Geskryf deur Gwendolyn Endicott
Op haar dertigste verjaardag, twee jaar na haar huwelik, het die vrou verlief geraak. Die ervaring was so kragtig dat sy gevoel het dat sy deur 'n sluier na die stralende skoonheid gestap het. Sy het gekyk hoe die son op 'n seestrand sak, toe dit gebeur.
Dit was 'n strand wat sy van die verlede geken het. Sy het al voorheen daar gesit. Toe was alles skielik anders. Sy is omring deur iets so mooi dat sy dit nie eens kon beskryf aan haar man wat langs haar gesit het nie. Tog voel sy dit duideliker as enigiets anders - in die goue skitterende lig, in die mis, in die lied van die oseaan. Op daardie oomblik weet sy dat sy nooit weer dieselfde sou wees nie.
Ek was vyftig toe ek die eerste keer gehoor het
van antieke godin kulture,
kulture wat die aarde geken het
as heilige Moeder.
As sy nou terugkyk, 'n jaar later, is sy verstom oor hoe baie haar lewe verander het, hoeveel sy verander het. Haar man koester en ondersteun haar verandering. Hy sien haar groei in haar eie skoonheid - voel haar lewendigheid. Maar soms lyk dit vir hom of daar 'iemand anders' in hul verhouding aanwesig is. En daar is. Want die vrou het skielik nuwe verhouding met die aarde - en haarself - gekry.
In hierdie eerste jaar van haar nuwe reis het haar oor oopgemaak vir die "stemme" van die aarde. Sy sintuie die diere wat haar leer: Wolf, miskien omdat sy so vinnig op haar pad beweeg; uil, want sy trek diep uit die ou bronne van wysheid. Sy hoor ook die liedjies van die kreek en die magie van klippe. En sy begeer om meer en meer tyd in die natuur te spandeer.
Kort voor hierdie skielike opening het sy die werk wat sy ooit gedink het haar loopbaan sou beëindig het. Dit het vir haar betekenisloos geword. Die vraag in haar gedagtes was "watter soort werk is daar vir my?" Sedertdien kan sy nie die lees en die klasse wat haar intrigeer, tred hou nie. Sy het studies in sjamaniese berading begin. Vir die eerste keer is sy opgewonde oor haar pad.
'N Persoonlike Betrokkenheid
Ek hoor dat ander die vrou se verhaal vertel - dit is net hul eie verhaal, want dit is ook 'n raaisel. James Redfield, in Hemelse voorspelling, wys daarop dat die siening van hierdie skoonheid, die lewendigheid in die natuur, 'n eerste poort van geestelike groei is. Michael Tobias, in Die siel van die natuur, herinner ons daaraan dat die natuur "om te lewe" beteken. Inheemse volke wonder hoe ons so diep kon vergeet het.
Daar is egter 'n her-lidmaatskap wat baie kragtig en meer en meer gereeld voorkom. Soms dink ek dat die aarde haar "sirene-lied" sterker sing omdat sy sterf. Ander kere dink ek dat ons haar hoor omdat ons so genesing nodig het. Hoe dan ook, iets wat baie diep in ons uitgehonger is, begin op hierdie oomblik genees; ons word weer gekoppel aan die bron van koestering.
My eie verhaal het begin, soos die jong vrou, in 'n tyd toe ek getroud was met 'n man wat ek baie lief gehad het. Miskien het hierdie fondament my toestemming verleen om meer innerlike eksplorasie te doen. Of dalk het dit die verlange wat nog daar was, beklemtoon, die deel van my wat vir iets meer bereik het.
Die reis verdiep
Ek was vyftig toe ek die eerste keer gehoor het van antieke godinskulture, kulture wat die aarde as heilige Moeder ken. Ek het 'n meestersgraad van 'n gerespekteerde kollege gehad. Ek het gesê sulke kulture het nie bestaan ​​nie. Nou is die getuienis oral: ek lees Merlin Stone, Marija Gimbutus, Mary Bolen, Barbara Walker, Starhawk, en vele ander. Die kennis het deur my beweeg soos 'n groot krag. My vroulike wortel het begin oopmaak.
Ek het by vrouekringe aangesluit en geleer van my eie erfenis: hoe om my energie in die aarde te grond en my liggaam as 'n boom van die lewe te voel. Ek het geleer hoe om aardrituele te skep. Dikwels het ek gevoel asof ek eenvoudig onthou - iets onthou wat ek lankal geweet het. Toe ek my vroulike erfenis open, het vrouevriende in my lewe belangriker geword. Vir die eerste keer het ek vertroue en intimiteit met vroue gedeel.
