Mmmm, dis natuurlik nou met die Amerikaanse (kontemporêre) digkuns as maatstaf. (Maar hel, wat is volgende? Hy sal ’n sataniese nuwe wêreldorde instel, vir sewe jaar lank oor die hele aarde regeer en die volgelinge van die ware Christus vervolg (Op. 13:7). Nog 'n paar gedagtes: die brug is soos Noag se ark - bo die rivier!! By Hugo is dit ‘n eenvoudiger woordhomografie: dood-sweet / doods-weet (d.w.s. kennis van die dood). Dit is uit die gedig duidelik dat die moeder haar dogter op ’n harde manier slyp (“jy beitel my met jou swart oë / en spits woorde”). Verder lyk dit asof die dogter aan die een kant dankbaar is dat die moeder haar beskerm deur as tussenganger tussen haar en die buite-wêreld op te tree, maar aan die ander kant is daar ook suggesties dat die moeder haar daardeur inperk en weghou van daardie wêreld wanneer sy skryf: “jou moesie-oor is my enigste telefoon / jou huis my enigste bybel / jou naam my breekwater teen die lewe”.