Northern Crusades, 1260-1410 CE (Illustrasie) - Inligting
Noordelike kruistogte, 1260-1410 CE
Die geskiedenis van die Jode in Europa
Die geskiedenis van die Jode in Europa strek oor 'n tydperk van meer as tweeduisend jaar. Sommige Jode, 'n Joodse stam uit die Levant,     migreer na Europa net voor die opkoms van die Romeinse Ryk. 'N Opvallende vroeë gebeurtenis in die geskiedenis van die Jode in die Romeinse Ryk was die verowering van Pompeius van Judea wat begin in 63 vC, hoewel Alexandriese Jode voor hierdie gebeurtenis na Rome gemigreer het.
Die Joodse bevolking van Europa voor die Tweede Wêreldoorlog was na raming naby 9 miljoen,  of 57% van die Jode wêreldwyd.  Ongeveer 6 miljoen Jode is dood tydens die Holocaust, gevolg deur die emigrasie van 'n groot deel van die oorlewende bevolking.   
Die Joodse bevolking van Europa in 2010 was na raming ongeveer 1.4 miljoen (0.2% van die Europese bevolking) of 10% van die wêreld se Joodse bevolking.  In die 21ste eeu het Frankryk die grootste Joodse bevolking in Europa,   gevolg deur die Verenigde Koninkryk, Duitsland, Rusland en Oekraïne. 
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur aanlyn toegang tot ons e -boeke te hê of dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met The Northern Crusades. Om aan die gang te kom om The Northern Crusades te vind, vind u tereg ons webwerf met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie The Northern Crusades wat ek nou kan kry!
Prins Oleg brei grondgebied uit, skuif die hoofstad na Kiev
Rurik en sy broers arriveer in Staraya Ladog.
Dit was na 840 dat Scandanavian Vikings in Oos -Europa bekend gestaan ​​het as " Varangians " of "Rus " — die gevestigde Viking -heerskappy oor Slawiese stamme in wat Kiëvan Rus genoem word. Eers was die streek verdeel tussen drie edele broers.
" Die oudste, Rurik, bevind hom in Novgorod, die tweede, Sineus, in Beloozero en die derde, Truvor, in Izborsk, en#x201D vertel van die Russiese Primêre Kroniek, 'n geskiedenis van die streek wat in die 12de eeu deur Kievan -monnike voltooi is. Vanweë hierdie Varangiane het die distrik Novgorod bekend gestaan ​​as die land van Rus. woord vir "men wat roei. ")
Die broers van Rurik is binne twee jaar oorlede, en daarom het hy hul gebied geëis en Novgorod as die hoofstad van sy domein gevestig. Nadat Rurik gesterf het, het sy opvolger prins Oleg van Novgorod (of Oleg die profeet) die stad Kiev in 882 verower en die hoofstad van Novgorod na Kiev verhuis. Benewens die verkryging van nuwe gebiede om die grootte van Kiëf -Rus te vergroot, het Oleg ook sy rykdom vergroot deur 'n gunstige handelsooreenkoms met Konstantinopel, die hoofstad van die Bisantynse Ryk, te beding.
Verdere bewyse dat Tartaria 'n Islamitiese Ryk was, en dat die Noordelike Kruistogte van die 12de-15de eeu teen die Islamitiese Tartare van Rusland en Oos-Europa was
Miskien was daar sekere streke, ek onthou hoe ek ou skilderye gesien het van al die abramiese vlae wat aan die pale bo 'n oënskynlike tartêre stad vasgeheg is.
Met dit gesê. Ek vertrou geen abrahamitiese godsdiens nie en glo dat dit die oortuigings, wetenskappe en beskawings van die verlede is. Hierdie deel van die groot tartary se tydlyn is naby sy vernietiging.
Wetenskap het 'n revolusie gehad in die stad Bagdad waar dit Europa bereik het
Hoe is die Abrahamitiese gelowe verantwoordelik vir hierdie suiwering van die geskiedenis, toe Moslemlande en hul beskawings die afgelope 100+ jaar deur ons in die steek gelaat is? Letterlik is ander Saoedi -Arabië, wat basies Amerika van die Midde -Ooste is, die enigste Moslemland wat nog nie vernietig is nie of nog nie vernietig is nie.
Ek het ook onlangs saamgevat dat die Tartariese ryk 'n gesamentlik verenigde Moslem -wêreldryk was. Ek was dus geïnteresseerd en het navorsing gedoen oor prestasies wat Moslems ten behoewe van die mensdom behaal het. Ek het nooit geweet dat sommige soos 'Avicenna' 'n Moslem was nie, lol
Bewyse, sê ek. En fwiw, Bewyse =/= bewys.
