Marlene, nog ‘n ding – jammer, ek hou nou nie by die groen onderwerp nie – ek neem dus aan jy beskou die bevestiging van lewe, die affirmasie van die gedig bv., as iets anders as self- of identiteitsbevestiging? – en dalk, in ons tye, noodwendig die teenoorgestelde? · Aan die einde van die vrederyk sal Hy die Regter van die goddeloses wees wat in die tweede opstanding opgewek sal word om voor die groot wit troon te verskyn (Op. 20:11-15). 9 «Hy beskerm sy troue dienaars op hulle pad, maar die goddeloses word stil gemaak in die duisternis van die graf. 'n Mens oorwin nie deur eie krag nie! Miskien, net miskien kan iemand eendag so wiel aan die rol sit vir Afrikaanse digkuns spesifiek en die res van die tale in hierdie land sal volg! (ek droom sommer oom…) Trouens, reeds met die openingsgedig, “Krappegesang” (p.7) lees ons: “Jirre, hoe jeuk, hoe krap dit nie / in hierdie skedelpan van my kop? / Ek wil jou skud soos ŉ blik spykers, / witvleise uit jou doppe skraap.”