Viking -oorlogvoering - Artikels - 2022
Vikingoorlogvoering, saam met sy belangrikste komponent van strooptog, hou onlosmaaklik verband met die uitbreiding van die Skandinawiese invloed langs die Noord-Atlantiese Oseaan en tot in die Middellandse See in die Vikingtydperk (ongeveer 790-1100 nC), waar die Vikings se groot gebruik van skepe, goeie strategiese mobiliteit en 'n sterk begrip van logistiek, het verseker dat dit jare lank in die buiteland kan verwoes. Dit was hierdie faktore wat Viking -oorlogvoering onderskei van dié van hul tydgenote; ondanks die openbare verbeelding (en televisie) wat hulself dikwels voorstel dat wilde berserk-krygers teen die mond skuim en onuitspreeklike wreedhede teenoor hul ongelukkige teikens pleeg, was Viking-krygers waarskynlik nie meer brutaal as hul eweknieë nie.
Die Skandinawiese samelewing bestaan ​​destyds nie uit verenigde koninkryke soos ons dit vandag ken nie; dit het eers teen die einde van die Vikingtyd in hierdie vorms uitgekristalliseer. Ondanks die woord 'Viking' (Oudnoors víkingr) wat nou dikwels as 'n sambreelterm gebruik word, is die oorspronklike betekenis van die term spesifiek 'raider' of 'pirate', en fara ek víking ('om op ekspedisie te gaan') het nie betrekking op onskadelike avonture nie, maar op gewapende aanvalle van krygers wat hul swaarde en byle op winsgewende doelwitte in die buiteland losgemaak het. Die grootste deel van hierdie aanvalle is uitgevoer deur individuele oorlogsbande wat kan saamwerk wanneer dit nodig is en wie se leiding wissel van klein, plaaslike hoofmanne tot grawe en konings. Die kenmerkende tref-en-trap-taktiek van die Vikings is versterk deur die vestiging van oorwinterende basisse, waaruit veldtogte geloods kon word en meer grond verower kon word, wat gelei het tot die vestiging van verskeie volwaardige Vikinggebiede ver van die Skandinawiese hartlande.
Wapens en wapens
Wat wapens en wapens betref, is ons sterk afhanklik van die argeologiese rekord, aangesien daar nie veel tegniese beskrywings in die bronne te vinde is nie. Die Vikings het die volgende wapens en wapens gebruik:
swaarde (enkel- en tweesnydend)
dolk (of 'n kort swaard/sax/seax soos algemeen onder Germaanse mense rondom hierdie tyd)
pyle en boë
Met Viking -krygsbande uit allerhande verskillende streke in Skandinawië, is daar algemene tendense, maar natuurlik baie streeksvariasies en niks soos 'n standaarduitrusting nie.
Byle, 'n tipies Viking -wapen, was baie gewild, en in teenstelling met swaarde is byle moontlik in die hele Viking -samelewing gebruik.
Viking -swaarde was gemaak van yster, bedoel om in een hand gehou te word, met breë groewe langs die middel ('vullers') om hul gewig 'n bietjie af te sny. Dit lyk asof tweesnydende swaarde wat ongeveer 90 cm lank is, die standaard was. Hulle kan pragtig versier word met meetkundige patrone, motiewe van diere of, in die laat Vikingtyd, selfs Christelike simbole, in silwer en/of koper inlegwerk. 'N Houtskede het die stel klaargemaak. Omdat swaarde destyds die duurste wapens was, was dit nie by elke kryger se finansiële bereik nie; hul eienaars sou 'n bietjie verklaring gemaak het.
Byl, 'n tipies Viking -wapen, was ook baie gewild. Hulle was veral bekend uit die vondste van talle bylkoppe wat nie net in ryker grafte saam met ander wapens verskyn het nie, maar ook as die enigste wapen in strenger begrafnisse, wat daarop dui dat, in teenstelling met swaarde, byle oor 'n breër ekonomiese spektrum gebruik is. 'N Kort swaard of dolk, ook genoem sax of seax na aanleiding van die Saksiese voorbeeld, kan sy eienaar uit die knyp kom in 'n nabye kwartaalgeveg of as 'n rugsteunwapen. Ander Viking-wapens sluit in sterk vertroude spiese of lansies gemaak van yster en sportblaarvormige lemme, hul skagte waarskynlik tot 2 meter lank en boë en pyle. Interessant genoeg verwys die literatuur ook na die moontlike gebruik deur Skandinawiërs van een of ander belegingsenjins, hoewel hul houtreste lankal in stof sou verander het en ons kan maar raai oor die presiese ontwerp en gebruik daarvan.
