Thanksgiving: Feit of fiksie - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Thanksgiving: Feit of fiksie
'Die rede waarom ons soveel mites het wat verband hou met Thanksgiving, is dat dit 'n tradisie is wat uitgevind is. Dit is gebaseer op die puriteinse Thanksgiving in New England, 'n godsdienstige danksegging, en die tradisionele oesvieringe van Engeland en New England en miskien ander idees soos die herdenking van die pelgrims. Al hierdie dinge is bymekaargemaak en omskep in iets anders as die oorspronklike dele. " - James W. Baker, senior historikus by Plimoth Plantation
1. Feit of fiksie: Thanksgiving word elke jaar op die laaste Donderdag van November gehou.
Fiksie. In 1863 het president Abraham Lincoln die laaste Donderdag in November as 'n nasionale dankdag aangewys. In 1939, na 'n versoek van die National Retail Dry Goods Association, het president Franklin Roosevelt egter besluit dat die vakansie altyd op die vierde Donderdag van die maand gevier moet word (en nooit af en toe 'n vyfde, soos in 1939 nie) om te verleng die vakansie -inkopieseisoen met 'n week. Die besluit het groot opspraak veroorsaak en was twee jaar later nog steeds onopgelos, toe die Huis van Verteenwoordigers 'n resolusie aangeneem het wat die laaste Donderdag in November 'n wettige nasionale vakansiedag gemaak het. Die senaat het die resolusie gewysig en die datum as die vierde Donderdag bepaal, en die Huis het uiteindelik ingestem.
2. Feit of fiksie: Een van Amerika se stigters het gedink dat die kalkoen die nasionale voël van die Verenigde State moet wees.
Feit. In 'n brief aan sy dogter wat in 1784 gestuur is, het Benjamin Franklin voorgestel dat die wilde kalkoen 'n meer gepaste nasionale simbool vir die nuut onafhanklike Verenigde State sou wees as die bles -arend (wat vroeër deur die kontinentale kongres gekies is). Hy het aangevoer dat die kalkoen ''n baie meer respekvolle voël', ''n ware oorspronklike inboorling van Amerika' en 'hoewel 'n bietjie ydel en dom, 'n voël van moed' is.
3. Feit of fiksie: In 1863 word Abraham Lincoln die eerste Amerikaanse president wat 'n nasionale dankdag uitgeroep het.
Fiksie.George Washington, John Adams en James Madison het almal proklamasies uitgereik waarin Amerikaners aangemoedig word om dae van danksegging te vier, beide vir algemene geluk en vir besonder belangrike gebeurtenisse (die aanneming van die Amerikaanse grondwet, in Washington se geval; die einde van die oorlog van 1812, in Madison's).
4. Feit of fiksie: Macy's was die eerste Amerikaanse warenhuis wat 'n parade geborg het ter viering van Thanksgiving.
Fiksie. Die Philadelphia -winkelsentrum Gimbel's het in 1920 'n parade geborg, maar die Macy's -parade, wat vier jaar later van stapel gestuur is, het gou 'n Thanksgiving -tradisie geword en die standaard vir die vakansie -inkopieseisoen. Die parade het al hoe meer bekend geword nadat dit prominent verskyn het in die trefferfliek Miracle on 34th Street (1947), wat die werklike beeldmateriaal van die 1946-parade toon. Benewens sy beroemde reuse ballonne en vlotte, bevat die Macy's-optog ook lewendige musiek en ander optredes, onder meer deur die Radio City Music Hall Rockettes en lede van bekende Broadway-vertonings.
5. Feit of fiksie: Kalkoene is stadig voëls wat nie die vermoë het om te vlieg nie.
Fiksie (soort). Tuisgemaakte kalkoene (die tipe wat op Thanksgiving geëet word) kan nie vlieg nie, en hul pas is beperk tot 'n stadige stap. Vroulike huishoudelike kalkoene, wat tipies kleiner en ligter is as mannetjies, kan ietwat vinniger beweeg. Wilde kalkoene, aan die ander kant, is baie kleiner en meer rats. Hulle kan snelhede van tot 20-25 myl per uur op die grond bereik en vlieg vir kort afstande teen 'n snelheid van 55 myl per uur. Hulle het ook beter sig en gehoor as hul huishoudelike eweknieë.
6. Feit of fiksie: Inheemse Amerikaners gebruik bosbessies, nou 'n stapelvoedsel van baie Thanksgiving -etes, vir kook sowel as vir medisinale doeleindes.
Feit. Volgens die Cape Cod Cranberry Growers 'Association, een van die land se oudste boere-organisasies, het inheemse Amerikaners bosbessies in 'n verskeidenheid kosse gebruik, insluitend' pemmican '('n voedsame, proteïenryke kombinasie van gebreekte bessies, gedroogde hertvleis en gesmelt) vet). Hulle het dit ook as 'n medisyne gebruik om pylpunte en ander wonde te behandel en as 'n kleurstof vir stof. Die pelgrims het hierdie gebruike vir die vrugte aangeneem en dit 'n naam gegee - 'craneberry' - omdat die hangende pienk blomme in die lente hulle aan 'n kraan herinner het.
7. Feit of fiksie: Die beweging van die kalkoen het 'n baldans geïnspireer.
Feit. Die kalkoen draf, gebaseer op die kenmerkende kort, rukkerige treë van die voël, was een van 'n aantal gewilde dansstyle wat gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu in die Verenigde State ontstaan ​​het. Die tweestap, 'n eenvoudige dans wat weinig tot geen onderrig verg nie, is vinnig gevolg deur danse soos die een-stap, die kalkoen-draf, die jakkals-draf en die konyn-drukkie, wat almal uitgevoer kon word op die ragtime- en jazzmusiek destyds gewild. Die gewildheid van sulke danse het soos 'n veldbrand versprei, gehelp deur die leer en optredes van uitstallingsdansers soos die beroemde man-en-vrou-span Vernon en Irene Castle.
8. Feit of fiksie: Op Thanksgiving Day in 2007 het twee kalkoene 'n reis na Disney World gemaak.
Feit. Op 20 November 2007 het president George W. Bush aan twee kalkoene, genaamd May en Flower, 'n "kwytskelding" toegestaan ​​tydens die 60ste jaarlikse nasionale Thanksgiving Turkey -aanbieding, gehou in die Roostuin in die Withuis. Die twee kalkoene is na Orlando, Florida, gevlieg, waar hulle as ere -grootmarshals vir die Disney World Thanksgiving Parade gedien het. Die huidige tradisie van presidensiële kalkoenbenensings het in 1947 begin, onder Harry Truman, maar die praktyk het informeel begin met Abraham Lincoln, wat 'n kwytskelding aan sy seun Tad se troeteldier gegee het.
9. Feit of fiksie: Turkye bevat 'n aminosuur wat jou slaperig maak.
Feit. Turkye bevat wel die essensiële aminosuur tryptofaan, wat 'n natuurlike kalmeermiddel is, maar ook baie ander kosse, insluitend hoender, beesvleis, vark, boontjies en kaas. Alhoewel baie mense glo dat kalkoen se tryptofaaninhoud baie mense slaperig laat voel na 'n groot Thanksgiving -maaltyd, is dit waarskynlik die kombinasie van vette en koolhidrate wat die meeste mense saam met die kalkoen eet, sowel as die groot hoeveelheid voedsel (om nie eens van alkohol te praat nie) , in sommige gevalle) verbruik, wat die meeste mense die gevoel gee om hul maaltyd met 'n dutjie te volg.
10. Feit of fiksie: Die tradisie om op Thanksgiving voetbal te speel of te kyk, het begin met die eerste National Football League -wedstryd op die vakansie in 1934.
Fiksie. Die Amerikaanse tradisie van universiteitsvoetbal op Thanksgiving is net so oud soos die sport self. Die nuutgestigte Amerikaanse Intercollegiate Football Association het sy eerste kampioenskapswedstryd op Thanksgiving Day in 1876 gehou. Destyds het die sport iets gelyk tussen rugby en wat ons vandag as sokker dink. Teen die 1890's het meer as 5 000 klub-, kollege- en hoërskoolvoetbalwedstryde op Thanksgiving plaasgevind, en kampioenskapswedstryde tussen skole soos Princeton en Yale kon tot 40,000 ondersteuners lok. Die NFL het die tradisie in 1934 aangeneem, toe die Detroit Lions (onlangs in die stad aangekom en herdoop) die Chicago Bears teen die Universiteit van Detroit -stadion voor 26 000 ondersteuners gespeel het. Sedertdien het die Leeus -wedstryd op Thanksgiving 'n jaarlikse gebeurtenis geword, wat elke jaar plaasvind behalwe gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939–1944).
Kry die geskiedenis agter die vakansie. Toegang tot honderde ure se reeks kommersiële en spesiale aanbiedinge met HISTORY Vault.
Die waarheid oor danksegging is dat die debunkers verkeerd is
Om mense reg te stel oor Thanksgiving -mites, het net so deel van die jaarlikse vakansie geword soos kalkoen, bosbessiesous en pampoentert. Maar moet historici hulle pla? Jane Kamensky, 'n professor in geskiedenis aan Brandeis, vra op die webwerf Common-Place (in 2001) of dit die moeite werd is om 'alles in die kiem te steek-om byvoorbeeld te bepaal. of die 'pelgrims' van Plymouth inderdaad die ernstig geveinsde huigelaars was wat UAINE [United American Indians of New England] beskryf. . Was die 'eerste danksegging' bloot 'n voorwendsel vir bloedvergieting, slawerny en verplasing wat in latere dekades sou volg? '. 'Om te vra of dit waar is, is om die verkeerde vraag te stel. Dit is getrou aan sy doelwitte. ... En dit is al wat dit moet wees. Vir hierdie vakansiedae, sê baie minder oor wie ons werklik was in 'n spesifieke tyd, dan oor wie ons wil wees in 'n steeds veranderende Nou.
"En dit is al wat dit moet wees"? Ek stem nie saam nie. Ek dink dat 'n historikus wat die vraag van Thanksgiving Day in die 'immer veranderende nou' nader, 'die verkeerde vraag' sal moet vra - wat is dit alles?
As ons meer as tweehonderd webwerwe ondersoek wat ons aannames oor Thanksgiving "regstel", is dit moontlik om dit in groepe en temas te verdeel, veral omdat internetwebwerwe mekaar dikwels papegaai. Baie min bied iets soos die mites wat die meeste beweer dat hulle bestry. Byna al die regstellings is self verkeerd of banaal. Met 'n swaar eiewaarde en patetiese politieke houding, toon hulle nogal verbasend aan dat wat vroeër in die laerskool geleer is, omvang, subtiliteit en insig in die minderheid ontbreek.
Gewoonlik is die eerste punt dat baie mense bedank het voordat die pelgrims dit in 1621 gedoen het. Plaaslike boosters in Virginia, Florida en Texas bevorder hul eie koloniste, wat (soos baie mense wat uit 'n boot klim) dankie sê dat hulle weer voet gesit het op droë grond. Verskeie webwerwe beweer dat Indiërs elke jaar ses dankoffers gehad het, en ten minste een sê dat elke gedagte, elke daad, elke gedagte met danksegging uitgevoer is deur vooraf-Indiërs. (Is my danksegging groter as u danksegging?)
Baie webwerwe wys daarop dat slegs die kort verslag van Edward Winslow die oesfeeste van Plymouth Colony in 1621 bevat, waarna ons net William Bradford se seisoenale opmerking het dat die pelgrims onder meer kalkoen geëet het. Sien byvoorbeeld die Pilgrim Hall Museum se webwerf.
Argeoloog James Deetz het baie daarvan gemaak dat Winslow nie die kalkoene noem wat Bradford genoem het nie. Hierdie verbysterende onthulling (dat ons in hierdie geval Bradford se algemene opmerkings moet ignoreer en veronderstel dat Winslow 'n volledige spyskaartlys bevat) kom op verskillende webwerwe voor, soos die 2002 -artikel wat deur die Christian Science Monitor.
Deetz se nadrukwekkende herinnering dat Winslow nie die woord "danksegging" gebruik het nie, word herhaaldelik herhaal en die gevolgtrekking gemaak dat die gebeurtenis in 1621 dus nie 'n danksegging was nie, maar 'n soort tradisionele Engelse oesfees wat hy as 'sekulêr' beskryf het.
Ek het hierdie oorvereenvoudiging voorheen in 'n artikel bespreek. Deetz se bewering dat daar in 1621 geen danksegging was nie, word op talle webwerwe herhaal. Skrywers verduidelik dikwels dat wat plaasgevind het, so anders was as later Puriteinse dankoffers dat dit nie 'n ware danksegging kon wees nie, gewoonlik met verwysing na die definisie van wat dit sou wees, William DeLoss Love, Die vinnige en dankseggingsdae van New England (Boston, New York: Houghton en Mifflin, 1895), 'n boek waarvan die titel alleen die algemene idee van die webartikel geïnspireer het dat mense in New England vas as 'n uitdrukking van danksegging.
