Brittanje en Frankryk verklaar oorlog teen Duitsland - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 3 September 1939, in reaksie op Hitler se inval in Pole, Brittanje en Frankryk, verklaar albei bondgenote van die oorskrywe nasie oorlog teen Duitsland.
Die eerste slagoffer van die verklaring was nie Duits nie - maar die Britse seevaart Athenia, wat gesink is deur 'n Duitse U-30 duikboot wat aangeneem het dat die voering gewapen en strydlustig was. Daar was meer as 1 100 passasiers aan boord, waarvan 112 hul lewens verloor het. Daarvan was 28 Amerikaners, maar president Roosevelt was nie verbaas oor die tragedie nie en verklaar dat niemand "onnadenkend of valslik sou praat van Amerika wat sy leërs na Europese velde stuur nie". Die Verenigde State sou neutraal bly.
LEES MEER: Die geheime Britse veldtog om die VSA te oorreed om die Tweede Wêreldoorlog te betree
Wat die reaksie van Brittanje betref, was dit aanvanklik nie meer as die aflaai van anti-Nazi-propaganda-pamflette-13 ton daarvan-oor Duitsland. Hulle sou op 4 September Duitse skepe begin bombardeer, met groot verliese gely. Hulle werk ook onder bevel om nie Duitse burgerlikes te benadeel nie. Die Duitse weermag het natuurlik nie sulke beperkings gehad nie. Frankryk sou twee weke later 'n offensief teen die westelike grens van Duitsland begin. Hulle poging is verswak deur 'n smal venster van 90 myl wat na die Duitse front lei, omring deur die grense van Luxemburg en België-beide neutrale lande. Die Duitsers het die gang gemyn en die Franse offensief gestuit.
Franse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog
Frankryk betree die Eerste Wêreldoorlog toe Duitsland op 3 Augustus 1914 oorlog verklaar het.
Die Eerste Wêreldoorlog het grootliks ontstaan ​​uit 'n konflik tussen twee alliansies: die Triple Alliance van Duitsland, Oostenryk-Hongarye en die Triple Entente van Frankryk, Rusland en Brittanje. Frankryk het sedert 1894 'n militêre alliansie met Rusland gehad, hoofsaaklik bedoel om die Duitse bedreiging vir beide lande te neutraliseer. Duitsland het 'n militêre alliansie met Oostenryk-Hongarye gehad.
In Junie 1914 word aartshertog Franz Ferdinand, die erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse troon, vermoor. Die regering van Oostenryk-Hongarye het besluit om Serwië eens en vir altyd te vernietig omdat dit probleme onder etniese Slawiërs veroorsaak het. Duitsland het Oostenryk-Hongarye in die geheim 'n blanko tjek gegee en belowe om dit militêr te ondersteun, ongeag wat dit besluit. Beide lande wou 'n gelokaliseerde oorlog hê, Oostenryk-Hongarye teenoor Serwië.
Rusland het besluit om in te gryp om Serwië, 'n klein Slawiese nasie, te beskerm, ondanks die feit dat daar geen verdrag is wat Rusland vereis om dit te doen nie. Die tsaar het die steun van die president van Frankryk, wat andersins skaars betrokke was. Rusland het sy leër teen Oostenryk-Hongarye gemobiliseer. Frankryk het sy weermag gemobiliseer. Duitsland verklaar oorlog teen Rusland en Frankryk en val Frankryk deur België binne. Brittanje het verstandhouding en militêre en vlootbeplanningsooreenkomste met Frankryk gehad, maar geen formele verdragsverpligtinge nie. Brittanje het wel 'n verdragsverpligting teenoor België gehad, en gevolglik het Brittanje by Frankryk en Rusland (die Geallieerdes) aangesluit en oorlog verklaar teen Duitsland en Oostenryk-Hongarye (die Sentrale Magte). Japan, verbonde aan Brittanje, het by die Geallieerdes aangesluit. Die Ottomaanse Ryk (Turkye) het by die Sentrale Magte aangesluit. Italië, in plaas van by Duitsland en Oostenryk-Hongarye aan te gaan met wie hulle verdrae aangegaan het, het die oorlog aan die kant van die Geallieerdes betree in 1915. Die Verenigde State het tevergeefs probeer om vredesonderhandelinge te bewerkstellig en het in April 1917 die oorlog aan die Geallieerde kant betree. Na baie swaar verliese aan beide kante, was die Geallieerdes deurslaggewend en het hulle die buit van die oorwinning verdeel, soos die Duitse kolonies en 'n groot deel van die gebied van die Ottomaanse Ryk. Die Oostenryk-Hongaarse, Duitse, Russiese en Ottomaanse Ryk het verbrokkel. 
