In 'n resensie wat in 1922 geskryf is oor die tweede uitgawe van Karl Barth se Römerbrief benadruk Bultmann dat geloof nie menslike besit is nie, maar beskryf hy ook Barth se opvatting dat mens net kan glo dat jy glo as 'Glauben jenseits des Bewusstseins' en daarom as 'n absurditeit. Teenoor Barth meen Bultmann dat geloof deurlopend die inhoud van ons bewussyn op 'n eiesoortige wyse bepaal (Bultmann  1977b:129-130). Reeds in 1924 handhaaf Bultmann ( 1980b:1-25) egter nie meer hierdie standpunt nie. Hy stel dat geloof nie 'n toestand van die bewussyn is nie. God skep geloof in mense, daarom kom geloof nie deur enige menslike aktiwiteit tot stand nie en kan dit ook nie in die gewone lewe aangedui word nie. Die gelowige is nie die natuurlike mens nie, maar die mens wat saam met Christus gesterwe en opgestaan het. Bultmann kan nou die paradoksale formulering van Barth (en Luther) onderskrywe dat gelowiges net kan glo dat hulle glo.
Vroeg in 1925 gee Bultmann ( 2002b:249-277) in 'n voordrag aandag aan die verhouding tussen teologie en historiese eksegese. Hy verdedig die standpunt dat dit nie moontlik is om vanuit 'n neutrale standpunt vas te stel wat 'n teks beteken nie. Mens moet die aansprake van die teks ter harte neem. Dit beteken dat die eksegeet bemoeienis moet maak met die saak waaroor die teks handel en dat die uitleg aangepak moet word met die waarheidsvraag in die oog. Nuwe Testamentiese eksegese behoort metodologies die algemene standaard van wetenskaplike teksuitleg te volg, maar dit word eers 'n sinvolle onderneming wanneer dit as teologiese eksegese geloof veronderstel. Trouens, teologie as sodanig, moet ook geloof veronderstel. In dieselfde jaar verdedig Bultmann (1925:172) in 'n ander voordrag die standpunt dat geloof nie 'n wêreldbeskouing, algemene vertroue op God, of mistieke kontak tussen die siel en God is nie, maar wel die menslike benadering om binne 'n konkrete situasie jou deur God te laat aanspreek.
Hoewel Bultmann in sy boek Jesus, waaraan hy waarskynlik sedert die wintersemester van 1924-1925 geskryf het, maar wat eers in 1926 gepubliseer is, slegs 'n kort stukkie van ongeveer een bladsy aan die geloofsbegrip wy, het hy tog in die bespreking van dié werk insiggewende opmerkings teenoor sy kritici gemaak oor sy verstaan van geloof. Bultmann ( 1977a:130) wys in sy Jesus-boek daarop dat Jesus nie 'n intellektualistiese geloofsbegrip gehandhaaf het in die sin van 'n algemene teoretiese oortuiging of wêreldbeskouing wat ruimte laat vir die bestaan van God nie. Geloof is vir hom die krag om in konkrete situasies erns te maak met die oortuiging van God se almag en om ook werklik sy handeling te ervaar met die gevolg dat die ver en verborge God in der waarheid naby kom. In hierdie sin is geloof gehoorsaamheid aan God.
Die veelbesproke kontak tussen die filosoof Martin Heidegger en Bultmann het veral beslag gekry min of meer in dieselfde tyd as waarin Heidegger se werke Sein und Zeit ( 2001) en Phänomenologie und Theologie ( 1978) verskyn het. Uit die gesprek met Heidegger blyk dit duidelik watter belangrike rol geloof in die denke van Bultmann speel. Bultmann beskryf die vervallenheid van mense wat hulle van outentieke bestaan ontneem in die lig van die openbaring as sonde. Deur die koms van Jesus, die Openbaarder, word twee wedersyds uitsluitende bestaansmoontlikhede (Daseinsmöglichkeiten) vir mense ontsluit, naamlik lewe in geloof of lewe in ongeloof. Die verkondiging van die Evangelie skep oombliklik 'n eskatologiese krisis, in die sin dat mense daar en dan tussen 'n lewe in geloof of een in ongeloof moet kies. Bultmann meen dat, vanuit die oogpunt van die geloof, kan die keuse van 'n filosofiese lewensbenadering alleen as 'n daad van selfgenoegsame vryheid beoordeel word, waarin die mens se afhanklikheid van God verloën word (Bultmann 1984:89).
