Ruimtependelprogram - Inligting
Die pendelprogram van NASA, wat bedoel was om die koste van ruimtevlugte te verminder, was oorspronklik veronderstel om volledig herbruikbare voertuie te vervaardig, wat die bekendstelling roetine en relatief goedkoop sou maak. In 'n semi-herbruikbare vorm het die pendeldiens tientalle suksesvolle missies voltooi, maar twee rampe is in die gesamentlike geheue van die land ingeëts.
Die oorspronklike idee om ruimte te bereik in voertuie wat op vliegtuie eerder as vuurpyle gelyk het, dateer voor die Tweede Wêreldoorlog. In 1951, Collier's 'n reeks artikels gedruk wat die moontlikheid van bemande verkenning van die ruimte gewild gemaak het. Die artikels was die resultaat van samewerking tussen Collier's redakteurs en Wernher von Braun, wat voorgestel het dat die Verenigde State 'n permanente ruimtestasie moet bou en 'n voertuig moet voorsien wat 'n bietjie soos die uiteindelike ruimtetuig lyk.
Teen die laat 1960's het NASA na die voltooiing van die Apollo -sending begin bekommerd wees oor sy toekoms. Die begrotings het reeds 'n hoogtepunt bereik en von Braun was bekommerd oor personeelvermindering as daar nie nuwe projekte verskyn nie. Die ruimtetuig is bedoel as 'n manier om ruimteverkenning ekonomies te maak. Die Saturn V -vuurpyle wat Apollo benodig, kos $ 185 miljoen elk, toe $ 185 miljoen baie geld was. Die som van die toekennings van die National Science Foundation was destyds ongeveer $ 440 miljoen per jaar. Die verlaging van die koste van bekendstellings was 'n ooglopende doelwit.
Die pendelprojek is breedvoerig voorgestel en bespreek. Uiteindelik, op 5 Januarie 1972, het president Richard M. Nixon toestemming gegee vir die ontwikkeling van herbruikbare voertuie vir ruimteverkenning. Die projek het amptelik bekend gestaan ​​as die Space Transportation System, en nie -amptelik as die Space Shuttle Program.
Die doel van 100 persent hergebruik is laat vaar. Die delta-gevleuelde Orbiter, wat 'n laaibak en 'n bemanningsruimte bevat, word deur sy eie vuurpyle in 'n wentelbaan gesit, bygestaan ​​deur twee Solid Rocket Boosters (SRB's). Daarbenewens is 'n eksterne brandstoftenk vir die waterstof en oksideermiddel wat die hoofmotors benodig, aangeheg. Die brandstoftenk word na gebruik gestort; die ander komponente sal hergebruik word.
Die werk aan die eerste wentelbaan het middel 1974 begin deur die Noord-Amerikaanse Rockwell (nou in besit van Boeing Company) en is in September 1976 voltooi. Noord-Amerikaanse Rockwell het ook die Apollo-ruimtetuig vervaardig. Die pendeltuig is ontwerp vir 100 bekendstellings, of 10 jaar se werking. As gevolg van versoeke deur baie Star Trek aanhangers, is dit die naam van die Onderneming. Dit is uitsluitlik gebruik vir toetsing en het nooit 'n werklike missie voltooi nie.
Die eerste operasionele pendeltuig was die Columbia. Tussen 21 April 1981 en 4 Julie 1982 het dit vier missies uitgevoer om aan te toon dat die voertuig in die ruimte geplaas kan word, nuttige werk kan verrig en veilig na die aarde kan terugkeer. Na die vierde landing verklaar NASA die pendel gereed vir gebruik. In Julie 1982 het die Uitdager is by die pendelvloot gevoeg. Latere toevoegings was die Ontdekking in 1983, Atlantis in 1985, en Doen moeite in 1991.
In die eerste drie-en-'n-half jaar van die pendeldiens is slegs 24 vlugte voltooi, 'n syfer onder wat NASA vir elke jaar beraam het toe die projek begin het. Tog het die pendelprogram gedurende hierdie tydperk 'n aantal prestasies behaal. In Junie 1983 word Sally Ride die eerste Amerikaanse vrou in die ruimte en twee maande later word Guion S. Buford Jr. die eerste Afro-Amerikaanse ruimtevaarder. Die eerste Amerikaanse regeringsamptenaar wat die ruimte bereik het, was die Amerikaanse senator Jake Garn van Utah, wat die reis in April 1985 as 'n vragspesialis onderneem het. In Januarie 1986 vlieg die Amerikaanse kongreslid Bill Nelson op die Columbia, ook as 'n vragspesialis.
Ramp tref die ruimtependelprogram op 28 Januarie 1986. Die Uitdager die ramp het die lewe van al sewe sy bemanning geëis, waaronder Christa McAuliffe, wat die eerste onderwyser in die ruimte sou wees. Die gevolge van die Uitdager verlies het die pendelprogram vir twee en 'n half jaar tot stilstand gebring. Met 'n opgeknapte ontwerp en vuurpyle met vaste brandstof, het die Ontdekking het op 28 September 1988 opgestyg, wat die hervatting van gereelde pendelvlugte aandui.
Volg die Uitdager ramp, het die Amerikaanse weermag planne om pendeltuie vir militêre missies te gebruik, laat vaar, en pendeltuie het nie meer kommersiële satelliete gelanseer nie. Ondanks die beëindigings speel die pendel steeds 'n sentrale rol in die verkenning van ruimte. Sedert 1986 het die shuttle die Magellaan ruimtetuig na Venus, die Galileo ruimtetuig na Jupiter, en die Ulysses ruimtetuig om die son te bestudeer. Die pendeltuig het ook die Hubble -ruimteteleskoop, die Gamma Ray -sterrewag en die boonste atmosfeer -navorsingsatelliet ontplooi.
Ruimtevaarder John Glenn, die eerste Amerikaner wat om die aarde wentel, keer terug as die oudste man wat die ruimte bereik het as lid van die bemanning van Ontdekking op 'n nege dae lange sending einde 1998. Die 77-jarige ruimtevaarder het gehelp om die Spartaan son-waarnemende ruimtetuie, die Hubble-ruimteteleskoop-orbitalstelsel-toetsplatform, en ondersoeke doen na die verouderingsproses en ruimtevaart.
In 1990, Ontdekking het die Hubble -ruimteteleskoop, oftewel HST, gelanseer. Dit is gou verneem dat 'n klein foutjie in die spieël die teleskoop verhinder om heeltemal duidelike beelde terug te stuur. 'N Diensvlug deur Doen moeite in 1993 'n korrektiewe 'bril' aan Hubble gegee, waarmee die teleskoop beelde van ongekende kwaliteit kan begin stuur. Die Ontdekking het in 1997 en 1999 teruggekeer om verslete en verouderde instrumente te vervang. In Maart 2002 het Columbia 'n soortgelyke missie uitgevoer.
Op 1 Februarie 2003 het Columbia breek uit tydens herbetreding. Al sewe bemanningslede is dood in die ongeluk. Die ruimtependelprogram het weer eens tot stilstand gekom. 'N Ondersoek het bepaal dat een van die termiese teëls van die pendelbus beskadig is tydens die opstyg, wat gelei het tot die mislukking van die beskermende skild toe die pendeltuig na die atmosfeer terugkeer. Toerusting en prosedures is weer aangepas en pendelvlugte sou in die lente van 2005 hervat word Ontdekking sou voorrade en vrag by die Internasionale Ruimtestasie aflewer in 'n nuwe Italiaanse multi-purpose logistieke module wat deur Italiaans gebou is, en die belangrikste missie daarvan was om die nuwe veiligheidsprosedures van die shuttle te toets en te evalueer.
Alhoewel die pendelprogram twee geweldige rampe gely het, het sy tientalle suksesvolle missies gedurende sy kort geskiedenis groot vordering gemaak met ruimtevaart en verkenning. Die toekoms van ruimteverkenning deur die Space Shuttle -program kan die mensdom antwoorde gee op vrae oor hul verlede en lot. Die toekoms kan insluit dat mense op Mars beland en miskien selfs die vestiging van kolonies daar.
pendeltuig, ook genoem Ruimtevervoerstelsel, gedeeltelik herbruikbare vuurpyl-gelanseerde voertuig wat ontwerp is om in 'n wentelbaan om die aarde te gaan, om mense en vragte na en van wentelende ruimtetuie te vervoer en om na 'n aanloopbaan te gly by die terugkeer na die aardoppervlak wat ontwikkel is deur die Amerikaanse National Aeronautics and Space Administration (NASA). Formeel die Space Transportation System (STS) genoem, het dit op 12 April 1981 vir die eerste keer die ruimte ingeneem en 135 vlugte gemaak totdat die program in 2011 geëindig het.
Die Amerikaanse ruimtetuig het bestaan ​​uit drie hoofkomponente: 'n gevleuelde wentelbaan wat beide bemanning en vrag 'n eksterne tenk bevat wat vloeibare waterstof (brandstof) en vloeibare suurstof (oksideermiddel) bevat vir die drie hoofraketmotors van die orbiter en 'n paar groot, vaste dryfmiddel , band-op booster vuurpyle. By die opheffing het die hele stelsel 2 miljoen kilogram geweeg en 56 meter hoog gestaan. Tydens die bekendstelling het die boosters en die belangrikste enjins van die wentelbaan saam gevuur en ongeveer 31.000 kilonwtons (7 miljoen pond) stootkrag opgelewer. Die boosters is ongeveer twee minute na die opheffing afgeskakel en is per valskerm teruggekeer vir hergebruik. Na die bereiking van 99 persent van sy wentelsnelheid, het die wentelbaan die dryfmiddels in die eksterne tenk uitgeput. Dit het die tenk vrygelaat, wat verbrokkel het toe die atmosfeer weer ingekom het. Alhoewel die wentelbaan vertikaal opgestyg het soos 'n raketlanseerder, het hy 'n kraglose afdraande en landing geloop, soortgelyk aan 'n sweeftuig.
Die ruimtetuig kan satelliete en ander vaartuie in die baan van die wentelbaan vervoer om in die ruimte te ontplooi. Dit kan ook 'n afspraak maak met ruimtevaartuie om ruimtevaarders in staat te stel om hulle te bedien, aan te bied, aan boord te kom of om hulle terug te bring vir terugkeer na die aarde. Boonop kan die wentelbaan dien as 'n ruimteplatform vir eksperimente en vir ongeveer twee weke waarneming van die aarde en kosmiese voorwerpe. Op sommige missies het dit 'n in Europa geboude drukfasiliteit met die naam Spacelab, waarin pendelpersoneel biologiese en fisiese navorsing onder gewiglose toestande gedoen het.
Die Amerikaanse ruimtetuig is oorspronklik ontwerp om soveel as 100 keer weer te laat vlieg, en die oorspronklike ruimtetuig sou aanvanklik die hoë koste van ruimtevaart na 'n lae wentelbaan verlaag. Nadat die stelsel in werking getree het, was die voertuig se bedryfskoste en die tyd wat nodig is vir opknapping tussen vlugte aansienlik hoër as vroeë voorspellings. Tussen 1981 en 1985 'n vloot van vier wentelbane - Columbia (die eerste wat in die ruimte vlieg), Uitdager, Ontdekking, en Atlantis- in diens geneem is.
Op 28 Januarie 1986 het Uitdagermet sewe ruimtevaarders ontplof kort nadat hulle opgestyg het, en almal aan boord, insluitend 'n privaat burger, skoolonderwyser Christa McAuliffe, is dood. Die presidensiële kommissie wat aangestel is om die ongeluk te ondersoek, het vasgestel dat 'n gesamentlike seël in een van die soliede vuurpylversterkers misluk het as gevolg van meganiese ontwerpprobleme, wat vererger is deur die buitengewoon koue weer die oggend van die bekendstelling. Warm gasse wat uit die gewrig lek, het uiteindelik die brandstof in die buitetenk se eksterne tenk aangesteek en die ontploffing veroorsaak. Na die ongeluk is die pendelvloot tot September 1988 gegrond om NASA die ontwerpfoute reg te stel en gepaardgaande administratiewe veranderinge in die pendelprogram te implementeer. In 1992, Doen moeite, 'n vervangende wentelbaan vir die vernietigde Uitdager, het sy eerste missie gevlieg.