Omwentelinge vind plaas in die geskiedenis van die motor
Die inval in Tsjeggo -Slowakye in Maart 1939 het die geallieerde leiers, veral Chamberlain, wantrouig teenoor Hitler gemaak. Brittanje en Frankryk het begin dink dat oorlog waarskynlik is, hoewel hulle albei tussen Maart en September probeer keer het. Hierdie inval het beslis die gedagte van Neville Chamberlain verander. Hy was 'n heer en het geglo dat ander leiers moet optree soos hy. Die München -konferensie, onderhandel oor vrede, het hom die indruk gewek dat Hitler na rede sou luister en vertrou kon word. Na die inval glo hy nie meer sy woord nie en berei hy hom voor vir oorlog. As gevolg hiervan is 'n belofte gemaak om Pole te verdedig, moontlik die volgende doelwit van Nazi -Duitsland. Frankryk het reeds 'n alliansie aangegaan wat in 1921 gesluit is.
Was Hitler die skuld?
Ja, herbewapening, Rynland, Anschluss, Sudetenland en nou Tsjeggo -Slowakye, en wat is volgende? Wanneer gaan Duitsland ophou om die reëls van die Verdrag van Versailles te oortree en die soewereiniteit van buitelandse regerings te respekteer? Hitler het selfs in München sy woord gegee dat hy geen ontwerpe in Tsjeggo -Slowakye het nie en hy het gelieg! As 'n mens nie Hitler stop nie, kan Pole, Hongarye, Roemenië, ens. Die volgende wees. Vir elke maand wat Brittanje en Frankryk wag, word die magtiger Duitsland. Hierdie aggressie het daartoe gelei dat hulle Duitsland se doelwit, Pole, ondersteun het.
Nee, 'n Tweede wêreldoorlog was in 1939 nie onvermydelik nie, hoewel dit waarskynlik was. Sou Hitler by Pole gestop het? Die Nazi-Sowjet-verdrag het verklaar dat Pole verdeeld sou wees en dat die USSR beheer oor die Baltiese state sou neem. Skep Hitler 'n Europese buffer teen die kommunisme? 'N Mens kan redeneer dat die Britte en die Franse dit aangemoedig het met hul beleid van vrede. Hitler het dus in elk geval net gedoen wat hulle wou, terwyl hy self magtiger geword het. Moet Brittanje en Frankryk nie met Hitler probeer onderhandel om te verseker dat die Nazi's verowerde mense behoorlik behandel nie, eerder as om oorlog toe te gaan, sodat die Koue Oorlog kon plaasvind? Dit is agterna, maar daar is geen twyfel dat sommige in die Sowjet -Kommunistiese Party hul revolusie na Europa en ander dele van die wêreld wou uitvoer nie.
Hieronder is 'n tabel wat die uitbreek van oorloë tussen nasies tydens die Tweede Wêreldoorlog toon. Die datums (tydens die onmiddellike opbou tot of gedurende die Tweede Wêreldoorlog) word aangedui, vanwaar 'n de facto oorlogstoestand tussen nasies bestaan. Die tabel toon beide die "Inisieerder -nasie (s)" en die nasie waarop die aggressie gemik was, of "Doelgerigte nasie (s)". Gebeure wat gelys is, sluit in gebeurtenisse waarin daar eenvoudig diplomatieke verhoudings was wat geen fisiese aanval behels het nie, sowel as gebeurtenisse met openlike verklarings of aggressiewe optrede. In seldsame gevalle het oorlog tussen twee nasies twee keer plaasgevind, met 'n onderbroke tydperk van vrede. Die lys hier bevat geen vredesverdrae of tydperke van enige wapenstilstand nie.
Sleutel tot tipe (vierde kolom):
A = Aanval sonder voorafgaande, formele oorlogsverklaring
C = Verklaring en/of aanval sonder standaard, formele prosedure, soms voorafgegaan deur a casus belli dus fait accompli
U = Oorlogstoestand het gekom met behulp van ultimatum
W = Formele oorlogsverklaring afgelê.
Brittanje en Frankryk verklaar oorlog teen Duitsland - GESKIEDENIS
Frankryk en Duitsland het 'n voortdurende "Koue Oorlog" met Duitsland gehad sedert Hitler en die Nazi's aan bewind gekom het in 1933. Duitsland het van die begin af 'n beweging gemaak wat die Verdrag van Versailles wat in 1919 was, oortree het. Duitsland het in 1935 soldate na die Rynland gebring (wat 'n Duitse provinsie wat aan Frankryk grens). Duitsland het in 1936 'n vakbond of "Anchluss" met Oostenryk aangegaan. Beide aksies was oortredings van die verdrag.
Die belangrikste is dat Hitler in 1938 die Tsjeggo -Slowaakse gebied van die & quotSudentenland & quot. Die Franse staatshoof, Daladier, en die Britse staatshoof, Chamberlain, het na München gegaan en 'n verdrag beding wat Hitler toelaat om hierdie provinsie Tsjeggo -Slowakye te besit. Destyds het Hitler 'n groot punt gehad om aan hierdie leiers te sê dat dit die 'laaste gebied' was wat hy in Europa vir Duitsland wou verkry. Hulle was liggelowig en het besluit om hom te glo.
