Wake Shepherd - Slagoffer van die Tweede Wêreldoorlog - Voëlgesinne - 2022
Gevlekte herder / Hypotaenidia poeciloptera
Die figuur toon 'n vluglose Wake Shepherd-seun (Hypotaenidia wakensis) Is 'n uitgestorwe endemie aan die Wake Atoll in die Stille Oseaan. Dit behoort tot die herdersfamilie (Rallidae), waarvan die verteenwoordigers veral geraak is toe die eilande gedurende die Holoseen deur mense bevolk is.
Sommige herderspesies is geneig om na afgeleë eilande te migreer en van 'n wye verskeidenheid voedsel te voed, wat hulle uitstekende koloniste in nuwe lande maak. Die afwesigheid van roofdiere op land op baie oseaan-eilande, tesame met die onwillige gebruik van vleuels deur herders in die alledaagse lewe, het baie keer gelei tot die vorming van vlieglose spesies wat endemies is aan individuele eilande.
Die nedersetting van hierdie eilande deur mense het gewoonlik gepaard gegaan met die inval van sinantropiese soogdiere, waarvoor vlieglose voëls 'n maklike jag was. Selfs 'n konserwatiewe skatting deur die voëlkundige en biogeograaf van die eilandfauna van die wêreld, David Steadman, dui op die vermeende uitwissing van ongeveer 2000 herdersisolatspesies in Oceanië alleen! Slegs enkele van hulle is vervolgens in die studie van die laaste oorlewende individue beskryf of subfossiele bene gevind.Nie meer as 20 spesies vlieglose voëls van die familie het tot vandag toe betroubaar oorleef nie.
Die Wake Shepherd woon op die klein 6,5 km² Wake Atoll, wat bestaan ​​uit die kleiner eilandjies Wake, Wilkes en Peel. Herdersinne het 'n lengte van 22 cm bereik, mans was opvallend groter as wyfies. Die boonste deel van die voël se liggaam het 'n donker, grysbruin kleur gehad, 'n dun liggrys streep het vanaf die onderkant van die snawel tot by die agterkant van die kop oor die oog beweeg, die iris van die oog was rooi. Die ken en keel was witterig, en die grootste deel van die onderkant van die liggaam was hoofsaaklik asbruin en het dun, nie altyd duidelik sigbare, dwars wit strepe gehad nie. Die bek en bene was grysbruin. Jong wakker herdersinne het selfs donkerder, dowwer verekleed gehad, en die bek en bene was swart. Donsige kuikens was heeltemal swart met bruin irisse. Die meeste bekende volwassenes het spore van 'n wye rooi-kastaiing dwarsstreep oor die bors behou, uitgespreek in die gestreepte herderin (Hypotaenidia philippensis) - die naaste vlieënde spesie wat die direkte voorouer van die voëls van die Uyeck-atol kan wees. In vergelyking met die gestreepte herderseun, was die Wake herder seuntjie merkbaar kleiner, maar het hy 'n proporsioneel langer snawel en sterk verminderde vlerke en 'n borsbeen met 'n kiel, wat, in kombinasie met sagte vlerkvere, 'n relatiewe lang tyd aandui (in die laat Pleistoseen ) verlies van die vermoë om te vlieg.
Talle waarnemings en 'n aantal foto's gedurende sy leeftyd dui aan dat die Wake Shepherd tot aan die begin van die veertigerjare 'n gewone voël op die eilande van die atol was en glad nie bang was vir mense nie.Herdersinne het die hele land tot hul beskikking gehad, maar dit was die beste om hulle op die strande te waarneem. Hulle het insekte, weekdiere en skaaldiere geëet, insluitend klein kluisenaarkrappe, wat slim uit hul skuildoppe verwyder is. Klaarblyklik was die voëls territoriaal, en gevegte tussen mans was nie ongewoon nie. Die nes was 'n plaatagtige depressie in die grond. Herdersinne het gereeld langs mekaar nesgemaak. Volgens die beskikbare gegewens het die Wake Shepherd 'n ongewone koöperatiewe strategie vir sy soort gebruik: verskeie wyfies kon eiers in een nes lê, afwisselend inkubeer en dan die uitgebroeide kuikens gelei. Die rol van mans in hierdie prosedure het onduidelik gebly.
