gewilde karakter in die Russiese en Bulgaarse folklore.
In die klassieke Russiese literatuur verskyn Ivan in beroemde werke soos Prins Serebrenni, Die lied van die handelaar Kalashnikov, Die tsaar se bruid en ander.
Die beeld van Ivan word in talle operas gespeel (Die meisie van Pskov, Die tsaar se bruid, Ivan IV van Bizet ens.) en ballet Ivan die Verskriklike van Prokofiev.
Die Sowjet -filmmaker Sergei Eisenstein het twee films gemaak wat gebaseer is op Ivan se lewe en regering, Ivan die Verskriklike. Die eerste deel handel oor Ivan se vroeë jare. Die tweede dek die tydperk van sy volwassenheid. 'N Derde was beplan, maar nooit voltooi nie.
In Nag in die museum: Slag van die Smithsonian, Ivan the Terrible is die een van die trio van handlangers wat Kahmunrah help om die wêreld te verower, saam met Napoleon en Al Capone.
Tsaar is 'n 2009 Russiese dramafilm onder regie van Pavel Lungin.
Ivan the Terrible is 'n belangrike karakter in die fiksiekomedie uit die Sowjet-era Ivan Vasilievich: Terug na die toekoms, gebaseer op 'n toneelstuk deur Mikhail Bulgakov. Dit was een van die gewildste films in die Sowjetunie in 1973 en het meer as 60 miljoen kaartjies verkoop. 
Ivan verskyn as 'n hoofkarakter in die roman Die Geringde Kasteel (1971), die vyfde van die ses romans in Dorothy Dunnett se historiese fiksiereeks, die Lymond Chronicles.
Ivan is in die radiospel deur David Threlfall op BBC Radio 4 uitgebeeld Ivan the Terrible: Absolute Power, geskryf deur Mike Walker en wat die eerste toneelstuk in die eerste reeks was Tsaar.  Die stuk is op 11 September 2016 uitgesaai.
'N Monsterlike weergawe van die ruiter van Ivan the Terrible word uitgebeeld as 'n hoofrol in die mobiele spel Fate Grand Order in die tweede hoofstuk' Cosmos in the Lostbelt's first story arc 'Permafrost Empire: Anastasia'. Hy verskyn as 'n sluimerende titaan en koning van die mens-monster-hibriede inwoners met die naam Yaga, wat tot die ewige slaap gedwing is vanweë die enorme krag van sy vermoë om sy mense te vernietig en dit byna 450 jaar lank onder sy bewind gehou het. Hy verskyn later as 'n oproepbare karakter met die liggaam van die monsteragtige weergawe van die Lost Belt.
Ivan the Terrible mediteer oor die sterfbed van sy seun. Ivan se moord op sy seun het die uitsterwing van die Rurik -dinastie en die tyd van benoudheid tot gevolg gehad. Skildery deur Vyacheslav Schwarz (1861).
Die ware verhaal agter die geheimsinnige gevangene in 'Catherine the Great ' is ongelooflik tragies
Katarina die Grote op HBO is 'n katjie vir almal wat hou van die hoë insette, weelde en semi-googleerbare akkuraatheid van 'n goeie drama uit die koninklike tydperk. Die eerste episode van die vierdelige miniserie, wat Maandagaand uitgesaai is, handel oor die eerste paar jaar van Catherine The Great (ook bekend as Catherine II) se bewind, en terwyl baie historiese dramas die waarheid buig ten gunste van die maak van 'n goeie verhaal, die gewelddadige hoofgebeurtenis van die première -episode word direk uit die geskiedenisboeke gehaal.
Die episode begin met Helen Mirren se statige Katarina die Grote wat 'n gevangene van onbekende oorsprong op Shlisselburg besoek en eindig met die gewelddadige dood van die gevangene tydens 'n ambisieuse wag se poging om hom te bevry. Die vertoning bevat 'n paar uiteensettings oor die gevangene, insluitend dat hy 'n bedreiging is vir Catherine se troon, maar dit gee nie 'n volledige uitleg oor hoekom en hoe hierdie jong man in die tronk beland het nie.
Die waarheid agter sy gevangenisstraf is 'n lang verhaal, maar die werklike geskiedenis agter Ivan VI se dood is 'n eie miniserie werd.
Die eerste ding wat iemand moet verstaan ​​oor die Russiese keiserlike opvolgingslyn in hierdie era, is dat dit 'n volledige kitsvertoning was, en dit is 'n historiese term. Die meeste hiervan kan gekoppel word aan die familiedrama van Peter The Great, wat baie in genoem word Katarina die Grote as die ikoniese heerser wat St Petersburg gestig het en Rusland in 'n nuwe era van wetenskaplike en kulturele verligting gebring het.
Die eerste ding wat iemand moet verstaan ​​oor die Russiese keiserlike opvolgingslyn in hierdie era, is dat dit 'n volledige kitsvertoning was, en dit is 'n historiese term.
Petrus die Grote was so verlig dat hy van sy eerste vrou, 'n edelvrou, met wie hy 'n seun Alexei gehad het, geskei het om te trou met 'n boeremeisie wat later die Russies -Ortodokse naam Catherine geneem het (dit is nie die Catherine uit die vertoning nie). Catherine en Peter het twee dogters, Elizabeth en Anna, wat buite die huwelik gebore is en later gelegitimeer is, en met die dood van die tsaar het 'n algemene regeringsfaksie 'n staatsgreep uitgevoer om die kroon Petrus se boervrou as Tsarina Catherine I toe te ken.
