Ontmensliking van soldate - Nuut
Ontmensliking van soldate
Publikasiedatum: Julie 2006
Gedurende die vyandelikheid van 1914 tot 1918 neem skilders, soos die oorgrote meerderheid kunstenaars en intellektuele, al dan nie, opreg aan die oorlogskultuur deel deur min of meer patriotiese werke te produseer. In die middel van die twintigerjare was bewegings van herinnering en viering die kern van kunstenaars se kommer.
In Die oorlog, Marcel Gromaire het vyf helmsoldate verteenwoordig, omhul in jasse-borsplate, in 'n loopgraaf: drie wat wag op enige moontlike aanranding; die ander twee, let op die niemandsland deur die gleuf van 'n staalplaat. Met plastiese middele naby aan die kubisme, simboliseer dit die gewapende stryd op industriële skaal wat deur menserobotte uitgevoer word. Laasgenoemde lyk asof dit gevries is en amper in die landskap meng (slegs die horisonblou kleur van hul uniform onderskei hulle van die muur van die loopgraaf) tot op die punt van klipblokke, kolossale standbeelde met afgeronde vorms (die toerusting) en steil. Net die hande het 'n menslike voorkoms behou.
Kunstenaars is nie immuun vir die wêreldwye evolusie van die persepsie van konfrontasie en die verskriklike geweld daarvan nie. Die era van heldhaftige realisme, patriotiese allegorieë en oorlogsverheffing aan die begin van die konflik het geleidelik plek gemaak vir verskillende pogings om lyding en dood te verantwoord. Die beeldende manier word getransformeer, raak ontslae van sy estetiese klatergoud, van sy misleidende realisme, die lyne breek, die kleure bars, nie om die besonderhede van die geveg voor te stel nie, maar om 'n ander gevoel van sy afgryse te gee. Gromaire het hierdie prentjie sewe jaar na die einde van die oorlog geskilder, met die afstand van 'n retrospektiewe beskouing gebaseer op sy eie ervaring as 'n veteraan. Die algemene samestelling, hoewel dit verwys na die meganisering en ontmensliking van die botsings, roep ook een van die vele monumente vir die dooies op wat onmiddellik na die oorlog gebou is om gesamentlik van die slagting te getuig en nie die offer van die soldate te vergeet nie. Die massiewe en standbeeldagtige liggaam hiervan het 'n begrafnismonument geword. Deur hierdie werk van 1925 kan ons duidelik sien dat die skilder van toestemming tot oorlog oorgegaan het tot toestemming tot herdenking.
Stéphane AUDOIN-ROUZEAU en Jean-Jacques BECKER (reds.), Ensiklopedie van die Groot Oorlog, 1914-1918, Parys, Bayard, 2004. Philippe DAGEN, Die stilte van skilders. Kunstenaars in die aangesig van die groot oorlog, Parys, Fayard, 1996 Kenneth E. SILVER, Vers le retour à l'Orange. Die Paryse avant-garde en die Eerste Wêreldoorlog, Parys, Flammarion, 1991. Pierre VALLAUD, 14-18, die Eerste Wêreldoorlog, volumes I en II, Parys, Fayard, 2004.