Baja California - GESKIEDENIS - Inligting
Toeriste stroom na Baja California - geskei van die res van Mexiko deur die See van Cortez - om die pragtige kuslyn te besoek en hul sterkte by sportvisvang te toets. Die grensoorgang van die staat by Tijuana is die besigste in Mexiko. Die internasionale hawe Ensenada, aan die Stille Oseaan -kus, is 'n gereelde stop vir vaartuie. Aangesien dit die enigste diepwaterhawe in Baja California is, dien dit as die primêre spilpunt vir die invoer en uitvoer van goedere in die hele streek.
Voordat die Spanjaarde aangekom het, was die skiereiland Baja California bewoon deur drie groot etniese groepe: die Cochimí in die noorde, die Guaycura in die sentrale gedeelte en die Pericú aan die suidelike kaap. Argeologiese artefakte dui daarop dat hierdie stamme al 9 000-10 000 jaar gelede die skiereiland en Cedros-eiland bewoon het. Die Cochimí, wat op die vasteland gewoon het, was jagters en versamelaars, maar 'n geïsoleerde groep Cochimí wat op die eiland Cedros gewoon het, het 'n redelik komplekse landbousisteem ontwikkel. Die Guaycura en die Pericú het gelewe deur te jag, te versamel en te hengel. Hulle afstammelinge woon nog steeds in Baja California, hoofsaaklik op die noordelikste deel van die skiereiland.
Nadat die Spanjaarde die Mexikaanse vasteland vroeg in die 16de eeu verower het, het hulle weswaarts gesoek na 'n legendariese goud -eiland. In 1532 het die veroweraar Hernán Cortés twee vloot skepe gestuur om die eiland te soek. Toe hulle dit nie kon vind nie, het Cortés besluit om self die soektog te lei. In 1535 beland hy noord van La Paz (naby die suidelike punt van die Baja California -skiereiland) waar hy swart pêrels ontdek het, maar geen goud nie. Cortés en sy manne keer terug na die vasteland, net om 'n ander ekspedisie in 1539 onder die leiding van kaptein Francisco de Ulloa te begin. Hierdie keer seil die Spanjaarde die hele lengte van die See van Cortés en ontdek dat Baja eintlik 'n skiereiland is. Teenstrydige berigte lui dat Ulloa die volgende jaar doodgesteek of op see verloor is; in beide gevalle het Cortés in 1541 na Spanje teruggekeer sonder om Baja California volledig te ondersoek of te koloniseer. In 1542 waag Juan Rodríguez Cabrillo die streek in, maar dit was die laaste verkenning vir 50 jaar.
Namate die handel tussen Mexiko en die Filippyne gegroei het, het dit duidelik geword dat 'n toevoerstasie aan die westelike kus van Baja California 'n welkome toevlugsoord sou wees vir skepe wat van die lang reis na die Stille Oseaan kom. Sedert 1592 het Sebastián Vizcaíno twee ekspedisies onderneem om so 'n stasie te vestig, maar hy was onsuksesvol as gevolg van herhaalde weerstand van die inboorling. Eintlik sou 'n toevoerstasie eers in 1730 in die omgewing gevestig word.
In Januarie 1683 voorsien die Spaanse regering drie skepe met 200 man en gee hulle 'n mandaat om die skiereiland te koloniseer. Die ekspedisie, gelei deur die goewerneur van Sinaloa, Isidro de Atondo y Antillón, vaar die See van Cortés in en probeer sy eerste vestiging by La Paz; vyandigheid van plaaslike stamme het die ekspedisie egter gedwing om voort te gaan. Toe 'n tweede skikking om dieselfde rede misluk, keer die ekspedisie terug na die vasteland.
Twaalf jaar later, in 1695, vestig 'n Jesuïet -priester met die naam Juan María Salvatierra die eerste permanente Spaanse nedersetting van die streek, die Misión Nuestra Señora de Loreto, wat vinnig die godsdienstige en administratiewe hoofstad van die skiereiland geword het. Die sukses daarvan het ander Jesuïete in staat gestel om meer missies in die hele gebied in te voer — in totaal 23 in die volgende 70 jaar. Koning Carlos III van Spanje het egter versigtig geraak vir die groeiende mag van die Jesuïete en het in 1767 beveel dat hulle met vuurwapens verdryf moet word en onmiddellik na Spanje moet terugkeer.
Die Franciskane het ingeskakel in die vakuum wat die Jesuïete gelaat het, en - onder die gesag van vader Junipero Serra - het hulle verskeie van die bestaande missies gesluit of gekonsolideer en een van hulle eie gestig, San Fernando Velicatá. Onder leiding van die Spaanse regering het vader Serra verder gegaan na die noorde, waar hy 21 nuwe missies in Alta California (die huidige Kalifornië) gestig het.
In die laat 1700's het die Dominikane aktief geword in Baja California. Teen 1800 het hulle nege nuwe missies in die noordelike deel van Baja gevestig en het hulle voortgegaan om toesig te hou oor die bestaande Jesuïete -missies.
Die onafhanklikheidsbeweging in Mexiko het in 1810 begin, maar die betrokkenheid van Baja California was minimaal, gegewe die klein bevolking. Die Spaanse teenwoordigheid op die skiereiland het hoofsaaklik uit missies bestaan, en die missies was nou gekoppel aan die Spaanse kroon. Die einde van die Spaanse bewind in Mexiko het ook die einde van die administratiewe gesag van die missies beteken. Na sy onafhanklikheid in 1821 het Mexiko Baja California as 'n federale gebied gevestig; in 1832 het die goewerneur al die missies in parochiekerke omskep.
Die Meksikaans-Amerikaanse oorlog (1846-1848) het groot gevolge in Baja California. Die oorlog het begin nadat Mexiko die aanbod van die Verenigde State geweier het om Kalifornië, Nevada, Utah en dele van Colorado, Arizona, New Mexico en Wyoming te koop. In die verdrag wat die oorlog beëindig het, het Mexiko toegegee aan Amerikaanse eise en die groot gebied afgestaan ​​in ruil vir $ 15 miljoen. Die oorspronklike ontwerp van die verdrag sluit Baja California in by die verkoop, maar die Verenigde State het uiteindelik ingestem om die skiereiland weg te laat vanweë die nabyheid van Sonora, wat oorkant die nou see van Cortés geleë is.
In 1853 het 'n Amerikaner met die naam William Walker die skiereiland binnegeval met 50 huursoldate, met die doel om die grond vir die Verenigde State te annekseer. Hoewel hy geen steun van die Amerikaanse regering gehad het nie, het Walker van San Francisco na La Paz gevaar, die goewerneur gearresteer, die openbare geboue in besit geneem en die vlag van 'n nuwe republiek gehys. Hy het selfs homself tot president verklaar en kabinetslede aangestel. Sonder versterking moes Walker egter terugtrek, eers na Cabo San Lucas en uiteindelik terug oor die grens.
Omdat hy so ver van Mexico -stad was, was Baja California relatief geïsoleer van baie van die politieke en sosiale onrus wat Mexiko gedurende die laaste deel van die 19de eeu geteister het. Die gebied speel egter 'n deurslaggewende rol in die Mexikaanse rewolusie. In 1911 het 'n groep genaamd Partido Liberal Mexicano (Liberal Mexican Party) 'n opstand gereël teen die uitgebreide presidentskap van diktator Porfirio Díaz. Onder Francisco Palomares en Pedro Ramirez Caule - albei ondersteuners van Francisco Madero, wat die Mexikaanse Revolusie in 1910 begin het - het die rebelleër in Januarie 1911 beheer oor Mexicali geneem, gevolg deur Tijuana in Mei. Die sukses van die Partido Liberal Mexicano ondermyn die geloofwaardigheid van Díaz en die federale magte, en moedig rebelletroepe in ander streke aan om by die stryd aan te sluit.
Namate die rewolusie in 1921 tot 'n einde gekom het, het Baja California hom verbind met die nuwe president, Venustiano Carranza. Gedurende die res van die 20ste eeu het die burgers van die staat hul leiers gekies uit die dominante politieke party, die PRI (Institutional Revolutionary Party), met die uitsondering van Ernesto Ruffo, wat in 1989 verkies is as 'n verteenwoordiger van die PAN -party.
Op 31 Desember 1952 word Baja California amptelik die 29ste staat van Mexiko, en in 1953 word die grondwet van die staat aangeneem. Voorheen was die streek se amptelike naam Territorio Norte de Baja California, of Northern Territory of Baja California. Ingevolge die nuwe grondwet het Braulio Maldonado Sández van die Institutional Revolutionary Party (PRI) die eerste goewerneur van die staat geword, onder voorsitterskap van 'n regering wie se eenkamerige wetgewende tak 25 lede het.
Die staat se ekonomie word versterk deur landbou, maquiladoras (vervaardigingsbyeenkomste), mynbou en toerisme. Die staat is ook bekend as 'n toeristebestemming, danksy die ontelbare strande en die nabyheid van die Verenigde State. Met ses grensoorgangspunte na die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, sien Baja California daagliks duisende kruisings. In 2000 het ongeveer 180 000 motors daagliks die internasionale grens oorgesteek.
Tijuana is die grootste stad in Baja, Kalifornië. Die bevolking wissel voortdurend namate mense uit die Verenigde State en Latyns -Amerika aankom, terwyl ander na die Verenigde State vertrek.
Die sportliefhebbers van Baja California geniet die nabyheid van verskeie professionele spanne: die Mexicali Suns (basketbal), die Mexicali Eagles (bofbal), die Tijuana Colts (bofbal) en die Tijuana Xoloitzcuintles (voetbal).
Groot stede (bevolking): Tijuana (1 410 700) Mexicali (855 962) Ensenada (413 481) Tecate (91 021) Playas de Rosarito (73 305)
Grootte/oppervlakte: 56.017 vierkante myl
Bevolking: 2.844.469 (sensus van 2005)
Die wapen van Baja California bevat die leuse van die staat, "Werk en maatskaplike geregtigheid," op 'n beeld van die son wat die energie van die staat verteenwoordig. Onder die son hou 'n manlike figuur 'n boek, terwyl 'n vroulike figuur 'n proefbuis dra; Saam gryp hulle verskeie weerligstrale, wat daarop dui dat die kreatiewe kombinasie van kultuur en wetenskap kragtige energie kan opwek. In die onderste deel van die ontwerp omhels 'n menslike figuur met uitgestrekte arms die staat se drie primêre hulpbronne: landbou, nywerheid en die see. Twee vis wat aan die kante spring, dui die twee watermassas aan wat Baja California omring - die See van Cortés en die Stille Oseaan.
Die skiereiland Baja California is 1300 kilometer lank, wat dit die derde langste ter wêreld maak.
Die Amerikaanse grensoorgang by Tijuana is een van die besigste ter wêreld, met ongeveer 50 000 motors en 25 000 voetgangers wat elke dag kom en gaan.
Toe die Spanjaarde in 1539 in die Baja California -gebied aankom, het hulle geglo dat hulle 'n mitiese eiland van vroulike krygers bereik het wat deur koningin Calafia beheer is. Die vroegste rekord van hierdie mite verskyn in Die eksploite van die baie kragtige Cavalier Esplandian, Seun van die uitstekende koning Amadis van Gau, geskryf deur Garcia Ordonez de Montalvo 18 jaar tevore.
Die Guadalupe-vallei, naby Ensenada, ondersteun verskeie wynplase van wêreldgehalte in die ou Nuestra Señora de Guadalupe del Norte-sending. Besoekers aan die missie kan wynproe en wingerdtoere geniet.
Olive Ridley (golfinas) en Leerrug (lof) skilpaaie maak nes op die strande van die staat en keer elke jaar terug om hul eiers te lê op dieselfde strand waar hulle gebore is.
La Bufadora (die blaasgat) is 'n natuurlike mariene geiser wat 'n entjie van Ensenada af geleë is. Seegolwe word in 'n gedeeltelik onderdompelde grot gedwing. Die water en lug in die grot meng en veroorsaak 'n drukopbou. Die druk veroorsaak dat die water uit die grot opwaarts ontplof en hoogtes bereik tot 24 meter (80 voet).
El Altar, 'n plek in die San Pedro Mártir Nasionale Park, bied besoekers die unieke geleentheid om beide die Stille Oseaan en die See van Cortés tegelyk te sien.
Die strande langs die twee kuste van Baja California wissel geweldig. Die westelike kus, wat na die Stille Oseaan kyk, word gekenmerk deur koel water, deinings van die oseaan en af ​​en toe swaar branders. Die oostelike kus kyk uit na die nou See van Cortés en het oor die algemeen kalmer waters.
Elke jaar reis duisende toeriste na Baja om voordeel te trek uit sportvisvang in Ensenada, San Felipe, Mexicali, Bahía de Los Ángeles en San Quintín.
Die noordelike deel van Baja California het 'n ideale klimaat vir die verbouing van druiwe; die valleie van Calafia, Guadalupe en San Antonio de las Minas vorm die hart van die wynland van Baja California en produseer 'n wye verskeidenheid wyne soos chardonnay, chenin blanc, sauvignon blanc, barbera, cabernet, syrah, tempranillo, merlot en cabernet franc . Die Bodegas de Santo Tomas -wynkelders gebruik steeds die druiwe -variëteite wat Jesuïete -sendelinge in die 18de eeu geplant het.
Alhoewel die gebied meer as 'n eeu lank na die ontdekking van die Europese kolonisasie weerstaan ​​het, het die Spaanse dit uiteindelik gekoloniseer deur missies te stig. Baie van die missies is in 'n swak toestand of het heeltemal verdwyn, maar toeriste besoek steeds plekke soos Misión San Vicente Ferrer, Misión El Descanso en Misión San Miguel Arcángel de la Frontera.
Antieke skilderye, waarvan sommige omstreeks 8000 vC deur vroeë mense geskep is, versier grotte en rotse in die hele skiereiland. Baja California se grotverfroete begin in die noorde by El Vallecito, naby die stad La Rumorosa, en strek suid van die Guadalupe -vallei tot by 'n gebied genaamd Las Pintas.
Baja California - GESKIEDENIS
Tussen 1683 en 1834 het Jesuïete en Franciskaanse sendelinge 'n reeks godsdienstige voorposte gestig van die huidige Baja California en Baja California Sur (Suid-Kalifornië laer) na die huidige Kalifornië.
Camino Real het 'n algemene term geword vir enige pad onder die direkte jurisdiksie van die Spaanse kroon, maar sodra Mexiko sy onafhanklikheid van Spanje gewen het, het hierdie praktyk opgehou. Die term "El Camino Real" het sy oorsprong in die Middeleeuse Spanje, waar dit gebruik is om die belangrikste roetes in elke distrik te onderskei as 'n deurgang vir koninklike bevele of koninklike wapens, en dit word gepatrolleer om veilig van bandiete af te kom. Mettertyd het dit 'n algemene term geword vir die hoofweg tussen twee groot sentrums.
Met die gebrek aan gestandaardiseerde padtekens op hierdie tydstip, is daar besluit om kenmerkende klokke langs die roete te plaas, opgehang aan stutte in die vorm van 'n 11-voet lange herdershul, wat 'n Jesuit se kierie simboliseer. Boonop word gesê dat die sendelinge mosterdsaadjies langs die roete gestrooi het om dit met heldergeel blomme te merk.
Gedurende die sewentigerjare het die fotograaf Harry W. Crosby die sentrale berge van Baja California probeer verken met muile en pakke, heen en weer oor El Camino Real, in 'n stelselmatige soeke na rotskilderye wat tydens 'n vroeëre kuns aangetrek is. ekspedisie op soek na die El Camino Real. Die El Camino Real -ekspedisie het gelei tot sy publikasie 'The King's Highway in Baja California', terwyl sy daaropvolgende ekspedisies op soek na grotskilderye, of die 'Great Murals', gelei het tot sy publikasie 'The Cave Paintings of Baja California: Discovering the Great Murals van 'n onbekende volk '.
Daar word vermoed dat die missies in Kalifornië vanaf 1769 begin, maar die eerste permanente sending, Misión Nuestra Señora de Loreto Concho in Baja California, is drie en sewentig jaar vroeër, op 25 Oktober 1697, gestig deur die Jesuïet Vader Juan María de Salvatierra. In die volgende 70 jaar het Jesuïete nog 17 missies langs die El Camino Real gestig.
Mission Santa Maria de los Angeles was die laaste van die missies wat in 1767 deur die Jesuïete in Baja California gestig is. Die gekose plek was die Cochimi -nedersetting Cabujakaamung ('arroyo of crags'), wes van Bahia San Luis Gonzaga naby die Golf van Kalifornië. kus. Dit was slegs maande voordat die Jesuïete verdryf is, aangesien koning Carlos III van Spanje versigtig geword het vir hul groeiende mag, uit Baja California.
Een van die Mexikaanse Jesuïete wat sy lewe in die Italiaanse ballingskap geleef het, was Francisco Javier Clavijero, wat 'n geskiedenis van Mexiko geskryf het met die klem op die inheemse mense, veral die Cochimi. 'Historia de la Antigua o Baja California' 1789 in 4 volumes, besin ook oor die werke van die Jesuïete -sendelinge in Baja California, waaronder Miguel Venegas, Juan Maria Salvatierra, Eusebio Francisco Kino, Juan de Ugarte, Francisco Maria Piccolo, Fernando Consag. Engelse vertalings is gepubliseer in San Francisco in 1864 en in Los Angeles in 1938. Vader Francisco Javier Clavijero is oorlede in Bologna op 2 April 1787, 56 jaar oud. Hy het nie geleef om die finale publikasie van 'Historia de la Antigua o Baja California' te sien nie.
Reeds in die reise van Christopher Columbus het die Koninkryk Spanje probeer om missies te vestig om heidene tot Katolisisme te verander Nueva España (Nuwe Spanje). Nuwe Spanje het bestaan ​​uit die Karibiese Eilande, Mexiko en gedeeltes van die huidige Suidwes -Verenigde State. Om kolonisasie te vergemaklik, het die Katolieke Kerk hierdie lande aan Spanje toegeken.
Benewens die presidio (koninklike fort) en pueblo (stad), was die misión een van drie groot agentskappe wat die Spaanse kroon in diens geneem het om sy grense uit te brei en sy koloniale gebiede te konsolideer. Asistencias ("submissies" of "bydraende kapelle") was kleinskaalse missies wat gereeld op verpligte dae Katolieke godsdiensdienste gehou het, maar sonder 'n inwonende priester. Kleiner plekke wat visitas ("besoekende kapelle") genoem word, het ook nie 'n inwonende priester gehad nie, en dit is dikwels slegs sporadies bygewoon. Sedert 1493 het die Kroon van Spanje deurgaans missies onderhou Nueva España.
