In die 9de hoofstuk van Daniël, vind ons dat die profeet `n sterk emosionele versoek aan Yahuwah rig in die onthalwe van Jerusalem en die banneling kinders van Israel, want so pas het hy `n baie ontstellende visioen (Daniël 8) ontvang, die betekenis daarvan kon hy nie ten volle verstaan nie. Terwyl Daniël besig was om te bid, het die engel Gabriël aan hom verskyn en aan hom begin verduidelik in die fynste besonderheid die tyd van die gebeurtenisse wat die profetiese reiniging van die heiligdom2 in die Hemel sou voorafgaan. Dit is hierdie verduideliking wat die presiese jaar van die Verlosser se doop en kruisiging onweerlegbaar duidelik maak. Gabriël begin deur Daniël mee te deel dat:
Hier maak die Hemel dit duidelik dat die 70 weke profesie vasgestel was vir die volksgenote van Daniël (die Jode) en vir die heilige stad (Jerusalem) waarin die volgende tot vervulling moes kom:
Dit maak duidelik watter dekreet die beginpunt vir die 70 weke profesie was, die eerste 69 daarvan sou strek tot by die koms van die Messias: Die dekreet aan Esra gegee in 457 v.C.
Hier sê die engel dat vir die tydsduur van die 70ste profetiese week, sal Hy (die Messias) `n verbond met baie sluit. Hy gaan verder deur te sê dat die Messias sal maak dat die slagoffers en die spysoffers ophou in die middel van hierdie finale profetiese week.
Yahushua, ons Messias, was die eintlike sondoffer waarna alle slagofferandes in die wet voorgeskryf verwys het. Hy was “uitgeroei, maar sonder iets vir Hom” (Daniel 9:26); Hy was gekruisig, nie vir wat Hy gedoen het nie, maar vir wat ek en jy gedoen het.
Want die bloed van stiere en bokke kon onmoontlik die sonde wegneem. Daarom sê Hy, as Hy in die wêreld inkom: “Slagoffer en spysoffer wou U nie hê nie, maar U het vir My `n liggaam berei. Brandoffers en sondoffers het U nie behaag nie. Toe het Ek gesê: Kyk Ek kom – in die boekrol is dit van My geskrywe – om u wil te doen, o Yahuwah.’” . . . Hy neem die eerste weg om die tweede te stel. Deur hierdie wil is ons geheilig deur die offer van die liggaam van Yahushua die Gesalfde, net eenmaal. (Sien Hebreërs 10: 4 -10.)
Maar hy was vol van die Heilige Gees en het die oë na die hemel gehou en het die heerlikheid van Yahuwah gesien en Yahushua wat staan aan die regterhand van Yahuwah. En hy het gesê, “Kyk, ek sien die hemele geopend en die Seun van die mens aan die regterhand van Yahuwah staan.” (Sien Handelinge 7: 55-56.)
(Nota: Die lede van die raad het hulle klere hier aan die voete van Saul neergelê, die einste man wie kort hierna sy naam verander sal hê na Paulus en deur die Hemel verorden om die evangelie na die heidene te bring.)
Die tyd wat vir die Joodse nasie uitgesit was, was nou vervul, die evangelie moes nou na die heidene gebring word. (Sien Matthéüs 21: 33-43 vir `n merkwaardige gelykenis wat vooruitwys na die tyd waarin “die koninkryk van Yahuwah” van die Joodse nasie weggeneem word en aan `n ander gegee word.)
Eerstens moet ons die tyd van die konjunksie vir beide Maart en April in die jaar 31 in aanmerking neem, want die Nuwe Jaar kon nie in een van hierdie maande begin het, indien alle berekening metodes gelykmatig in ag geneem is nie.
Baie opregte Christene glo dat Saterdag die Bybelse Sabbat is, vir geen ander rede dat dit die dag is wat deur die moderne “Jode” gevier was nie. Hoewel dit waar was dat die Jode van vandag op Saterdag aanbid, was dit nie altyd die geval nie. Joodse geleerdes is baie duidelik dat die oorspronklike metode van kalender berekening verskil het van die moderne kalender en dat onder intense Romeinse vervolging tydens die vierde eeu A.D., het die Jode die oorspronklike lunar-solar kalender opgegee.
In teenstelling met gewilde veronderstelling, word daar nêrens in die Skrifte aangevoer dat die Sabbat “elke sewende dag” gevier moet word nie. Maar dit sê dat die sewende dag die Sabbat is wat kom na ses dae van werk.
Gedenk die Sabbat dag dat jy dit heilig. Ses dae moet jy arbei en al jou werk doen, maar die sewende dag is die Sabbat, dan mag jy geen werk doen nie; maar die sewende dag is die Sabbat van Yahuwah jou Elohim.”(Sien Eksodus 20:8-10.)
Dit is slegs wanneer `n aaneenlopende weeklikse siklus die veronderstelling is dat mens tot die slotsom kom dat die Sabbat moet val op elke sewende dag. Wanneer die Skrifte aanvaar word vir wat dit presies sê en al die tekste van toepassing op die kalender en die feesdae (insluitende die Sabbat) noukerig nagevors word, word dit baie duidelik dat die Bybelse kalender luni-solar is en dat die hoegenaamd nie sinoniem is met die moderne pouslike Gregoriaanse kalender en haar voorganger [die Juliaanse kalender] nie.
10 Die belangrikheid van Nuwe Maan kan gesien word in die feit dat die slagofferandes vir Nuwe Mane voorgeskryf merkwaardig meer was as die wat voorgeskryf was vir die weeklikse sewende-dag Sabbat. (Númeri 28:11-15)