Waarom is die tekeninge in Frans? (Allemagne, Pologne, ens.)
Ekskuus vir die laat opmerking, maar ek sien nie hoe daarop dui dat die Lipka -Tatare bestaan ​​en dat hulle moskees gebou het, u argumente ondersteun nie. Aangesien daar 'n heeltemal redelike hoofstroom historiese verduideliking is waarom en hoe hulle daar gekom het, sou u dit meer as net bewys as 'n deel van 'n Islamitiese ryk wat in Rusland en die Baltiese Oseaan bestaan ​​het. U sal meer bewyse moet lewer as die van die hoofstroom; die blote bestaan ​​van hierdie mense en hul moskees is dit nie. U wys eenvoudig op hul bestaan ​​en lei u verhouding met ander Moslem -groepe in Oos -Europa af, en vermy dit gerieflik om die werklike bewyse voor te lê wat aantoon dat hulle eens aan die verenigde imperiale entiteit behoort het. Die standaard van bewyse hier is eenvoudig te laag.
Die naam Franci dit was nie 'n stamnaam nie, maar binne 'n paar eeue het dit die name van die oorspronklike mense wat dit uitgemaak het, verduister. Na aanleiding van die presedente van Edward Gibbon en Jacob Grimm,  is die naam van die Franken gekoppel aan die Engelse byvoeglike naamwoord eerlik, wat oorspronklik "gratis" beteken.  Daar was ook voorstelle dat Frank afkomstig is van die Germaanse woord vir "spies" (soos in Oud -Engels franca of Oudnoors frakka).  Woorde in ander Germaanse tale wat "fel", "vet" of "onbeskof" beteken (Duits frech, Middelnederlands vrac, Ou Engels frǣc en Ou Noors frakkr), kan ook betekenisvol wees. 
Eumenius het die Franke toegespreek oor die teregstelling van Frankiese gevangenes in die sirkus in Trier deur Konstantyn I in 306 en sekere ander maatreëls: Is dit 'n slegte probleem? Is daar 'n aantal infida mobilitas? ("Waar is die wreedheid van jou nou? Waar is die ooit onbetroubare wispelturigheid?").   Latyn feroces is dikwels gebruik om die Franke te beskryf.  Hedendaagse definisies van Frankiese etnisiteit wissel beide volgens tydperk en standpunt. 'N Formulier wat deur Marculf omstreeks 700 nC geskryf is, beskryf die voortsetting van nasionale identiteite binne 'n gemengde bevolking toe dit verklaar dat "al die mense wat [in die amptenaar se provinsie woon], Franken, Romeine, Bourgondiërs en dié van ander nasies leef ... hulle wet en hulle gebruik. "  Professor Christopher Wickham, wat in 2009 geskryf het, het daarop gewys dat "die woord 'Frankies' vinnig opgehou het om 'n eksklusiewe etniese konnotasie te hê. Noord van die Loire-rivier blyk dit dat almal teen die middel van die 7de eeu uiterlik teen die einde van die 7de eeu as 'n Frank beskou is. [behalwe Bretons] Romani [Romeine] was daarna in wese die inwoners van Aquitanië ". 
Afgesien van die Die geskiedenis van die Franken deur Gregorius van Tours, het twee vroeë bronne die mitologiese oorsprong van die Franke vertel: 'n werk uit die 7de eeu, bekend as die Kroniek van Fredegar en die anonieme Liber Historiae Francorum, 'n eeu later geskryf.
Baie sê dat die Franke oorspronklik van Pannonia afkomstig was en eers die oewer van die Ryn bewoon het. Toe steek hulle die rivier oor, marsjeer deur Thüringen en vestig hulle in elke distriksdistrik en elke stad met langhare konings wat uit hul voornaamste en edelste familie gekies is.
Die skrywer van die Kroniek van Fredegar beweer dat die Franke oorspronklik uit Troje kom en die werke van Vergilius en Hiëroniem aangehaal het:
Salige Jerome het geskryf oor die ou konings van die Franken, wie se verhaal die eerste keer deur die digter Virgil vertel is: hulle eerste koning was Priamus, en nadat Troy deur bedrog gevange geneem is, het hulle vertrek. Daarna het hulle as koning Friga gehad, daarna het hulle in twee dele verdeel, waarvan die eerste na Masedonië gegaan het; die tweede groep wat saam met Friga uit Asië vertrek het, het die Frigii genoem, gevestig op die oewer van die Donau en die Oseane. Weer verdeel in twee groepe, waarvan die helfte saam met hul koning Francio na Europa gegaan het. Nadat hulle met hul vroue en kinders deur Europa gekruis het, het hulle die oewer van die Ryn beset en nie ver van die Ryn nie, het hulle begin om die stad "Troje" (Colonia Traiana-Xanten) te bou.
