Rudolf Kempe (14 Junie 1910 – 12 Mei 1976) was 'n Duitse dirigent.
Kempe is in Dresden gebore waar hy vanaf die ouderdom van veertien jaar by die Dresden Staatsoperaskool studeer het. Hy het van 1929 af in die opera-orkes van Dortmunder Philharmoniker hobo gespeel, en later ook in die Leipzig Gewandhausorkes. Bykomend tot die hobo het hy ook gereeld die klavier bespeel, hetsy as solis, hetsy as begeleiding in kamermusiek, as gevolg waarvan die nuwe Direkteur van die Leipzig Opera hom in 1933 uitgenooi het om 'n répétiteur, en later 'n dirigent, vir die operahuis te word.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Kempe na die leër opgeroep, maar in stede van aktiewe diens is hy ontplooi in musikale aktiwiteite, waar hy vir die troepe gespeel het, en later die hoofdirigeerpos van die Chemnitz operahuis oorgeneem het. 
Kempe het die Dresden Opera en die Staatskapelle Dresden van 1949 tot 1952 gelei, waar hy sy eerste opnames gemaak het, insluitende Der Rosenkavalier, Die Meistersinger en Der Freischütz. 'Hy verkry 'n oortreffende en indrukwekkende prestasie van die Dresden orkes,' het die The Record Guide gekonstateer. Hy het vir die res van sy lewe 'n verhouding met die Dresden orkes onderhou, en sommige van die bekendste opnames saam met die orkes gemaak gedurende die stereo era.
Sy internasionale loopbaan het afgeskop met betrekkinge by die Weense Staatsopera in die 1951 seisoen, waarvoor hy Die Zauberflöte, Simon Boccanegra, en Capriccio. gedirigeer het
Hy was uitgenooi om Georg Solti as hoofdirigent van die Beiere Staatsopera in München op te volg van 1952 tot 1954, en was deur die Oos-Duitse owerheid toegelaat om so te doen sonder dat hy sy bande met Dresden moes breek. In 1953 het Kempe met die München geselskap by die Royal Opera House in Londen verskyn waar die Algemene Administrateur, Sir David Webster vinnig besluit het dat Kempe die ideale Musikale Direkteur vir Covent Garden sou wees. Kempe het egter die aanstelling afgewys, en het ook nie die hoof-pos by enige operahuis aangeneem nadat hy München in 1954 verlaat het nie. Hy het nietemin dikwels by Covent Garden gedirigeer en was aldaar uiters gewild,  en het sulke werke soos onder andere Salome, Elektra, Der Rosenkavalier, Der Ring des Nibelungen, Un Ballo in Maschera en Madama Butterfly gelei, in navolging waarvan die kritikus Andrew Porter Kempe se opera leiding gunstig vergelyk het met die van Arturo Toscanini en Victor de Sabata. As gas-dirigeer het Kempe dikwels München herbesoek waar hy meestel werke uit die Italiaanse repertoire gelei het.
Kempe se eerste uitvoering by die Bayreuth Festspielhaus was in 1960. Hy het aldaar die Ringsiklus gelei, welke uitvoering noemenswaardig was vir 'n veelvuldige rolverdeling, met die rol van Wotan wat verdeel is tussen Hermann Uhde en Jerome Hines, en die rol van Brünnhilde tussen Astrid Varnay en Birgit Nilsson.
Kempe was vanaf 1955 met die Koninklike Filharmoniese Orkes (RPO) geassosieer. In 1960 het hy die orkes se assosiaatdirigent geword (hy was deur die orkes se stigter, Sir Thomas Beecham, vir die rol gekies). In 1961 en 1962 was hy die hoofdirigent van die RPO, en vanaf 1963 tot 1975 die Artistieke Direkteur daarvan. 'n Lid van die RPO sou later van Kempe sê, "Hy was 'n wonderlike beheerder van die orkes, en 'n baie goeie begeleier...Kempe was soos iemand wat 'n resiesmotor bestuur, en die klavier rondom die draaie volg."
Van 1965 tot 1972 het Kempe saam met die Tonhalle-Orchester Zürich gewerk, en hy het vanaf 1967 tot en met sy dood die München Filharmoniese orkes saam met wie hy internasionale toere onderneem het, gelei.
Tydens die laaste maande van sy lewe was Kempe die hoofdirigent van die BBC Simfonieorkes. Die openingskonsert van die Henry Wood Promenade Concerts op 16 July 1976, waarin hy sy BBC-spelers sou lei tydens Beethoven se Missa solemnis, het egter 'n gedenkkonsert vir Kempe geword na sy sterfte twee maande tevore in Zürich op die ouderdom van 65 jaar.
↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Alan Blyth (Februarie 1974). "Rudolf Kempe interview and profile". The Gramophone. pp. 1, 547.
↑ Haltrecht, Montague (1975). The Quiet Showman. London: Collins. pp. 186, 189. ISBN 0-00-211163-2.
↑ Previn, André (ed) (1979). Orchestra. London: Macdonald and Jane's. p. 164. ISBN 0-354-04420-6. AS1-onderhoud: ekstra teks: authors list (link)