Frederic Mullally - Geskiedenis Podcasts - 2021
Frederic Mullally is op 25 Februarie 1918 in Londen gebore. Mullally verhuis na Indië waar hy joernalis word. Na werk vir Die staatsman hy keer terug na Engeland en werk in 1944 as politieke redakteur van Die Tribune en as subredakteur van Die Reynolds News. In 1946 word hy rubriekskrywer vir Die Sondagbeeld.
Mullally getroud met Suzanne Warner, 'n Amerikaner wat Howard Hughes in Brittanje verteenwoordig het. In 1950 stig hulle die skakelbeampte van Mullally & Warner. Sy kliënte was gebaseer in Mayfair, waaronder Audrey Hepburn, Frank Sinatra, Douglas Fairbanks, Paul Getty, Frankie Laine, Vera Lynn, Yvonne De Carlo, Guy Mitchell, Sonja Henie, Line Renaud, Johnnie Ray en Jo Stafford.
Mullally het vriendelik geword met Stephen Ward. Hy stel hom voor aan Joy Lewis, die vrou van John Lewis. Daar word beweer dat Mullally eenkeer gesê het dat sy grootste ambisie was om by al die pragtige vroue in Londen te slaap. Mullally het uiteindelik 'n verhouding met Joy Lewis begin. Mullally het later gesê: "Sy (Joy) en Lewis het baie gevegte, rye en uitstappies gehad. En by 'n geleentheid het sy in groot nood uitgegaan en nie geweet wat om te doen nie, en Stephen Ward gebel. En hy het haar opgestel. vir die nag by hom. Dit was 'n vriendelike gebaar van sy kant af. " Toe Lewis egter hoor wat gebeur het, het hy oortuig dat Ward ook 'n verhouding met sy vrou het.
Lewis het ook kwaad geword vir Ward oor 'n ander verhouding wat sy vrou gehad het. Ward se vriend, Warwick Charlton, het aangevoer: "Hy (Lewis) het in 'n potjie gegaan toe hy vind dat Stephen haar reggemaak het met 'n Sweedse skoonheidskoningin, 'n lesbiese met wie sy 'n verhouding gehad het. Dit was 'n aanval op sy manlikheid. ... Hy het 'n hartaanval gekry. " Charlton was saam met Lewis toe hy die nuus van die saak hoor. Lewis het aan Charlton gesê: "Ek kry Ward wat ook al gebeur". Lewis haal 'n rewolwer en sê: "Ek sal myself skiet, maar nie voordat ek Ward kry nie." Charlton beweer dat "van toe af die belangrikste ding in John se lewe was sy brandende haat vir Ward, wat jaar na jaar aangegaan het."
Die joernalis, Logan Gourlay, onthou dat Lewis in 1953 probeer het om sy koerant te kry, Die Daily Express, om 'n artikel te publiseer wat Stephen Ward in diskrediet bring. Mullally verduidelik: 'Lewis het 'n uit te druk verslaggewer, 'n jong, onopgeleide seuntjie, en het vir hom 'n eksklusiewe verhaal gegee dat Stephen Ward en ek 'n call-girl-onderneming in Mayfair bedryf het. "Die redakteur, Arthur Christiansen, wat vriendelik was met Ward en Mullally, en weier Lewis het die Marylebone -polisiestasie anoniem gebel en gesê dat dr Ward meisies vir sy welgestelde pasiënte aanskaf.
In 1954 besluit Lewis om van sy vrou te skei. Lewis het aan Warwick Charlton gesê dat hy die saak gaan gebruik om Stephen Ward te verwoes: "Hy is 'n baster. Hy het Joy nie net aan Freddy Mullally voorgestel nie, maar ook aan 'n Sweedse skoonheidskoningin. Ek gaan sewe mans en een noem vrou in my egskeidingsaak. " Die regter in die saak het opgemerk dat dit 'bestry is met 'n konsekwente en wrede bitterheid wat selde kon uitblink'. Die regter bevraagteken ook sommige van die getuienis wat hy gehoor het. Daar word later beweer dat "Lewis verskeie getuies gevra het om hulself te pleeg, en omkoopgedeel het om dit te doen."