Volgens historikus Patrick J. Geary verraai hierdie twee verhale 'beide die feit dat die Franken min van hul agtergrond geweet het en dat hulle moontlik 'n mate van minderwaardigheid gevoel het in vergelyking met ander mense uit die oudheid wat 'n ou naam en glorieryke tradisie gehad het . (.) Beide legendes is natuurlik ewe fabelagtig, want selfs meer as die meeste barbaarse mense het die Franken geen gemeenskaplike geskiedenis, afkoms of tradisie van 'n heroïese migratietydperk nie. Soos hulle Alemanniese bure was hulle teen die sesde eeu redelik onlangse skepping, 'n koalisie van Rynse stamgroepe wat lank afsonderlike identiteite en instellings gehandhaaf het. " 
Die ander werk, die Liber Historiae Francorum, voorheen bekend as Gesta regum Francorum voordat dit in 1888 deur Bruno Krusch gepubliseer is,  beskryf hoe 12 000 Trojane, onder leiding van Priam en Antenor, van Troje na die Donrivier in Rusland en verder na Pannonia, wat aan die Donau lê, naby die See van Azov vestig. . Daar stig hulle 'n stad met die naam Sicambria. (Die Sicambri was die bekendste stam in die Frankiese vaderland in die tyd van die vroeë Romeinse ryk, wat nog onthou word, alhoewel hulle verslaan en versprei is lank voordat die Frankiese naam verskyn het.) Die Trojane het by die Romeinse leër aangesluit om hul taak te bestuur. vyande in die moerasse van Mæotis, waarvoor hulle die naam Franks (wat "fel" beteken) ontvang het. 'N Dekade later vermoor die Romeine Priam en verdryf Marcomer en Sunno, die seuns van Priam en Antenor, en die ander Franke. [ aanhaling nodig ]
Die belangrikste primêre bronne in die vroeë Franke is die Panegyrici Latini, Ammianus Marcellinus, Claudian, Zosimus, Sidonius Apollinaris en Gregorius van Tours. Die Franke word die eerste keer genoem in die Augustaanse geskiedenis, 'n versameling biografieë van die Romeinse keisers. Nie een van hierdie bronne bevat 'n gedetailleerde lys van watter stamme of dele van stamme Frankies geword het nie, of met betrekking tot die politiek en geskiedenis nie, maar om James aan te haal (1988, p. 35):
'N Romeinse marslied wat met vreugde in 'n vierde-eeuse bron opgeteken is, hou verband met die 260's, maar die Franke se eerste verskyning in 'n kontemporêre bron was in 289. [. ] Die Chamavi is al in 289 as 'n Frankiese volk genoem, die Bructeri van 307, die Chattuarri van 306–315, die Salii of Salians van 357, en die Amsivarii en Tubantes van ongeveer. 364–375.
Die Frankes is in Romeinse tekste albei as bondgenote beskryf (laeti) en vyande (dediticii). Omtrent die jaar 260 dring een groep Franke tot by Tarragona in die huidige Spanje, waar hulle die streek ongeveer 'n dekade lank geteister het voordat hulle deur die Romeine gedemp en verdryf is. In 287 of 288 dwing die Romeinse keiser Maximianus 'n Frankiese leier Genobaud en sy mense om sonder 'n geveg oor te gee.
In 288 verslaan die keiser Maximianus die Saliaanse Franken, Chamavi, Frisii en ander Germaanse mense wat langs die Ryn woon, en verplaas hulle na Germania minderwaardig om mannekrag te verskaf en die vestiging van ander Germaanse stamme te voorkom.   In 292 verslaan Constantius, die vader van Konstantyn I  die Franken wat hulle by die monding van die Ryn gevestig het. Dit is na die nabygeleë streek Toxandria verskuif.  Eumenius noem dat Constantius die Franken wat hulle daar gevestig het en ander wat die Ryn oorgesteek het, 'doodgemaak, verdryf, gevange geneem en ontvoer' het en ander wat die Ryn oorgesteek het. nationes Franciae vir die eerste keer. Dit lyk waarskynlik dat die term Frank in hierdie eerste periode 'n breër betekenis gehad het, soms ook die kus -Frisii. 
Die Die lewe van Aurelian, wat moontlik deur Vopiscus geskryf is, noem dat in 328 Frankiese plunderaars gevange geneem is deur die 6de Legioen wat in Mainz gestasioneer was. As gevolg van hierdie voorval is 700 Frankes dood en 300 is in slawerny verkoop.   Frankiese invalle oor die Ryn het so gereeld geword dat die Romeine die Franken op hul grense begin vestig het om hulle te beheer.