Catherine I was die eerste vrou wat Rusland regeer het, en die optrede om 'n man van die troon af te steek ten gunste van 'n onwaarskynlike vrouekandidaat, het vir die volgende honderd jaar iets van Russiese gewoonte geword.
Byvoorbeeld, nadat Catherine I gesterf het, het die kroon haar dogters oorgeslaan en deur Alexei na Petrus die Grote se kleinseun gegaan. Hierdie tsaar, genaamd Peter II, was 'n alkoholis wat op sy troudag gesterf het nadat hy drie jaar lank regeer het. Die privaatraad het Peter die Grote se niggie Anna gekies om na hom te regeer (nie die dogter van Catherine I nie, 'n ander Anna), wat beroemd geword het omdat sy 'n besetene was wat 'n geweer by haar venster gehou het om voëls te skiet wanneer sy ook al so wou. Tsarina Anna het 'n dekade lank regeer voordat sy die troon oorgegee het aan haar twee maande oue neef Ivan VI, 'n afstammeling van Peter die Grote se broer.
Die bekroning van 'n letterlike baba wat nie eers van Petrus die Grote afstam nie, was die laaste strooi vir 'n karakter aan die begin van hierdie verhaal, die dogter van Catherine I, Elizabeth. Terwyl al die Tsare tussen haar pa en Ivan VI besig was om minderjarig te drink, voëls te jag of 'n baba te wees, het Elizabeth 'n lang wedstryd gespeel deur vriende te word met die militêre regiment wat die koninklike paleis bewaak het. Kort nadat Ivan VI en sy regent opgedaag het, trek Elizabeth en haar mede-samesweerders die sneller aan 'n ander staatsgreep wat die baba afgesit het en Petrus die Grote en die voormalige buite -egtelike dogter van Catherine I op die keiserlike troon geplaas het.
Om haar bewind as die erfgenaam van Peter die Grote te versterk, het Tsarina Elizabeth I Ivan VI in die tronk gegooi. Die baba het in ballingskap grootgeword en was grootliks ondergesosialiseer, wat daartoe gelei het dat die paar mense wat van sy voortbestaan ​​geweet het, aangeneem het dat die afgesette tsaar lankal kranksinnig geword het. Ivan het drie-en-twintig jaar oud geword, en Elizabeth en haar neef-erfgenaam Peter III-Katarina die Grote se man-oorleef.
Ivan VI is die gevangene wat Catherine II in die eerste toneel van HBO's ontmoet Katarina die Grote. Hulle ontmoeting vind plaas nadat Catherine ten minste twee bladsye uit die Russiese geskiedenis geneem het en 'n derde staatsgreep uitgevoer het om haar man omver te werp en die troon te bestyg as 'n Duits-gebore vroulike heerser wat nog rede gehad het om die laaste manlike erfgenaam van die vorige keiser te vrees lyn.
Die omstandighede rondom die moord op Ivan VI in die tronk word min of meer eerlik uitgebeeld Katarina die Grote. Vasily Mirovich was niemand in die Shlisselburg -gevangenis nie, wat die waarheid agter die geheimsinnige, gevangenis #1 ontdek het en probeer het om hom uit gevangenskap te red, net om geheime bevele te aktiveer dat die gevangene vermoor moet word as daar ooit 'n ontsnappingspoging was.
Mirovich is tereggestel, Catherine II het aanhou regeer, en die tragedie van die tsaar, wie se kort gemartelde lewe straf was vir besluite wat hy geneem het toe hy twee maande oud was, het 'n voetnoot in die Russiese geskiedenis geword.
Jeug en toetreding
Toe Alexis in 1676 sterf, was Peter slegs vier jaar oud. Sy oudste halfbroer, 'n sieklike jeug, het daarna die troon opgevolg as Fjodor III, maar in werklikheid val die mag in die hande van die Miloslavskys, familie van Fyodor se moeder, wat Peter en die Naryshkin-sirkel doelbewus opsy gestoot het. Toe Fyodor kinderloos in 1682 sterf, het 'n hewige stryd om mag tussen die Miloslavskys en die Naryshkins ontstaan: eersgenoemde wou die broer van Fyodor, die delikate en swaksinnige Ivan V, op die troon plaas wat die Naryshkins vir die gesonde en intelligente Peter gestaan ​​het. Verteenwoordigers van die verskillende orde van die samelewing, vergader in die Kremlin, verklaar hulself vir Petrus, wat toe tot tsaar uitgeroep is, maar die Miloslavsky -faksie het 'n opstand van die Moskou uitgebuit streltsy, of musketiers van die soewerein se lyfwag, wat sommige van Petrus se aanhangers vermoor het, insluitend Matveyev. Ivan en Petrus is toe tot gesamentlike tsare uitgeroep, en uiteindelik, vanweë Ivan se benarde gesondheid en Petrus se jeug, word Ivan se 25-jarige suster Sophia regent gemaak. Sophia, slim en invloedryk, het die beheer oorgeneem van die regering wat uitgesluit is van openbare aangeleenthede; Peter het saam met sy ma in die dorp Preobrazhenskoye, naby Moskou, gewoon uit vrees vir sy veiligheid. Dit alles het 'n onuitwisbare indruk op die jong tsaar gelaat en sy negatiewe houding teenoor die streltsy.