Bultmann ontwikkel sy opvatting oor geloof in samehang met sy begrip van openbaring en in kritiese gesprek met die kerklike tradisie. Volgens Bultmann (1984:69-71) verstaan die Middeleeuse skolastiek en die protestantse ortodoksie geloof as 'n soort kennis en openbaring as die bekendmaking van hierdie kennis. Hierteenoor stel Bultmann (1984:88) dat die Bybel openbaring as historiese gebeure beskryf, naamlik as die Woord van God wat die mens hoor en die waarheid van die oomblik sigbaar maak en so tegelyk God sigbaar maak. Die openbaring word voltrek deurdat God die mens deur sy Woord aanspreek en so sy geskiedenis onderbreek deur die vergifnis van sonde aan hom te bied. Deur die Woord van vergewende liefde roep God mense om van hulle verlede af te sien, wat deur hulle eie werke bepaal is, en hulle lewe nou deur die toekoms van God as nuwe moontlikheid te laat bepaal. Die historiese gebeure wat Jesus Christus as Woord van God daarstel, skep die moontlikheid dat mense hulleself in die geloof nuut kan verstaan. Geloof is primêr die gehoorsame aanname van die kerugma van Jesus Christus en nie die onkritiese aanvaarding van 'n historiese mededeling nie. Geloof is self die sekerheid dat die geskiedenis van Jesus Christus die geskiedenis van heil is. Die gelowiges verlaat hulle geheel en al op die woord van sondevergewing wat aan hulle toegespreek word (Bultmann 1984:130).
Bultmann het konsekwent die standpunt gehuldig dat die teologie in diens van die kerklike prediking as die verkondiging van God se Woord staan (Hammann  2012b:321). Aan die een kant word die kerk deur die kerugma gekonstitueer en aan die anderkant bestaan die wesentlike opdrag van die kerk daarin om van die heil in Christus te getuig en dit verder in die wêreld te verkondig. Woord van God en kerk is onlosmaaklik aan mekaar verbonde. Die kerk word deur die Woord gekonstitueer en die woord is gesagvolle tradisie, daarom word die eskatologiese heilsgebeure deur die Woord in die kerk teenwoordig gemaak. Jesus Christus word alleen deur die prediking toeganklik (Bultmann  1980a, 153-154, 180). Net so word vergewing deur die Woord aan mense toegesê, wat hulle alleen in geloof kan aanneem. Vanuit hierdie perspektief kan Bultmann inderdaad beskryf word as 'n voortreflike verteenwoordiger van die Lutherse leer dat sondaars alleen uit geloof geregverdig word deur God.
Teen 1948 skryf Bultmann oor geloof vanuit die perspektief van die verhouding tussen Christendom en humanisme (Bultmann  1968a:133-148). Humaniste probeer om hulle lewens selfstandig te realiseer deur hulle eie werke. Gelowiges daarteenoor laat die waarheid opnuut aan hulle toesê deur die regverdigende Woord van God wat vergifnis van sondes bekendmaak. Hierdie Woord maak mense vry van 'n valse opvatting van die outonomie van die mens. Die gelowiges moet egter nie die evangeliese vryheid verpand deur toe te gee aan die opkomende klerikalisme wat 'n nuwe kerklike burokrasie wil vestig nie. Net so mag die evangelie nie verstar word tot 'n Christelike leer in die vorm van die oorgelewerde belydenisse wat tot 'n ortodokse sisteem verhef word nie (Hammann  2012b:367).