In September 1939 val Hitler Pole binne en enige oorblywende illusies oor sy ware bedoelings is weg. Frankryk en Brittanje het geen alternatief gehad as om oorlog te verklaar nie. Alhoewel, na die verklaring, kosbaar min vir ses maande gedoen is.
Ek vermoed dat u werklike vraag waarom die oorlog nie teen die USSR verklaar is nie, aangesien dit ook Pole binnegeval het? Die antwoord is meer ingewikkeld. Daar was egter geen verdrag tussen die USSR en hierdie lande wat die USSR verbied het om aan hierdie aksie deel te neem nie. Daar was geen vorige verdrag van Versailles wat die USSR beperk het nie. Rusland was 'n historiese bondgenoot van die Westerse lande in vorige konflikte. Die Westerse lande voel nie so bedreig deur die USSR as wat hulle deur Duitsland gedoen het nie weens die betrokke aardrykskunde. Dit beteken nie dat westerse leiers nie geskok was oor die rol wat die Sowjetunie gespeel het in die vernietiging en verdeling van Pole nie. Daar was baie kritiek op die USSR oor sy optrede.
President Wilson was huiwerig om die Eerste Wêreldoorlog te betree. Toe die oorlog begin, verklaar Wilson Amerikaanse neutraliteit en eis dat die strydlustige Amerikaanse regte as 'n neutrale party respekteer. Hy huiwer om die Verenigde State in die konflik te bemoei, met goeie rede. Amerikaners was diep verdeeld oor die Europese oorlog, en betrokkenheid by die konflik sou progressiewe hervormings beslis ontwrig. In 1914 het hy gewaarsku dat toetrede tot die konflik 'n einde sal maak aan progressiewe hervorming. 'Elke hervorming wat ons gewen het, gaan verlore as ons in hierdie oorlog ingaan,' het hy gesê. 'N Gewilde liedjie in 1915 was "I Didn't Raise My Boy to Be a Soldier".
In 1916 het president Wilson skaars herverkiesing gewen nadat hy 'n veldtog gevoer het oor die slagspreuk, "Hy het ons uit die oorlog gehou." Hy wen die verkiesing met 'n 4 000 stemmarge in Kalifornië.
Kort nadat die oorlog in Europa uitgebreek het, het president Wilson 'n beroep op Amerikaners gedoen om 'neutraal te wees in denke sowel as daad'. Die Verenigde State het egter vinnig na Brittanje en Frankryk begin neig.
President was oortuig dat handel in oorlogstyd nodig was om die groei van die Amerikaanse handel aan te wakker, en weier om 'n embargo op handel met die strydlustiges op te lê. Gedurende die beginjare van die oorlog het die handel met die Geallieerdes verdriedubbel.
Hierdie omset het die geallieerdes se kontantreserwes vinnig uitgeput en hulle genoop om die Verenigde State krediet te vra. In Oktober 1915 het president Wilson lenings aan stryders toegelaat, 'n besluit wat Brittanje en Frankryk baie bevoordeel het. Teen 1917 het Amerikaanse lenings aan die Geallieerdes tot $ 2,25 miljard se lenings aan Duitsland gestyg, op 'n skamele $ 27 miljoen.
In Januarie 1917 kondig Duitsland aan dat hy onbeperkte duikbootoorlogs hervat. Hierdie aankondiging het gehelp om Amerikaanse toetrede tot die konflik te bespoedig. Duitsland het gehoop om die oorlog binne vyf maande te wen, en hulle was bereid om die waagstuk te waag teen die veronderstelling dat selfs al sou die Verenigde State oorlog verklaar het, dit nie vinnig genoeg kon mobiliseer om die verloop van die konflik te verander nie.
Toe het 'n nuwe belediging daartoe gelei dat Wilson 'n oorlogsverklaring eis. In Maart 1917 publiseer koerante die Zimmerman Note, 'n onderskepte telegram van die Duitse minister van buitelandse sake, Arthur Zimmerman, aan die Duitse ambassadeur in Mexiko. Die telegram het voorgestel dat Mexiko 'n bondgenootskap met Duitsland sou wees indien die Verenigde State die oorlog teen Duitsland sou betree. In ruil daarvoor het Duitsland belowe om Mexiko te help om die gebied te herstel wat dit gedurende die 1840's aan die VSA verloor het, insluitend Texas, New Mexico, Kalifornië en Arizona. Die Zimmerman Note en Duitse aanvalle op drie Amerikaanse skepe middel Maart het Wilson daartoe gelei dat die Kongres 'n oorlogsverklaring gevra het.
Wilson het besluit om die oorlog te betree sodat hy kon help om die vredesooreenkoms te ontwerp. Wilson beskou die oorlog as 'n geleentheid om die Duitse militarisme te vernietig. 'Die wêreld moet veilig gemaak word vir demokrasie,' het hy tydens 'n gesamentlike kongresgeleentheid gesê. Slegs 6 senatore en 50 verteenwoordigers het teen die oorlogsverklaring gestem.
