Waarom vriende en ouers 'n groot rol speel in die maak van 'n misdaad
Geskryf deur Agata Debowska, Liverpool John Moores Universiteit
Vir die meeste van ons hou die vrees vir straf of sosiale verwerping ons van gedrag wat onaanvaarbaar geag word en verhoed dat ons misdade pleeg. Maar hoeveel sou oortree as hulle geweet het hulle kan daarmee wegkom?
Volgens sielkundige Albert Bandura's sosiale kognitiewe teorie, nie so baie nie. Dit is omdat ons as kinders ons samelewings se gedragsstandaarde geabsorbeer het, wat vir die res van ons lewens as geïnternaliseerde morele beperkings dien. Dit beteken dat antisosiale of kriminele gedrag sou lei tot skuldgevoelens, skaamte en verlaagde selfbeeld. Daar is egter sommige wat strategieë leer om hul morele kompas te neutraliseer, en dit is hierdie mense wat in die latere lewe risiko's vir die samelewing kan veroorsaak.
Byvoorbeeld, morele ontkoppeling - die proses om jou te oortuig dat etiese standaarde nie in sommige kontekste van toepassing is nie - laat ons toe om kriminele dade of diegene wat ander skade berokken, te rasionaliseer. Navorsing het bevind dat morele ontkoppeling kan lei tot antisosiale gedrag en groter aggressie deur die vermindering van gesellige gedrag en skuldgevoelens. Interessant genoeg is dit ook voorgestel dat morele ontwrigting groter is by individue met verhoogde psigopatiese eienskappe - daardie mense wat veral nie in staat is om met ander te empathiseer nie.
Die maak van hulle
In 'n onlangse empiriese studie van ernstige jeugdige oortreders, my kollegas en ek het berig dat diegene met verhoogde vlakke van psigopatiese eienskappe ook geneig was om diegene wat morele ontkoppeling getoon het, te wees. Die mees vooraanstaande voorspeller van morele afwyking was 'n dimensie van psigopatie wat verwys na emosionele tekorte soos ondiepe invloed, gebrek aan empatie en manipulasie.
Maar hoe ontwikkel mense in die eerste plek hierdie hoër vlak van morele afwyking en psigopatiese eienskappe? Hierdie eienskappe word geassosieer met 'n getuie van geweld en byvoorbeeld 'n lid van 'n bende. Wat dit suggereer, is dat blootstelling aan 'n gewelddadige en anti-sosiale omgewing as 'n kind of 'n jong volwassene die jeugdiges kan lei op 'n pad wat in 'n houding en manier van redenering wat moreel laks is, verhard word. Dit blyk ook dat vir sommige kinders die viktimisering kan lei tot die oortuiging dat geweld moreel aanvaarbaar is.
Die invloed van die omgewing op redenering en die daaropvolgende ontwikkeling van 'n kriminele sosiale identiteit is 'n interessante kwessie. Professor Daniel Boduszek aan die Universiteit van Huddersfield het die Geïntegreerde psigososiale model van kriminele sosiale identiteit, 'n model wat poog om die rol van sielkundige en sosiale faktore in die proses uit te druk wat mense tot kriminele gedrag verander. Die argument is dat sosiale identiteit gebaseer is op groepslidmaatskap, wat 'n persoon met 'n gevoel van deelname in ons sosiale wêreld bied. Groepslidmaatskap is ook noodsaaklik vir die handhawing van positiewe selfbeeld, en dit is een van die redes waarom ons verhoudings en vriendskappe vorm.
'N Groep waarin kriminele of aggressiewe gedrag algemeen voorkom, kan 'n alternatiewe identiteit bied vir daardie adolessente wat deur hul gesin of meer goedgedraende eweknieë verwerp is. Gevoelens van woede, frustrasie en vyandigheid wat die gevolg is van eweknieverwerping, kan verder vererger word deur destruktiewe of problematiese ouers, of onvoldoende ouerlike toesig. Gevolglik vul die bande wat tussen diegene in 'n bende of kriminele sosiale groep vorm, die emosionele leemte, wat die individu se gevoel van positiewe selfidentiteit verhoog. 'N Gebrek aan ouerlike liefde kan vir 'n ander rede gevaarlik wees omdat dit die ontwikkeling van emosies soos skuld en empatie kan verhoed wat morele oordele moet maak. Dit lei tot 'n verminderde motivering om goed op te tree.
Gebaseer op navorsingsbevindings, lyk die sleutel opvoedkundige programme wat die jeugdiges weg van antisosiale eweknieë, soos positiewe aksieprogramme wat ontwikkel is om moedig pro-sosiale gedrag onder kinders aan. Ons moet ook houdings verander tussen jongmense wat reeds antisosiale tendense ontwikkel het. Byvoorbeeld, die Niemand in drie nie EU-befonds projek, onder leiding van professor Adele Jones aan die Universiteit van Huddersfield, het ten doel om geweld teen vroue te voorkom deur kinders 'n spesiaal ontwerpte pro-sosiale video-speletjie te gee met 'n implisiete boodskap dat sulke geweld onaanvaarbaar is.
Wat nodig is, is meer strategieë wat kan help om kinders wat hierdie emosionele aanhangsel aan hul ouers of eweknieë ontbreek, te erken. Hulle het dus 'n groter behoefte aan aanvaarding van buite die huis en kan soek en vind onder kriminele netwerke. Vroeë ingryping is belangrik, want sulke "behoeftigheid" word maklik georganiseer deur georganiseerde bendes, wat 'n gevoel van belonging bied en 'n onmiddellike hupstoot gee aan selfbeeld.
Laastens kan sommige ouers nie liefdevol teenoor hul kinders wees nie, omdat hulle nie weet hoe om liefde uit te druk nie. Hulle kan self uit families kom waarin emosies yl gekommunikeer is. Hierdie ouers sal voordeel trek uit ouerskapvaardighede werkswinkels, wat hulle sal toerus met die tegnieke om kommunikasie te verbeter en positiewe verhoudings met hul kinders te bou.
As ons die intergenerasionele siklus van misdaad en geweld moet breek, is dit noodsaaklik dat ons beide kinders en ouers teiken in 'n poging om die emosionele pyn wat die saad van kriminaliteit kan saai, te verminder.
Agata Debowska, Navorsingsielkundige, Liverpool John Moores Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom vriende en ouers 'n groot rol speel in die maak van 'n misdaad