Elke grensstasie was verplig om selfonderhoudend te wees, aangesien die bestaande voorsieningsmiddels onvoldoende was om 'n kolonie van enige grootte te onderhou. Om 'n missie te onderhou, het die padres benodig koloniste of bekeerde inheemse Amerikaners, gebel neofiete, om gewasse te verbou en vee te versorg in die hoeveelheid wat nodig is om 'n billike onderneming te ondersteun. Die tekort aan ingevoerde materiaal en die gebrek aan geskoolde arbeiders het die vaders genoop om eenvoudige boumateriaal en metodes te gebruik. Alhoewel die Spaanse hiërargie die missies as tydelike ondernemings beskou het, was die ontwikkeling van individuele nedersettings nie bloot gebaseer op 'priesterlike grille' nie. Die stigting van 'n missie het jare lange reëls en prosedures gevolg. Die papierwerk het maande, soms jare se korrespondensie, vereis en vereis die aandag van feitlik elke vlak van die burokrasie. Nadat hulle die mag gehad het om 'n missie in 'n gegewe gebied op te rig, het die manne wat daaraan toegewys is, 'n spesifieke plek gekies met 'n goeie watervoorsiening, naby die bevolking van inheemse mense en bewerkbare grond. Die padres, hul militêre begeleiding en dikwels bekeerde inheemse mense op die vasteland of mestisos het aanvanklik verdedigbare skuilings gevorm, waaruit 'n basis gestig is en die missie kon groei.
Die bou van die iglesia (kerk) was die fokuspunt van die nedersetting en het die middelpunt van die gemeenskap geskep. Die meerderheid missie -heiligdomme was op 'n ongeveer oos -wes -as gerig om die beste voordeel te trek uit die ligging van die son vir binneverligting.Die werkswinkels, kombuise, woonvertrekke, stoorkamers en ander bykomstige kamers was gewoonlik in die vorm van 'n vierhoek, waarin godsdiensvieringe en ander geleenthede dikwels plaasgevind het.
Indiese mense wat die Spaanse sendelinge in Baja California (van noord na suid) teëgekom het, was die Kumeyaay, Cocopah, Pai Pai,  Kiliwa,  Cochimi, Monqui, Guaycura en Pericu.  Die Kumeyaay en Cocapah het beperkte landbou beoefen, maar die meerderheid van die Baja Californians was nomadiese of semi-nomadiese jagter-versamelaars wat onder moeilike woestyntoestande en 'n tekort aan vars water bestaan ​​het.
In 'n beleid wat in groot dele van Latyns -Amerika gevolg is, vermindering genoem, het die sendelinge die Indiane op of naby die sending gekonsentreer vir godsdiensonderrig en opleiding om sedentêre boere en veewagters te word. Hulle doel was om 'n selfonderhoudende teokrasie te skep waarin die sendeling, gewoonlik ondersteun deur Spaanse soldate en leke, probeer regeer oor elke faset van die Indiër se godsdienstige en sekulêre lewens.  Die inheemse volke is dikwels volgens geslag gehuisves, met geweld tot Katolisisme omgeskakel en binne die perke van die sending by die Spaanse Ryk aangewakker. Onversetlike inheemse mense het dikwels weggehardloop of in opstand gekom, en baie missies het 'n onseker bestaan ​​tydens die koloniale era behou. Die gebruik van vuurwapens, lyfstraf in die vorm van sweepslag en godsdienstige rituele en sielkundige strawwe was almal die metodes wat die sendelinge gebruik het om die beheer te handhaaf en uit te brei.  Daar was gevalle van gewapende verset deur die Indiane teen die missies, veral die Pericue-opstand van 1734-1737, en Indiërs op die missies het gereeld weggehardloop om te ontsnap van die godsdienstige en arbeidsregime wat deur die sendelinge op hulle afgedwing is of die sendelinge saboteer. pogings deur passiewe verset. 
Ten tyde van die eerste kontak met die Spaanse, het die inheemse Amerikaners wat in Baja California woon, tot 60 000 getel. Teen 1762 het hulle getalle tot 21,000 gedaal en teen 1800 tot 5,900. Die primêre rede vir die afname was herhalende epidemies van Europese siektes, hoofsaaklik pokke, masels en tifus. Die verspreiding van siektes is vergemaklik deur die sendeling se praktyk om die bevolking naby die sending te vergader. Endemiese sifilis het gelei tot hoër kindersterftes en 'n verlaagde geboortesyfer. Teen die vroeë 19de eeu het die stamme van Baja California kultureel uitgesterf, behalwe die Kumeyaay, Cocopah en Pai Pai. 
Fortún Jiménez de Bertadoña het die Baja California -skiereiland vroeg in 1534 ontdek. Dit was egter Hernán Cortés wat die skiereiland in Mei 1535 as die 'eiland van Kalifornië' erken het, en daarom word die ontdekking amptelik erken. In Januarie 1683 het die Spaanse regering 'n ekspedisie gehuur wat bestaan ​​uit drie skepe om 'n kontingent van 200 man na die suidpunt van Baja California te vervoer. Onder bevel van die goewerneur van Sinaloa, Isidoro de Atondo y Antillón, en vergesel van die Jesuïet -priester Eusebio Francisco Kino, val die skepe in La Paz aan. Die landingparty is uiteindelik gedwing om sy aanvanklike skikking te laat vaar weens die vyandige reaksie van die inboorlinge. Die sendelinge het probeer om 'n nedersetting naby die huidige Loreto te stig, wat hulle Misión San Bruno genoem het, maar het misluk weens 'n gebrek aan voorraad.  Kino het 'n aantal missies gestig in die Pimería Alta, nou in die suide van Arizona, VSA en Sonora, Mexiko.
Die Jesuïet -priester Juan María de Salvatierra het uiteindelik daarin geslaag om die eerste permanente Spaanse nedersetting in Baja California, die Misión Nuestra Señora de Loreto Conchó, te vestig. Die missie, wat op 19 Oktober 1697 gestig is, word die godsdienstige sentrum van die skiereiland en die administratiewe hoofstad van Las Californië. Daarvandaan het ander Jesuïete uitgegaan om ander nedersettings in die onderste tweederdes van die skiereiland te vestig, met 17 missies en verskeie besoeke (submissies) tussen 1697 en 1767. 
Anders as die vastelandse nedersettings wat bedoel was om selfonderhoudende ondernemings te wees, het die afgeleë en strawwe toestande op die skiereiland dit alles behalwe onmoontlik gemaak om hierdie missies te bou en in stand te hou sonder deurlopende hulp van die vasteland. Toevoerlyne van regoor die Golf van Kalifornië, insluitend van die missies en boerderye van Padre Eusebio Kino op die vasteland na die hawe van Guaymas, het 'n deurslaggewende rol gespeel om die Baja California -sendingstelsel ongeskonde te hou.
Gedurende die sestig jaar wat die Jesuïete toegelaat is om onder die inboorlinge van Kalifornië te werk, het 56 lede van die Society of Jesus na die Baja California -skiereiland gekom, van wie 16 op hul poste gesterf het (twee as martelare). Vyftien priesters en een leke broer het die ontberinge oorleef, maar was blootgestel aan die handhawing van die besluit wat deur koning Carlos III van Spanje teen die genootskap ingestel is.  Daar word gerugte dat die Jesuïet -priesters 'n fortuin op die skiereiland versamel het en baie sterk geword het. Op 3 Februarie 1768 beveel die koning dat die Jesuïete met geweld uit die Amerikas verdryf word en na die vaderland terugkeer. Gaspar de Portolà is aangestel as goewerneur van Las Californias, met bevele om toesig te hou oor die uitsetting van die Jesuïete en toesig te hou oor die installering van vervangende Franciskaanse priesters. 
Die Franciskane het onder leiding van Fray Junípero Serra die opdragte geneem en verskeie van die bestaande installasies gesluit of gekonsolideer. Altesaam 39 minderjarige broeders het geswoeg op die skiereiland gedurende die vyf jaar en vyf maande van die Franciskaanse bewind. Vier van hulle is dood, 10 is na nuwe noordelike missies oorgeplaas, en die res is terug na Europa. 
Gouverneur Portolà is beveel oor 'n ekspedisie om noord te reis en nuwe nedersettings in San Diego en Monterey te vestig. Serra het as leier van die sendelinge saamgegaan om missies op daardie plekke te vestig.  Op pad noordwaarts het Serra Misión San Fernando Rey de España de Velicatá gestig. Francisco Palóu was verantwoordelik vir die bestaande missies en stig die Visita de la Presentación in 1769.
Verteenwoordigers van die Dominikaanse orde het in 1772 aangekom, en teen 1800 het hulle nog nege missies in die noorde van Baja gevestig, terwyl hulle voortgegaan het met die administrasie van die voormalige Jesuïete -missies. Die skiereiland is in 1804 in twee afsonderlike entiteite verdeel, met die suidelike as die regeringsetel in die hawe van Loreto. In 1810 wou Mexiko die Spaanse koloniale bewind beëindig en verkry sy onafhanklikheid in 1821, waarna die Mexikaanse president Guadalupe Victoria luitenant -kolonel José María Echeandía goewerneur van Baja California Sur noem en dit verdeel in vier afsonderlike Municipios (munisipaliteite). Die hoofstad is in 1830 na La Paz verskuif, nadat Loreto gedeeltelik verwoes is deur swaar reën. In 1833, nadat Baja California as 'n federale gebied aangewys is, het die goewerneur formeel 'n einde gemaak aan die sendingstelsel deur die missies in kerke te omskep.
In geografiese volgorde, Noord na Suid, wysig
Baja California (staat) Redigeer
(Misión San Miguel la Nueva), in Rosarito 32 ° 12′18.65 ″ N 116 ° 54′19.61 ″ W / 32.2051806 ° N 116.9054472 ° W / 32.2051806 -116.9054472, in Guadalupe
32 ° 5'42,65 ″ N 116 ° 34'29,18 ″ W / 32,0951806 ° N 116,5747722 ° W / 32,0951806 -116,5747722, in Ensenada
32 ° 5'38.07 ″ N 116 ° 51'15.72 ″ W / 32.0939083 116.8543667 ° W / 32.0939083 -116.8543667, in Ensenada
31 ° 49′38.00 ″ N 115 ° 49′16.00 ″ W / 31.8272222 115.8211111 ° N ° W / 31.8272222 -115.8211111
31 ° 33'2.93 ″ N 116 ° 24′34.92 ″ W / 31.5508139 ° N 116.4097000 ° W / 31.5508139 -116.4097000
31 ° 16′12.83 ″ N 116 ° 11′7.83 ″ W / 31.2702306 ° N 116.1855083 ° W / 31.2702306 -116.1855083, naby Colonia Vicente Guerrero
30 ° 46'18.62 ″ N 115 ° 56'14.61 ″ W / 30.7718389 ° N 115.9373917 ° W / 30.7718389 -115.9373917
30 ° 44'55.27 ″ N 115 ° 15'58.07 ″ W / 30.7486861 115.2661306 ° N ° W / 30.7486861 -115.2661306, naby El Rosario
30 ° 2'28.38 ″ N 115 ° 44'20.31 ″ W / 30.0412167 ° N 115.7389750 ° W / 30.0412167 -115.7389750
29 ° 58′16.19 ″ N 115 ° 14′12.02 ″ W / 29.9711639 ° N 115.2366722 ° W / 29.9711639 -115.2366722 (Voornemende sending, besoekende stasie)
29 ° 25′16.30 ″ N 114 ° 11′42.40 ″ W / 29.4211944 ° N 114.1951111 ° W / 29.4211944 -114.1951111, naby Cataviña (uiters geïsoleerd)
30 ° 43'55.50 ″ N 114 ° 32'50.20 ″ W / 30.7320833 ° 114.5472778 ° W / 30.7320833 -114.5472778 (gerestoureerde kapel)
28 ° 44'39,85 ″ N 113 ° 45'14,56 ″ W / 28,7444028 ° N ° 113,7540444 ° W / 28,7444028 -113,7540444
28 ° 3'4.05 ″ N 113 ° 5'7.20 ″ W / 28.0511250 ° N 113.0853333 ° W / 28.0511250 -113.0853333
Baja California Sur Edit
, in San Ignacio
27 ° 17'1.66 ″ N 112 ° 53'54.94 ″ W / 27.2837944 ° N 112.8985944 ° W / 27.2837944 -112.8985944, in Guadalupe
26 ° 55′9.50 ″ N 112 ° 24′20.60 ″ W / 26.9193056 ° N 112.4057222 ° W / 26.9193056 -112.4057222 , naby San José Magdalena
27 ° 3′40.33 ″ N 112 ° 13′24.87 ″ W / 27.0612028 ° N 112.2235750 ° W / 27.0612028 -112.2235750, in Mulegé
26 ° 53′7.29 ″ N 111 ° 59′9.00 ″ W / 26.8853583 ° N 111.9858333 ° W / 26.8853583 -111.9858333 gestig in 1699
26 ° 13′57 ″ N 111 ° 23′53 ″ W / 26.23250 ° N 111.39806 ° W / 26.23250 -111.39806, (finale ligging) in La Purísima
26 ° 11′25.87 ″ N 112 ° 4′22.95 ″ W / 26.1905194 ° N 112.0730417 ° W / 26.1905194 -112.0730417 , naby San José de Comondú
26 ° 03′34.59 ″ N 111 ° 49′20.41 ″ W / 26.0596083 ° N 111.8223361 ° W / 26.0596083 -111.8223361 (finale ligging) , in Loreto
26 ° 00′37 ″ N 111 ° 20′36 ″ W / 26.01028 ° N 111.34333 ° W / 26.01028 -111.34333
25 ° 51′38 ″ N 111 ° 32′37 ″ W / 25.86056 ° N 111.54361 ° W / 25.86056 -111.54361 in San Javier (Misión Liguí), in Liguí
25 ° 44′22 ″ N 111 ° 15′51 ″ W / 25,73944 ° N 111,266417 ° W / 25,73944 -111,2617, naby La Presa
24 ° 53′14.02 ″ N 111 ° 1′49.81 ″ W / 24.8872278 ° N 111.0305028 ° W / 24.8872278 -111.0305028 , 16 kilometer suid, dan oos van Ciudad Constitución
24 ° 54′28.50 ″ N 111 ° 17′27.77 ″ W / 24.9079167 ° N 111.2910472 ° W / 24.9079167 -111.2910472 , in La Paz
24 ° 9′42.02 ″ N 110 ° 18′46.87 ″ W / 24.1616722 ° N 110.3130194 ° W / 24.1616722 -110.3130194  (die eerste sendingterrein, ook bekend as Misión Todos Santos), in Todos Santos
23 ° 27′37.30 ″ N 110 ° 13′8.31 ″ W / 23.4603611 ° N 110.2189750 ° W / 23.4603611 -110.2189750 , in Santiago
23 ° 28'32.25 ″ N 109 ° 43'2.75 ″ W / 23.4756250 ° N 109.7174306 ° W / 23.4756250 -109.7174306 , in San José del Cabo
23 ° 3'43.56 ″ N 109 ° 41'44.17 ″ W / 23.0621000 ° N 109.6956028 ° W / 23.0621000 -109.6956028 
In chronologiese volgorde Wysig
Jesuïete -inrigtings (1684–1767) Redigeer
gestig in 1684, gesluit 1685. gestig in 1697 gestig in 1699 gestig in 1699 (Misión Liguí) gestig in 1705 gestig in 1705 gestig in 1708 gestig in 1720 gestig in 1720 gestig in 1720 gestig in 1720 gestig in 1721 gestig in 1721 gestig in 1728 gestig in 1730 (Misión Todos Santos) gestig in 1733 gestig in 1740 gestig in 1752 gestig in 1762 (Visita de Calamyget) gestig in 1766 gestig in 1767
Fransiskaanse inrigtings (1768–1773) Redigeer
Dominikaanse inrigtings (1774–1834) Redigeer
gestig in 1774 gestig in 1774 gestig in 1775 gestig in 1775 gestig in 1780 gestig in 1787 gestig in 1791 gestig in 1794 gestig in 1797 gestig in 1798 gestig in 1798 (Misión San Miguel la Nueva) gestig in 1817 gestig in 1834
Vader-presidente van die Baja California Mission System Edit
Vader Junípero Serra (1769-1784)
Vader Francisco Palóu (waarnemend) (1784–1785)
Vader Fermín Francisco de Lasuén (1785–1803)
Vader Pedro Estévan Tápis (1803–1812)
Vader José Francisco de Paula Señan (1812–1815)
Vader Mariano Payeras (1815-1820)
Vader José Francisco de Paula Señan (1820–1823)
Vader Vicente Francisco de Sarría (1823–1824)
Vader Narciso Durán (1824–1827)
Vader José Bernardo Sánchez (1827–1830)
Vader García Diego (1831-1835)
Vader José María González Rubio (1835–1843)
Vader José Anzar (1843–?)
Die 'Vader-presidente' was die hoof van die Katolieke missies in Alta en Baja California. Hy is aangestel deur die apostoliese kollege in Mexiko -stad tot 1812, toe die pos bekend geword het as die 'Commissary Prefect' wat deur die kommissaris -generaal van die Indië ('n Fransiskaan in Spanje) aangestel is. Vanaf 1831 is afsonderlike individue gekies om toesig te hou oor Upper en Lower California.
Geskiedenis in Los Cabos en Baja California
Die vroegste Mexikane was steentydperk-jagter-versamelaars uit die noorde, afstammelinge van 'n ras wat waarskynlik die Beringstraat oorgesteek het en Noord-Amerika omstreeks 12 000 v.C. Hulle het teen 10 000 v.C. in die huidige Mexiko aangekom. Dit is waarskynlik dat Baja lank voor die vasteland van Mexiko deur mense bevolk is, aangesien Baja die logiese eindpunt was vir die kusmigrasie -roete gevolg deur Asiatiese groepe wat die Beringstraat oorsteek. Die San Dieguito kultuur het suid na Baja migreer iewers tussen 7000 en 5000 v.C. Iewers tussen 5200 en 1500 v.C., in wat bekend staan ​​as die Argaïese tydperk, hulle begin landbou en huisdiere beoefen.