Skille was deel van die standaardstel; wette het selfs gesê dat die bemanningslede van die skip almal skilde moes dra. Hulle is gemaak van hout en sirkelvormig, en is waarskynlik ook bedek met leer, en kom in verskillende kleure. Kettingposhemde is bekend, maar skaars - moontlik te duur om net deur 'n vegter gedra te word - en hoewel leer in plaas daarvan gebruik is, is dit moeilik om presies te weet hoe algemeen leerpantser was. Helms was gedra, maar in teenstelling met die algemene uitbeelding, was hulle nie gehoors nie, aangesien die Vikings nie lus was om in die baard van hul teenstanders vasgevang te raak of ander onpraktiese gevolge te hê nie. Die paar helms wat oorleef het, toon 'n eenvoudige ysterontwerp van 'n kegelvormige pet met oogskerms en miskien 'n neusbeschermer en waarskynlik 'n posblad wat aan die agterkant hang om die eienaar se nek te beskerm. Dit is waarskynlik dat soortgelyke gestruktureerde helms ook (miskien meer algemeen) in gebruik was.
Toe die 8ste eeu n.C. nader, het die eerste berigte oor Viking -aanvalle ingesluip, soos dié op die klooster by Lindisfarne voor die kus van Northumberland in die huidige Engeland in 793 CE of die op die eiland Rathlin en Iona naby vasteland van Ierland in 795 nC. Hierdie vroeë aanvalle is op klein skaal uitgevoer, skynbaar deur plaaslike groepe wat deur plaaslike leiers versamel is, en het gefokus op kwesbare, blootgestelde teikens soos hierdie kuskloosters of handelsentrums, wat gewoonlik nie ver in die binneland op pad is nie. Kenmerkend is die tref-en-trap-strategie van die Vikings, waarin hulle hul skepe vasgemeer het op die drumpel van alles wat hulle aanval, waardevolle items en af ​​en toe slaaf afgerond het en in die verte geseil of afgeroei het voordat enige effektiewe verdediging aangebring kon word. teen hulle.
Vikingskepe was 'n belangrike element van Viking -oorlogvoering, want dit was baie vinnig en lig, wat vinnige kusaanvalle vergemaklik en hulle in staat stel om riviere op te dring en die binneland binne te dring.
Vikingskepe was 'n sleutelelement van Viking-oorlogvoering, nie in 'n seestryd nie, maar omdat dit baie vinnig en lig was, wat nie net vinnige kusaanvalle vergemaklik het nie, maar hulle ook toegelaat het om riviere op te dring en die binneland binne te dring. Dit is in gebruik, aangesien teen die 830's na Christus 'n algemene toename in beide die grootte en die frekwensie van Viking -aanvalle onafhanklik gerapporteer word vir Brittanje, Ierland, sowel as Wes -Europa (veral in Frankiese gebiede). Met die toename in die aantal skepe in hul vloot van die vorige handvol tot honderde, het die Vikings nou begin om teikens verder die binneland aan te val, soos hul treffers in 834-836 n.C. op die groot handelsentrum van Dorestad, sowat 80 km van die oop see, in wat is nou Nederland. Aangewys as konings of grauwe uit die boonste vlakke van die Skandinawiese samelewing - wat persoonlike status tuis weerspieël, maar nie noodwendig heerskappy oor groot gebiede nie - tree ook nou op as leiers, behalwe die mindere hoofde wat ook in die kollig sou gebly het. Soos Gareth Williams verduidelik:
Af en toe, met die 'groot' krygsbande van die laat negende eeu, sien ons dat verskeie konings of grawe hul magte gesamentlik lei, wat weer 'n samesmelting van kleiner onafhanklike magte impliseer. Hierdie skynbare gebrek aan formele struktuur maak hul prestasies in langtermyn veldtogte en strategiese en logistieke beplanning nog indrukwekkender. (199)
Eers in Ierland en toe ook in Engeland het die Vikings ook begin oorwinter in vyandige gebiede, oorneem of bases oprig. 'N Newe-effek was egter dat dit natuurlik hul gewaardeerde mobiliteit drasties verminder, en in Ierland het dit byvoorbeeld gelei tot 'n klomp nederlae. Daar moet egter op gelet word dat dieselfde patroon-'n toename van kleinskaalse tot grootskaalse strooptogte gepaard met oorwintering-nie van toepassing was op alle gebiede wat deur die Viking verower is nie. Deense owerstes vestig hulle vroeg in die 9de eeu in Frisië en behandel die Frankiese heerskappy van die gebied deur politieke betrekkinge met die Franken te jongleren, en die Noorse Skotland is vroeg reeds uitgebrei, waarskynlik vanaf die begin van die 9de eeu nC.
