Apis - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
As 'n Egiptiese godheid, behoort Apis tot 'n komplekse godsdienstige, mitologiese en kosmologiese geloofstelsel wat in die Nyl-rivierkom ontwikkel is vanaf die vroegste voorgeskiedenis tot 525 B.C.E.3 Dit was inderdaad gedurende hierdie betreklike laat periode in die Egiptiese kulturele ontwikkeling, 'n tyd toe hulle die eerste keer gevoel het dat hulle deur buitelanders bedreig word, dat baie van hul mites, legendes en godsdienstige oortuigings vir die eerste keer aangeteken is.4 Die kultusse binne hierdie raamwerk, waarvan die oortuigings bestaan ​​uit die mites wat ons voor ons gehad het, was oor die algemeen taamlik gelokaliseerde verskynsels, met verskillende gode wat die ereplek in verskillende gemeenskappe het.5 Ten spyte van hierdie oënskynlike onbeperkte verskeidenheid, was die gode (in teenstelling met dié in baie ander panteons) egter relatief swak gedefinieër. Soos Frankfort opmerk, "is die Egiptiese gode onvolmaak as individue. As ons twee daarvan vergelyk ... dan vind ons nie twee persoonlikhede nie, maar twee stelle funksies en embleme ... Die lofsange en gebede wat aan hierdie gode gerig word, verskil slegs in die byskrifte en eienskappe wat gebruik word. Daar is geen idee dat die lofsange gerig is op individue wat van mekaar verskil nie. '6 Een rede hiervoor was die onmiskenbare feit dat die Egiptiese gode as uiters immanentaal gesien is - hulle verteenwoordig (en is deurlopend met) besondere, diskrete elemente van die natuurlike wêreld.7 Diegene wat wel karakters en mitologieë ontwikkel het, was oor die algemeen redelik draagbaar, aangesien hulle hul afsonderlike vorms kon behou sonder om die verskillende kultusse wat al elders in die praktyk was, te bemoei. Hierdie buigsaamheid was dit ook wat die ontwikkeling van meerpartytelike kultusse (d.w.s. die kultus van Amun-Re, wat die domeine van Amun en Re verenig het) moontlik gemaak het, aangesien die invloedsfere van hierdie verskillende gode dikwels komplementêr was.8
Die wêreldbeskouing wat deur antieke Egiptiese godsdiens voortgebring is, was uniek geskik vir (en gedefinieër deur) die geografiese en kalendriese realiteite van sy gelowiges. Anders as die geloof van die Hebreërs, Mesopotamiërs en ander binne hul kulturele sfeer, het die Egiptenare sowel die geskiedenis as die kosmologie as goed geordend, siklies en betroubaar beskou. As gevolg hiervan, is alle veranderinge geïnterpreteer as óf nie-konsekwente afwykings van die kosmiese plan óf as sikliese transformasies wat hierdeur vereis word.9 Die belangrikste resultaat van hierdie perspektief, wat betref die godsdienstige verbeelding, was om die relevansie van die hede te verminder, aangesien die geheel van die geskiedenis (as dit siklies gedink is) uiteindelik gedefinieer is tydens die skepping van die kosmos. Die enigste ander aporia in so 'n begrip is die dood, wat blyk 'n radikale breuk met kontinuïteit te bied. Om die integriteit van hierdie wêreldbeskouing te handhaaf, is 'n ingewikkelde stelsel van praktyke en oortuigings ontwikkel (insluitend die uitgebreide mitiese geografiese liggings van die hiernamaals, tekste wat morele leiding bied (vir hierdie lewe en die volgende) en rituele wat ontwerp is om die vervoer na die hiernamaals te vergemaklik). , wie se primêre doel was om die voortdurende voortbestaan ​​van die bestaan ​​te beklemtoon.10 Gegewe hierdie twee kulturele fokuspunte, is dit begryplik dat die verhale wat in hierdie mitologiese korpus opgeneem is, neig om óf skeppingsverslae of uitbeeldings van die wêreld van die dooies te wees, met 'n besondere fokus op die verhouding tussen die gode en hul menslike samestellendes.