Historiese konteks [wysig | wysig bron]
Nadat hy die Eerste Wêreldoorlog verloor het, onderteken Duitsland die Eerste Wapenstilstand op Compiègne op 11 November 1918 as 'n formele staking van vyandelikhede. Meer as ses maande later, op 28 Junie 1919, het Duitsland ingestem tot die Verdrag van Versailles, as 'n amptelike vredesverdrag. Na oorgawe is die Weimarrepubliek in Duitsland gestig. Die Republiek was van die begin af gedoem. Die oorgang van monargie na republiek was nie baie glad nie, en baie mense in die regering was nie seker wat om te doen nie, nadat hulle jare lank een persoon byna alles laat besluit het. Boonop het die weermag die Republiek nie gesteun nie, en hiperinflasie het vinnig ingetree, wat Duitse markte byna waardeloos gemaak het. Boonop moes Duitsland vergoeding betaal en 'n lening by die Verenigde State aangegaan. Die inflasie was so erg dat een Amerikaanse dollar in November 1922 gelyk was aan 4,200,000,000 mark, meer as 'n miljoen keer hoër as in 1914, en byna twee miljoen keer hoër as net meer as twee jaar tevore (in Januarie 1922, 1 dollar gelyk aan 191 punte). ΐ ] In 1933 is Adolf Hitler verkies tot Reichskanzler (Duits vir Kanselier van die Ryk) van Duitsland. Nadat hy verkies is, het Hitler die regering van 'n republiek vinnig weer in 'n diktatuur verander. Na vyf jaar van mag het Hitler Oostenryk in Duitsland geannekseer, ondanks die feit dat so 'n daad deur sowel die Verdrag van Saint-Germain-en-Laye as die Verdrag van Versailles verbied is. Vroeg in November 1938 is die Eerste Weense Toekenning onderteken, waardeur Duitsland 'n deel van Tsjeggo -Slowakye kon beheer. Kort daarna is die Duitse gebied Memelland aan Duitsland toegestaan ​​deur die Duitse ultimatum van 1939 aan Litaue.
Ondanks die hele land wat Duitsland herower het, wou Hitler steeds meer: ​​hy wou Lebensraum skep, of "leefarea". Baie van die Westerse moondhede dreig om oorlog te verklaar as daar nog vyandighede is. Baie van die lande het die belofte nagekom kort na die inval van Duitsland op 1 September 1939. Α ]
Die rede waarom die Verenigde Koninkryk oorlog teen Duitsland verklaar het, was die bepalings van die Pools-Britse Wet op Algemene Verdediging. Dit het basies gesê dat hulle sou ingryp as Pole deur 'n ander Europese moondheid aangeval word, met verwysing na Nazi -Duitsland en nie die USSR nie. Die Franse het 'n soortgelyke ooreenkoms gehad, maar hulle het ook niks vir Pole gedoen nie - nie dat daar veel te doen was nie.
Daar is geen manier in die hel dat Engeland en Frankryk terselfdertyd oorlog teen die USSR sou verklaar het nie, sodat die Nazi's en USSR geen rede sou vind om 'n formele alliansie aan te gaan om teen die Geallieerdes te veg nie. Sonder enige ander steun destyds sou Engeland en Frankryk in die stof geval het teen die kollektiewe magte van die USSR en Duitsland.
In plaas daarvan het Britse en later Amerikaanse inligtingsagentskappe dit die beste gedink om Hitler toe te laat om die USSR binne te val en Stalin die las van die as -leër te laat dra. Dit het gevegte in die Weste baie makliker gemaak en terselfdertyd die begeerte van Stalin om die hele vasteland van Europa in die USSR te "neutraliseer" en te neutraliseer.
As die Verenigde Koninkryk en Frankryk terselfdertyd oorlog met die Sowjetunie verklaar het, net soos Duitsland, sou die wêreldgeskiedenis 'n skerp wending kon neem.
O.k. Ek moes gedink het oor wat die meeste gesê het voordat ek hierdie draad begin het, dat as hulle die USSR oorlog verklaar het, hulle en Duitsland gelyktydig verpletter sou gewees het. Ek het in elk geval almal se gedagtes daaroor geniet, want ek is bly dat ek daarmee begin het.
Ek dink dat die Britse waarborg vir Pole teen Duitse aggressie was. Teen die tyd dat die waarborg gegee is, was die Sowjetunie 'n nominale bondgenoot met Brittanje en Frankryk teen Duitsland. 'N Deel van die rede waarom die alliansie uitmekaar val en die Russe 'n ooreenkoms met die Duitsers gesluit het, was dat die Pole geweier het om die Russe toegang tot hul land toe te laat om die Duitsers terug te dring as hulle sou inval. Terwyl die Britte die waarborg gegee het, was slegs die Russe geografies in staat om die Pole direk te help. Die Britte en die Franse kon Duitsland net vanuit die weste aangeval het, en hulle wou dit nie doen nie.
