PressReader - SA Jagter Hunter: 2017-10-01 - In my vi­sier
SA Jagter Hunter - 2017-10-01 - INHOUD -
Sit die man­ne een­dag doer in die vroeë 1950’s by ’n ka­fee na­by die ou jet­ty in S­wa­kop in Suid­wes. Dis nou Groot­koos, sy broer Wil­lem en Mar­tiens Bar­nard, hul oom.
Die kê­rels was hon­ger en dors, en toe die da­me­tjie die be­stel­ling neem, sê oom Mar­tiens, “Ons wil net ’n paar paaie hê da­me, en kof­fie.”
“Wat se pies Oom?” wou sy weet. “Ag kind, skil­paaie, wa­paaie, grond­paaie of teer­paaie, reg­uit paaie of slin­ger­paaie, maak nie saak nie. So­lank daar net vleis in is, sal ons te­vre­de wees,” laat oom Mar­tiens toe glo droog­weg hoor.
Soms op my bos­paaie dink ek aan hier­die ou sto­rie­tjie. Oom Mar­tiens was heel­te­mal reg, paaie moet “vleis” in hul­le hê, en dit geld vir e­ni­ge pie of pad. An­ders kom jy mak­lik “leë- maag” en on­ver­ge­noegd by jou eind­be­stem­ming aan.
Ek het on­langs ’n lek­ker stuk­kie “vleis” vir my bos­pad ge­kry. Ene wat be­gin het met vrees­li­ke swak skiet­werk.
In die 1980’s en 1990’s het ek ge­reeld met ’n .44 Mag­num­re­wol­wer ge­jag en so baie daar­mee ge­oe­fen dat ek som­mer goed be­kwaam was met dié stuk­kie John Way­ne. Toe ek eg­ter hier­die jaar die Ru­ger Su­per Black­hawk na­der­hark, moes ek tot my skan­de ag­ter­kom dat ek en die Black­hawk nie heel­te­mal op die­self­de noot sing nie.
Daar by Jo­han­nes S­choe­man op die plaas Ler­wick be­we ek ’n vlak­vark­tei­ken vol ga­te o­ral waar die dood­maak­plek­ke nié sit nie en op F­red Camp­hor se plaas kwes ek ’n vark. Ein­de van ’n lang sto­rie is dat ek my skiet­stok­ke be­kyk – ek sou moes plan­maak.
Ter­wyl ek rond­kyk tus­sen al die skroot in my mo­tor­huis, val my oog op ’n stuk­kie plank wat so half aan dolf­hout her­in­ner. Dit het as blad van ’n koe­doe­ho­ring-as­bak­ta­fel­tjie ge­dien wat my pa, Groot­koos, ge­maak het toe ek ’n kind was. Hier­die ta­fel­tjies het ’n hout­voet­stuk ge­had waar­op ’n en­ke­le koe­doe­ho­ring ge­mon­teer is en bo-op die af­ge­saag­de ho­ring­punt, ’n stuk­kie hout waar­op ’n ge­he­kel­de doi­lie as plek­mat­jie ge­pas is vir die glasas­bak­kies wat Groot­koos ge­bruik het.
Die be­trok­ke stuk­kie hout is deur ’n an­der een ver­vang maar ek kon dit nooit oor my hart kry om dit weg te gooi nie. Dit het deur my pa se han­de ge­gaan en al­les wat hy ge­maak het, is vir my hei­lig.
Kyk ek na die stuk­kie hout, sien ek vir Groot­koos voor ons mo­tor­huis op Dor­da­bis met ’n koe­doe­ho­ring en vyl oor sy skoot, be­sig om ho­ring­ta­fel­tjies te maak.
Met ’n klein bie­tjie saag­werk, hout­lym en skroe­we prak­seer ek toe ’n rus vir my Ru­ger-re­wol­wer wat kan vas­skroef bo-op ’n drie­poot-skiet­stok. Niks fên­sie nie, bloot ’n stuk­kie blad wat as rus vir my han­de kan dien en ’n stut vir die re­wol­wer se loop. Vir my is hier­die ’n stuk­kie her­in­ne­ring – “vleis” waar­mee ek my bos­paaie kan vul as ek en die Ru­ger koers kies veld toe.
So was Groot­koos, wat lank­al weg is, weer­eens saam met my toe ek on­langs ’n wa­ter­bok­koei met die Ru­ger ge­skiet het. Ja nee, oom Mar­tiens was reg, paaie móét vleis in hê.