In "Top 10 Myths About Thanksgiving" kondig Rick Shenkman, redakteur van HNN, aan dat Thanksgiving nie oor godsdiens handel nie. As dit was, sê hy, "sou die pelgrims nooit die Indiërs genooi het om by hulle aan te sluit nie. Boonop sou die pelgrims nooit feeste by 'n ware godsdienstige geleentheid geduld het nie. Wat ons as Thanksgiving beskou, was inderdaad 'n oesfees. Die werklike 'Thanksgivings' was godsdienstige aangeleenthede wat almal die dag deurgebring het. Hierdie Pilgrim Thanksgiving het terloops op verskillende tye van die jaar plaasgevind, nie net in November nie. "
Reageer hierop in omgekeerde volgorde:
(1) dat dankoffers nie tot November beperk was nie, beteken nie dat die eerste een wat die koloniste in Plymouth gehou het (vermoedelik in September of begin Oktober) nie 'n danksegging was nie.
(2) Die moderne idee dat in 'n godsdienstige danksegging 'almal die dag gebid het' strydig is met die enigste beskrywing van die spesifieke aktiwiteite van 'n beslis geïdentifiseerde dankseggingsdag in die vroeë Plymouth -kolonie - die danksegging gehou in Scituate in 1636 toe 'n godsdienstige diens is gevolg deur fees. (Sien my boek Die sewentiende-eeuse stadsrekords van Scituate, Massachusetts (Boston: NEHGS, 2001), vol. 3, bl. 513.)
(3) Dat 'wat ons as Thanksgiving beskou werklik 'n oesfees was' (asof dit beteken dat dit nie 'n danksegging kon gewees het nie) herhaal Deetz se verkeerde mening dat 'n Engelse oesfees nie-godsdienstig of selfs godsdienstig was.
(4) Dat die pelgrims 'nooit 'n feestelikheid by 'n ware godsdienstige gebeurtenis sou geduld het nie', veronderstel 'n eng definisie van wat 'n ware godsdienstige gebeurtenis is voordat hulle deur sirkulêre argumente kom om te ontken dat dit wat die pelgrims gedoen het, so 'n gebeurtenis was, omdat dit verskil uit die aksiomatiese definisie. (Was u al ooit tydens 'n piekniek in die midwestelike kerk? Het dit nie-godsdienstig geword om perdskoene te gooi en sagtebal te speel?)
(5) Die pelgrims het probeer om hul godsdienstige aktiwiteite volgens Bybelse presedent te patroon. Die presedent vir 'n oesfees was die Huttefees, Sukkoth (Deut. 16: 13-14), wat sewe dae duur. Die Bybelse opdrag om die 'vreemdeling' in te sluit, is waarskynlik die gevolg dat die pelgrims hul bure uitgenooi het om saam met hulle te bly. Behalwe Sukkoth, het die pelgrims se ervaring van 'n gereformeerde protestantse danksegging elke jaar in Leiden waarskynlik bygedra tot wat hulle as gepas beskou het. Die feeste op 3 Oktober herdenk die opheffing van die beleg van Leiden in 1574, toe die helfte van die stad gesterf het ('n duidelike parallel met die ervaring van die pelgrims in die winter van 1620-21). Leiden se tien dae lange fees begin met 'n godsdienstige diens van danksegging en gebed, gevolg deur etes, militêre oefeninge, speletjies en 'n gratis beurs. Die algemene aanname dat die gebeurtenis van die pelgrims in 1621 moet beoordeel word teen die vorme wat later puriteinse dankoffers aanneem - of dit nou reg verstaan ​​word of nie - kyk uit na die omstandigheid dat die pelgrims nie die presedente gehad het toe hulle iets nuuts probeer het nie, doelbewus nie oor ou Engelse tradisie, maar oor Bybelse en gereformeerde voorbeeld.
Op die History Channel -webwerf word gesê dat 'die koloniste die dag nie eers Thanksgiving genoem het nie. Vir hulle was 'n danksegging 'n godsdienstige vakansiedag waarin hulle kerk toe sou gaan en God dank vir 'n spesifieke gebeurtenis, soos die wen van 'n geveg. Op so 'n godsdienstige dag sou die tipes ontspanningsaktiwiteite waaraan die pelgrims en Wampanoag -Indiane deelgeneem het tydens die oesfees van 1621 - dans, sekulêre liedere sing, speletjies speel - nie toegelaat gewees het nie. Die fees was 'n sekulêre viering, so dit sou nooit in die gedagtes van die pelgrims as 'n danksegging beskou gewees het nie. "
Winslow, ons enigste bron, sê niks oor "dans, sekulêre liedjies sing, of [speel] nie." Dit kan bedoel word onder Winslow se algemene term "ontspanning", maar 'n mens kan dit nie voorstel, spesifiseer en noem as 'n bewys dat die pelgrimsdag ''n sekulêre viering' was nie.
Danksegging herinner dit blykbaar aan 'n erfenis van valse geheue. Die internetmites van Thanksgiving wissel van Fundamentaliste se uitvinding van 'n valse Thanksgiving Proclamation uit 1623 - om te bewys dat God bedank word (nie die Indiërs nie) - deur Libertarians se gebruik van dieselfde fake om te beweer dat "die ware rede vir Thanksgiving, uit die amptelike verhaal geskrap, is: Sosialisme werk nie die enigste bron van oorvloed is vrye markte, en ons dank God dat ons in 'n land woon waar ons dit kan hê.
As Thanksgiving nie gegaan het oor die ontdekking van die winsgewendheid van privaat eiendom nie, nie oor hulp wat deur die Wampanoag -Indiane aan die koloniste gebied word nie, nie oor God se voorsienigheid nie - wat was dit?
William Loren Katz, skrywer van Swart Indiërs, 'n verborge erfenis, skryf dat, "In 1637 het goewerneur Bradford, wat sy koloniste in 'n doodsgeveg met gevaarlike inheemse Amerikaners gesien het, sy militie beveel om 'n nagaanval op die slapende mansvroue en kinders van 'n Indiese dorp in Pequot te doen. Vir Bradford, 'n vroom Christen, was die bloedbad vol godsdienstige betekenis. "
Dit is duidelik dat ons moet besef dat hierdie mense nie gaaf was nie, maar presies hoe erg? 'Selfs Charles Manson en Jim Jones saam kan nie vergelyk word met die moorddadige Doomsday -kultus - die pelgrims' nie, sê 'n webwerfartikel genaamd 'The Pilgrims, Children of the Devil: Puritan Doomsday Cult Plunders Paradise.' Die webwerf noem homself die Common Sense Almanac , Progressive Pages (en beweer dat dit 'n projek is van die Center for Media and Democracy) en sê: "Volgens William B. Newell, 'n Penobscot -Indiër en voormalige voorsitter van die antropologie -afdeling aan die Universiteit van Connecticut, was die eerste amptelike Thanksgiving Day herdenk die slagting van 700 Indiese mans, vroue en kinders tydens een van hul godsdienstige seremonies. "
Newell, wat op een werf beskryf word met die graad van twee universiteite (wow! Fancy that!), Was oortuig van die stewigheid van sy navorsing: '' My navorsing is eg omdat dit dokumentêr is, 'het Newell gesê. "U kan niks akkurater as dit kry nie, want dit is uit die eerste hand. Dit is nie hoorsê nie."
Wat nie eg is nie, is die bewering dat William Newell die hoof van die antropologie -afdeling aan die Universiteit van Connecticut was, wie se fakulteit hom glad nie kan onthou nie. Toe die departement in 1971 gestig is, was Newell 79 jaar oud. Sien die brief van afdelingsvoorsitter Jocelyn Linnekin hier.
En wat heeltemal onwaar is, is die idee dat die Pelgrims van Plymouth Colony aan die 1637 Pequot -bloedbad deelgeneem het. Hoewel hy gevra is om militêre hulp te stuur, het die hof in Plymouth eers twee weke nadat die slagting uitgevoer is, gereageer. Sien my boek, Pelgrim Edward Winslow: New England se eerste internasionale diplomaat (Boston: NEHGS, 2004), pp. 164-168.
Is dit belangrik? Of is die leuen 'getrou aan sy doel'?
Die doelwitte kan die beste verstaan ​​word as wat dit pas by die beskrywing van die Pelgrims wat die sogenaamde National Day of Rouring, geborg deur die Verenigde Amerikaanse Indiane van New England, animeer. "Die pelgrims. het seksisme, rassisme, anti-lesbiese en gay-boosheid, tronke en die klasstelsel aan hierdie oewers bekend gestel.Een van die heel eerste dinge wat hulle gedoen het toe hulle op Cape Cod aangekom het, was om Wampanoag -grafte te beroof. "
Of soos een van die stigters van die National Day of Rour, AIM's Russell Means, beweer: 'Nadat 'n koloniale milisie teruggekeer het van die moord op die mans, vroue en kinders van 'n Indiese dorp, het die goewerneur 'n vakansie en fees uitgeroep om dankie te sê vir die slagting. Hy het ook ander kolonies aangemoedig om dieselfde te doen - met ander woorde, elke herfs nadat die gewasse ingekom het, moet jy Indiërs doodmaak en jou moorde met 'n fees vier. "
Het die pelgrims Indiese grafte beroof? Nie regtig nie. Soos Winslow gesê het, "omdat ons hulle as grafte geag het, het ons weer die boog ingedruk en dit gemaak soos dit was, en die res onaangeraak gelaat, omdat ons gedink het dat dit vir hulle afskuwelik sou wees om hulle grafte te herwin." Daar is meer aan die storie.
'N Mens kan aangaan. Iemand moet aangaan. Om te reageer op al die verskillende internet -nonsens oor Thanksgiving, is dit nodig om aan te hou. Ek het, hier.
Die eerste danksegging: skeiding van mite van feit
Hier in die Verenigde State het ons almal die legendariese verhaal van die eerste danksegging gehoor toe pelgrims saam met naturelle geëet het ter viering van 'n oorvloedige oes.
Dit het alles in November 1620 begin, toe 'n groep van 102 Engelse godsdienstige separatiste bekend as Pilgrims, saam met nie -verbonde kommersiële ondernemers, aan die oewer van Noord -Amerika aangekom het met 'n skip genaamd Mayflower, tans Cape Cod. Hulle was van plan om hulle in Virginia te vestig, maar hulle was 500 myl verby die baan.
Ongelukkig, soos die grootste deel van die Amerikaanse geskiedenis, het die verhaal oor die landing van die Mayflower, en wat met die Engelse setlaars aan boord gebeur het, is witgekalk, verdun of net eenvoudig vervaardig.
Op die 400ste herdenking van die legendariese landing by Plymouth Rock, laat ons delf in die werklikheid van hierdie beroemde gebeurtenis deur mite van feit te sorteer.
Wanneer die Mayflower by Plymouth Rock aangekom het, was die landskap sonder die menslike beskawing.
William Bradford, leier van die reis, het verklaar dat hulle die era as 'onbevolk' ontdek het, maar toe die pelgrims beland, sê Darius Coombs, regisseur van die Plimouth Plantation, dat daar ongeveer 70 Wampanoag -gemeenskappe in die omgewing was en 'n geskatte 100,000 stamlede wie se voorouers woon al minstens 12 000 jaar daar. Europese handelsskepe het die streek reeds 100 jaar besoek voordat die Mayflower seil, maar die pelgrims was die eerstes wat probeer het om te bly. By die vertrek het die pelgrims inderdaad met skoon velde en vars water te doen gekry. Die Wampanoag het na die winterkamp verhuis, maar die pelgrims was bewus van die voortdurende inheemse besetting omdat hulle 'n paar van die Wampanoag se voedselwinkels opgegrawe en gebruik het.
Pelgrims ontferm hulle oor inheemse mense en gee hulle kos.
Die pelgrims het geen idee gehad hoe om in die nuwe land te oorleef nie. Hulle sou tydens die ernstige winter van 1620–21 doodgekom het as dit nie die Wampanoag was nie. Hulle het hul voedsel met die koloniste gedeel en hulle geleer hoe om in hul nuwe omgewing te jag, te hengel, te boer en voedsel te bewaar.
Soos Wampanoag Nanepashemet gesê het: 'Ons leef al duisende geslagte saam met hierdie land-visvang in die waters, plant en oes oes, jag op die viervoetige en gevleuelde wesens en respekteer en dank vir alles wat vir ons gebruik is. Ons is oorspronklik geleer om baie hulpbronne te gebruik, en onthou dat ons dit met sorg, respek en met die oog daarop moet gebruik om sommige vir die sewe geslagte ongeborenes te bewaar, en om niks te mors nie. "
Danksegging was die naam van die oesfees wat pelgrims en inheemse mense gedeel het.
Terwyl Pelgrims wel 'n maaltyd met die Wampanoag -mense geëet het, sou dit nie moontlik gewees het sonder hul inheemse onderwysers nie, en dit was ook nie Thanksgiving genoem nie. Oesfeeste was 'n tradisie wat inboorlinge in die voortyd gehou het, en dit is inheemse vrygewigheid wat die basis is vir die veramerikaniseerde idee van Turkye -dag. Die oorsprong van die vakansie se moderne naam is eintlik nogal gruwelik. Pelgrims en ander Europese indringers het met die Wampanoag en ander plaaslike stamme baklei nadat hulle hulle gevestig het. 'N Amptelike "dankseggingsdag wat in al die kerke gehou word vir ons oorwinnings teen die Pequots", is in 1637 deur goewerneur van Massachusettsbaai, William Bradford, uitgeroep en dit was bedoel om die slag van ongeveer 700 Pequot -mans, -vroue en -kinders te gedenk.
