Vlieg, voëltjie, vlieg | SARIE
Vlieg, voëltjie, vlieg	deur Marita van der Vyver
Dis 'n wêreldwye verskynsel. Enigste verskil, in die winterse Europa waar ek my bevind, is die voëltjies vier maande gelede al uit die nes geskop. Hier begin die akademiese jaar mos in September. Graad-eentjies moet so saam met die dwarrelende herfsblare leer sweef – of sonder genade grond toe val. Teen dié tyd is die meeste ma's al gewoond aan 'n leër nes. En in vele nuwe leerders se lewe het 'n slim juffrou reeds begin om mamma se allesoorheersende rol oor te neem.
Mia se ouboet, wat 'n dekade gelede die "groot skool" moes aandurf in 'n vreemde land met 'n vreemde taal, onthou sy eerste skooljaar as veel meer traumaties. Menige oggend voor die skoolhek moes hy sy oë verbete knip om van die trane ontslae te raak. Daarna het hy die skoolterrein betree soos 'n soldaat wat na 'n slagveld stap. Hierdie voorbeeldige moedigheid het dit vir my net nog moeiliker gemaak om teen my eie trane te stry. Net voor hy verdwyn, het hy altyd vinnig omgekyk. Dan het ek braaf geglimlag en vertroostend gewaai – en om die naaste hoek my hart gaan uithuil.
En tog, toe hy so traak-my-nie-agtig by ons tuinhek uitswaai met sy hare in sementagtige spriete gejel en sy nuwe rugsak wat slapleeg oor sy een skouer hang, het ek hom ongesiens van agter my kamervenster dopgehou. Ontsteld oor die tyd so verskriklik vinnig verbyvlieg – dis dan sweerlik net gister dat ek hom vir die eerste keer in 'n Franse klas moes agterlaat! – maar ook onbeskaamd trots op die rysige amper-sestienjarige jongeling wat hy geword het.
Daarom het ek 'n boodskap – 'n envoi soos dit in outydse gedigte genoem is – vir al die mammas wat vanjaar hulle vlerke moet oopvou om 'n kind die wye en wrede wêreld in te stuur. Dis wat jy doen as jy 'n ma is. Jy vou jou vlerke oop, voortdurend, en jy kyk jou kind agterna, aanhoudend.
Dis 'n lewenslange proses wat groot verdriet meebring – maar gelukkig ook onmeetbare en onuitputbare vreugde.