Die antwoord is eintlik redelik eenvoudig. Hulle het skaars die wil gehad om teen Duitsland te veg, en was beslis nie in staat om 'n ander groot mag oor te neem nie. Die Franse vou binne 'n paar weke toe hul werklike gevegte met Duitsland begin, en die Britte moes vinnig terugtrek buite die beskerming van die Engelse Kanaal. Om te dink dat hulle Rusland ook kon aangryp, is te veel om na te dink. Ons was gelukkig dat Hitler Rusland aangeval het omdat ons hom skaars geslaan het, selfs met die Russe aan ons kant.
Moenie vergeet dat Rusland ook Finland aangeval het in 1939 en die Baltiese state in 1940 geabsorbeer het nie. Veral die VSA was woedend oor die aanval van Finland, maar kenmerkend min effektiewe hulp verleen. Die Finse minister van buitelandse sake het destyds gesê dat die simpatie van die Verenigde State so groot was dat dit ons amper versmoor het.
Maar die gedagte was dat Duitsland die grootste bedreiging was, en ek dink dit was korrek.
In sommige opsigte moet die kwessie van geallieerde ingryping in die Fins-Russiese konflik bekyk word in die konteks van die strategie wat die Geallieerdes ontwikkel het na die inval van Pole. Dit het die idee van 'verre oorlog' aangewend. Wat dit beteken, was dat die Geallieerdes na ander fronte sou soek waar Duitsland gekonfronteer kon word, en sodoende hopelik enige Duitse weswaarts na die Lae Lande of Frankryk sou verhinder. Byna onmiddellik stel Churchill, as First Sea Lord, die idee dat Skandinawië 'n ideale front sou wees vir die uitvoering van die "verre oorlog" -plan. Die oortuiging was dat 'n sterk magsvertoning in die streek deur die Geallieerdes dit minder waarskynlik sou maak dat Noorweë of Swede onder druk sou voel om hul lot by die as in te gooi.
Met die oog daarop, in September 1939, stel Churchill 'n plan voor wat bekend staan ​​as "Operasie Catherine". Dit het 'n beroep op 'n groot mag van Royal Navy -vaartuie na die Baltiese See gestuur om teen die Kriegsmarine te werk. Die hoop was dat Duitse vlootskepe deur die Britse Britse vloot in die hawe gebottel sou word of in die geveg sou vernietig sou hulle probeer uitkom. Terselfdertyd sou die Britte alle vaartuie onderskep en stop wat belangrike erts van Swede na Duitsland vervoer. Die operasie sou laat in 1939 of vroeg in 1940 begin word. 'N Aanvullende plan, & quotOperation Wilfred ", het Churchill ook in November 1939 voorgestel. , in internasionale waters waar hulle deur die Royal Navy aangehou sou word. In die geval van "Operasie Catherine", het gebrek aan tyd en eenvoudige logistiek die plan onwerkbaar gemaak, en dit is dus weggelaat. Met 'Wilfred', hoewel die Geallieerdes dit noodsaaklik gevind het om Duitsland van twee van haar primêre ertsverskaffers af te sny, het hulle geweet dat die plan inherent riskant is. Sowel Swede as Noorweë het 'n baie winsgewende handel in minerale met Duitsland geniet. Die vrees was dat indien die Royal Navy op enige manier sou inmeng, die twee lande moontlik in die Duitse kamp ingedryf sou word in plaas daarvan om daarvan weg te gaan. "Wilfred" is onwillig om dit te kanselleer, en is ook onbepaald in die wiele gery.
Dit lyk asof die Russiese inval in Finland in Desember 1939 die Geallieerdes nog 'n kans bied om 'n Skandinawiese front teen Duitsland te vestig. Die Volkebond het die Sowjetunie formeel verdryf oor sy optrede en 'n beroep op alle ander lidlande gedoen om Finland te help om die Russe te weerstaan. Brittanje en Frankryk het onmiddellike ondersteuning gebied, maar net soos in die geval van Pole, was dit net hol beloftes. Tog was die oortuiging dat, aangesien Rusland skynbaar 'n bondgenoot van Duitsland was, 'n aanval deur Rusland op een van hul bure die oorblywende Skandinawiese lande moontlik sou kon druk om beskerming van die Geallieerdes te soek. Aangesien die Baltiese gebied deur beide Duitsland en Rusland beheer is en die noordelike hawens van Finland ingevries is, sou die enigste manier om troepe of voorrade na Finland te kry, deur Noorweegse of Sweedse gebied te wees. Dit was 'n ideale situasie vir die Geallieerdes. Hulle het nie geglo dat Noorweë of Swede onder die omstandighede denkbaar sou verhoed dat noodsaaklike hulp aan Finland oorgedra word nie. En sodra albei lande toegang tot hul gebied toegelaat het, sou die Geallieerdes hul voet by die deur hê, sodat hulle die Noorweërs en Swede kon "oorreed" om verdere "geallieerde" hulp van die Geallieerdes te aanvaar. Onmiddellike planne is geformuleer om 'n geallieerde ekspedisiemag in te samel wat in Noord -Noorweë by Narvik geland sou word en dan via Swede na Finland sou oorgaan. Tot die Geallieerdes se verbasing, het Noorweë en Swede dit duidelik gemaak dat hulle geen deel van 'n geallieerde operasie sou hê wat Finland sou help nie, omdat hulle bang was dat dit Duitsland sou kwaad maak.