Tussen 1995 en 1998 het NASA 'n reeks pendelmissies na die wentelende Russiese ruimtestasie Mir uitgevoer om die agentskap ervaring te gee in stasiebedrywighede in afwagting van die bou van die modulêre Internasionale Ruimtestasie (ISS). Vanaf 1998 is die pendeltuig op groot skaal gebruik om komponente van die ISS in 'n wentelbaan te neem vir montering en om ruimtevaarders en toerusting na en van die stasie te vervoer.
Op 1 Februarie 2003 het Columbia het op 'n hoogte van ongeveer 60 km (40 myl) katastrofies oor die noord-sentrale Texas opgebreek toe dit van 'n baanmissie teruggekeer het. Al sewe bemanningslede is dood, waaronder Ilan Ramon, die eerste Israeliese ruimtevaarder wat die ruimte ingegaan het. (Sien Columbia ramp.) Die pendelvloot is weer onmiddellik gegrond. Die ongevalle -ondersoekraad het tot die gevolgtrekking gekom dat tydens die bekendstelling van die pendeltuig 'n stuk isolerende skuim uit die eksterne tenk geskeur het en die linkervleuel van die wentelbaan getref het, wat sy termiese beskermingsvermoë verswak het. Toe die wentelbaan later weer die atmosfeer binnegaan, kon hy nie die oorverhitte lug weerstaan ​​wat die vleuel binnedring en dit vernietig het nie, wat tot die motor se breek gelei het. Soos in die ontleding van die Uitdager ramp, die Columbia Die ongeluk is gesien as gevolg van beide meganiese en organisatoriese oorsake wat opgelos moes word voordat pendelvlugte kon hervat.
Ruimtependelvlugte hervat op 26 Julie 2005, met die bekendstelling van Ontdekking. Die laaste ruimtetuigvlug, die 135ste, is op 8 Julie 2011 gelanseer. NASA het aangekondig dat latere bemande missies die Russiese Soyuz -ruimtetuig sowel as ruimtetuie wat deur Amerikaanse maatskappye gebou is, sal gebruik. Die drie oorblywende wentelbane, asook Onderneming (wat nie die ruimte ingevlieg het nie, maar eers in 1977 in landingstoetse gebruik is), is in museums regoor die Verenigde State geplaas. (Vir meer inligting oor die ruimtetuig, kyk verkenning van die ruimte.)
Die hartseer geskiedenis van Rusland se vergete ruimtependelprogram
Kernpunt: Die Buran is nou weinig meer as 'n voetnoot in die ruimtegeskiedenis.
Die intense wedywering tussen die Verenigde State en die Sowjetunie het die twee lande gedwing om nie net op aarde nie, maar ook in die hele sonnestelsel mee te ding. Goeie idees, of miskien meer presies goeie idees destyds, word gereeld nageboots solank dit aansien in Washington of Moskou verwerf het. Van al die idees wat tydens die ruimtewedloop gekopieer is, was nie een so nuuskierig en blatant soos die Sowjet -ruimtetuig nie.
Die American Space Shuttle -program is ontwerp om 'n ruimtetuig te skep wat kan dien as 'n goedkoop, herbruikbare verbinding tussen die aarde en 'n lae wentelbaan. Die pendeltuig kon militêre en burgerlike vrag na die ruimte vervoer, as laboratorium vir wetenskaplike eksperimente optree en spanne en besoekers na wentelende ruimtestasies vervoer. Die herbruikbare aard van die pendelprogram, wat ruimteskepe genoem het wat tientalle missies gedurende hul lewens uitgevoer het, was 'n bron van groot trots vir die Verenigde State en 'n voorbeeld van Amerikaanse 'sagte' mag.
Die versoeking vir die Sowjetunie om 'n eie pendelstelsel te skep, was te groot, en werk is begin in die middel van die sewentigerjare, voordat die Amerikaanse ruimtevaartuig selfs gevlieg het. Moskou het ook 'n praktiese, direkte rede om 'n herbruikbare ruimtevliegtuig te bou: sy Salyut -reeks ruimtestasies, en later die Mir -ruimtestasie, sou baat vind by 'n goedkoop vervoerstelsel wat die land se semi -permanente buiteposte in die ruimte kan voorsien en selfs kan uitbrei.
Moskou het jare lank geweet dat Washington besig was om te peuter aan gevleuelde, herbruikbare ruimtetuie. Ontwerpe soos die X-20 Dyna-Soar het Amerika se hand getrek. Die Space Shuttle -projek is in 1969 goedgekeur, versterk deur NASA se sukses met die maanlanding van die Apollo. Dat die Sowjet -ruimteprogram nie onmiddellik sy eie pendelprogram aangepak het nie, is vreemd dat dit moontlik bedenkinge gehad het oor die tegniese uitvoerbaarheid van 'n herbruikbare ruimtevliegtuig.
Teen 1976 het die Amerikaners reeds twee pendeltuie in aanbou gehad - die prototipe Onderneming en die eerste volledig operasionele pendeltuig, Columbia. Die Sowjet-leierskap, moontlik gestimuleer deur Amerikaanse vertroue in die projek, het die program Buran ("Sneeustorm") in Februarie 1976 goedgekeur. Die Buran-program was eintlik 'n tweeledige program om die ruimtevliegtuig self te ontwikkel-ook genoem Buran- en 'n nuwe booster, Energia, wat dit die ruimte in sou neem. Die Energia -vuurpyl is deur die NPO Energia ontwerp om as 'n swaarhyser te funksioneer en die ruimtevliegtuig in 'n wentelbaan te dra.
Energia is ontwerp om 'n tweestapige vuurpyl te wees, met die eerste fase wat bestaan ​​uit vier RD-170-vuurpyle en 'n kernfase van vier RD-0120-enjins. Die vuurpyl het 'n totale massa van 5,3 miljoen pond gehad en kon 'n ongelooflike (destydse) 110 ton in 'n lae aarde wentel. Energia se eerste vlug, op 15 Maart 1987, was om die Polyus-Skif-eksperimentele laserwapen die ruimte in te dra. Terwyl die bekendstelling self suksesvol was, het Polyus-Skif hom per ongeluk in die verkeerde rigting geslaan en terug in die Stille Oseaan neergestort.
Intussen het ingenieurs aan die werk gegaan met die Sowjet -pendel. Die twee ruimtetuie was ekstern identies, beide in afmetings en belangrikste kenmerke. Buran het dieselfde deltavlerk in dieselfde hoek, dieselfde gevormde neus en dieselfde baanstuwers in die neus en ander belangrike plekke gehad. Die Sowjet -program het die voordeel van Amerikaanse pendelbloudrukke gekry deur die KGB. Op sy hoogtepunt het meer as 150,0000 ingenieurs, wetenskaplikes en ander aan die Buran -projek gewerk.
Een belangrike verskil: hoewel die Amerikaanse ruimtetuig drie ruimtetuig -hoofmotors gehad het wat die krag by die afskakeling sou verseker, Buran ontbreek hoofmotors heeltemal. Die Space Shuttle het 'n kombinasie van hierdie drie enjins en 'n paar soliede vuurpylversterkers gebruik om 'n wentelbaan te bereik. Buran, daarenteen, het op Energia staatgemaak om al die swaar werk te doen. Buran was vir alle doeleindes 'n sweefvliegtuig sonder krag, met slegs klein boegstelle om sy wentelbaan in die ruimte aan te pas.
'N Ander verskil tussen die twee vaartuie was dat terwyl die Amerikaanse pendeltuig eintlik deur 'n ruimtevaarder gevlieg sou word tydens die herintog, sou die Sowjet -pendeltuig heeltemal op die outomatiese piloot beland.
Die eerste Buran -bekendstelling was geskeduleer vir 29 Oktober 1988. Dit was 'n toetsvlug, Buran het geen ruimtevaarders aan boord gehad nie. 'N Lanseerplatform het nie betyds teruggetrek nie, wat veroorsaak het dat die vuurpylrekenaar die bekendstelling kanselleer. Die tweede poging op 15 November was 'n sukses, en na 'n kort wentelbaan van een uur het dit suksesvol teruggekeer in die Sowjetunie-'n sekonde later as wat beplan is.
Die Buran -program is as 'n sukses beskou en sou waarskynlik voortgegaan het as die Koue Oorlog voortgeduur het. Ongelukkig het dit gebrekkig gebly: die Sowjetunie het reeds 'n ernstige, uiteindelik noodlottige ekonomiese agteruitgang begin, en Buran het nooit weer gevlieg nie. NPO Energia het die ineenstorting van die USSR nie oorleef nie, en die oorblywende drie pendeltuie is laat vaar. Buran self is in 2002 by die Baikonur -kosmodroom vernietig toe die hangar waarin dit ineengestort het. 'N Ander pendel is ook by Baikonur geleë, en 'n derde rus by die Zhukovsky -lugbasis naby Moskou. Die Buran -program, wat eens die harde werk van soveel talentvolle individue en soveel van die skat van die USSR behels het, is nou 'n voetnoot in die ruimtegeskiedenis.
Kyle Mizokami is 'n verdedigings- en nasionale veiligheidsskrywer in San Francisco wat verskyn het in die Diplomaat, buitelandse beleid, oorlog is vervelig en die Daaglikse Dier. In 2009 was hy mede -stigter van die blog vir verdediging en veiligheid, Japan Security Watch. U kan hom op Twitter volg: @KyleMizokami.