Een gevolg van Sophia se openlike uitsluiting van Peter uit die regering was dat hy nie die gewone opleiding ontvang het van 'n Russiese tsaar wat hy in 'n vrye atmosfeer grootgemaak het in plaas van om binne die beperkte grense van 'n paleis te bly nie. Terwyl sy eerste onderwyser, die voormalige kerklerk Nikita Zotov, min kon gee om Peter se nuuskierigheid te bevredig, het die seuntjie lawaaierige buitelugspeletjies geniet en was hy veral geïnteresseerd in militêre aangeleenthede, en sy gunsteling speelgoed was een of ander wapen. Hy was ook besig met timmerwerk, skrynwerk, smidswerk en drukwerk.
Naby Preobrazhenskoye was daar 'n nemetskaya sloboda ("Duitse kolonie") waar buitelanders toegelaat is om te woon. Bekendheid met sy inwoners wek Peter se belangstelling in die lewe van ander nasies, en 'n Engelse seilboot wat verlate in 'n skuur was, het sy passie vir seevaart laat toeneem. Wiskunde, versterking en navigasie was die wetenskappe wat Petrus die sterkste aangetrek het. 'N Modelvesting is vir sy vermaak gebou, en hy organiseer sy eerste "speel" -troepe, waaruit in 1687 die regerings Preobrazhensky en Semyonovsky Guards gevorm is - om die kern van 'n nuwe Russiese leër te word.
Vroeg in 1689 reël Natalya Naryshkina die huwelik van Peter met die pragtige Eudoxia (Yevdokiya Fyodorovna Lopukhina). Dit was duidelik 'n politieke daad, bedoel om te bewys dat die 17-jarige Peter nou 'n volwasse man was, met die reg om in sy eie naam te heers. Die huwelik duur nie lank nie: Peter het sy vrou gou begin ignoreer, en in 1698 het hy haar na 'n klooster verplaas.
In Augustus 1689 'n nuwe opstand van die streltsy plaasgevind. Sophia en haar faksie het dit tot hul eie voordeel probeer gebruik vir nog 'n staatsgreep, maar hierdie keer het gebeurtenisse beslis in die guns van Peter gedraai. Hy het Sophia van die mag verwyder en haar verban na die Novodevichy -klooster wat sy gedwing was om 'n non te word na 'n streltsy rebellie in 1698. Alhoewel Ivan V nominaal gesamentlike tsaar met Peter was, is die administrasie nou grotendeels oorgegee aan die naryshkins van Peter, tot Ivan se dood in 1696. Peter, terwyl hy sy militêre en seevaart verloop het, seil die eerste seewaardige skepe na in Rusland gebou word. Sy wedstryde was 'n goeie opleiding vir die take wat voorlê.
Waarom Petrus die Grote sy Seun vermoor het
Petrus die Grote het sy seun vermoor. Westerlinge verstaan ​​nie waarom hy dit gedoen het nie. Daar word vermoed dat hy koelbloedig of selfs kranksinnig is.
Dit was die geval met Ivan the Terrible wat ook 'n geliefde seun Ivan vermoor het. Hy het 'n woede -aanval gekry en hom geslaan met sy ysterriet wat Rusland in die tyd van benoudhede gedompel het. As ons sy graf opgrawe, weet ons nou dat Ivan die Verskriklike rumatoïede artritis gehad het en die & aposcure & apos, vloeibare kwik, het hom kranksinnig gemaak.
Maar hierdie dood was baie anders. Dit behels die goedkeuring van die senaat, van wie baie soos Alexei hou, en 'n verhoor.
Hoe het dit gebeur? Petrus was 'n harde regter, maar baie vergewensgesind. Toe hy tyd gegee het, was hy niks, indien nie rasioneel nie. Hy het baie kwaad en gewelddadig geword, sommige sê dat dit die gevolg was van akute enkefalitis toe hy jonk was, wat hom met epilepsie gelaat het. Maar nadat hy kalm was, kon hy selfs moordpogings miskyk.
Peter het 'n slegte verhouding met sy seun gehad wat al meer as tien jaar aan die gang was. Hierin was hy nie onskuldig nie. Petrus het min geduld gehad. Hy het Alexei as kind geïgnoreer, en hy het geskei van die kind en die moeder wat haar seuntjie gegee het, sy erfgenaam wat deur sy tante Natalya grootgemaak moet word.
Toe hy 'n tiener word, begin Peter die seun grootmaak wat hy nie ken nie, en verwag dat hy sy kopie sal wees. Hy het Alexis na die slagvelde geneem en hom militêre take gegee, soos die werwing van soldate en die opbou van die verdediging van Moskou.
Die 13 -jarige Alexei het eers probeer om sy pa tevrede te stel, alhoewel dit in stryd was met sy aard. Petrus het gedink dat dit mettertyd sou toeneem totdat hy die heersende laste kon dra. Maar Alexei het die weermag gehaat, was geïnteresseerd in godsdiens, nie in oorlog nie en het tuberkulose gehad, sodat hy chronies moeg was.