Philip Knightley, die skrywer van 'N Staatsaangeleentheid (1987), het daarop gewys: "Mullally was ook deel van Lewis se obsessie, miskien met 'n mate van regverdiging - die skeidsregter het bevind dat hy 'n verhouding met Joy Lewis gehad het - en Lewis het vinnig beweeg om homself te wreek. Lewis kan genadeloos wees - hy het op 'n keer beveel dat 'n renperd wat hy besit, neergesit word nadat dit laaste in 'n belangrike wedloop geëindig het - en sy taktiek om Ward en Mullally te straf, het geen grense belet nie. Ward en Mullally as mede-respondente in die aksie. As 'n opwarming van die hoofkamp het Lewis laster en laster teen Mullally gebring en beweer dat Mullally hom in die openbaar beskuldig het dat hy £ 200 aan 'n eenmalige werknemer betaal het van Mullally om vals inligting in die egskeidingsaksie te verstrek. Lewis het gewen. Die hof het hom £ 700 skadevergoeding toegestaan ​​en Mullally gelas om die koste te betaal, beraam op £ 1,000. "
Mullally gewerk vir Die prentepos tussen 1955 en 1956. Sy eerste roman, Dans makaber (1958), was baie suksesvol. Dit is gevolg deur Man met blikkie trompet (1961), Die moordenaars (1964), Geen ander honger nie (1966), Die pryswenner (1967), Die betrokkenheid van München (1968), Clancy (1971), Die sameswering van Malta (1972), Venus geteister (1973), Hitler het gewen (1975), Die dodelike uitbetaling (1976) en Die dogters (1988).
Mullally was ook deel van Lewis se obsessie, miskien met 'n mate van regverdiging - die skeidsregter het bevind dat hy 'n verhouding met Joy Lewis gehad het - en Lewis het vinnig beweeg om homself te wreek. Hy het bewyse vir sy egskeidingsaak begin versamel en laat weet dat hy van plan is om Ward en Mullally as mede-respondente in die aksie te noem.
As 'n opwarming van die hoofoorlog het Lewis laster en laster teen Mullally gebring en beweer dat Mullally hom in die openbaar beskuldig het dat hy £ 200 aan 'n eenmalige werknemer van Mullally betaal het om vals inligting in die egskeidingsaksie te gee. Die hof het hom £ 700 skadevergoeding toegestaan ​​en Mullally gelas om die koste te betaal, na raming op £ 1,000. Lewis het weer gewen in die egskeidingsaksie, ondanks 'n paar nuuskierige kantligte in die saak. (In een hiervan het 'n ander voormalige werknemer van Mullally's 'n verklaring teen hom afgelê, en later hierdie getuienis onder eed teruggetrek en na Kanada gevlieg. Lewis het hom daar gevolg en hom oorreed om terug te keer na sy oorspronklike getuienis. In 'n ander getuie wat het getuig dat Lewis na die verhoor 'n kosmetiese operasie aan haar neus gehad het, terwyl die rekening van die chirurg deur Lewis betaal is.) Lewis het toesig oor sy dogter gekry en Mullally moes sy eie koste betaal en 'n derde van die van John Lewis en sy vrou. Dit is geraam op £ 7,000 (£ 70,000 volgens die huidige waardes) en die totale uitbetaling het Mullally finansieel verpletter.
Massemark Sagteband. Toestand: goed. Sien alle foto's wat verband hou met hierdie aanbieding. 'N Bietjie gebroke, maar alle bladsye is ongeskonde en leesbaar. Goeie leesstuk. Skoon. Geen winkelstempels nie. --- --- Hulle kom van weerskante van die ystergordyn en die donker skaduwees van internasionale spioenasie bedreig hul liefde. . .
Hierdie buitengewone roman handel oor Adolf Hitler - oorwinnaar! Die tyd is Maart 1941, die plek, die Fuehrer -hof. Die hele Europa is verower - Duitse troepe het die verslane Russe verby die Oeral gedryf, Rommel se leërs vee die Britte uit Egipte, vernietig die Jode van Palestina, vorder met oorwinning op die Kaukasus en Indië. Triomfantelik, verblind deur die glorie van sy eie oorwinning, het Hitler 'n verminkte jong Wehrmacht-luitenant opgeroep om hom te help met 'n laaste historiese taak: die voltooiing van deel twee van Mein Kampf, die erfenis van sy oorwinning in die 1000-jarige Ryk- Mein Sieg!
Deur die verbaasde oë van die jong luitenant ondersoek ons ​​die ongelooflike lewe van die binnekring van die Nazi -mag - die bedrieglike verwikkelinge van dr. Goebbels, die sinistere, skaduryke teenwoordigheid van Himmler en Bormann, die weelderige losbandigheid van Goering - en deel sy onthutsende ontdekking dat die Fuehrer se obsessies het hom gelei tot 'n laaste daad van waansin, 'n doodstryd met die Katolieke Kerk. Hierdie stryd trek geleidelik die luitenant in 'n plot so fantasties en angswekkend soos dié van The Manchurian Candidate, met sy pragtige jong suster, 'n wrede SS -offisier, 'n prins van die kerk en die pous self, en eindig in die vernietiging van die Nazi -staat.
Hitler Has Won, briljant outentiek in sy beskrywings van die Nazi-lewe en persoonlikhede, is terselfdertyd 'n koue, asemrowende en fassinerende werk van fiksie, 'n riller in Hitchcock-styl wat afspeel in die leërs, paleise en kampe van 'n triomfantelike Duitsland en gesentreer oor die lot van Adolf Hitler self!