Ruimtependelprogram - Geskiedenis
Rekenaars in ruimtevaart: Die NASA -ervaring
- Hoofstuk Vier - - Rekenaars in die Space Shuttle Avionics System - Ontwikkeling van sagteware vir die ruimtetuig  Gedurende 1973 en 1974 begin die eerste vereistes om te bepaal wat een van die interessantste sagteware stelsels geword het wat ooit ontwerp is. Dit was van die begin af duidelik dat die ontwikkeling van die Shuttle -sagteware 'n ingewikkelde taak sou wees.Alhoewel NASA -ingenieurs die grootte van die vlugprogrammatuur kleiner as dié op Apollo beraam het, het die alomteenwoordige funksies van die pendelrekenaars beteken dat geen enkele groep ingenieurs en geen onderneming die sagteware alleen kon doen nie. Dit het die omvang van die taak vergroot as gevolg van die nodige kommunikasie tussen die werkgroepe. Dit het ook die kompleksiteit verhoog van 'n ruimtetuig wat reeds deur vlugvereistes en oortolligheid ingewikkeld gemaak is. Behalwe hierdie realiteite, kon niemand die finale vorm voorsien wat die sagteware vir hierdie baanbrekende voertuig sou aanneem nie, selfs nadat jare se ontwikkelingswerk verloop het, aangesien daar steeds klein en groot veranderinge sou plaasvind. NASA en sy kontrakteurs het meer as 2 000 vereistes verander tussen 1975 en die eerste vlug in 1981 80. As gevolg hiervan is ongeveer $ 200 miljoen aan sagteware bestee, in teenstelling met 'n aanvanklike skatting van $ 20 miljoen. Tog het NASA die probleme verminder deur verskeie vroeë besluite te neem wat van kardinale belang was vir die sukses van die program. NASA het die sagtewarekontrak van die hardeware-kontrak geskei, die kontrakteurs en hul metodes noukeurig bestuur, 'n taal op hoë vlak gekies en konseptuele integriteit gehandhaaf. NASA het IBM Corporation die eerste onafhanklike Shuttle -sagtewarekontrak toegeken op 10 Maart 1973. IBM en Rockwell International het gedurende die kompetisietydperk saamgewerk om die baankontrak 81. Rockwell bied 'n bod aan op die hele ruimtevaartuig en beoog om die hardeware en sagteware van die rekenaar aan IBM uit te kontrakteer. Maar tot Rockwell se ontsteltenis het NASA besluit om die sagtewarekontrak van die baankontrak te skei. As gevolg hiervan het Rockwell steeds 'n subkontrakteur by IBM vir die rekenaars, maar IBM het 'n aparte sagtewarekontrak oorhandig wat deur die ruimtetuig -sagteware -afdeling van die Johnson Space Center dopgehou word. Daar is verskeie redes waarom hierdie arbeidsverdeling plaasgevind het. Aangesien sagteware op sigself niks weeg nie, word dit gebruik om hardewareprobleme wat ekstra stelsels en komponente (soos 'n meganiese beheerstelsel) verg, 82 te oorkom. Sagteware is dus in baie opsigte die mees kritieke komponent van die Shuttle, aangesien dit die ander komponente saambind. Die belangrikheid daarvan vir die algehele program alleen het 'n aparte kontrak geregverdig, aangesien dit die kontrakteur direk aan NASA verantwoordbaar gemaak het. Boonop het sagteware gedurende die operasionele fase die meeste veranderings ondergaan, terwyl die hardeware in wese 83 herstel is. Met verloop van tyd is Rockwell se verantwoordelikhede as  hoof hardeware -aannemer uitgefaseer, en die pendeltuie is aan 'n operasionele groep oorgedra. Aan die einde van 1983 wen Lockheed Corporation, nie Rockwell nie, die kompetisie vir die bedryfskontrak. Deur die sagtewarekontrak apart te hou, kan NASA die kode voortdurend ontwikkel. Daar is 'n aansienlike verskil tussen die verandering van instandhoudingsmeganika op 'n bestaande hardeware -stelsel en die verandering van sagteware -ondernemings op 'n nog nie perfekte stelsel nie, want die verhouding tussen komponente in sagteware is tot dusver baie moeiliker om te definieer as dié in hardeware. Personeel met 'n spesifieke sagteware stelsel is die beste mense om dit te onderhou. Laastens het Christopher Kraft van Johnson Space Center en George Low van NASA se hoofkwartier, albei baie invloedryk in die bemande ruimtetuigprogram gedurende die vroeë sewentigerjare, gevoel dat Johnson oor die sagteware -bestuurskundigheid beskik om die kontrak direk te hanteer 84. Een van die lesse wat uit die monitering van Draper Laboratory in die Apollo -era geleer is, was dat deur die ontwikkeling van sagteware op 'n afgeleë plek (soos Cambridge), die sinergisme van informeel uitgewisselde idees verlore gaan, het dit soms 3 tot 4 weke geduur voordat nuwe konsepte oorgefilter het 85. IBM het 'n gebou en 'n paar honderd personeel naby Johnson gehad vanweë sy Mission Control Center -kontrakte. Toe IBM die Shuttle -kontrak wen, het dit sy plaaslike krag eenvoudig verhoog. Die nabyheid van IBM aan Johnson Space Center vergemaklik ook die vermoë van NASA om die projek te bestuur. Die eerste hoof van die Shuttle se sagteware, Richard Parten, het opgemerk dat die ervaring van NASA -bestuurders 'n belangrike bydrae gelewer het tot die sukses van die programmeringspoging 86. Alhoewel IBM 'n reus in die dataverwerkingsbedryf was, 'n pionier in real -time stelsels en baie helder mense op 'n projek kon plaas, het die onderneming min direkte ervaring met lugvaartprogrammatuur. As gevolg hiervan moes Rockwell baie inligting verskaf oor vlugbeheer. Omgekeerd, selfs al het Rockwell -projekte rekenaars gebruik, was sagteware -ontwikkeling op die skaal wat nodig was vir die Shuttle buite sy ervaring. NASA Shuttle -bestuurders het die aanvanklike vereistes vir die sagteware verskaf en die uitruil van inligting tussen die hoofkontrakteurs vergemaklik. Hierdie situasie was soortgelyk aan dié gedurende die sestigerjare toe NASA die beste ontmoetingspersoneel ter wêreld gehad het en die kundigheid bygedra het tot IBM tydens die ontwikkeling van die Gemini -sagteware. Verder het die lesse van Apollo die NASA -bestuurders geïnspireer om IBM op elke punt 87 na kwaliteit te dring. Die keuse van 'n hoëvlak taal vir die meerderheid van die kodering was belangrik, want, soos Parten opgemerk het, met al die veranderinge, "ons sou nog steeds probeer om die ding van die grond af te kry as ons die monteringstaal gebruik het" 88 . Programme wat in tale op hoë vlak geskryf is, is baie makliker om aan te pas. Die meeste bedryfstelselsagteware, wat selde verander word, is in assembler, maar alle toepassingsprogrammatuur en 'n paar van die koppelvlakke en oortollige bestuurskode is in HAL/S 89.  Alhoewel die besluit om in 'n taal op hoë vlak te programmeer, beteken dat 'n groot hoeveelheid ondersteuningsagteware en ontwikkelingshulpmiddels geskryf moes word, was die hoëvlak-taal nietemin voordelig, veral omdat dit spesifieke stellings vir real-time gemaak het Programmering. Die definisie van die pendelprogrammatuur Uiteindelik was die sukses van die sagteware -ontwikkeling van die Shuttle te wyte aan die konseptuele integriteit wat deur die gebruik van streng onderhoude vereistesdokumente bepaal is. Die vereiste fase is die begin van die lewensiklus van die sagteware, wanneer die werklike funksies, doelwitte en gebruikerskoppelvlakke van die uiteindelike sagteware in detail bepaal word. As 'n span van duisend werkers gevra word om sagtewarevereistes te stel, sal chaos 90 veroorsaak. Aan die ander kant, as min aan die vereistes voldoen, maar baie dit later kan verander, sou daar weer chaos heers. Die strategie om 'n paar gedagtes te gebruik om die sagteware -argitektuur en koppelvlakke te skep en dan te verseker dat hul idees en hulle eie geïmplementeer word, word 'behou konseptuele integriteit' genoem, wat goed verduidelik word in The Mythical Man Month 91 van Frederick C. Brooks. Wat ander moontlike oplossings betref, sê Parten, "die enigste regte antwoord is die een wat u kies en laat werk" 92. Pendelvereistes -dokumente is in drie vlakke ingedeel: A, B en C, die eerste twee wat deur Johnson Space Center -ingenieurs geskryf is. John R. Garman het die vlak A -dokument opgestel, wat bestaan ​​uit 'n uitgebreide beskrywing van die bedryfstelsel, toepassingsprogramme, sleutelborde, skerms en ander komponente van die sagteware stelsel en sy koppelvlakke. William Sullivan het die vereistes vir leiding, navigasie en beheer geskryf, en John Aaron, die stelselbestuur en laai -spesifikasies van vlak B. Hulle is bygestaan ​​deur James Broadfoot en Robert Ernull 93. Vlak B -vereistes verskil omdat dit meer gedetailleerd is in terme van watter funksies uitgevoer word wanneer en watter parameters nodig is 94. Die vlak B's definieer ook watter inligting in COMPOOLS gehou moet word, wat HAL/S -strukture is vir die handhawing van algemene data wat deur verskillende take verkry word 95. Die Vlak C -vereistes was meer 'n ontwerpdokument wat 'n stel met Vlak B -vereistes vorm, aangesien elke einditem op Vlak C na 'n Vlak B -vereiste 96 herlei moet word. Rockwell International was verantwoordelik vir die ontwikkeling van Vlak C -vereistes, aangesien dit tegnies die kontrakteurs is wat die kliënt, NASA, by die ontwikkeling van die sagteware oorneem. Vroeg in die program het Draper Laboratory egter 'n beduidende invloed op die sagteware- en hardeware -stelsels vir die Shuttle gehad. Draper is deur NASA as konsultant behou en het twee  belangrike items tot die sagteware -ontwikkelingsproses bygedra. Die eerste was 'n dokument wat NASA en ander kontrakteurs "geleer" het hoe om vereistes vir sagteware te skryf, hoe om toetsplanne te ontwikkel, en hoe om funksionele vloeidiagramme te gebruik, onder andere instrumente 97. Dit lyk ironies dat Draper NASA en IBM oor sulke dinge opdrag gegee het, in ag genome sy probleme in die middel van die 1960's met die ontwikkeling van die Apollo-vlugprogrammatuur. Dit was waarskynlik die moeilike ervarings wat gehelp het om die MIT -ingenieurs te motiveer om sagtewaretegnieke ernstig te bestudeer en binne 'n baie kort tydjie een van die toonaangewende sentrums van die teorie oor sagteware -ingenieurswese te word. Die Draper -tutoriaal bevat die konsep van hoogs modulêre sagteware, sagteware wat in die hoofbane van die Shuttle gekoppel kan word. Hierdie konsep, 'n toepassing van die idee van verwisselbare onderdele op sagteware, word vandag in baie sagteware stelsels gebruik, een voorbeeld hiervan is die UNIX *** bedryfstelsel wat in die sewentigerjare by Bell Laboratories ontwikkel is, waaronder enkelfunksiesagteware gereedskap gekombineer kan word 'n groot verskeidenheid funksies verrig. Draper se tweede bydrae was die werklike skryf van 'n paar vroeë Vlak C -vereistes as 'n model 98. Hierdie weergawe van die vlak C -dokumente bevat dieselfde komponente as in die latere weergawes wat Rockwell by kodering aan IBM afgelewer het. Rockwell se uitgawes was egter baie meer gedetailleerd en volledig, wat hul praktiese, eerder as teoretiese doel weerspieël, en was 'n irritasie vir IBM. Bestuurders