Toe begin Alexei drink en word hy heeltemal waardeloos. Hy is na Duitsland gestuur om te leer hoe om vestings te bou. Hy het homself omring met priesters, godsdienstige boeke gelees, te veel gedrink en toe hy gedwing was om vir sy pa te wys wat hy geleer het, probeer hy sy hand afblaas.
Die verhouding tussen Peter en Aposs met sy seun het versleg. Hy is van die poging vertel en het so walglik geword dat hy vir sy seun gesê het dat hy nie meer van hom sou vra nie, maar twee jaar lank nie.
Die vyande van Rusland kyk. Die koning van Swede het planne beraam om Alexis op die troon te sit. Charles XII het gesê: 'Ek sal my op Peter wreek en hom vervang met Alexei. 'N Man wat deur die kerk beheer word, is geen bedreiging vir my nie. "
Die koning van Oostenryk het 'n geheime boodskap aan Alexei gestuur en vir hom gesê as hy 'n opstand teen sy vader sou lei, sou hy sy steun kry.
Petrus het nie geweet wat om te doen nie. Reeds in 1715 het Peter aan die Deense ambassadeur gesê dat die opvolgingswette nie ten koste van sy lewe sal word nagekom nie.
". 'n prins wat het. het sy lewe 100 keer blootgestel, sy gesondheid opgeoffer en gebring. sy aangeleenthede tot so 'n punt dat dit kan maak. sy toestand wat deur al sy bure gerespekteer en gevrees word, sou absoluut verplig wees. gee die vrugte van sy werk in die hand van 'n dwaas [wat] met die vernietiging daarvan sou begin. Die kloosters is die regte plek om swak vorste te huisves en hul domheid te bedek, maar die troon is nie hul saak nie. "
Alexei was nou 25 jaar oud en misluk in alles, insluitend sy huwelik wat berug was.
Peter het Alexei geskryf jy doen niks, en oordeel oor niks nie, maar deur die oog en hulp van ander. al u plesier bestaan ​​blykbaar daarin om ledig en lui tuis te bly. …. Verander dus u gedrag, en streef daarna om u self die opvolging waardig te maak, of draai tot monnik. "
Alexei het geskryf dat hy die kloosterstaat sou omhels. Petrus het 'n pas gekry. Toe het hy vir hom gesê dat hy 'n half jaar sal wag terwyl hy die saak oorweeg. Dit was die laaste keer dat die twee op 'n burgerlike manier gepraat het en die laaste keer dat Alexei so 'n keuse sou hê. Peter vertrek na Duitsland en daarna Denemarke.
Alexei het 'n banket gehou om die vertrek van sy vader te vier.
Die ses maande was op. Peter het vir hom geskryf: "I sê weer vir jou dat ek absoluut daarop aandring dat jy iets moet bepaal, anders kom ek tot die gevolgtrekking dat jy net tyd wil verdien om dit in jou gebruiklike luiheid te spandeer. "
Alexei het op hierdie stadium goeie rede om bang te wees. Jacob Dolgorukis, deel van die binnekring van Peter & aposs, het vir hom nuus gestuur dat 'n slegte ontvangs op hom wag as hy sy pa gaan sien. Alexander Kikin, die raadgewer wat probeer het om Peter dood te maak en vergewe is, het aan hom gesê dat hy gerugte gehoor het dat Peter beplan om hom op die voorste linies te plaas om seker te maak dat hy vermoor word. Daar was ook 'n gerug dat as Alexei na 'n klooster sou gaan, een in Tver uitgesoek is wat baie ernstig was.
Eudoxia, sy ma en Alexei het albei in visioene geglo. Dozitheus, die biskop van Rostov, het 'n openbaring van die heilige Demetrius gehad dat Petrus nie langer as drie maande sou lewe nie.Dit was wensdenkery aangesien die tsaar nog sewe jaar geleef het. Toe het Eudoxia 'n visioen dat Alexei Tzar was.
Alexei het later gesê dat Peter op 45 -jarige ouderdom swak was en 'n epileptiese persoon was, en daarom was dit nie verstandig dat sy pa skielik sou sterf nie.
Kikin het hom oorreed om te vertrek. As u na Oostenryk vlug, kan u terugkeer as ons u vra. As u gevang word, ontsnap u alleen in die nag. As sy manne jou vind, vlug te perd in die nag. As hy sy manne vir jou stuur, moenie glo wat hulle sê nie. Jou pa sal jou doodmaak as jy terugkeer. "
Alexei verlaat St. Petersburg op 26 September 1716. Hy reis onder die naam van luitenant -kolonel Kokhansky vermom as 'n Poolse aristokraat. Hy het op 10 November 1716 in Wene aangekom.
As Charles VI van Oostenryk daaraan dink om hom te help om Moskou te neem, het Von Sch önborn sy visekanseliervergadering Alexei Charles VI geskryf. U moet nie dink dat Alexei intelligent genoeg of moedig genoeg is om 'n opstand teen sy vader te lei nie. & quot
Dus stuur die keiser Alexei en sy vriendin na die Ehrenberg -kasteel, waar hulle vyf maande lank gewoon het. Abraham Veselovsky, die Russiese ambassadeur en Alexander Ivanovich Rumyantsov, is aangestel om Alexei te vind. Hulle het 'n lid van die Imperial Chancery, 'n klerk, omgekoop.