Die inheemse mense wat met pelgrims omgegaan het, het uitgesterf.
Die mense van Mashpee Wampanoag wat die pelgrims die eerste keer teëgekom het, is eeue lank aan siektes, hongersnood en oorlog blootgestel, maar hulle het dit oorleef. Hulle woon nog steeds in Massachusetts en in die ooste van Rhode Island, is 'n federaal erkende stam en het ongeveer 2600 burgers.
Die inheemse mense wat die pelgrims gehelp het, word nie meer onderdruk nie.
In die lente van 2020, net toe die Mashpee Wampanoag met die COVID-19-pandemie getref word, het die Trump-administrasie besluit om hul reservaat te beëindig en hul bestaan ​​te bedreig. 'N Federale regter het die besluit van die Trump -administrasie as "arbitrêr en wispelturig" gevind en hulle beveel om te heroorweeg. In Julie het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers HR 7608 goedgekeur. Dit is 'n kredietwetsontwerp, maar dit bevat 'n wysiging wat die ministerie van binnelandse sake verhinder om die grond van Mashpee Wampanoag in te neem. Die wetgewing wag nou op 'n stemming van die Senaat.
Die Wampanoag soek ook die terugkeer van die wampumgordel van Metacom, een van hul 17de-eeuse hoofmanne. Toe hy in die 1670's vermoor is, is sy gordel na koning Charles II gestuur as 'n buit. Vir die Wampanoag is die wampumgordel vergelykbaar met die kroonjuwele. Wampum bestaan ​​uit pers en wit skulpe van walke en quahog en speel 'n deurslaggewende rol in die stam se kultuur. Volgens die Washington Post, die ligging van Metacom se gordel is tans nie bekend nie.
Alhoewel kolonisasie 'n lelike hoofstuk in die Amerikaanse geskiedenis was, is dit nou verby.
Stamme in die Verenigde State het steeds te doen met die uitval van kolonisasie, insluitend dieselfde inheemse groepe wat die mense gehelp het om te oorleef.
Soos Malcolm X gesê het oor die Black -ervaring in die Verenigde State, 'Ons het nie op Plymouth Rock geland nie. Die rots het op ons geland. "
Op Thanksgiving Day 1970, die 350ste herdenking van die Mayflower landing, het naturelle Plymouth Rock teruggeneem. Frank James (Wamsutta), Wampanoag, het 'n toespraak gehou oor die lyding wat sy mense na die koms van die pelgrims verduur het, en het gesê dat hoewel dit 'n dag van viering vir die inheemse mense is, dit 'n dag van rou was. Daarna het hy 'n protesoptog gelei op Cole's Hill naby Plymouth Rock, naby 'n replika van die Mayflower en 'n standbeeld van die Wampanoag -leier Massasoit. Russell Means, leier van die American Indian Movement (AIM), het ook gepraat, en ander AIM -lede het aan boord van 'n replika van die Mayflower en later begrawe Plymouth Rock in vuil en vullis. Daardie aand het 'n ander AIM -leier, John Trudell, teruggekeer en dit rooi geverf.
Sedertdien vergader inboorlinge en hul bondgenote op Thanksgiving Day op Cole's Hill in Plymouth om 'n nasionale dag van rou te herdenk. Vir baie inboorlinge in die Verenigde State herinner Thanksgiving aan die volksmoord van miljoene inheemse voorouers en diefstal van ons lande weens kolonialisme. Dit het 'n manier geword om ons dooies te eer, sowel as om te protesteer teen die voortdurende rassisme en tirannie waaraan ons selfs nou onderwerp word. Daar is nog steeds inboorlinge wat gedurende hierdie seisoen gesinsmaaltye aanbied, maar dit is omdat ons altyd oesfeeste gehou het, lank voor die pelgrims se aankoms.
Stamme word vandag nog aangeval. Inboorlinge leef met historiese trauma, armoede verpletter deur voorbehoude, 'n gebrek aan voldoende gesondheidsorg, rassisme, polisie -brutaliteit, kiesersonderdrukking, min verteenwoordiging, 'n epidemie van vermiste en vermoorde inheemse vroue en giftige pypleidings wat deur ons land gedwing word, onder andere kwessies. Ons veg nog steeds daarvoor dat ons Verdrae eerbiedig word, vir ons menseregte en vir ons voortbestaan.
Miskien kan die vakansie, soos hierdie land, gered word. Ons moet nie 'n volksmoord vier nie, maar ons kan diegene wat gedood is eer, inheemse stemme verhef en die gees van vrygewigheid wat inheemse mense met die pelgrims gedeel het, omhels. Ons kan die hongeriges voed en huisloses onderdak, en befonds en pleit vir inheemse oorsake en organisasies. Ons kan hierdie dag gebruik om geskiedenis te leer, eerder as om dit te verberg. In plaas daarvan om skoolkinders te dwing om deel te neem aan verleentlike Thanksgiving -toneelstukke gebaseer op lelike stereotipes en koloniale fiksie, kan moedertaalsprekers en historici hulle kom leer oor die inheemse kultuur. Ons kan hierdie wêreld maak wat ons wil hê dit moet wees. Skep 'n meer volmaakte vakbond.
Wat is die ware geskiedenis agter Thanksgiving?
Lank voordat enige Europeërs na die nuwe wêreld gekom het, het inheemse Amerikaners baie feeste en dankvieringe gehad.
Alhoewel die pelgrims op soek was na godsdiensvryheid van die Britse kroon, was hulle eintlik niks meer as Engelse koloniste nie. Hulle kom ook om baie ander redes, maar ongeag die redes, was hulle steeds lojale onderdane aan die Britse kroon.
In 1620 vaar 'n Engelse skip genaamd die Mayflower na die Amerikas. Die skip is in kaart gebring deur 'n godsdienstige sekte, bekend as die Puriteine. Hulle was op pad na die Virginias.
Ongelukkig het die Puriteine ​​se bier opgeraak en moes hulle so vinnig as moontlik grond maak. Bier is meer gereeld gebruik as water op die oop see, aangesien water op 'n skip nie veilig gedrink kon word nie. So land hulle in Desember 1620 aan die oewer van die huidige Massachusetts.
Hulle het nie dadelik 'n skikking gevestig soos dikwels in skole gedink en geleer is nie. Hulle kon hulle nie by die oorspronklike landing vestig nie.
Hierdie sogenaamde Pelgrims was nie die eerste Europeërs aan die oewer van die New England -kus nie. In 1605 het 'n Britse ekspedisie onder leiding van kaptein George Weymouth op hierdie spesifieke kuslyn geland. Toe hulle in 1614 vertrek, het hulle 24 inboorlinge as slawe geneem en pokke, sifilis en gonorree agtergelaat.
Een van die inboorlinge wat na Europa teruggeneem is, het die naam Tisquantum (deur die witman Squanto genoem).
Die 102 Puriteine ​​het geland en hul kolonie genaamd gebou Die Plymouth -plantasie op die ruïnes van die oorspronklike dorpie Pawtuxet. Pawtuxet is deur die Weymouth -ekspedisie vernietig. Die Puriteine ​​het oorleef deur die voedselwinkels van die naburige inheemse somerdorpe te steel, asook koring te eet wat nog steeds wild groei uit verlate mielielande naby die verwoeste dorp.
Vreemd genoeg het Tisquantum, wat sy reise na Europa oorleef het, toevallig op hierdie Puriteine ​​afgekom terwyl hy saam met 'n ander inboorling met die naam Samoset gejag het. Hulle het die nuwelinge waargeneem en uiteindelik stuur Tisquantum eendag Samoset oor om die Puriteine ​​te groet met die woord "Welkom."
Tisquantum het gou aangesluit en die Puriteine ​​was verbaas om twee te vind "woeste"Wat hul taal gepraat het. Die Puriteine ​​was baie sleg om te oorleef, maar met die hulp van Tisquantum kon hulle laat mielies oes en het hulle geleer om 'n bietjie wild te vang. Tisquantum het ook die koloniste gehelp om 'n verdrag te onderhandel met die Wampanoag People in die omgewing wat gelei is deur Massasoit.
Tog het baie van die Puriteine ​​vinnig beswyk aan longontsteking en verbruik. Dit was 'n harde winter en ongeveer 46 van die oorspronklike 102 Mayflower -mense is dood.
18 Dankseggingsfeite wat u aan almal wat u ken wil vertel
Thanksgiving Day bestaan ​​hoofsaaklik uit drie aktiwiteite: om tyd saam met die gesin deur te bring, sokker te kyk en 'n heerlike kalkoenmaaltyd te eet. Alhoewel die voetbalseisoen hierdie jaar 'n bietjie anders kan lyk en u minder vriende en familie sal sien as wat u wil, wil u meer doen as om deur Instagram te blaai terwyl advertensies speel en u wag totdat die kos klaar is. Watter beter manier om die gesprek aan die gang te hou as met feite van Thanksgiving Day?
Om eerlik te wees, is Thanksgiving egter self 'n mengsel van feite en mites: sommige sogenaamde oorsprong van ons tradisies het geen bewyse nie, terwyl baie dele van die vakansie suiwer gekommersialiseer is. Hier is wat ons doen weet van Thanksgiving, van die oorsprong daarvan tot hoe ons dit vandag vier.
1. Geskiedkundiges weet nie of kalkoen tydens die eerste danksegging geëet is nie.
Die eerste Thanksgiving Day -fees het in 1621 plaasgevind, met drie hele dae gewy aan die viering. Alhoewel kalkoen in die streek volop was en 'n algemene voedselbron was, is dit waarskynlik dat dit nie eintlik die ster van die feesvieringe was nie en dat ander geskenke vir die geleentheid bedien is. In plaas daarvan word vermoed dat "eende, ganse en swane" aan die Engelse setlaars en inheemse Amerikaners bedien is.
2. Benjamin Franklin wens die kalkoen was die nasionale voël.
In 'n brief aan sy dogter skryf Benjamin Franklin: "Vir my eie wens ek dat die kaal arend nie as die verteenwoordiger van ons land gekies is nie. Vir die waarheid is die Turkye in vergelyking 'n baie meer respekvolle voël." En hoewel Franklin nie aan sy wens voldoen het nie, het sy brief 'n lied geïnspireer 1776, die Tony-bekroonde musiekblyspel oor die opstel van die Onafhanklikheidsverklaring.
3. Die eerste Macy's Thanksgiving Day Parade het Central Park Zoo -diere gehad.
Die Macy & rsquos Thanksgiving Day Parade is oorspronklik die 'Macy's Christmas Parade' genoem om die vakansie -inkopieseisoen af ​​te skop. Die eerste parade wat in 1924 gehou is, het ape, bere, kamele en olifante ingesluit wat by die Central Park Zoo geleen is in plaas van die tradisionele karakterballonne wat ons vandag ken.
4. Snoopy het die meeste opgetree in die Macy's Thanksgiving Day Parade.
Vier-en-veertig jaar na die eerste Macy & rsquos Thanksgiving Day-parade het Snoopy in 1968 sy buiging gemaak as 'n ballon. Deur die jare heen het die brak altesaam sewe ballonne gehad, en het hy 39 optredes gemaak "aan en af ​​deur 2015" voordat hy vervang is saam met Charlie Brown in 2016. Hy het as ruimtevaarder teruggekeer vir die parade van 2019, wat sy ballon totaal op agt te staan ​​bring.
5. Sarah Josepha Hale was eintlik die "Mother of Thanksgiving".
Sarah Josepha Hale, wat bekend was daarvoor dat sy 'Mary Had a Little Lamb' geskryf het, was 'n 19de-eeuse skrywer en redakteur met die bynaam Mother (of Godmother) van Thanksgiving. Die naam lyk gepas nadat sy in 1863 'n brief aan president Abraham Lincoln en minister van buitelandse sake, William Seward, geskryf het waarin hulle 'n danksegging verklaar as 'n nasionale vakansiedag.
6. Die eerste professionele Thanksgiving Day -sokkerwedstryd is in 1920 gespeel.
'N Eeu gelede het Thanksgiving Day op 25 November geval en daar is ses voetbalwedstryde gespeel, volgens die Pro Football Hall of Fame. Nie-ligaspanne soos Elyria Athletics het teen ligaspanne gekant wat in die puntelys getel is. Voetballiefhebbers, haal hierdie statistieke uit die uitslae van die wedstryde van daardie jaar, en u sal aan tafel gesels:
Chicago Boosters (27) vs Hammond Pros (0)
7. Danksegging is een keer op die derde Donderdag in November gevier.
Dekades nadat president Lincoln die danksegging amptelik tot 'n nasionale vakansiedag verklaar het, wou president Roosevelt dinge deurmekaar maak deur dit na die derde Donderdag in November te plaas in plaas van die vierde. Hierdeur is sewe inkopiedae bygevoeg tot die vakansieseisoen in 1939, maar die verandering het sokkerafrigters ontstel wie se naweek Thanksgiving -wedstryde oorgeskakel is na gewone weeksdae. Boonop is kalenders met verkeerde datums gedruk.
8. "Jingle Bells" was oorspronklik 'n Thanksgiving Day -liedjie.