van IBM en NASA vermoed dat Rockwell, wat misluk het toe die sagtewarekontrak van hulle weggeneem is, ongelooflik akkurate en gedetailleerde spesifikasies aan die sagtewarekontrakteur gelewer het. Dit bevat beskrywings van vluggebeurtenisse vir elke hoofgedeelte van die sagteware, 'n struktuurkaart van take wat die sagteware gedurende die hoofsegment moet uitvoer, 'n funksionele datavloeidiagram en die naam, berekeninge en bewerkings wat vir elke module uitgevoer moet word uitgevoer en invoer- en uitvoerlyste met parameters, laasgenoemde is reeds genoem en vergesel van 'n kort definisie, bron, presisie en in watter eenhede elkeen is. Daarom het 'n NASA -bestuurder gesê dat "jy nie die bos kan sien vir die bome "in vlak C, gerig op die vervaardiging van individuele modules 99. Een ingenieur van IBM beweer dat Rockwell "te ver" gegaan het in die vlak C -dokumente, dat hulle IBM te veel vertel het oor hoe om dinge te doen eerder as net wat om te doen 100. Hy beweer verder dat die vroeë deel van die Shuttle -ontwikkeling 'onderontwikkel' is en dat Rockwell en Draper 'n paar vereistes bevat wat nie deur NASA deurgegee is nie. Parten het egter gesê dat alle vereistesdokumente gereeld deur gesamentlike spanne van NASA en Rockwell 101 hersien moet word. Die indruk wat 'n mens uit dokumente en onderhoude kry, is dat beide Rockwell en IBM die slagoffer geword het van die "nie hier uitgevind"  sindroom: As ons dit nie gedoen het nie, is dit nie reg gedoen nie. Rockwell het byvoorbeeld die stygingvereistes gelewer en IBM het dit tot die letter gekodeer, waardeur die beskikbare geheue met twee en 'n derde keer oorskry is en aangetoon is dat die vereistes vir styging te hoog was. Rockwell het in ruil daarvoor twee jaar lank aangevoer oor die aard van die bedryfstelsel en gevra vir 'n streng tydsbesnoeide stelsel wat vooraf gedefinieerde tydperke toewys vir die uitvoering van elke taak en dan die take wat nie in daardie tydperk voltooi is nie, opskort en verder gaan na die volgende een. Die stelsel blaai dus binne 'n vasgestelde tyd deur alle geskeduleerde take en werk om die beurt aan elkeen. Rockwell se oorspronklike voorstel was vir 'n siklus van 40 millisekondes met sinchronisasiepunte aan die einde van elke 102. IBM het op aandrang van NASA gekant gegaan met 'n prioriteitsonderbrekingsstelsel soortgelyk aan die op Apollo Rockwell, ondervind met tydsnysisteme, van 1973 tot 1975 hierteen geveg, oortuig dat dit nooit sou werk nie. Die vereistespesifikasies vir die Shuttle bevat uiteindelik in hul drie vlakke wat in die spesifikasie- en ontwerpfase van die lewensiklus van die sagteware is. In hierdie sin verteenwoordig hulle 'n redelik volledige beeld van die sagteware op 'n vroeë datum. Met hierdie detailvlak kon NASA en sy kontrakteurs ten minste 'n beginpunt in die ontwikkelingsproses hê. IBM wys voortdurend op die aantal veranderings en veranderings as 'n voortdurende probleem, gedeeltelik verbeter deur die eerste 104 die mees volwasse vereistes te implementeer. Sonder die poging om vroegtydig besonderhede te verskaf, sou IBM geen volwasse vereistes gehad het toe die tyd aangebreek het om te kodeer nie. Selfs nou word die vereistes verander om die werklike sagteware te weerspieël, sodat dit steeds 'n rypwordingsproses is. Maar vroeë ontwikkeling van spesifikasies het die manier geword waarop NASA konseptuele integriteit in die pendelsagteware kon afdwing. Argitektuur van die Primary Avionics Software System Die Primary Avionics Software System, of PASS, is die sagteware wat op al die Shuttle se vier primêre rekenaars werk. PASS is in twee dele verdeel: stelselsagteware en toepassingsprogrammatuur. Die stelselsagteware is die Flight Computer Operating System (FCOS), die gebruikerskoppelvlakprogrammering en die stelselbeheerprogramme, terwyl die toepassingsprogrammatuur verdeel is in leidings-, navigasie- en beheer-, baanbestuur-, loonvrag- en betaalprogramme. Verdere afdelings word in boks 4-3 verduidelik.  Venster 4-3: Struktuur van PASS-toepassingsprogrammatuur Die PASS-leidings- en navigasieprogrammatuur is verdeel in hooffunksies, bepaal deur missiefases, waarvan die voor die hand liggend voorvlieg, styging, op-baan en afdraande is. Die vereistes bepaal dat hierdie hooffunksies OPS, of operasionele rye, genoem word. (bv. OPS-1 is klim OPS-3, afkoms.) Binne die OPS is daar groot modusse. In OPS-1 is die eerste-fase brand, tweede-fase brand, eerste orbitale invoeging brand, tweede baan invoeging brand, en die aanvanklike op-baan kus is die belangrikste modusse oorgang tussen groot modusse is outomaties. Aangesien die totale missiesagteware die geheue se kapasiteit oorskry, word die OPS -oorgange normaalweg deur die bemanning begin en vereis dat die OPS vanaf die MMU gelaai word. Dit het aansienlike kommer oor die bestuur veroorsaak oor die bewaring van data, soos die staatsvektor, wat in meer as een OPS 105 benodig word. NASA se oplossing is om algemene data in 'n belangrike funksiebasis te hou, wat voortdurend in die geheue sit en nie oordek word deur nuwe OPS wat op die rekenaars gelees word nie. Binne elke OPS is daar spesiale funksies (SPEC's) en vertoonfunksies (DISP's). Dit is beskikbaar vir die bemanning as 'n aanvulling op die funksies wat deur die huidige OPS uitgevoer word. Byvoorbeeld, die afdraansagteware bevat 'n SPEC -skerm wat die horisontale situasie toon as 'n aanvulling op die OPS -skerm wat die vertikale situasie toon. Hierdie SPEC is natuurlik nie beskikbaar in die OPS op die baan nie. 'N DISP vir die OPS op die baan kan die uitsetvlakke van brandstofsel, brandstofreserwes in die wentelbaanstelsel en ander sulke inligting toon. Spesifikasies bevat gewoonlik items wat deur die bemanning gekies kan word vir uitvoering. DISP's is presies wat hul naam beteken, vertoon en nie aksie -items nie. Aangesien SPEC's en DISP's 'n laer prioriteit as OPS het, moet dit op die band gehou word as dit 'n groot OPS in die geheue is en ingerol word wanneer dit versoek word 106. Die werklike formaat van die SPEC's, DISP's, OPS -skerms en die sagteware wat bemanningsinskrywings op die sleutelbord interpreteer, is in die gebruikerskoppelvlakgedeelte van die stelselsagteware.
Die mees kritieke deel van die stelselsagteware is die FCOS. NASA, Rockwell en IBM het die grootste konseptuele probleme, soos die aard van die bedryfstelsel en die redundansiebestuurskema, teen 1975 opgelos. Die eerste taak was om die FCOS van die voorgestelde 40-millisekonde lus-bedryfstelsel na 'n prioriteitsgedrewe  stelsel 107. Prioriteitsonderbrekingstelsels is beter as tydsnysisteme omdat dit grasieus agteruitgaan as dit oorlaai word 108. As die take wat in die huidige siklus geskeduleer is, in 'n tydsnysisteem vasval deur oormatige I/O-operasies, is dit geneig om die totale uitvoeringstyd van prosesse te vertraag. Die weergawe van IBM van die FCOS het eintlik siklusse, maar dit is soortgelyk aan dié in die Skylab -stelsel wat in die vorige hoofstuk beskryf is. Die geringe siklus is die hoëfrekwensie siklustake daarin wat elke 40 millisekondes geskeduleer word. Tipiese take in hierdie siklus is dié wat verband hou met aktiewe vlugbeheer in die atmosfeer. Die belangrikste siklus is 960 millisekondes, en baie moniterings- en stelselbestuurstake word teen daardie frekwensie 109 geskeduleer. As 'n proses nog steeds aan die gang is, is dit tyd.  Figuur 4-6. 'N Blokdiagram van die Shuttle -vlugrekenaarsagteware -argitektuur. (Van NASA, Data Processing System Workbook). herlaai verskyn as gevolg van oormatige I/O of omdat dit onderbreek is, kanselleer dit sy volgende siklus en eindig 110. As 'n proses met 'n hoër prioriteit opgeroep word wanneer 'n ander proses aan die gang is, word die huidige proses onderbreek en 'n programstatuswoord (PSW) wat items bevat, soos die adres van die volgende instruksie wat uitgevoer moet word, word gestoor totdat die onderbreking bevredig is. Die laaste opdrag van 'n onderbreking is om die ou PSW as die huidige PSW te herstel sodat die onderbroke proses 111 kan voortgaan. Die vermoë om prosesse te kanselleer en asynchronies te onderbreek, bied buigsaamheid wat 'n streng tydsbestekstelsel nie bied nie. 'N Belangrike vereiste van die FCOS is om die real-time state in die HAL/S-taal te hanteer. Die belangrikste hiervan is BYLAE, wat die frekwensie van uitvoering van prosesse TERMINATE en CANCEL bepaal en beheer, wat die teenoorgestelde is van BYLAE en WAG, wat uitvoering 112 voorwaardelik opskort. Die metode om hierdie stellings te implementeer word beheer  deur 'n aparte koppelvlakbeheerdokument 113. BYLAE word gewoonlik aan die begin van elke operasionele volgorde geprogrammeer om op te stel watter take in die sagteware -segment uitgevoer moet word en hoe gereeld dit moet uitgevoer word. Die sintaksis van SKEDULE stel die programmeerder in staat om 'n frekwensie en prioriteit aan elke taak toe te ken. TERMINATE en CANCEL word aan die einde van sagtewarefases gebruik of om 'n onnodige proses te stop terwyl ander voortgaan. Byvoorbeeld, nadat die soliede vuurpylversterkers uitgebrand en geskei het, kan take wat dit monitor, ophou terwyl take wat die hoofmotors moniteer, voortgaan. Wag, alhoewel dit handig is, word deur IBM vermy omdat die sagteware moontlik 'hang' terwyl u wag op die I/O of 'n ander toestand wat nodig is om die proses voort te sit 114. Dit word 'n rasvoorwaarde of 'dodelike omhelsing' genoem en is die vloek van alle rekenaarbestuurstelsels met gedeelde hulpbronne. Die FCOS en skerms beslaan te alle tye 35K geheue 115. Voeg die belangrikste funksiebasis en ander inwonende items by, en ongeveer 60K van die 106K kern is beskikbaar vir die toepassingsprogramme. Van die vereiste toepassingsprogramme was styging en afdraande die moeilikste.Ten volle 75% van die sagteware -inspanning het in die twee programme 116 gegaan. Nadat die eerste pogings om die opstygprogrammatuur voor te berei tot 'n 140K -las gelei het, het 'n ernstige kodevermindering begin. Teen 1978 het IBM die omvang van die opstygprogram tot 116K verminder, maar NASA se hoofkwartier het geëis dat dit verder tot 80K 117 verlaag word. Die laagste wat dit ooit gekry het, was 98 840 woorde (insluitend die stelselsagteware), maar die grootte daarvan het sedertdien teruggeklim tot byna die volle kapasiteit van die geheue. IBM het die vermindering bereik deur funksies te verskuif wat tot latere operasionele rye 118 kon wag. Die werklike syfers vir die toetsvlugreeksprogramme is in Tabel 4-1 119. Die totale grootte van die vlugtoetsagteware was 500 000 woorde kode. Om dit te vervaardig en aan te pas vir latere missies, was die ontwikkeling van 'n volledige produksiefasiliteit nodig.
 TABEL 4-1: Groottes sagtewarelastings in PASS.
