Nee gits, ek gaan nie soos my blogvriendinne maak nie. So het ek gedink toe ek hulle gegroet lees, groete omdat hulle rukkie weg gaan wees want dit is Desembervakansie. Ek gaan kontak hou en gereeld plasings maak, soos ek die afgelope paar maande gemaak het.
Anders as wat ek verwag het, het ek die kinders min gesien. Mens vergeet mos dat hulle eintlik werkende mense is. En ons het self ‘n groot taak gaan aanpak. Die huis binne gaan uitverf. Sodat dit beter vir verkopers sal lyk.
O my genugtig! En het ek vir haar jongste gelag! Hy kom aangehardloop om sy ouma te groet, kyk my so op en af en vra:
Seun, sy vroulief en haar suster en ma het oor kerstyd drie dae saam met ons by die rivier gekuier. Daarna is hulle stad toe om die babakamer vir die nuwe aankomeling in die Van Staden familie te gaan gereedmaak. Tyd het gevlieg. Oor bietjie meer as twee maande is die nuwe Van Stadentjie hier. En hy gaan sy oupa en pappa se name dra. Oupa is vreeslik opgewonde oor die naam wat dan in die derde geslag oorgedra word.
Ek het tuis gebly om ‘n oog oor die verwers te hou. So maak mens mos maar seker dat ‘n werk klaar kom.
Seun het ons ook teruggeneem lughawe toe en daar, soos gewoonlik, eers saam met ons gekuier. Ek koester die kuiers op die lughawe baie. Dit was werkstyd vir almal, vieruur in die middag.
Die kleinkinders het by ons kom oorslaap. En dit baie vreemd gevind hoe ons huis op die oomblik lyk. Baie leeg, hulle moes op kampbedjies slaap!
Ek sal later grepies deel uit die dae saam met die kinders. Ek wil vandag sommer net oor my ander kinders skryf.
Die drie het op die plaas saam met ons in die kamer geslaap. En soos altyd vir manlief wakker gemaak as die nood druk.
Op die plaas word hulle die tweede keer in die huis ingebring. Daar kan mens nie waag om jou hondekinders buite te los nie.
Ek skat dit is wat ek die meeste hier in Qazaqstan mis. My hondekinders wat so lief vir my is. Mens is gewoond daaraan om die kinders minder gereeld te sien, want hulle werk en is besig met hulle eie lewens. Die tye wat mens saam kan wees, is dus besonder kosbaar.
Ek is so dankbaar dat seun en sy vroulief aangebied het om na hulle om te sien terwyl ons hier is. As hulle nie kon nie, was die drie nou hier by my.
In Suid-Afrika het dit omgevlieg. Drie weke se sonskyn op my vingers het hulle goed laat genees. Al het die son nie noodwendig elke dag geskyn nie. Daar was egter genoeg sonskyn dat ons twee saans teen elf in die swembad gespring het om af te koel. In ‘n lou swembad.
Snaaks hoe veilig mens in Suid-Afrika voel. As jy nie nuus lees nie. Terug in Qazaqstan besef ek eers weer hoe gevaarlik die land geword het terwyl ek nuus op Netwerk24 lees. En ek bid: Here, help asseblief.
Ons leef soos in die outyd. In Suid-Afrika. Op ons promenade. My neef kom kuier nie en niemand skiet op my nie.
Dankie Frannie, skuus dat ek nou eers reageer. Ek het geen idee waarom die boodskappe vandag eers deurkom nie.
Daar is ‘n paar van ons wat nou vir nuwe kleinkinders wag. Hierdie kant is dit ook ‘n seuntjie. Einde Maart is die datum. Bly jy het jou tyd in sonnige Suid Afrika geniet.