Die volgehoue ​​onwilligheid van beide lande om by die geallieerde kant aan te sluit en die kommer dat hulle óf onder druk sou staan ​​om by die as aan te sluit óf regstreeks deur Duitsland beset te word, het die Geallieerdes laat oorweeg om eensydig op te tree om te voorkom dat Duitsland die minerale rykdom van die twee lande. Frankryk het 'n plan voorgestel om 'n groot ekspedisiemag na Noord -Noorweë te stuur om sowel die Noorse ertsmyne as die van Swede te beset. Die Britte was baie lus vir hierdie idee en was bereid om saam met die Franse aan te sluit. Die Britte het daarna gedink en besluit om Noorweë en Swede met die plan te benader en dit voor te stel as 'n idee om die lande te help om die myne te beskerm teen moontlike Duitse beslaglegging. Soos 'n mens sou dink, het hulle die Geallieerdes se deursigtige aanbod van hulp beleefd geweier. Die plan is nog twee keer opgewek, een keer laat in Januarie 1940, en dan weer middel Februarie 1940. Hierdie keer sou die ekspedisiemag in Finland geland word, dan na Noorweë en Swede beweeg en die myne beheer neem. Dieselfde struikelblokke het gebly, sodat die idee laat vaar is.
Die laaste hoop om die Skandinawiese lande by die Geallieerde saak aan te meld, het op 23 Februarie 1940 ontstaan. Finland het 'n formele versoek aan die regerings van Swede en Noorweë versoek om buitelandse troepe deur hul lande te laat trek sodat hulle Finland kon help in hul baklei met Rusland. Beide regerings het die versoek van die hand gewys. Op 1 Maart het Finland Brittanje en Frankryk gevra om 50 000 troepe en 100 bomwerpers te stuur om hulle te help sodat hulle die Sowjette kon weerstaan. Nóg Brittanje nóg Frankryk kon hierdie mate van hulp realisties bied. In plaas daarvan het hulle toestemming van Noorweë en Swede gevra om 'n kleiner ekspedisiemag deur hul gebied te stuur om Finland te help. Weereens het beide lande afgeneem. Met geen hulp van die Geallieerdes nie, moes Finland op 5 Maart 1940 vredesgesprekke met die Sowjetunie begin om die Winteroorlog te beëindig. Teen 13 Maart het die vyandelikhede tussen die twee lande amptelik opgehou.
'N Grootskaalse opbou van Duitse troepe langs die Duits-Deense grens en toenemende Duitse vlootaktiwiteite in die Oossee, dui aan die Geallieerdes dat 'n inval in Denemarke op hande is en dat Duitse optrede teen Noorweë waarskynlik sal volg. Besluit dat die situasie so kritiek was dat hulle nie meer kon wag vir die toestemming van Noorweë om op te tree nie, het Churchill se plan om die Noorse waters te ontgin, uiteindelik begin met 'operasie Wilfred' en begin mynbou op 8 April. Terselfdertyd is Churchill se plan om 'n ekspedisiemag na Noorweë te stuur, ook goedgekeur. Hierdie mag, bestaande uit Britse, Franse en Poolse troepe, is vinnig bymekaargemaak by die Royal Navy -basis by Scapa Flow vir vervoer na Noorweë. Die hoop was om in Sentraal- en Noord -Noorweë te land, en die Noorse leër te help om die gebiede te behou as die Duitsers troepe daar sou land. Die gelyktydige invalle van Denemarke en Noorweë op 9 April en die landing van geallieerde troepe op Noorse bodem op 14 April was die begin van die rampspoedige "Noorweëveldtog" van die Geallieerdes. Ondanks die aanvanklike sukses om Duitse vlootbates in Noorse waters groot verliese aan te rig, het die ekspedisiemag dit nooit reggekry teen Duitse landmagte nie. Die daaropvolgende bekendstelling van die Blitzkrieg teen die Lae Lande en Frankryk op 10 Mei, het die posisie van die Geallieerdes in Noorweë onhoudbaar gemaak. Teen 28 Mei besluit die Geallieerdes om Noorweë aan die Duitsers oor te laat en trek die ekspedisiemag terug.
