Hy het haar die vorige keer vergewe en haar gevra om nie weer kasino toe te gaan nie. Sy het belowe. Jan was naïef so die spoor om die bos was kort en Rosina sou lei.
Jan konfronteer vir Rosina en vra haar uit na hierdie banktransaksie. Jan probeer antwoorde uit haar kry, maar sy bewimpel die saak soos gewoonlik. Rosina vertel vir Jan dat dit die naaste OTM was om geld te onttrek. Hy weet nie of hy haar moet glo nie. Sy hart en sy kop stem nie saam nie. Hy gaan saam met sy hart en glo vir Rosina… maar sy was altyd goed daarin om mense te verlei.
Dit was n doodgewone aand in die Düring-huis. Die gedagte aan Rosina se moontlike dobbeltoertjies pla Jan. Hy staan op en gaan na hulle kamer toe. Jan loop na Rosina se kas en maak haar laai oop. Hy lig haar netjies gevoude klere op en sit dit op die bed. In die agterkant van die laai sien hy die hoek van ‘n plastieksak met n groen-bruin stof in.
Jou vrou is opgeneem in die ICU by Medikor Hospitaal. Sy is in ‘n koma”. Jan laat val die telefoon, val op sy knieë en kan sy trane nie langer keer nie. Hy dink aan die sakkie in Rosina se laai. Hy hardloop na haar laai toe en bekyk die sakkie. In sy hande hou hy die oorsaak van haar koma. Sonder om twee keer te dink, roep hy die kinders, spring in die kar en jaag hospitaal toe.
Jan wag om vir Rosina te sien. Hy het die kinders by die kafeteria laat sit. Hy het nie die moed gehad om baie vrae te beantwoord nie. Uiteindelik kry hy ‘n oomblik saam met haar.