Aangesien Apis (as godheid) eintlik as die heilige bul beskou is, bied sy kultus nog 'n permutasie van die baie konkrete en immanentale begrip van die teologie wat algemeen in Antieke Egipte voorkom.
Mitologiese verhale en godsdienstige manifestasies
Die kultus van die Apis-bul is een van die mees argaïese in die Egiptiese godsdiensstelsel en luister na die vroegste tydvak van hul dinastiese geskiedenis. Uit die staanspoor blyk dit dat hy 'n vrugbaarheidsgod was wat met graan en kuddes verbind is. Sy belangrikste verbintenis was egter met die farao, aangesien daar gesien is dat hy die koning se moedige hart, groot krag, viriliteit en veggees simboliseer. Hierdie assosiasie word getoon in godsdienstige ikonografie, aangesien die bulgod by geleentheid met die sonskyf tussen sy horings uitgebeeld word - 'n duidelike verwysing na Ra, die goddelike heerser Uitmuntendheid.11 Die Apis-bul is ook uniek in hul ikonografiese stelsel deurdat hy die enigste Egiptiese god is wat slegs as 'n dier voorgestel word, en nooit as 'n mens met 'n dier se kop nie. Dit is waarskynlik omdat die fisiese bul, wat in 'n omheining in die tempel in Memphis gewoon het, letterlik as die god gesien is.12 Op hierdie manier is Apis sterker verbonde aan die besonderhede van sy dierlike bestaan ​​as die ander gode in die panteon, wat bloot verteenwoordig volgens hul dierevorme (d.w.s. Horus en die valk, Bast en die kat, Sebek en die krokodil, Thoth en die ibis).13
In die oorspronklike Memphite-kultus is Apis bedink as Herald van Ptah, die hoofgod van die gebied. Die besonderhede van die verhouding tussen die twee gode was egter ingewikkeld: 'Ptah is nooit as 'n bul voorgestel of glo dat dit in 'n bul geïnkarneer is nie; maar die Apis-bul is' die lewende Apis 'genoem, die herald van Ptah, wat die waarheid opwaarts na hom van die lieflike gesig (Ptah). '' 14 Hierdie goddelike bees, as 'n bekendmaking van die god, is as uniek beskou, omdat daar op 'n gegewe tydstip slegs een Apis-bul was.
Hierdie oortuigings is aangevul deur 'n komplekse stelsel van praktyke wat die regte seleksie en verering van die land uitbeeld Bul van Ptah. Aangesien die beeste in die streek waar Ptah aanbid is, wit patroon op hul hoofsaaklik swart liggame gehad het, het 'n stelsel van oortuigings ontwikkel oor watter soorte merke 'n potensiële Apis-bul nodig is om geskik te wees vir sy rol. Daar moes spesifiek 'n wit driehoek op sy voorkop hê, 'n wit aasvoëlvlerk op die rug, 'n skerpvormige knop onder sy tong, 'n wit maanvorm op sy regterflank en dubbele hare op die stert.15 'N Bul wat by hierdie merke ooreenstem, is uit die kudde geselekteer, na 'n tempel gebring, 'n harem van koeie gegee en aanbid as 'n manifestasie van die vakmangod. Sy moeder, wat vermoedelik haar goddelike nakomeling verwek het nadat sy deur 'n ligstraal uit die hemel geïmpregneer is, is ook eerbiedig. By die tempel is Apis as 'n orakel gebruik, en sy bewegings is as profesieë vertolk. Daar word ook geglo dat sy asem die siekte genees, en daar word gedink dat sy teenwoordigheid diegene rondom met seerbaarheid seën. As gevolg hiervan, is die tempels gebou met 'n venster wat die publiek in sy heilige nabyheid kon toebid. Verder is hierdie geestelike goed op sekere feestye aan die bevolking as geheel beskikbaar gestel, wanneer die god deur die strate van die stad gelei sou word, bedek met juwele en blomme. Na die dood van die dier sou dit treur, gemummifiseer en gevier word, waarna die nuwe Apis gevind sou word. Hierdie begrafniselemente was belangrike komponente van die kultus van die god rondom die tyd van die botsing van Osiris met Ptah, 'n ontwikkeling wat ook gelei het tot die herdefiniëring van die beesgod (soos hieronder beskryf).16
Ka van Osiris