Die mislukking van die Noorweegse veldtog het alle hoop laat ontstaan ​​om 'n Skandinawiese front oop te maak en 'n 'verre oorlog' teen Duitsland te vervolg. Noorweë sou beset bly totdat die Duitsers in Mei 1945 oorgegee het. Swede het daarin geslaag om neutraal te bly, en die waardevolle erts van beide lande het die Duitse oorlogspoging aangewakker. Versuim van die Geallieerdes om Finland teen die Sowjets by te staan, het daartoe gelei dat die Finne verkies het om nominale lede van die as te word tot September 1944. Die Noorse debakel het ook die Chamberlain -regering in Brittanje laat val. En die vreemdste wending van al die argitek van die mislukte Skandinawiese front en die Noorse veldtog, Winston Churchill, is beloon vir sy pogings deur gekies te word om Chamberlain as premier op te volg.
Brittanje en Frankryk verklaar oorlog
Op 3 September 1939 kondig die Britse premier, Neville Chamberlain, aan dat, tensy Duitsland ingestem het om hul onlangse aggressie teen Pole te onttrek, 'n oorlogstoestand tussen die twee lande sou bestaan. , en so het die Tweede Wêreldoorlog begin.
Dit was nie net 'n potensieel rampspoedige wending vir Groot -Brittanje nie, maar 'n diepe persoonlike vernedering vir Neville Chamberlain. Die vorige jaar tydens die München -konferensie het hy alles daarop gemik om 'n mate van toenadering tot Adolf Hitler te bereik. As gevolg van hierdie mislukking, is Chamberlain sedertdien dikwels aangewys as een van die mense wat verantwoordelik was vir die konflik. Maar was hy werklik die skuld? Was die Tweede Wêreldoorlog immers nie eintlik 'n ander se skuld nie? Het iemand Adolf Hitler genoem?
& lsquoHitler & rsquos -oortuigings is absoluut uiters belangrik as 'n oorsaaklike faktor in die Tweede Wêreldoorlog, & rsquo Richard Evans, het die nuwe Regius -professor aan Cambridge vir my gesê. Ons weet nou deur middel van dokumentasie wat die afgelope paar jaar beskikbaar geword het, dat hy van voor af absoluut van plan was om 'n algemene Europese oorlog te vind. Hy het in 1932, 1933, toe hy aan bewind gekom het, privaat aan mense gesê dat hy 'n algemene oorlog gaan voer. & Rsquo
Dit is 'n sentiment waarmee professor sir Ian Kershaw, die wêreldkenner van Adolf Hitler, nadruklik saamstem: Die Duitse uitbreiding, soos Hitler herhaaldelik gesê het, kan slegs deur die swaard gebeur, mense sou u nie wil hê dat ons hierdie land wil-en-weer teruggee nie, so jy moes dit vat. En dit was dus die onderliggende oorsaak van die begin van die Tweede Wêreldoorlog in Europa. & Rsquo
Dit is grootliks te danke aan vars navorsing oor die ekonomiese geskiedenis van die Nazi -staat, wat ons nou sonder twyfel kan sê dat dit Hitler en oorlog was. Die omvang van die Duitse bewapening wat gedurende die dertigerjare opgebou is, direk deur die Duitse Führer bestry, trotseer byna die geloof. Teen 1938 het die Nazi's byvoorbeeld beplan dat die Duitse lugmag groter sou wees as enige vorige lugvloot ter wêreld, selfs groter as die uiteindelike grootte van die Amerikaanse lugmag aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Volgens die bekroonde ekonomiese historikus, professor Adam Tooze, sou die Nazi -uitbreidingsplanne in terme van jaarlikse uitgawes ongeveer 'n derde van die Duitse bruto binnelandse produk in vredestyd verbruik het, terwyl normale militêre uitgawes iets sou wees soos twee, drie, vier persent van die BBP. Dit is dus tienvoudig wat die NAVO byvoorbeeld in die 1970's en 1980's van sy lede geëis het. & Rsquo
Hitler, volgens Tooze, was van mening dat & lsquoWar noodsaaklik is vir die gesondheid van die Duitse nasie en dat Duitsland uit die omsingeling moet kom wat dit binnekom. Die idee dat die Nazi's op een of ander manier die welvaart van die 1930's kon uitgebrei het 'n soort vreedsame VW -toekoms van moderniteit en tevredenheid, en dit is net nie op die kaart vir die Hitler- en rsquos -regime nie. Dit is 'n fundamentele misverstand waarvoor baie mense swig, maar dit is regtig nie wat Hitler en die rosso nie dink nie. & Rsquo
Wat Hitler in die gedagte gehad het, was stryd en 'n epiese rassestryd. Hy is nie 'n staatsman in die normale sin van die woord nie, en sê Tooze, en hy maak reguit rasionele berekeninge, met die veronderstelling dat daar altyd 'n groot waarskynlikheid van uiteindelike sukses is. Dit is 'n man vir wie politiek drama is, 'n tragiese drama wat moontlik nie 'n gelukkige einde het nie. En daarom is hy bereid om risiko's te neem wat volgens hom onafwendbaar is, selfs al is die kans baie sterk teen Duitsland. & Rsquo
Maar, soos professor Richard Overy beklemtoon, moet ons natuurlik nie heeltemal weghardloop met die idee dat Hitler die enigste rede was waarom die oorlog plaasgevind het nie. Die onderliggende oorsaak van die konflik op lang termyn was 'n skikking aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog wat Duitsers erg gegrief het, sowel as die verlies van hul gebied en die groot herstel wat die Geallieerdes geëis het. Soos Overy dit duidelik maak en die internasionale orde verdraai het, was dit 'n deurslaggewende faktor om Hitler se gevolglike verkiesingsukses moontlik te maak.