Frederic Mullally is gebore in Londen van Ierse ouers. As 'n jong joernalis het hy na Indië gewerk op troepeskepe, waar hy op die ouderdom van negentien die hoofredakteur van die Sunday Standard in Bombay geword het. Daarna behandel hy die Tweede Wêreldoorlog as verslaggewer en skryf politieke skryfwerk tot 1957, toe hy sy eerste roman, Danse Macabre, skryf wat 'n onmiddellike topverkoper in die Verenigde Koninkryk word. Sedertdien het hy nege romans geskryf, waarvan een op die BBC gedramatiseer is.
Mullally is getroud met die Britse aktrise Rosemary Nicol en woon die helfte van die jaar op die eiland Malta.
(Baadjie ontwerp deur Robert Anthony)
'N Lys met werklike en fiktiewe karakters verskyn agter in die boek.
Kopiereg © 1975 deur Frederic Mullally
insluitend die reproduksiereg
geheel of gedeeltelik in enige vorm
Uitgegee deur Simon en Schuster
Ontwerp deur Irving Perkins
Library of Congress Katalogisering in publikasiedata
1. Hitler, Adolf, 1889-1945-Fiksie.I. Titel.
Maar vir 'n paar elementêre foute het hy moontlik daarin geslaag om die wêreld te verower. - ROBERT PAYNE, The Life and Death of Adolf Hitler
As ek die geestelike krag van die pousdom aan my materiële krag kon toevoeg, moes ek die opperheerser van die wêreld gewees het. - NAPOLEON BONAPARTE
Merk my woorde, Bormann, ek gaan baie godsdienstig word. - ADOLF HITLER, 12 Januarie 1942
HY STAAN by een van die hoë grys gordyne en kyk uit oor die kanseliertuine, terwyl Kurt die kamer binnekom en respekvol agter Martin Bormann aanhou. 'N Man van ongeveer vyf voet nege, indrukwekkend regop vir sy drie-en-vyftig jaar, maar met die verdikte middellyf van 'n sedentêre werker en 'n sluimering van silwer oor die ore en bo die nougesnyde hals van sy plat, donkerbruin hare. Die veldgrys baadjie en swart broek het gepraat van kwaliteit en toegewydheid van 'n valet, en toe die man by die venster vinnig omdraai, sien Kurt 'n blik op die Ysterkruis, eersteklas, en glinster laag op die militêre sak oor die linkerbors voor sy oë is vasgemaak deur die Fuehrer se eie vinnige en uitdagende staar.
"Heil Hitler!" Hy het sy saluut vir hierdie oomblik ywerig voorberei, sodat die vinnige aandag, die klik van hakke, die uitgestrekte arm as 'n gladde geïntegreerde beweging sou kom. En hy onthou die instruksies van die hoof van die partykanselier, wat nou aan die kant van die Führer gaan. ("U sal hom die Duitse saluut gee, nie die militêre nie. Moet dit nie soos 'n oorgretige Kreisleiter uitdruk nie. Net solank dit skerp en duidelik hoorbaar is. U sal niks anders sê totdat u aangespreek word nie.")
'Luitenant Armbrecht, my Fuehrer,' kondig Bormann aan en draai half na Kurt, wat 'n paar treë in die salon styf aan die mat bly staan. 'Dit was sy dossier wat die dokter vanoggend gestuur het. As u daaraan herinner wil word - 'Hy breek met 'n handvou van Adolf Hitler af.
'Dit sal nie nodig wees nie. Ek het dit gelees. Dit is alles hier. " Die Fuehrer se hand flikker op en borsel liggies aan sy regterkant. 'Ons sal 'n. bietjie gesels. Luitenant Armbrecht en ek. "
Hy het nie sy oë van Kurt afgehaal sedert hy sy groet erken het nie, en dit was waar wat hulle gesê het oor die magnetisme van die bestendige blik. Daar is nie so na jou gekyk of deurdring dat jy getrek is deur 'n onsigbare krag wat agter die grys, huislike gesig van die mees geliefde en mees gehate man in die hele wêreld brand nie. Die betowering is kortstondig verbreek toe Hitler 'n paar ontsettende woorde aan Martin Bormann prewel, net om hernu te word sodra Kurt, in reaksie op die gebaar van die Führer, homself in een van die hardgevoerde leerstoele laat sak en weer vasgehou word deur die diep hipnotiese staar.
'Twee jaar gelede het u 'n arm opgeoffer vir u land. . . . " Die stem was hard maar ekspressief en herinner hom subliminêr vir Kurt die aksent van die atletiekafrigter op sy hoërskool. Dit was 'n stem wat hy die afgelope tien jaar honderde kere deur die een of ander medium gehoor het, maar byna altyd passievol en altyd versterk deur luidsprekers of nuusklankbane. Hier, in een van die kleinste salonne op die grondvloer van die kanselier, oor die paar meter handgeweefde tapyt wat Kurt van Hitler skei, gee die beroemde stem in hierdie laer en onbelemmerde register kades wat nogal onbekend was aan Kurt. 'Oortuigend' sou 'n woord wees om dit te beskryf. En onmiddellik begryp 'n mens die verskynsels van Neville Chamberlain se terugjaag na Engeland met sy idiotiese "Vrede in ons tyd", van die bejaarde president von Hindenburg se seën op die man wat sou buig en, indien nodig, die ou Duitsland van onbekwame parlementarisme na sy wil sou breek.