In Das Urchristentum im Rahmen der antiken Religionen wat in 1949 verskyn gee Bultmann ( 2000:206-210) weereens aandag aan geloof. Die oudste Christendom verstaan mense as in opstand teen God deur hulle eie wil te laat geld. Die mag van die bose oor mense kan nie verbreek word deur redelikheid en opvoeding, soos wat die Grieke gemeen het nie, maar ook nie deur die vervulling van die wet soos wat die Jode gemeen het nie. Mense is identies met hulle bose wil en kan daarom net deur God van hulle self bevry word. In geloof ontvang mense God se genade en in geloof word 'n radikale openheid vir God se toekoms aan hulle geskenk. Deur die genade van God word mense van hulle eie verlede bevry om ontvanklik te word vir God se genade wat altyd weer opnuut aan hulle geskenk word. God praat met ons deur Christus wat die einde van die geskiedenis is en deur sy Woord wat aan ons verkondig word. Deur die verkondiging van God se genade kom die enkeling voor God en moet die enkeling 'n beslissing maak om hom- of haarself aan die genade van God oor te gee en so die outentiekheid van sy of haar eie bestaan te ontdek.
Paulus verstaan geloof primêr as geloofsdaad, met ander woorde 'n daad van gehoorsaamheid teenoor God. Volgens Romeine 1:5 verstaan hy die essensie van sy apostelskap om 'die heidene tot geloofsgehoorsaamheid te bring.' Die gelowige aanneming van die evangelie is 'n daad van gehoorsaamheid teenoor God, omdat dit van ons vra om te bely dat die gekruisigde Jesus die Here is. Hierdie belydenis vereis dat ons ons eiewilligheid sal prysgee om voortaan gehoorsaam aan die Here te lewe. As gehoorsaamheidsdaad kan geloof nooit 'n menslike prestasie of menslike werk wees nie. In geloof onderwerp mense hulle gehoorsaam aan God om op die heilsweg te gaan wat Hy vir hulle bestem het en daarom neem gelowiges ook die kruis van Christus op. Geloof is gevolglik nie 'n belewenis, 'n godsdienstige of geestelike opvatting, of 'n sieletoestand nie. Dit kom ook nie in beweging deur die menslike wil wat deur berou of boetedoening aangevuur word nie. As gehoorsaamheid aan God is geloof wel altyd 'n daad van beslissing.
Geloof word bely. Geloof word nie as menslike selfbeskrywing ter sprake gebring (verwoord) nie, maar as die belydenis van geloof. Die parallelle formulering van Romeine 10:9 dui dit mooi aan: 'As jy met jou mond bely dat Jesus die Here is en jy glo met jou hart dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy verlos word.' Geloof is daarom nie vroomheid of algemene vertroue op God nie. Geloof het 'dogmatiese' karakter in die sin dat dit die aanneming van 'n woord (die Evangeliewoord) is, dat dit geloof aan iets is wat aangedui kan word en dat dit op God se heilsdaad in Christus gerig is. Geloof sluit daarom noodwendig 'n element van kennis in. Mens eien jouself egter alleen geloofskennis toe in gehoorsaamheid aan God waardeur 'n nuwe selfverstaan ook aan jou ontsluit word. Geloof en kennis is as nuwe selfverstaan identies. Geloof het egter nie 'dogmatiese' karakter in die sin dat die verkondigde Woord 'n referaat oor die historiese verlede is nie. Dit is nie 'n leer oor objektiewe sake (feite) nie, maar die verkondigde Woord word as eksistensieel relevant en as waar aanvaar. Die Woord is kerugma, aanspraak, oproep en belofte. Dit is self 'n goddelike genadedaad wat aan ons geskenk word. Daarom is die aanneming van die Woord in geloof altyd gehoorsaamheid, waardering en belydenis.