Tussen 1500 v.C. en AD 300, het die San Dieguito -kultuur óf ontwikkel tot, óf vervang deur, die Yumano kultuur, vermoedelik die skeppers van die rotskilderye en rotstekeninge wat op die sentrale binnekant van die skiereiland voorkom. Die Yumanos het van meer gesofistikeerde jagtoerusting sowel as visnette gebruik gemaak, en ook keramiek gemaak. Skilderye dui ook op 'n fundamentele kennis van sterrekunde en beeld sonstilstandvieringe uit. Afstammelinge van hierdie kultuur was die inboorlinge wat in die 16de eeu deur die Spanjaarde hier woon.
Die drie mees bevolkte inheemse groepe ten tye van die aankoms van die Spanjaarde was die Cochimi en Guaycura van die noordelike en sentrale streke, en die Pericú wat die suide oorheers het. Al drie groepe was nomadiese jagter-versamelaars sonder permanente skuiling.
Die Cochimi was naby die moderne San Javier en El Rosario gesentreer en was jagter-versamelaars. Hulle praat 'n taal wat soortgelyk is aan die van die moderne inheemse mense van Yuman wat nog steeds in dele van Kalifornië en Arizona woon. Onder hul noemenswaardige praktyke was maroma, waarin 'n stuk vleis aan 'n tou vasgemaak is en deur verskeie mense stelselmatig verteer en opgegooi word totdat daar niks oor was nie.
Die Guaycura het die gebied rondom Loreto en Todos Santos bevolk, en dit word erken dat hy die eerste was wat Damiana, 'n likeur gemaak het, gemaak van 'n struik inheems aan Baja. Dit word vandag nog steeds as afrodisiacum vervaardig en verkoop (dit word gesê dat dit die geheime bestanddeel in Sammy Hagar se Waborita is), hoewel die Guaycura dit slegs vir seremoniële doeleindes gebruik het. Moderne argeoloë het maalstene en pylpunte in hul grafgrotte gevind. Hulle sjamane of geestelike leiers het gewoonlik 'n klein hoeveelheid gesigshare en dra toutjies of spitstokke.
In die suide, die Pericú gebruik houtvlotte en spane en het ingewikkelde visvangtegnieke gehad. Hulle los politieke stelsel, gebaseer op ouderdom, het dikwels vroulike leiers gehad. Hulle beoefen beide monogamie en poligamie, waarvan laasgenoemde 'n opstand veroorsaak het toe die Jesuïete priesters dit probeer verbied het. Alhoewel die Pericú en Guaycura bure was, het hulle skynbaar nie dieselfde taal gepraat nie - letterlik of figuurlik het skermutselings oor landbeheer gereeld plaasgevind.
Verskeie kleiner inheemse groepe het in die streek bestaan, waaronder die Monqui, wat moontlik die eerste was wat Spaanse ontdekkingsreisigers naby La Paz begroet het, en die Kiliwa, Pai Pai Cocopa, en Kumayaay, wat almal naby die hedendaagse Tijuana en Tecate was.
Cortez, Moctezuma en die Spaanse verowering
In 1517 het die eerste Spanjaarde aangekom in wat vandag Mexiko bekend staan ​​en met Maya -Indiane voor die Karibiese kus van die Yucatán -skiereiland gesukkel. 'N Skipbreuk het verskeie Spanjaarde as gevangenes van die Maya's gestrand gelaat. Nog 'n Spaanse ekspedisie, onder Hernán Cortez, het in Februarie 1519 op Cozumel geland. Die Maya's aan die kus het graag vir Cortez vertel van die goud en rykdom van die Asteke -ryk in Sentraal -Mexiko. Ongehoorsaam aan alle bevele van sy meerdere, die goewerneur van Kuba, seil Cortez onmiddellik die Golf van Mexiko in en beland by die huidige Veracruz.
Cortez het aangekom toe die Asteke -ryk op sy hoogtepunt was van sy rykdom en mag. Moctezuma II het oor die sentrale en suidelike hooglande geheers en hulde gebring uit laaglandmense. Sy grootste tempels was met goud bedek en bedek met die bloed van offeroffers. Moctezuma, 'n dwaas, 'n mistikus en iets van 'n lafaard, het in Tenochtitlán geritsel en boodskappers gestuur met geskenke en voorstelle wat Cortez moet verlaat. Intussen het Cortez ontwrig en onderhandel na die hooglande, en sy bedoelings bedek.Moctezuma, verskrik oor die Spanjaard se militêre taktiek en tegnologie, was oortuig dat Cortez die god Quetzalcóatl was wat sy langverwagte terugkeer gemaak het. Teen die tyd dat hy in die hoofstad van die Asteke aangekom het, het Cortez 6 000 inheemse bondgenote opgehoop wat hulde aan die Azteke gebring het. In November 1519 neem hy Moctezuma as gyselaar in 'n poging om beheer oor die ryk te benut.
Te midde van Cortez se manipulasies, het 'n ander Spaanse ekspedisie aangekom met bevele om Cortez se ongemagtigde sending te beëindig. Cortez het vinnig na die kus teruggejaag, die mededingende mag gelei en die oorwinnaars oorreed om by hom aan te sluit by sy terugkeer na Tenochtitlán. Die hoofstad het uitgebars in sy afwesigheid, en die Asteke het sy garnisoen uit die stad verjaag. Moctezuma is tydens die aanval dood - of dit deur die Asteke of deur die Spanjaarde is, is nie duidelik nie. Anderhalf jaar lank beleef Cortez Tenochtitlán, bygestaan ​​deur mededingende Indiërs en 'n verwoestende pokke -epidemie. Toe die Azteekse hoofstad val, lê die hele sentrale Mexiko aan die voete van die veroweraars en brei die Spaanse ryk uit. Die koning het Cortez se seëvierende seerowerekspedisie gelegitimeer na die feit en het beveel dat die nuwe kolonie gedwing moet word tot die Christendom van die nuwe kolonie, wat Nieu -Spanje genoem word. Teen 1540 het New Spain besittings van Vancouver tot Panama ingesluit. In die daaropvolgende eeue het Franciskaanse en Augustiniese broeders miljoene Indiërs tot die Christendom bekeer, en Spaanse here het groot feodale boedels gebou met Indiese boere wat as dienaars dien. Cortez se buit van silwer en goud het Spanje die rykste land in Europa gemaak.
Spaanse verkenning (16de C.)
In 1532, byna 'n dekade nadat hy die Asteke in die hoofstad van Mexiko, die Spaanse conquistador, verslaan het Hernán Cortez was op soek na 'n nuwe hoek. Onder die oorvloed van die verslane Asteekse leier, Moctezuma, was daar baie kosbare pêrels toe Cortez na hul oorsprong gevra het dat hy gesê het dat hulle 'van 'n eiland in die weste' kom. Dit pas onweerstaanbaar by 'n legende uit die tyd van Marco Polo oor 'n magiese land genaamd Calafia, waar pragtige vroue en oorvloedige juwele beskikbaar was. Deur twee en twee saam te voeg, het Cortez sy neef, Diego Hurtado de Mendoza, gestuur om ondersoek in te stel. Mendoza en sy manne vaar vanaf die huidige Nayarit op, maar het nooit land opgemerk nie.
Cortez het volgehou en die volgende jaar nog twee skepe gestuur. Die eerste skip, onder die toesig van Hernán Grijalva, draai terug nadat hy die Revillagigedo -eilande ontdek het, onbewoon deur pragtige vroue of pêrels. Die tweede skip, onder leiding van Diego Bercera de Mendoza, het tot 'n val gekom. Bercera en verskeie bemanningslede is dood, en Fortun Ximenez het die oorlewendes na die oewer van die huidige La Paz gelei, waar baie waarskynlik omgekom het in botsings met die inheemse bevolking. Die oorlewendes keer terug na die vasteland van Mexiko met verhale oor swart pêrels wat Cortez oortuig het dat hy op die regte pad was.
Cortez het die volgende missie self gelei in 1535. Hy was 50 jaar oud, het twee nuttelose vingers aan sy linkerhand, 'n gebreekte arm as hy van 'n perd afval en 'n slegte been van 'n muur in Kuba. Maar met 'n bemanning van 300 mans en 20 vroue het hy na Santa Cruz, later die moderne stad La Paz, gegaan. En hoewel hy nooit die land van beskikbare vroue ontdek het nie, het hy sy nalatenskap hier gelaat in die naam Kalifornië: óf 'n korrupsie van die verlangde magiese land Calafia, óf van die Latynse "Cala Fornix", of "cove arch"- vir 'n rotsformasie waarvan hy veral gehou het. (Dit is nie so sexy soos om dit te noem na 'n eiland van Amazon -vroue nie, maar die naam is nader.)
Alhoewel Cortez minstens een keer na graan, varke en skape na die vasteland van Mexiko gereis het, het die klein nedersetting uiteindelik nie genoeg voorraad gehad nie en moes dit laat vaar word.
Cortez het in 1539 'n laaste ekspedisie gestuur onder leiding van kapt. Francisco de Ulloa, wat die hele omtrek van die See van Cortez ondersoek het en vasgestel het dat Baja nie 'n eiland is nie, maar 'n skiereiland.
Die sendingperiode (17de-18de C.)
Onder die daaropvolgende ekspedisies wat deur die Spaanse kroon gestuur is, het baie Katolieke priesters ingesluit wat opdragte wou vestig om die inheemse kulture tot die Christendom te bekeer. Padre Juan Maria Salvatierra was die eerste wat daarin geslaag het om 'n permanente nedersetting op die Baja-skiereiland te vestig, toe hy in 1697 die sending Nuestra Señora de Loreto op die plek van die huidige Loreto stig. Dit het begin met die Jesuïete Sendingperiode in Baja, wat tot 1767 geduur het. In hierdie tyd het Italiaanse en Spaanse priesters 20 missies gestig wat 'n gebied van die suidpunt van die skiereiland tot in Sentraal-Baja naby die huidige Cataviña beslaan. Die sendingstelsel het gewerk deur die kerk en die Spaanse kroon beskerming te bied aan die inboorlinge, in ruil daarvoor dat hulle hulle aan godsdiensonderrig onderwerp. Dit is 'beskerming' in die Mafia -gevoel van beskerming teenoor die mense wat hulle beskerming gebied het: as hulle verset het, word hulle oor die algemeen gestraf of vermoor. As hulle saamspeel, kry hulle godsdiensonderrig, handel in boerdery in Europa en plaasopleiding en toevlug tot die missie wat hulle gehelp het om op te bou.
Anders as hul eweknieë op die vasteland, het geen van die Jesuïete -priesters wat in Baja werksaam was, ooit 'n teks opgestel wat die inheemse tale bevat nie. Gedurende die sendingjare is die plaaslike bevolkings gedomineer deur 'n kombinasie van herhaaldelike epidemies van pokke, sifilis en masels, sowel as lewens wat in opstand gesterf het, wat Baja hoofsaaklik aan die nuwe Europese setlaars oorgelaat het. Die Jesuïet -missies is gevolg deur missies wat deur die Franciskane en Dominikane gestig is, wat gelei het tot 'n meer diverse bevolking van Europese kulture. Teen die einde van die 18de eeu was die inheemse bevolking in Baja minder as 5000.
Highway to Opportunity (20ste C.)
Die Baja -skiereiland was jare lank een van die minste bevolkte streke in Mexiko. Met die uitsondering van die kusstrook tussen Tijuana en Ensenada, wie se toegeeflike drankwette gedurende die verbod begin het om reisigers uit die VSA te lok, woon slegs 'n paar geharde siele in die sentrale en suidelike dele van die skiereiland as boere of vissers.
Eers toe die Carretera Transpeninsular (Hwy. 1) in 1973 voltooi is, wat Tijuana met Cabo San Lucas verbind, het die skiereiland vir setlaars en reisigers oopgemaak. Voor die snelweg het dit tien dae geneem om die ruwe grondpaaie tussen Tijuana en La Paz te reis (vandag - teen 'n snelheid van 80 km/h, sou dit 23 uur neem). Die bevolking in die suidelike streek het ontplof, en die gebied het sedertdien floreer.
In die afgelope paar jaar het die Mexikaanse toerismekrisis, wat veroorsaak is deur 'n drievoudige stormloop van die wêreldwye ekonomiese afswaai, H1N1-griep en die Mexikaanse dwelmoorlog, 'n bietjie Baja-sielondersoek veroorsaak. Baja is trots Mexikaans, maar sy eie toerismeprobleme is 'n skuldgevoel deur assosiasie - die H1N1 -griepskrik en die dwelmoorlog het skaars die skiereiland geraak, maar toeriste bly nietemin weg. Daar word in toerismekringe gepraat van die hermerk van Baja, Mexiko, as bloot Baja, 'n losstaande bestemming, afgesien van Mexiko, maar dit sou 'n omstrede en, volgens baie, onpatriotiese stap wees. Intussen het die eiendomsopbloei wat hier gegroei het, soos oral, ook verval, en daarmee saam het 'n paar positiewe gesindhede van ou tyders die hele skiereiland in 'n Cabo-in-wag verander. Maar as Baja se verlede 'n aanduiding is van die toekoms, wag daar nog groot veranderinge.
Die Baja California Gold Rush van 1889
In Februarie 1889 het die nuus gekom dat goud in die Santa Clara -berge ontdek is, ongeveer 60 kilometer suidoos van Ensenada in Baja California. Dit het onmiddellik groot gerugte begin maak oor die grootte van die gebied en die rykdom daarvan. Hoe verder die gerugte versprei het, hoe ongeloofliker het die verhale van die goue ontdekking geword. Uiteindelik word mans meegedeel dat die Baja California -goudstaking vergelykbaar was met dié van 1849. Ou mynwerkers wat goud in die Sacramento -omgewing beplan het, het suid gekom om nuwe opwinding te soek. Hulle het gehelp om die aansprake op goudrykheid in Baja California verder te oordryf. Na berig word, het 'n ou mynwerker gesê: Natuurlik is die gerugte oor hierdie opwinding in die mynbou in Santa Clara taamlik vaag en onbevredigend, maar dit is die jaar vir 'n groot vonds en ek is vol vertroue dat dit gekom het. dit blyk 'n belangrike rol in die gedagtes van mans te speel met betrekking tot hierdie ontdekking.
Baie nuwe Suid-Kaliforniërs wat weswaarts gekom het, aangemoedig deur die groot boom in Kalifornië van die 1880's, het aandagtig geluister na die menings en filosofieë van die ervare ou tyders. Met al hulle naïwiteit en onkunde het hulle vir hulleself gesê dat as ervare mynwerkers voel dat dit die jaar van die groot vondste is, wie kan dan hul sentiment betwis?
Die mens kan byna alles rasionaliseer, en Laer -Kalifornië, 'n blote geografiese uitbreiding van die Noord -Amerikaanse staat wat miljoene dollars se goud uit die dieptes ontgin het, het die El Dorado -legende eenvoudig aangemoedig deur sy nabyheid.
Die blote verspreiding van gerugte oor goudstormloop was nie die enigste faktor wat die gretigheid aangespoor het om suid te gaan en rykdom te soek nie. Suid-Kalifornië was ekonomies ondergedompel in 'n depressie wat gevolg het op die groot landopbloei van 1886-87. Mans wat wes gekom het in reaksie op die oplewing, het gevind dat daar in die laaste deel van die dekade nog steeds baie land was, maar werk beslis nie. Die bevolkingsgroei van die gebied het industriële groei aangemoedig, maar nie genoeg om 'n groter bevolking te handhaaf en die meeste mans winsgewend te hou nie. Baie individue wat na die weste gekom het om hul fortuin te soek, het geen oplossing gehad nie, maar het ten spyte van finansiële probleme in Suid -Kalifornië gebly. Dus, toe verhale van 'n goudstorming in die suidelike Kalifornië -gebied deurdring, het arm mense hierdie geleentheid as 'n tweede kans gesien.
In Februarie 1889 was die tyd op baie maniere gunstig vir 'n ander goudstormloop in Kalifornië. Maar voordat ons na die goudontdekking en die daaropvolgende stormloop gaan, moet op gelet word dat die hoofbronne vir hierdie kortstondige gebeurtenis koerantberigte is. Alle inligting oor die nuwe moederlid is deur nuusmanne in Suid -Kalifornië bekend gemaak. Verskeie is onmiddellik na die aanvanklike nuus oor goudontdekking in Februarie as korrespondente na die Santa Clara -omgewing van Baja California gestuur. Die verslaggewers was eintlik die uitvinders van baie van die gerugte oor die Santa Clara -myngebied en was verantwoordelik vir alle inligting oor die stormloop wat in kort pamflette, koerante en mynjoernale gepubliseer is. James Edward Friend het gloeiende verslae oor die gejaag na die San Diego Union en Daily Bee wat sedertdien saamgestel is in 'n boek onder redaksie van Richard E. Lingenfelter. 2 Bascom A. Stephens het op 8 Maart 1889 'n pamflet gepubliseer, gebaseer op 'n paar inligting van Friend ' tesame met sy eie subjektiewe joernalistiek wat aan die mynwerkers en setlaars van Laer Kalifornië gerig is. 3
Die joernaliste soek net soveel rykdom as almal en hul gepubliseerde produkte was hoofsaaklik gebaseer op hoorsê en nie gedokumenteerde feite nie. Daar is inderdaad baie min inligting oor die Baja California -stormloop van 1889, behalwe koerantberigte, aangesien die uiteindelike produksie van die myne baie klein was en die stormloop vinnig verby was.
Hierdie artikel is hoofsaaklik gebaseer op die publikasies van die nuusmanne op die myntoneel in 1889 en is 'n poging om die gebeure van die stormloop saam te voeg met spesiale aandag aan die ekonomiese en politieke toestande noord en suid van die Mexikaanse grens wat invloed uitgeoefen het op hierdie gebeurtenis.