Toe Osiris die identiteit van Ptah geabsorbeer het, word hy Ptah-Seker-Osiris, die Apis-bul word gesien as 'n aspek van Osiris eerder as Ptah. Aangesien Osiris heer van die dode was, het Apis toe bekend gestaan ​​as die lewende oorledene, waarvan die kultiese betekenis slegs toegeneem het met die dood van sy huidige inkarnasie. Aangesien hy nou Osiris voorgestel het, toe die Apis-bul agt-en-twintig jaar oud was, die ouderdom toe Osiris deur Set doodgemaak is, simbolies van die maanmaand en die nuwemaan, is die bul met groot dood doodgemaak seremonie.17 Daar is bewyse dat dele van die liggaam van die Apis-bul deur die farao en sy priesters geëet is om die sterk god van die bulgod te absorbeer. As 'n vorm van Osiris, heer van die dooies, is dit geglo dat die beskerming van die Apis-bul aan die persoon beheer sou gee oor die vier winde in die hiernamaals.18
Deur die Nuwe Koninkryk is die oorblyfsels van die Apis-bulle by die begraafplaas van Saqqara begrawe. Die vroegste bekende begrafnis in Saqqara is uitgevoer in die bewind van Amenhotep III (1391-1353 B.C.E.) deur sy seun Thutmosis; daarna is nog sewe bulle in die omgewing begrawe. Ramesses II het Apis-begrafnisse inisieer in wat nou bekend staan ​​as die Serapeum, 'n ondergrondse kompleks van begrafniskamers in Saqqara vir die heilige bulle, 'n terrein wat deur die res van die Egiptiese geskiedenis gebruik is tot die bewind van Cleopatra VII.19
Anders as die kultusse van die meeste ander Egiptiese gode, is die aanbidding van die Apis-bul deur die Grieke en daarna deur die Romeine voortgesit, en het dit geduur tot byna 400 nC. Selfs na die aanvang van die Hellenistiese periode (323 vC), Grieks en Romeinse skrywers het baie te sê oor die oortuigings en praktyke rondom die kultus van Apis. Hulle was veral gefassineer deur sake soos die merke waarmee die swart bulle kalf herken is, die manier waarop hy deur 'n straal uit die hemel opgevat is, sy huis in Memphis by die hof vir die verwydering van homself, die wyse van voorspelling van sy optrede , die openbare rou wat met sy dood gepaardgegaan het, sy duur begrafnis en die vreugdes in die hele land toe 'n nuwe Apis gevind is.20 Die Rosetta Stone, 'n selfbevorderende teks wat deur Ptolemeus V in 196 B.C.E. Daarin gebruik die farao sy steun aan die Apis-kultus as 'n algemene maatstaf wat sy vroomheid verteenwoordig:
Ptolemeus V het alles in groot oorvloed voorsien vir die huis waarin die LEWENDE APIS woon; en Sy Majesteit het dit altyd versier met perfekte en nuwe versierings van die mooiste karakter; en Hy het die LEWENDE APIS laat opkom soos die son en tempels en heiligdomme en kapelle gegrond tot eer; en hy het die heiligdomme herstel wat herstel moes word, en in alle sake wat met die diens van die gode verband hou.21
Serapis: Van Bul tot Man
Borsbeeld van die Hellenisties-Egiptiese god Serapis, Romeinse eksemplaar van 'n oorspronklike weergawe van Bryaxis wat by die Serapeion of Alexandria, Vatikaanse Museums gestaan ​​het
Onder Ptolemeus Soter, die eerste nie-Egiptiese farao, is pogings aangewend om die inheemse godsdiens met die van hul Helleense regente te integreer. Gegewe hierdie motivering, was Ptolemeus se doel om 'n godheid te vind wat deur beide groepe eerbiedig kon word as 'n manier om bykomende stabiliteit aan sy regering te bied. Aangesien die Grieke weinig respek gehad het vir figure met dierkop, is 'n Griekse standbeeld as die afgod gekies, en word dit verklaar as 'n antropomorfe ekwivalent van die baie gewilde Apis. Hierdie sinkretiese godheid is vernoem Aser-Hapi (Dit wil sê, Osiris-Apis, Geheiliseerd as Serapis), en daar word gesê dat hy Osiris ten volle is, eerder as net sy Ka. Die aantrekkingskrag van hierdie figuur tot die Egiptiese Hellenes was dat Osiris en die Griekse god Hades gelykwaardig beskou is, aangesien altwee die goddelike gode was wat die hiernamaals moes administreer. Op hierdie manier bied die figuur 'n mitologiese en teologiese brug tussen die twee kulture.