Charles VI uitgevind. Alexei en Afrosina, sy vriendin, is op 15 April na Napels verhuis. Abraham Veselovsky en Alexander Rumyantsov het die gevolg gevolg en hul nuwe ligging in Italië in Castle Nuova gevind. Alexei het nog 5 maande daar gebly voordat hy gekontak is.
Toe was Peter woedend en het hy 'n boodskap aan Charles VI gestuur. " Onthou die kwesbaarheid van Bohemen en Silezië. " Peter bluf nie. Hy was gereed om met 40 000 mans binne te val. Graaf Peter Tolstoy het Alexei gekonfronteer met 'n brief van Petrus waarin hy beloof het aan God en sy oordeel dat ek u nie sal straf nie, en as u my onderwerp aan my testament deur my te gehoorsaam. "
Toe dit nie voldoende was nie, het Tolstoy gesê dat die onderkoning hom nie sou beskerm as hy by Afrosina bly nie. Dit was 'n leuen.Tolstoy en Rumyanstov het deur Peter gesê om te sê wat nodig is om sy samewerking te verkry. Na drie sessies het Alexei toegegee en gesê dat hy die versekering wou hê dat hulle saam op 'n ver landgoed kon woon, en in ruil daarvoor sou hy die opvolging prysgee. Alexei het op 2 Februarie alleen in Moskou aangekom. Afrosina het saam met haar broer Jouni agtergebly. Selfs Vasily Dolgorukis, 'n bekende teenstander van hervorming, het gesê: 'Het u gehoor dat 'n dwaas van Tzarevitch hiernatoe kom omdat sy pa hom toegelaat het om met Afrosina te trou? Hy sal 'n kis hê in plaas van 'n troue. "
Alexei het homself die groot hoop gemaak van almal wat Petrus die Grote gehaat het. In plaas daarvan om sy belofte na te kom, gebruik Petrus hom om die opposisie te vernietig. Niemand kon die stad ontsnap nie, dit is gesluit. Daar is deursoek na boere met goedere om in die mark te verkoop sodat niemand in hul waens kon wegkruip nie. Gifstowwe kon nie verkoop word nie, sodat mense hulself kon doodmaak om reg te ontkom. Alexei het almal verraai.
Toe Afrosina aankom, word die folteringsinstrumente aan haar gewys, waarna sy vir haar beskuldigers 'n boksie briewe gegee het wat Alexei geskryf het. Peter het Afrosina vir Alexei laat konfronteer. Alhoewel sy hom verraai het, was haar getuienis nie noodlottig nie. Daar was niks om te onthul nie. Alexei het nog nooit iets georganiseer of eintlik gedoen nie. Dit was geen openbaring dat hy 'n slegte verhouding met sy vader gehad het nie. Maar ná die konfrontasie met Afrosina wat hy buite die rede liefgehad het en soos Tolstoy gesê het, het hy in duie gestort.
Alexei steek die spyker in sy eie kis. Toe ek hoor van die opstand van die leër in Mecklenburg, het ek in vreugde gesê dat God nie sou toelaat dat sake volgens my Vader en aposs se wense verloop nie. As hierdie nuus waar was, en as hulle my gebel het, sou ek by die wanbestand aangesluit het. Alexei uit eie getuienis was bereid om verraad te pleeg.
Op 24 Junie is Alexei veroordeel om deur die senaat tereggestel te word. Hy is in die gevangenis dood voor sy teregstelling op 26 Junie 1718. Sommige het gesê dat hy doodgemartel is, ander dat hy verwurg, versmoor, vergiftig, doodbloei of dat hy sy kop afgekap het.
Soveel is waar. Op die dag van sy dood het die vrou wat sy kos voorberei het, gesê dat hy sy skinkbord van die middag geëet het. Dit dui daarop dat hy 'n onnatuurlike einde bereik het, aangesien hy kort voor sy dood kon eet.
5. Joseph en Magda Goebbels
Joseph en Magda Goebbels en hul kinders
Toe Adolf Hitler in April 1945 skuil in 'n bunker onder die Rykskanselier, was dit in die geselskap van 'n klein gevolg van betroubare hulpmiddels en elites. Onder hulle was die Nazi -propagandahoof, Joseph Goebbels, sy vrou Magda en die egpaar se ses kinders. Daar was vyf dogters en een seun, almal baie jonk (die oudste maar twaalf jaar oud). Elkeen van die Goebbels -kinders het name gehad wat met die letter "H " begin het. Sommige meen dat hierdie eienaardige naampatroon uit die Goebbels se verafgoding van Hitler gebore is, maar die volwasse seun van Magda uit 'n ander huwelik is Harold genoem.
Dit was bekend dat Hitler baie lief was vir die Goebbels -kinders. Net soos hul ouers, het die Fuhrer bekommerd geraak oor die kinders wat in Sowjet -hande sou val as hulle deur die Russiese soldate ontdek word. Nadat Hitler en Eva Braun in hul privaatkamer in die bunker selfmoord gepleeg het, het Magda en haar man aan die werk gespring om hul gesin af te handel. Die egpaar het vir die kinders vertel dat hulle inentings ontvang, en hulle het morfien ingespuit. Sodra die kinders bewusteloos was, is fyngedrukte kapsules sianied in hul mond geplaas (óf deur Hitler se dokter Ludwig Stumpfegger óf tandarts Helmut Kunz). Al die kinders sterf in hul slaap met die uitsondering van die 12-jarige Helga. Later ondersoek van Helga se liggaam het kneusplekke en 'n gebreekte kakebeen in die gesig aan die lig gebring, wat daarop dui dat die meisie net voor die dood met iemand gesukkel het.