& lsquo Die belangrikste ding & rsquo sê Overy & lsquois identifiseer waarom Brittanje en Frankryk oorlog toe gaan. En ek dink daar is 'n komplekse stel antwoorde. Ek dink gedeeltelik is die antwoord werklik dat Brittanje en Frankryk, en veral in Brittanje, beide die elite, maar 'n redelik groot deel van die [algemene] bevolking, hulself beskou het as 'n soort verantwoordelikheid, nie net die verantwoordelikhede as die soort meesters van die ryk, maar verantwoordelikheid vir die handhawing van die stabiliteit van die wêreldorde en 'n wêreldorde wat ondanks hul imperialisme Westerse waardes verteenwoordig. & rsquo
Teen die laat dertigerjare was Hitler versigtig om die een probleem weg te steek en sy begeerte na 'n veroweringsoorlog in Oos -Europa te verberg, wat die ryk landbougrond van Oekraïne sou gryp as deel van 'n nuwe Duitse & lsquoEmpire & rsquo & ndash agter 'n ander en die herstel van die Duitse grondgebied sou verloor as 'n gevolg van die Verdrag van Versailles aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Daar was duidelike openbare steun in Duitsland vir die tweede doel, maar baie minder vir die eerste.
Baie in die Britse vestiging in die dertigerjare was inderdaad van mening dat Duitsland aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog op die een of ander manier behandel was, maar dat dieselfde mense ontsteld sou gewees het oor die idee dat Hitler regtig wou nie die Duitssprekende streke van Oos -Europa moet weer in die Ryk opgeneem word, maar in plaas daarvan om 'n massiewe Oos -Ryk te skep wat gebaseer is op slawerny wat tot by die Oeral strek.
En die oomblik waarop die Britte besef het dat Hitler hulle mislei het, was in Maart 1939 toe die Duitsers die oorblywende Tsjeggiese lande en gebiede wat hulle nie as gevolg van die München -ooreenkoms die vorige jaar gekry het nie, binnedring. Die toetrede van die Nazi's tot Praag het aan die Britte bewys, sê Richard Evans, dat Hitler en lsquodid nie net etniese Duitsers in die Ryk wil inkorporeer of die onregte van die Verdrag van Versailles wil regstel nie - hy was eintlik op soek na iets veel groter. & Rsquo
Kort na die Duitse oorname van die Tsjeggiese lande het Neville Chamberlain 'n waarborg aan die Poolse gebied dat die Britte, soos hy dit stel, noodwendig in die daaropvolgende & lsquoconflagration & rsquo getrek sou word.
En die rede waarom die Britte gekies het om standpunt oor Pole te neem, was, blykbaar, net omdat hulle gedink het dat hierdie land die volgende op Hitler & rsquos se wenslys was. Dit is bloot 'n strategiese evaluering, en professor Anita Prażmowska, wat aan die LSE onderrig gee, besef dat die magsbalans in Europa gevaarlik teen Britse belange afneem en dat dit gevaarlik kan wees - jy moet iets daaraan doen. & rsquo
Volgens professor Prażmowska het die Britse besluit om 'n waarborg aan die Pole te bied, geen enkele dimensie nie en was dit 'n eenvoudige, pragmatiese politiek. Aangesien dit 'n noukeurig berekende beleid is, is dit 'n beleid waar Chamberlain, met 'n baie swak minister van buitelandse sake, Lord Halifax, uiteindelik sê dat ons iets kan doen. Dit is baie sleg deurdink, want oorlog word verklaar omdat jy goed weet dat jy Pole nie sal verdedig nie & hellip Dit is dus nie 'n stryd om Pole nie, dit is eintlik 'n poging om die onaanvaarbaarheid van haar gedrag aan Duitsland aan te dui. & Rsquo
U kan natuurlik steeds agteruit en vorentoe redeneer oor die relatiewe bevoegdheid van Chamberlain in München en daarna oor die kwessie van die Poolse waarborg. Miskien, as die Britte en Franse vroeër by die Nazi's aangekom het, sou die gebeure heel moontlik anders gewees het. Maar uiteindelik kom al hierdie debat nog steeds terug op Hitler, want hy was die belangrikste dryfveer vir gebeure. And the truth is that he was driven not by rational argument but by fervent ideological belief. As Tooze says, he went to war &lsquobecause he&rsquos convinced, in my view, that the world Jewish conspiracy has taken on a whole new ominous character, and this starts in the summer of 1938, I think, fundamentally with the Evian Conference in which America becomes involved in European affairs around the issue of the organised emigration of Eastern European Jews.&rsquo