On-baan stelsel bestuur
Opmerking: die laai- en ontmoetingsagteware is later tydens die operasionele fase bygevoeg. Die implementering van PASS NASA het beplan dat PASS 'n voortgesette ontwikkelingsproses sou wees. Nadat die eerste vlugprogramme opgestel is, moes nuwe funksies bygevoeg word en aangepas word vir veranderende loonvrag en missievereistes. Byvoorbeeld, meer as 50% van die PASS -modules het tydens die eerste 12 vlugte verander in reaksie op aangevraagde verbeterings 120. Om hierdie werk te doen, het NASA in 1972 'n sagteware -ontwikkelingslaboratorium by Johnson Space Center in die lewe geroep om voor te berei op die implementering van die Shuttle -programme en om die nodige sagteware -instrumente te maak vir doeltreffende kodering en onderhoud. Die laboratorium het ontwikkel tot die sagtewareproduksiefasiliteit (SPF) waarin die sagteware -ontwikkeling in die operasionele era uitgevoer word. Beide die fasiliteite is deur NASA toegerus en bestuur, maar word grootliks deur kontrakteurs gebruik. Die konsep van 'n fasiliteit wat toegewy is aan die vervaardiging van sagteware aan boord, verskyn vroeg in 1970 in 'n memo van Rand Corporation 121. Die memorandum gee 'n opsomming van 'n studie van sagtewarevereistes vir lugmag -missies gedurende die dekade van die sewentigerjare. Een rede vir 'n sagtewarefabriek wat deur die regering besit en bedryf word, was dat dit makliker sou wees om sekuriteit te vestig en in stand te hou. Die meeste modules wat vir die Shuttle ontwikkel is, soos die algemene vlugbeheersagteware en geheue -skerms, sou nie geklassifiseer word nie. Die vragte van die Departement van Verdediging (DoD) vereis egter sagteware vir stelselbestuur en vragbestuur, asook af en toe spesiale maneuvermodules. Dit sou na verwagting geklassifiseer word. As die kontrak vir sagteware -instandhouding van die oorspronklike hoofkontrakteur na 'n ander kontrakteur oorgedra word, sou dit aansienlik eenvoudiger wees om die oordrag uit te voer as die sagtewarebiblioteek en ontwikkelingsrekenaars in staatsbesit en op staatseiendom was. Laastens sou so 'n noue beheer oor bestaande sagteware en nuwe ontwikkeling 'n paar probleme in kommunikasie, verifikasie en instandhouding in die drie vorige bemande programme uitskakel. Die ontwikkeling van die SPF was 'n net so groot taak as die ontwikkeling van die vlugsagteware self. Gedurende die middel van die sewentigerjare het IBM net soveel mense vir die ontwikkelingslaboratorium sagteware laat doen as wat hulle aan PASS 122 gewerk het. Die uiteindelike doel van die fasiliteit is om 'n programmeringspan oor voldoende gereedskap te voorsien om 'n sagtewarelading voor te berei vir 'n vlug. Hierdie sagteware -laai word aangebring op die MMU -band wat op die ruimtetuig gevlieg word. In die operasionele era van die 1980's is meer as 1 000 saamgestelde modules beskikbaar. Dit is volledig getoets, en dikwels voorheen gebruik, weergawes van take, soos die versnelling van die hoofmotor, geheueverandering en skermskerms wat selde van vlug na vlug verander. Nuwe, missiespesifieke modules vir laaivragte of ontmoetingsmaneuvers word ontwikkel en getoets met behulp van die SPF se programmeerhulpmiddels, wat self meer as 'n miljoen reëls kode 123 verteenwoordig. Die keuse van bestaande modules en die nuwe modules word dan gekombineer tot 'n vliegvrag wat onderworpe is aan verdere toetsing. NASA het die doel bereik om so 'n doeltreffende sagtewareproduksiestelsel te hê deur middel van 'n ontwikkelingsproses van 8 jaar toe die SPF nog steeds die laboratorium was. In 1972 bestudeer NASA watter tipe toerusting nodig is om die fasiliteit behoorlik te laat funksioneer. Groot hoofraamrekenaars wat verenigbaar is met die AP-101 instruksiestel was 'n moet. Vyf IBM 360/75 rekenaars, vrygestel van Apollo -ondersteuningsfunksies, was beskikbaar 124. Dit was die ontwikkelingsmasjiene tot Januarie 1982 125. 'N Ander vereiste was vir werklike vlugtoerusting waarop ontwikkelde modules getoets kon word. Drie AP-101-rekenaars met gepaardgaande skermelektronika-eenhede wat aan die 360's gekoppel is met 'n vlugtoerusting-koppelvlakapparaat (FEID) wat spesiaal daarvoor ontwikkel is. Ander benodigde komponente, soos 'n vliegsimulator van 6 grade, is in sagteware 126 geïmplementeer. Die gevolglike groep toerusting is in staat om die vlugsagteware te toets deur instruksies te interpreteer, funksies te simuleer en dit in die werklike vlug hardeware 127 te laat loop. Aan die einde van die sewentigerjare het NASA besef dat meer kragtige rekenaars nodig was, aangesien die oorgang van ontwikkeling na bedrywighede gemaak is. Die 360's het vol geword, sodat NASA die Shuttle Mission  Simulator (SMS), die Shuttle Avionics Instrumentation Lab (SAIL) en die rekenaars van die Shuttle Data Processing Center as aanvullende ontwikkelingswebwerwe beskou het, maar hierdie idee is van die hand gewys omdat dit ook te veel was besig met hul primêre funksies 128. In 1981 het die Facility twee nuwe IBM 3033N -rekenaars bygevoeg, elk met 16 miljoen grepe primêre geheue. Die SPF het toe bestaan ​​uit die hoofraamwerke, die drie AP-101-rekenaars en die koppelvlakapparate vir elk, 20 magnetiese bandaandrywers, ses lyndrukkers, 66 miljoen grepe dromgeheue, 23,4 miljard grepe skyfgeheue en 105 terminale 129. NASA het gedurende die laaste kwartaal van 1981 die ontwikkelingsprogrammatuur vanaf die 360's in die 3033's hergebou. Selfs hierdie baie groot rekenaarsentrum was nie genoeg nie. Planne het destyds geprojekteer dat die primêre geheue aanlyn sal groei tot 100 miljoen grepe 130, skyfberging tot 160 miljard grepe 131 en nog twee koppelvlak-eenhede, vertooneenhede en AP-101's om die groeiende DOD-onderneming 132 te hanteer. Boonop is terminale wat direk met die SPF verbind is, in Cambridge, Massachusetts, en by Goddard Space Flight Center, Marshall Space Flight Center, Kennedy Space Center en Rockwell International in Downey, Kalifornië 133. Toekomstige planne vir die SPF sluit in die opname van sagteware -ontwikkeling van rugsteunstelsels, wat dan in Rockwell gedoen is, en die bekendstelling van meer outomatisering. NASA -bestuurders wat Apollo sowel as die shuttle beleef het, besef dat die voorbereiding van die sagteware vir operasies nie genoeg is om die helderste gedagtes voldoende besig te hou nie. Slegs 'n nuwe projek kan dit doen. Daarom is die uitdaging wat NASA in die gesig staar om die SPF te outomatiseer, meer bestaande modules te gebruik en mense vry te laat om aan ander take te werk. Ongelukkig het die Shuttle -sagteware nog steeds foute, waarvan sommige nie die ontwikkelaars van die vlugsagteware is nie, maar eerder omdat al die gereedskap wat in die SPF gebruik word, nog nie volwasse is nie. Een voorbeeld is die samesteller vir HAL/S. Net 'n paar dae voor die STS-7-vlug, in Junie 1983, het 'n IBM-werknemer ontdek dat die jongste weergawe van die samesteller 'n fout bevat. 'N Vinnige ondersoek het aan die lig gebring dat meer as 200 vliegmodules aangepas en herkompileer is. Al hierdie moes op foute gekontroleer word voordat die vlug kon gaan. Sulke probleme sal voortduur totdat die basiese vlugmodules en ontwikkelingshulpmiddels nie meer voortdurend onderhewig is aan verandering nie. Intussen hang die akkuraatheid van die Shuttle -sagteware af van die streng toetsprogram wat IBM en NASA voor elke vlug uitgevoer het. Verifikasie en veranderingsbestuur van die Shuttle -sagteware IBM het 'n aparte lynorganisasie gestig vir die verifikasie van die Shuttle -sagteware. IBM se algehele Shuttle -bestuurder het twee bestuurders wat by hom aanmeld, een vir ontwerp en ontwikkeling, en een vir verifikasie en veldbedrywighede. Die verifikasiegroep het net  minder as die helfte van die lede van die ontwikkelingsgroep en gebruik 35% van die sagteware -begroting 134. Daar is geen bestuurs- of personeelbande met die ontwikkelingsgroep nie, dus kan die toetsspan 'n "teëstandsverhouding" met die ontwikkelingspan aangaan. Die verifiërs neem eenvoudig aan dat die sagteware ongetoets is wanneer dit 135 ontvang word. Boonop kan die toetsspan ook bewys dat die vereiste dokumente verkeerd is in gevalle waar die sagteware onwerkbaar word. Dit stel hulle in staat om as die 'gewete' van die hele projek 136 op te tree. IBM het begin beplan vir die verifikasie van die sagteware terwyl die vereistes voltooi is. Deur die verifikasie -aktiwiteit te begin namate die sagteware gestalte kry, kon die toetsgroep sy strategie beplan en sy eie boeke begin skryf. Die verifikasiedokumentasie bestaan ​​uit toetsspesifikasies en toetsprosedures, insluitend die werklike insette wat gebruik moet word en die uitsette wat verwag word, selfs tot die detail van die inhoud van die CRT -skerms op verskillende punte in die toets 137. Die sagteware vir die eerste vlug moes 1020 van hierdie toetse 138 oorleef. Toekomstige vliegvragte kan baie van die toetsgevalle hergebruik, maar die voorbereiding van nuwes is 'n voortgesette aktiwiteit om aan te pas by veranderinge in die sagteware en vragvragte, wat elkeen op 'n ordelike wyse hanteer moet word. Voorstelle vir veranderinge om die stelsel te verbeter, is buitengewoon welkom. Enigiemand, ruimtevaarder, vlugafrigter, IBM -programmeerder of NASA -bestuurder, kan 'n veranderingsversoek 139 indien. NASA en IBM het in 1981 140 sulke versoeke teen 20 per week verwerk. Selfs in 1983 het IBM 30 tot 40 mense gehou oor vereistesanalise of die evaluering van versoeke om verbeterings 141. NASA het 'n ooreenstemmende evalueringsraad. Vroeg in die program was dit onder voorsitterskap van Howard W. Tindall, die sagteware -bestuurder van Apollo, wat toe hoof was van die Directorate Data Systems and Analysis. Dit blyk 'n fout te wees, want hy het botsende belange 142. Die veranderingsbeheerbord het na die Shuttle -programkantoor verhuis. As gevolg van die noukeurige hersiening van veranderings, duur dit gemiddeld 2 jaar voordat 'n nuwe vereiste geïmplementeer, getoets en in die veld 143 is. Oor die algemeen word versoeke vir ekstra funksies wat huidige sagteware weens geheuebeperkings sou uitdryf 144 van die hand gewys.
 Venster 4-4: Hoe IBM die pendelvlugsagteware verifieer toetse van groepe modules terwyl dit in 'n sagtewarelading saamgestel word. Daar is twee vlakke van kodeinspeksie, of die sagteware wat op soek is na logiese foute. Die vlak van inspeksie is deur die kodeerders self en hul eweknie -beoordelaars. Die tweede vlak word deur die eksterne verifikasiespan gedoen. Hierdie aktiwiteit het gelei tot meer as 50% van die teenstrydigheidsverslae (versuim van die sagteware om aan die spesifikasies te voldoen) teen die sagteware, 'n persentasie soortgelyk aan die Apollo -ervaring en die waarde van die idee 145 versterk. As die sagteware saamgestel is, is dit onderworpe aan die eerste artikel -konfigurasie -inspeksie (FACI), waar dit vir die eerste keer as 'n volledige eenheid hersien word. Dit gaan dan deur na die eksterne verifikasiegroep. Vanweë die aard van die sagteware soos dit gelewer word, konsentreer die verifikasiespan daarop om te bewys dat dit aan die vereistes van die kliënt voldoen en dat dit op 'n aanvaarbare prestasievlak funksioneer. In ooreenstemming met die idee dat die sagteware ongetoets word, kan die verifikasiegroep soveel besonderhede uitvoer as wat tyd en koste dit toelaat. Die toetsgroep konsentreer hoofsaaklik op enkele sagtewarelastings, soos styging, op-baan, ensovoorts 146. Om dit te vergemaklik, word dit verdeel in spanne wat spesialiseer in die bedryfstelsel en detail, of funksionele verifikasiespanne wat werk aan leiding, navigasie en beheer, en spanne wat stelselprestasie sertifiseer. Hierdie groepe het toegang tot die sagteware in die SPF, wat dus dien as 'n webwerf vir ontwikkeling en toetsing. Met behulp van gereedskap wat in die SPF beskikbaar is, kan die verifikasiespanne die regte vlugrekenaars gebruik vir hul toetse (die voorkeurmetode). Die toetsers kan die uitvoering van sagteware op die masjiene vries om tussentydse resultate te kontroleer, geheue te verander en selfs 'n logboek te kry van watter opdragte tot gevolg gehad het op die insette 147. Nadat die verifikasiegroep die sagteware geslaag het, word 'n amptelike konfigurasie -inspeksie gedoen en aan NASA gestuur. Op daardie stadium aanvaar NASA die konfigurasiebeheer, en enige veranderinge moet deur die agentskap se kanale goedgekeur word. Alhoewel NASA die sagteware het, is IBM nie daarmee klaar 148 nie.  Die sagteware word gewoonlik in die SEIL geïnstalleer vir simulasies vooraf, opstyg en afbreek, die Flight Simulation Lab (FSL) in Downey vir wentelbaan-, de-baan- en toegangsimulasies, en die SMS vir bemanningsopleiding. Alhoewel hierdie installasies nie deel uitmaak van die voorafbeplande verifikasieproses nie, help die teenstrydighede wat die gebruikers van die sagteware in die ongeveer 6 maande voor die bekendstelling opgemerk het, die toets in 'n werklike omgewing. As gevolg van die aard van intydse rekenaarstelsels, kan die sagteware egter nooit volledig gesertifiseer word nie, en beide IBM en NASA is hiervan bewus. Daar is eenvoudig te veel koppelvlakke en te veel geleenthede vir asinchrone invoer en uitset.