Joseph en Magda het kort daarna selfmoord gepleeg.
Ondanks die Goebbels se vrees dat hul kinders deur Russe geneem word, het Magda die aanbiedinge van ander - Albert Speer vir een - geweier om die kinders te laat vlieg of andersins veilig uit Berlyn te neem. Intimates of the Goebbels onthul later dat Magda 'n paar weke lank daaraan gedink het om haar kinders dood te maak voordat die gesin in die bunker beland het. Magda het aan 'n familielid van haar eerste man gesê dat sy nie wil hê dat haar kinders moet grootword nie, omdat hulle vertel word dat hul pa 'n gruwelike misdadiger is. Sy het verder voorgestel dat reïnkarnasie haar kinders moontlik 'n beter toekoms sou toelaat.
Wat ook al die Goebbels werklik gedwing het om hul kinders se lewens te neem, kan nie vasgestel word nie. Die bekende feit is dat die egpaar nie net aanhangers van Hitler was nie, hulle was ook fanaties gelowiges van Nazisme. En net soos met ander fanatici, waardeer die Goebbels ideologie bo die welsyn van hul nageslag.
Die donker kant van die Romanovs: Hoe die heersers aan die mag gehou het
Petrus die Grote was 'n hartstogtelike heerser, om die minste te sê. Hy het dieselfde ywer toegepas wat hom aangespoor het om die land te moderniseer as om sy vyande te beveg, en die manier waarop hy die Streltsy -opstand in 1698 onderdruk het, het sy tydgenote geskok.
Streltsy (skutters) was elite troepe wat vergelyk is met antieke Rome en rsquos Praetorian Guards. Teen die einde van die 17de eeu was hulle ongeveer 50 000 man sterk, en Petrus die Grote het hulle nie gunstig geag nie, omdat hulle hom by sy politieke vyande bevind het wat sy beleid van gedwonge modernisering teëgestaan ​​het.
Die herinneringe aan die rol van Streltsy en rsquos in die gebeure van 'n ander opstand, in 1682, was ook te vars vir die tsaar. Toe hy net tien was, het die regiment aan 'n bloedige staatsgreep deelgeneem, wat Peter en sy ma vir 'n paar jaar uit die mag verwyder het ten gunste van sy suster Sophia. Die jong monarg was getuie van die woedende soldate wat sy familie in die Kremlin letterlik uitmekaar skeur.
Miskien verklaar dit deels die wreedheid waarmee hy diegene gestraf het wat hy gedink het 16 jaar later met die opstand verband hou. Ongeveer 4 000 mense is gearresteer en erg gemartel - minstens 1 000 is doodgemaak. Die meerderheid is op die Rooi Plein onthoof.
Sommige berigte beweer dat Peter die koppe van verskeie verdagtes self gekap het voordat hy sy edelman beveel het om te volg. Die soldate wat dit nie reggekry het nie, is reg langs die vensters van die klooster gehang, waar Sophia toegesluit was nadat sy gedwing is om haar gelofte te neem. Die lyke het maande lank aan die galg gehang - dit was 'n doelbewuste daad om sy suster, wat Peter vermoed het dat hy by die opstand betrokke was, te onthul.
Die ineenstorting van die Streltsy -opstand in 1698 word beskou as die laaste datum in die geskiedenis van Moskou -Rus voor sy blitsige transformasie in die Russiese Ryk [onder Peter die Grote], en die historikus Lev Gumilev het geskryf.
Peter I ondervra sy seun Alexei.
Sophia was nie die enigste familielid van Petrus wat sy berugte humeur ten prooi val nie. Die tsaar het sy eie seun, Alexei, tereggestel weens beweerde verraad 20 jaar na die tweede Streltsy -muitery. Hy was oortuig dat hy deel was van 'n sameswering met buitelandse moondhede en diegene wat ontevrede was met die hervormings van die tsaar. Tydens die ondersoek het dit geglo dat Peter naalde onder die naels van sy seun gedwing het, wat uiteindelik skuld erken het.
Katarina die Grote: Twee tsare vermoor
Katarina II het die troon bestyg tydens die tydperk wat later die Era of Palace Coups genoem is. Net soos haar voorganger, het sy mag verkry met die hulp van haar elite wagte. Sy het haar man, keiser Peter III, in 1762 ontslaan - 'n paar dae later was hy dood.
Dit is nie seker of Catherine medepligtig was aan sy moord nie, maar daar was sterk gerugte. Volgens die amptelike weergawe is Peter III dood aan aambei koliek, maar sommige historici voer aan dat hy deur sy vrou en rsquos -ondersteuners vermoor is. Baie tydgenote betwyfel ook die amptelike weergawe. Die opeenvolging van gebeure het nie veel bygedra tot die beeld van Catherine as 'n progressiewe monarg nie, wat briewe met Voltaire en Diderot uitgeruil het en haar tereg as 'n deel van die Europese Verligting beskou het.
