EK en Oom Pottie sit vandeesweek en wonder wat Watergate soos ons s’n aan die gang gehou het voordat die land televisie gekry en professionele sport, veral rugby, ontwikkel het tot wat dit vandag is. Onderwyl ons op ‘n lieflike dag op die houtdek oor ‘n spieëlgladde Indiese Oseaan sit en tuur het, het ek hom gevra of hy kan onthou.
“Nie eintlik nie, Woutie. Jy moet onthou, daar was in die ou dae baie minder kroeë en selfs restaurante. Weet jy, toe ek jonk was, hier in die vroeë sestigs, moes ons van Germiston af Braamfontein toe ry om die nuutjie van ‘n “steakhouse” te ervaar. Ons enigste watergat vir myle was by die Simmer and Jack-myn waar ons ná wedstryde ‘n bier of twee gedrink het.”
Dit het my self laat terugdink. Pottie is heelwat ouer as ek, en ek onthou tydens my studentedae in Johannesburg was daar maar min watergate soos ons hulle vandag ken. Die meeste was in hotelle, en dis waar ons gekuier het. Vandag het ons oral “pubs”, kyk maar in die groot stede, en as hulle nie verskeie groot televisieskerms op strategiese plekke, billike pryse en lekker maaltye het nie, sukkel hulle om te bestaan.
Ewenwel, ons het op ‘n manier bygebly, en was verlede Saterdag weer lekker vol mense … die meeste van hulle “regulars”, met enkele besoekers. Twee op vakansie uit Tshwane, en hulle het met pyngesigte gesit en kyk hoe die Cheetahs die trots van Pretoria oprol, terwyl ekself en Pottie lekker gevoel het oor die Sharks (die vorige aand) en Goue Leeus se vertonings. Hoewel daar verskillende emosies was, was almal eensgesind oor Pottie se voorspelling dat die Lions weer alles voor hulle gaan platvee: dis heeltemal te voortydig.
Iets wat groot bespreking uitgelok het, was oud-Springbokkaptein John Smit se erkennings in ‘n koerant dat hy verskeie foute gemaak het tydens sy amper drie hoofbestuursjare by die Sharks, dat hy heeltemal te onervare was, dat hy die John Plumtree-episode swak gehanteer het, en dat hy en Jake White ‘n uitval gehad het.
Al hierdie dinge was tog redelik voorspelbaar, of hoe? Hoewel Smit ‘n fantastiese mens is en goeie leier op die veld was, met sy aanstelling self gesê het hy het geen sake- of bestuursondervinding nie, en talle kenners vrae hieroor gevra het, is hy nietemin aangestel. Is dit toevallig dat die unie-president Graham Mackenzie enkele dae na Smit se erkennings ook besluit het ‘om meer aandag aan sy sakebelange te gee?’
Ewenwel, ons glimlag kom van een van die Blou Bulmanne van Pretoria, Bart Naude. Die vliegtuig het pas opgestyg. ‘n Manlike passasier sit en byt sy vingernaels, en vee gereeld sweet van sy voorkop af. Die bekommerde lugwaardin vra of sy hom iets van die kroeg af kan kry om hom te kalmeer.
Hy knik instemmend. Hy sluk die drankie vinnig af. Tien minute later bewe hy steeds, en kry hy nog ‘n drankie. ‘n Half-uur later sien die lugwaardin die man bewe nog en huil saggies.
“Ag siestog meneer, ek het nog nooit iemand gesien wat so bang is vir vlieg nie.”
“Poplap,” kom die antwoord, “ek is nie bang vir vlieg nie. Ek probeer ophou drink.”