Voordat hy 'n Kerslied geword het, was 'Jingle Bells' 'n liedjie uit 1857 met die titel 'One Horse Open Sleigh', en die komponis daarvan, James Pierpont, het bedoel dat dit 'n Thanksgiving Day -lied sou wees. Maar dit het so gewild geword rondom 25 Desember dat die titel in 1859 verander is na 'Jingle Bells' en die res is geskiedenis!
9. Butterball het al amper 40 jaar 'n Turkey Talk-Line oop.
As u 'n miljoen vrae het oor die bereiding van u kalkoen en Google te oorweldigend is, kontak dan die telefoon, want die Butterball Turkey Talk-Line is werklik en daar om u te help. Die unieke hotline, wat die eerste keer in 1981 geopen is, is elke November en Desember oop vir Amerikaanse en Kanadese huise, en is ook beskikbaar om vrae te beantwoord via aanlynklets en e -pos. Boonop is daar Spaanse sprekers! Elke jaar reik meer as 100 000 mense hulp uit.
10. Elke jaar word ongeveer 46 miljoen kalkoene gekook.
Thanksgiving Day en kalkoen gaan hand-aan-hand, so hierdie nommer behoort nie te wees nie ook baie verrassing. Alhoewel nie alle Amerikaners die vakansie vier nie, is daar steeds miljoene gesinne wat om die tafel vergader om een ​​van die spesiaalste maaltye van die jaar te eet en vir diegene wat nie tevrede is met slegs een dag daarvan nie, maar Kersfees is ook 'n gewilde geleentheid om nog een te kook kalkoen.
11. Die kalkoen se tryptofaan nie maak jou eintlik moeg.
Op Thanksgiving Day verwag u waarskynlik dat u moeg sal wees nadat u kalkoen geëet het, danksy bewerings oor die aminosuur tryptofaan. Maar die vakansievoël is eintlik nie die skuld nie, want die rede waarom u uself kan voorstel om iets anders te doen as om sokker op die rusbank te kyk, is net omdat u te veel geëet het. 'Nadat u 'n groot maaltyd geëet het, gaan u liggaam in die basiese stilstand af en word die slaap bevorder', het dr. Daniel Barone verduidelik. Business Insider, gesê dat die verskynsel 'postprandiale moegheid' genoem word.
12. Die meerderheid Amerikaners hou in die geheim nie van klassieke Thanksgiving -geregte nie, maar sal dit in elk geval eet.
68% van die Amerikaners hou nie van Thanksgiving -geregte soos geblikte bosbessiesous, pampoentaart en selfs kalkoen self nie, volgens 'n 2019 Instacart -opname onder meer as 2000 Amerikaanse volwassenes wat aanlyn deur The Harris Poll gedoen is, maar hulle sal dit steeds ter ere van tradisie eet . Tye verander egter: 30% van die Thanksgiving -aandete het iets anders as kalkoen as hoofgereg bedien (varkvleis is die tweede gewildste opsie).
13. Baie mense geniet Thanksgiving -oorskiet meer as die ete self.
Die atmosfeer op Thanksgiving Day is anders as die ander: die kombuis wat vol kook op die laaste oomblik is, die eettafel met die beste porselein en 'n sokkerwedstryd op die TV. Maar volgens 'n peiling van die Harris -peiling in 2015 geniet mense eintlik oorskiet meer as die werklike maaltyd. Eet dus met selfvertroue u oorblywende vulsel en kapokaartappels, want u sal die enigste een wees wat dit doen.
14. TV-etes is 'n uitvinding wat danksegging oorgebly het.
Wel, soort van.In 1953 het 'n oorywerige Swanson -werknemer die aantal bevrore kalkoene wat die onderneming vir Thanksgiving moes bestel, oorskat, en die onderneming het ná die vakansie 260 ton oortollige kalkoen agtergelaat. Maar eerder as om die verlies te eet (finansieel bedoel ons), het verkoopsman Gerry Thomas die wonderlike idee gekry om voorafgemaakte kalkoen-etes te maak wat bedien word met individuele bakke, net soos maaltye in die lugdiens. Teen die einde van 1954 het Swanson 10 miljoen bevrore kalkoenmaaltye verkoop, en die TV -aandete -industrie is gebore.
15. President George H. W. Bush was die eerste om 'n kalkoen te vergewe.
In 1989 het die 41ste president die eerste kalkoen vergewe, en dit is verseker dat hy nooit 'n aandete sou word nie, nadat hy opgemerk het dat die voël van 50 pond 'n bietjie angstig kyk na sy amptelike danksegging. Sedertdien het elke president die tradisie gehandhaaf en 'n paar van die kalkoene het 'n ander doel gedien. In 2005 en 2009 het die voëls na die Disneyland- en Disney World -parke gegaan om aan die jaarlikse Thanksgiving -optogte deel te neem.
16. Die Woensdag voor Thanksgiving staan ​​bekend as "Drinksgiving".
Die vakansieseisoen is 'n tyd van viering, wat beteken dat roosters op heildronke gemaak word. Voordat die jaarlikse fees begin, is daar die nag voor Thanksgiving & mdash, wat bekend gestaan ​​het as een van die mooiste dae van die jaar. Op sommige plekke staan ​​dit selfs bekend as & ldquoBlack Wednesday & rdquo. Bars is nie die enigste ondernemings wat hierdie aand 'n oplewing beleef het nie, en Uber het die afgelope paar jaar selfs gratis ritte aangebied.
17. Swart Vrydag, ook die dag na Thanksgiving, is die besigste dag vir loodgieters.
Sekerlik, dit is 'n groot dag vir koper en mdash, maar ook vir dreineringspersoneel. Loodgieters- en dreineringsondernemings hou nie regtig die Vrydag na Thanksgiving af nie, want dit is een van hul besigste dae van die jaar. (U kan u net voorstel.) Trouens, die dag is so besig vir hierdie dienste dat die Roto-Rooter Loodgieters- en Waterskoonmaakonderneming dit eintlik 'Brown Friday' noem.
18. Die kalkoenvoël is eintlik gekoppel aan die land Turkye.
As u ooit gewonder het wat die eerste was, die voël of die eierland, het ons 'n definitiewe antwoord: die kalkoenvoël het sy naam van die land gekry as gevolg van 'n verkeerde identiteit! Gedurende die Ottomaanse Ryk is tarentale uit Oos-Afrika via Turkye na Europa uitgevoer, en Europeërs het die voëls kalkoenhane of kalkoenhenne begin noem weens die handelsroete. Toe die Europeërs die eerste keer na Noord -Amerika vaar en voëls ontdek wat soortgelyk aan tarentale lyk, noem hulle hulle 'kalkoene'.
Aaawwww, het die gemoed nogal verwoes !!
Ek het daarvan gehou om daardie mites te glo !! :)
Mich bibliotekaris - 14/11/2007
Die eerste Noord -Amerikaanse Thanksgiving is gehou in wat nou Newfoundland (Kanada) is in 1578 deur die Engelse ontdekkingsreisiger Martin Frobisher.
& quotsex as 'n godgegewe verantwoordelikheid & quot
hahahah. julle Christene en julle dom idees van skaamte.
Eintlik hekse wat tereggestel is deur op te hang, nie te brand nie. Histories, wêreldwyd, is baie meer mense tereggestel vir dwaalleer, nie vir towery nie, maar baie mense maak nie hierdie onderskeid nie.
& quotthus geneig om die bewerings van skrywers soos Randolph Roth te ondersteun dat gewere akkuraat genoeg was om teikens te tref. & quot
Van die groot hoeveelheid voëls vermoed ek nogal dat die vuurwapens wat gebruik is óf & quotfowlers & quot óf & quotpunt gewere & quot. Dit is baie groot, gladde bore wat 'n groot hoeveelheid skote skiet in die rigting van 'n trop voëls (gewoonlik watervoëls) wat nie vlieg nie. Gewoonlik kan 'n mens 'n dosyn of twee voëls in 'n skoot doodmaak. Hulle word gewoonlik uit 'n rusplek geskiet (gevurkte ledemaat, oarlock, ens.)
Nie 'n goeie bewys van akkuraatheid nie & ltg & gt
Alhoewel hierdie slagwerker baie later op datum is, vermoed ek dat dit 'n bekering van 'n vuursteen is. Soortgelyke afmetings, minder grasieuse lyne en 'n clubbier -boude aan die voorraad sal waarskynlik soortgelyk wees aan 'n voëlvanger
Destyds was die ontstekingstelsel waarskynlik 'n matslot, maar vroeë vuurklippe sou begin oorneem het.
In die praktyk is die inherente akkuraatheid van 'n vroeë vuurwapen nie baie betekenisvol nie. In gebruik is dit onakkuraat. Dit is baie moeilik om 'n voël met die vuurhoutjie in die vlieg te slaan, en nogal moeilik met 'n vuursteen. Die probleem is die onreëlmatige tyd om aan te steek as die sneller trek en die rumoer voor die skoot self. Die skieter moet die dissipline hê om aan te hou om die vuurwapen op die bewegende teiken te swaai, terwyl 'n swaar hamer baie naby aan sy gesig val en 'n warm hitte en wit rook naby sy gesig kom.
Die probleem word baie eenvoudiger met 'n slagvuurwapen.
Al die pelgrims was dus puriteine, maar nie alle puriteine ​​was pelgrims nie. Daar, dit regstel dit.
In 1578 het Martin Frobisher se ekspedisie Thanksgiving gevier terwyl hy in die oostelike Arktiese gebied verken het.
Ek dink hierdie viering is PRAGTIG
Ek moes net kommentaar lewer. Een wat die pelgrims nie die inwoners genooi het nie. Dit was andersom, want die pelgrims het honger gely, die inwoners het gevoel dat hulle hulle jammer gekry het en vir hulle kos gebring het tydens hul dankseggingseremonie.
Die inheemse Amerikaners het 'n volledig en meer geloofwaardige verhaal agter die fees.
Na 'n jaar of twee nadat hulle deur 'n plaaslike dorp gevoed is, het die Europeërs na die dorp gegaan en die meeste mense geslag om hul kos te steel.
Geskiedenis van die beroep versus geskiedenis van die onderdruktes.
En die puriteine ​​wat in Engeland gebly het, was ook NIE pret nie - Oliver Cromwell het grimering, teater en Kersfees verbied, asook duisende Ierse Katolieke geslag.
Goed met die Puriteine. Stel jou voor dat mense eintlik vir ander mense sê dat hul siening nie noodwendig bevestig word nie, skadelik is vir die samelewing. U kan beter na u propaganda verwys oor dwangarbeid en verminking, en ek praat nie van iemand se tuisgemaakte webwerf nie.
Miskien moet ons buig soos hulle vandag in hierdie land gedoen het.
Jonathan Edwards en die Puriteine ​​rock.
Naguil - 27/11/2003
'Die houdings van die Sabbatariërs, antiliquor en antisex wat gewoonlik aan die Puriteine ​​toegeskryf word, is 'n negentiende-eeuse toevoeging tot die veel meer matige en heilsame beskouing van die euwels van die lewe gehou deur die vroeë intrekkers van New England. "
Was die begeerte om hekse te verbrand deel van hierdie 'matige en heilsame beskouing van die euwels van die lewe'? Of was dit alles net goeie, skoon pret?
"Ek weet nie aan wie of wat hulle bedank het nie! Miskien vir mekaar om mekaar te help oorleef.
'N Tipiese en verwagte multi-kultus kyk terug na die oorsprong en tradisies van ons land en kultuur.
Ek is jammer as jy verkleineer voel. Dit was nie my bedoeling om u minder dankbaar te laat voel as iemand anders nie. As u nie in God glo nie, word u dank elders gerig, miskien teenoor mense, soos u sê. Elkeen na sy eie.
Maar ek wou net seker maak dat, terwyl ons die verlede onophoudelik herskryf, 'n paar eenvoudige realiteite ongeskonde sal oorleef uit hierdie slagersnyer.
Nee, my vriend. Die puriteine ​​bedank God, pogings om die geskiedenis te herskryf en "mites uit die weg te ruim".
Ek weet nie aan wie of wat hulle bedank het nie! Miskien mekaar om mekaar te help oorleef. Miskien na wat hulle persepsie van God in daardie tyd was. Waaraan ek twyfel, aangesien ek redelik seker is dat die Indiër destyds daar nie monoteïsties was nie. Ek dink ons ​​almal verstaan ​​dit Dave. Ons weet dat u 'n godsdienstige fundamentalistiese yweraar is. OK, OK! Ons is nie so goed soos jy nie! Ons kry dit!
Maar jy weet wat. Ek is nog steeds dankbaar vir my familie, my vriende, geleenthede, goeie seks, wonderlike rapmusiek, wonderlike klassieke musiek, wonderlike kuns, al hierdie dinge wat my laat lag, huil en die lewe geniet met al die foute en faux pas. 'sowel as die opwinding en opgewondenheid van net lewe. En nee, ek het nie 'n god nodig om dit vir my te sê nie. Ek weet nie of daar 'n god is nie. Maar ek is redelik seker dat as hy/sy/dit meer is, ons meer bekommerd is dat ons die lewe geniet, as of ons iemand kan verkleineer om na te dink. As die doel van die lewe nie is om dit te geniet nie, dan weet ek nie wat dit kan wees nie.