Verlief op die godin en met skoonheid
Onlangs het ek gelees dat wanneer heteroseksuele vroue "verlief raak op die godin", dit dikwels deur die deur van ander vroue is. Vir vroue in patriargie - wie se verhoudings met ander vroue dikwels op vergelyking en mededinging gebaseer is - is hierdie nuwe opening, die ervaring van intieme verhoudings met ander vroue, soos 'n skielike en onverwagte rykdom.
Om verlief te raak op skoonheid is 'n ekstatiese ervaring van enorme verhouding. Terselfdertyd, wanneer hierdie ervaring nie binne jou kulturele en persoonlike mitologie is nie, kan dit alles wat jy gedink het, verbreek en jou in 'n tydperk van baie vinnige verandering plaas.
Joseph Campbell vertel die verhaal van die jagter in die Keltiese mitologie wat toegetree word deur die skoonheid van 'n wit takbok en dit dieper en dieper in die bos volg, totdat hy besef dat hy op 'n totaal nuwe plek is en die takbok verdwyn het. Die verhaal gee 'n beeld van Campbell se gewilde Waarheid: volg jou geluk. Dit illustreer ook die abrupte transformasie.
As u uself op "'n totaal nuwe plek" bevind, dwing u u om 'n nuwe taal aan te leer, soms om nuwe vaardighede aan te leer. Dit is 'n tyd om u verhouding met die meeste alles te formuleer - u self, u gesin, u lewensmaats en vriende - selfs u werk. Ek dink nie Campbell vertel sy gehoor die hoeveelheid lewensverandering wat "na jou geluk" is, skep nie - en dat die integrasie van die ervaring jare kan duur.
Ek was een van die gelukkiges wat in Oregon grootgeword het toe die woestyn nog bestaan ​​het. Ek het lang kinderdae spandeer in woude, in kreke en langs die strand van die oseaan. Ek is vroeg in my lewe deur die magie van die natuur geraak, maar in die 1940's en 1950's toe ek grootgeword het, is die aardritueel in my kultuur swaar onderdruk - dit was my eenvoudig nie beskikbaar nie.
Toe ek op vyftigjarige ouderdom ritueel begin beoefen, kry die kinderliefde van die aarde wat nog in my was 'n stem, 'n 'taal'. Die gevoel van skeiding wat ek as volwassene opgedoen het, begin verdwyn.
My gunsteling plek om ritueel te doen, was 'n pragtige strand aan die Noord-Oregon kus. Om daar te kom, ry ek twee uur deur meestal helder berge. Ek was voortdurend in die teenwoordigheid van groot skoonheid en groot vernietiging.
Ek het begin om binne myself te hoor, soos die digter Thich Nhat Hanh sê, "die geluid van die aarde huilend". In my ritueel, met my gebede, met my hart, het ek begin vra: "Wat kan ek doen om te help om te genees wat ons op aarde doen? Wat kan hierdie hande doen?"
Antwoorde kom op baie maniere
Antwoorde kom op baie maniere. Soms kom hulle eerstens in my droom en dan vloei deja vu deur my as ek later die werklikheid binnekom. En dit was ook hierdie keer. Die droom het twee keer na my gekom oor 'n paar weke.
In die droom het ek op 'n snelweg gehardloop, toe ek skielik links van 'n landweg afdraai. Ek het gery totdat die pad geëindig het. Ek klim uit my motor en stap in 'n pragtige reënwoud in. In die droom het ek 'n paadjie geloop. Ek stap verby my eie huis. Dit is aangesteek met sagte ligte, warmte en magie. As buitestaander het ek aangegaan. Ek het by die skuur verbygegaan. 'Diere moet daar woon,' het ek gedink. Toe begin ek daal, met 'n gang af in 'n ondergrondse kamer diep binne die aarde. Ek was daar om 'n lesing te hoor. 'N Vrou het gepraat oor' die vierkant van die sirkel 'om iets nuuts in die vorm te bring. Ek het geweet ek moet luister.
Hierdie droom het gekom in die winter van my 54th jaar. Daardie Maart, terwyl ek wag vir my motelkamer om op die kus oop te maak, het ek besluit om net vir 'n rukkie rond te ry. Dit was te stormagtig om op die strand te wees. Ek het langs die snelweg gery, links afgeklim, 'n landweg verlaat, my motor aan die einde van die pad gestop en in die reënwoud ingekom. Ek noem nou Wanderland.