Geskiedkundiges is geneig om simpatie te hê met die keiserin en die staatsgreep wat sy aan die spits was. Haar latere bewind het 'n goue era vir die Russiese Ryk ingelui en Petrus word steeds beskou as 'n swakkeling wat deur die Pruisiese koning Frederik die Grote gemanipuleer is. Die beroemde Russiese historikus Sergei Solovyov het Peter III en ldquoa buitelandse tsaar & rdquo genoem en & ldquoa beëdigde vyand & rdquo van die land. Vasily Klyuchevsky, 'n ander vooraanstaande Russiese historikus uit die keiserlike tydperk, het geskryf dat die onwettige regering van Catherine II Russiese nasionale belang beter gedien het as die Peter & rsquos -kabinet.
Tydens haar bewind het nog een Russiese monarg sy lewe verloor: tsaar Ivan VI. Hy het 'n bietjie meer as 'n jaar lank slegs twee jaar oud geword. In 1741 het Catherine en rsquos, voorganger Elizabeth I, Ivan en die regent, sy ma, omvergewerp. Hulle is eers in ballingskap gebring en daarna is Ivan in die tronk gesit.
Hy het sy hele lewe agter tralies deurgebring en skaars met iemand gekommunikeer. Na berig word het hy sy kop verloor en is hy in 1764 vermoor tydens 'n onsuksesvolle poging om hom te bevry. Die tronkbewaarders is beveel om nie die sel lewendig te laat verlaat nie.
20 fassinerende portrette van die Romanovs wat u waarskynlik nog nooit gesien het nie
Die eerste Russiese tsaar wat homself as keiser aangekondig het, het letterlik die voorkoms van die land verander. Hy stig die vloot en bou die stad Sint Petersburg, 'n venster na Europa. Hy het vroue ook gedwing om klere in Europese styl te dra wat hul borste onthul het en sy bojaars hul lang baard laat skeer het.
'Peter I (die Grote) Ondervragende Tsarevitsj Alexei Petrovich in Petergof' deur Nikolai Ge
Soos baie genieë, was Peter senuweeagtig en agterdogtig. Hy was vasbeslote om aan die mag te bly en het gedink dat sy eie seun, Alexei, 'n staatsgreep beplan het, sodat hy hom gearresteer en toegesluit het in die gevangenis in die Peter en Paul -vesting. Hier sterf die jong koninklike, maar dit is nie bekend waarom nie (waarskynlik weens marteling).
'Portret van keiserin Anna Ioannovna' deur Louis Caravaque
Anna, die niggie van Petrus die Grote, het 20 jaar in die hertogdom Courland deurgebring. Sy is gevra om die Russiese troon in 1730 te neem na die dood van haar oom en kleinseun Peter II. Maar sy het haar prot & eacuteg & eacute en geliefde, Ernest Biron, 'n dekade lank van Courland na St. Petersburg gebring.
'Narre by die hof van keiserin Anna' deur Valery Jacobi
Anna het nie veel belangstelling in die politiek uitgespreek nie. Sy was dol oor hofskinder en 'n bietjie soos die Russiese Lodewyk XIV, en 'n dame meesteres wat haarself omring het met baie hofnarre en baie geld bestee het aan vermaak.
'Portrait of Elizabeth' deur Vigilius Eriksen
Staatsmuseum-bewaarde Tsarskoye Selo
Elizabeth Petrovna was Petrus die Grote en rsquos -dogter en haar bewind was veral bekend vir die Verligting. Sy stig die Universiteit van Moskou, ontwikkel die nasionale teater en stig die Akademie vir Kunste. Sy het die doodsvonnis in Rusland feitlik afgeskaf en die doodstraf is nie tydens haar bewind afgedwing nie.
'Peter II en prinses Elizabeth jag met honde' deur Valentin Serov
Elizabeth was baie na aan haar neef, die jong tsaar Peter II, en hulle het gereeld partytjies gereël en gaan jag en lang wandelinge. Die hof het selfs gepraat oor hul moontlike huwelik en as dit gebeur het, sou sy baie vroeër keiserin geword het, maar sy het 11 jaar en nog twee tsare gewag voordat sy 'n staatsgreep geloods het.
4. Katarina die Grote
'Catherine the Great' deur Vladimir Borovikovsky, 1779
Hierdie Duitse prinses was ongelooflik kragtig en het een van die langste heerskappye van al die tsare (34 jaar) geniet. Sy het haar eie man, die vreemde en swaksinnige keiser Peter III, afgesit wat Duitsland bo Rusland verkies het.
'Catherine the Great walking in Tsarskoye Selo Park' deur Vladimir Borovikovsky, 1794
Catherine was 'n progressiewe monarg en het selfs briewe uitgeruil met Voltaire en Montesquieu. Selfs tot op ouderdom het Catherine baie liefhebbers en gunstelinge gehad en duur geskenke en selfs paleise aan hulle aangebied. Toe sy 60 was, was haar jongste minnaar net 20 jaar oud. Sy het gereeld tussen St. Petersburg en Moskou gereis, en sy het verskeie paleise langs die roete laat bou, sodat sy langs die pad kon stop en in luukse omgewings kon ontspan. Sy het slegs een keer in sommige van die koshuise gebly.
'Portret van keiser Paul I' deur Vladimir Borovikovsky
Die swak seun van die magtige Catherine was 'n man met 'n groot verstand, net soos sy vader Peter III. Boonop het hy 'n breekbare senuweestelsel. As klein seuntjie was hy mal oor militêre speletjies, uniforms en optogte, en laasgenoemde het hy gereeld in die Gatchina -paleis gereël.