". . . sou u nou bereid wees om twee, miskien drie jaar van u privaat lewe prys te gee aan 'n onderneming wat geen eer, geen medaljes, geen erkenning sal bring nie, behalwe my eie persoonlike dankbaarheid? "
'Geen Duitser kon droom van 'n ryker beloning nie, my Führer.' Die stil verklaring kom ongemiddeld uit hom uit, soos 'n ontvangen waarheid, foutloos en onaantasbaar.
Die Fuehrer erken dit met die geringste duik van sy kop en gaan voort. 'Daar sal natuurlik 'n paar materiële vergoedings wees. Die persoon wat ek kies, is om die loon en toelaes van 'n kaptein in die Tuisleër gedurende sy hele diens te ontvang.
hier in die kanselier, of by die Berghof, of waarheen my bewegings my ook al neem. Maar daar is 'n ander oorweging, en ek moet teleurgesteld wees as 'n jong man met u intelligensie dit nie alreeds in ag geneem het nie. " Hy het met presiese, katagtige trappe 'n matte voor die grys gordynvensters begin meet, maar nou het hy stilgehou om Kurt met 'n byna onstuimige glimlag te begunstig. 'My literêre sekretaris hoef nie te jaloers te wees op die enorme tantieme wat sy Führer sal toekom as gevolg van die verkoop van hierdie vervolg op Mein Kampf nie. Hy sal my outomatiese keuse wees - as sy werk my behaag het - as amptelike biograaf van Adolf Hitler, wie se dood hom dus 'n miljoenêr sal maak. Het u nie daaraan gedink nie? "
Hy stop skielik en verwag 'n antwoord. Wag daarvoor. In die kort stilte het Kurt se gedagtes vinnig ingelys en instinktief twee afsonderlike, maar ewe onopregte antwoorde verwerp en in plaas daarvan gesê: "Ek het nie daaraan gedink nie, my Führer en ek sou dit nou nie liewer wou bedink nie."
'U is 'n jong man,' mompel Hitler, 'en ek sal nie vir ewig lewe nie. Laat ek u 'n paar feite oor Mein Kampf gee. " Hy hervat sy pas. 'Van 1925 tot 1933 het ek op die tantieme uit die boek geleef en hoef ek nooit 'n pennig uit partytjiegeld te trek nie. Sedert 1933, toe ek kanselier geword het, het die boek nooit 'n miljoen eksemplare per jaar verkoop nie. Maar dit het vir my amper 'n bron van verleentheid geword, Armbrecht, en ek sal jou vertel hoekom. Die boek is heeltemal te haastig deur my aan die gekke Hess voorgeskryf. Ek is 'n kunstenaar, verstaan ​​jy, en 'n redenaar, maar ek maak geen aanspraak daarop dat ek 'n grasieuse skrywer is nie. Later, toe die eerste konsep voltooi is, het ek toegelaat dat die afvallige Hiëronimiese priester, Bernhard Stempfle, die tikskrif redigeer, en ek sal nie ontken dat hy 'n poetsmiddel op sommige van die growwer gedeeltes geplaas het as gevolg van die spoed van my diktaat nie. Maar sewentien jaar het verloop sedert Mein Kampf soos 'n komeet oor die politieke uitspansel gebars het, en hoewel dit so te sê die filosofiese hoeksteen van my wêreldbeskouing bly, is daar baie in die testament dat gebeure en tydsverloop nou ongeldig gemaak. Helaas, ek het geen twyfel nie - "het Hitler opgehou om 'n ander grimmige glimlag op Kurt te rig -" dat daar baie dinge is wat baie mooier en mooier moes gewees het. "
Kurt begin protesteer, maar word teruggebring tot stilte.