Bestryding en taktiek
Net soos die res van die vroeë Middeleeuse oorlogvoering in Wes -Europa, kon Viking -oorlogvoering nie net die oorweldigende gevolge van die winter op veldtogte en logistiek ignoreer nie. As sodanig was dit oor die algemeen 'n seisoenale aangeleentheid, met 'n ingeboude wintervakansie wat aanvanklik tuis was in Skandinawië, maar toenemend in oorwinterende basisse en nedersettings sodra dit in die buiteland in Viking-gebiede verskyn het. Uit sulke nedersettings kon die Vikings deelneem aan die plaaslike politiek, taktvol kante kies, ooreenkomste met hul vyande bereik, huldebetaling verseker en nuwe veldtogte begin.
Selfs wat binnelandse gevegte betref, was die geliefde skepe van die Vikings deurslaggewend, waar dit ook al gebruik kon word. Die skepe het 'n vlak genoeg diepgang gehad om by die groter riviere op te roei, met alles van mans tot voorraad en buit, wat beteken dat wanneer die Vikings veldtogte naby gebiede voer, hul skepe nie nodig was nie, hulle hulle nie nodig gehad het vir irriterende stadige bagasie treine nie.
Dinge word egter meer gevaarlik met betrekking tot die werklike besonderhede van Viking -gevegte in gevegte:
Ons weet min van spesifieke gevegstaktieke. Die verwysings wat ons wel het, dui daarop dat die skildwand die algemeenste taktiese formasie was. Boogskiet is waarskynlik ook gebruik om die skildwand op te breek, aangesien dit nie 'n ideale posisie was om pyle te ontvang nie (dit bied 'n groot teiken, met min beweegbaarheid), en die langboë wat in hierdie tydperk bestaan ​​het, sou binnegedring het skilde en wapens, maar nie noodwendig diep nie. (Williams, 28).
Perde, hoewel dit vir hul mobiliteit gebruik is, is waarskynlik vir die geveg afgeklim. Slagstandaarde is naby die leier of leiers geneem, waarskynlik om status aan te dui. Sommige van hierdie standaarde het rawe uitgebeeld, soos dié wat Harald Hardrada op Stamford Bridge (1066 nC) teen die Angelsakse gebruik het. Alhoewel skreeuwedstryde moontlik volstaan ​​het rakende kommunikasie in kleiner skermutselings, kan 'n mens natuurlik net so hard skree; dierehorings is moontlik ook gebruik om seine te blaas en die slap op te tel. Om meer artikulêre bevele en inligting oor te dra, sou boodskappers waarskynlik met 'n hoë snelheid oor die slagveld gewees het.
Een Viking -mag waar sulke kommunikatiewe maatreëls van onskatbare waarde sou gewees het, is die van die Deense 'groot leër' wat vanaf 865 G.J. in Engeland verwoes het, jare lank veldtog voer en die koninkryke East Anglia en Northumbria sowel as die grootste deel van Mercia na hul knieë. Selfs Wessex, onder sy leier King Alfred (r. 871-99 CE), het gesukkel om die Viking-magte te weerstaan, maar uiteindelik 'n beslissende oorwinning behaal. Die groot leër van die Vikings het ontbind c. 880 CE, sy oorlogsbande spring skynbaar om voordeel te trek uit 'n opvolgingstryd in die Kingdom of the Franks, waar hulle tussen 879-891 CE was. Buigsaamheid en skerp opportunisme was die sleutel.
