View September 2018 Issue >>
Ek sien “Survivor” as ’n sport soos ’n rugbywedstryd. Daar is bloed, sweet en trane, maar as die eindfluitjie blaas, is dit verby. Ek het “Survivor” soos ’n wedstryd benader; ek was bewus van hóé ek wou speel – met liefde en respek. “Immunity idols”, “alliances” en “blindsides” is alles deel van die spel, maar om iemand se karakter af te breek en hulle of hul gesinne leed aan te doen, is buite die spel. Dít was ’n morele grens vir my.
Ek het ook gereeld spelers bedien en vir hulle gebid. Soms moes ek ’n speler daaraan herinner dat ons teen mekaar speel en dat dit terselfdertyd net ’n spel is. Ek wou graag ’n vars bries wees vir elke speler, veral geestelik, al ding ek teen hulle mee. Ek is vir niemand kwaad nie en ek koester die diep gesprekke met elkeen wat sáám en téén my gespeel het.