Geloof sluit 'n element van hoop in. Geloof is nie 'n na-binne-gerigtheid van die mens nie, maar as gerigtheid op God is dit ook gerigtheid op die toekoms. Geregtigheid as die doel waarna geloof strewe, is nie 'n inherente kwaliteit van mense nie, maar word aan hulle geskenk binne hulle verhouding met God. Waar geregtigheid 'n teenwoordige moontlikheid geword het, is die teenwoordigheid daarvan nie 'n tydelike en dus verganklike moontlikheid nie. Geregtigheid word as eskatologiese moontlikheid teenwoordig en is daarom altyd ook as toekomstige werklikheid vóór die gelowiges wat reeds geregtigheid van God ontvang het. Om te hoop, beteken om vry en oop vir die toekoms te wees en om die sorge van die lewe en jou besorgdheid daaroor gehoorsaam aan God toe te vertrou. Die sonde (van ongehoorsaamheid) is niks anders as om uit eie vermoëns te probeer lewe in die waan dat jy self jou eie toekoms kan bepaal en gevolglik daarvoor verantwoordelikheid wil neem nie. Wie sy of haar eie toekoms probeer bepaal, lewe voortdurend in angs, maar hulle wat in geloof die sorge van die lewe in God se hande lê, word bevry van angs. Omdat geloof hoop is, laat geloof mense geduldig op God se hulp wag.
Geloof is die aanneming van die verkondiging (kerugma), maar dan nie net as blote kennisname daarvan en toestemming daartoe nie. Geloof as aanneming van die verkondiging vra gehoorsaamheid aan God wat 'n nuwe selfverstaan insluit. Geloof is nooit 'n daad wat in die verlede vasgevang is nie en dit is ook nie 'n kwaliteit van die mens nie, maar is die werkkrag wat deur God geskenk word wat die gang van die konkrete lewe bepaal. Geloof word daarom gekonkretiseer in die lewensverloop binne spesifieke verhoudings wat gestalte kry. 'n Gelowige lewe is in konstante beweging.
Net soos wat Christus se persoon en Woord identies is, kan sy persoon en werk ook as identies gereken word. Mens kan, net soos wat jy Christus deur sy Woord hoor, Hom ook deur sy werk sien (Joh 5:36, 6:40 en 12:45). Sien is die waarneming deur geloof dat waarheid en lewe alleen deur die persoon Jesus bemiddel word en dit alleen deur Hom gevind kan word. Dit is nie net die eerste gelowiges wat Jesus en sy werk kon sien nie. Gelowiges kan ten alle tye Jesus sien, want Jesus, die openbaarder van God se wil, was nie net die vleesgeworde Seun van God vir sy eie tydgenote nie. Hy bly dit vir altyd. Die rol van die eerste gelowiges is daarom nie dat hulle as ooggetuies die sekerheid van die latere gelowiges se geloof waarborg nie, maar dat hulle die eerstes was om die aanstoot te bowe te kom dat die Woord vlees geword het.
Net soos wat Jesus deur die gelowiges gehoor of gesien word, word Hy ook deur hulle geken. Die beskrywings hoor, sien en ken, word uitruilbaar deur Johannes gebruik, maar word ook aanvullend tot mekaar gebruik. Net soos wat gelowiges in Jesus glo, ken hulle Hom ook. Trouens, glo en ken moet nie as twee verskillende dade verstaan word nie, maar as een en dieselfde daad wat op twee verskillende maniere beskryf word. Geloof is nie die aanneming van 'n dogma wat esoteriese kennis ontsluit of 'n mistiese aanskoue moontlik maak nie, maar dit is alles! Christus kan alleen in geloof geken word. Kennis is 'n struktuurmoment van geloof.
Wanneer die wêreld Jesus nie glo nie, maak die wêreld nie net 'n fout nie, maar word die wêreld self leuenagtig. Die oproep van die evangelie tot geloof is daarom altyd ook 'n oproep om afstand te doen van die wêreld en van wêreldlike maatstawwe, waardes en oordele, van skynsekerhede en lewensleuens en om daarom ook mens se vorige wêreldlike selfverstaan prys te gee.
