Notas oor 'n reis in Wes-Sahara - Versamelings
Vrijheidskorps-vrywilliger Kellen Eilerts slaan die pad en laat die bloed in die Wes-Sahara.
-Al wie ek gepraat het.
EEN VERLEDE FAMILIE-VERBINDING VAN DIE RESORT het my in die Honda Jazz van Sayid gekry, wat baie goed in staat was om die sandspore in die mynveld te navigeer. Ons het vinnig die 'grens' bereik wat die twee gebiede in die Wes-Sahara verdeel, waar die veelvuldige gedenkplate, vlae, wagte en militêr baie duidelik uitgespel het dat dit 'Marokko' was, hoewel die gebrek aan swart mense op hierdie plek net 'n paar minute vertel. noord van 'n hele stad van hulle. Die paar swart swartmense wat in die visum-tjek teenwoordig was, word gegrild, lyk ongemaklik, en dit kon nie hul bui verbeter het om te sien hoe ek danksy my Amerikaanse paspoort deurmekaar geslaan word nie.
Myne + Sandwall = Rooi lyn
Die grondpad het na die sypaadjie teruggekeer toe ons die "No Man's Land" verlaat het, 'n lekker oorskot van die Spaanse dekolonisasie en onttrekking uit die gebied van Wes-Sahara en die daaropvolgende oorlog tussen Marokko, Mauritanië en die werklike inwoners, die Polisario. Spanje kon nie besluit wie se kant toe hulle gaan neem nie, dus is hulle net weg. Aangesien Marokko die enigste land was wat drinkwater binne sy grense gehad het, het dit vinnig 'n onregverdige voordeel gekry. Nadat hulle almal uitgestoot het, het hulle aanspraak gemaak op wat nou Wes-Sahara is, en in die volgende dertig jaar die stront van die hele grens noukeurig laat beland met 'n versterkte sandwal van drie meter hoog 2700 kilometer lank.
Toe ons die No Man's Land oorsteek, het ons 'n Guinese man verbygesteek om te voet die landstreek te besoek en probeer hike. Hy het later by die Marokkaanse grenspos met hom gepraat, en hy het heeltemal onbewus van die mynveld waarna hy net opgevolg het, gelyk en was baie gefokus op Rabat, waar hy geglo het dat hy 'n werk het. Wat hierdie werk was, het hy nie geweet nie, maar hy het beslis nie gelag toe ek aanbeveel het om 'n eiertoebroodjiewinkel op te stel nie.
Dakhla se promenade aan die baai.
So van daar af het ons die kort 350 kilometer rit na Dakhla, die sardien- en windsurfhoofstad Sahara, geneem. Die stad is geleë op 'n lang skiereiland met 'n pragtige baai (interessant dat die tweede stad in 'n land wat nie eens 'n land het nie 'n beter promenade as Dakar het), en die stad self bestaan ​​hoofsaaklik uit 'uitgeweke' Marokkane. Kafees is oral, en die hele dag verpak met mans wat altyd amper klaar is met hul espresso. Dit is sosiaal onaanvaarbaar dat vroue hierdie kafees binnegaan, maar dit was nie verbasend nie, aangesien ek hulle selde op straat gesien het. Die mans het verskeie kere kommentaar gelewer op 'n mooi meisie, en elke keer sou ek rondslaan en niks anders as 'n sluier sien nie. Miskien is daar 'n tegniek waarvan ek nie weet nie.
Ons het 'n geruime tyd deurgebring deur Dakhla se duidelike voorafbeplande uitleg van praktiese, maar gewone huiskompleks en reuse boulevards, wat miskien al is, dalk nie in te palm nie. Die regering het ook geen uitgawes gespaar as dit by voetpaadjies kom nie, en die stad het meer ongerepte stoepruimte as wat die stad se inwoners ooit kon loop. Selfs kilometers buite die middestad was die pad nog gerieflik beklee met straatrootte sypaadjies, wat ek ontdek het nadat ek besluit het om op te ry.
My bestuurder laat die nou gesmelte sardienbloed uit.
In Sahara is daar tonne vragmotors wat langs die kus strek en daar is net een pad, perfek vir stappers. Skaars vyf minute nadat ek gewag het, het ek in die kajuit van 'n groot sardyn-vragmotor gesit. My bestuurder was baie opgewonde om te hoor dat ek Amerikaans is, en ons het dadelik gebind oor sokker en Obama, soos gewoonlik.
Elke paar uur neem ons 'n vinnige onderbreking terwyl hy die visbloed ontruim. Selfs met al die yskas van die vragmotor smelt die ys lang ure van die son, wat veroorsaak dat die vroeëre bevrore bloed met die sardientjies meng, en dit moet so gereeld uitgelaat word om te keer dat die vis in hul eie bloedwater marineer. Die storting van sardienbloedwater lyk baie soos die nat einde van 'n brandslang, maar walglik. Langs die straat het ek gedink: 'Dit moet die enigste land ter wêreld wees met straatborde wat jou verbied om jou visbloedwater te stort.'