Die Frankes word genoem in die Tabula Peutingeriana, 'n atlas van Romeinse paaie. Dit is 'n 13de-eeuse kopie van 'n 4de of 5de eeuse dokument wat inligting uit die 3de eeu weerspieël. Die Romeine het die vorm van Europa geken, maar hulle kennis blyk nie uit die kaart nie, wat slegs 'n praktiese gids was vir die paaie wat van punt tot punt gevolg moes word. In die middelste Ryn van die kaart is die woord Francia naby 'n spelfout van Bructeri. Buite Mainz is Suevia, die land van die Suebi, en verder is dit Alamannia, die land van die Alamanni. Vier stamme by die monding van die Ryn word uitgebeeld: die Chauci, die Amsivarii ('Ems dwellers'), die Cherusci en die Chamavi, gevolg deur qui et Pranci ('wat ook Franke is'). Dit impliseer dat die Chamavi as Frankies beskou is. Die Tabula was waarskynlik gebaseer op die Orbis Pictus, 'n kaart van twintig jaar arbeid in opdrag van Augustus en daarna deur die Romeinse tesourie -afdeling gehou vir die bepaling van belasting. Dit het as sodanig nie oorleef nie. Inligting oor die keiserlike afdelings van Gallië kom waarskynlik daaruit voort.
Die Saliërs is die eerste keer genoem deur Ammianus Marcellinus, wat Julian se nederlaag van "die eerste Franke van almal, die wat die Saliërs genoem het," beskryf het in 358.   Julian het toegelaat dat die Franke in Texuandrië bly as fœderati binne die Ryk, nadat hulle van die Ryn-Maas-delta daarheen verhuis het.   Die 5de eeu Notitia Dignitatum noem 'n groep soldate as Salii.
Enkele dekades later het Franken in dieselfde streek, moontlik die Saliërs, die Scheldtrivier beheer en het die vervoerskakels na Brittanje in die Engelse kanaal ontwrig. Alhoewel Romeinse magte dit kon regkry, kon hulle nie die Franke verdryf nie, wat steeds as seerowers gevrees word.
Die Saliërs word oor die algemeen beskou as die voorgangers van die Franken wat suidweswaarts gestoot het na wat nou die moderne Frankryk is, wat uiteindelik deur die Merovingers regeer is (sien hieronder). Dit is omdat die Merowingiese dinastie die Saliese wet gepubliseer het (Lex Salica) dit geld in die Neustriese gebied vanaf die rivier die Liger (Loire) tot by die Silva Carbonaria, die westelike koninkryk wat deur hulle gestig is buite die oorspronklike gebied van die Frankiese nedersetting. In die 5de eeu het Franken onder Chlodio die Romeinse lande binnegedring in en buite die "Silva Carbonaria" of "houtskoolbos", wat deur die gebied van die moderne westelike Wallonië geloop het. Die woud was die grens van die oorspronklike Saliese gebiede in die noorde en die meer geromaniseerde gebied in die suide in die Romeinse provinsie Belgica Secunda (ongeveer gelykstaande aan wat Julius Caesar lank gelede 'België' genoem het). Chlodio het Tournai, Artois, Cambrai en tot by die Somme -rivier verower. Chlodio word dikwels gesien as 'n voorouer van die toekomstige Merovingiese dinastie. Childeric I, wat volgens Gregory van Tours 'n bekende afstammeling van Chlodio was, is later as administratiewe heerser oor die Romeinse Belgica Secunda en moontlik ander gebiede. 
Uit die geskiedenis van Childeric blyk dit dat hy saam met die Romeinse magte in die Loire -gebied, redelik ver in die suide, aktief was. Sy afstammelinge het die Romeinse Gallië heers tot daar, en dit het die Frankiese koninkryk Neustrië geword, die basis van wat Middeleeuse Frankryk sou word. Die seun van Childeric, Clovis I, het ook beheer geneem oor die meer onafhanklike Frankiese koninkryke oos van die Silva Carbonaria en Belgica II. Dit het later die Frankiese koninkryk Austrasië geword, waarna die vroeë regskode 'Ripuarian' genoem is.
