Bulldogmier: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Bulldogmier: habitat en eienskappe
Bulldogmier: habitat en eienskappe
Bulldogmiere word beskou as die oudste lewende takson in die groep miere, aangesien elke monster alleen is en selfs sommige werkers in staat is om voort te plant, alhoewel hulle nie koninginne is nie.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez 07 September 2021.
Gewoonlik, as u aan 'n mier dink, is die eerste ding wat u dink 'n klein insek, rooi of swart, wat saam met sy metgeselle loop. Hierdie so vooraf gedefinieerde vorm pas egter nie baie goed by die bulhondmier nie, want dit is in beginsel baie groter as ander spesies en dra kake wat perfek met die blote oog waargeneem word.
As ons die term "bulhondmier" gebruik, verwys ons eintlik na die genus Myrmecia, 'n monofiletiese takson in die Formicidae -familie wat verskeie spesies groepeer. Sy verteenwoordigers is naasbestaandes van wespe en ander hymenopterans met angel. Lees verder en leer meer oor hierdie eienaardige insekte.
Hierdie groep moorde is endemies aan Australië met die uitsondering van een spesie wat in Nieu -Caledonië woon. Dit is miere wat voorkeur geniet vir grasvelde, woude en stedelike gebiede in gebiede met 'n warm en aangename temperatuur. Dit verhinder hulle egter nie om in effe dor, halfwoestyn of kusplekke te woon nie.
Die neste van hierdie insekte kan gevind word in puin, op die struktuur van bome, klippe, sand en onder rotse. Met verloop van tyd brei die vorm van die miershoop uit, word meer kompleks en die monsters wat dit bewoon, gebruik verskillende hulpbronne uit hul omgewing om dit te versier.
Hoe lyk die bulhondmier?
Die bekendste kenmerk van hierdie genus is sy enorme grootte, beide in grootte en in sy kake. In hierdie sin, en afhangende van die spesie, 'n Bulhondmier kan 1 tot 4 sentimeter lank word, die groottes van enige ander dodedoder ver oorskry.
Nog een van die duidelikste aspekte daarvan is die groot en prominente oë wat effens uitsteek. Ten spyte van wat vermoed kan word, het miere nie net twee "oë " nie, want in werklikheid bestaan ​​elke struktuur uit verskeie kleiner lense. Danksy hierdie is hul visie een van die beste wat onder insekte bestaan ​​(maar minder doeltreffend in vergelyking met dié van 'n soogdier).
Die liggame van hierdie eksemplare handhaaf die patroon van ander hymenopterans, aangesien dit die tipiese "wesp -middellyf " kenmerk van die groep vertoon. Hulle deel ook met hulle die angel, wat in staat is om gif in sy slagoffers te spuit. Tweedens, die kleure verskil in elke spesie, maar hulle is gewoonlik tussen die rooi tot geel reekse.
Rasse binne bulhondmiere
Alhoewel hulle deel uitmaak van die moorde, deel die miere van hierdie genus nie die komplekse sosiale struktuur van die groep nie. Hulle bied egter steeds 'n kaste -indeling aan, wat onderverdeel word volgens grootte en nie deur hul vooraf gedefinieerde rol uit die larfstadium nie:
Jasse: die grootste individue in die miernes is verantwoordelik vir kos soek en die verdediging van die kolonie. Dit is wyfies wat uit vrugbare eiers gebore word, wat hul voortplantingsvermoë behou.
Werkers: hulle is dieselfde as dat die jagters net kleiner is, dus fokus hulle op die grawe van tonnels en die versorging van die larwes.
Koningin: die belangrikste reproduksie van die nes is verantwoordelik vir die vervaardiging van al die monsters van die kolonie. Afhangende van die spesie, kan dit goed gevormde vlerke, swak gevormde vlerke hê, of selfs geen vlerke ten tyde van die huweliksvlug nie.
Virgin Queens: Teelwyfies met koningin -eienskappe wat nog nie gepaar het nie en wat aan die huweliksvlug van die spesie deelneem, word dus aangewys. Hierdie koninginne is die basis vir die stigting van 'n nuwe miershoop.
Mannetjies: Hulle is die kopuleerders van die miernes, hulle paar met die koninginne of met die werkers om hulle te bevrug en hul eiers te produseer. Hierdie individue broei uit nie-vrugbare eiers.
Hierdie insekte handhaaf 'n sosiale gedrag, maar nie so na as die van hul familielede nie. As gevolg hiervan, alhoewel hulle in groepe georganiseer is waarin verskillende take toegewys word vir die algemene welstand van die kolonie, elke individu tree op sy eie op 'n eensame manier op. Met ander woorde, as u voedsel moet vind, sal elke monster gratis wees.
Die rede hiervoor lê in hul gebrek aan feromone, wat verhoed dat bulldogmiere kan wys of 'kommunikeer' met hul maats om as 'n span te werk. Tog is dit baie aggressiewe insekte wat sal aanval sonder om twee keer te dink, aangesien hul kwaai kake baie pynlike byt veroorsaak (sonder om die gif van die angel te tel).