'Portret van keiser Paul I' deur Stepan Shshukin
Paulus het verraad oral gesien en was baie bang om vermoor te word. Daarom het hy Mikhailovsky -kasteel in Sint Petersburg gebou met sterk verdediging, insluitend loopgrawe rondom die omtrek, soos 'n middeleeuse vesting. Die noodlot het hom egter ingehaal en hy is in sy eie slaapkamer in die kasteel vermoor, en sy seun weet van die moord, maar doen niks om dit te keer nie.
'Portret van Alexander I' deur Franz Kruger, 1837
Die seun wat van Paul en rsquos -moord geweet het, was Alexander I. Hy was die gunsteling kleinseun van Katarina die Grote en het belowe om soos sy ouma te regeer. Hy was 'n verligte tsaar en het vrugbare tye vir sy edeles gebring.
'Totsit datum. Napoleon, Alexander I, Louise en Frederick William III van Pruisen 'deur Nikolas Gosse, 1807
Alexander I word geprys as verdediger van Napoleon, wat Europa uit sy greep bevry. Die enigste ding wat hy nie regtig wou heers nie, was baie sag. Dit is die rede waarom sommige mense, toe hy jonk in die suide van Rusland gesterf het, beweer het dat hy eintlik sy eie dood vervals het, in monnikskos -klere verander het en weggekruip het.
'Portret van Nicholas I' deur Egor Botman
In vergelyking met sy sagte broer Alexander, was Nicholas 'n harde heerser en het hy die derde afdeling, die eerste geheime polisie in Rusland, wat verantwoordelik was vir die monitering van mense en politieke gesprekke geskep. Sensuur was ongelooflik hoog gedurende hierdie tyd.
'Nicholas I op Senatskaya Square in St. Petersburg op 14 Desember 1825'
Tydens die relatief vrye bewind van Alexander I het sy adellikes uiteindelik gesien hoe die Europeërs leef en besluit dat Rusland sy eie grondwet en absolute monargie nodig het. Geheime verenigings, salonne en vergaderings het die Decembrist -opstand op die Senatskaya -plein in St.
'Portret van Alexander II' deur Egor Botman
Die styl van heerskappy het ietwat verander gedurende die 19de eeu, met die vryheid van Alexander I wat vervang is deur die sensuur en geheime gendarmes van Nicholas I, voordat sommige vryhede onder Alexander II herstel is.
'Portret van Alexander II' deur onbekende kunstenaar
Maar as mense vryheid voel, begin hulle gewoonlik met opstande en selfs revolusionêre terrorisme, soos Alexander II en rsquos bewaar het. Hy was die bevryder van kleinboere en het diensbaarheid in Rusland uitgevee, maar daar was verskeie pogings om hom dood te maak en uiteindelik is hy met 'n bom vermoor. Selfs na sy dood het mense nog probeer om hom te probeer bekyk, kyk na die steekmerke in die skildery wat tydens die Bolsjewistiese rewolusie gebeur het.
'Portret van Alexander III' deur Ivan Kramskoy
Alexander III was 'n stereotipiese Russiese man, groot, sterk en dapper. By 'n geleentheid was hy op 'n keer saam met sy gesin op reis, en hulle was betrokke by 'n vreeslike treinongeluk, wat baie slagoffers insluit, insluitend bediendes en bediendes, maar die koninklike familie het op wonderbaarlike wyse ongeskonde ontsnap. Alexander III het selfs die dak van 'n spoorwa op sy skouers gesteun totdat hulp opgedaag het, net soos Atlas.
'Portret van Alexander III' deur Valentin Serov
Alexander was 'n man met 'n groot hart. Hy was 'n goeie gesinsman en was pretensieloos in die alledaagse lewe, en werk gereeld tot laat in die nag. Daar is 'n ou staaltjie oor sy humorsin: 'n Soldaat met die naam Oreshkin het dronk geword in 'n taverne en 'n opskudding veroorsaak, sodat mense hom probeer kalmeer het. Hulle wys na 'n portret van die tsaar wat aan die muur hang en sê vir hom dat hy die koninklike teenwoordigheid moet respekteer. Toe sê Oreshkin onbeskof dat hy nie omgee vir die tsaar nie, sodat 'n strafregtelike saak teen hom aanhangig gemaak word, maar toe Alexander III daarvan hoor, het hy Oreshkin vrygemaak en gesê dat hy ook nie omgee vir die soldaat nie.
10. Nikolaas II
'Portrait of Nicholas II' deur Ilya Repin
Tragies bekend daarvoor dat hy saam met sy hele gesin vermoor is, was Rusland en rsquos laaste tsaar 'n goeie persoon. Hy was lief vir sy vrou Alexandra, was dol op vaar, wilde voëls skiet en ander gewone sake, en hy was nie 'n man met mag nie.
'Portret van Nicholas II' deur Valentin Serov
Die ongelukkige lot van Nicholas het daartoe gelei dat hy onthou word as Nicholas the Bloody. 'N Massa menslike stormloop wat baie mense doodgemaak het tydens die viering van sy kroning in Moskou, WWI, die rewolusie en burgeroorlog, het sy reputasie niks baat nie.