'Moenie die goeie indruk wat u al op my gemaak het, bederf nie, Armbrecht. Mein Kampf is saam met Plato's Republic, the Bible en Marx's Das Kapital een van die vier unieke boeke wat die mensdom die meeste beïnvloed het. Maar, net soos die ander drie, is dit 'n gebrekkige werk. Soveel so dat my eerste voorneme, nadat ek aan die begin van hierdie jaar gesien het hoe ons stootskrapers die ruïnes van die Kremlin op die grond gelykmaak, was om 'n maand te ontspan van die opperbevel van die Wehrmacht, om my in die Berghof op te sluit. op Obersalzberg, en my toewy aan 'n volledig hersiene uitgawe van die twee volumes. Dit was Reichsminister Goebbels wat my van hierdie kursus afgemaak het. 'Die dokument wat u in 1925 aan die wêreld gegee het', het hy vir my gesê, 'behoort nou tot die geskiedenis. Toekomstige geslagte sal dit bestudeer vanweë die lig wat dit in die gedagtes van Adolf Hitler werp terwyl hy op die drumpel van mag staan ​​en die vyande van Duitsland uitdaag om te veg. 'Maar Mein Kampf, het die dokter verder aangevoer, moet gelees word as die inleiding tot 'n werk wat my ware grafskrif sal vorm. Hierdie werk sal, ten behoewe van toekomstige historici, verduidelik hoe 'n man van die volk, 'n selfopgeleide voormalige korporaal in die Duitse weermag, in agt kort jare daarin geslaag het om 'n gedemoraliseerde en bankrot volk op te rig om die meesters van 'n Germaanse ryk te wees strek van Brest aan die Atlantiese Oseaan tot by die Wolga, van die Noord -Kaap tot by die Middellandse See.
'En dit sal in definitiewe besonderhede die voorwaardes voorskryf wat die voortbestaan ​​van Adolf Hitler se nuwe orde vir die volgende duisend jaar sal verseker. Dit sal die verhaal wees van 'n ongelooflike oorwinning - 'n oorwinning oor die verlede, oor die hede, oor die toekoms. En daar kan slegs een titel wees - die dokter en ek het ooreengekom - vir hierdie werk. " Hitler swaai op een hak van sy briljant gepoleerde swart skoene na Kurt toe. Sy liggaam het skielik styf geword, en die verswakkende gesigspiere het gekrimp om in die vlees die streng en alomteenwoordige portret van Der Fuehrer weer te gee wat die beeld van Christus vir die miljoene Kurt se generasie vervang het. Daar glinster tande onder die netjies afgesnyde snor terwyl die volgende twee woorde soos stukke staal skeur.
Op dieselfde oomblik staan ​​Kurt uit sy stoel en veg vir balans terwyl sy regterarm vorentoe skiet na die uitroep, "Sieg Heil!" Sonder die balans van 'n linkerarm, sou die onwillekeurige krag van die refleks hom uitgestrek laat ry het as Hitler nie vorentoe gestap het en 'n stywe voorarm gebuig het om Kurt te gryp nie. Vir 'n lang oomblik bly hulle in stilte verbind, die sewe-en-twintigjarige gestremde luitenant en die heerser van heel Europa en Rusland-in-Europa. Kurt, wat dit gewaag het om sy hand aan die Führer se persoon te steek, durf dit nou nie sonder 'n teken terugtrek nie.
Die arm in die fyn kamgaring van Hitler se grys mou maak homself los en maak Kurt se bevrore hand los.
'U is 'n goeie soldaat, Armbrecht. Ek sal my persoonlike chirurg, dr Karl Brandt, vra om na u arm te kyk. Ons Duitse dokters doen deesdae wonderwerke met prostese. Gaan sit. "
Kurt het meer as 'n kwartier lank regop gesit, vlak asemhaal en sy brein gewillig om elke woord van Hitler se monoloog te memoriseer, meestal met didaktiese kalmte, maar soms uitbarsting in 'n smalende of triomfantelike verklaring.
Hy het aanvaar dat sy eerste onderhoud deur die Fuehrer kort sou gewees het. 'N Paar vrae oor sy reeds goed gedokumenteerde agtergrond, net om hom aan die praat te kry. 'N Woord of twee oor wat van hom verwag sou word in die byna ondenkbare gebeurtenis dat hy gekies word vir die pos van letterkundige assistent. Maar hy is tot dusver geen vrae gevra nie, en behalwe die openingsverwysings na Mein Kampf en die geprojekteerde vervolg daarvan, was daar geen verklaring oor die werkwyse wat die Führer beoog het nie. In plaas daarvan is Kurt Armbrecht vereer met 'n insig in die binnekant van die meesterlike strategie van Adolf Hitler, diplomaties en militêr, die afgelope jaar, die strategie wat hom sy grootste oorwinning behaal het. Dit was asof die Führer reeds sy besluit geneem het, sonder om te wag om 'n onderhoud met die laaste kandidate op die kortlys van die minister van Goebbels te voer, en dat hy en Kurt nou op hul eerste sessie saam as verteller en skriba begin is. Miskien sou 'n wonderwerk plaasvind en die tyd sou kom dat hy die voorreg sou hê om terselfdertyd te luister en aantekeninge te maak. Vir die oomblik was dit genoeg om te luister, te memoriseer. . . .