Goud is in Desember 1888 in die berggebied Santa Clara ontdek, ongeveer 60 kilometer suidoos van Ensenada, deur 'n Mexikaan, Bacilio Padilla. Eers in Februarie 1889 het 'n Amerikaanse en ou mynbou -prospekteerder, Luman H. Gaskill, die nuus gekry en dit bekend gemaak. Saam met die nuus van die ontdekking was die gerespekteerde mening van Gaskill dat die veld een van die rykste voor- en kwartsvooruitsigte was wat ooit gesien is. " 4
Die goud was hoofsaaklik in vier slote van die bergagtige gebied ongeveer 4500 voet bo seespieël geleë. Die meeste slote is vernoem volgens die etniese tipe wat hulle gebruik het, soos Amerikaans, Mexikaans en Indiër. 'N Ander kloof genaamd Alamo dra geen sodanige etniese onderskeid nie. Die dae was oor die algemeen koel op hierdie tyd van die jaar en die nagte was koud met sneeu en ys wat dele van die gebied bedek. Daar is bespiegel dat daar plek was vir 1 000 man in die kampe, maar dat baie meer as dit gekom het. 5
Met die aanvanklike bekendmaking van die goudontdekking, wou stoomskiplyne, koetslyne en die relatief nuutgemaakte spoorlyn gebruik maak van die myngroepe. The International Company, 'n Noord -Amerikaanse onderneming wat in werklikheid 'n groot deel van die noordelikste derde van die Baja California -skiereiland besit het, het die enigste twee stoomwaens, die Manuel Dublan en die Carlos Pacheco, van San Diego na Ensenada drie keer per week. Hulle het hul normale tariewe verdubbel tot $ 10, ekstra lopies geskeduleer en is letterlik elke keer gelaai met mans, diere en toerusting. 6
Die Pacific Coast Steamship Company bestuur stoomwaens van San Francisco en San Pedro na San Diego, gevul met ou mynwerkers wat aangetrokke is deur die gloeiende verhale oor die goudstormloop wat in koerante in Suid -Kalifornië gedruk is. Die Los Angeles Times het geskryf dat baie ou tydmense vol vertroue was dat hulle 'n groter mynopbloei sou kry as dié van 1849. 7
Boonop is drie skoeners geoktrooieer wat deurreis na Ensenada bied vanaf San Diego vir vyf of ses dollar. Die Santa Fe -spoorweg het die pyne van die mynbou beleef en kaartjies aangebied na Ensenada, insluitend deurvaart op die International Company -stoomwaens. Die treine gedurende die eerste week van Maart, 1889, was propvol amateurmynwerkers wat almal hoop om hul aandele van Baja California 's goud te kry. James Edward Vriend van die San Diego Union en Daily Bee beweer dat op die hoogtepunt van die gejaag meer as 900 passasiers binne 'n halfuur in San Diego aangekom het op twee treine wat vol is van Los Angeles. 8
Sakemanne uit San Diego het op die verhoog na die myne begin, wat gewoonlik drie dae geneem het. Die koste vir hierdie vervoermiddel was vyf-en-twintig dollar en die etappe loop daagliks via Tia Juana, Real del Castillo en verskeie ander ranchos na Santa Clara.
Diegene sonder geld om vir duurder reisreëlings te betaal, moes noodgedwonge op 'n betroubare burro of perd staatmaak vir vervoer. Meer as 'n paar mans het na die myne gestap, met min meer as die hemde op hul rug. Sommige mans vertrek na die myne in waens. Die Los Angeles Times berig dat 'n groep van tien mans met 'n enkele wa na die myne gereis het. Hulle het geen perde gehad nie en is gedwing om te improviseer deur om die beurt die voertuig met hul gesamentlike spierkrag te trek. 9
Die paaie is in goeie toestand gerapporteer, en kampbrande het snags langs hulle van National City tot by die Santa Clara -distrik gebrand.
Benewens die vervoermaatskappye wat voordeel trek uit die goudstormloop, het voorraadhuise en winkels ook probeer om vinnig voordeel te trek uit die angstige mynwerkers. Tydelik is San Diego omskep in 'n bloeiende toevoerpunt. Manne van oral het daar gestop om vir die myne uit te trek. Nuus het tot hul beskikking gekom dat Ensenada niks te bied het nie en dat San Diego die beste gebied vir alle voorrade was. Vanweë die groot vraag was die pryse hoog, en volledige mynuitrusting, insluitend toerusting en kos vir die reis, kos ongeveer vyftig dollar. 10
Alle soorte winkels het aantreklike advertensies aangebied om toekomstige prospekteerders te laat koop. Winkeleienaars beweer dat mynwerkers optel, grawe en panne benodig, benewens lewensmiddels soos meel, spek en koffie. W.C. Furrey, 'n klein eienaar van San Diego, het egte Russiese ystermynpanne te koop aangebied. Om aan die vereistes van hierdie gewilde produk te voldoen, was hy verplig om sy personeel dag en nag te werk. 11
Burros was ook baie gewild, en daarom het hul pryse gestyg van $ 15 per dier tot $ 35 en selfs $ 40. 12
Mans word aangeraai om genoeg geld te neem vir hul lewenskoste van vyf tot ses dollar per dag. Die meeste mans het egter baie beperkte fondse en bestee elke sent wat hulle beskikbaar stel noord van die grens met die hoop dat hulle genoeg suid sou vind om hulle daar te onderhou. Diegene wat wel genoeg verdien het vir daaglikse rantsoene, kon proviand koop by twee winkels wat in die kampe opgerig is. Oorspronklik was daar voldoende water en klawer en gras vir diereweiding. Die oorvol myntoestande het die grasse egter gou vernietig, en mans moes noodgedwonge alternatiewe vir hul diere voorsien. Dit word aanbeveel dat mans wat na die myne gaan, baie komberse neem, nie net vir hulself tydens die koue winternagte nie, maar ook vir hul pakdiere wat buite gestook moes word.
Benewens die koste van vervoer, uitrusting en voorrade vir die myne in die Verenigde State, het die Mexikaanse regering ook sy aandeel geëis in die vorm van doeaneregte en mynkoste. Tia Juana was die grensgemeenskap wie se doeane elke lewende ding wat van die Verenigde State na Mexikaanse gebied oorgegaan het, nagegaan het. Die rye wat wag om deur te kom, was lank, en die Mexikaanse doeane -amptenare was min. Mans was opgewonde en angstig oor hul groot kans by die myne en vervloek die doeanebeamptes wat hulle vertraag het. Amerikaners is dikwels gedwing om meer as 'n dag te spandeer om net hul besittings te kontroleer. Mans het kwaad geword toe hulle naby die grenskontrolepunt moes kamp opslaan. Hulle het woedend geword toe hulle gedwing was om hoër doeaneregte vir hul besittings te betaal as die netto waarde van sulke items. Burros en merries was belastingvry, maar perde het elk $ 40 belas. Benewens die pligte vir toerusting en vee wat na Baja California gebring is, het dit ook ses dollar gekos om deur die doeanehuis te gaan. 13
Eiskoste was buitensporig duur vir die tyd. Dit het $ 2,50 gekos om 'n eis van 20 vierkante meter te verwerp en 'n ekstra $ 16,50 is opgelê as die eiser besluit om dit permanent in besit te neem. Die meeste mans kon nie die totale koste van $ 19 vir die ontginning van 'n placer -eis bekostig nie. Hulle het by die noordelike goewerneur van Baja California, Torres, gekla en gesmeek dat die koste verlaag word. Uiteindelik, einde Maart 1889, toe die entoesiasme vir die myne besig was om op te sterf, het goewerneur Torres die totale koste van mynbou -eis tot $ 14 verlaag.
Die plakkers word beskou as die myne van die mense, omdat die gemiddelde mens dit kan verwerk sonder om duur, gesofistikeerde masjinerie te gebruik om die erts te onttrek. Kwartslys -eise, aan die ander kant, was oor die algemeen meer goud, maar was duurder om te eis en te ontgin.Dit het ongeveer $ 700 gekos om opgrawingsregte op 'n kwartsmyn te eis. Hierdie myne was in besit van korporatiewe groepe wat genoeg geld gehad het om die eiskoste te betaal en uiteindelik die toerustingskoste om die goud te onttrek. 14
Naas die erts self was die mens die belangrikste element in die goudstormloop. Hy kom uit baie dele en uit baie etniese agtergronde in die hoop dat hy ryk sou wees. " Natuurlik is die gebiede naaste aan die myne byna onmiddellik ontvolk ná die aankondiging van die ontdekking van goud. Byna al die manlike bevolking van Ensenada het die stad ontruim en daarna is die meeste winkels, kapperswinkels en salonne gesluit. San Diegans met genoeg geld vir voorraad het na die Santa Clara -omgewing gestroom. Trouens, soveel San Diegans het na die gejaag gegaan dat hulp skaars geword het. Die Hotel del Coronado moes adverteer vir werkers so ver as San Francisco. Restaurante was op soek na kelners en kombuiswerknemers, en selfs die padboupersoneel van Cuyamaca het afgeneem omdat baie gevoel het dat hulle eerder sou wou dobbel om vinnig by die myne te verdien as om te bly en hul vaste lone te ontvang. 15
Die goue opwinding in San Diego het die sterkste invloed gehad op diegene wat sonder werk was of op diegene wat in lae inkomstegroepe was. Hierdie mans was die grootste groep wat na die myne gegaan het. Hulle het niks om te verloor nie en moontlik baie om te wen.
Omdat San Diego en Ensenada die naaste bevolkingsentrums aan die myne was, het hierdie twee dorpe die meeste mynwerkers ingerig wat na Santa Clara gekom het om hul geluk te soek. Individue kom egter ook uit ander gebiede, maar in kleiner getalle. Die San Diego Union en Daily Bee beweer dat ervare mynwerkers van so ver as Colorado, Idaho en Noord -Kalifornië gekom het. Verskeie karavane uit Arizona het van Yuma na die myne gery. 16
Daar is berig dat Indiërs van naby die San Xavier -sending in Tucson gekom het. Baie Mexikane wat gekom het, het hul vrouens en gesinne gebring. 'N Paar Chinese het die kampe binnegegaan, en dit was 'n ekonomiese bedreiging vir Amerikaners wat duidelik 'n informele resolusie teen hul mynbou -eise aangeneem het met die uitdruklike hoop om hulle wettiglik te verhinder om die kampe te betree. 17
Tydens die hoogtepunt van die goudstormloop van einde Februarie tot middel Maart 1889, het na raming gemiddeld 300 argonauts per dag deur San Diego gegaan. Op 5 Maart vertrek 600 uit San Diego na die myne. 18
Oor die algemeen was die meeste van die Noord -Amerikaanse mans wat die Santa Clara -gebied binnegedring het, onervare mynwerkers. Hulle wou vinnig ryk word en het geglo dat placermynbou die maklikste manier is om dit te doen. Soos gewoonlik in goudstormloop, is hulle ongelukkig mislei. Baie van hierdie manne was nie gewoond aan harde, hande -arbeid nie, en min het die moeite gedoen om vooraf iets te leer van mynbou. Hulle het rockers en goue panne gebring, maar selfs toe weet die meeste Amerikaners nie hoe om die nuggets en goudstof uit die plakkers te haal nie. Toe die water in die slote te kort raak, was die Amerikaners nog meer verlore, want eenvoudige panning sou dit nie deurgaan nie. Aan die ander kant het die ervare mynwerkers redelik goed gevaar, en daar word berig dat hulle gemiddeld $ 25 tot $ 100 per dag verdien, terwyl goud vir $ 18 tot $ 18,50 per ons verkoop word. 19
Die Mexikane, toe die buitenste laag aarde eers deur pikke en grawe verwyder is, het rotse daaronder met messe en horingslepels gekrap om goudklonte te verwyder. Die Mexikane, in teenstelling met die onafhanklike Amerikaners, het saamgewerk aan hul bewerings en mekaar gehelp, met Mexikaanse vroue wat aktief aan die delwery deelgeneem het. 20
Die mynkamp was in die geheel ordelik, alhoewel drank daar verkoop is. Goewerneur Torres, die hoof van alle mynboudeputasies, is as billik en regverdig beskou. Die Amerikaners het van hom gehou omdat hy Engels gepraat het. Benewens die gereelde optredes deur die goewerneur, was daar twintig soldate in en om die mynkampe, agt plattelanders of berede polisie, en twee regters byderhand om die vrede te bewaar. "vigilante " polisiëring wat algemeen is in die tydperk van die veertigjarige tydperk.
Vir al die invloedryke gerugte en die groot hoop van die nuusmanne en ou tyders, het die oplewing minder as 'n maand geduur. Manne het in die haas en geluk na die myne gegaan en het nie behoorlike mynopleiding gehad nie en ondervinding in die hoop op onmiddellike rykdom. Hulle was ontnugter en het gou vertrek. Toe James Edward Friend skryf dat slegs $ 20 000 goud aan die plakkers in Februarie en Maart 1889 onttrek is, het die opgeblase hoop op 'n wonderlike nuwe#8220rush " begin verdwyn. Selfs die Juliaanse myne in Kalifornië het tussen $ 2 en $ 4 miljoen goud opgelewer, en die stormloop was beslis nie die grootste wat Kalifornië kon bied nie. As in ag geneem word dat tussen 4 000 en 5 000 man wat vir die Santa Clara -myne toegerus was en bykans 'n kwartmiljoen dollar aan mynbou -toerusting en ander voorrade bestee het, is dit duidelik dat die $ 20,000 in herwonne goud nie 'n tiende van die oorspronklike uitgawes uitmaak nie. 21 Wat het gebeur?
Daar was bespiegelinge dat die International Company koloniste wou lok deur die lok van 'n goudstormloop. Daar is gesê dat sodra die Kompanjie, wat die grootste deel van die noordelike deel van die skiereiland beheer het, 5 000 of 6 000 mense daar onder kry, hulle hulle sou bewapen en dan die land in besit sou neem. 22
Daar word ook gerugte dat die Mexikaanse regering 'n donker plan vermoed en troepe na die gebied gestuur het om onluste te onderdruk. Daar word verder beweer dat met 'n gemengde groep mense in die omgewing uiteindelik probleme sou ontstaan ​​en die Verenigde State gedwing sou word om in te gryp en die skiereiland oor te neem. Die Los Angeles Times het geskryf dat 'n gevolg van hierdie merkwaardige beweging sal wees om lig op die laer land te werp, dat as dit behoorlik hanteer word 'n wenslike toetreding tot Suid -Kalifornië sou wees. " 23
Nuusmanne en handelaars, veral in San Diego, word daarvan beskuldig dat hulle vals gerugte oor die rykdom van die plakkers versprei het. Daar word gedink dat hul wilde verhale tot voordeel van San Diego geskep is, aangesien die stad die belangrikste tussenstop was vir voorraad en vervoer na die myne. San Diego het die ekonomiese knyp van depressie gevoel voor die goudstormloop, maar vir byna 'n heerlike maand het sy die voorspoed van die bloeitydperk van die vaste eiendom herleef.
Die Santa Clara -goudstormloop van 1889, wat minder as 'n maand lank duur, het almal gerapporteer, miskien 5000 mynprospekteerders. Indirek het handelaars, sakemanne en ondernemende individue tydelik baat by diegene wat hul lot by die myne gaan soek. Ongelukkig was daar te veel aannames en ontasbare dinge wat betref die grootte van die plakkers en hul rykdom. Joernaliste was die primêre krag in die bekendmaking van die geleentheid en hul invloed was relatief wydverspreid. Die goudstormloop, hoewel dit van korte duur is, lyk meer belangrik vir die impak daarvan op die depressiewe Suid-Kalifornië as vir die rykdom daarvan. Dit het geensins vergelyk met die stormloop van 1849 soos voorspel nie, maar dit klink in depressiewe tye 'n hoopvolle noot. Dit het die handelsonderneming 'n hupstoot gegee en in werklikheid die sak van 'n paar geduldige, ervare mynwerkers verryk. Die langdurige gevolge van hierdie oplewing was feitlik nul, aangesien die meeste mynwerkers, ongeag die hoeveelheid bevindings wat hulle by die myne gevind het, na die Verenigde State teruggekeer het en nie in Baja California gebly het nie. Die Verenigde State het geen poging aangewend om die skiereiland aan te skaf nie, en Suid -Kalifornië het na 'n opwindende maand in 1889 weer teruggekeer na sy ekonomies depressiewe toestand. 'N Ander "boom " het " geskiet. "
1. "The Mining Craze, " Die Los Angeles Times, 7 Maart 1889, p. 1
2. Richard E. Lingenfelter, The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines (Los Angeles: Dawson 's Boekwinkel, 1967).
3. Bascom A. Stephens, The Gold Fields van Laer Kalifornië (Los Angeles: Southern California Publishing Company, 1889). Hierdie boek is oorspronklik vir 25 ¢ verkoop en bevat alles wat volgens Stephens noodsaaklik was vir migrante om te weet van die Ensenada -omgewing. Stephens het die goudstormloop van Baja California vergelyk met dié van 󈧵 en het voorsien dat diegene wat na die myne sou gaan uiteindelik hulle in daardie gebied sou vestig.
4. San Diego Union en Daily Bee, 27 Februarie 1889, bl. 1, en 15 Maart 1889, beskryf James Edward Friend Luman H. Gaskill ook as 'n veeboer wat 'n slaghuis in Ensenada bestuur het.
5. Mynbou en Wetenskaplike Pers, Vol. 58, nr. 11 (16 Maart 1889). bl. 181.
6. Bascom A. Stephens, The Gold Fields van Laer Kalifornië, bl. 49.
7. "The Mining Craze, " Die Los Angeles Times, 7 Maart 1889, p. 1.
8. Richard E. Lingenfelter, The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines, bl. 9.
9. "The Gold Fever, " Die Los Angeles Times, 8 Maart 1889, bl. 3.
12. San Diego Union en Daily Bee, 3 Maart 1889, p. 1.
13. Mynbou en Wetenskaplike Pers, bl. 181.
14. Richard E. Lingenfelter, The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines, pp. 25, 38, 51, 55.
15. San Diego Union en Daily Bee, 6 Maart 1889, p. 1.
16. San Diego Union en Daily Bee, 3 Maart 1889, p. 1.
17. Richard E. Lingenfelter, The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines, bl. 37.
19. Bascom A. Stephens, The Gold Fields van Laer Kalifornië, bl. 9.
21. Richard E. Lingenfelter, The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines, bl. 58.
22. "The Gold Fever, " Die Los Angeles Times, 8 Maart 1889, bl. 3.
23. "The Golden Idol, " Die Los Angeles Times, 10 Maart 1889, p. 2.
Chamberlin, Eugene Keith. "U.S. Belangstellings in Laer Kalifornië. " Ph.D. proefskrif, Universiteit van Kalifornië-Berkeley, 1949.