Die Rynland -franke wat naby die deel van die Ryn gewoon het van ongeveer Mainz tot Duisburg, die streek van die stad Keulen, word dikwels afsonderlik van die Saliërs beskou, en soms in moderne tekste wat Ripuarian Franks genoem word. Die Ravenna -kosmografie stel dit voor Francia Renensis ingesluit die ou civitas van die Ubii, in Germania II (Germania Inferior), maar ook die noordelike deel van Germania I (Germania Superior), insluitend Mainz. Net soos die Saliërs, verskyn dit in Romeinse verslae, sowel as aanvallers en as bydraers tot militêre eenhede. Anders as die Salii, is daar geen rekord van wanneer, indien ooit, die ryk amptelik hul woning binne die ryk aanvaar het nie. Hulle het uiteindelik daarin geslaag om die stad Keulen te besit, en dit lyk asof hulle op 'n stadium die naam Ripuarians verkry het, wat moontlik 'riviermense' beteken het. 'N Merowingiese regskode is in elk geval die Lex Ribuaria, maar dit geld waarskynlik in al die ouer Frankiese lande, insluitend die oorspronklike Saliese gebiede.
Jordanes, in Getica noem die Riparii as hulpverleners van Flavius ​​Aetius tydens die Slag van Châlons in 451: "Hi enim affuerunt auxiliares: Franci, Sarmatae, Armoriciani, Liticiani, Burgundiones, Saxones, Riparii, Olibriones."  Maar hierdie Riparii ("rivierbewoners") word vandag nie as Ripuariese Franken beskou nie, maar as 'n bekende militêre eenheid gebaseer op die rivier die Rhône. 
Hulle gebied aan weerskante van die Ryn het 'n sentrale deel van Merovingiese Austrasië geword, wat gestrek het tot onder meer Roman Germania Inferior (later Germania Secunda, wat die oorspronklike Saliese en Ripuariese lande insluit, en ongeveer gelyk is aan Middeleeuse Neder -Lotharingia) sowel as Gallia Belgica Prima (laat -Romeinse "België", ongeveer middeleeuse Bo -Lotharingia), en land op die oostelike oewer van die Ryn.
Merowingiese koninkryk (481–751) Redigeer
Gregory van Tours (Boek II) het berig dat daar klein Frankiese koninkryke gedurende die vyfde eeu bestaan ​​het rondom Keulen, Tournai, Cambrai en elders. Die koninkryk van die Merowingers het uiteindelik die ander oorheers, moontlik vanweë die verband met die Romeinse magstrukture in Noord -Gallië, waarin die Frankiese militêre magte blykbaar tot 'n mate geïntegreer was. Aegidius, was oorspronklik die magister militum van Noord -Gallië aangestel deur Majorian, maar na Majorian se dood blykbaar gesien as 'n Romeinse rebel wat op Frankiese magte staatgemaak het. Gregory van Tours berig dat Childeric I vir 8 jaar verban is terwyl Aegidius die titel "King of the Franks" beklee. Uiteindelik het Childeric teruggekeer en dieselfde titel ingeneem. Aegidius sterf in 464 of 465.  Childeric en sy seun Clovis I is albei beskryf as heersers van die Romeinse provinsie Belgica Secunda, deur sy geestelike leier in die tyd van Clovis, Saint Remigius.
Clovis verslaan later die seun van Aegidius, Syagrius, in 486 of 487 en laat toe die Frankiese koning Chararic in die tronk sit en teregstel. 'N Paar jaar later vermoor hy Ragnachar, die Frankiese koning van Cambrai, en sy broers. Nadat hy die koninkryk van Soissons verower het en die Visigote uit die suide van Gallië verdryf het tydens die Slag van Vouillé, vestig hy Frankiese hegemonie oor die grootste deel van Gallië, uitgesluit Bourgondië, Provence en Bretagne, wat uiteindelik deur sy opvolgers opgeneem is. Teen die 490's het hy al die Frankiese koninkryke wes van die Maasrivier verower behalwe die Ripuariese Franken en was hy in staat om die stad Parys sy hoofstad te maak. Hy word die eerste koning van alle Franke in 509, nadat hy Keulen verower het.
Clovis I het sy koninkryk verdeel tussen sy vier seuns, wat verenig het om Bourgondië in 534 te verslaan. Interne stryd het plaasgevind tydens die bewind van die broers Sigebert I en Chilperic I, wat grootliks aangevuur is deur die wedywering van hul koninginne, Brunhilda en Fredegunda, en wat het voortgegaan tydens die bewind van hul seuns en hul kleinseuns. Drie verskillende sub -koninkryke het ontstaan: Austrasia, Neustria en Bourgondië, wat elkeen onafhanklik ontwikkel het en probeer invloed uitoefen op die ander. Die invloed van die Arnulfing -stam van Austrasië het verseker dat die politieke swaartepunt in die koninkryk geleidelik ooswaarts na die Rynland verskuif het.