Inkorporeer Osiris se vrou, Isis, en hul seun Horus (in die vorm van Harpocrates), het die kultus van Serapis 'n belangrike plek in klassieke Griekse godsdiens verower en uiteindelik tot in Antieke Rome gepropageer. Die groot sinkretiese geloof het tot 385 C.E. oorleef, toe Christelike fundamentaliste die Serapeum van Alexandrië vernietig en alle verdere uitdrukkings van die kultus verbied het onder die bevel van Theodosius I.22
↑ Geraldine Pinch, Handboek van Egiptiese mitologie. (Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, 2002), 105.
↑ In hierdie vorm is hy geassimileer in Osiris, 'n proses wat ook verstaan ​​word met die geeste van dooie mense.
↑ Hierdie spesifieke "afsnydatum" is gekies omdat dit ooreenstem met die Persiese verowering van die koninkryk, wat die einde van sy bestaan ​​as 'n diskrete en (relatief) omskrewe kulturele sfeer kenmerk. Aangesien daar in hierdie periode ook 'n toestroming van immigrante uit Griekeland was, was dit ook op hierdie punt dat die Hellenisering van die Egiptiese godsdiens begin het. Sommige wetenskaplikes stel voor dat selfs toe "hierdie oortuigings opgeknap is deur kontak met Griekeland, bly hulle in wese net soos dit nog altyd was" (Adolf Erman. 'N Handboek van Egiptiese godsdiens, Vertaal deur A. S. Griffith. (Londen: Archibald Constable, 1907), 203), dit lyk steeds redelik om hierdie tradisies so ver moontlik binne hul eie kulturele milieu aan te spreek.
↑ Die talle inskripsies, stelae en papriere wat voortspruit uit hierdie skielike spanning op die historiese nageslag, lewer baie van die bewyse wat moderne argeoloë en Egiptoloë gebruik het om die antieke Egiptiese tradisie te benader (Pinch, 31-32).
↑ Hierdie plaaslike groeperings bevat dikwels 'n spesifieke aantal gode en is dikwels gebou rondom die onbetwisbare primêre karakter van 'n skeppergod (Dimitri Meeks en Christine Meeks-Favard. Die daaglikse lewe van die Egiptiese gode, Uit die Frans vertaal deur G.M. Goshgarian. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1996), 34-37).
↑ Henri Frankfort. Antieke Egiptiese godsdiens. (New York: Harper Torchbooks, 1961), 25-26.
↑ Jan Assmann. Op soek na God in antieke Egipte, Vertaal deur David Lorton. (Ithaca: Cornell University Press, 2001), 73-80; Zivie-Coche, 65-67; Breasted voer aan dat een bron van hierdie sikliese tydlyn die betroubare jaarlikse skommelinge van die Nyl was (James Henry Breasted. Ontwikkeling van godsdiens en denke in antieke Egipte. (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1986), 8, 22-24).
↑ Hierdie ikonografiese floreer is egter relatief later, aangesien Ra aanvanklik met die Mnevis-bul geassosieer is. Frankfort, 10; Wilkinson, 171.
↑ Hierdie identiteit is egter slegs van toepassing op die spesifieke dier, wat deur verskillende fisiognomiese eienskappe erken is, en nie op die spesie as geheel nie. Budge (1969), Vol. Ek, 27; Frankfort, 10.
↑ Budge (1969), Vol. II, 195-197; Meeks en Favard-Meeks, 136-138; Frankfort, 10.
↑ Richard H. Wilkinson. Die volledige gode en godinne van Antieke Egipte. (Londen: Thames en Hudson, 2003), 171.