As oorwinning van die aanstoot van die evangelie en keuse teen die wêreld ontsluit geloof die eskatologiese bestaan. Die gelowiges word in die wêreld deur die geloof van 'n wêreldlike bestaan ontneem. Vir gelowiges is God se gerig reeds agter die rug en het hulle reeds van die dood na die lewe oorgegaan. Gelowiges besef dat hulle altyd van die genade van God afhanklik is, maar net so besef hulle dat hulle verhouding tot God deur Christus bepaal word en hulle daarom altyd getroos kan lewe. Deur Christus word ons oortuig van God se liefde.
As afskeidsgeskenk gee Jesus die vrede van die eindtyd aan die gelowiges (Joh 14:27). Die vrede en heil wat Jesus skenk, kan nie as toestand verwerklik word nie, maar wel as gebeure, naamlik as geloofsdaad. In die geloof verstaan ons onsself nie meer in terme van die wêreld nie, maar in terme van die heil wat ons van God ontvang het en so lewe ons in die vrede wat God aan ons skenk.
'n Lewe in geloof is 'n lewe in die Gees. Kennis van God sowel as die verkondiging van die Woord, hang van die kragtige werking van die Gees af. Wanneer die Gees die Gees van die waarheid genoem word wat ons in alles onderrig (Joh 14:26) en ons in die volle waarheid lei (Joh 16:13), wil Johannes nie die indruk skep dat Jesus se verkondiging kwantitatief onvolledig is nie, maar dat dit in wese onafgeslote is. Jesus se boodskap kry voortdurend gestalte in nuwe verkondigingsdade wat deur die krag van die Gees geskied.
Hoewel Johannes geen belangstelling toon in die Christelike kultus of die organisasie van die kerk nie, verstaan hy die gelowiges nie as blote individue nie, maar as 'n gemeenskap wat saamkom en hulle van die wêreld onderskei.
In die Gifford Lectures wat Bultmann gedurende 1955 in Edinburgh aanbied en wat later ([1954-1955]  1975a) onder die titel History and Eschatology gepubliseer word, redeneer Bultmann dat mense vanuit die perspektief van die Christelike geloof, nie oor die vryheid beskik om die verantwoordelikheid wat die geskiedenis op hulle plaas, te ontsnap nie. Mense word in so 'n mate deur die geskiedenis bepaal dat hulle van hulle eintlike self vervreemd bly. Mense kan alleen die vryheid waarna hulle smag deur die verkondiging van God se genade as 'n geskenk van God ontvang. Waar God se evangelie gehoor en geglo word, gebeur dit dat die teenwoordigheid 'n eskatologiese oomblik word (Bultmann [1954-1955]  1975a:184). Bultmann se bekende uitspraak dat Jesus in die kerugma opgestaan het, beteken dat dit Jesus se Woord is wat die hoorder in die kerugma hoor. Opstandingsgeloof beteken om aan die Christus te glo wat in die kerugma teenwoordig is.
In sy laaste openbare voordrag wat Bultmann in 1963 by die Universiteit van Marburg gelewer het, pleit hy daarvoor dat die Christelike geloof van oorwoekering (Überfremdung) deur godsdienstigheid bevry moet word. Hy handel oor die afwesigheid van God in die moderne Amerikaanse kultuur en huldig die standpunt dat mense deur hulle godsdienstigheid aan hulleself die plek toeken wat die Christelike openbaringsgeloof toekom. Dit het tot gevolg dat die transendensie van God verlore gaan in moderne sekularisasie en dat ons ons gevolglik reeds in 'n na-Christelike tydvak bevind. Hierdie situasie beteken egter nie dat dit onmoontlik vir mense geword het om God hier en nou as die transendente God te ontmoet nie. In hierdie verband het die verkondiging van die evangelie vandag steeds 'n funksie (Hammann  2012b:448).