Die Frankiese koninkryk is in 613 herenig deur Chlothar II, die seun van Chilperic, wat sy edeles die Edik van Parys verleen het in 'n poging om korrupsie te verminder en sy gesag weer te bevestig. Na die militêre suksesse van sy seun en opvolger Dagobert I, het die koninklike gesag vinnig afgeneem onder 'n reeks konings, tradisioneel bekend as les rois fainéants. Na die Slag van Tertry in 687 het elke burgemeester van die paleis, wat voorheen die hoof van die koning was, die mag tot in 751, met die goedkeuring van die pous en die adel, die laaste Merovingiese koning Childeric afgesit III en homself laat kroon. Dit het 'n nuwe dinastie, die Karolingers, ingewy.
Karolingiese ryk (751–843) Redigeer
Die eenwording wat die Merovingers bereik het, verseker die voortsetting van wat bekend geword het as die Karolingiese Renaissance. Die Karolingiese Ryk is geteister deur onderlinge oorlogvoering, maar die kombinasie van Frankiese bewind en die Romeinse Christendom het verseker dat dit fundamenteel verenig was. Frankiese regering en kultuur was baie afhanklik van elke heerser en sy doelwitte, en daarom het elke streek van die ryk anders ontwikkel. Alhoewel die oogmerke van 'n heerser afhang van die politieke alliansies van sy familie, het die voorste gesinne van Francia dieselfde basiese oortuigings en idees van die regering gedeel, wat beide Romeinse en Germaanse wortels gehad het. [ aanhaling nodig ]
Die Frankiese staat het sy mag oor die meerderheid van Wes -Europa teen die einde van die 8ste eeu gekonsolideer en ontwikkel tot die Karolingiese ryk. Met die kroning van hul heerser Karel die Grote as die Heilige Romeinse keiser deur pous Leo III in 800 nC, word hy en sy opvolgers erken as wettige opvolgers van die keisers van die Wes -Romeinse Ryk. As sodanig het die Karolingiese Ryk geleidelik in die Weste gesien word as 'n voortsetting van die antieke Romeinse Ryk. Hierdie ryk sou aanleiding gee tot verskeie opvolgerstate, waaronder Frankryk, die Heilige Romeinse Ryk en Bourgondië, hoewel die Frankies identiteit bly die naaste geïdentifiseer met Frankryk.
Na die dood van Karel die Grote word sy enigste volwasse oorlewende seun keiser en koning Lodewyk die Vroom. Na die dood van Lodewyk die Vroom, volgens die Frankiese kultuur en wetgewing wat gelykheid vereis tussen alle lewende manlike volwasse erfgename, is die Frankiese Ryk nou verdeel tussen Louis se drie seuns.
Deelname aan die Romeinse weermag Edit
Dit is bekend dat Germaanse mense, insluitend die stamme in die Ryn -delta wat later die Franken geword het, sedert die dae van Julius Caesar in die Romeinse leër gedien het. Nadat die Romeinse administrasie in die 260's in Gallië ineengestort het, het die leërs onder die Germaanse Bataafse Postumus in opstand gekom en hom tot keiser uitgeroep en daarna die orde herstel. Van toe af is Germaanse soldate in die Romeinse leër, veral Franke, uit die geledere bevorder. 'N Paar dekades later het die Menapiaanse Carausius 'n Bataaf -Britse rumpstaat op Romeinse grond geskep wat deur Frankiese soldate en plunderaars ondersteun is. Frankiese soldate soos Magnentius, Silvanus en Arbitio het gedurende die middel van die 4de eeu kommandoposisies in die Romeinse leër beklee. Uit die vertelling van Ammianus Marcellinus is dit duidelik dat beide Frankiese en Alamanniese stamleërs volgens Romeinse lyne georganiseer is.
Na die inval van Chlodio het die Romeinse leërs aan die Ryngrens 'n Frankiese 'franchise' geword, en dit was bekend dat Franken Romeinse agtige troepe hef wat deur 'n Romeinse wapen- en wapenindustrie ondersteun word. Dit het ten minste geduur tot die dae van die geleerde Procopius (ongeveer 500 - ongeveer 565), meer as 'n eeu na die afsterwe van die Wes -Romeinse Ryk, wat geskryf het waarin hy eersgenoemde beskryf het Arborychoi, nadat hulle met die Franken saamgesmelt het, het hulle hul legionêre organisasie behou in die styl van hul voorvaders gedurende die Romeinse tyd. Die Franken onder die Merovingers het die Germaanse gewoonte met Romaanse organisasie en verskeie belangrike taktiese vernuwings versmelt. Voor hul verowering van Gallië het die Franken hoofsaaklik as 'n stam geveg, tensy hulle deel was van 'n Romeinse militêre eenheid wat in samewerking met ander keiserlike eenhede geveg het.