"Bevestig. " Die Los Angeles Times, 13 Maart 1889. 'The Craze. " The Los Angeles Times, 9 Maart 1889.
"The Craze. " Die Los Angeles Times, 11 Maart 1889.
Die goudkoors. " Die Los Angeles Times, 8 Maart 1889.
Die Golden Idol. " Die Los Angeles Times, 10 Maart 1889.
Lingenfelter, Richard E. The Rush of 󈨝 en Captain James Edward Friend 's Briewe van die Santa Clara Mines. Los Angeles: Dawson 's Boekwinkel, 1967.
"The Mining Craze. " Die Los Angeles Times, 7 Maart 1889.
Mynbou en Wetenskaplike Pers, Vol. 58, nr. 11 (16 Maart 1889).
Mynbou en Wetenskaplike Pers, Vol. 58, nr. 12 (23 Maart 1889).
San Diego Union en Daily Bee, 27 Februarie 1889.
San Diego Union en Daily Bee, 3 Maart 1889.
San Diego Union en Daily Bee, 6 Maart 1889.
San Diego Union en Daily Bee, 7 Maart 1889.
San Diego Union en Daily Bee, 15 Maart 1889.
Stephens, Bascom A. The Gold Fields van Laer Kalifornië. Los Angeles: Southern California Publishing Company, 1889.
"Die ware gelowiges. " Die Los Angeles Times, 12 Maart 1889.
2727 Presidio Drive, San Diego, CA 92103, Verenigde State
Die San Diego History Center is 'n Smithsonian -vennoot en lid van die San Diego Museumraad en die kulturele vennootskap van Balboa Park.
Die Europese vestiging van Baja California het in 1697 begin met die stigting van 'n Jesuïetsending in Loreto. Totdat hulle in 1768 uitgeskakel is, het die Jesuïete 'n reeks missies oor die suidelike tweederdes van die skiereiland uitgebrei na Santa Maria, die laaste een wat in 1766 gestig is. missie by San Fernando Velicat & aacute en het oor land gestuur na San Diego, waar die sendingstelsel in Kalifornië uitgebrei is. Baja California was dus 'n strategiese gang na die grensprovinsie waarheen personeel, vee, plantmateriaal, gereedskap en kerkmeubels vervoer is. Dit word beskou as 'n veiliger roete as die see, teen sterk noordwestewinde en 'n suidelike stroom. In kort, van 1775 tot 1781, is 'n ander landroete vanaf Sonora gebruik, maar dit is gesny deur die suksesvolle Yuma -indiese opstand.
In 1773 is Baja California oorgeplaas na die Dominikaanse orde wat die heidense Indiërs van die grens tussen San Fernando Velicat & aacute en San Diego gestuur het en die afnemende ouer Jesuïet -instellings deur die einde van die Spaanse koloniale tyd en tot in die periode van Mexikaanse onafhanklikheid versorg het. Rekords is minder algemeen in die eerste helfte van die 19de eeu as in die vroeëre sendingtye, maar tot ná die middel van die laaste eeu is daar geen berig van voertuie of paaie op wiele vir hulle nie in die vervoer uitsluitlik langs muilpaadjies. netwerk wat missies en ander oase -nedersettings en boerderye met mekaar verbind het. Hierdie paaie loop minder tussen toevallige besienswaardighede minder deur toevallige topografie as paaie. In robuuste, later verlate streke, soos rondom Mission Santa Maria, kan hulle steeds gevolg word.
'N Terugspoeling van die goudstormloop in Kalifornië het 'n golf prospekteerders na Baja California gebring, en teen 1870 is 'n aantal suksesvolle goud-, silwer- en kopermyn -eiendomme gevind, asook 'n magdom onsuksesvolle eiendomme. Vir 'n tyd is selfs hoogstaande koperertse tot 50 kilometer na kuslandings op muilrug getrek, soos van Mina de San Fernando naby San Fernando Velicat & aacute, na die kus by San. , was 'n aansporing om wa -paaie na kuspunte te bou, en sodra dit gevestig was, sou ander myne daarby vasmaak. Teen 1910 het die skiereiland 'n gebreekte net van myne gehad, veral in die noorde
Die ontwikkeling van besproeiingslandbou in die Mexicali-vallei, die toetreding van die sterk onafhanklike en plaaslik geïnteresseerde goewerneur Esteban Cant & uacute (1915-20), en die koms van verbod in die Verenigde State, het die ekonomiese ontwikkeling in die noordelike deel van Baja California versnel. Ons kan nie paaie maak oor moeilike terreine van Mexicali tot Tijuana en van Tijuana tot Ensenada nie. Vragmotors en motors was belastingvry van die oorkant van die grens af beskikbaar. Boere en boere in die valleie en hoogland noord van San Quintin het spore gevind, wat ten minste in droë weer begaanbaar was, in 'n wydverspreide net.
In 1920 het die geoloog, Carl H. Beal, 'n uitgebreide verkenning van die skiereiland gemaak vir Marland Oil Company van Mexiko wat op soek was na belowende plekke vir petroleumboor. Die resultate van sy werk is eers gepubliseer met 'n kaart wat sy ongelooflik uitgebreide reisplan insluit, die meeste gevolg deur 'n pak trein. In Januarie 1922, blykbaar op versoek van die Amerikaanse militêre distrik in San Diego, nog steeds geïnteresseerd in Baja California as 'n kater uit die Eerste Wêreldoorlog, berei hy 'n 27-bladsye enkelspasieerde skrif op met die titel "Baja California-Route. identifiseer al die gedeeltes wat 'n wielvoertuig kan deurkruis, en let op 'n paar wawe wat 'n motor nie moet probeer nie. Die pad van Tijuana na Mexicali is vasgestel, en 'n aantal begaanbare spore het baie van die boerderye en myne op die relatief gelyke plato van die Sierra Juarez verbind. keer maar so min verkeer vervoer dat iemand wat in die sand vasgesteek het, kan sterf van die dors.
Verder na die suide is 'n paar paaie wat van my na die kusvlakke ontkoppel is, opgemerk. Die mees uitgebreide stel is gebou deur die El Boleo -kopermyn wat uit Santa Rosalia uitstraal. Slegs die een wat die stad met Muleg & eacute verbind, was egter begaanbaar; ander is uitgespoel en nie herstel nie. Uiteindelik lei twee begaanbare paaie suid van La Paz na Todos Santos aan die Stille Oseaan -kus en na San Jos & eacute del Cabo aan die punt van die skiereiland. Vir paaie en paaie is hy nougeset om op te let waar water altyd kan wees of slegs soms verkry kan word, en lewer verder kommentaar op die kwaliteit daarvan. Die onsekerheid, selfs die gevaar, verbonde aan die deurkruising van die peninusla is implisiet.
Generaal en oud-president Abelardo Rodriguez, wat in 1923 goewerneur van die Noordelike Gebied geword het, het die eerste verharde pad van Tijuana tot Ensenada aangelê. Nog vroeër het padbou in die suidelike gebied van Baja California begin met 'n pad wat in 1921 na Magdalenabaai gestoot is en ander suidwaarts na Todos Santos en San Jos & eacute del Cabo. Met sy wyd verspreide intensief bewerkte oases, volg die padgebou van die Southern Territory die klassieke patroon. As die terreinhindernisse nie te ernstig was nie, sou paaie gebou word om die nedersettings aanmekaar te bind volgens die topografies maklikste pad, maar ompaaie te aanvaar as klein nedersettings in die stelsel ingebring kon word. Alhoewel sy ekonomiese hulpbronne baie kleiner was, kon die goewerneur van die Suidelike Gebied Comond & uacute in 1927 aan Muleg & eacute verbind, met die stelsel van die Boleo -kopermaatskappy wat onafhanklik paaie suid van Santa Rosalia na Muleg & eacute en weswaarts gelê het oor die kloof. San Ignacio.
Die Automobile Club van Suid -Kalifornië en goewerneur Rodriguez, wat amper soos soewereine magte saamgewerk het, het onderneem om met voertuie suid van San Quintin suid te ry om aan te sluit by die padstelsel van die suidelike gebied. Laat in 1926 kom 'n Auto Club -groep na en in 1927 'n gesamentlike ekspedisie van die Mexikaanse weermag, insluitend die goewerneur, en die Auto Club ry na San Ignacio, dan oor die Boleo Company se paaie na Santa Rosalia en Muleg & eacute.Mynpaaie word gevolg waar dit bestaan, en die spoor heen en weer oor die In 1928 het die Auto Club sy kenmerkende tekens tot by Muleg & eacute geïnstalleer, met kennis van kilometers wat in die vorige ewekansige vandalisme langs die pad verkry is, versterk deur Mexikaanse nasionalisme wat die vreemde tekens ontstel, het al die tekens waar die pad nog geloop word, uitgewis of verwyder. 'N Paar oorleef op plekke wat selde besoek word.
Vir vragmotors of goed toegeruste veldvoertuie was die pad onderhandelbaar van Tijuana na Cabo San Lucas, maar min toeriste het dit tot ná die Tweede Wêreldoorlog probeer. Onyx is noordwaarts van El Marmol en Cerro af gehaal en in die dekade van die veertigerjare het haaileverkopers na al die baaie gesoek waar vissers sou kon sit. Aan die einde van die veertigerjare is tamaties weekliks van die Kaapstreek na die Amerikaanse grens vervoer. gedurende die veertigerjare het 'n 1932 Cadillac -limousine pos gestuur en 'n ongelooflike aantal passasiers van Tijuana na Santa Rosalia is 'n paar gebruikte passasiersmotors uit die belastingvrye grensgebied te koop in La Paz gery, en 'n beskeie, maar toenemende aantal avontuurlustige Amerikaanse toeriste het suidwaarts gestoot, baie om boeke oor hulle te skryf
In 1943 publiseer Ulises Irigoyen in Mexico City 'n massiewe werk in twee volumes oor Baja California. Nota 11 Alhoewel dit die geografiese en geskiedenis van die streek in nie te akkurate detail bespreek het nie, was die boek veral 'n sterk beroep op die Mexikaanse nasionale regering om 'n verharde snelweg in die lengte van die skiereiland te bou. So 'n onderneming sou tot ekonomiese ontwikkeling lei en die bande van die streek met Mexiko versterk. Die gevolge van die werk was stadig, maar toe die nasionale regering in 1972 die snelweg bou, was die uitgawes op dieselfde gronde geregverdig.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die pad suid van Ensenada na Santo Tomas gebaan. In 1947 en 1948 is 'n groot projek onderneem om die plaveisel na San Quintin uit te brei. Die gradering is tot dusver behaal, maar fondse vir asfaltpaadjies is uitgeput by San Telmo, ongeveer 75 kilometer kort. Twintig jaar lank het die gegradeerde oppervlak, wat al hoe meer wasplank en -spore raak, swaar vragmotorverkeer van die besproeiingsontwikkelings by Colonia Guerrero en San Quintin af vervoer.
In 1956 is 'n merkwaardige prestasie op die gebied van individuele padwerk behaal. Arturo Gross, 'n deeltydse mynwerker, prospekteerder en mynpromotor, en lank 'n inwoner van die Laguna Chapala- en Calamaju & eacute -distrik, is deur die staatsregering 10 000 pesos ($ 800) aangebied as hy met sy vragmotor die ooskus van Calamaju en eacute na San kon ry Felipe. Hy het 'n pik, graaf en skietmateriaal gedra. Binne weke volg toeriste met vierwielaangedrewe voertuie. Die noordelike deel van die pad is verbeter, en nou is daar toeriste -visvangkampe aan die voorheen heeltemal onbewoonde kus.
Vreemd genoeg was dit die Suidelike Gebied, met baie kleiner ekonomiese hulpbronne as die Noordelike Staat, wat die stukrag van padbou en verbetering, noord en suid van La Paz, onderhou het. Kort na 1950 word 'n pad suid-weswaarts van Loreto gestoot, tot dan slegs vanaf die noorde bereikbaar om by die hoofskiereilandpad by Santo Domingo aan te sluit. Hierdie pad het Mission San Xavier, die uitstekende voorbeeld van die Jesuïete sendingargitektuur, vir toeriste toeganklik gemaak. 'N Pad is teen 1954 noordwaarts van La Paz na Villa Insurgentes ingedeel, en die plaveisel het in 1961 geleidelik tot op die punt gestrek. in 1968 het 'n groot program die pad suid na San Jos & eacute del Cabo gebaan. Terselfdertyd is 'n projek ingestel om 'n geplaveide pad noord van Villa Insurgentes na San Ignacio, die noordelikste oase in die suidelike gebied, te voltooi. 'N Volledig nuwe belyning is gekies, wat die hoogtes in oost-noord-oostelike rigting oorsteek om die Golfkus suid van Loreto te bereik. Gradering het die plaveisel voorafgegaan, dikwels met 'n jaar of langer, maar die werk vorder geleidelik en bereik San Ignacio in 1972. Nota 12
Die uitbreiding van die noordelike deel van die geplaveide pad suid van San Telmo het eers in 1968 begin en in twee jaar net 20 kilometer, en in anderhalf jaar meer, tot vroeg in 1972, net so 'n afstand gemaak, alhoewel opmeting en gradering vir 'n moderne pad het verder as San Quintin begin. Skielik word die operasie versnel, en federale geld is beskikbaar, en twee groot kontrakte is toegelaat om die hele tussenkans van 600 kilometer na San Ignacio te baan, van elke kant af. Honderde vragmotors en graders en duisende arbeiders was in diens. Verskeie stadia van konstruksie, van die stoot van 'n brecha tot die finale verharding van die geute langs die pad, is gelyktydig oor honderd kilometer strek om die noodsaaklike voltooiing van die snelweg teen die einde van 1973 te bespoedig.
Die swaar belegging in die nuwe snelweg word geregverdig deur die aantrekkingskrag van 'n aansienlik groter aantal Amerikaanse toeriste en die werk wat geskep sal word om dienste aan hulle te bied. Die Amerikaanse besoekers voor die plaveisel van die snelweg was van twee klasse, die bestuurders wat stadig gereis het, die natuurskoon en die byna leë land geniet het, kampeer en relatief min geld bestee het, het 'n ander groep na luukse vakansiehotelle gevlieg, veral vir visvang. Die beplanning van die Mexikaanse regering veronderstel dat die ekstra bestuurders met 'n geplaveide snelweg luukse hotelverblyf sal soek en betaal en dat verskeie taamlik luukse hotelrestaurante op voorheen onbevolkte terreine sowel as nuwe hotelle by gevestigde oorde soos Cabo San Lucas en Loreto gevestig is .
Die "Baja 1000 Rough Road Race" lok jaarliks ​​'n verdere stel toeriste, wat bekommerd is om die platteland te skeur eerder as om daarna te kyk. Die hoop dat die geplaveide snelweg hierdie ontheiliging van die landskap sou beëindig, was tevergeefs. In 1973 word die wedloop op 'n pas gestapelde baan landloop. Dit is voortgesit met 'n heeltemal nuwe lyn, maar die koers is tot 500 kilometer verkort.
Alhoewel dit slegs twee bane breed is, minder as tien meter in die middelste ry, is die nuwe snelweg ontwerp en gebou deur moderne ingenieurs wat vrye teuels gekry het. Krommes is breed en sag, die grade is matig en die sigbaarheid is oor die algemeen goed. Aangesien water vir konstruksie altyd skaars was en soms kilometers ver moes getrek word, is 'n vindingryke, waterbesparende konstruksieplan vir die padbedagte bedink. Gebreekte gruis, sand en sement is droog gemeng, versprei en ingedeel, met water besprinkel en dan gerol. Die resulterende oppervlak is glad en hard, maar hoe dit dit sal hou, sal in die komende jare bepaal word. Die finale oppervlak word geolied en bedek met fyn gruis.
Behalwe waar die snelweg eintlik teen 'n heuwel ingekap is, loop dit bo -op 'n kunsmatige rif wat meer as 'n meter hoog is en net effens wyer as die padbed. Om hierdie rant te bou, is die aarde van soveel as honderd meter aan beide kante geskraap, wat die plantegroei, baie van hierdie ongewone endemiese plante, vernietig en 'n litteken agterlaat wat dekades lank sou bly, indien nie eeue lank nie. Beskerming teen uitspoeling eerder as om die uiters mooi woestynomgewing te behou, het duidelik voorrang geniet in die ingenieur se planne.
Daar is byna geen plekke waar 'n motor veilig gestop kan word nie, en dit is moeilik en selfs gevaarlik om van die rand af te kom waarop die pad rus. Dit is duidelik dat die Baja California Highway toeriste direk na die oordsentrums sal stuur. Om die buitengewone flora en die aantreklike woestynterrein te ondersoek, word die kenmerke wat die bestuurder van die verlede aangetrek het, ontmoedig en word dit dikwels onmoontlik gemaak. 'N Mens kan na La Paz ry sonder om meer bewus te wees van 'n lang, dowwe snelweg wat deur 'n paar nedersettings onderbreek is.
Die belyning van landvervoerroetes in Baja California het sedert die vroegste historiese tye in 'n taamlik konsekwente patroon verander. Die vroegste muilpaadjies en waarskynlik hul voorgangers van die Indiese roete het eerder direk van waterbron na waterbron gegaan. Hierdie strome en tenks was vestigingsplekke en is in die algemeen gekonsentreer in die ruwe hoogtes van die middel en oostelike rand van die skiereiland. Die myne wat aanleiding gegee het tot die eerste wa -paaie was geneig om ook in die rowwer land te wees, maar hulle het die kortste en maklikste pad na die kus gesoek, óf die Stille Oseaan óf die Golf. Die patroon van heen en weer swaai oor die skiereiland wat die oorspronklike pad vir wielvoertuie aandui, spruit uit twee neigings, die poging om die mynpaaie te benut wanneer dit moontlik is en om laer en gelyk grond te soek. Waterbronne en nedersettings was indien moontlik steeds verbind, maar 'n aantal oases wat missies gehou het - San Borja, Santa Gertrudis, Guadalupe en San Xavier - het óf lank sonder 'n padverbinding gesorg óf lankal aan die hoofpad vasgemaak. , swak versorgde syspore.