Verslaggewers Stuart Saunders en Harry Franz op Peel Island, 1936. Wakker herdersinne skarrel aan hul voete rond, sonder om vir die mens te vrees. Foto uit Hawaii-staatsargief, uit artikel S. L. Olson, M. J. Rauzon, 2011. Die uitgestorwe Wake Island Rail Gallirallus wakensis : 'n omvattende spesierekening gebaseer op museummonsters en argiefrekords
Die enigste landsoog van die atol was die klein rot (Rattus exulans), wat 'n paar eeue gelede na die atol gekom het tydens 'n besoek deur Polinesiese matrose. Vreemd genoeg het knaagdiere en voëls sonder vlug goed met mekaar oor die weg gekom. Daar is selfs opgemerk dat skaapwagters die middaghitte in rotgate gereeld afgewag het.
Indien nie rotte nie, wie het die herders dan help uitsterf? Die unieke vluglose skaapwagter van Wake Atoll het die slagoffer geword van die Tweede Wêreldoorlog. Die eiland se posisie op die wêreldkaart (tussen Hawaii en Japan) het gelei tot die aktiewe deelname aan die grootste gewapende konflik van ons tyd.Terug in 1935 is 'n vliegveld op Wake gebou, en in 1941 is 'n Amerikaanse militêre basis hier georganiseer. Op 8 Desember 1941, terselfdertyd met die berugte aanval op Pearl Harbor, het Japannese vliegtuie hul eerste aanval op Wake geloods. Hewige gevegte (sien Slag van Wake Island) het op 23 Desember geëindig met die aanvang van die Japannese besetting, wat tot 4 September 1945 geduur het. Die hele tyd is die atol aan periodieke bombardemente onderwerp, en gereelde probleme met die verskaffing van voedsel het die Japanse soldate, krygsgevangenes en ander inwoners van die garnisoen genoop om alle moontlike hulpbronne vir voedsel te gebruik, waaronder tienduisende buitensporig vermeerderde rotte. . As gevolg van bakleiery, siektes en ondervoeding, het slegs 1 242 van die ongeveer 4400 mense oorleef tot oorgawe. Gullible herders, wat nie wegkruip vir die honger nie, was nog minder gelukkig. Die laaste melding van die aanwesigheid van hierdie voël op die atol is gemaak deur majoor James Devereux, wat tot die begin van die besetting in Desember 1941 die Amerikaanse militêre magte op die basis beveel het.
Versameling van die Russiese staatsmuseum
Tussen 1823 en 1826
Olie op hout. 27,5 x 36,5
Vinnig. in 1897 vanaf IE
Die landskapagtergrond verteenwoordig 'n uitsig oor die Vorozhba-rivier vanaf die vensters van Venetsianov se huis in die dorp Safonkovo. Die skildery is die eerste keer in 1826-1827 uitgestal by die Society for the Encouragement of Artists. Die werk het 'n hartlike interpretasie van die portret van 'n boerseun wat kenmerkend is van die nasionale skool, ver van etnografiese dokumentêr, baie spesifiek en tegelyk poëties opgewek.Die tegniek om die voorgrond van die landskapagtergrond te "losmaak", laat u die grenslose breedte en diepte van die landskap voel. Subtiele ligkleuroorgange skep as 't ware 'n byna tasbare gevoel vertraag deur die somerhitte, maar ononderbroke en eindelose uiteenlopende lewensvloei. Gevul met stilte en rustigheid, stel die prentjie ons voor in die geslote alledaagse landelike wêreld met sy smal paadjies waarlangs dorpsbewoners en bure loop, en waar die voorkoms van 'n vreemdeling 'n gebeurtenis is.