'N Groot leër sou uit verskeie krygsbande bestaan, alhoewel ons maar min weet van die presiese organisasie of bevelstruktuur. Plaaslike konings, grawe en owerstes het moontlik almal afsonderlike dele van die leër gelei, spesifieke bevelrolle vervul en waarskynlik 'n soort hiërargiese volgorde gevolg. In die Slag van Ashdown (871 nC), waar koning Alfred die groot Deense leër verslaan het, is een van die Deense vleuels onder leiding van twee konings, terwyl die ander onder meer 'baie jarls' was (Williams, 19). Namate die Skandinawiese koninkryke meer verenigde vorme begin aanneem het, was grootwêreldse konings soos die Deense koning Sweyn Forkbeard (r. 986-1014 CE) waarskynlik verantwoordelik vir 'n hegter hiërargie, waarin hulle self die bemanningslede van verskeie skepe beveel het , aangevul deur die persoonlike magte van hul hoofhoofde. Die totale aantal krygers bereik dan maklik duisende.
Verbindings tussen die verskillende soorte leiers, en tussen hulle en hul bemannings, kon die vorm aanneem van verwantskap of persoonlike bande, sosiale bande, of kan op buit of deur hulde gebring word. Daar bestaan ​​waarskynlik nie iets soos 'n sistematiese heffing vir Viking -vloote nie. Hoewel die termleiðangr'n mag aangedui wat direk onder die beheer van die koning was (en in hierdie hoedanigheid is dit moontlik dat dit sporadies gedurende die Vikingtydperk gebruik is), is die spesifieke heffingsverbinding slegs bekend uit bronne wat dateer uit die middel van die 12de eeu nC en daarna. In plaas daarvan was ondernemings uit die Vikingtydperk waarskynlik hoofsaaklik privaat aangeleenthede.
Daar word aangevoer dat die eenhede in die geveg hul oorsprong in die bemannings van skepe kon hê, wat logies genoeg klink inaggenome die Vikings se groot vertroue op skepe en die gevoel van kameraadskap wat sou ontstaan ​​deur mekaar te help om af en toe seesiek te hanteer. . Wat die stropers en krygers self betref, dit was oor die algemeen jong mans - volgens die sage sowel as die skeletreste wat gevind is. Nie een hiervan bewys nog die bestaan ​​van vroulike Viking -krygers nie. 'N Mens kan jou egter voorstel dat ervare krygers ook van onskatbare waarde is, wat stabiliteit en kennis meebring. Berigte oor die jare lange veldtogte van die Vikings in die laat 9de eeu nC gee 'n prentjie van tieners of jong volwassenes wat bymekaar kom en aktief bly tot in die dertigerjare en selfs daarna. Interessant genoeg het bewyse getoon dat troepe moontlik ook gedeeltelik uit gebiede buite Skandinawië getrek is; 'n suidelike Baltiese verband word getuig ten opsigte van garnisoene in Denemarke, en selfs die Skandinawiese magte wat in die 10de eeu nC in Engeland werksaam was, was 'n gemis in plaas van 'n 'nasionale' weermag.
Alhoewel dit so lyk, is Viking -oorlogvoering eintlik nie so 'n groot afwyking in die vroeë Middeleeuse Europese landskap nie. Behalwe dat die speelveld tegnologies redelik gelyk was, was strooptogte met die oog op plundering skaars 'n uitsluitlike Viking -aangeleentheid; trouens, dit was selfs tipies van Ierland en Brittanje voor die Viking en was algemeen in die middeleeuse Europa algemeen. Huldeblyke het ook buite die Viking-sfere plaasgevind, selfs sentraal in die verhoudings tussen konings in die vroeë Middeleeuse Brittanje.
Alhoewel hulle volgens moderne standaarde brutaal was, was die Vikings amper nie in plek in die vroeë Middeleeuse Europa nie, wie se ander inwoners absoluut geen wenke van hulle nodig gehad het nie.