Ongelykheidsverslae veroorsaak dat sagteware verander word sodat dit aan die vereistes voldoen. Vroeg in die program het die sagteware na minder verifikasie sy weg gevind in die simulators omdat simulators afhanklik is van sagteware wat net aangeskakel moet word. Op daardie stadium was die meerderheid van die teenstrydigheidsverslae van die veldinstallasies. Later het die meerderheid in die SPF 150 opgedaag. Alle afwykingsverslae word formeel van die hand gesit, hetsy deur gepaste oplossings vir die sagteware, óf deur afstanddoening. Richard Parten het gesê: "Soms is dit beter om 'n 'OPS -nota' of kwytskelding in te sit as om die sagteware op te los. Ons is afhanklik van slim vlieëniers" 151. As die teenstrydigheid te naby aan 'n vlug opgemerk word, as dit te veel uitgawes verg om dit reg te stel, kan dit van die hand gewys word as daar geen onmiddellike gevaar vir die veiligheid van die bemanning is nie. Elke vlugdatalêer wat aan boord is, bevat die belangrikste huidige uitsonderings waarvan die bemanning bewus moet wees. By STS-7 in Junie 1983 bestaan ​​meer as 200 bladsye van sulke uitsonderings en die beskrywings daarvan 152. Sommige sal nooit reggemaak word nie, maar die meerderheid is aangespreek tydens die lanseervakansie na die 51L-ongeluk in Januarie 1986. Ten spyte van die goed beplande en goed bemande poging, bestaan ​​daar sagteware-foute. 'N Deel van die rede is die kompleksiteit van die intydse stelsel, en 'n deel is omdat, soos een IBM-bestuurder gesê het,' ons dit nie vooraf genoeg gedoen het nie ', terwyl die' dit 'deur die programlogika en verifikasieskemas gedink het. 153. IBM en NASA was bewus daarvan dat die inspanning wat aan die begin van 'n projek oor kwaliteit bestee is, baie goedkoper en eenvoudiger sou wees as om die kwaliteit aan die einde te probeer toevoeg, maar aan die begin van die ontwikkeling van die Shuttle -sagteware probeer hulle veel meer doen as in enige vorige poging , maar dit was nog steeds nie genoeg om perfeksie te verseker nie.
 Venster 4-5: Die aard van die rugsteunvlugtelsel . Om 'n algemene sagtewarefout te vermy, het NASA sy ontwikkeling apart van PASS gehou. 'N Ingenieursdirektoraat, nie die ingeboude sagteware-afdeling nie, het die sagtewarekontrak vir die rugsteun bestuur, wat deur Rockwell 154 gewen is. Die belangrikste funksionele verskil tussen PASS en die rugsteun is dat laasgenoemde 'n tydsbestuurstelsel gebruik eerder as die asynchrone prioriteitsgedrewe stelsel van PASS 155. Dit stem ooreen met die mening van Rockwell oor hoe die stelsel ontwerp moes word. Ironies genoeg, aangesien die rugsteun moet luister na PASS -operasies om gereed te wees vir onmiddellike oorname, moes PASS gewysig word om dit meer synchroon te maak 156. Sestig ingenieurs werk nog so laat as 1983 157 aan die Backup Flight System -sagteware. *** UNIX is 'n handelsmerk van AT & ampT.
Welkom by Spaceline - 'n diens van Spaceline, Inc.
Bevat inligtingsblaaie en kort historiese opsommings van elke vuurpyl- en missielprogram wat ooit van Cape Canaveral gevlieg is, met voertuigklassifikasie, afmetings, datums van eerste en laaste bekendstelling, nommer gelanseer, operasionele spesifikasies en meer.
Spaceline, Inc. het 'n eksklusiewe Cape Canaveral Launch Chronology voltooi vir meer as 3 000 bekendstellings vanaf 24 Julie 1950 tot hede, insluitend bekendstellingsdatums, voertuigtipes, lanseerplekke, vragvragte en vlugresultate, waar bekend.
Bevat 'n volledige lys van elke vuurpyl- en missielvariant wat van Cape Canaveral gelanseer is, aangebied in 'n maklik leesbare tabelformaat, insluitend voertuigtipe, datums van die eerste en laaste lansering, nommer wat gelanseer is, borge en voertuigtipe.
Cape Canaveral bekendstellingsgeriewe
Bekendstellingsbladsye oor die bekendstelling van Cape Canaveral
Bevat inligtingsblaaie vir elke lanseerdery van Cape Canaveral, insluitend lanseerblokkies, silo's, ander landterreine, vliegtuie, skepe en duikbote.
Die datums, die tipe voertuie wat gelanseer is en 'n kort beskrywing van elke bekendstellingswerf word aangebied.
Cape Score van die bekendstelling van Cape Canaveral
Bevat 'n volledige lys van elke Cape Canaveral-bekendstellingswerf, in numeriese of alfabetiese volgorde, aangebied in 'n maklik leesbare tabelformaat.
Bevat diensdatums plus tipes en aantal voertuie wat bekendgestel is.
Geskiedenis van Cape Canaveral
Vertel die verhaal van hoe 15 000 hektaar sand en skrop Amerika se poort na die ruimte geword het. Bevat 'n maklik leesbare vertelling wat verduidelik hoe Cape Canaveral ontdek, gevestig en ontwikkel is as 'n missiel-toetsreeks en ruimtehawe.
Geskiedenis van die Cape Canaveral -vuurtoring
Hierdie funksie is toegewy aan een van die rykste historiese skatte in die staat Florida, en gee 'n kort verslag van die geskiedenis van die Cape Canaveral -vuurtoring, wat verduidelik waarom dit in 1868 gebou is en hoe dit tot dusver byna ongeskonde gebly het.
Geskiedenis van rocketry
Hierdie funksie bied 'n maklik leesbare oorsig van die algemene ontwikkeling van rakette deur die eeue, van Chinese vuurpyle tot die werk van vuurpylpioniers Konstantin Tsiolkovsky, Robert Goddard, Hermann Oberth en Wernher von Braun wat gelei het tot die vuurpyle en missiele wat het die ontwikkeling van Cape Canaveral aangespoor as 'n missiel -toetsreeks en ruimtehawe.
Ruimtelyn herdenk die eerste vuurpyl -lansering vanaf Cape Canaveral
Hierdie funksie, saamgevat ter ere van die 50ste herdenking van die eerste vuurpyllanseer uit Cape Canaveral, bied 'n feitelike beskrywing en foto's van die bekendstelling van Bumper #8, wat die meeste van alles dien om baie van die mites rondom hierdie bekendstelling op te klaar.
Hierdie kompetisie het 'n hoogtepunt bereik met die bekendstelling van Sputnik. Bo -op 'n R7 -vuurpyl kon die Sputnik -satelliet piep van 'n radiosender stuur. Nadat hy die ruimte bereik het, wentel Spoetnik een keer elke 96 minute om die aarde. Die radiobiep kon op die grond opgespoor word namate die satelliet oor die lug beweeg, sodat mense regoor die wêreld weet dat dit regtig in 'n wentelbaan was. Die Verenigde State het besef dat die VSR oor vermoëns beskik wat die Amerikaanse tegnologie oorskry wat Amerikaners in gevaar kan stel. 'N Maand later, op 3 November 1957, bereik die Sowjets 'n nog meer indrukwekkende ruimtevaart. Dit was Spoetnik II, 'n satelliet wat 'n lewende wese dra, 'n hond met die naam Laika.
Voor die bekendstelling van Spoetnik het die Verenigde State gewerk aan sy eie vermoë om 'n satelliet te lanseer. Die Verenigde State het twee mislukte pogings aangewend om 'n satelliet in die ruimte te lanseer voordat dit met 'n vuurpyl wat op 31 Januarie 1958 'n satelliet met die naam Explorer gedra het, geslaag het. Die span wat hierdie eerste Amerikaanse satellietlansering behaal het, bestaan ​​grootliks uit Duitse vuurpylingenieurs wat eers ballistiese missiele vir Nazi -Duitsland. Die Duitse vuurpylingenieurs, wat vir die Amerikaanse weermag by die Redstone Arsenal in Huntsville, Alabama gewerk het, is gelei deur Wernher von Braun en het die Duitse V2 -vuurpyl ontwikkel tot 'n kragtiger vuurpyl, genaamd die Jupiter C, of ​​Juno. Explorer het verskeie instrumente die ruimte in gedra om wetenskaplike eksperimente uit te voer. Een instrument was 'n Geiger -toonbank vir die opsporing van kosmiese strale. Dit was vir 'n eksperiment wat deur navorser James Van Allen uitgevoer is, wat saam met metings van latere satelliete die bestaan ​​van wat nou die Van Allen -stralingsgordels om die aarde genoem word, bewys het.
Benewens die bekendstelling van die eerste kunsmatige satelliet, die eerste hond in die ruimte en die eerste mens in die ruimte, het die Sowjet -Unie ander ruimte -mylpale bereik voor die Verenigde State. Hierdie mylpale sluit in Luna 2, wat die eerste mensgemaakte voorwerp geword het wat die maan in 1959 getref het. Kort daarna het die VSR Luna 3 gelanseer. Minder as vier maande na die vlug van Gagarin en rsquos in 1961, het 'n tweede Sowjet -menslike sending 'n volle dag om 'n kosmonaut om die aarde gewentel. Die USSR het ook die eerste ruimtewandeling behaal en die Vostok 6 -missie geloods, wat Valentina Tereshkova die eerste vrou gemaak het wat na die ruimte gereis het.
Gedurende die sestigerjare het NASA vordering gemaak met die doel van president Kennedy en rsquos om 'n mens op die maan te beland met 'n program genaamd Project Gemini, waarin ruimtevaarders tegnologie getoets het wat nodig is vir toekomstige vlugte na die maan, en hul eie vermoë getoets het om baie dae in ruimtevaart te verduur. Project Tweeling is gevolg deur Project Apollo, wat ruimtevaarders tussen 1968 en 1972 in 'n wentelbaan om die maan en na die maanoppervlak geneem het. In 1969, op Apollo 11, stuur die Verenigde State die eerste ruimtevaarders na die maan, en Neil Armstrong word die eerste mens om sy voet op sy oppervlak te sit. Tydens die gestuurde missies het ruimtevaarders monsters van rotse en maanstof versamel wat wetenskaplikes nog bestudeer om meer oor die maan te leer. Gedurende die 1960's en 1970's het NASA ook 'n reeks ruimtesondes bekendgestel, genaamd Mariner, wat Venus, Mars en Mercurius bestudeer het.
Ruimtestasies was die volgende fase van ruimteverkenning. Die eerste ruimtestasie in die aarde se wentelbaan was die Sowjet -Salyut 1 -stasie, wat in 1971 gelanseer is. Dit is gevolg deur NASA & rsquos Skylab -ruimtestasie, die eerste baanlaboratorium waarin ruimtevaarders en wetenskaplikes die aarde bestudeer het en die gevolge van ruimtevaart op die menslike liggaam. Gedurende die sewentigerjare het NASA ook Project Viking uitgevoer waarin twee sondes op Mars geland het, talle foto's geneem het, die chemie van die Mars -oppervlakomgewing ondersoek het en die Mars -vuil (regoliet genoem) op die teenwoordigheid van mikroörganismes getoets het.