Militêre praktyke van die vroeë Franke Edit
Die primêre bronne vir Frankiese militêre gebruik en bewapening is Ammianus Marcellinus, Agathias en Procopius, laasgenoemde twee Oos -Romeinse historici wat skryf oor Frankiese ingryping in die Gotiese Oorlog.
Met die skryf van 539 sê Procopius:
Op hierdie tydstip het die Franke gehoor dat sowel die Gote as die Romeine swaar gely het deur die oorlog. vergeet vir die oomblik hul eed en verdrae. (want hierdie nasie in vertrouensaangeleenthede is die mees verraderlike ter wêreld), hulle versamel dadelik onder die leiding van Theudebert I onder die leiding van Theudebert I en marsjeer na Italië: hulle het 'n klein kavalleriekamp oor hul leier, en dit was die enigste wat met spiese gewapen was, terwyl die res voetsoldate was sonder boë of spiese, maar elkeen het 'n swaard en skild en een byl gedra. Die ysterkop van hierdie wapen was nou dik en uiters skerp aan beide kante, terwyl die houthandvatsel baie kort was. En hulle is altyd gewoond om hierdie byle tydens die eerste aanklag op 'n sein te gooi en sodoende die skild van die vyand te verbrysel en die mans dood te maak. 
Sy tydgenoot, Agathias, wat sy eie geskrifte gebaseer het op die trope wat deur Procopius neergelê is, sê:
Die militêre toerusting van hierdie mense [die Franke] is baie eenvoudig. Hulle ken nie die gebruik van die pos of griewe nie en die meerderheid laat die kop onbedek, net 'n paar dra die helm. Hulle het hul kiste kaal en die rug naak teen die lendene, hulle bedek hul dye met leer of linne. Hulle bedien nie te perd nie, behalwe in baie seldsame gevalle. Voetgeveg is 'n gewone en 'n nasionale gewoonte, en hulle is vaardig daarin. By die heup dra hulle 'n swaard en aan die linkerkant is hul skild vasgemaak. Hulle het geen boë of slings nie, geen raketwapens behalwe die byl met twee kante en die angon wat hulle die meeste gebruik nie. Die angels is spiese wat nie baie kort of baie lank is nie. Hulle kan, indien nodig, gebruik word om soos 'n spies te gooi, en ook hand -tot -hand geveg. 
Alhoewel bogenoemde aanhalings gebruik is as 'n verklaring van die militêre praktyke van die Frankiese nasie in die 6de eeu en selfs geëxtrapoleer is na die hele tydperk voor Charles Martel se hervormings (vroeg in die middel van die 8ste eeu), het historiografie na die Tweede Wêreldoorlog beklemtoon die oorgeërfde Romeinse kenmerke van die Frankiese weermag vanaf die begin van die verowering van Gallië. Die Bisantynse skrywers bied verskeie teenstrydighede en probleme aan. Procopius ontken die Franke die gebruik van die spies terwyl Agathias dit een van hul primêre wapens maak. Hulle stem saam dat die Franke hoofsaaklik infanteriste was, byle gegooi het en 'n swaard en skild gedra het. Beide skrywers weerspreek ook die gesag van Galliese skrywers van dieselfde algemene tydperk (Sidonius Apollinaris en Gregorius van Tours) en die argeologiese bewyse. Die Lex Ribuaria, die vroeë sewende eeuse regskode van die Rynland of Ripuarian Franks, spesifiseer die waardes van verskillende goedere by die betaling van 'n wergild in natura, terwyl 'n spies en skild slegs twee werd was solidi, 'n swaard en skede is op sewe gewaardeer, 'n helm op ses en 'n "metaal tuniek" op twaalf.  Scramasas en pylpunte is talryk in Frankiese grafte, hoewel die Bisantynse historici dit nie aan die Franken toewys nie.
Die getuienis van Gregory en van die Lex Salica impliseer dat die vroeë Franken 'n kavalerie was. Sommige moderne historici het eintlik vermoed dat die Franken so baie perde gehad het dat hulle dit kon gebruik om landerye te ploeg en dus tegnologies landboukundige oor hul bure gevorder het. Die Lex Ribuaria spesifiseer dat die waarde van 'n merrie dieselfde was as die waarde van 'n os of 'n skild en spies, twee solidi en 'n hings sewe of dieselfde as 'n swaard en skede,  wat daarop dui dat perde relatief algemeen was. Miskien het die Bisantynse skrywers die Frankiese perd as onbeduidend beskou as die Griekse kavallerie, wat waarskynlik akkuraat is. 