Sowel die Angelsakse as die Franke het skepe gebruik, maar beide die Vikings se spesifieke vlootegnologie-die bou van vinniger, seewaardige skepe met vlak diepgang, perfek vir weerligslae en vragtipes-en die manier waarop hulle dit stel hul skepe wat hulle in hul argetipiese tref-en-trap-aanvalle moet gebruik, is 'n baie onderskeidende faktor. Ander sleutelelemente wat hierby aansluit, is 'n sterk fokus op strategiese mobiliteit - skepe aangevul deur die gebruik van perde op land; goeie logistieke bewustheid en vermoëns wat 'n goeie aanbod van veldtog moontlik maak; goeie militêre intelligensie en 'n neus om kwesbare teikens te kies, asook om vinnig te reageer op veranderende situasies; en hul vloeibare struktuur van individuele oorlogsbande onder leiding van private leiers. Die belangrikste is egter dat oorwintering opval. Die basisse wat in hierdie konteks gebou of oorgeneem is, het uitstekende byeenkomspunte geword waarvandaan hulle oor die omliggende gebied kon versprei.
Vir diegene wat hierdie kombinasie wou weerstaan, was direkte stryd teen die Vikings gewoonlik meer 'n pleister, net soos die betaling van huldeblyk wat 'n rukkie vrede kon koop. Gareth Williams verduidelik dat "dit was eers toe die twee kwessies van mobiliteit en verskaffing aangepak is dat die Viking -aanvalle suksesvol kon voorkom" (198). Versterkte brûe is gebruik deur Karel die Kaal, Koning van Wes-Francia (r. 843–877 nC) om die Vikings se toegang tot die riviere te blokkeer en ook deur Alfred die Grote van Wessex (r. 871-899 nC), wie se gelyktydige skip -kusverdediging en bou van versterkte dorpe (burhs) oor Wessex het die Vikings uiteindelik daar gestop.
'N Blou reputasie
Dit is wel so dat Skandinawiërs gedurende die Viking -tydperk hul invloed grootliks uitgebrei het vanaf die Noord -Atlantiese Oseaan tot by die Middellandse See en selfs tot by Konstantinopel, aangehelp deur hul swaarde en skepe. Sowel die neiging binne die hedendaagse vertellings as, vir 'n groot deel, hul huidige beeld (veral in die populêre kultuur) laat 'n mens glo dat die Europese seë en riviere gedurende hierdie tyd positief wemel van Viking-vormige seerowers. Viking -krygers word dikwels uitgebeeld as wreed en brutaal en, nog belangriker, heidene, wat geen kwartaal toon aan hul ongelukkige prooi nie en onproportioneel suksesvol op die slagveld is. Hierdie karakterisering word egter nie net uit verband geruk nie, maar ook oordrewe of selfs verkeerd.
Hedendaagse verslae is dikwels geskryf deur monnike - inderdaad mense in die eerste vuurlyn as dit kom by Viking -aanvalle wat kloosters en dies meer plunder - of deur ander teikens. Dit is dus nie verbasend dat hulle nie die lof van die Vikings besing het nie. Hulle was woedend oor die feit dat hierdie heidene kerke aangeval en kerkmanne doodgemaak het, al weet ons dat Christenheersers soms ook kerke aangeval het. Veral in die vroeë aanvaljare was Viking -aanvalle slegs sporadiese aangeleenthede en het die plaaslike instellings skaars laat val, en ander het ook toegeslaan. Alhoewel hulle volgens moderne standaarde brutaal was, was die Vikings skaars uitmekaar in die vroeë Middeleeuse Europa, wie se ander inwoners absoluut geen wenke van die Vikings nodig gehad het nie.
Boonop is die sukses van die Vikings op die slagveld, soos Gareth Williams dit sê, "minder te danke aan die wilde krygers van romantiese verbeelding, en meer aan noukeurige strategieë en logistieke beplanning, 'n vaardige kombinasie van oorlogvoering en diplomasie en goeie onderliggende organisasie" ( 74). Die beroemde berserks wat in die Ou-Noorse literatuur voorkom, onderskei deur hul 'berserk-woede' waarin hulle brul, hul skilde byt en onkwetsbaar is, is meer literêre figure. Hulle was moontlik gebaseer op 'n kultus van gemaskerde krygers wat in die Germaanse oudheid bestaan ​​het en wat dikwels met Odin verbind is, maar dit moet nie in 'n te letterlike sin in Viking -leërs voorgestel word nie. Dat Viking -krygers doeltreffend en as sodanig erken is, word weerspieël in die diens van die Bisantynse keiser in die elite -korps, bekend as die Varangiaanse garde.