Dit is jou planeet. Doen waarvan jy hou!,
Alhoewel u gerus die demoninasionele nuanses tussen 'puriteine', 'pelgrims', 'separatiste', ensovoorts kan bespreek, bly die feit steeds dat dit 'n Christelike godsdienstige sekte was wat om godsdienstige redes in Amerika aangekom het. En hulle het nie Indiane bedank nie, ook nie kalkoene nie, en ook nie bedank by die Tempel van Geen Besondere Godheid in die ondergrondse stad Sion nie. Hulle het dankie gesê aan GOD, die God van die Bybel.
Ja, die Mass Bay -kolonie was baie streng oor godsdienstige ooreenstemming en veral nare vir die inheemse bevolking. Een van die groot meningsverskille tussen die Plymouth -groep en die massa was eintlik die behandeling van inheemse mense: die plantasie in Plymouth was baie meer geneig om met die plaaslike stamme te onderhandel, en het die Mass Bay Bay -kolonie se onophoudelike vyandigheid teenoor die inheemse bevolking beskou. as onbedagsaam.
Aan wie het hulle dankie gesê? Die Indiane? Die kalkoene?
Besef my god-haat ateïstiese vriende.
Kan die redakteur van HNN vir almal antwoord of dit die beleid van HNN is om hul redigering uit te brei na die inhoud van spesifieke plasings? Ek het nou die dag materiaal in 'n draad in die Prescott Bush -artikel geplaas, en dit herhaaldelik herlees toe ek kyk of Ralph Luker daarop geantwoord het.
Ek kyk dit vandag en vind dat baie daarvan verwyder is. Nie die hele opmerking nie, let wel, net genoeg daarvan dat Ralph Luker nie op my argument kon antwoord nie.
Rick het al dan nie toegegee aan El Paso se C of C -hype. Dit is nietemin waar, dit is korrek, Rick, dat die danksegging deur Christene in Amerika lank voor Plymouth Rock gevier is. Daar word byvoorbeeld gesê dat daar 'n kerk in Santa Fe is waarin die mis honderd jaar lank voor Plymouth Rock daagliks, sonder versuim, gevier word. Inderdaad, 'n paar jaar gelede in Curenevaca het ek na 'n mis gegaan in 'n katedraal waarvan die grondsteen volgens die naam Cortes gelê is. Miskien kan die sekulêre gees nie die konsep begryp nie; elke mis wat gevier word, is 'n dankfees.
Vir ons Europese Amerikaners, ongeag die oesvieringe, is die Indiër uit die Steentydperk wat voor die koms van die pelgrims gevier is, langs die punt dat die danksegging in die meeste Amerikaanse huise 'n Protestantse godsdienstige viering is. Aan wie gee ons dank? God. Sonder om Hom te erken, is die vcelevration betekenisloos.
Dit is duidelik dat die hedendaagse sekulêre gees dit moeilik vind om te begryp (woedend?) Hoe deurdringend die Christelike ingesteldheid was in die Europese mandaat in die Middeleeue en in die vroeë moderne tydperk.
Dit is amusant hoe irriterend dit vir die sekulêre gees kan wees, omdat dit godsdiens, die tradisionele onderdompeling van Amerika in die Christendom, haat, dat ons twee belangrikste vakansiedae in hierdie sekulêre samelewing godsdienstig is: die Protestantse danksegging en die Katolieke Kersfees (Christusmassa).
Redakteur van HNN - 12/4/2002
Die Boston Herald
28 November 2002 Donderdag ALLE UITGAWES
HEADLINE: Prof: Spaanse koloniste het eerste Thanksgiving gehou
BYLINE: Deur Jules Crittenden
Die Thanksgiving of the Pilgrims was nie die eerste in die nuwe wêreld nie, sê 'n professor in Florida, en dit is tyd dat Amerikaners nog 'n paar sitplekke aan tafel sit om plek te maak vir ander historiese tradisies.
Lank voor die maaltyd van 1621 het die pelgrims met die plaaslike Wampanoag gedeel, het professor Michael V. Gannon aan die Universiteit van Florida gesê, 'n groep van 800 Spaanse koloniste wat dankbaar is dat hulle 'n Franse aanval kon afweer, gaan sit om te bid en dan saam met die plaaslike Seloy -stam te eet in St Augustine, Fla.
Die Thanksgiving Mass het plaasgevind op 8 September 1565 - 55 jaar voordat die Mayflower anker van Cape Cod gelos het. 'Hoewel die vakansie wat die gebeure in Plymouth waarneem, 'n belangrike gebeurtenis in ons nasionale kultuur is, moet ons nie vergeet dat dit 56 jaar tevore deur 'n soortgelyke gebeurtenis voorafgegaan is nie,' het Gannon gesê.
"Ek steur my glad nie aan die Plymouth -verhaal nie. Maar dit kyk uit oor die feit dat daar vroeër nedersettings en vroeër dankoffers was. Kom ons geniet dit almal."
Ontdekkingsreisiger Pedro Menendez de Aviles en sy Spaanse volgelinge het waarskynlik op cocido geëet - 'n bredie gemaak van gesoute varkvleis en garbanzo -bone, bedek met knoffelgeursel - harde seekoekies en rooiwyn, het Gannon gesê.
As die Seloy -Indiane voedsel bygedra het, kon die spyskaart wilde kalkoen, wildsvleis, skilpad, vis, mielies, boontjies en pampoen bevat, het hy gesê.
'Ek beveel aan dat mense 'n outentieke Thanksgiving -ete het,' het Gannon gesê.
Die eerste danksegging word deur Gannon vertel in 'We Gather Together', 'n artikel gepubliseer in die Sint Augustinus -katoliek van hierdie maand, die publikasie van die Katolieke bisdom Sint Augustinus.
Gannon en die historikus van die Boston College, Thomas O'Connor, het gesê dat die pelgrimsverhaal grootliks gewen het omdat dit die Engelse en Protestantse kultuur weerspieël wat Noord -Amerika oorheers het.
"Dit is ook 'n tuisgemaakte viering wat nie uit Europa ingevoer word nie. Agter die Spaanse danksegging is die Spaanse kerk en die Spaanse kroon. Agter die Pilgrim Thanksgiving is die Mayflower Compact," het O'Connor gesê met verwysing na die dokument wat as die eerste stap in die rigting van demokrasie in die nuwe wêreld.
Maar O'Connor het gesê dat hy nie verbaas sal wees as 'n Spaanse en Katolieke Thanksgiving -erfenis gewild word nie.
Carolyn Travers, 'n navorser by Plimoth Plantation, die Pelgrim-herontwerpsterrein in Plymouth, het gesê dat die tradisionele New England Thanksgiving ook onderskei word deur elke jaar sedert ten minste 1693 gevier te word.
Maar sy het gesê dat Plymouth nie 'n monopolie het op beelde en uitdrukkings van dankbaarheid nie.
'Hoe meer, hoe lekkerder,' het Travers gesê.
Die enigste oorspronklike verslag van die eerste Thanksgiving in Plymouth is Edward Winslow in die eerste inskrywing hier:
Let daarop dat hoenders die hoofgereg was, alhoewel die 90 inheemse Amerikaners uitgegaan het en 5 hertjies doodgemaak het, of dit nou duidelik was of voordat dit gekom het (meer waarskynlik) na drie dae se maaltye. Let ook daarop dat hulle vir vermaak hul arms uitgeoefen het en dat vier koloniste op een dag byna genoeg voëls geskiet het vir meer as 50 mense wat byna 'n week lank feesgevier het en sodoende die bewerings van skrywers soos Randolph Roth ondersteun dat gewere akkuraat genoeg was om teikens te tref .
'Ons Corne het goed gevaar en God se gebed, ons het 'n goeie toename in die Indiese Corne en ons byna onverskillige goed, maar ons Pease was nie die byeenkoms werd nie, want ons was bang dat hulle te laat was, hulle het baie goed gekom, en bloei, maar die Sunne het hulle laat verdwyn in die blom toe ons oes gekry het, ons goewerneur het vier manne gestuur om saam te gaan, sodat ons op 'n meer besondere wyse saam kon herleef, nadat ons die vrugte van ons arbeid bymekaargemaak het wat hulle in een vier het. dag net soveel voëls gedood, soos met 'n bietjie hulp daarby, het die geselskap byna 'n week gedien, op die tydstip onder ander ontspanningsoefeninge, het ons ons weermag geoefen, baie van die Indiërs kom onder vs, en onder die res hul grootste koning Massasoyt, met sommige nintie manne, wat ons vir drie dae lank vermaak en gesmul het, en hulle het uitgegaan en fiue Deere doodgemaak wat hulle na die plantasie gebring het en aan ons goewerneur, en aan die Captaine, en ander geskenk het. En hoewel dit nie altyd so volop was nie , soos dit was by th is tyd met vs, maar deur die welbehae van God, is ons so ver van gebrek dat ons u dikwels deelgenote van ons oorvloed wil hê. "
Nie baie skrywers van die Europese voorouer skryf duidelik oor die waarheid nie: dit is pragtig.
Dit is goed dat die pelgrims die danksegging uit Engeland/Brittanje saamgebring het. As ons in gedagte hou dat hierdie mense nie Amerikaners was nie, maar eintlik 'n uitgewekende Engels was, sou hulle ongetwyfeld die ou huishoudelike gewoontes op Noord -Amerikaanse grond wou behou.
'N Dankseggingsviering bestaan ​​sedert die voor -Christelike tyd in Brittanje en staan ​​vandag nog as die Oesfees bekend, maar word ook danksegging genoem. Wat bedoel 'n mens dan met die eerste danksegging? Dit is duidelik dat danksegging voorafgaan dat Europeërs N. -Amerikaanse grond bereik het.
Selfs Gura raak 'n bietjie gedateer. Veral in die Engelse wetenskap is die term "Puritein" of "puritein" baie ondervra, en sommige argumenteer dat die term so moeilik is om te definieer dat dit min historiese betekenis bied. (Een konferensie wat ek bygewoon het, bevat 'n referaat van 'n Engelse geleerde wat die frase bevat: 'It's Puritanism, Jim, but not as we know it!') ons het geweet van Engelse godsdienstige radikalisme.
In die Engelse konteks het separatiste soos die Pelgrims duidelik in die Puriteinse kamp geval. Ten spyte van hul protes teen die teendeel, het die Mass Bay Puritans hier gekom, vinnig 'n stelsel van gemeentelike kerke aangeneem wat amper glad nie verskil het van dié van Plymouth (dit wil sê wanneer Plymouth eintlik 'n predikant gehad het!). Die stelling dat die pelgrims 'niks met die nie-skeidende gemeentelede van die Baaikolonie te doen wou hê', verdraai die komplekse verhouding tussen die twee Engelse kolonies wat uiteindelik tot die totstandkoming van die New England Confederation gelei het.
Die historikus Shenkman doen die geskiedenis 'n skending deur voor te stel: 'Om te sien hoe die eerste danksegging was, moet u gaan: Texas.' As Capital-T Thanksgiving 'n werklikheid in die VSA het, moet dit (eeue terug) gebaseer wees op die oesfeeste wat deur baie mense gehou is, en/of op die verskillende afkondigings deur Amerikaanse presidente wat verwys na gebeure wat deur vroeë Engelse koloniste opgevoer is. Die belangrikste element van die seremonie van Oñate in April (sic) 1898 naby El Paso was om die besit van die gebied vir die Spaanse kroon af te kondig. Sekerlik was hulle bly dat hulle die Río Grande op hul reis bereik het, maar hulle het dieselfde bedank in ander stadiums van hul reis om New Mexico te koloniseer, sodat El Paso geen uniekheid daarin kan beweer nie.Hulle het ook ander seremonies gehou terwyl hulle die kroon in besit geneem het. ASSEBLIEF!-moenie 'n nuwe mite in die buiteland versprei nie en soek na maniere om pret te maak met mites van skoolkinders! (Nou, die Virginia -eis is iets anders.) Verwys byvoorbeeld David Weber, _The Spanish Frontier in North America_, pp. 77ev.
Met betrekking tot mites 9 en 10: Die nie-skeidende gemeentelede wat gedurende die middel van die 17de eeu in die baaikolonie gewoon het, was vrugbaar en vermeerder, en moes dus op 'n stadium seks hê. As hulle dit egter geniet, is daar niks daaroor gekommunikeer nie. Wat die nommer 10 betref, was die Puriteine ​​allesbehalwe goeie mense. Hulle het 'n kerklike oligargie gestig en was baie totalitêr in die manier waarop hulle regeer het. Teen die middel van die 1650's was hulle besig met 'n wrede onderdrukking van almal wat nie saamstem met hul standpunt nie. Hierdie onderdrukking het groot boetes, konfiskering van sowel vaste eiendom as losgoed, dwangarbeid, verbanning, gevangenisstraf, verminking (met liggaamsdele verwyder of 'n warm poker deur jou tong gesteek) en teregstelling. Ongelukkig was dit nie geïsoleerde gevalle van oorywerige vervolging nie, maar gereelde en herhalende optrede deur die maghebbers. Soveel is na Rhode Island (waarna hulle die 'riool van New England' verwys het) verban, dat die lidmaatskap van die kerk eintlik afgeneem het. Hulle was nie baie lekker om in die omgewing te wees nie.
Die "Pelgrims" was NIE Puriteine ​​nie, maar Leydon-separatiste, en wou niks met die nie-geskeide gemeentelede van die Baaikolonie te doen hê nie. Wat die werk van Perry Miller betref, kan 'n baie meer akkurate en omvattende siening van die Puriteinse samelewing gedurende die middel van die 17de eeu geniet word in "A Glimpse of Sion's Glory", 1982, Wesleyan University Press, deur Philip F. Gura. Hy het 'n Ph.D. van Harvard, en het baie van sy fassinerende boek by Harvard en ander argiewe in die Boston -omgewing ondersoek met baie oorspronklike dokumente. Die standpunte van Miller, et al., Hoewel dit nie in diskrediet gebring word nie, vereis 'n ernstige hersiening op grond van die werk van Dr. Gura.
Die stelling dat die 'pelgrims' nie puriteine ​​was nie, is onwaar. Hulle was eenvoudig 'n ander stel Puriteine ​​wat na Noord -Amerika gekom het via die vasteland van Europa, waar hulle 'n paar jaar voor 1620 gewoon het. 'N Goeie bespreking van die onderskeid tussen Plymouth Puritans ("Separating Separatists") en Massachusetts Bay Puritans ( "Nie-skeidende separatiste") kan gevind word in Perry Miller se _Orthodoxie in Massachusetts_.
Alhoewel die punte van die opname van Thanksgiving -mites baie goed is, glo ek dat dit verkeerd is om ons huidige Thanksgiving -spyskaarte slegs aan die Victoriaanse era toe te skryf. Toe ek die eerste Amerikaanse kookboek, Amelia Simmons se "American Cookery", wat in 1796 verskyn het, die eerste keer gelees het, is ek getref deur die feit dat dit resepte gekodifiseer het vir baie geregte wat ons op Thanksgiving eet, insluitend gebakte kalkoen en pampoenpastei.
Die verhaal van danksegging is 'n wetenskapfiksieverhaal
Dit het onder my aandag gekom dat mense jammerlik oningelig is oor sekere episodes in die Thanksgiving -verhaal. Byna niemand noem die deel waar Squanto dreig om 'n biowapen wat onder Plymouth Rock begrawe is, vry te laat wat die apokalips sal veroorsaak nie.
Ek het geleer van hierdie en ander soortgelyke verwaarloosde episodes uit die Thanksgiving-artikel van Smithsonian Magazine, en ek kan nie glo dat ek sewe jaar laerskool klein hoedjies en hooftooisels uitgesny het terwyl almal my nie die interessante dinge vertel het nie.
Ek dink die probleem is die verhaal van Thanksgiving pas nie regtig in die fabels wat geliefd is onder laerskoolonderwysers en moraliste nie. Die artikel hierbo het my oortuig dat die regte genre vir Thanksgiving wetenskapfiksie is.
Mnr. S, 'n gewone Amerikaner, dink aan sy eie sake buite sy huis aan die ooskus, toe hy skielik deur kort, grootkoppige wesens uit 'n ander wêreld ontvoer word. Hulle bring hom na hul skip en vaar oor ondenkbare afstande na 'n uitheemse ryk, groter en vreesliker as wat hy hom kon voorstel. Die vreemdelinge het goddelike tegnologie, maar hul samelewing is distopies en lewendig. Aanvanklik verslaaf, dan as 'n nuuskierigheid, wen hy uiteindelik sy vryheid deur pluk en intelligensie. Ondanks die luukshede wat hy in sy nuwe lewe geniet, verlang hy na sy tuiswêreld. Hy raak bevriend met 'n plaaslike edelman wat vir hom sê dat die vreemdelinge eintlik gereeld skepe na sy wêreld stuur, stilweg soek en hulpbronne soek terwyl die inwoners blywend onbewus is van hierdie invalle. Hy kry deurgang oor so 'n ekspedisie.
Voordat sy skip ver kom, word hy ontvoer en weer in slawerny verkoop, net om gered te word deur 'n sekte uitheemse priesters wat glo dat hy die sleutel kan hou om sy hele ras te red. Hulle is vriendelik teenoor hom en vra hom om te bly, maar as hy weier, reël hy hom huiwerig om huis toe te gaan.
Maar toe hy terugkom, vind mnr S 'n postapokaliptiese woestyn wat heeltemal anders is as die wêreld wat hy verlaat het. Amerika is leeg, sy groot stede is verby, 'n paar oorlewendes wat veg vir stukkies tussen die ruïnes. 95% van die bevolking is dood, gedood deur 'n supervirus, anders as wat dokters nog ooit gesien het. Die paar gerugte van ver sê Mexiko, Kanada en lande in die buiteland het dieselfde of erger gely. Hy vind die plek waar sy tuisdorp vroeër gestaan ​​het. Daar is niks. Wanhopig ronddwaal, word hy gevange geneem deur 'n bende rondlopende bandiete en wag op teregstelling of slawerny.
In plaas daarvan onthul die bandietleier dat hy die staatsgouverneur is, tot sy huidige stasie teruggebring deur die verwoesting wat sy hoofstad en die hele regering vernietig het. 'N Uitheemse skip het geland, en 'n handjievol koloniste het 'n klein nedersetting opgerig. Die verkenners van die goewerneur het hulle van ver af dopgehou en hul vreemde kragte opgemerk. Met hul hulp kan hy sy mededingers verslaan en weer beheer oor die staat vestig, sy ou posisie herstel. "Jy was al by hierdie wesens ' tuiswêreld, ", sê hy. U ken hul maniere, u kan hul taal praat. Onderhandel 'n alliansie met hulle, en ek sal jou laat lewe. "
Meneer S is verdeel. Die vreemdelinge het bewys dat hulle in staat is tot verskriklike wreedheid. Hulle kan hom doodmaak of hom tot slawe maak. Maar hulle het ook bewys dat hulle in staat is tot iets wat op vriendelikheid lyk. Uiteindelik besluit hy dat hulle nie heeltemal goed of heeltemal kwaad is nie, en dat hulle net vreemd is. En sy eie mense lyk hom nou net so vreemd soos sy voormalige ontvoerders.
So gaan meneer S na die vreemde nedersetting, waar hy weer 'n distopiese ywer en skokkende onkunde vind, gekombineer met fantastiese tegnologie. Die vreemdelinge is selfs onbekend met die basiese beginsels van landbou en is desperaat om hulp. Hy maak homself vinnig onontbeerlik, en hoewel hy die eks-goewerneur suksesvol sy verdrag kry, begin hy groter planne maak. Wat as hy hierdie vreemdelinge as 'n hulpmiddel kon gebruik om die strydende groepe oorlewendes te verenig? Breek die gewurgreep van die voormalige goewerneur in die streek? Begin om die beskawing te herbou? Wat as hy iets heeltemal nuuts kon maak, 'n samesmelting van Amerikaanse vindingrykheid en uitheemse tegnologie?
Geleidelik begin hy 'n basis vir homself in die uitheemse kolonie, begin hy voelers stuur na die plaaslike krygshere en bendes van oorlewendes, wat praat oor die mag van die vreemdelinge ', wat impliseer, maar nooit uitdruklik sê dat hierdie mag hulle s'n is nie. Aanvanklik lyk dit asof dit werk. Die krygshere behandel hom as 'n gelyke, begin luister na sy idees. Hulle het net een druk nodig. Hy besluit om 'n kranksinnige bluf te probeer.
Hy onthul dat die apokalips nie 'n plaag was nie, maar 'n uitheemse superwapen met 'n bio -ingenieurswese, 'n aanval wat deur hul oorlogskepe ontketen is as vergelding vir 'n oortreding wat werklik of verbeel is. Die vreemdelinge het die kas van hierdie wapen uit hul tuiswêreld gebring en dit onder hul kolonie begrawe. As hulle gekruis word, sal hulle 'n tweede ramp loslaat, en selfs die verspreide oorlewendes wat die eerste keer bereik het, doodmaak. En die een wat die vreemdelinge manipuleer, wat hul toorn kan loslaat op 'n teiken van sy keuse en wat dus onstuitbaar is? Hierdie man.
Net soos hy op die randjie van sukses lyk, neem meneer S 'n stap te ver. Hy probeer homself bevry van sy ou aartsvyand, die oud-goewerneur, deur die vreemdelinge van sy voorneme om hulle dood te maak, ontdek die uitheemse leier dat die onderbuiging ontstaan ​​en die staking teen die oud-goewerneur vind nooit plaas nie. As die oorlewende Amerikaners van hierdie verraad te wete kom, beskuldig hulle meneer S dat hy inheems is en teen hom draai in hul massas. Hy sterf 'n paar maande later aan vermoedelik gif, moontlik geplant deur een van die goewerneurs se mans. Dit lyk asof die vreemdelinge dit rustig opneem.
En dan 'n paar geslagte later maak hulle byna almal dood. Genadeloos. Hulle doen dit terwyl hulle hul slagoffers prys en bewonder. As hulle volksmoord verby is, betoog hulle spyt dat hulle spyt is met die geskenke. Maar hulle stop nie totdat die bloedbad voltooi is nie. Hulle is nie heeltemal goed of heeltemal kwaad nie, en hulle is net vreemdelinge.
Dan, nog steeds vasgevang in die legendes van hul tuiswêreld, vergeet hulle alles meer as 'n geringe idee dat 'n apokalips ooit gebeur het. 'N Paar vreemd gevormde heuwels wat lyk asof dit kunsmatig is en wie het dit gebou? Honderde kilometers bome en#8211 wie het dit geplant? Dit is nie in die vreemdelinge se aard om te veel oor sulke dinge te dink nie.
Wat meneer S betref? Die man wat wêreldwyd gereis het, wat die marionetstringe agter die skerms getrek het, wat tevergeefs probeer het om die val van die beskawing te keer? Die vreemdelinge onthou hom met liefde. Hulle legendes beskryf hom as die persoon wat hulle geleer het hoe om mielies met viskoppe te bemes.
Thanksgiving: Feit of fiksie - GESKIEDENIS
Tipe hulpbronne (s): Webwerwe, interaktiewe en media nagegaan
Datum gepos: 9/1/2009
Hierdie interaktiewe webwerf van Plimoth Plantation, 'n Smithsonian Affiliate, fokus op die verheldering van feite en fiksie rondom die 'Eerste danksegging'. Studente gebruik klank van Plimoth Plantation -historici, beelde van artefakte en 'n woordelys om vrae te beantwoord en die lewens van die Wamapanoag en Engelse setlaars en hul interaksies te ondersoek. Die aanbieding moedig kritiese denke en historiese ondersoek aan. 'N Verwante onderwysersgids bevat 'n bibliografie, belyning van opvoedkundige standaarde en drukbare weergawes van die inhoud van die webwerf. Hierdie webwerf werk die beste in Internet Explorer 5+. Die webwerf is die geskikste vir kinders in graad twee tot ses.
WANNEER FIKSIE FEIT WORD: HOE AMERIKANE GELEER HET VAN DIE EERSTE BEDANKING VAN JANE AUSTIN
TWINTIG dae tot danksegging en tel. As alternatief vir die alomteenwoordige aftelling na Black Friday, sal ek elke weeksdag tussen nou en danksegging kort opstelle oor die geskiedenis van die Eerste Thanksgiving en die plek daarvan in die Amerikaanse geheue plaas. Het u geweet dat die meeste van wat ons weet (of dink ons ​​weet) van die eerste danksegging uit 'n fiksiewerk kom? Lees verder vir die besonderhede.
In my laaste pos het ek opgemerk dat Amerikaners lankal in die versoeking was om dinge oor die eerste danksegging op te maak. Dit is deels waar, omdat daar so min bewyse oor die gebeurtenis bestaan ​​het. Die enigste oorblywende eerstehandse verslag van die viering van die pelgrims in 1621 kom uit die pen van pelgrim Edward Winslow, wat kort daarna die volgende beskrywing in 'n brief aan Engeland geskryf het:
Toe ons oes kry, het ons goewerneur vier manne gestuur om te koester, sodat ons, op 'n meer spesiale manier, saam kon juig nadat ons die vrug van ons arbeid bymekaargemaak het. Hulle vier, op een dag, het soveel voëls gedood as wat hulle, met 'n bietjie hulp, die Kompanjie amper 'n week bedien het. Op daardie tydstip, onder andere ontspanning, oefen ons ons wapen, baie van die Indiërs wat onder ons kom. En onder die res, hulle grootste Koning, Massasoyt, met ongeveer negentig man wat ons vir drie dae lank vermaak en gesmul het. En hulle het uitgegaan en vyf hertjies doodgemaak;
Hierdie 115 woorde gee ons nie veel om aan te gaan nie, of hoe? En tog het Amerikaners nogal 'n uitgebreide gebou gebou op hierdie dun basis.
In werklikheid dateer baie van die wat die 'tradisionele' geheue van die pelgrim se viering in 1621 genoem kan word, uit die laat negentiende eeu. Dit was 'n tyd toe 'televisie boeke genoem' was om die oupa in te haal Die prinses bruid, en geen boek was meer suksesvol om die eerste danksegging 'lewendig' te maak as 'n topverkoper historiese roman deur Jane Austin nie.
Nee, nie Jane Austen nie, die Britse skrywer van die vroeë negentiende eeu wat bekend was vir romans soos Trots en vooroordeel en Gevoel en gevoel. Ek verwys na Jane Austin (let op die verskillende spelling van die van), die Amerikaanse skrywer van die negentiende eeu van literêre klassieke soos 'N Naamlose edelman, Mevrou Beauchamp Brown, en Nantucket stukkies. In 1889 het hierdie agt-en-vyftigjarige vrou en ma van New England geskryf Standish of Standish: 'n Storie van die pelgrims, en het in die proses 'n stereotipiese siening van die Eerste Thanksgiving geskep wat al generasies lank duur.