"Dink aan die situasie wat my teen die middel van Januarie 1941 in die gesig gestaar het. Ek het reeds 'n vaste datum vasgestel vir die lente -inval in Rusland - 15 Mei. Die laaste ding wat ek wou hê, was om die neutrale Balkanstate op te wek. Maar Mussolini het Albanië en Griekeland drie maande tevore binnegeval sonder om my te raadpleeg en 'n bloedneus gekry vir sy pyn. Boonop is sy Noord -Afrikaanse weermag deur die Britte teruggestuur uit Egipte en word hy nou teruggejaag na Libië. Ek sê vir jou, Armbrecht, daar was nog net vier maande voor die aanvang van die grootste offensief in die geskiedenis van oorlogvoering, ek was nie lus vir 'n veldtog op die Balkan plus 'n operasie in Libië nie. Tog moes iets gedoen word om die Britte in bedwang te hou gedurende die ses maande wat dit my sou neem om die Rooi leërs wes van Moskou te vernietig.
'Ek het die mag gehad om Griekeland te verpletter en Wavell se leër in Noord -Afrika te stop en te vernietig. Maar watter nut het die uitoefening van mag, tensy dit 'n integrale deel van 'n groot ontwerp is? '
Hitler het weer 'n rukkie gestaar en uitgestaar oor die versorgde Kanseltuine, en Kurt het die geleentheid aangegryp om hom in 'n effens gemakliker posisie te sit sonder om sy oë van die Führer af te haal.
'Daar was 'n diep sneeu wat Obersalzberg daardie dag in Januarie bedek het, toe ek my militêre opperhoofde na 'n oorlogsraad by die Berghof ontbied,' het die Führer aangegaan, terwyl sy rug steeds na die kamer gedraai het. 'Ek het oornag op my besluite geslaap, en toe ek die oggend die lug op die terras neem en uitkyk oor die ewige bergtoppe, het ek sonder twyfel geweet dat hierdie besluite geïnspireer en daarom onherroeplik was.
'My instruksies was soos volg: Drie afdelings van die Reichswehr sal na Albanië gestuur word om die Itali te verstewig
'n magte langs die Griekse grens, en om die belangrikste bergpasse tussen Albanië en Joegoslavië te beveilig. Tien afdelings sou van Roemenië na Bulgarye verskuif word, waar hulle gevegsposisies langs die Joegoslaviese en Griekse grense sou inneem. Drie panzerdivisies onder bevel van generaal Rommel - soos hy toe was - sou na Tripoli gestuur word om die Britte terug te gooi na Egipte. Daar sou geen inval in Griekeland of Joego -Slawië wees nie. Intussen sou eskaders van Reichsmarschall Goering se Luftwaffe, wat vanaf Libiese vliegvelde werk, saam met U-bote van admiraal Raeder, die Britse vloot in Alexandrië opgeblaas. Volg u my briljante strategie, Armbrecht? " Hy het van die venster af gedraai en sy ken is op, sy oë flits.
"Onberispelik!" Hitler klap sy hande saam en grinnik terwyl hy sy tapytstap hernu. 'Verdedigende posisies oral. Geen verskoning dat Turkye skrik nie. Geen verskoning vir Stalin, met sy bandiet -oë op die Bosporus en die Dardanelle, om die robot van hom, Molotov, te stuur met skynheilige protes na Berlyn nie. Maar die belangrikste van alles: my leërs aan die oostelike front kan voortgaan met hul massiewe opbou vir Operasie Barbarossa. Die datum, 15 Mei 1941, was absoluut noodsaaklik, Armbrecht, en sou geen uitstel veroorsaak nie. Dit het my ses maande gegee om vierhonderd Bolsjewistiese afdelings te omsingel en te vernietig en Moskou te bereik voordat die winter ingehou het. Ek sê sonder aarsel en kyk terug oor die verwoestende, maar glorieryke veldtog, dat as ek 'n Balkan -avontuur sou toelaat om die inval in Rusland met tot twee weke te vertraag, ons steeds met die Russe wes van Moskou moet worstel.
'In plaas daarvan, wat is die situasie vandag, dertien maande na die bekendstelling van Barbarossa? Marshal Timoshenko se leërs is heeltemal vernietig. Vooraf kolomme van die Waffen-SS tweehonderd myl oos van Moskou en bedreig Gorki. Stalin koes in Kubyshev. Vier miljoen Russiese krygsgevangenes het begin met die bou van 'n ondeurdringbare stelsel van verdediging vanaf Aartsengel tot by die Kaspiese See. Spoorkommunikasie na Vladivostok het onderbreek.
- Module: Hatnote---- Hierdie module produseer hatnote-skakels en skakels na verwante artikels. Dit--implementeer die en metasjablone en bevat--helperfunksies vir ander Lua hatnote-modules. -
local libraryUtil = require ('libraryUtil') local checkType = libraryUtil.checkType local mArguments - lui initialiseer Module: Argumente local yesno - lui initialiseer Module: Yesno
local function getArgs (frame) - Haal die argumente uit die ouerraam. Witruimte word afgesny en - spasies word verwyder. mArguments = vereis ('Module: Argumente') teruggawe mArguments.getArgs (raam, ) eindig
local function removeInitialColon (s) - Verwyder die aanvanklike dubbelpunt van 'n string, indien teenwoordig. return s: match ('^:? (.*)') einde
funksie p.findNamespaceId (skakel, removeColon) - Soek die naamruimte -ID (naamruimte nommer) van 'n skakel of 'n bladsynaam. Hierdie funksie werk nie as die skakel tussen hakies omhul is nie. Dubbelpunte - word standaard vanaf die begin van die skakel afgesny. Stel die parameter removeColon op waar om die snoei van die dubbelpunt oor te slaan. checkType ('findNamespaceId', 1, link, 'string') checkType ('findNamespaceId', 2, removeColon, 'boolean', true) if removeColon
= vals dan skakel = removeInitialColon (skakel) eindig plaaslike naamruimte = skakel: pas ('^(.-):') as naamruimte dan plaaslike nsTable = mw.site.namespaces [naamruimte] as nsTable dan terugkeer nsTable.id end end return 0 einde
funksie p.formatPages (.) - Formateer 'n lys bladsye met behulp van formatLink en gee dit terug as 'n skikking. Nul - waardes word nie toegelaat nie. plaaslike bladsye = <. > local ret = <> vir i, bladsy in ipairs (bladsye) doen ret [i] = p._formatLink (bladsy) end return ret end
funksie p.formatPageTables (.) - Neem 'n lys met bladsy-/vertoningstabelle en gee dit terug as 'n lys met geformateerde skakels. Geen waardes word toegelaat nie. plaaslike bladsye = <. > plaaslike skakels = <> vir i, t in ipairs (bladsye) doen checkType ('formatPageTables', i, t, 'tabel') local link = t  local display = t  links [i] = p ._formatLink (skakel, vertoon) einde terugkeer skakels einde
funksie p.makeWikitextError (msg, helpLink, addTrackingCategory) - Formateer 'n foutboodskap wat na wikitext teruggestuur moet word. As - addTrackingCategory nie onwaar is nadat dit teruggestuur is nie - Module: Ja, en as ons nie op 'n besprekingsbladsy is nie, word 'n opsporingskategorie bygevoeg. checkType ('makeWikitextError', 1, msg, 'string') checkType ('makeWikitextError', 2, helpLink, 'string', true) yesno = require ('Module: Yesno') local title = mw.title.getCurrentTitle () - Maak die hulpskakelteks. plaaslike helpText as helpLink dan helpText = '(help)' anders helpText = einde - Maak die kategorieteks. plaaslike kategorie indien nie titel.isTalkPage en yesno (addTrackingCategory)
= vals dan kategorie = 'Hatnote -sjablone met foute' kategorie = string.format ('%s:%s', mw.site.namespaces  .naam, kategorie) anders kategorie = end return string.format ('%s', msg, helpText, category) end
- Formateer skakel-- Maak 'n wikilink van die gegewe skakel en vertoon waardes. Skakels word ontsnap - met dubbelpunte indien nodig, en skakels na afdelings word opgespoor en vertoon - met '§' as 'n skeiding eerder as die standaard MediaWiki '#'. Gebruik in - die sjabloon.
funksie p.formatLink (raam) local args = getArgs (frame) local link = args  local display = args  if not link then return p.makeWikitextError ('no link specified', 'Template: Format hatnote link# Errors ', args.category) end return p._formatLink (link, display) end
funksie p._formatLink (skakel, vertoon) - Kyk of ons die dubbelpunt moet gebruik of nie. Ons moet die - dubbelpunt -truuk vir kategorieë en lêers gebruik, anders kan kategoriekakels - die bladsy kategoriseer en lêerskakels die lêer vertoon. checkType ('_ formatLink', 1, link, 'string') checkType ('_ formatLink', 2, display, 'string', true) link = removeInitialColon (link) local namespace = p.findNamespaceId (link, false) local colon if naamruimte == 6 of naamruimte == 14 dan kolon = ':' anders kolon = einde - Vind uit of 'n faux vertoningswaarde bygevoeg is met die | magie - woord. as dit nie vertoon word nie, dan is die plaaslike prePipe, postPipe = link: match ('^(.-) | (.*)
Mullally familie genealogie
Arms: Ar. drie arende displ. gu. twee en een, wat elkeen 'n takkie lourier in die bek hou. tussen. soveel halfmaan, een en twee az. Helmteken: 'N Arend, soos in die Arms.