Die nuwe snelweg sit hierdie neiging voort. Die grootste verskuiwings in die belyning behels dat u ver buite die woonstelle van die Vizcaino-woestyn bly tot by die breedtegraad van San Ignacio voordat u ooswaarts na daardie punt gaan, en dus die voormalige myn- en handelsentrums van Calmalli en El Arco verbygaan en die Golf volg. kus suid van Loreto voordat die dreinering oorgesteek word, verdeel in die Magdalena -vlaktes. Die missie-oases van La Purisima, Comond & uacute en San Xavier word verbygegaan.
In die sektor wat onlangs voltooi is, van Rosario tot San Ignacio, is die snelweg konsekwent een tot drie kilometer wes van die ou pad verplaas, behalwe wes en noord van San Ignacio, waar 'n heeltemal nuwe belyning is. Al die klein nedersettings langs die ou pad wat 'n gevaarlike bestaan ​​vir toeriste veroorsaak het, is verbygegaan, net soos sommige groter. In sommige gevalle kon hul inwoners na 'n nuwe perseel op die snelweg verhuis, maar dit verg meer kapitaal as wat baie besit. Verder is die nuwe belyning, in teenstelling met die ou, nie daarop gefokus om die ongereelde plekke waar water verkry kan word, te tref nie.
Laastens het die langtermynbewoners wat van toeriste afhanklik was, hul dienste afgestem op die minimale vereistes van die motorpad. Die toeris wat die nuwe snelweg wil lok, sal bedien word deur nuwe entrepreneurs uit Mexico -stad wat teen hoë pryse sal voorsien wat in 'n Amerikaanse oord gevind kan word. Die wins gaan na die beleggers en bestuurders wat vanaf die vasteland ingevoer is. Mexiko se probleme met te min werk en haar behoefte om winsgewende ekonomiese aktiwiteite te ontwikkel, kan nie geïgnoreer word nie. 'N Mens kan maar net hoop dat die voordele van die krasste toeriste -ontwikkeling van die wilde lande en die oewers van Baja California die moeite werd sal wees.
Dit is moontlik dat 'n wapad oor die 25 myl tussen die silwer myne van Santa Ana en La Paz geloop het. Die myne is in 1748 geopen en het etlike dekades sporadies gewerk. Geen melding van so 'n pad is egter ontdek nie. Zephyrin Englehardt, Missions and Missionaries in California, Volume 1, Lower California, Santa Barbara, 1929. Die tekeninge van Fr. Ignacio Tirsch, vermoedelik die beskrywing van Baja California in 1767, die tyd van die uitsetting van die Jesuïete, bied twee uitsigte op San Jos & eacute del Cabo, plate VIII en IX, en verskeie ander tonele in die Kaapse gebied. San Jos & eacute word as 'n besige hawe vertoon, maar die paadjies in en uit die stad is slegs bedoel vir diere, en baie daarvan, maar geen voertuie op wiele verskyn in sy verskillende tonele nie. The Drawings of Ignacio Tirsch: a Jesuit Missionary in Baja California. Vertelling deur Doyce B. Bunis, Jr. Vertaling deur Elsbeth Schulz-Bischof, Dawson's Book Shop, Los Angeles, 1972.
Keer terug na aanhaling
Die Ou Baja -pad
Om 'n motor van Tijuana na Cabo San Lucas te ry, was eens so 'n seldsame en wonderlike prestasie dat die paar wat dit gedoen het, boeke daaroor geskryf het. Suid van El Rosario was die pad net 'n enkele baan, 'n paar spore, wat in die rotsagtige en sanderige grond gedra is. Die tekens was skaars of verkeerd, en 'n mens sou eenvoudig die mees onlangse bandbane volg. Die ou pad sou skeur net om weer 'n entjie vooruit bymekaar te kom. Die Automobile Club van Suid -Kalifornië het 'n paar jaar terug in die tyd baie tekens by groot aansluitings langs die pad aangebring. Maar die pad verander met oorstromings, en die bordjies sal geskiet word vir teikenoefening. Slegs een boek gee die meeste besonderhede oor die reis en kilometers langs die pad. Gids van Lower California, geskryf deur Peter Gerhard en Howard Gulick, het bekend gestaan ​​as die 'Baja Bible'.
Die jaar was 1966 en sypaadjie eindig 72 myl suid van Ensenada (naby kolonet). Dit was toe ek in die gesin Jeep Wagoneer die pad afgelê het. My pa het gesê: 'Nou begin die avontuur', en hy was so reg. Die gebeure wat op daardie dag begin het, het my lewe vir ewig verander. Sedertdien is ek verslaaf aan Baja.
Die volgende 50 myl was op 'n padbed wat gemaak is om na San Quintin te plavei, maar sonder om die asfalt by te voeg. Dit het 'n 'wasbord' -oppervlak en het ons 'n skerp rit gemaak. Verder suid, bo -op 'n mesa met uitsig oor El Rosario, was 'n stopteken. Daar val die pad steil af in 'n kloof, en sonder 'n plek om oor te trek, het die stop daar jou toegelaat om te luister na enige motors wat van die stad af opstaan ​​voordat jy afstap.
Buiten El Rosario en tot by San Ignacio, was die hoofpad 'n diep verslete spoor van die enkele motors en die baie vragmotors wat die afgeleë ranchos en viskampe voorsien het. Vierwielaandrywing was regtig die veilige manier om te gaan, maar baie het daarsonder klaar gekom, solank dit nie gereën het nie! Tot dusver gebruik die nuwe snelweg dieselfde roete as die ou, maar verder as El Rosario was daar 'n paar veranderinge.
Die ou pad het 'n myl verder oos in die vallei geloop as die snelweg, en die krans 'El Castillo' (die kasteel) was 'n uitgangspunt waarheen die hoofpad suidwaarts in 'n sy -canyon was. Die ou pad kruis suid van die nuwe snelweg by Km. 82/83 en gaan na Rancho El Aguajito en 'n berugte graad wat die eerste trekkrag in daardie dae was. Die ou en nuwe paaie ontmoet weer by Km. 92/93 en bly 'n entjie naby mekaar. By Km. 106, is die ruïnes van Rancho El Arenoso net suid van die snelweg, op die ou hoofpad.
Toe die snelweg deur die sentrale Baja in 1973 gebou is, het die dorpe en ranchos wat vir die paar reisigers voorsiening gemaak het, uitgesien na die voorspoed wat kom. Toe ingenieurs die snelweg uit hul huise buite sig plaas, het diegene wat nie na die snelweg verhuis het nie, sake verloor. Ranchos (wat as restaurante en herstelwinkels dien) wat na die snelweg verhuis het, sluit in: El Progreso, Tres Enriques, Sonora en Chapala.
Die nuwe snelweg het rusplekke met vulstasies, kafeteria's, storte, RV -parke en die meeste met hotelle. Hulle is 'Paradors' genoem. In die onontwikkelde sentrale streek was paradors nodig vir al die nuwe reisigers wat die snelweg gebring het. Paradors is gebou in of naby San Quintin, Cataviña, Punta Prieta, Guerrero Negro en San Ignacio. Op die heuwel, suid van die rancho van San Agustín, was 'n vulstasie, RV -parkeerterrein en padonderhoudskamp van 'San Agustin', 'n mini -parador. Die ou pad is binne 'n kilometer of twee van die nuwe pad van San Agustín na byna Cataviña. San Agustín was die bron van goeie drinkwater vir die oniks -mynstad El Mármol, 16 km daarvandaan. Cataviña was 'n verlate boerdery, maar het met die koms van die snelweg in 'n parador verander. Rancho Santa Ynez, 'n kilometer van Cataviña af, was so 'n belangrike stop voor die snelweg, die eienaar van die boerdery het onderhandel en 'n oprit van ¾ myl daarheen gekry, en 'n geplaveide lughawe -aanloopbaan.
Die ou en nuwe paaie is die volgende 30 myl langs mekaar en kruis na die Laguna Chapala -vallei. Die ou pad het oor die vallei gegaan, 'n bak fyn stof in die noorde en 'n droë meerbed in die suide. Die ergste en beste van die ou Baja -pad op een plek! Die nuwe snelweg hou aan die westekant van die vallei en hulle sluit weer aan waar die snelweg uitklim, aan die suidekant. Die twee paaie is óf op dieselfde plek óf binne 'n kilometer van mekaar tot 'n ent verder as Punta Prieta. Die ou pad is presies een kilometer wes van die nuwe snelweg by die LA -snelwegaansluiting en die verlate parador.
Sewe kilometer suid van Punta Prieta klim die nuwe snelweg 'n rant in die ooste en die ou pad bly laer in die weste, maar sluit weer aan voor die aansluiting by die Santa Rosalillita -snelweg. By Rosarito vind die eerste groot roeteverandering plaas. Die ou pad het suidwaarts gegaan oor die heuwels wat naby die El Marmolito -oniksmyn loop, en die nuwe snelweg het die vallei weswaarts gevolg, ongeveer drie myl voordat dit suidwaarts gedraai het. Die ou hoofpad loop na die middel van die skiereiland na die mynstad El Arco, maar die nuwe snelweg loop suidwaarts na Guerrero Negro, wat ook 'n mynstad is, maar sout in plaas van goud. Guerrero Negro het floreer terwyl El Arco agteruitgegaan het. Die twee trans -skiereilandpaaie sou weer tussen Kms ontmoet. 132 en 133, ongeveer 6 myl suid van Vizcaíno. Van belang was dat die dorpe Cataviña en Vizcaíno nie bestaan ​​het voordat die snelweg gebou is nie.
Die ou pad bly suid van die nuwe pad na San Ignacio en bly langs die nuwe pad anderkant die oase, tot by die steil El Infierno -graad. Die nuwe snelweg draai noord en val langs die kant van 'n canyon af, en die ou pad loop ooswaarts en gebruik 'n reeks skerp terugslae om van die berg af te val. Die twee roetes is byna dieselfde as Mulegé, maar suidwaarts, langs Bahía Concepción, volg die ou pad baie myl naby die waterkant, en spat selfs tydens hoogwater in die water. Die nuwe snelweg is verder terug en hoër op.
Net suid van Bahía Concepción is die volgende groot skeiding tussen oud en nuut. Die ou hoofpad na La Paz draai in die middel van die skiereiland en loop deur die tweelingdorpe San José Comondú en San Miguel Comondú en loop die afgeronde pad noordwaarts van La Paz naby La Poza Grande. Sypaadjie noordwaarts van La Paz het ongeveer 1966 myl van die stad af begin, in 1966.
Die nuwe snelweg is gebou van Insurgentes tot by die golf by Ligüí, dan noord na Loreto en verder na Bahía Concepción. Suid van La Paz het die sypaadjie in 1966 net 10 myl geëindig, maar byna Los Barriles het 'n nuwe pad gekry. 'N Eenvoudige, grondige tweespoor -grondpad met een baan, ry verder na Cabo San Lucas, 'n klein vissersdorpie destyds! Die nuwe pad sal nie deur Santiago of Miraflores gaan nie, maar 'n paar kilometer na die ooste.
Die plaveisel van snelweg een in die suidelike gebied het vinnig gevorder. Die snelweg na Cabo San Lucas vanaf La Paz is klaar in 1970. Die snelweg noord van La Paz na Santa Rosalía is in 1972 klaar, en werk is aan die gang na San Ignacio. In dieselfde tydperk, suid van Ensenada, was die snelweg slegs 50 km lank na San Quintin gebaan.
In 1973 is die momentum uitgestort en in een jaar is die snelweg gebou en geplavei vanaf San Quintin suid en uit San Ignacio noord, met padspanne wat bymekaargekom het by Rancho San Ignacito (8 myl suid van Cataviña). Geen goue punt nie, maar 'n klein monument is oorkant die (nou verlate) restaurant geplaas. Hierdie 350 myl snelweg wat in 1973 gebou is, was smaller as die res, en na 35 jaar het honderde ongelukke in dele met 'n geplaveide skouer uitgebrei.
Die amptelike opening van die snelweg was op 1 Desember 1973, op die 28º -parallel naby Guerrero Negro, waar 'n arendmonument van 140 voet lank gebou is. Dit is die suidelike grens van die deelstaat Baja California. Die volgende jaar het Baja California Sur ook 'n staat geword, danksy die einde van die isolasie van die trans -skiereiland snelweg.
Baja California: Jewish Refuge and Homeland. Deur Norton B. Stern. Baja California Travels Series, nr. 32. Los Angeles: Dawson 's Boekwinkel, 1973. Notas. Illustrasies. 69 bladsye. $ 10,00.
Gegee deur William O. Hendricks, direkteur van die Sherman Foundation Library in Corona del Mar. Dr. Hendricks is redakteur-vertaler van David Goldbaum, Dorpe van Baja California, en mede-president van die Asociación Cultural de las Californias, borg van die jaarlikse Baja California Symposium.
Nasionalisme, een van die sterkste magte ter wêreld gedurende die negentiende en twintigste eeu, en wat dikwels rassistiese ondertone dra, het die Jode in Europa in 'n lelike penarie beland. Aan die een kant was hulle die slagoffers van 'n nuwe en besonder wrede merk van antisemitisme, terwyl hulle aan die ander kant geen eie nasie gehad het waarheen hulle hulself kon toewy nie. Hierdie dilemma, plus die groei van hul eie nasionalistiese sentiment, het tydens die laat 1890's die geboorte van die Sionistiese beweging tot gevolg gehad. Die beweging was daarop gemik om Jode in hul eertydse vaderland Palestina te koloniseer, waar daar gehoop is dat hulle uiteindelik 'n meerderheid sou uitmaak en die beskerming van die openbare reg en ten minste 'n mate van politieke outonomie sou verkry. Maar daar was 'n vraag in die gedagtes van sommige Sioniste of hierdie doel haalbaar was met betrekking tot Palestina (toe onder Turkse bewind), en 'n meningsverskil oor hierdie punt het gelei tot 'n skeuring in die beweging en tot die geboorte , in 1905, van die territorialistiese faksie. Terwyl die hoofgroep Sioniste daarop aangedring het dat slegs Palestina 'n ware Joodse tuisland kan bied, het die territorialiste aangevoer dat 'n belangriker en dringender oorweging die sommige geskikte plek in die wêreld gevind word. Volgens dr.Stern, hoewel dit nog nooit in die Sionistiese geskiedenis verskyn het nie, dui bewyse nou op dat die eerste gebied wat die territorialiste oorweeg het, Baja California was.
Stern 's se boek behandel eintlik verskeie verwante, maar ietwat verskillende onderwerpe. Die eerste hoofstuk, wat 'n tydperk van 1891 tot 1905 dek, handel hoofsaaklik oor die belangstelling in Baja California deur Alta California -Jode, veral as 'n gebied vir die vestiging van vlugtelinge van die Russlan -pogroms. Die tweede hoofstuk, wat net so lank is as die ander twee saam, handel veral oor die lewens van drie vroeë Joodse setlaars in die noorde van Baja California: Luis Mendelson, Maximiliano Bernstein en David Goldbaum. Mendelson het in 1871 op die Skiereiland aangekom en die ander twee mans gedurende die 1880's, maar elkeen het individueel gekom, om streng persoonlike redes, en nie as deel van 'n georganiseerde beweging nie. Die derde hoofstuk fokus op die belangstelling wat Baja California getoon het deur die leierskap (in Londen) van die Territorialistiese organisasie, en wat plaasgevind het laat in 1905 of vroeg in 1906. Hoewel die besluit van die leierskap negatief was en hul belang kortstondig was, was die onderwerp het 'n paar jaar daarna 'n paar Alta California -territorialiste opgewonde gemaak. Die hoofstuk word dan afgesluit met Baja California wat nogmaals oorweeg word as 'n gebied vir die vestiging van Joodse vlugtelinge-hierdie keer die Duits-Joodse vlugtelinge van die dertigerjare. Maar aangesien die idee aangekondig is voordat dit eers met die Mexikaanse owerhede bespreek is, het laasgenoemde 'n beslis koue ontvangs ontvang, een van hulle het dit as 'n fantastiese droom genoem.
Soms wek die boek die indruk dat behalwe vir 'n verkeerde beoordeling van die landboupotensiaal daarvan deur sekere territorialistiese leiers (dit wil sê dat dit te dor was), Baja California heel moontlik 'n nuwe wêreld Israel sou geword het. Stern haal David Lubin, 'n handelaar in Sacramento aan: Waarom kon daar nie 'n ooreenkoms met die Mexikaanse regering getref word vir die verkoop van Laer -Kalifornië om 'n outonome Joodse staat te vorm onder die gesamentlike protektoraat van die Verenigde State en Mexiko nie? #8221 Alhoewel sekere Joodse figure dit as 'n duidelike moontlikheid beskou het, is daar enige bewyse dat Mexiko dit ooit kon oorweeg? Ek dink die antwoord is 'n besliste "no. " Dit is waar dat Porfirio Díaz gedurende sy lang ampstermyn as president van Mexiko Joodse koloniste verwelkom het (soos hy koloniste in die algemeen gedoen het), wat hom in hierdie opsig byna uniek onder regeringshoofde. Daar is egter geen bewyse om aan te toon dat hy vir 'n oomblik die idee van die verkryging van politieke outonomie op sy eie land geniet het nie. Ander ter syde, het Baja California 'n te strategiese geografiese verhouding tot die noordwestelike kus van die Mexikaanse vasteland, sodat die land gewillig tot die vervreemding daarvan ingestem het. Sonder 'n gebrek aan die Amerikaanse mag, sou dit tog kon weggooi as dit gebeur het, kan iemand ernstig dink dat dit dan aan die territorialiste oorgedra sou word?
Dr Stern, 'n oogkundige van Santa Monica, is die stigter-redakteur van die Joodse historiese kwartaal van die Westelike State en het voorheen onder andere gepubliseer, Kaliforniese Joodse Geskiedenis, 'N Beskrywende bibliografie. Sy huidige boek, alhoewel dit relatief kort is, bevat nie net baie interessante inligting nie, maar dit openbaar 'n noemenswaardige en tot dusver onopgemerkte faset van die geskiedenis van Baja California. En soos al die volumes in hierdie reeks, word dit mooi gedruk en saamgevoeg.
Deur John A. Kirchner. Los Angeles: Dawson 's Boekwinkel, 1988, Bibliografie. Tabelle deur P.Allen Copeland. Kaarte. Illustrasies. Indeks. 349 bladsye. $ 30,00.
Gegee deur T.D. Proffitt, III, Departement Geskiedenis, San Diego State University, skrywer van 'n komende geskiedenis van Tijuana.
