Die lyn van die mensdom word egter nie deur Kain voortgesit nie, maar deur Adam en Set. Genesis 4:25-26 gee ‘n kort aanloop tot daardie familiegeskiedenis. Maar tot en met die aanvang van die aartsouerverhale, word geen vrou in die geslagsregisters by die naam genoem nie. Selfs nie Eva, die oermoeder nie. Daar word slegs gesê dat Adam ‘met sy vrou gemeenskap gehad’ het (Gen 4:25) wat vir hom ‘n seun in die wêreld gebring het. En tog is vroue ook nie afwesig nie. Wanneer Adam se stamboom in Genesis 5 begin, knoop dit by die Skepping aan: ‘Toe God die mense geskep het, het Hy hulle gemaak as beeld van Homself. Man en vrou het Hy hulle geskep … en hulle “mens” genoem’ (Gen 5:1-2). Vanaf vers 3 volg ‘n lang lys name, tot en met Noag, Sem, Gam en Jafet (v 32). Weliswaar is dit slegs die name van die manlike lede wat aangeteken word, maar daar word uitdruklik gesê dat daar vir elkeen word ‘seuns en dogters’ gebore word.
‘n Rukkie later trou Abraham weer met Ketura. By haar en by sy byvrouens het hy heelwat kinders en hy sorg goed vir hulle almal terwyl hy leef, maar hy stuur hulle na Kedem in die ooste (Gen 25:6), ver weg van Isak. Ná sy dood laat hy alles wat hy nalaat aan Isak toekom. Die regte lyn is dus belangrik. Abraham het meer as een vrou gehad, maar sy stamboom word voortgesit deur Isak, die kind van sy halfsuster. En Isak se vrou word gesoek in die familiekring van Abraham se broer. Hierdie tema van die regte vrou en die regte lyn word verder uitgewerk namate die res van die verhaal ontvou.
Wat die stamboom betref, is dit egter nie die belangrikste punt nie. As Jakob op sy sterfbed lê, seën hy nie een nie, maar al twaalf sy seuns (Gen 49). Die fondamente vir die huis van Israel word gelê deur al twaalf Jakob se seuns wat hy by sy twee vroue en hul twee slavinne gehad het. Dit is dus nie Josef, die lieflingseun wat Jakob se stamboom voortsit nie – interessant, hy sou later heeltemal buite die familiekring trou: Asenat is die dogter van ‘n priester van On (Gen 41:45).
In Jakob se laaste seëninge oor sy seuns, is daar tog iets wat vreemd opval. Van Juda word gesê dat dit hy is wat deur sy broers geëer gaan word en voor wie hulle sal buig – nie Josef soos wat ‘n mens sou verwag nie (Gen 49:8). Juda is die een wat altyd sal heers (v 10) en wat ‘n koningskleed dra (v 11c). Dis egter nie omdat Juda altyd so ‘n soet seun was nie!
Geslagsregisters vertel ‘n geskiedenis, ‘n geskiedenis wat mans en vroue insluit. Hierdie kort oorsig het die rol van vroue in die geslagsregisters van die boek Genesis belig. Vroue is altyd implisiet aanwesig, of hulle op die naam genoem word, of nie. Die vroue in die oergeskiedenis het nie ‘n beduidende aktiewe rol gespeel nie; hulle was meer die draers van beskawing en kultuur. Wanneer die tydperk van die aartsouers aanbreek, is daar egter ‘n paar sterk vroue wat doelgerig optree om die geskiedenis in ‘n bepaalde rigting te probeer stuur. Die grondslag van Israel se geskiedenis lê dus nie net by die mans, by die aartsvaders nie, maar by die mans en hul besonder kreatiewe vroue!