Mense vra my soms hoe om 'hul stuk grond' te vind, en dink dat my verhouding met hierdie woud iets was wat ek bewustelik gesoek het. Dit was nie. Ons was 'n "kans" -byeenkoms. Ek het nog steeds geen twyfel gehad van die oomblik dat ek haar ontmoet het dat dit so was nie. Ek het ook nie getwyfel dat ek 'n antwoord op my vraag gehad het nie - "Wat kan hierdie hande doen?"
Wanderland is deel van 'n klein eiland van nog steeds lewende reënwoud, omring deur 'n vinnige uitbreiding in 'n staat waar 'n duidelike "verlaat van twee bome en twee logs per akker vir die wild" aanvaar word as die normale verhouding met die aarde (Bos Praktyke Wet, Oregon State). Ek het egter nie geweet hoeveel werk van die hande daar sou wees nie, of het ek nie geweet nie, nou ses jaar later, hoe heeltemal hierdie verhouding my lewe sou verander.
Nie lank nadat ek in die bos ingestap het nie, het ek my gemaklike voorstedelike huis verkoop en verhuis van 'n 2,000 XNUMX vierkante voet huis na 'n klein skuur in die bos wat vriende en ek die eerste winter met die hand gebou het, nadat die tent verrot is.
Ek is van dag tot dag teruggegooi, 'n primêre verhouding met die aarde - 'tuisstoor', baie soos my voorouers wat drie generasies tevore na Oregon gekom het. Net hierdie keer was dit meer soos 'dreamsteading'. Die werk om die 'saad' van 'n lewende reënwoud te bewaar, het begin. Ons het ons projek Wanderland Rainforest Gardens genoem.
'Die sjamaan,' sê Gary Snyder in Die Ou Maniere, "praat vir wilde diere, die geeste van plante, die geeste van die berge, van waterskeidings. Sy sing vir hulle. Hulle sing deur haar."
Op hierdie tydstip waarin die aarde in gevaar is, is baie stemme, die stemme van gewone mense, besig om op 'n sjamanistiese manier oop te maak. Hulle word geroep deur hul liefde vir die aarde en spreek vir die diere, vir die riviere, vir die woude, vir die waterskeidings. Genoem deur die behoefte van die aarde, stap hulle uit die ou denkvorme van skeiding om nuwe verhoudings te skep, verhoudings gebore uit die ervaring dat hulle en die aarde een is.
Uitgesoek met toestemming. © 1995, uitgegee deur The Attic Press,
1907 SE 39, Portland, OF 97214.
deur Gwendolyn Endicott.
Met behulp van haar eie persoonlike ervarings, wys Gwendolyn die leser hoe om bewus te raak van ons persoonlike simbole, drome en siel. Ons leer die taal van die mitologie vir selfuitdrukking om weer met ons siel te verbind en sodoende te groei en geheel te word. Deur sewe hoofstukke (Gwendolyn noem dit bewegings) leer ons hoe om ons persona te vind, onsself te sien as 'n oorsig ('n 'arend-oog') en ons saad-essensie te vind. Verder leer die Spinning Wheel ons om weer met ons geskenke in ons geheue banke te skakel, ons potensiaal te sien en in pas te kom met ons heelal. Die draaiwiel is gevul met insig, advies, wysheid en bemoediging wat met liefde geskryf word in prosa sowel as poësie. Die oefeninge wat die skrywer Endicott aanbied, is onder andere skryf, teken, kleur, abstrakte vorms en dialoë - maar veral die denke. En dit is die ware skoonheid van hierdie wonderlike boek. . . dit wys die leser hoe om te dink, te onthou en te verstaan ​​wie ons is en wat ons kan wees.
Gwendolyn Endicott, MA, is veertig jaar lank 'n onderwyser van kollege-klasse en -werkswinkels, met spesialiteite in mitologie, inheemse Amerikaanse letterkunde, vrouestudies en skryfkuns. Sy het die afgelope twintig jaar werkswinkels aangebied op aarde gebaseerde spiritualiteit Wanderland Reënwoudtuine as 'n tuiste vir haar onderrig. In 2010 is Gwendolyn deur die Crossroads Lyseum, Tuscon, Arizona, tot priesteres van Isis georden. Gwendolyn is 'n verteller en die skrywer van drie boeke. Besoek gerus vir meer inligting http://wanderlandrainforest.org
Video / aanbieding met Gwendolyn Endicott: I Fell In Love with a Rainforest ... (Aanvaardingstoespraak vir die Ferdun-toekenning)