Merowingiese weermag Redigeer
Samestelling en ontwikkeling Redigeer
Die Frankiese militêre establishment het baie van die reeds bestaande Romeinse instellings in Gallië opgeneem, veral tydens en na die verowerings van Clovis I in die laat 5de en vroeë 6de eeu. Frankiese militêre strategie het gedraai oor die besit en vestiging van versterkte sentrums (castra) en oor die algemeen is hierdie sentrums gehou deur garnisoene van milities of laeti, wat voormalige Romeinse huursoldate van Germaanse oorsprong was. Regoor Gallië het die afstammelinge van Romeinse soldate hul uniforms aangehad en hul seremoniële pligte uitgevoer.
Onmiddellik onder die Frankiese koning in die militêre hiërargie was die leidrade, sy beëdigde volgelinge, wat oor die algemeen 'ou soldate' in diens was weg van die hof.  Die koning het 'n elite lyfwag gehad wat die trustee. Lede van die trustee dikwels bedien in centannae, garnisoen nedersettings wat vir militêre en polisiedoeleindes gestig is. Die daaglikse lyfwag van die koning bestaan ​​uit antrustiones (senior soldate wat aristokrate in militêre diens was) en pueri (junior soldate en nie aristokrate nie).  ​​Alle hooggeplaaste mans het pueri.
Die Frankiese weermag bestaan ​​nie slegs uit Franken en Gallo-Romeine nie, maar bevat ook Sakse, Alane, Taifals en Alemanni. Na die verowering van Bourgondië (534) is die goed georganiseerde militêre instellings van daardie koninkryk in die Frankiese koninkryk geïntegreer. Die belangrikste onder hulle was die staande leër onder bevel van die Patrisiër van Bourgondië.
Aan die einde van die 6de eeu, tydens die oorloë wat deur Fredegund en Brunhilda aangevoer is, het die Merowingiese vorste 'n nuwe element in hul weermag ingebring: die plaaslike heffing. 'N Heffing bestaan ​​uit al die bekwame manne van 'n distrik, wat verplig was om by die diens aan te meld, soortgelyk aan diensplig. Die plaaslike heffing geld slegs vir 'n stad en sy omgewing. Aanvanklik slegs in sekere stede in Wes -Gallië, in Neustria en Aquitanië, het die konings die reg of mag gehad om die heffing op te eis. Die bevelvoerders van die plaaslike heffings was altyd anders as die bevelvoerders van die stedelike garnisoene. Dikwels was eersgenoemde onder bevel van die graafskappe van die distrikte. 'N Baie skaarser voorkoms was die algemene heffing, wat van toepassing was op die hele koninkryk en wat boere insluit (armes en minderwaardighede). Algemene heffings kan ook in die nog heidense trans-Rynse stamhertogdomme gemaak word op bevel van 'n monarg. The Saxons, Alemanni and Thuringii all had the institution of the levy and the Frankish monarchs could depend upon their levies until the mid-7th century, when the stem dukes began to sever their ties to the monarchy. Radulf of Thuringia called up the levy for a war against Sigebert III in 640.
Merovingian armies used coats of mail, helmets, shields, lances, swords, bows and arrows and war horses. The armament of private armies resembled those of the Gallo-Roman potentiatores of the late Empire. A strong element of Alanic cavalry settled in Armorica influenced the fighting style of the Bretons down into the 12th century. Local urban levies could be reasonably well-armed and even mounted, but the more general levies were composed of pauperes en inferiores, who were mostly farmers by trade and carried ineffective weapons, such as farming implements. The peoples east of the Rhine – Franks, Saxons and even Wends – who were sometimes called upon to serve, wore rudimentary armour and carried weapons such as spears and axes. Few of these men were mounted. [ aanhaling nodig ]
Tactically, the Merovingians borrowed heavily from the Romans, especially regarding siege warfare. Their battle tactics were highly flexible and were designed to meet the specific circumstances of a battle. The tactic of subterfuge was employed endlessly. Cavalry formed a large segment of an army [ aanhaling nodig ] , but troops readily dismounted to fight on foot. The Merovingians were capable of raising naval forces: the naval campaign waged against the Danes by Theuderic I in 515 involved ocean-worthy ships and rivercraft were used on the Loire, Rhône and Rhine.
Het jy geweet? William, an Old French name composed of Germanic elements ("wil," meaning desire, and "helm," meaning protection), was introduced to England by William the Conqueror and quickly became extremely popular. By the 13th century, it was the most common given name among English men.
Consider the Ottoman invasion of Christian Eastern Europe in which the Ottoman Empire invaded the west and conquered and colonized Greece, all of the Balkans, Romania, Bessarabia, and Hungary, and was stopped only at the outskirts of Vienna in 1529. Consider also the Muhgal conquest of Northern India in the early 1600s. But today? Natuurlik! In the 20th century alone: