Oligofrenie - oorsake, simptome, vorme en grade van oligofrenie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Oligofrenie is 'n sindroom van 'n aangebore geestelike gebrek, uitgedruk in verstandelike vertraging weens breinpatologie.
Oligofrenie word hoofsaaklik gemanifesteer met betrekking tot die verstand, spraak, emosies, testament en motoriese vaardighede. Vir die eerste keer is die term oligofrenie deur Emil Krepelin voorgestel. Vir oligofrenie is die intellek van 'n fisies volwasse persoon, wat nie op 'n normale vlak in sy ontwikkeling bereik het nie, eienaardig.
Oorsake van oligofrenie
Die oorsake van die siekte is genetiese veranderinge; intrauteriene skade aan die fetus deur ioniserende straling, aansteeklike of chemiese skade; voorbarigheid van die kind, steurnisse tydens die bevalling (geboortetrauma, asfyksie).
Oorsake van oligofrenie kan veroorsaak word deur trauma aan die kop, infeksies van die sentrale senuweestelsel, en hipoksie van die brein. Nie die laaste rol van opvoedkundige verwaarlosing in disfunksionele gesinne nie. Soms is verstandelike ongesteldheid onverklaarbare etiologie.
Genetiese veranderinge kan oligofrenie uitlok, en volgens die statistieke leer tot die helfte van die gevalle vir hierdie rede.
Die belangrikste tipes geenafwykings wat tot oligofrenie lei, sluit in chromosomale abnormaliteite (skrapping, aneuploïdie, duplisering). Chromosomale abnormaliteite sluit ook Down-sindroom (trisomie van chromosoom 21), Prader-Willi-sindroom, Angelman-sindroom, en Williams-sindroom in.
Die oorsake van verstandelike gestremdheid kan veroorsaak word deur disfunksie van individuele gene, sowel as die aantal mutasies van gene waarin die graad 1000 oorskry.
Kenmerkend vir oligofrenie
Die siekte behoort aan 'n groot groep siektes wat verband hou met gestremde ontwikkeling. Oligofrenie word beskou as 'n anomalie van onderontwikkeling van die psige, die persoonlikheid, en ook die hele liggaam van die pasiënt. Die tempo van oligofrenie in geïndustrialiseerde lande bereik tot 1% van die totale bevolking, van hierdie persentasie 85% met ligte verstandelike gestremdheid. Die verhouding van siekes tot vroue is 2: 1. 'N meer akkurate beoordeling van die verspreiding van die siekte word gehinder deur verskeie diagnostiese benaderings, en hang ook af van die mate van verdraagsaamheid van sosiaal tot geestelike afwykings en die mate van toegang tot mediese sorg.
Oligofrenie is nie 'n progressiewe proses nie, maar ontwikkel as gevolg van die siekte. Die graad van verstandelike vertraging word kwantitatief geassesseer deur 'n intellektuele faktor na die toepassing van standaard sielkundige toetse. Selde word oligofrenika beskou as 'n individu wat nie in staat is om maatskaplike onafhanklike aanpassing te bewerkstellig nie.
Daar is verskeie klassifikasies van oligofrenie. Tradisioneel word die siekte volgens erns geklassifiseer, maar daar is 'n klassifikasie volgens M.S. Pevzner, sowel as 'n alternatiewe klassifikasie.
Die tradisionele erns is verdeel in die volgende: debility (mild), imbecility (moderate), idiocy (sterk uitgespreek).
Die ICD-10 klassifikasie bevat 4 grade van erns: ligte, matige, swaar, diep.
Klassifikasie van oligofrenie deur M.S. Pevzner
Die resultate van die werk van M. S. Pevzner het dit moontlik gemaak om die struktuur van die defek in oligofrenie te verstaan, wat 75% van alle tipes kinderafwykings uitmaak en om 'n klassifikasie te skep, met inagneming van die etiopatogenese, asook die eienaardigheid van anomale ontwikkeling.
In 1959 het M.S. Pevzner 'n klassifikasie voorgestel - 'n tipologie van state waarin sy drie vorme van 'n gebrek opgemerk het:
- ongekompliseerde oligofrenie;
- Ingevolge versteurings van neurodinamika, wat hulself manifesteer in drie variante van die gebrek: in die voorkoms van opwinding oor inhibisie; in ernstige swakheid van die hoof senuweeprosesse; in die voorkoms van inhibisie oor eksitasie;
- oligofreniese kinders met voor die hand liggende tekort aan die frontale lobbe.
Van 1973 tot 1979 het M.S. Pevzner sy klassifikasie verbeter. Sy identifiseer vyf hoofvorme:
- Ingelyf deur versteurings van neurodinamika (inhibitief en opwindend);
- oligofrenie in 'n kompleks met oortredings van verskeie ontleders;
- verstandelike vertraging met psigopatiese vorme in gedrag;
- oligofrenie met duidelike frontale insuffisiënt.
Diagnose van oligofrenie
Daar is diagnostiese kriteria vir ICD-10, wat gekenmerk word deur die volgende manifestasies:
A. Geestelike retardasie, gemanifesteer in die toestand van die aangehoudene, sowel as onvolledige ontwikkeling van die psige, wat gekenmerk word deur 'n skending van vermoëns wat nie gedurende die volwassingsperiode ontwikkel nie en nie die algemene vlak van intelligensie bereik nie, insluitende spraak-, kognitiewe, motoriese en spesiale vermoëns.
B. Geestelike retardasie, ontwikkel in samewerking met enige ander geestelike sowel as somatiese afwykings of onafhanklik ontstaan.
C. Versteurde aanpasbare gedrag, onder gunstige sosiale toestande, wanneer ondersteuning verleen word, het al hierdie afwykings met 'n geringe mate van verstandelike vertraging nie 'n duidelike kursus nie.
D. IK-meting word uitgevoer met inagneming van direkte kruiskulturele eienskappe.
E. Bepaling van die erns van gedragsversteurings, mits daar geen gepaardgaande (geestelike) afwykings is nie.
Klassifikasie deur E. I. Bogdanova
1 - verminderde intelligensie
2 - algemene sistemiese onderontwikkeling van spraak
3 - aandagstoornis (verspreidingsprobleem, onstabiliteit, skakelbaarheid)
4 - oortreding van persepsie (fragmentering, traagheid, afname in die persepsievolume)
5 - onkritiese denke, konkretheid
6 - lae produktiwiteit van geheue
7 - onderontwikkeling van kognitiewe belange
8 - steurnisse in die emosionele-vrye sfeer (onstabiliteit van emosies, gebrek aan differensiasie, hul ontoereikendheid)
Moeilikhede in die diagnose van oligofrenie ontstaan ​​wanneer die behoefte aan afbakening van die vroeë begin manifestasies van skisofrenie. Pasiënte met skisofrenie, anders as oligofrenika, het 'n gedeeltelike vertraging in ontwikkeling, daarom toon die kliniese prent manifestasies wat kenmerkend is van die endogene proses - outisme, katatoniese simptome en patologiese fantasie.
Grade van oligofrenie
Dieselfde rede kan mense met verskillende grade van oligofrenie veroorsaak. Tans, volgens ICD-10, word 4 grade oligofrenie aangeteken.
Diep-idiocie. IQ <20
Swaar - imbecile, swaar geestelik. IK 20-34.
Matig - imbecile. IK 35-49.
Ligte debiliteit. IK 50-69.
Vorme van oligofrenie
Onderskei vorme van oligofrenie op grond van etiologie.
Die eerste groep oligofrenieë word veroorsaak deur oorerflike faktore, en sluit in ware mikrosefalie, Crouzonsindroom, Aper'sindroom, Rada-sindroom, fenylketonurie, gargoilisme, galaktosemie, Marfan-sindroom, Shereshevsky-Turner-sindroom, Bardé-Bidel-siekte, Lawrence-Mouna-sindroom, Disean-sindroom, Sindroom, Turner-sindroom, Turner's sindroom, Turner-sindroom. .
Die tweede groep oligofrenie word veroorsaak deur intrauteriene skade aan die fetus, virale infeksies (rubella swanger), aangebore sifilis, toksoplasmose, listeriose, asook toksiese faktore en hormonale afwykings.
Die derde groep oligofrenie word veroorsaak deur faktore in die periode van fetale ontwikkeling (Rh konflik), die postpartum periode (fetale versmoring, geboortetrauma) en die eerste 3 jaar van die lewe (vorige infeksies, breinbeserings, onderontwikkeling van die breinstelsels, aangebore hidrocefalose ).