Austin het haar lesers belowe dat hulle 'nie mislei sou word met betrekking tot feite nie, alhoewel dit op 'n skraal draad van romanse gespan word'. In werklikheid oorheers romanse die plot, en wat die feite betref, laat ons maar sê dat dit min was. Historiese romans behels altyd 'n kombinasie van feit en faksie, maar Austin het die historiese rekord met 'n wraak versier. Dit was veral die geval met haar hoofstuk oor "The First Thanksgiving of New England", waar sy min feite gehad het wat haar kon beperk en haar verbeelding kon laat losloop. My eie (konserwatiewe) raaiskoot sou wees dat 99 persent van die materiaal in hierdie hoofstuk suiwer uitvinding is.
Om mee te begin, is daar 'n deurdringende romantiese spanning wat soos die draaiboek van 'n netwerk -sepie lees. In hierdie enkele hoofstuk (uit veertig) leer ons dat John Howland geïnteresseerd is in Elizabeth Tilley (en dat albei springmielies geniet) dat die wewenaar Bradford blykbaar die oog op Mary Chilton gemaak het wat die wewenaar Allerton tevergeefs aan Priscilla Mullins voorgestel het dat Priscilla het net die oë vir John Alden, alhoewel hy nog nie moet swig voor haar "skelm" en "betowerende" blikke dat Myles Standish verlief is op Priscilla en dat Standish in die geheim bewonder word deur Desire Minter, wat hulp van 'n Indiese vrou gekry het in die brou van 'n liefdesdrankie wat sy liefde sal wen. 'Skraal draad' inderdaad.
Dit is opmerklik dat Austin ook Winslow se skeletbeskrywing van die pelgrimsviering kreatief versier het. Sy vertel ons watter vier mans die goewerneur gestuur het, wat gestuur is om Massasoit uit te nooi, wat drie mans die Indiërs verwelkom het toe hulle op 'n Donderdagoggend met sonsopkoms aankom, wat Edward Winslow op daardie presiese oomblik doen (hy knoop met sy dubbeltjie) , en wat Massasoit se broer by homself gedink het toe hy hom verwonder oor die skietery van die pelgrims.
Terwyl Austen die verhaal vertel, trek die Indiane egter gou terug op die agtergrond, en hierdie Victoriaanse huisvrou behou haar uitbundigste detail vir die verbeelde kulinêre prestasies en huishoudelike gevoelens van die pelgrimsvroue. Ons lees dat "teen die middag die lang tafels gesprei was" in die mees idilliese omgewings, terwyl "die dik geel sonnetjie net warm genoeg was om te troos, en die sugende suidelike windjie wat parfuum uit die bos bring." Die spyskaart vir die banket sou 'n eer aan 'n Boston -hotel bewys het. Daar was natuurlik talle enorme kalkoene ("meer sappig" as "wat ek ooit by die huis gesien het", volgens John Alden), perfek aangevul deur Priscilla Alden se beesvleisvulsel. Maar daar was baie, baie meer:
Die oesters in die skulpdoppe was 'n besonderse sukses [die dames het die oesters gebraai in 'n mengsel van broodkrummels, speserye en wyn, en 'n porsie van die lekkerny by 'n mossel by elke man se plek neergesit], en so ook die magtige wildsvleisdeeg, en die hartige bredie saamgestel uit alles wat in die lug vlieg, en alles wat die jagter in Plymouth -woud vlieg, wat nie meer vlieg nie, maar swem in 'n heerlike sous, listig gekruid deur Priscilla se angstige hand, en dik bestead met kluitjies garsmeel , lig, tanderig en bevredigend. Boonop was daar braaivleis van verskillende soorte en dun koeke brood of pannekoeke [brode of broodjies gemaak van die beste koringmeel], en slaaibakkies met kranse van herfsblare rondom en groot mandjies met druiwe, wit en pers en van die inheemse pruim, so heerlik as dit heeltemal ryp is in sy drie kleure van swart, wit en rooi.
Martha Stewart, ontmoet Priscilla Alden.
U moet Austin eer gee vir 'n lewendige verbeelding, en in werklikheid die probleem daarmee Stand of Standish lê nie op sigself in die grootse versiering van die historiese rekord nie. Daar is niks intrinsiek fout met historiese fiksie nie, solank ons ​​weet dat dit is wat ons kry. Austin was egter ver van openhartig oor die omvang van haar versiering, en ons kan net wonder hoe lank haar neus gegroei het toe sy haar lesers belowe het dat hulle 'nie mislei sou word oor feite' nie. Wat wel seker is, is dat die publiek gehou het van hoe sy die verlede laat lewe het.
Austin se roman het deurgeloop agt en twintig drukwerk en het sedertdien gewilde herinneringe aan die eerste danksegging gevorm. In 1897 die nasionale tydskrif Dames tuisblad kom sterk uit die roman van Austin vir 'n artikel met die titel "The First Thanksgiving Dinner." Slegs agt jaar na die publikasie van Stand van Standish, Austin se fiktiewe ontspanning is so algemeen aanvaar dat die tydskrif haar besonderhede herhaal het as 'n onbetwiste historiese feit.
Die Tydskrif het egter 'n belangrike bydrae tot die verhaal gevoeg. Terwyl Stand van Standish as daar geen illustrasies was nie, het die tydskrif se artikel gelei deur 'n skets van 'n kunstenaar genaamd W. L. Taylor. Die tekening, wyd weergegee en nageboots, bevat die nou bekende vertolking van die pelgrims en die Wampanoag wat aan 'n swaar belaaide banket tafel sit, die Indiërs natuurlik ongemaklik in so 'n formele omgewing, die pelgrims-bedek met swart pakke, wit kantbande en hoed met hoë toring - baie meer gemaklik.
Heroorweging van danksegging: mites en twyfel
In 2006 het 'n Atlanta -koerant verskeie foto's met onderskrifte gemaak wat die viering van die Thanksgiving -vakansie beskryf.Op die eerste foto verskyn 'n 5-jarige meisie met 'n presisie-gesnyde randvest uit 'n bruin papiersak van 'n plaaslike kruidenierswinkel (soos geïdentifiseer deur die winkelnaam en byskrif met 'n groot blou letter op die baadjie). Bo -op haar kop sit 'n veelkleurige veerhooftooi van konstruksiepapier. Die onderskrif onder die prent lui: 'Vere in haar pet. Ava pas die hooftooisel van haar Amerikaanse Indiese kostuum aan vir 'n Thanksgiving -fees in die Laerskool Clairemont. Meer foto's van die fees is op bladsy J9. "
Bladsy J9 bevat drie bykomende foto's - een wat 'n groep pelgrims (met witpapierhalsbande en -hoede) en Indiërs toon (soos dit natuurlik deur hul veertoppe aangetoon word). 'N Tweede prentjie toon studente in' kostuum 'aan 'n inkleurprojek en 'n derde neem 'n student vas wat sy' tuisgemaakte Amerikaanse Indiese kostuum 'pronk. Tussen die foto's lui: "Laerskool Clairemont het Amerikaanse Indiane en pelgrims bestudeer ter voorbereiding van die groot vakansie van vandag. Verlede week het hulle die eerste danksegging vasgestel en geklee in kostuums vir 'n fees saam met familielede. " In die middel is die frase "Dankie vir die lesse."
Watter lesse het gedoen hulle leer? Tussen Columbus Day in Oktober en Thanksgiving in November speel inheemse Amerikaners [die "amptelike" leergang in Georgië] 'n sleutelrol in die mitologie van die Amerikaanse geskiedenis, soos dit in skole geleer word. As iemand wat met voor- en onbediende elementêre onderwysers werk, sien ek eerstehands hoe hierdie gelukkige verhale die onkunde van kinders handhaaf en stereotipes versterk.
Die tradisionele eerste dankseggingsverhaal vertel hoe pelgrims uit Europa hulle in die wildernis van die nuwe wêreld gevestig het en hul voortbestaan ​​vier deur hul oorvloedige feesmaal met die Indiane te deel. Soos my studente leer, is hierdie weergawe van Thanksgiving onakkuraat. Die pelgrims het wel Europa verlaat en bestaan ​​uit 35 uit 102 koloniste wat op reis was Mayflower, uiteindelik in 1621 gevestig te Patuxet - oftewel Plimoth. Die 'nuwe' en 'wilde' wêreld waarheen hulle aangekom het, was nie nuut, wild of naamloos nie, te danke aan die Wampanoag, die inheemse mense wat daar gewoon het. Gegewe die pelgrims se onkunde oor die 'nuwe' land, is hul voortbestaan ​​moontlik gemaak deur inheemse kennis, arbeid, oestradisies en handel. Die belangrikste vir die eerste dankseggingsverhaal: Volgens die Wampanoag en die voorouers van die Plimoth -setlaars bevestig geen mondelinge of skriftelike verslag dat die eerste danksegging werklik plaasgevind het tussen hulle in 1621. Die Wampanoag het egter deelgeneem aan daaglikse en seisoenale dankoffers vir duisende jare voor die pelgrims se aankoms.
Behalwe die onakkuraatheid van die eerste Thanksgiving -verhaal self, is die weglatings daarvan: koloniste het aanvanklik koringblase gestol en deur Wampanoag -gesinne begrawe en geberg vir eie gebruik, beroofde grafte en huise en het siektes agtergelaat wat (al was dit onbedoeld) inheemse Amerikaanse gemeenskappe verwoes het, wat daarna Europese setlaars om Indiese grond in te haal.
Die tradisionele dankseggingsverhaal word voortdurend oorvertel deur toneelstukke, aktiwiteite, werkblaaie en kinderboeke, wat verkeerde inligting en stereotipes voortduur wat 'n diepgaande misverstand van die Amerikaanse Indiese geskiedenis en huidige kwessies handhaaf. Thanksgiving Day word byvoorbeeld deur baie Amerikaanse Indiane beskou as 'n dag van rou - 'n tyd om erkenning te gee aan die voortdurende pynlike erfenis van verwydering uit hul tuislande, slawerny en sterftes as gevolg van siektes. Dankseggingsbeelde ontken verder belangrike kulturele en heilige onderskeid tussen inheemse mense. Hooftooisels en tipis met lang vere vorm nie deel van 'n akkurate weergawe van die inheemse Amerikaners van die noordoostelike kus nie. Dankseggingsfoto's is geneig om kledingstukke en behuising van Vlakte -Indiane, wat die pelgrims nie sou ontmoet nie, uit te beeld.
As onderwyser van onderwysers probeer ek studente om 'n meer akkurate, inklusiewe en kultureel respekvolle benadering te betrek tot 'n tyd in die geskiedenis wat die patroon vir Amerikaanse rasseverhoudinge begin stel het. Ek kies om die eerste dankseggingsverhaal te kritiseer vanweë die vertroudheid daarvan, die insluiting in soveel skole se kurrikula en die aanhoudende wanvoorstelling van Indiërs en pelgrims.
Omdraai die skrif op die eerste danksegging
Voordat ek begin met die mites en weglatings rondom die 'eerste danksegging', vra ek my onderwysers wat hulle alreeds van die geleentheid weet: Wie het die oorspronklike danksegging gevier en wanneer? Wat is gevier en vir hoe lank? Wie het die viering begin? Hoekom? Waar het die geleentheid plaasgevind?
My studente vind die besonderhede moeilik om te onthou. Oor die algemeen weerspieël hul bydraes 'n uiteenlopende herinnering: Pelgrims en Indiërs iets oor godsdienstige vervolging Mayflower Jamestown, Va. 'N oorvloedige oes na die moeilike tye van die pelgrims se vrygewigheid teenoor die Indiane en drie dae se pret, speletjies en die eet van springmielies, kalkoene en pasteie. Soms stel studente name van werklike "Indiane" voor, soos die Sioux- of Cherokee -nasies of mense soos Sacagawea, Squanto of Pocahontas.
Ek daag die kennis van my studente oor pelgrims, Indiërs en danksegging uit deur 'n reeks verkennende aktiwiteite wat elementêr toepaslike materiaal gebruik. Ek het aktiwiteite ontwerp wat bedoel is om 'n kritiek op Thanksgiving aan hul eie elementêre studente voor te stel, wat ook stereotipes oor inheemse Amerikaners identifiseer en die gebeure rondom 1621 ondersoek. Die aktiwiteite vereis dat my studente eers binne en daarna in klein groepies moet werk om te vergelyk en kontrasteer die geskiedenis van die "Indiane" en "pelgrims", skei die feit van fiksie oor die dankseggingsverhaal en ontdek nuwe inligting oor inheemse Amerikaners in die verlede en hede.
Vir een aktiwiteit verdeel ek 'n stel studente in 'Indiërs' en 'Pelgrims'. Beide groepe besoek www.plimoth.org/education/olc/index_js2.html#, 'n webwerf wat elementêre onderwysers en studente kan gebruik wat 'n interaktiewe tydlyn bied met belangrike datums in die geskiedenis van die Wampanoag en die pelgrims. Ek stuur die studente na die 'pad na 1621' vir die verhaal van hul onderskeie groepe. Die "Indiane" volg die verhaal van die Wampanoag -voorouer Ahsaupwis en die "pelgrims" volg die Engelse voorouer Remember Allerton. In die voorlaaste fase van die aktiwiteit kombineer ek die "Indiane" en "pelgrims" en vertel hulle om 'n Venn -diagram te maak wat vergelyk en kontrasteer wat hulle geleer het.