Sedert die Apollo-maanprogram in 1972 geëindig het, is die verkenning van die menslike ruimte beperk tot 'n lae aarde-baan, waar baie lande deelneem en navorsing doen oor die Internasionale Ruimtestasie. Ongepeilde sondes het egter deur ons sonnestelsel gereis. In onlangse jare het sondes 'n reeks ontdekkings gemaak, insluitend dat 'n maan van Jupiter, genaamd Europa, en 'n maan van Saturnus, genaamd Enceladus, oseane onder hul oppervlak ys het wat wetenskaplikes dink kan lewe koester. Intussen het instrumente in die ruimte, soos die Kepler -ruimteteleskoop, en instrumente op die grond duisende eksoplanete ontdek, planete wat om ander sterre wentel. Hierdie era van ontdekking van eksoplanete het in 1995 begin, en met gevorderde tegnologie kan instrumente in die ruimte nou die atmosfeer van sommige van hierdie eksoplanete kenmerk.
Opheffing van die program
Op 12 April 1981 het John Young en Robert Crippen die ruimtependelprogram van stapel gestuur Columbia na die ruimte en twee dae later suksesvol terugkeer.
In 1983 het ruimtevaarder -ruimtevaarder Sally Ride die eerste Amerikaanse vrou in die ruimte geword as deel van die Uitdager bemanning.
Die program was 'n geweldige sukses vir NASA, maar dit het ook verskeie tragedies deurgemaak. 'N Rits suksesvolle missies is in 1986 verbreek Uitdager breek sekondes nadat hy opgestyg het, dood toe die bemanning van sewe mense dood is.
Die ruimtependelprogram is opgeskort na die ongeluk, en daar is byna drie jaar lank geen pendeltuie gelanseer nie. Die program het in April 1990 weer begin met die suksesvolle missie van Ontdekking.
Ruimtevaarders op hierdie belangrike vlug het die Hubble -ruimteteleskoop in 'n wentelbaan geplaas. Hierdie ongelooflike beeldapparaat het later baie bydra tot ons begrip van die kosmos, terwyl ons ander wêreldse beelde terugbring wat die heelal lewendig maak.
In 1995 die ruimtetuig Atlantis suksesvol by die Russiese ruimtestasie Mir aangelê, wat die twee groot ruimteprogramme nader aan mekaar gebring het in 'n tydperk van samewerking wat in sterk kontras was met die vroeë dae van die ruimtevaart.
Die tragedie tref weer in Februarie 2003 toe die program sy tweede pendeltuig verloor: Columbia het net 16 minute voor sy beplande landing oor Texas ontbind, en al sewe bemanningslede is verlore.
Ondanks hierdie hartverskeurende terugslag vlieg die ruimtetuig gereeld weer teen 2006. In Februarie 2008 Atlantis het die Columbus -laboratorium van die European Space Agency aan die ISS afgelewer. En in Februarie 2010 Doen moeite het die Cupola, 'n robotiese beheerstasie met sewe vensters grootgemaak wat die ISS-bemanning 'n 360-grade-uitsig bied.
Vandag 25 jaar gelede was die Space Shuttle Challenger met alle hande verlore in die helderblou lug oor Sentraal-Florida. Met haar 10de missie op 28 Januarie 1986, was Challenger destyds die mees gevliegte wentelbaan in die NASA se vloot. Challenger, wat vinnig as die vlootleier bekend geword het (nie net die aantal missies wat gevlieg word nie, maar ook haar indrukwekkende wetenskaplike en tegnologiese prestasies), was die werkpaard van die vroeë dae van die Shuttle -vloot, het talle rekords opgestel en 'n erfenis van opvoeding, inspirasie en veiligheid.
Die geskiedenis van Space Shuttle Challenger:
Die vroeë geskiedenis van Challenger is waarskynlik die mees komplekse van die ses pendelbane (Enterprise, Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis en Endeavour) wat deur NASA in die 1970's, 80's en 90's gebou is.
Met die begin van die lewe as STA -099 (Struktuurtoetsartikel -099), is die komponente wat uiteindelik die raamwerk en die liggaam van die wentelbaan Challenger sou word, aanvanklik deur die Space Shuttle Program (SSP) gebruik om die gevolge van lanseer- en toegangspanning te toets en te valideer ( insluitend verwarming) op 'n liggewig " pendelvliegtuigraamwerk en 'n besparing op gewig wat op sy beurt toekomstige wentelbane (van Challenger tot en met Endeavour) in staat sal stel om 'n groter vraggewig tot 'n baanvermoë te hê as 'n baanbreker en 'n ouer suster Columbia.
Aangesien rekenaartegnologie in die sewentigerjare nie kragtig of gevorderd genoeg was om die gevolge wat 'n vliegtuig met 'n ligte gewig sou hê op 'n wentelbaan se prestasie en vermoë tydens die bekendstelling en ingang akkuraat te bereken/te voorspel nie, het NASA besluit om STA-099 te bou en die struktuurtoetsartikel voorlê aan 'n jaar van intense vibrasie en termiese toetse.
Vir hierdie doel is die kontrak vir die bou van STA-099 op 26 Julie 1972 aan Rockwell International toegeken. Vir die volgende drie jaar is komponente vir STA-099 gelyktydig vervaardig met komponente vir wat uiteindelik 'n wentelbaan in Columbia sou word.
Op 21 November 1975 begin ingenieurs met die strukturele montering van die bemanningsmodule van STA-099 's. Dit is op 14 Junie 1976 gevolg deur die begin van die strukturele samestelling van die agterste romp.
STA-099 's spoggerige Delta-vleuels het op 16 Maart 1977 by die konstruksiefasiliteit in Palmdale, Kalifornië, aangekom.
Die finale byeenkoms het later daardie jaar op 30 September begin en is op 10 Februarie 1978 voltooi. STA-099 het op 14 Februarie (Valentine 's Day), 1978, uit Palmdale gerol.
Vir die volgende jaar is STA-099 deur die wringer geplaas, met talle vibrasie- en termiese toetse om die liggewig ontwerp van die vliegtuigraamwerk te bewerkstellig wat beplan word vir toekomstige pendelbane.
Soos uiteengesit in Deel II van die NASA Engineering and Safety Center Technical Report van 14 Junie 2007, was daar 'n groot waarskynlikheid dat die uitvoer van statiese sterkte -toetse om die uiteindelike ontwerpgrense (1,4 keer limietlas) aan te toon tot vervormings en spanning sou lei [sou] die voertuig onbruikbaar maak vir vlug. "
Nietemin, dit was duidelik dat die voertuig teen die ontwerplimietlas aanvaarbaar moet wees [ref. 19]. "
Vir hierdie doel is 'n hibriede kwalifikasieprogram aangeneem wat beperkte vlug hardeware toetsing en die validering van stresvoorspellings gekombineer het deur die modellering en toets van prototipe hardeware samestellings en komponente. "Kwalifikasie- en#8221-toetse op STA-099 is op 1,2 keer die ontwerplimietvragte uitgevoer. "
Intussen was Rockwell besig met die afronding van die laaste jaar van die byeenkoms van die orbiter Columbia (OV-102) in Palmdale, en NASA was besig met die hersiening van die magdom data wat verkry is uit die orbiter Enterprise 's (OV-101 's) vrye benadering en landing toetse in 1977, terwyl Enterprise deur KSC -paring, uitrol en lanseringsblokvalidasie -opsies geneem is.
Maar agter dit alles begin besprekings fokus op die koste en tyd wat nodig sou wees om Enterprise in 'n ruimte-waardige voertuig te omskep. Namate die koste en tydlyne begin opbou, besef NASA dat dit minder en minder tyd sal kos om STA-099 in 'n ruimte-waardige voertuig te omskep as wat dit vir Enterprise sou kos.
Op 1 Januarie 1979 is die besluit amptelik gemaak toe NASA Rockwell International die kontrak gegee het om STA-099 in OV-099 (Orbital Vehicle -099) te omskep. Alhoewel die proses om STA-099 in OV-099 te omskep eenvoudiger was as omskakeling van Enterprise, het dit steeds intensiewe werk behels en die demontage en heropbou van talle lugraam- en vlugelemente.
Met die omskakeling van STA-099 in OV-099, het die proses begin om 'n naam te kies vir die nou tweede wentelbaan van die Shuttle-vloot.
Vernoem na die HMS Challenger – 'n Britse korvette wat gedien het as die bevelskip vir die Challenger-ekspedisie ('n baanbrekende wêreldwye mariene navorsingsekspedisie van 1872-1876) – en die maanmodule Apollo 17, is Challenger die enigste pendelbaan na word genoem ter ere van 'n ruimtetuig wat voorheen gevlieg het en op die oppervlak van 'n ander hemelliggaam beland het.
In 'n vreemde toeval het spanne op 28 Januarie 1979 presies 7 jaar begin met die strukturele samestelling van die vlugwaardige bemanningsmodule van Challenger ', en sy was die dag voordat sy verlore sou gaan.
Vanaf hierdie punt, tot en met 3 November 1980, het ingenieurs en tegnici Challenger uitmekaar gehaal en herbou. Op 3 November begin die laaste byeenkoms en duur tot 21 Oktober 1981.
Werkers het die volgende jaar die Challenger deurgebring met 'n fyn tande kam en die installering van die teëls van die voertuig se termiese beskermingstelsel (TPS) en RCC (versterkte koolstof-koolstof) WLE (Wing Leading Edge) en neusdoppanele voltooi.
'N Belangrike verandering tussen die konstruksie van Columbia en Challenger was die vervanging van TPS -teëls met DuPont -wit nomex -viltisolasie op haar laaibakdeure, boonste vlerkoppervlaktes en agterste romp. Hierdie stap het die gewig van Challenger verder verminder met 2,500 pond.
Op 30 Junie 1982 het Challenger uit haar vergadering in Palmdale gery. Sy is die volgende dag oor land vervoer na die Edwards Air Force Base, waar sy vier dae lank met die Shuttle Carrier Aircraft gepaar is vir haar aflewering met die veerboot na die Kennedy Space Center.
Op die dag van die begin van die veerbootvlug, het die suster-orbitaal Columbia op 4 Julie triomfantlik teruggekeer na die aarde met 'n onafhanklikheidsdag wat by die Edwards-lugmagbasis geland het om STS-4 en die orbitale toetsvlugfase van die pendelprogram af te sluit.
Met Columbia op die aanloopbaan by Edwards, het Challenger en die SCA op 4 Julie vertrek onder die wakende oog van die destydse VSA. President Ronald Reagan. Een dag later het Challenger by die Kennedy Space Center aangekom.
Een dag na aflewering is Challenger na 'n OPF (Orbiter Processing Facility) gesleep, waar sy die eerste inspeksies ondergaan het voordat sy oorgegaan het na die pre-missie verwerking vir haar eerste vlug.
Challenger het byna 4 maande in die OPF deurgebring voordat sy op 23 November na die VAB geskuif is vir paring met haar External Tank/Solid Rocket Booster (ET/SRB) stapel. Sewe dae later, op 30 November 1982, is Challenger en die STS-6-stapel uitgerol na LC-39A om beide die verwerking van die kussings en die verpligte Flight Readiness Firing (FRF) te ondergaan voor 'n doelgerigte bekendstelling van 20 Januarie 1983.
Op 18 Desember 1982 het die gebruiklike FRF van 20 sekondes plaasgevind, wat 'n waterstoflek in SSME-1 (Space Shuttle Main Engine 1) onthul het. Die bekendstelling is vanaf 20 Januarie uitgestel en 'n tweede FRF is op 25 Januarie uitgevoer.
Die tweede FRF het die teenwoordigheid van krake in SSME-1 bevestig. Tot die einde is al drie SSME's verwyder terwyl Challenger by Pad-A was. Dit was die eerste keer in die geskiedenis van die pendelprogram dat die SSME's by die lanseerplatform verwyder is.
Die tweede FRF vir Challenger plaas haar ook in die rekordboeke omdat sy die enigste pendelbaan was wat twee FRF's benodig voor haar eerste vlug. Challenger is egter nie die enigste wentelbaan wat twee FRF's op haar naam het nie. Discovery het 'n tweede FRF ondergaan tydens die Return to Flight-bekendstellingsveldtog vir STS-26 – die missie wat die Shuttle-vloot weer op die vlug gebring het na die verlies van Challenger.
