PressReader - Sarie: 2017-09-01 - F­lits­ver­haal: Be­skerm­en­gel deur El­ma Potgieter
F­lits­ver­haal: Be­skerm­en­gel deur El­ma Potgieter
Sarie - 2017-09-01 - Inhoud - DEUR EL­MA POTGIETER
“Hy’s’n rok­jag­ter, Ka­ra. S­jar­mant, ja. Ver­nie­ti­gend aan­trek­lik, ja. Maar hy bly ’n rok­jag­ter. Jy kon hom mos ge­goo­gle het.” Ka­ra glim­lag skeef waar sy in die don­ker og­gend­u­re by die in­weeg­toon­bank op Kaap­stad se lug­ha­we staan en dink aan Li­zet­te se waar­sku­wing.
Waar­om het sy nie ag ge­slaan op haar vrien­din se goed be­doel­de raad nie?
Want sy het sy CV uit haar kop ge­ken voor sy by die fir­ma in Jo­han­nes­burg aan­ge­stel is. E­rich Ver­ster se ge­sig en stem is so be­kend soos ’n ak­teur of san­ger s’n, al is hy ’n e­ko­noom en fi­nan­si­ë­le ont­le­der. Hy was kort-kort in die nuus, el­ke keer met ’n nu­we skoon­heid aan sy sy. En aan elk­een het hy blyk­baar “e­wi­ge trou” be­loof.
Nog­tans was dit nie ’n sterk ge­noeg waar­sku­wing teen die man se sjar­me nie.
“Noem hom die blon­de Mr Big van Sex and the Ci­ty,” het Li­zet­te af­ge­sluit. Ka­ra her­leef haar eer­ste ont­moe­ting met “Mr Big”. “Ek is E­rich Ver­ster en jy moet Ka­ra Con­ra­die wees.” Sy diep stem stre­lend. “Ek het die lof­san­ge oor jou ge­lees, maar g’n fo­to laat reg ge­skied aan hoe mooi jy is nie,” het hy reg­uit by­ge­voeg. “Se­ker Ier­se voor­ou­ers met daar­die blou oë, swart ha­re en por­se­lein­vel.”
Hy het in haar tur­koois­blou oë ge­glim­lag en hof­lik ge­vra of hy vir haar ook kan kof­fie be­stel.
“Kom ons gaan sit by daar­die ta­fel­tjie.” Hy het voor­uit ge­loop met die kof­fie en vir haar ’n stoel uit­ge­trek.
In die kof­fie­win­kel op die grond­ver­die­ping van hul­le ge­bou het hy oor werk be­gin ge­sels – hoe die be­leg­gings­fir­ma in die gro­ter prent­jie van die e­ko­no­mie in­pas. Toe het hy haar in­drin­gend uit­ge­vra oor haar sie­ning van Suid-a­fri­ka se e­ko­no­mie en on­lang­se po­li­tie­ke ge­beu­re en met on­ver­deel­de aan­dag ge­luis­ter na haar ant­woor­de.
Er­ken dit, Ka­ra. Jy het pyl­reg­uit in sy strik be­land. En tog? Die sagt­heid in sy blou oë waar­mee hy na haar ge­kyk het ná hul­le eer­ste aand uit?
“Ek is ver­lief op jou, Ka­ra.” Sy han­de was om haar ge­sig ná hy haar goei­e­nag ge­soen het by haar voor­deur.
Ka­ra het in ’n dwaal die deur ge­sluit. Nood­wen­dig het hul­le saam op ge­sel­lig­he­de be­land, maar sy het hom ver­my en eer­der ge­dag­tes uit­ge­ruil met die wye spek­trum van men­se in die sa­ke­wê­reld en me­dia – al­les deel van haar werk­be­skry­wing. Nog­tans het hul­le tel­kens in die­self­de groep be­land.
Wie het dit ge­or­kes­treer? won­der sy skie­lik. Was dit toe­val­lig? Of het hy dit doel­be­wus be­plan?
Dít weet sy eg­ter: Ná die der­de af­spraak, ’n na­week weg saam met hom, was sy on­her­roep­lik ver­lief op E­rich Ver­ster. Maar
die storm­wind-ro­man­se het pre­sies ses maan­de ge­duur voor ’n merk­ba­re te­rug­krab­be­ling van sy kant af. Hy was skie­lik af­sy­dig.
Ka­ra sug. Nou ja. ’n Mens is nooit te ge­so­fis­ti­keerd om te leer nie. Maar sy mis ’n man in haar le­we. ’n Man voel an­ders, klink an­ders, dink an­ders, ruik an­ders . . . Net nie nog ’n E­rich Ver­ster nie!
Fo­kus, Ka­ra, sê sy vir haar­self, haak haar werk­sak oor haar skou­er en mik ver­trek­saal toe. Sy swenk uit toe sy am­per in ’n man vas­loop met sy arm be­sker­mend om die skou­ers van ’n mooi vrou. Hy glim­lag vir Ka­ra en sy glim­lag te­rug. “Ai, die lief­de is won­der­lik,” dink sy. In die vlieg­tuig lig sy haar hand in ’n groet vir ’n paar ken­nis­se. Ter­wyl sy twee­week­liks vlieg tus­sen die Jo­han­nes­burg­se en Kaap­se kan­toor van die fir­ma waar­voor sy nou werk, het sy ag­ter­ge­kom daar is an­der men­se wat dit ook ge­reeld doen.
“Ek ver­beel my ek het jou al ê­rens ge­sien,” sê die fris­ge­bou­de man met lig­te on­ge­tem­de ha­re toe hy in die paad­jie­sit­plek langs haar kom sit. “Leo Pey­per,” stel hy hom­self spon­taan voor. “In­ge­ni­eur.” “Ka­ra Con­ra­die,” sê sy. “Heel waar­skyn­lik op ’n vroeg­og­gend­vlug,” ant­woord sy.
“Dis hoe­kom jy be­kend lyk. Ek het ge­won­der of jy dalk ’n Tv-ak­tri­se is.” Ka­ra lag. “Ek vlieg vir werk – fi­nan­si­ë­le be­dryf.” “Nou ja, Ka­ra. Ver­ge­we my. Ek sou jou graag be­ter wou leer ken, maar ek het ’n mag­dom be­re­ke­nings wat ek moet doen voor ons O.R. Tam­bo tref.” Hy knip sy sit­plek­gor­del vas en maak sy ak­te­tas oop.
Ka­ra voel iet­wat te­leur­ge­steld. Die man is spon­taan en baie aan­trek­lik en . . . hy laat haar vei­lig voel. Sy loer on­der­langs na sy lin­ker­hand. Leeg. Maar dit sê ook niks. Sy voel hoe sy bloos oor ’n man wat sy van geen kant af ken nie.
Sy druk haar vin­gers teen haar warm wan­ge en haal ’n fi­nan­si­ë­le tyd­skrif uit haar sak. Sy raak ver­diep in die ar­ti­kel “Be­leg­gings in ’n on­stui­mi­ge po­li­tie­ke mil­ieu” en kyk op haar hor­lo­sie toe die in­ter­kom aan­kom. Tee en kof­fie is baie laat, dink sy. Dan hoor sy die ge­span­ne stem van die lug­waar­din. “La­dies and gent­le­men, we ha­ve a . . .” en dan ’n hyg­ge­luid. Ka­ra re­gis­treer ’n skie­li­ke dood­se stil­te on­der die pas­sa­siers. “No­thing to wor­ry a­bout, la­dies and gent­le­men. T­his is your cap­tain spea­king. We ha­ve an u­nex­pected si­tu­a­ti­on that we will be a­ble to re­sol­ve as soon as we get to O.R. Tam­bo. In the me­an time I want you to keep calm. E­ver­y­thing is un­der con­t­rol.”
Leo Pey­per wat skie­lik reg­op sit, trek haar aan­dag. Hy lyk oor­ge­haal, sy oë soos ’n roof­dier ge­rig op die deur van die stuur­ka­juit.
Hy flit­skyk na Ka­ra, fluis­ter drin­gend: “Wan­neer ek op­staan, buig voor­oor met jou kop op jou skoot. Ek sê nie iets gaan ge­beur nie, wees net ge­reed.”
Toe die stuur­ka­juit se deur oop­gaan, ver­skyn die lug­waar­din skuins­reg­op teen ’n lang man met sy lin­ker­arm voor om haar skou­ers ter­wyl sy reg­ter­hand, be­dek met ’n tja­lie, iets in haar sy druk. ’n Wa­pen? ’n Paar vroue gil ge­demp. Ka­ra hyg hard na a­sem. Leo Pey­per kyk vin­nig na haar. “Stil!” be­veel sy oë.
“Qui­et!” Die me­taal­klank knal in ’n ak­sent wat Ka­ra nie kan plaas nie.
“I hold e­ver­y­bo­dy hosta­ge. I want my wi­fe to s­tay in t­his coun­try with me. She with cap­tain in cock­pit. T­hey talk to P­re­to­ria.” Ag­ter hul­le be­gin ’n vrou skie­lik his­te­ries huil-skree. “Stil!” ont­plof dit uit Leo Pey­per se mond ter­wyl hy om­swaai. Die vrou hou on­mid­del­lik op as­of ie­mand ’n prop in haar mond ge­druk het.
Op haar beurt wip Ka­ra van die skrik. Sy kyk na die lang man, die­self­de een wat vir haar in die ver­trek­saal ge­glim­lag het. Sy pro­beer om nie oog­kon­tak te maak nie.
Hoe lank is hul­le al in die lug? Ka­ra het tred ver­loor met die tyd. Sal sy by die kan­toor uit­kom? Sê nou din­ge ruk hand­uit en hul­le stort neer?
Dan ge­beur din­ge baie vin­nig. Die lug­waar­din word o­ën­skyn­lik flou, want sy gly wil­loos teen die man se lyf af. Sy kon­sen­tra­sie ver­slap ’n oom­blik toe hy af­kyk. Leo Pey­per skiet vo­ren­toe. Hy stamp die man in die wind met sy reg­ter­elm­boog ter­wyl hy met sy lin­ker­hand die wa­pen on­der die tja­lie weg­klap en vo­ren­toe skop. Ka­ra kyk ge­hip­no­ti­seerd. Ver­geet van voor­oor buk. Sy sit ver­steen.
Leo Pey­per smyt die man op sy maag in die gan­ge­tjie ter­wyl hy sy han­de op sy rug vas­pen.
“Help hier!” skreeu hy. ’n Grys­kop­man storm van ag­ter af. Hy skeur ’n pak­kie oop. “Sal pan­ty­ho­se werk?”
“Per­fek.” Ka­ra kyk ver­bys­ter hoe Leo die man ’n hou ag­ter die nek gee. Nog twee mans storm na­der.
“Maak hom vas,” be­veel hy en gaan tel die wa­pen op. In be­heer. Hy ver­dwyn in die stuur­ka­juit.
Ka­ra voel as­of sy haar a­sem nog heel­tyd op­hou. Sy kyk ge­fas­si­neerd hoe die grys­kop die be­wus­te­lo­se man met ’n broe­kie­kous vas­bind. As­of af­ge­spreek, is die pas­sa­siers dood­stil. Ka­ra ruk van die skrik toe die in­ter­kom kraak. “La­dies and gent­le­men, t­his is your cap­tain. P­le­a­se fas­ten your se­at­belts. We are a­bout to land at O.R. Tam­bo Ai­r­port. I wish you a sa­fe s­tay in our ci­ty.”
Is hul­le so­waar al in Jo­han­nes­burg? On­werk­lik. Was dit nie dalk ’n rol­prent nie? Sy kyk na Leo Pey­per se ak­te­tas. Dalk moet hy in die stuur­ka­juit ag­ter­bly tot ná die lan­ding. Sy sal die tas vat en dit by ’n kan­toor gaan in­gee.
“Ek moet wag vir die pas­sa­sier wat langs my ge­sit het,” ver­dui­de­lik Ka­ra vir ’n be­amp­te by kli­ën­te­diens. “Leo Pey­per,” sê sy en spel dit op ver­soek: “L-E-O Pey­per . . .” “Het ek my naam ge­hoor?” hoor Ka­ra hom langs haar. Dis ’n mooi stem, ’n ge­rus­stel­len­de stem. Maar ’n stem wat op die reg­te tyd­stip soos ’n sweep­slag kan knal. “Ja.” Haar stem klink hees. Haar maag voel hol en haar vin­ger­pun­te tin­tel. Sy wil haar hand teen sy wang nes­tel en die grow­wig­heid van sy baard teen haar hand­palm voel. “Ek het jou ak­te­tas saam­ge­bring,” sê sy on­no­dig. “Dan­kie. Sal jy van­aand saam met my gaan eet . . .? En toe­maar, ek is nie ge­troud nie,” sê hy en sy oë von­kel. “Ja, graag,” sê sy en glim­lag net so on­deund. “Ek hou van op­let­ten­de mans.”