Ander studentegroepe werk om die feite, fiksies en weglatings van die eerste Thanksgiving -verhaal te bepaal deur gebruik te maak van 'n verskeidenheid tradisionele eerste Thanksgiving -prenteboeke. Om hul kritiek by te voeg, ontvang studente bykomende tekste wat perspektiewe bied en inligting wat dikwels in tradisionele tekste verdraai of weggelaat word. Wie se stemme is aktief en passief? Watter woorde word gebruik om die groepe te beskryf? Wie se verhaal het die meeste besonderhede? Watter besonderhede is aangebied of geïmpliseer in die teks of illustrasies oor Thanksgiving en elke groep se lewenstyl (bv. Kos, klere, oortuigings en tradisies)? Is die illustrasies akkuraat? Hoe weet jy?
Na die lees van vennote lees studente die kort weergawe van Judy Dow en Beverly Slapin se artikel "Dekonstruering van die mites van die eerste danksegging. " Ek sê vir hulle om nuwe en verrassende inligting te merk. Tydens hierdie aktiwiteit, terwyl studente lees en bespreek, hoor ek hoe iemand sê: 'Daar was dus geen danksegging nie? Ek is deurmekaar." Ek verduidelik dat die inheemse Amerikaners en pelgrims, hoewel die Thanksgiving -verhaal soos dit vertel is, nie histories akkuraat is nie, maar dat hulle dankseggingstradisies gehad het wat eksklusief is vir mekaar.
As die groepe as 'n hele klas bymekaarkom, vra ek elkeen om verslag te doen van wat hulle geleer het en wat hulle meen die belangrikste punte van hul aktiwiteite is. Dit is duidelik uit hul reaksies dat die aktiwiteite in die meeste gevalle verskillende voorstellings bied as wat hulle voorheen geglo of geken het. Soos Lorrie gesê het: 'Ek onthou dat ek geleer het van 'n groot vriendelike feesmaal tussen' Pelgrims 'en' Indiërs. 'Dit is geleer asof dit 'n hoogtepunt was van 'n vriendskap wat van dag een af ​​opgebou is.'
Charlie het gesê: 'Ek onthou hoe ek die verehoofdoek vir Thanksgiving gemaak het. Ek het geen idee gehad dat dit onakkuraat kan wees nie, wat nog te sê onvanpas. " Studente merk gereeld op die kulturele disrespek wat implisiet is om Thanksgiving -verhale te illustreer met klere wat die Wampanoag nie gedra het nie.
Teen die einde van ons herondersoek van Thanksgiving word studente angstig en begin hulle oorweeg of en hoe hulle 'n meer kritiese perspektief van Thanksgiving met hul eie studente kan integreer. Soos Iris later geskryf het:
Dus, hoe gaan ons oor Thanksgiving, noudat ons al hierdie nuwe inligting het? Hoe moet ons dit met ons studente behandel? Dit is werklik nie 'n dankdag vir alle mense in hierdie land nie. Ek is nou verlore. Ek dink dat ons dit kan benader met die nuwe inligting wat me. Stenhouse vir ons gegee het, en 'n paar van hierdie mites vir ons studente ontbloot, maar ek begin twyfel wat die groter boodskap moet wees. Is die vakansie werklik? Is daar regtig iets om te vier? Ek bedoel, ek is bly om hier te wees, en ek is dankbaar vir die seëninge in my lewe, maar vier ek dit ten koste van ander? As ek my kinders leer dat die koms van die setlaars ten koste van die inheemse bevolking was, sal hulle dan wil voortgaan om hierdie dag te vier? Sal hul ouers my bedank as ek dit doen? Ek is nie seker hoe om te werk te gaan nie.
My reaksie op Iris se raaisel en aan studente wat "nou wat?" begin met die aanmoediging van my studente om alternatiewe idees vir die onderrig van Thanksgiving te genereer. Ek wil hê dat hulle moet begin dink oor hoe hulle ons aktiwiteite of hul onderliggende konsepte saam met hul studente kan gebruik of aanpas. Ek merk op dat hulle, terwyl hulle hul idees met mekaar deel, 'n verskeidenheid maniere voorstel om Thanksgiving te herformuleer op grond van wat hulle in die klas beleef het (byvoorbeeld boekkritiek of gebruik van die tweestemmige gedig, soos beskryf in Herbesinning oor ons klaskamers, Vol. 1) en begin taktiese benaderings oorweeg na die potensiële bekommernisse van ouers en administrateurs. Gegewe die aandag van my studente op die gevolge van die skoolowerhede, vra ek hulle ook om vir 'n oomblik te dink wat die eerste Thanksgiving -verhaal vir inheemse Amerikaanse kinders in hul klasse beteken. En op grond van hul eie ervarings, vra ek hulle om die blywende indrukke van Indiërs en pelgrims uit hul eie opleiding in gedagte te hou. Ek moedig hulle verder aan om eers uit te vind wat hul studente reeds weet, en daarom het ek met hulle begin.
Meer onlangs het ek ook 'n videogreep begin wys van Monty, 'n voormalige student van my, wat bespreek hoe hy Thanksgiving met sy 1ste klas gegee het. Nadat hy getuie was van ouers, studente en onderwysers wat hulself verlustig in 'n herontwikkeling van Thanksgiving wat by sy skool gehou is, het hy vasgestel dat hy sy studente 'n meer komplekse perspektief op die verhouding tussen inheemse Amerikaners en pelgrims moes gee. Monty deel openlik die stappe wat hy geneem het (insluitend 'n reis na die kantoor van sy skoolhoof) en die proses wat hy deurgemaak het om sy studente oor billikheid te leer deur 'n les oor die gevolge van koloniale inbreuk op inheemse lande. Kyk na Monty, voeg 'n perspektief by ons bespreking anders as my eie oor die moontlikhede, relevansie en krag van kritiese onderrig op enige graadvlak.
Ek weet dat dit wat ek my studente vra om te oorweeg, vir baie van hulle ontstellend is, maar ek is oortuig dat dit nodig is om die onderwysers te wees wat hulle wil wees. Benewens ons bespreking in die klas, vra ek my studente om aan te hou dink, probleme te maak en met my en mekaar te praat deur middel van die klasblogs en tydskrifte.
Wag vir later om die status quo te ontwrig
As onderwysers word my studente oorweldig deur te leer om die voorgeskrewe kurrikulum te onderrig en word hulle deur hul universiteitskoolwerk gebruik. Hulle werk in skole wat volgens hulle nie bevolk is deur inheemse studente of ander studente vir wie dit relevant is om die onaangename besonderhede van historiese gebeure te ken nie. Waarom 'n goeie storie moeilik maak?
Die huidige realiteite van die inheemse Amerikaanse lewe is stil in die meeste besprekings oor inheemse mense, insluitend wydverspreide armoede -afwyking tot voorbehoud van die volgehoue ​​politieke, sosiale en ekonomiese minagting van dinge wat kultureel of heilig is deur die dominante Amerikaanse samelewing en die voorspraak wat nodig is vir taalkundige, kulturele, ekonomiese en territoriale soewereiniteit. Ek gebruik die dankseggingsverhaal om my studente die geleentheid te bied om hulself af te vra: "As ek nie wie is nie?" en "Indien nie nou nie, wanneer?" wat dit betref om die status quo uit te daag.
Met betrekking tot die meting van vordering, kom ons nog ver daarvandaan om te leer tel tot 10, een "Indiër" op 'n slag. Tog behou nasionale sportspanne van miljoene dollars afbrekende "Indiese" name, logo's en gesange, en kommersiële produkte gebruik steeds "oorspronklike" name en beelde as handelsmerke, en ons het steeds die onkritiese uitbeelding van die eerste danksegging. Ek glo dat daar 'n verband bestaan ​​tussen die onwilligheid om die gunstige Thanksgiving -verhaal uit 1621 te "opgee" en die voortdurende toeëiening van die beeldspraak, spiritualiteit, seremonies, soewereine regte en identiteit van die inheemse volke van hierdie land. Studente uit alle rasse- en kultuuragtergronde leer vroeg dat dit goed is om Indies te speel. Hulle leer dat Indiërs 'kostuums' dra, vere definieer kulturele kenmerke vir alle Indiërs, en heilige kulturele artefakte is kunsvlyt wat gemaak moet word van bruin papiersakke, papierhanddoekrolle, papierborde en konstruksiepapier. En na danksegging, kunsvlyt en al, verdwyn die 'naturelle' weer op die rak.
Om rassisme, onreg, vooroordeel en stereotipes te konfronteer deur middel van 'n opvoedkundige opvoeding, is ver van die prettige, goedvoel-aktiwiteite wat kenmerkend is van hoe skole vakansiedae benader. Met betrekking tot inheemse volke, wil ek hê dat my studente die uiteenlopende en unieke tradisies onder die inheemse Amerikaanse kulture moet erken en die historiese en hedendaagse nalatenskap van koloniale indringing, brutaliteit en kulturele onkunde moet ondersoek. As onderwyser wil ek my studente uitnooi op 'n reis om die dwaling van die 'standaard' kurrikulum as neutraal te ondervra, en hulle daartoe aanjaag om 'n begrip te kry van amptelike kennis as polities opgestel en betwisbaar. Kritiek op feite, soos die eerste Thanksgiving, is 'n integrale deel van 'n algehele kritiese benadering tot onderrig en leer. Ek wil hê my studente moet erken dat die geskiedenis van inheemse volke in die kurrikulum ondermyn, stilgemaak en wanvoorgestel is. Ewe belangrik: ek wil hê my studente moet erken dat ons iets daaraan kan doen.
Evaluering van hulpbronne oor inheemse Amerikaners:
Boston Kindermuseum. Evaluering van hulpbronne: Die Wampanoag in onderwysersbronne oor inheemse Amerikaanse geskiedenis en kultuur. (www.bostonkids.org/educators/wampanoag/html/evaluate.htm)
Seale, D., en Slapin, B., reds. (2005)
'N Gebroke fluit: die oorspronklike ervaring in boeke vir kinders. Lanham, Md .: Altamira Press.
Kulturele toe -eiening in boeke vir kinders. Evalueer honderde boeke vir kinders en tieners wat van die vroeë 1900's tot 2004 gepubliseer is.
"Evaluering van kinderboeke vir vooroordeel." Integrering van nuwe tegnologie in die opvoedingsmetodes. (www.intime.uni.edu/multiculture/curriculum/children.htm)
Wampanoag -inligting uit die verlede en die hede:
"Mashpee Wampanoag -tydlyn." Mashpee Wampanoag Tribal Webwerf. (mashpeewampanoagtribe.com/timeline.html)
Tydlyn van gebeure van voorkoloniale tye tot huidige federale erkenning.
Boston Kindermuseum. "Mense van die eerste lig." Onderwysersbronne oor inheemse Amerikaanse geskiedenis en kultuur. (www.bostonkids.org/educators/wampanoag)
Inligting en voorgestelde aktiwiteite oor die oorsprong en lewe van Wampanoag voor, tydens en na 1620 oorlewing en huidige dag.
Hulpbronne vir onderwysers en studente oor Thanksgiving, inheemse Amerikaners en koloniste:
Dow (Abenaki), J., en Slapin, B.Dekonstruering van die mites van die eerste danksegging. " Oyate. (www.oyate.org/resources/longthanks.html)
Feite en fiksie oor die eerste Thanksgiving -verhaal, insluitend gekritiseerde uittreksels uit gewilde boeke.
Aanbevole boeke, skakels en video's:
Goldstein, K. "So Amerikaans soos Pumpkin Pie." Plimoth Plantation.
Hoe, wanneer en waarom die "eerste danksegging" as sodanig bekend gestaan ​​het.
Boston Kindermuseum. Onderwysersbronne oor inheemse Amerikaanse geskiedenis en kultuur. (www.bostonkids.org/educators/wampanoag)
Wampanoag stemme, inligting en voorgestelde aktiwiteite.
Seale, D., Slapin, B., en Silverman, C., red. (2001) Thanksgiving: 'n inheemse perspektief. Berkeley, Kalifornië: Oyate (beskikbaar by www.oyate.org). Historiese en kontemporêre inligting oor Thanksgiving. Konteks en teenverhale vir 'n kritiese kulturele benadering tot Thanksgiving.
Jones, G., en Moomaw, S. (2002) Lesse van Turtle Island: Inheemse kurrikulum in klaskamers vir vroeë kinderjare.St. Paul, Minn .: Red Leaf Press.
Probleme en gepaste alternatiewe vir die aanspreek van die ervarings van inheemse mense.
Loewen, J. (2007) Lies My Teacher Told Me: Everything Your American History Handbook Wronged. New York: Touchstone Press.
Gedetailleerde inligting oor die eerste dankoffers gebaseer op primêre hulpbronne.
Bigelow, B., en Peterson, R., reds. (1998) Herbesinning oor Columbus: die volgende 500 jaar . Milwaukee: Herbesin oor skole