Bybeldirektevertaling - het die teoretiese benadering van tekskritiek in die afgelope jare verander?
het die teoretiese benadering van tekskritiek in die afgelope jare verander?
Deur die jare was daar verskillende teorie om die verskeidenheid tekstradisies van die Nuwe Testament te probeer verklaar. Daar is vir lank groot gewig toegeken aan die ouderdom en geografiese oorsprong van tekste (eksterne gegewens). Hoewel dit oor die algemeen vanselfsprekend is dat ouer manuskripte nader aan die oorspronklike dokumente behoort te staan en dus as meer betroubaar beskou kan word, is dit wel waar dat later (jonger) manuskripte tog ook tekstradisies kan beliggaam wat ouer en beter is as bepaalde lesings in ouer manuskripte. Dit beteken egter nie dat daarmee alle lesings van die Textus Receptus of die Meerderheidsteks aanvaar kan word nie. Maar daar is deesdae groter erkenning daarvoor dat daar wel ook "oorspronklike lesings" in die Textus Receptus of die "Majority Text" aanwesig kan wees.
Verder word deesdae op 'n meer eklektiese wyse van eksterne en interne getuienis gebruik gemaak en nie bloot net een tekstradisie gevolg nie. Tog moet onthou word dat in die tekskritiek teksgetuies nooit bloot getel kan word nie, maar dat alle gegewens geweeg en beoordeel moet word. Die rede waarom daar so 'n groot getal manuskripte van die Bisantynse tradisie (Textus Receptus) behoue gebly het, is waarskynlik omdat in die loop van eeue in Egipte steeds minder Grieks gelees is en in die Weste steeds meer van Latyn gebruik gemaak is. Van die 6de tot die 14de eeu is die meerderheid Griekse manuskripte dus in Bisantium vervaardig, uiteraard verteenwoordigend van dieselfde tipe teks. Die navorsing oor en die teoretiese gesprek oor die rekonstruksie van die bronteks sal egter steeds indringend voortgesit word.
Die vertalers van die ABV maak groot erns daarvan om met net die heel beste oorspronklike Bybelteks te werk.
Die vraag na die bronteks vir die NT is reeds beantwoord. Kortliks net weer:
Die Griekse teks wat in die vierde uitgawe van die Wêreldbond van Bybelgenootskappe se Greek New Testament (UBS4 rev) van 1994 gedruk is, word as vertrekpunt gebruik.
Saam met die UBS4 rev word ook die 1983-uitgawe van die UBS Greek New Testament (UBS3 corr) en die 26ste en 27ste uitgawes van Nestle-Aland se Novum Testamentum Graece, gebruik.
Die volgende riglyne is ook aan vertalers gegee:
Oor die algemeen word die A- en B-lesings van UBS3 corr gehandhaaf. Waar daar egter in die resente vakliteratuur geldige argumente uitgemaak is ten gunste van 'n ander lesing as die A- en B-keuses, word daaraan oorweging geskenk.
Waar die WBG-samestellers 'n C- of D-gradering aan hulle tekskeuse toeken, word die keuses van die tweede uitgawe van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap se Griekse NT (BFBS2); en die Greek New Testament According to the Majority Text (GNTMT) oorweeg, veral waar hierdie twee uitgawes eenstemmig is. Ook in sulke gevalle behoort nuwe lig vanuit die vakliteratuur in berekening gebring te word.