Mar Toe die Serapeum (Tempel van Apis) in Memphis opgegrawe word, het Mariette die grafte van meer as sestig diere geopenbaar, wat strek van die tyd van Amenophis III (1391-1353 B.C.E.) tot die Ptolemaïese dinastie (305-330 B.C.E.). Op baie van hierdie terreine is stelsels wat die gewone datums van die diere beskryf, insluitend die name van hul moederkoeie en hul geboortedorpe, beskryf. Meeks en Favard-Meeks, 136-140; Françoise Dunand en Christiane Zivie-Coche. God en mans in Egipte: 3000 B.C.E. tot 395 C.E. Uit die Frans vertaal deur David Lorton. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 2004), 306; Jones, passim. Sien ook: Serapeum by aldokkan.com, opgeneem op 22 Julie 2007.
↑ Wilkinson, 170-172; Meeks en Favard-Meeks, 138-139.
↑ Meeks en Favard-Meeks, 136-140; Dunand, 306; Michael Jones, "The Temple of Apis in Memphis," Die Tydskrif vir Egiptiese Argeologie 76 (1990): 141-147, passim; Dunand, 331, 333. Sien ook: Serapeum by aldokkan.com, opgeneem op 22 Julie 2007.
↑ Verskeie klassieke skrywers, insluitend Herodotus en Plutarch, lewer kommentaar op hierdie praktyke. Wilkinson, 172; Knyp, 106.
↑ Die Rosetta-steen, vertaal deur Budge (1893), aanlyn verkrygbaar op sacred-texts.com. Onthou 22 Julie 2007.
↑ E. A. Wallis Budge. Die gode van die Egiptenaars; of, Studies in Egiptiese mitologie. ('N Studie in twee volumes.) (New York: Dover Publications, 1969), 195-201; Dunand, 214-221; Byron E. Shafer (redakteur). Tempels van antieke Egipte. (Ithaca, NY: Cornell University Press, 1997), 315 ff 170.
Assmann, Jan. Op soek na God in antieke Egipte. Vertaal deur David Lorton. Ithaca: Cornell University Press, 2001. ISBN 0801487293.
Budge, E. A. Wallis (vertaler). Die Egiptiese boek van die dode. 1895. Toegang tot sacred-texts.com.
__________. Die Egiptiese hemel en hel. 1905. Verkrygbaar op www.sacred-texts.com/egy/ehh.htm sacred-texts.com.
__________. Die gode van die Egiptenaars; of, Studies in Egiptiese mitologie. 'N Studie in twee volumes. New York: Dover Publications, 1969.
__________. Die Rosetta-klip. 1893, 1905. Toegang tot sacred-texts.com.
Dennis, James Teackle (vertaler). The Burden of Isis. 1910. Toegang tot sacred-texts.com.
Dunand, Françoise en Christiane Zivie-Coche. God en mans in Egipte: 3000 B.C.E. tot 395 C.E. Uit die Frans vertaal deur David Lorton. Ithaca, NY: Cornell University Press, 2004. ISBN 080144165X.
Erman, Adolf. 'N Handboek van Egiptiese godsdiens. Vertaal deur A. S. Griffith. Londen: Archibald Constable, 1907.
Griffith, F. Ll. en Thompson, Herbert (vertalers). Die Leyden Papyrus. 1904. Toegang tot sacred-texts.com.
Jones, Michael. 'Die tempel van Apis in Memphis.' Die Tydskrif vir Egiptiese Argeologie Vol. 76 (1990): 141-147.
Mariette, Auguste en Maspero, Gaston. Le Sérapéum de Memphis. Parys: F. Vieweg, 1892.
Meeks, Dimitri en Meeks-Favard, Christine. Die daaglikse lewe van die Egiptiese gode. Uit die Frans vertaal deur G.M. Goshgarian. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1996. ISBN 0801431158.
Mercer, Samuel A. B. (vertaler). Die Piramide-tekste. 1952. Besoek aanlyn op www.sacred-texts.com/egy/pyt/index.htm sacred-texts.com.
Peck, Harry Thurston. Harper's Dictionary of Classical Antiquities. New York: Harper and Brothers, 1898. Toeganklik aanlyn by: Perseus Digital Library. 14 Julie 2007 herwin.
Shafer, Byron E. (redakteur). Tempels van antieke Egipte. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1997. ISBN 0801433991.