Sharpe Ratio | africa-option.com
Die Sharpe-verhouding is ‘n manier om te bepaal hoeveel opbrengs per risiko-eenheid behaal word. Dit is nuttig vir en kan bereken word deur alle vorme van kapitaalmarkdeelnemers om hul prestasie te evalueer, van daghandelaars tot langtermyn-koop-en-hou-beleggers.
By die beoordeling van die prestasie van handelaars en beleggers is dit natuurlik nie net ‘n kwessie van die bepaling van hul algehele opbrengs nie, maar hul opbrengs relatief tot hul risiko.
‘N Jaarlikse wins van 20% is baie sterk. As dit egter ontstaan as gevolg van ‘n jaarlikse wisselvalligheid van 60% as gevolg van oormatige hefboomfinansiering of die verhandeling van baie spekulatiewe instrumente, is dit eintlik ‘n redelike matige prestasie wanneer risiko-aangepas word. Die Sharpe-verhouding sal as 0.3 beskou word. Dit word soos volg bereken:
Skerp verhouding = (Opbrengs van portefeulje – Risikovrye opbrengs) / Std Dev van portefeulje
Die risikovrye opbrengskoers is ‘n gebruiker-gebaseerde inset. Dit is gewoonlik die ekwivalent van ‘n veilige risikovrye verband . Dit kan die opbrengs wees op ‘n Amerikaanse tesourie, ‘n Britse gilt, Duitse bundel of ander veilige instrument. Die duur daarvan hang af van u tydshorison.
Vir langtermynbeleggers of posisiehandelaars wat posisies beklee oor lang tydperke, kan hulle ‘n verbandlening met langer duur kies. Korttermynbeleggers of daghandelaars wat dalk slegs binne die dag posisies beklee, kan ‘n korter bindingsduur gebruik , of feitlik een ekwivalent aan die koers wat die land se oornagkoers bepaal. Dit word gewoonlik benader deur ‘n staatseffek van een maand of drie maande of bloot deur na die oornagpolitiekoers van die sentrale bank te kyk.
In die geval van die 20% -vlugtigheidsportefeulje wat hierbo genoem is, sou die Sharpe-verhouding 0,283 beloop as ‘n Amerikaanse tesourie van tien jaar gebruik word (neem 3% -opbrengs). As ‘n Amerikaanse tesourie van drie maande gebruik word (aanvaar 2% opbrengs), sou die Sharpe-verhouding 0,300 beloop.
As die gebruikte risikovrye koers hoër is, beteken dit dat die ‘meeropbrengs’ laer is – naamlik is ‘n opbrengs van 17% bo die risikovrye koers nie so goed soos ‘n meeropbrengs van 18% nie. Dus sal ‘n hoër risikovrye koers lei tot ‘n laer Sharpe-verhouding, met alles gelyk.
Die Sharpe-verhouding kan as ex ante (verwag) of ex post (agtertoe beskou word om die prestasie van die verlede te evalueer) beskou word.
Die verhouding wat hierbo oorweeg word, is van buite af, omdat die prestasie daarvan reeds plaasgevind het. Die Sharpe-verhouding vooraf neem die verwagtinge in ag. In plaas van portefeuljeopbrengste en wisselvalligheid, is die berekening eerder die verwagte waardes van daardie dinge, aangedui met ‘E’ voor die terme.
Skerpverhouding = E (Opbrengs van portefeulje – Risikovrye opbrengs) / E (Std Dev van portefeulje)
As die S&P 500 dus verwag word om 7% nominale geannualiseerde opbrengste te lewer teen 15% geannualiseerde wisselvalligheid, met ‘n risikovrye opbrengskoers van 3% (gebaseer op die Amerikaanse opbrengste in die toekoms in die toekoms), lewer dit ‘n Sharpe-verhouding van 0.27.
Verhoudinge na die pos kan baie wissel, veral tussen korter tydsraamwerke. Die Sharpe-verhouding van die S&P 500 vir 2017, as gevolg van hoër opbrengste teen lae wisselvalligheid, was byvoorbeeld 4,78. Vir die jaar tot op hede van 2018 was dit 0,23.
Toepassing in Finansies
Die Sharpe-verhouding word gereeld gebruik om die relatiewe prestasie van portefeuljes, handelaars en fondsbestuurders oor tyd te bepaal. Die Sharpe-verhoudings van individuele bateklasse is oor die langtermyn oor die algemeen 0,2 tot 0,3.