Alhoewel hulle nie feromone het wat hulle help om as 'n span te werk nie, hulle toon wel chemiese seine wat hulle vertel wie 'vriende' is en wie nie. In hierdie sin, om nie die lede van sy eie kolonie aan te val nie, produseer elke mier 'n soort reuk (hormoon) waarmee hulle mekaar kan herken en hul aggressiwiteit verminder.
Om hierdie rede, in die teenwoordigheid van enige ander reuk, begin die miere onmiddellik met die aanval.
Is die bulhondmier giftig?
Die bulhondmier is nie baie giftig nie, maar die angel is soms gevaarlik vir mense. Dit lyk dalk teen -intuïtief, maar die realiteit is dat die stowwe wat hy in sy slagoffers spuit nie so giftig is dat dit die dood veroorsaak nie, maar dit veroorsaak steeds 'n allergiese reaksie wat tot 'n noodlottige gevolg kan lei.
Kortom, die gevaarlike ding is nie sy byt nie, maar die reaksie wat die liggaam daarop het (anafilakse). Tussen 1980 en 1999 was daar altesaam 6 sterftes wat deur hierdie mier veroorsaak is. Elke geval het egter 'n vorige probleem of toestand gehad wat dit vatbaar vir 'n allergiese reaksie gemaak het. Verder het geen pasiënt epinefrienbehandeling ontvang nie, wat gewoonlik in hierdie gevalle voorkom.
Wat eet die bulhondmier?
Die grootte van hierdie organismes laat hulle toe een van die bekwaamste roofdiere in sy habitat. Dit beteken dat hul dieet die vang van verskillende soorte insekte insluit, soos kewers, vlieë, spinnekoppe, wurms, kakkerlakke en selfs ander miere. Alhoewel dit ongewoon is, voed hulle soms ook op plante, sade en 'n paar ontlasting.
Die versamelingstake word toegewys aan die werksmiere wat op soek is na kos om terug te keer en hul nageslag te voer. Trouens, hulle kom gewoonlik terug met hul prooi na die kolonie sodat die ander lede direk kan voed (maar in sommige gevalle gebruik hulle die trophalaxis).
Verskil tussen volwassenes en larwes
Volwassenes van hierdie genus is ook gewoonlik nektarivore, terwyl hulle nektar en ander soet stowwe versamel. Dit word egter slegs op hierdie ouderdom beperk, aangesien larwes en kleintjies heeltemal vleisetend is en afhanklik is van lewende prooi vir voedsel. Verder kan die larwes 'n ander opsie hê, aangesien hulle gewoonlik op trofiese (onvrugbare) eiers voed.
Miere van die genus Myrmecia het 'n angel wat baie gevaarlik kan wees.
Hierdie ongewerweldes voer gewoonlik hul voortplanting uit deur die paring van hul koningin of vroulike werkers. Anders as ander miere, is die werkers van hierdie genus nie in staat om voort te plant nie, so as die koningin sou sterf, kon die kolonie homself onderhou.
Die paringsproses begin met die teenwoordigheid van die maagdelike koninginne, wie danksy hul vlerke voer hulle 'n huweliksvlug uit, waartydens hulle met mannetjies paar. Wyfies het geen voorkeur vir 'n spesifieke mannetjie nie, daarom is hulle geneig om meer as een keer te paar. Aan die einde het die bevrugte koninginne op soek na 'n webwerf gegaan om hul nes te vind en 'n nuwe lewe te begin.
Die Queens kan tussen 2 en 30 eiers per koppelaar lê. Hierdie eiers het 'n inkubasieproses van meer as 100 dae, waartydens die koningin alleen kan oorleef sonder die hulp van haar gevolg. Selfs as die miernes reeds gevestig is en groothandelaars het, kry sy steeds haar eie kos.
Solank die koningin aan die bewind is, sal sy aanhou om met veelvuldige mannetjies saam te werk om die aantal werkermiere stabiel te hou. Alhoewel hierdie monsters 'n spermatheca het (beter 'n spermreservoir genoem), duur die sperm van die mannetjie nie vir ewig nie. Om hierdie rede is mannetjies nodig om die sosiale struktuur van die nes te handhaaf en nie net vir huweliksvlugte soos in ander miere nie.
Ongelukkig is hierdie geslag miere dus 'n swak bestudeerde groep die situasie van die bevolking is nie goed bekend nie. Baie aspekte van die biologie daarvan bly onbekend, wat die studie daarvan moeiliker maak. Op die oomblik het die International Union for Conservation of Nature slegs die Myrmecia -spesies as kwesbaar geklassifiseer.
Hierdie situasie beteken nie dat hierdie miere nie in gevaar is nie, maar dat daar 'n gebrek aan inligting is om hul situasie ten volle te verstaan.
U is miskien nie geïnteresseerd daarin om veel te weet van 'n reuse mier nie, maar onthou dat alle lewende dinge 'n fundamentele rol in die ekosisteem speel. Om hierdie rede, hoewel dit nie 'mooi' vir die oog is nie, kan die verdwyning daarvan ernstige probleme vir die omgewing en die mens veroorsaak.