Die individuele vorme van oligofrenie is waar (primêr) en vals (sekondêr).
Oligofrenie by kinders
Somaties kinders is feitlik gesond, maar verstandelike gestremdheid is kenmerkend van oligofrenie.
Oligofrenie by kinders manifesteer in die kognitiewe, in die emosionele-vrye sfeer, sowel as in 'n diep eienaardigheid. Pediatriese oligofrenie kan pasiënte ontwikkel, maar aansienlik atipies, stadig, dikwels met ernstige abnormaliteite.
Oligofrenie by kinders na die vorming van spraak is skaars, maar die een van die variëteite is demensie-demensie. In demensie is die intellektuele gebrek aan kinders onomkeerbaar, soos die siekte vorder, wat lei tot die pseudonieverdeling.
Uitsonderings is die gevalle waar die kind verstandelike gestremdheid het wat met geestesongesteldheid (skisofrenie, epilepsie) voorkom en die onderliggende defek vererger. Die voorspelling van hierdie kinders is dikwels ongunstig.
Binnelandse defektologie, oligofrenika is verdeel in die volgende groepe: morone, imbeciles, idiote.
Oligofrenie in die vertraagingsfase word gekenmerk deur 'n geringe mate van verstandelike vertraging. Hierdie kinders verteenwoordig die hoofkontingent vir spesiale skole en spesiale skole vir verstandelik gestremde studente.
Oligofrenie in die stadium van onbetaamlikheid en idioot manifesteer hulself in gematigde of diep uitgesproke agterlikheid. Sulke kinders woon in gesinne of in residensiële instellings van sosiale sekerheid, waar hulle vir die lewe bly. Oligofrene babas met breinletsels word senuweeagtig, verswak, geïrriteerd. Die meeste van hulle ly aan enuresis. Hulle word gekenmerk deur traagheid van senuweeprosesse, sowel as onwilligheid om met die buitewêreld te kommunikeer. Dikwels ontstaan ​​die behoefte aan kommunikasie in 'n voorskoolse kind nie, sodat kinders nie met hul eweknieë kan kommunikeer nie.
Tekens van oligofrenie by kinders
Infantiele oligofrenie manifesteer hom in die onvermoë om op 'n patroon, deur mondelinge onderrig, op te tree deur nabootsing, aangesien die spontaneïstiteit van sosiale ondervinding drasties verminder is. Die teenwoordigheid van situasionele begrip van spraak word waargeneem voordat hulle skool toe gaan. 'N Siek kind het meer veranderlike herhalings nodig as gewone kinders.
Tekens van oligofrenie by kinders word opgemerk in die onderontwikkeling van aktiwiteite - speletjies, ontwerp, tekening, elementêre huishoudelike werk. Infantiele oligofrenie manifesteer hom in 'n gebrek aan belangstelling in alles rondom. Kinders tot 'n jaar bereik nie vir speelgoed nie, nie geneig om hulle te manipuleer nie. Slegs die ouderdom van 3 - 4 jaar oud, verstandelik gestremde kinders toon belangstelling in speelgoed.
Oligofrene kinders wat nie spesiale instellings bywoon nie en wat nie kontak met gebrekkiges het nie, het tot aan die einde van die voorskoolse tydperk grafiese aktiwiteit op die vlak van 'n korttermyn, doellose, chaotiese opvallend.
Kenmerke van oligofrenie by kinders sluit in 'n vertraging in sensoriese ontwikkeling, 'n vertraging in vrywillige aandag - die onmoontlikheid om lang aandag te vestig, sowel as om verskeie aktiwiteite gelyktydig uit te voer. Kinders se optrede is chaoties, en persepsie word gekenmerk deur ondifferentiasie sowel as narrowness. Alle verstandelik gestremde kinders met spraakafwykings is aanspreeklik vir regstelling. Spraakverhoor ontwikkel in kinders met gestremdhede en vertragings. Om hierdie rede lyk dit of die babbeling ontbreek of baie laat.
Tekens van oligofrenie by kinders manifesteer in 'n vertraging in die vorming van spraak, en in sommige kinders is daar geen spraak tot 5 jaar nie. Groot probleme word veroorsaak deur die oplos van take wat visuele-figuurlike denke vereis. Die herinnering aan sulke kinders word gekenmerk deur klein volume, lae akkuraatheid en duursaamheid van gememoriseerde verbale sowel as visuele materiaal.