O'DUGAN in sy Topografiese gedigte sê:
Die konings van Maonmagh van die opperhoofde,
Aan wie die ryk vlakte oorerflik is, en mdash
Twee wat die kant versterk het, en mdash
Hulle geveg is swaar in die gevegte
Hulle besit die grond sover Hy-Fiachrach. & quot
Van die O'Mullallys skryf dokter John O'Donovan: & quot Hierdie gesin is daarna van Maonmagh na die gemeente Tuam (in die provinsie Galway) verwyder, waar hulle in die kasteel van Tollendal gewoon het, vier kilometer noord van die stad Tuam. & Quot. . . Die Lallys en O'Naghtens was hoofde op beurt van Maonmagh (Moenmoy), volgens die krag van elkeen, maar oor die tydperk van die Engelse inval in Ierland is hulle uit Moenmoy verdryf en verplig om hulle in Tulach-na-dala te vestig ( Tollendal), dit wil sê. tot by die vergadering, & quot op die gebied van Conmaicne Duna Moir, waar hulle huurders van die Here Bermingham geword het. Dit blyk uit 'n inkwisisie wat op 16 September 1617 in Athenry geneem is, dat Isaac Laly, destyds die hoof van hierdie gesin, wat gesetel was in Tullaghnadaly (of Tulach-na-dala, soos hierbo geskryf) William Laly, van Ballynabanaby en Daniel Laly, van Lisbally, was almal sytak aan die Here Bermingham.
Moenmoy is die ryk vlakte rondom Loughrea en bestaan ​​uit Moyode, Finnure en ander plekke wat in ou Ierse dokumente genoem word. Dit word in die ooste begrens deur die (O'Madden) gebied van Siol Anmchada (nou die baronie Longford), in die suide deur die gevierde berg Sliabh Echtghe (nou bekend as & quot; Slieve Aughtee & quot), en in die weste deur die bisdom Die noordelike grens van Kilmacduagh is onseker, maar ons weet dat dit so ver na die noorde gestrek het dat dit die stad Moyode uitmaak.
Na die nederlaag van die Iere, tydens die Slag van Aughrim, het die hoof van die O'Mullally -familie na Frankryk verhuis en was hy die voorvader van die gevierde staatsman en redenaar graaf Lally Tolendal, wat deur Markus deur Napoleon I geskep is. Tuam -takke van hierdie familie, & quot; sê O'Donovan, & quot; is nou uitgewis, maar daar is nog baie van die name in die oorspronklike gebied van Moenmoy, wat die oorspronklike vorm van die naam behou, behalwe dat hulle dit in Engels skryf voorvoegsel O ', wat 'n algemene gebruik geword het onder die Ierse boere. & quot
Uit 'n antieke stamboom wat omstreeks 1709 vir die Franse tak van hierdie familie opgestel is, uit ou Ierse MSS., Gee O'Donovan baie nuuskierige inligting (in sy & quotTribes and Customs of Hy-Many, & quot p. 178). Die dokument is getiteld & quotExtracts from the Genealogy of the most ancient and illorious House of O'Maollala, afterwards Mullally, of O'Lally, of the Kingdom of Ireland, collected from the old Irish MSS. Books of Pedigrees, as well as from the Records preserved in the Exchequer, Auditor-General and Rolls Offices in the said Kingdom. By WILLIAM HAWKINS, ESQ., Ulster King of Arms, and principal Herald of all Ireland, under the Seal of his office, &ampc."
Deur Frederic Mullally, John Richardson & amp "Ken" (Ken Pierce Books)
Yes, it's one of die days…
Meanwhile, back at this book and in a time long gone but not forgotten – as John Dakin points out in his introduction to this particular short-lived strip-siren – Die Son (original home of the lady in question) was the country's best-selling newspaper and was proudly, provocatively populist. That translated into low laughs and acres of undraped female flesh everywhere except the sports section – and even there when possible… because the readers where mostly blokes and lads in search of that aforementioned easily digested little bit of fun…
Amanda Muller is the beautiful (naturally), sequestered heir to the world's largest fortune, and once her old fossil of a father finally kicks the bucket she decides to become a teen rebel and have all the fun she'd missed growing up in an old castle with only prim staff and her cousins Wiley en Hunk for company. With thief turned companion Kiki, she determines to splurge and spree and have anything she wants…
The strip ran for a year and the first illustrator was John Richardson, a highly gifted artist with a light touch blending Brian Lewis with Frank Bellamy: a veteran visual storyteller who worked practically everywhere in Britain from 2000AD to DC Thomson to Marvel UK, as well as for specialist magazines such as Custom Car, Super Bike en Citizen's Band.
A sample page from a typical Oh, Wicked Wanda! strook
Mullally says he waited for the grin that would signal Orwell was joking. Dit het nooit gekom nie.
He also was involved with writing a softporn satirical stip called "Oh Wicked Wanda" for Penthouse magazine in the 1970s. While being exploitative fare and NSFW, some of the images are interesting in their use of a variety of oil, watercolour, poster paint and tempura by Ron Embleton, a veteran comic book artist, who had worked extensively for TV Century 21 comic, illustrating stories based on the television programmes Stingray, Thunderbirds, en Captain Scarlet and the Mysterons, amongst others.
Kyk die video: Frederic - Oddloop ReduxOdder looper No Frederic GIRLS ONLY MV Edit フレデリックオドループGIRLS ONLY MV (November 2021).