Baja California Railways, die nuutste van Dawson 's Baja -reisreeks, is bestem om die standaardwerk oor die onderwerp daarvan te word. Die bundel bespreek nie net spoorweë wat eintlik gebou is nie, maar ook spoorstelsels wat nooit die beplanningsfase bereik het nie. As dit op rails loop, ongeag die dryfkrag daarvan, word dit bespreek in Baja California Railways! Spoorweë, smalspoor, myntramme, treinspore word alles behandel in hierdie leesbare en goed geïllustreerde opname.
Hoofstuk Een gee 'n uiteensetting van die rol van grondspekulasie en mynbou in die spoorwegmanie op die skiereiland aan die begin van die eeu. Hoofstuk twee vertel hoe sommige Mexikane gevrees het dat spoorweë Baja California vir filibusters sou oopmaak. Hoofstuk Drie gee insig in die geskiedenis en probleme van die Inter California Railways wat aan beide kante van die grens van Tijuana ooswaarts oor die Colorado -rivier gewerk het. Hoofstuk Vier gaan die verhaal verder na die Golf van Kalifornië. konstruksie oor die Colorado -rivier.
Met hoofstuk vyf maak die skrywer 'n radikale verskuiwing van mynbou -spoorweë. In daardie en daaropvolgende hoofstukke word die leser gekonfronteer met baie tegniese inligting rakende mynbou, die geologie, geskiedenis en politiek daarvan. Dit is industriële geskiedenis, nie spoorweggeskiedenis nie. In 'n laaste hoofstuk sluit Kirchner af met 'n pot-pourri wat die "Tijuana Trolley insluit. "
In Baja California Railways, Kirchner, wat geskiedenis aan die California State University in Los Angeles onderrig, plaas die spoorweë van Baja California in hul historiese en ekonomiese konteks, landspekulasie, filibusters, Mexikaanse internasionale en nasionale politiek, mynbome en grensomgewing. Sodoende beklemtoon hy die geografiese onkunde van vroeë pioniers wat hul vermoë om die ruwe skiereiland te tem, oorskat, en die idealisme van Mexikaanse politici wat geglo het dat spoorweë van Mexiko 'n groot mag sou maak. Teen die tyd dat die probleme met die bou van spoorweë opgelos is, het die transpeninsulêre snelweg en die Amerikaanse snelweg Agt die afsterwe van transpeninsulêre spoorverkeer oor lang afstande uitgespreek.
Nie net word die verhaal van Kirchner goed vertel nie, dit word ook goed geïllustreer. Foto's en kaarte is goed gekies en pas by die teks, hoewel sommige foto's in die derde hoofstuk nader aan hul onderwerpe geplaas moet word. Die indeks is goed deurdag en die bibliografie is deeglik. In sommige gevalle is dit egter nie moontlik om van voetnote na die bibliografie te gaan om titels oor primêre bronne te kry of waar dit geleë is nie.
In uitleg, terminologie, keuse van foto's en onderskrifte Baja California Railways is vergelykbaar met ander spoorwegboeke. Anders as Robert Hanft in San Diego en Arizona:Kirchner, The Impossible Railroad (1984), gaan nie in detail in op die beslaglegging van die spoorweg van San Diego-Arizona deur Mexikaanse opstandelinge in 1911 nie, en hy neem ook nie kennis van die lang beskrywing van die beslaglegging deur Hanft nie.
Vir lesers van hierdie tydskrif is die betekenis van Baja California Railwaysword gesien in die bekendheid van San Diego en Tijuana in die planne en beloftes van spoorwegondernemers. Alhoewel die skrywer nie die pers-wedywering tussen Los Angeles en San Diego herken nie, merk hy wel op hul reaksie op die spoorweë van Baja California.
Ondanks die leesbaarheid daarvan, slaag die boek egter nie daarin om die twee hoofgehore voldoende te bereik nie: Baja -buffers en spoorwegliefhebbers. Dit is onwaarskynlik dat eersgenoemde net so goed vertroud is as die skrywer met spoorwegterminologie (bv. 2-10-23, wat nêrens verduidelik word nie), of dat laasgenoemde vertroud is met die Mexikaanse politiek. Daar kan ook nie verwag word dat hulle kundig is rakende myntegnieke of geologie nie. Beide vind lang epigramme in Spaans en Frans irriterend. Met tye, Baja California Railwaysis te tegnies vir die beoogde gehoor.
Nietemin, Baja California Railways is 'n belangrike bydrae tot die literatuur van Baja California en spoorweë. Deur aan te toon hoe die spoorweë die ontwikkeling van Baja California vergemaklik het deur dit in die lewe en ekonomie van Mexiko in te tik, lewer die werk 'n belangrike bydrae tot historiese studies van die skiereiland.
Ten slotte moet op gelet word dat die beperkte Dawson -uitgawe na verwagting aangevul sal word deur 'n volgende uitgawe van 'n ander meer kommersiële pers.
Inheemse Baja California: The Rarest of the Rare
Die Baja California -skiereiland is in die noordwestelike deel van die Mexikaanse Republiek geleë. Hierdie stuk grond strek ongeveer 1.250 kilometer van Tijuana in die noorde tot Cabo San Lucas in die suide en word geskei van die res van Mexiko deur die Golf van Kalifornië (ook die see van Cortés genoem).
Byna uitgestorwe tale
In 2010 het 703 individue op die Baja -skiereiland vier byna uitgestorwe inheemse tale gepraat. Hulle verteenwoordig die skaarsste van die skaars onder die eens florerende inheemse bevolkings van die voormalige Spaanse kolonie. Volgens die Ethnologue -webwerf is 90 van die 282 lewende inheemse tale in Mexiko vandag in gevaar en 33 sterwende tale.
Die deelstaat Baja California, wat die noordelike helfte van die skiereiland beslaan, deel sy noordelike grens met twee Amerikaanse state, Kalifornië en Arizona, en grens ook in die noordooste van die Mexikaanse deelstaat Sonora. Op sy westelike flank deel die staat ook 'n lang kuslyn met die Stille Oseaan.
Baja California beslaan 'n totale oppervlakte van 71,450 vierkante kilometer (27,587 vierkante myl), wat 3,6% van die nasionale gebied van Mexiko uitmaak. Baja California is die 12de grootste staat in die Mexikaanse Republiek. Polities is die staat verdeel in 'n totaal van vyf munisipaliteite: Ensenada, Mexicali, Tecate, Tijuana en Playas de Rosarito.
In 2010 het die staat Baja California 3,315,766 inwoners, wat 2,8% van die totale bevolking van die Mexikaanse Republiek verteenwoordig. Die hoofstad van die staat is Mexicali, wat 'n bevolking van 689,775 in 2010 gehad het, wat 20,8% van die totale bevolking van die staat verteenwoordig. Mexicali is die 19de grootste stad in Mexiko volgens bevolking.
Aan die suidelike grens van Baja California is 'n ander Mexikaanse staat, Baja California Sur, wat 'n totale oppervlakte van 73 909 vierkante kilometer beslaan, wat 3,8% van die nasionale gebied beslaan. In die gebied is Baja California Sur gerangskik as die negende grootste staat in Mexiko. Polities is die staat verdeel in vyf groot munisipaliteite: Comondú (Ciudad Constitución), Mulegé (Santa Rosalía), La Paz, Los Cabos (San José del Cabo) en Loreto. Die hoofstad van Baja California is La Paz.
In 2010 het Baja California Sur 712,029 inwoners gehad, wat 0,6% van die totale Mexikaanse bevolking verteenwoordig. Slegs een staat - Colima - het 'n kleiner bevolking. In 2010 het die hoofstad La Paz 'n bevolking van 215,178, wat meer as 30% van die totale staatsbevolking verteenwoordig het.
Die hartseer nalatenskap van die Baja -Indiane
Die verhaal van die inheemse mense van die Baja -skiereiland is hartseer. Omdat hulle in 'n dorre omgewing leef, is hulle vatbaarheid vir die verwoestings van oorlog en siektes beklemtoon deur hul reeds marginale bestaan. Die oorgrote meerderheid van die Baja -Indiane het verdwyn en diegene wat in die noorde oorleef het, word deur slegs 'n dosyn individue of soveel as 'n paar honderd verteenwoordig. Ironies genoeg is die meeste van die Mexikaanse inheemse tale wat in die twee Bajas gepraat word, eintlik tale wat deur trekarbeiders uit ander state, veral Oaxaca, na die skiereiland gebring word.
Vroeë kontak tussen Spanjaarde en inheemse inwoners
In 1532 - 'n dekade na die vernietiging van die Azteekse ryk - stuur die Spaanse veroweraar Hernán Cortés 'n ekspedisie onder bevel van sy neef, Diego Hurtado de Mendoza, om die Baja California -skiereiland en ander plekke langs die Stille Oseaan -kuslyn van Noordwes -Mexiko te verken. 'N Tweede ekspedisie na die gebied het Santiago, Colima, op 29 Oktober 1533 verlaat. Die reis was 'n rampspoedige mislukking, maar muiteraars van hierdie ekspedisie het die gebied wat nou La Paz genoem word, verken.
In April 1535 het Cortés self 'n derde ekspedisie gelei van drie skepe wat op 3 Mei 1535 naby die huidige La Paz geland het, waar hy die land formeel in besit geneem het vir die koning van Spanje. Cortés het 'n klein kolonie in die omgewing gestig, maar die plaaslike Indiane was baie vyandig teenoor die besoekers. Teen November 1535 is meer as 70 van Cortés se mans dood weens hongersnood of skermutselings met die inheemse bevolking.
Vroeg in 1536 plaas Cortés 30 Spanjaarde om die klein kolonie te beman en vaar terug na Mexiko. 'N Vierde ekspedisie onder leiding van Francisco de Ulloa in Junie 1539 het bevind dat die klein kolonie vernietig is. Ander ekspedisies het gevolg, maar hulle het gereeld groot groepe inboorlinge teëgekom wat hul indringing sterk weerstaan ​​het. Om hierdie rede was die kolonisering en vestiging van die Baja -skiereiland 'n baie stadige proses, bemoeilik deur die vyandigheid van die inheemse groepe en die groot afstand van bronne van toevoer, sowel as deur onherbergsame weersomstandighede.
Inheemse groepe by kontak
Ten tyde van kontak was Baja California Norte hoofsaaklik bewoon deur verskeie inheemse groepe wat aan die Yuman -taaltak van die Hokan -taalfamilie. Die meeste van hierdie vroeë inwoners leef uit jag en visvang, maar sommige van hulle versamel ook akkers, sade, turksvye, appels, dennepitte en ander klein eetbare plante wat in die harde woestynomgewing voorkom. Die volgende kaart van William C. Massey (Southwestern Journal of Anthropology, 1949) toon die verspreiding van die taalgroepe van die Baja -skiereiland tydens kontak:
Die noordelikste inheemse Baja-Kaliforniërs het verskeie Yuman-tale met mekaar verwant, veral die Kiliwa-, Paipai-, Kumeyaay- (Kumiai)-en Cocopá (Cucapá) -tale. Met behulp van die omstrede glottochronologie -tegniek, word beraam dat die aanvanklike skeiding van die Yuman -familie in verskillende tale miskien 2500 jaar gelede plaasgevind het. Daar word geglo dat die tale Cocopá en Kumiai baie nou met mekaar verband hou, geskei deur miskien ongeveer duisend jaar onafhanklike ontwikkeling.
Die Paipai -Indiane - ook bekend as Akwa 'ala - het die noordelike Sierras in die binneland van die noordelike Baja California -skiereiland beset. Hulle oorspronklike gebied het die onderste Colorado -riviervallei in die huidige gemeentes Ensenada en Mexicali, sowel as aangrensende gebiede in die weste van Arizona, Suid -Kalifornië en die noordweste van Sonora, ingesluit.
Die Kumiai (Kumeyaay) Indiane was jagters, versamelaars en vissers wat aan die kus-, binnelandse vallei en bergstreke langs die huidige Baja California-grensgebied met die Verenigde State gewoon het. Die tradisionele Kumeyaay -gebied strek oorspronklik van ongeveer Escondido in Kalifornië tot die noordelike deel van die huidige Municipio van Ensenada. Die Kumeyaay, wat in die suidelike deel van die huidige San Diego County in Kalifornië geleë was, het die gebied naby die Presidio van San Diego bewoon toe dit in 1769 gestig is.
Die Cochimí -Indiane het 'n aansienlike deel van die sentrale Baja -skiereiland bewoon, van noord van Rosario tot in die omgewing van Loreto in die ooste van die sentrale Baja Kalifornië. Net soos baie van die ander Baja -stamme, het die Cochimí -Indiane dit oorleef deur in die kusgebiede te hengel en vrugte en sade te versamel vir voedsel in ander gebiede.
Die Cucapás, wat in die woestyngebied langs die Colorado -rivier in die grense van Baja California Norte en Sonora woon, het hert, konyn, moesies, bergleeu en coyote gehengel en gejag. Hulle versamel ook 'n wye verskeidenheid woestynprodukte, insluitend kaktusblomme, aartappels en wilde koring.
Die Kiliwa -Indiane was jagters wat in die noordooste van Baja California gewoon het. Die Kiliwa het langs die oostelike helling van die Sierra San Pedro Mártir gewoon en het langs die Golfkus gestrek. Hul habitat strek ook tot in die Colorado -woestyn.
Guaycura (Guaicura of Waicuri)
Die Guaycuras het in die middelste deel van die onderste Baja -skiereiland gewoon, en het die Magdalena -vlaktes van Loreto tot en met die La Paz -gebied bewoon.
Die Pericú beset die suidpunt van die skiereiland rondom San José del Cabo en verskeie groot Golf -eilande, waaronder Cerralvo, Espíritu Santo, San José en Santa Catalina.
Die kolonisering van Baja California Sur
In 1596 beveel koning Felipe II van Spanje die kolonisering van die Baja California -skiereiland. Ses jaar later het Sebastián Vizcaíno sy beroemde reis na Baja onderneem en die huidige terrein van Cabo San Lucas verken, waar hy deur 'n mag van 800 inheemse krygers gekonfronteer is. Vizcaíno het daarin geslaag om 'n fort by La Paz te bou, maar na 'n skermutseling met plaaslike inboorlinge moes die pos deur die Spanjaarde laat vaar word.
In 1683 het admiraal Isidro Atondo y Antillón 'n staatsondersteunde ekspedisie na Baja gelei en 'n nedersetting in La Paz gevestig. Volgens Laylander is die nedersetting egter 'na 'n paar maande laat vaar weens toenemende konflikte met die inheemse inwoners'. 'N Ander pos is in San Bruno, noord van Loreto, gevestig, maar is ook in 1685 laat vaar "vanweë die skamele plaaslike hulpbronne en onseker buite -voorraad".
Die Jesuïete Sendelinge
In Oktober 1697 begin Jesuïete -sendelinge in die suidelike Baja -skiereiland aankom met die doel om missies te vestig. Op 19 Oktober 1697 het vader Juan María de Salvatierra die eerste permanente sending in Baja California Sur gestig, met die naam van Our Lady of Loreto de Concho, naby die huidige Loreto, Baja California Sur. Tussen 1697 en 1767 sou Jesuïete sendelinge sestien missies oor die hele Baja -skiereiland vestig.
Die jezuïtiese missies het 'n integrale rol gespeel in die kerstening van die inheemse volke. Om hulle doelwitte te bereik, het die sendelinge egter baie van hulle bekeerlinge hervestig en bymekaargekom in rancherías wat naby die missies geleë was. Alhoewel hierdie praktyk effektief was in die toepassing van godsdiensonderrig, huldeblyk en die organisering van 'n arbeidsmag, het die konsentrasie van die inboorlinge 'n verwoestende uitwerking op die inheemse groepe en het hulle meer vatbaar geraak vir pokke, tifus, masels en ander aansteeklike siektes.
Don Laylander, in "The Linguistic Prehistory of Baja California", het geskryf dat "die taalkaart van Baja California dramatiese veranderinge ondergaan het gedurende die historiese tydperk, wat uitloop op die uitsterwing van baie van sy inheemse tale. Voor uitwissing is prehistoriese lewenspaaie op 'n magdom maniere verander deur faktore soos ekstern geïdentifiseerde epidemiese siektes, militêre konflikte en die verskuiwing van bevolkings na sendingnedersettings. " Die ernstigste epidemie was die tyfus-epidemie van 1742-1744, wat waarskynlik 8 000 Indiërs doodgemaak het. Gedurende die daaropvolgende dekades het hele stamme verdwyn, terwyl klein groepies Pericú, Guaycura en Cochimí gesukkel het om in die suide te oorleef.
Die opstand van 1734-1744
Die ernstigste opstand in die suidelike deel van die Baja-skiereiland het in 1734-1737 plaasgevind. Hierdie opstand van die Pericú en Guaycuras verswelg verskeie missies in die suidelike deel van die skiereiland, waarvan die meeste verlaat moes word. In Januarie 1735 het inheemse magte 'n lokval gelê op die Manila Galleon wat by San José del Cabo gestop het vir voorraad. 'Die opstand en die daaropvolgende onderdrukking daarvan', volgens Don Laylander, 'het die disorganisering en agteruitgang van die suidelike aboriginale groepe versnel. Om die opstand te onderdruk, is die Jesuïete gedwing om hulp van buite af in te roep. " In 1742 het koning Felipe V die gebruik van koninklike fondse gemagtig om die opstand te onderdruk. Die aankoms van 'n militêre mag uit Sinaloa het gehelp om die orde te herstel en die beheer oor die suidelike Baja -lande te herstel. Die laaste verspreide weerstand teen die Spanjaarde het eers in 1744 geëindig.
Die uitsetting van die Jesuïete
In Junie 1767 verdryf koning Carlos III van Spanje al die Jesuïete -sendelinge uit Mexiko. Uiteindelik het die Dominikane die sendingpogings van die Jesuïete voortgesit, veral in die gebiede van die Cochimí, Kiliwa, Paipai en Kumeyaay. Teen hierdie tyd het die inheemse bevolking van die suide van Baja egter afgeneem tot 'n punt van geen terugkeer nie. Don Laylander verduidelik dat "in die negentiende en twintigste eeu het die rol van inheemse mense in die geskiedenis van die skiereiland al hoe meer marginaal geword. In die sentrale en suidelike gedeeltes van die skiereiland het kultureel aparte inheemse bevolkings voor 1900 verdwyn. "
Die Kiliwa was een van die min Baja -groepe wat kon vashou, al was dit maar prekêr. In 1840 het die Kiliwa, wat in die noordoostelike hoek van Baja gewoon het, suksesvol in opstand gekom teen die Dominikaners en in stil isolasie gevlug. Hierdie afsondering het die Kiliwa in staat gestel om tot in die twintigste eeu te oorleef. In 1938 het die antropoloog van die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, Peveril Meigs, die hele Baja -skiereiland gesoek na orkes wat oorleef het. Op daardie tydstip het hy 'n klein groepie van ongeveer vyftig Kiliwa opgespoor en bestudeer in die ooste in die noordelike Baja-berge.