In oligofreniese kinders heers onwillekeurige memorisering, wat gekenmerk word deur memorisering van iets ongewone, helder, aantreklik, en vrywillige memorisering sal by kinders aan die einde van die voorskool of aan die begin van die skoolperiode gevorm word.
Tekens van oligofrenie by kinders manifesteer in die swak ontwikkeling van vrywillige prosesse, gebrek aan inisiatief, gebrek aan onafhanklikheid, impulsiwiteit, probleme om die wil van 'n ander persoon te weerstaan. Hierdie kinders word gekenmerk deur onvoldoende differensiasie, beperkte verskeidenheid ervarings, emosionele onvolwassenheid, onstabiliteit van gevoelens, uiterste aard van manifestasies van verdriet, vreugde, pret.
Behandeling van oligofrenie by kinders
Skeiding van kinders volgens die mate van agterstand en hul definisie in kosskole, spesiale skole het dikwels nie 'n positiewe uitslag nie. Met dien verstande dat as die kind tuis bly, dan is die huis atmosfeer bevorderlik om verskillende vaardighede te bemeester, terwyl hy probeer om met sy maats te speel, te kommunikeer, te leer. Die hulp van familie help kinders in ontwikkeling sowel as aanpassing in die samelewing. Soos die praktyk toon, selfs baie moeilike kinders, na behoorlike opleiding, wil kommunikasie en aktiwiteit hê. Siek kinders kyk kinders met belangstelling, sowel as volwassenes, en word uiteindelik belangstel in speelgoed. Interaksie met die onderwyser gaan deur die beskikbare speletjies, gevolg deur leervaardighede (drink van 'n koppie, eet met 'n lepel, aantrek). Kenmerke van interpersoonlike verhoudings is dat die kind afhanklik is van kommunikatiewe hulp, sowel as ondersteuning. Die kind het probleme om te verstaan ​​wat hom omring, en mense vind dit dikwels moeilik om hom te verstaan. Aangesien hy 'n swak lewensmaat in kommunikasie is, sal dit waarskynlik afwyk van enige kontak, of 'n manifestasie van kommunikatiewe negativisme - outomatiese aggressie, die opkoms van vrees, angs, aggressie.
Behandeling van oligofrenie by kinders sluit die volgende pedagogiese aspekte in: die gebruik van oligofrenie op gelyke voet as 'n gesprekspartner; skep vertroue kommunikasie, respek vir wedersydse konvergensie.
Gebrek aan kinderaktiwiteit, algemene swakheid en ontwikkelingsvertragings kan lei tot oormatige versorging deur ouers, en daarmee inmeng met hul onafhanklike ontwikkeling. Benewens die gesin is dit baie belangrik om in 'n portuurgroep te wees: 'n kleuterskoolgroep, 'n klein speelgroep of 'n skoolklas met verpligte opvoedkundige ondersteuning. Die bemeestering van sosiale vaardighede deur oligofrenie hang grootliks af van opvoeding. Verskille in bemeesteringsvaardighede strek van hulpeloosheid na onafhanklikheid, sowel as vryheid om te kommunikeer; van aggressief tot vertroue en liefde.
Hierdie siekte behels spesifieke terapie, wat afhang van die oorsaak van oligofrenie. By aangebore sifilis en toksoplasmose is behandeling gemik op die uitskakeling van die simptome van hierdie siektes.
In die geval van metaboliese afwykings (fenielketonurie) word dieetterapie aanbeveel, en in endokrinopatie word myksemhormoonterapie voorgeskryf.
Dwelms (Phenazepam, Neuleptil, Sonapaks) word voorgeskryf om perverse impulse en korrekte affektiewe labiliteit te onderdruk. As vergoeding is mediese en opvoedkundige aktiwiteite, sowel as professionele aanpassings- en arbeidsopleiding van groot belang.
Vir suksesvolle rehabilitasie, sowel as sosiale aanpassing van oligofrenie, koshuise, hulpskole en gespesialiseerde beroepsskole speel 'n belangrike rol.
Kyk na die video: Verstandelik gestremde mang vir moord (Julie 2019).
Copyright 2019 \ none \ Verstandelike gestremdheid