December 11, 2012 in Uncategorized Henning J van Vuuren het ná skool aan die Universiteit van Pretoria in die regte studeer. Daarna sluit hy hom by die Suid-Afrikaanse Polisie aan, waar hy 'n offisier word. Hy bekwaam hom later as prokureur, maar sy passie vir skryf laat hom 'n kursus in Kreatiewe Skryfkuns en Joernalistiek loop. Hy het ook as joernalis vir die Laevelder in Nelspruit gewerk. Etlike kortverhale uit sy pen, in Afrikaans sowel as Engels, is op Litnet gepubliseer, en hy was in 2009/2010 een van die top-vyf in Tafelberg/Sanlam se Jeugromankompetisie.
Marius Visser skryf in Rapport dat Kruitvat deur Henning Janse van Vuuren 'n triomf is. Dis 'n karaktergedrewe heuningpot van intrige en spanning wat die ondenkbare regkry: Dit spin 'n storie in die hier en nou wat jou laat vergeet hy's Afrikaans; wat enduit boei en oortuig met sy taalgebruik en gebeure; wat jou hardop laat lag en jou laat seker maak die voordeur is dig gesluit – sonder om, en dis nog een van die slaggate in Afrikaanse prosa, jou soos 'n 12-jarige te behandel.
Uittreksel uit die eBoek, Kruitvat:
Adriaan wip soos hy skrik. Hy is besig om die deur agter hom toe te stoot.
"Genade, oom Bert!"
'n Fyn glimlag speel om die apteker se lippe.
"Nee wat. Hoekom sal ek hê?"
Bert Badenhorst steek sy hande in sy wit oorjas se sakke.
"Ek sien jy dra nie vandag jou kisklere nie."
"Nee, Oom. Monica gaan …"
"Moenie sleg voel nie. Ek gaan ook nie daai korrelkop se begrafnis bywoon nie."
'n Voetganger slenter nader, kyk belangstellend na sy eie weerkaatsing in Bosveldnuus se venster en drentel verby sonder om te groet.
"Maaifoedie," snork Bert. "Ja, die wêreld is 'n beter plek sonder hom."
Adriaan voel hoe sy bloeddruk styg.
"Hoe meen Oom?"
"Gmf, daai vent het my jare gelede by die Aptekersraad aangegee. Hy het loop en vertel ek meng bakpoeier met sout en verkoop dit as Panado. Regte ou nincompoop."
"En wat?" Bert rek hom tot sy volle lengte. Hy troon 'n halwe kop bo Adriaan uit. "Probeer jy 'n grap van my maak?"
Nog voetgangers stap nader. Bert staan kiertsregop, knik styf en wag met ingehoue asem tot hulle verby is, voor hy aangaan.
"Dis nie grappies nie. Ek was onskuldig."
"Ek vra maar net. Ek weet mos nie."
Bert lek vinnig oor sy lippe. Dit lyk of 'n bietjie kleur na sy gesig terugkeer.
"Adriaan, dié swart man wat hier by jou werk, is hy 'n Mosambieker? Ek het nou die dag al met Monicatjie hieroor gepraat. Maar sy het niks aan die saak gedoen nie."
Bert se kop sak 'n aks vooroor.
"Oom praat seker van Onassis. Hy is 'n boorling van Mosambiek … as ek reg verstaan. Maar hy het Suid-Afrikaanse burgerskap. Ek het na sy ID gekyk."
Dit tref Adriaan skielik dat hy nog nie Onassis se WVF-dokumentasie met die Departement van Arbeid uitgeklaar het nie.
"Kyk, Adriaan, ons het al vir meer as 'n jaar goeie buurmanskap. Dié man, Onassis as jy so sê … kyk, is dit nodig dat hy hier agter woon?"
"Hoe bedoel Oom? Pla hy? Raas hy dalk? Doen hy iets verkeerd? Daar is 'n woonstel beskikbaar en dis deel van sy diensvoordele!"
Bert vroetel in sy oorjas en lek weer vinnig oor sy lippe. Bosveldnuus se deur swaai oop en Monica kom handsak onder die arm uit.