In Januarie 1824, nadat die Mexikaanse Republiek gestig is, het die sentrale regering die gebied Baja georganiseer en daaroor toesig gehou. Vier-en-twintig jaar later het die Verdrag van Guadalupe Hidalgo-wat die Mexikaanse-Amerikaanse oorlog beëindig het-die gebied van Kalifornië verdeel, met die noordelike helfte, genaamd Alta California, aan die Verenigde State afgestaan, terwyl die suidelike helfte by Mexiko as Baja gebly het Kalifornië.
Op 26 April 1850 is twee partidos (sekondêre administratiewe afdelings) geskep as Baja California Norte en Baja California Sur. Op 14 Desember 1887 is die status van beide partidos verander na distritos (distrikte), en op 1 Januarie 1888 het die noordelike deel van die skiereiland bekend gestaan ​​as die Northern District of Baja California. Op 30 Desember 1930 word die afsonderlike gebiede van Baja California Norte en Baja California Sur geskep, met ingang van 7 Februarie 1931. Die noordelike gebied het op 16 Januarie 1952 'n staat geword, terwyl die suidelike Baja -staat op 24 Oktober 1974 staatskapend geword het. .
Inheemse groepe van die twintigste eeu
Teen die einde van die negentiende eeu was die inheemse bevolking van die hele Baja -skiereiland ernstig uitgeput. Tot en met die sensus van 1910 is die bevolkingsstatistieke vir Baja California Sur en Baja California Norte saamgetel as een jurisdiksie. Volgens die Mexikaanse sensus van 1895 het ongeveer 2 150 individue inheemse tale in Baja California gepraat. Hierdie telling het egter gedaal tot 1,111 tydens die 1900 -sensus.
Die inheemse sprekende bevolking vir die Baja -gebiede het in 1910 verder gedaal tot 711, wat slegs 1,36% van die totale bevolking verteenwoordig. Alhoewel die meeste inheemse sprekers inheemse tale in ander state gepraat het, is 96 Cochimí -sprekers getel. Yaqui-sprekende individue (hoofsaaklik uit die deelstaat Sonora) is op 65 getel, terwyl Otomí-sprekers uit Sentraal-Mexiko 40 tel.
Baja California en die 2000 -sensus
Volgens die 2000 -sensus beloop die bevolking van mense van vyf jaar en ouer in die noordelike deelstaat Baja California wat inheemse tale gepraat het 37.685 individue. Hierdie individue het ten minste vyf en veertig tale uit Mexiko en die Verenigde State gepraat, maar verteenwoordig slegs 1,87% van die totale staatsbevolking van 5 jaar en ouer (2,010,869).
Interessant genoeg was die oorgrote meerderheid van die inheemse sprekers in Baja California Norte in 2000 eintlik oorplantings uit ander dele van die Mexikaanse Republiek. Die grootste taalgroepe wat verteenwoordig is, was die
Mixteco (11 962 sprekers)
Zapoteco (2 987)
Náhuatl (2 165)
Dit is almal tale wat inheems is aan ander dele van die Mexikaanse Republiek.
In werklikheid dui 2000 -sensusstatistieke aan dat 1 025 754 van die 2 487 367 inwoners van Baja California Norte inderdaad inboorlinge van ander entiteite was, wat 'n totale migrerende bevolking van 41,2%verteenwoordig. In die 2000 -sensus het 41.014 mense in Baja Oaxaca as hul geboorteplek beweer, en dit is waarskynlik dat die meeste van die 11.962 Mixtecos en 2.987 Zapotecos wat in die staat woon, waarskynlik inboorlinge van die staat was.
Reeds in die sewentigerjare het Baja 'n belangrike trekpleister vir Mixtec -plaasarbeiders geword, met Ensenada en Tijuana as hul belangrikste bestemmings. Telers van Baja California het byna uitsluitlik Oaxacans -arbeiders gewerf vir hul landbouarbeidsbehoeftes. 'N Verdere 89 083 inwoners van Baja beweer dat Michoacán de Ocampo hul geboorteplek is, wat moontlik die aansienlike aantal Purépecha-sprekende individue in die staat verklaar het (2 097).
Baja California Sur en die 2000 -sensus
In die 2000 -sensus het die regering 5 353 inwoners van 5 jaar of meer as sprekers van meer as vyftig Indiese tale geklassifiseer. Hierdie inheemse sprekers verteenwoordig egter slegs 0,22% van die totale bevolking van dieselfde ouderdomsgroep. Die primêre groepe was (in volgorde):
Al hierdie tale is invoer uit die Mexikaanse state Oaxaca, Michoacán en Guerrero.
Ook in die 2000 -sensus is berig dat 137,928 van die inwoners van Baja Sur (uit die totale bevolking van 424,041) in ander politieke entiteite gebore is, wat daarop dui dat migrante 32,5% van die totale bevolking van die staat verteenwoordig. Vandag is die Mixteco en Zapoteco Indiane die enigste belangrike inheemse tale wat in Baja California Sur gepraat word. Dit is waarskynlik dat die meeste van die 1,955 Mixtecos en 606 Zapotecos wat in Baja woon, waarskynlik in Oaxaca gebore is. In die 2000 -sensus het 8,083 mense in Baja Sur Oaxaca as hul geboorteplek opgeëis, terwyl nog 8,564 Michoacán as hul geboorteplek genoem het, die oorspronklike tuiste van die Purépecha -taal.
Die gebruik van Oaxacan-trekarbeid in Baja California Sur is sedert die sewentigerjare 'n gevestigde praktyk. Vir meer as dertig jaar het baie Baja California -telers Oaxacans byna uitsluitlik gewerf, met La Paz as 'n belangrike bestemming vir die meeste Mixteco -arbeiders.
Baja California en die 2010 -sensus
In die 2010 -sensus het Baja California die 22ste plek behaal met betrekking tot sy persentasie inheemse sprekers. Altesaam 41.731 inheemse sprekers van drie jaar en ouer verteenwoordig 1,5% van die staatsbevolking, waarvan die meeste tale die volgende is:
Mixtecos (15 562 individue — 37,3% van die inheemse sprekende bevolking)
Zapotecos (4,569 individue-11,4% van die inheemse sprekende bevolking)
Náhuatl (2 978 individue-7,1% van die inheemse sprekende bevolking)
Die oorgrote meerderheid van die gespesifiseerde inheemse sprekers in Baja California in 2010 was mense wat Oaxaca -tale praat, soos Zapoteco, Mixteco en Triqui. Soos vroeër opgemerk, migreer Oaxacans die afgelope vyftig jaar na Baja om werk te kry.
Baja California Sur en die 2010 -sensus
In die sensus van 2010 was Baja California Sur die 20ste onder die Mexikaanse state wat die persentasie inheemse sprekers van vyf jaar en ouer betref. In daardie jaar het die staat 10 661 inheemse sprekers gehad, wat 1,9% van die totale bevolking verteenwoordig het, insluitend:
Náhuatl (3.016 individue-27,9% van alle inheemse sprekende taal)
Mixtecos (2,214 individue-20,5% van die inheemse sprekende taal)
Zapotecos (1 029 individue-9,5% van die inheemse sprekende bevolking)
Nog 16% van die state se inwoners praat die tale Popoloca, Mazateco, Popoluca en Mixe. Al hierdie tale is uitvoer uit ander Mexikaanse state.
The Rarest of the Rare (2000-2010)
Ongelukkig het die Indiese inheemse groepe, spesifiek in Baja California, nooit herstel van hul aanvanklike afname in die sewentiende eeu nie en is dit min in getalle, soos onthul in onlangse tellings.
Die sprekers van die Paipai -taal, wat in die Santa Catarina -gemeenskap van die Ensenada Municipio in die noorde van Baja Kalifornië woon, was 193 in die 2010 -sensus. Hulle taal is byna dood en die meeste van diegene wat die taal praat, is nou tweetalig, en hulle praat ook Spaans.
Die ramings van die Kumiai -bevolking in Mexiko aan die einde van die twintigste eeu stel hul getalle op 600. Teen 2000 het die Mexikaanse sensus egter slegs 159 persone van vyf jaar en ouer aangeteken wat eintlik die Kumiai -taal in die staat gepraat het, en almal behalwe 13 hiervan het ook Spaans gepraat en was dus tweetalig.
Tussen die Mexikaanse sensus 2000 en 2010 het die aantal Kumiai -sprekers in Baja California toegeneem van 159 persone tot 372, 'n toename van 134%. Die meerderheid van die Kumiai -sprekers was in die Ensenada Municipio (236) of die Tecate Municipio (105) geleë.
Die Cochimí -kultuur - hoofsaaklik in die sentrale en suidelike dele van Baja California - het teen die begin van die negentiende eeu dramaties afgeneem. Teen 2000 was slegs 80 Cochimí -sprekers geregistreer as inwoners van die noordelike Baja -staat, die meeste van hulle woon in die Municipios van Ensenada, Mexicali en Tecate. Tans woon die oorlewende Cochimíes in 'n gemeenskap genaamd La Huerta, 12 kilometer van Ojos Negros, op die snelweg San Felipe-Ensenada en in San Antonio Necua, ses kilometer suid van die snelweg Tecate-Ensenada op kilometer 70.
In die 2000 -sensus is slegs 46 mense as sprekers van die Kiliwa -taal geklassifiseer. Tien jaar later het hierdie getal in beide state tot 41 Kiliwa's gedaal, met dertig in die Ensenada Municipio in die noorde.
Kopiereg © 2019, deur John P. Schmal. Alle regte voorbehou.
Aschman, Homerus, "The Central Desert of Baja California: Demography and Ecology," Ibero-Americana 42 (Berkeley: University of California Press, 1959).
Instituto Nacional de Estadística y Geografía (INEGI). Censo de Población en Vivienda 2010: Tabulados del Cuestionario Básico: Población de 3 Años en Más que Habla Lengua Indigena por Entidad Federativa en Lengua."
Laylander, Don, "The Linguistic Prehistory of Baja California", in Gary S. Breschini en Trudy Haversat, Bydraes tot die Linguistic Prehistory of Central and Baja California, Archives of California Prehistory Number 44 (Salinas, Kalifornië: Coyote Press, 1997).
Massey, William C., "Stamme en tale van Baja California," Southwestern Journal of Anthropology, V (Herfs 1949): 272-307.
Massey, William C., "Kort verslag oor argeologiese ondersoeke in Baja California," Southwestern Journal of Anthropology, III (Winter 1947): 344-359.
Meigs, Peveril, "The Kiliwa Indians of Lower California," Ibero-Americana, 15 (Berkeley, Kalifornië: University of California, 1939).
Robertson, Michael Wilken-et al. Volhoubare ontwikkeling in die inheemse gemeenskappe van Baja California. Ensenada, Baja California: Native Cultures Institute of Baja California en die Council for Environmental Cooperation, 1998.
Scheffler, Lilian, Los Indígenas Mexicanos. Mexico City: Panorama Editoiral, 1992, pp. 17-21.
Simons, Gary F. en Charles D. Fennig (reds.). "Etnoloog: Tale van die wêreld: Mexiko." (21ste uitgawe: Dallas, Texas: SIL International, 2018). Aanlyn weergawe:
Die geskiedenis van die missies van hierdie tyd af lees soos 'n romanse. Die inboorlinge was aanvanklik vriendelik en lewer gewillige dienste in ruil vir geringe rantsoene graan en pap. Later het hulle vuurvaste geword, van die vreemdelinge begin steel en daarna aangeval met persoonlike aanvalle, dikwels herhaaldelik, op moorddadige tent. Onverwagte reën, in 'n land wat hulle vermoed het reënloos, het die winkels beskadig. Hulle eie verdedigingswapens het hulle teruggehou, want toe hulle hul pedrero ('n draai-geweer) afvuur om 'n hewige aanval van die Indiërs af te weer, het dit gebars en verskeie van die garnisoen gewond. 'N Groot struikelblok lê ook in die sendelinge se onkunde oor die taal van die inboorlinge en die misleidende leerstellings daarvan deur die Kaliforniërs, deur 'n ondeunde plesier van vreemdelinge. Die bemanning van die voorraadskepe het die pêrelviskoors gekry, wat die vaders najaag as die gevaarlikste van al die euwels wat hul werk bedreig. Tog het hulle volhard, moedig elke struikelblok bestry en sterk in hul geloof, gestimuleer deur verskillende noemenswaardige toevallighede wat hulle as wonderbaarlike ingryping beskou het as antwoord op hul gebede.
In Maart 1699, aangemoedig deur gunstiger omstandighede, het hulle begin om hul onderneming uit te brei, en op 1 November van daardie jaar stig hulle San Xavier, die tweede van die missies in Kalifornië.
Die laaste jaar van die eeu, die derde van hierdie werk, was vol moeite vir die Jesuïete vaders. Die verlies van 'n skip, die dood van vriende en ondersteuners, leke en priesters, gebrek aan hulpbronne, onverskilligheid in Mexiko en Spanje oor die behoeftes van die kolonie en die opposisie van die plaaslike militêre mag, het alles tot groot nood gelei, materieel en geestelik, iets wat versag is deur die aankoms, vroeg in 1771, van vader Ugarte, 'n man van krag in elke opsig. Sterk, intellektueel, magneties, prakties, 'n kerklike militant, sy teenwoordigheid het ooit die toegewyde bandjie met vars moed geïnspireer in periodes van depressie, selfs al het die padres en hul metgeselle meer as een keer tot lewensbestaan, soos die woeste, tot lewensbestaan ​​gekom wilde bessies, wortels en pitahayas die vrug van 'n soort kaktus-en as aanvalle deur die inboorlinge en insubinansie onder die soldate hulle desperaat sou dryf.
In 1705-󈧊 is die missies San Juan Bautista en Santa Rosalia gestig, en in 1708 dié van San Jose. Die jaar 1709 was vol rampspoed, wat met die verlies van 'n ander skip en die verwoesting van pokke en ander siektes. Die hele tyd het vader Salvatierra, in sy verskillende ampte, nooit opgehou om dapper te werk vir hierdie missies nie, maar op 17 Julie 1717 sterf die goeie, ware, belangelose priester in Guadalajara.
In 1718 is die missie van La Purisima Concepcion gestig, wat later een van die bestes op die skiereiland geword het. In 1719 is die eerste skip wat aan die oewer van Kalifornië gebou is, gelanseer. El Triunfo de la Cruz (Die triomf van die kruis) is gebou deur die vasberadenheid van Vader Ugarte, wat daarop ingestel was om Salvatierra se goeie plan vir die ondersoek na die golf uit te voer. Op 'n vaartuig, in November 1720, stig Ugarte en Bravo, saam met 'n landparty, die sending Nuestra Senora del Pilar de la Paz, op die plek wat nog steeds bekend staan ​​as La Paz.In 1721 stig Vader Helen die sending Nuestra Señora de Guadalupe.
In Mei 1721 het Ugarte op 'n toer van vier maande in die Triunfo gevaar om die reis langs die golf te verken. Hieruit is so gereeld as moontlik verkennings gedoen.
In 1721 word die sending Nuestra Señora de los Dolores gestig, en in 1723 dié van Santiago. In 1730 is gestig naby Kaap San Lucas, die sending San Jose del Cabo, en was dieselfde jaar getuie van die dood van vader Ugarte, na dertig jaar werk in Kalifornië. In 1733 is die missie Santa Rosa gestig. Hierdie jaar, en weer in 1734, was daar uitbrake van die Indiane, wat verskeie van die broeders vermoor het. Troepe is van die vasteland af gebring om die rebelle van hierdie provinsie te verminder, het nou 'n waardevolle besitting geword, en sodoende het die opstand gelei tot die toename van die plaaslike presidensiële mag.
Intermitterende probleme met die inboorlinge en beloftes wat slegs gemaak moet word om die regering se steun aan die missies te verbreek, behaal die rekord tot 1746, waarna daar 'n leemte van twintig jaar is.
Teen die jaar 1750 het die missies van La Baja graan, vrugte, vee en ander krammetjies geproduseer, amper voldoende vir hul eie verbruik, en was dit nie meer noodsaaklik nie. Die beleid wat gevolg is, is ook gewysig. Handel is meetbaar aangemoedig, en pêrelhengel is nie afslag nie. Alles was egter nie 'n eenvoudige seil vir die vaders nie. Baie ontevredenheid is teen hulle uitgespreek. Hulle word daarvan beskuldig dat hulle, uit eie belang, die bronne van groot rykdom wat in die land bestaan, verberg het, en dat hulle smokkelwerk meer as 'n aanduiding was. Van 1751 tot 1766 het vaders Consag en Link 'n paar nie baie belangrike verkennings gedoen nie. Dit wil egter voorkom asof hul opvolgers in die gees van onderneming en onbelangstelling die oorspronklike stigters van die missies was.
Die situasie was baie onaangenaam; dit was ongetwyfeld die sterkte van die opposisie teenoor hulle wat die Provinsiale van die Jesuïete formeel aangebied het om alle missies van die samelewing, insluitend dié van Kalifornië, prys te gee. Daar is ook min twyfel dat die toestande op die skiereiland 'n mate van invloed gehad het op die uitdrywing van die Jesuïete in 1767 uit alle Spaanse besittings.
In November van daardie jaar land Don Gaspar do Portola naby San Jose, aangekla van die goewerneurskap van Kalifornië en die uitsetting van die sendelinge. Dit lyk asof die vaders hulle met kalmte en waardigheid deur hierdie moeilike omstandighede gedra het, en die toneel by hul vertrek het die meeste geraak. Hulle dissipels, ondankbaar en wreed soos hulle hulself in die verlede getoon het, was op hierdie tydstip verslae en vol droefheid, en hulle volg hul herders tot op die laaste oomblik met bittere klaagliedere. Daar word gesê dat selfs die goewerneur trane gestort het toe die afskeids ballinge op hul via dolorosa begin.