‘N Waarde tussen 0 en 1 dui aan dat die opbrengste wat verkry is beter is as die risikovrye koers, maar dat hul oortollige risiko’s hul oortollige opbrengste oorskry. ‘N Waarde bo 1 dui aan dat die opbrengste nie net beter is as die risikovrye koers nie, maar dat die oormaat opbrengste bo hul oortollige risiko’s is.
‘N Negatiewe Sharpe-verhouding beteken dat die prestasie van ‘n bestuurder of portefeulje laer is as die risikovrye koers. Vir finansiële bates sal die negatiewe Sharpe-verhoudings nie vir onbepaalde tyd duur nie. Kapitalistiese ekonomieë sou ophou funksioneer as dit waar was.
Negatiewe Sharpe-verhoudings kan vir lang tydperke bestaan vir spesifieke bateklasse, bestuurders of portefeuljes as gevolg van tydsberekening of die idiosinkratiese risiko verbonde aan die verhandeling van sekere bates.
‘N Negatiewe Sharpe-verhouding is egter problematies om te evalueer, omdat ‘n negatiewe meeropbrengs met ‘n groot hoeveelheid onbestendigheid die Sharpe-verhouding minder negatief sal maak (omdat die noemer groter is), wat daarop dui dat die prestasie nie so swak was as wat verwag is nie. Net so kan ‘n portefeulje met ‘n klein negatiewe meeropbrengs gestraf word as die wisselvalligheid daaraan verbonde groot is, wat ‘n kleiner noemer gee en sodoende die negatiewe waarde versterk.
Daarom kan negatiewe Sharpe-verhoudings buitengewoon moeilik wees om te beoordeel.
Voor- en nadele van die Sharpe Ratio
Soos enige statistiese maatstaf, is dit net so goed soos die aannames. In studies van finansiële risikobeoordeling word daar dikwels aanvaar dat wisselvalligheid gelyk is aan die risiko of die beste gevolgtrekking daarvan. Nie alle wisselvalligheid is egter skadelik nie en sommige is absoluut noodsaaklik om terug te keer.
Handel en belegging gaan basies oor die maksimalisering van opbrengste per risiko-eenheid. Dit is die sentrale bedoeling van die Sharpe-verhouding, maar dit word op ‘n simplistiese manier gedoen.
Verhandelings- of beleggingstrategieë wat die risiko’s goed balanseer of die sterk beloning-tot-risiko-geleenthede akkuraat kan identifiseer, sal ‘n groot onwaarskynlikheid hê. Maar as in ag geneem word dat alle onbestendigheid gelyk gepenaliseer word onder die Sharpe-verhouding, is die statistiek moontlik nie die beste om die risiko’s verbonde aan die portefeulje akkuraat te identifiseer nie.
Ander risiko-aangepaste statistieke, soos die Sortino-verhouding, kan beter pas by hierdie portefeuljes en sal oor die algemeen ‘n meer akkurate weergawe van hul risiko wees.
Die Sharpe-verhouding is egter maklik van toepassing en kan op enige tydreeks van opbrengste toegepas word sonder om aanvullende inligting oor die bronne van wisselvalligheid of winsgewendheid te benodig.
Daar word aanvaar dat wisselvalligheid van opbrengste normaalweg versprei word. Finansiële veranderlikes is gewoonlik meer vetstertig as dié wat met die normale verdeling verband hou en vertoon in die algemeen hoër skeefheid en / of kurtose.
En omdat die Sharpe-verhouding gewoonlik ex-post gebruik word – om prestasies uit die verlede te evalueer, kan dit gebrekkig wees, aangesien prestasies in die verlede nie noodwendig ‘n voorspelling is van wat in die toekoms of oor korter tydshorisonte sal plaasvind nie.
Aangesien die Sharpe-verhouding nie uitgedruk word in terme van ‘n persentasie of opbrengs nie, maar eerder as ‘n eenvoudige getal, is die gebruik daarvan slegs waardevol in vergelyking met ander prestasies wat deur die Sharpe-verhouding beoordeel is.
As ‘n vingerreël, is ‘n Sharpe-verhouding van meer as 0,5 die markkloppende prestasie as dit op lang termyn behaal word. ‘N Verhouding van 1 is uitstekend en moeilik om oor lang periodes te bereik. ‘N Verhouding van 0.2-0.3 stem ooreen met die breër mark. ‘N Negatiewe Sharpe-verhouding, soos hierbo genoem, is moeilik om te evalueer.