Met die verwydering van al drie die SSME's van Challenger ', het die spanne SSME 2 en 3 deeglik getoets en ontleed voordat hulle weer vir vlug geïnstalleer is. SSME-1 is heeltemal vervang.
Die bekendstellingsdatum is daarna teruggestel voordat dit weer teruggedruk is weens die besmetting van Challenger se vraglading en die eerste Tracking and Data Relay Satellite (TDRS-1) – tydens 'n erge storm by die lanseerplatform.
Nadat die besmettingsprobleem opgelos is, is die bekendstelling hervat vir 4 April om 1330 EST. Die aftelling het volgens skedule verloop en Challenger het op 4 April 1983 betyds op haar eerste reis begin.
Met 'n weeg van 256,744 pond by die bekendstelling, het Challenger 'n reeks eerstes ingelui vir die Shuttle-program STS-6. Die eerste vlug van Challenger was die eerste vlug van 'n ruimtetuig vanaf die nuwe MLP-2 (Mobile Launch Platform 2), die eerste pendelvlug wat die liggewig-eksterne tenk gebruik het, die eerste vlug van nuwe liggewig SRB-omhulsels, die eerste middag bekendstelling van 'n ruimtetuig, en die eerste keer dat 'n tweede herbruikbare ruimtetuig die ruimte in vlieg.
Op STS-6 het Challenger Story Musgrave die ruimte in gedra – die enigste persoon wat op al vyf ruimtewaardige ruimtependelbane sou vlieg.
STS-6 was ook die laaste keer dat 'n Space Shuttle-missie met 'n bemanning van slegs vier ruimtevaarders sou begin. (As STS-135/Atlantis egter inderdaad 'n werklikheid word, is STS-135 die eerste keer sedert STS-6 dat 'n Shuttle met slegs vier mense aan boord sal begin.)
Die bemanning van Challenger, wat in 'n wentelbaan van 28,5 grade 178nm gelanseer is, het die TDRS-1-satelliet suksesvol uit die vragmotor van die voertuig ontplooi. 'N Wanfunksie van TDRS-1 's Inertial Upper Stage (IUS) het die satelliet aanvanklik in 'n onbehoorlike, maar stabiele wentelbaan geplaas. Reserwe dryfmiddel is gebruik om TDRS-1 oor die volgende maande in sy behoorlike sirkelvormige wentelbaan te versterk.
Na die implementering van TDRS-1, het die Challenger-bemanning hul aandag gevestig op die uitvoering van die Shuttle Program 's eerste ruimtewandeling, oftewel EVA. Mission Specialists Story Musgrave en Donald Peterson, wat 4 uur en 17 minute geduur het, het die Shuttle -program se ruimtesakke, oftewel EMU's, getoets en hul vermoë getoon om die nodige take in 'n mikrogravitasie -omgewing uit te voer.
Na 81 wentelbane van die aarde en 2,094,293 myl, het Challenger op 9 April om 10:53:42 PST op Runway 22 by Edwards Air Force Base, CA geraak, wat haar totale sendingduur vir haar eerste vlug tot 5 dae 2 uur 14 minute te staan ​​gebring het en 25 sekondes.
Challenger ondergaan daarna die aanvanklike verdienste na die vlug by Edwards voordat sy op 16 April terugkeer na die KSC op die SCA. Sy word op 17 April in 'n OPF ingesleep om verdienstelike en vliegverwerking na die vlug vir STS-7 te ondergaan.
Na net meer as 'n maand in die OPF, is Challenger op 21 Mei na die VAB gerol en gekoppel aan haar ET/SRB-stapel vir STS-7. Die hele stapel is op 26 Mei na LC-39A uitgerol vir 'n doelgerigte bekendstelling van 18 Junie.
Verwerking van die pad en die aftelling van die lanseer het nominaal plaasgevind en Challenger het betyds (sonder vertragings by die bekendstelling) op haar tweede vlug om 07:33 EDT 18 Junie 1983 opgestyg. Die bekendstelling van Challenger op STS-7 was die eerste vlug van 'n Amerikaanse vrou in ruimte en die eerste hervlug van 'n ruimtevaarder op die ruimtetuig – met Robert L. Crippen van STS-1 wat die tweede vlug van Challenger en#8217 beveel het.
Challenger, wat in 'n baan van 28,5 grade 160-170nm gelanseer is, het twee kommunikasiesatelliete (ANIK C-2 vir Kanada en PALAPA-B2) vir Indonesië ontplooi.
Seven Get Away Spesiale houers is ook gelanseer in die laaivak van Challenger, asook 'n eksperiment wat die uitwerking van ruimte op die sosiale gedrag van 'n mierkolonie bestudeer. Tien eksperimente is ook op Shuttle Pallet Satellite (SPAS-01) aangebring, eksperimente wat ontwerp is om navorsing te doen oor die vorming van metaallegerings in mikrogravitasie en die gebruik van afstandswaarnemingsskandeerders.
Tydens die vlug het die bemanning van die Challenger-motor die RCS-beheerstuurders afgevuur terwyl SPAS-01 deur SRMS (Shuttle Remote Manipulator System) gehou is om die kragte van die RCS-afvuur op die uitgebreide arm te toets.
STS-7 was ook die eerste keer dat 'n Shuttle orbiter Ku-Band-antenna gebruik is om data deur die TDRS-netwerk na 'n grondterminaal oor te dra.
STS-7 het ook die onderskeid dat dit die eerste Shuttle-vlug is wat 'n beplande EOM (End of Mission) -landing by die Kennedy Space Center gedra het, maar swak weerstoestande by Kennedy belemmer 'n landing van Challenger by die ruimtetuig in Florida.
Die missie is met twee wentelbane uitgebrei om 'n landing by Edwards te vergemaklik. Uitdager het suksesvol op aanloopbaan 15 by Edwards om 06: 56.59 PDT op 24 Junie afgereken. Die uitrolafstand was 10.450 voet oor 75 sekondes. Challenger is op 29 Junie na die Kennedy Space Center teruggestuur om te begin verwerk vir STS-8.
Challenger spandeer toe 30 Junie – 26 Julie in 'n OPF voordat hy na die VAB gaan om saam te werk met die STS-8 SRB/ET-stapel. Die hele voertuig is daarna op 2 Augustus na Pad-A uitgerol vir 'n bekendstelling op 30 Augustus.
Aanvanklik het STS-8 'n lanseringsdatum van Julie 1983 gedra vir 'n driedaagse sending van 4 persone om die TDRS-B-satelliet te ontplooi. Weens IUS-probleme tydens die ontplooiing van TDRS-1, is die vlug egter weer geïmplementeer en het TDRS-B uit die vlug getrek. (TDRS-B sal later weer op die vlug van die Challenger STS-51E-vlug geplaas word voordat bykomende probleme met die satelliet die lanseer na die noodlottige STS-51L/Challenger-missie gestuur het.)
Verwerking van die pad vir STS-8 was sonder probleme. In die vroeë aand-/nagure van 29/30/30 het 'n groot donderstormkompleks gedurende die laaste ure van die STS-8-aftelling oor die Kennedy Space Center gerol en 'n skouspelagtige beeld van weerlig wat rondom Challenger opgeduik het terwyl sy gesit het op Pad-A.
Weens die gure weer is die bekendstelling 17 minute vertraag. Om 02:32 EDT het Challenger die naghemel van Florida verlig en met haar derde vlug begin.
Die bekendstelling van Challenger op STS-8 was die eerste aand wat die Space Shuttle gelanseer is, die 20ste algehele missie wat vanaf pad 39A gelanseer moes word, en die eerste vlug van 'n Afro-Amerikaner die ruimte in.
Dit sou ook die eerste vlug word waaroor kommer oor die moontlike katastrofale mislukking van die SRB's tydens die vlug sou begin bou na die ontdekking van die SRB-vlugstoring tydens inspeksies na die vlug.
Met 'n hefgewig van 242,742 lbs, is Challenger in 'n baan van 28,5 grade 191 nm geplaas. In die loop van die ses dae lange sending het die bemanning van Challenger INSAT-1B vir Indië ontplooi en die neus van Challenger vir 'n totaal van 14 uur van die son af weggewys om die voertuig se vliegdek in uiterste koue te toets.
Tydens STS-8 is die baan van Challenger verlaag tot 139 nm om toetse op dun atomiese suurstof uit te voer in 'n poging om die oorsaak te verstaan ​​van 'n gloed wat waargeneem is om die wentelbaan te omring tydens omloop in die nag.
Challenger 's SRMS is weer op hierdie missie getoets om gesamentlike reaksies op hoër vragte te evalueer. Ku-Band-toetsing/kommunikasie met TDRS-1 het ook op hierdie vlug voortgegaan om die stelselverbindings te bevestig voordat STS-9 TDRS-1 sterk gebruik het.
Challenger het ook toerusting gedra en getoets om voorsiening te maak vir geïnkripteer kommunikasie oor toekomstige DoD (Departement van Verdediging) toegewyde en geklassifiseerde missies.
Na 6 dae 1 uur 8 minute en 43 sekondes, het Challenger op 5 September om 00:43:43 PDT na 'n verduisterde aanloopbaan by Edwards gegly en sodoende die eerste naglanding vir die Space Shuttle -program uitgevoer.
Challenger is op 9 September na die Kennedy Space Center teruggebring en die volgende dag by 'n OPF ingeskuif. Hierdie keer het Challenger vier maande in die OPF deurgebring om die STS-41B-vlug te verwerk. Net voor die bekendstelling van die OPF, is al drie die Challenger se hulpkrag-eenhede (APU's) verwyder en vervang (R & ampRed) as 'n voorsorgmaatreël na APU-mislukkings op die STS-9-missie van Columbia '. As gevolg hiervan is die bekendstellingsdatum vir hierdie missie van 29 Januarie tot 3 Februarie uitgestel.
Op 6 Januarie 1984 is Challenger uiteindelik na die VAB gerol. Ses dae later is die STS-41B-stapel na Pad-A uitgerol waar verwerking plaasgevind het met slegs 'n paar klein probleme/hik.
Challenger het op 3 Februarie betyds om 08:00 EST opgehef op haar vierde bekendstelling om die 10de Space Shuttle -missie te begin en die eerste onder die nuwe vlugklassifikasiestelsel. As die vorige numeriese benaming voortgegaan het, sou dit die STS-11-missie gewees het.
(Terloops, Challenger sou die eerste pendelbaan wees wat onder die nuwe klassifikasiestelsel gelanseer is, sowel as die laaste wentelbaan om dit te doen. NASA sou terugkeer na die reguit numeriese vlugbenamingstelsel na die verlies van Challenger op STS-51L.)
Net soos haar drie vorige missies, is Challenger in 'n baan van 28,5 grade 189 nm geplaas. Sodra hulle in 'n wentelbaan was, het die bemanning van die Challenger 's die WESTAR-VI- en PALAPA-B2-satelliete gebruik en Bruce McCandless en Robert L. Stewart het die eerste ongebonde EVA in die geskiedenis uitgevoer met behulp van die bemande manoeuvreereenheid (McCandless) en die SRMS-voetsteun vir EVA-doeleindes ( Stewart). Tydens hierdie EVA het McCandless die eerste menslike aarde-wentelende satelliet geword toe hy 'n afstand van 100 meter van Challenger af gewaag het.
Aan boord van Challenger op hierdie vlug was ook die in Duitsland geboude Shuttle Pallet Satellite –, wat die eerste satelliet geword het wat opgeknap is en weer in die ruimte ingevlieg is na die eerste vlug op STS-7. 'N Elektriese probleem met SRMS verhoed egter die ontplooiing van die satelliet soos bedoel.
Na 7 dae, 23 uur en 15 minute en 55 sekondes, het Challenger triomfantlik weer die aarde se atmosfeer binnegegaan om die eerste EOM -landing van 'n ruimtetuig in die Kennedy Space Center te verrig. Aankoms het plaasgevind op 11 Februarie om 07:15:55 EST op KSC -aanloopbaan 15. Uitrolafstand was 10,815 voet oor 67 sekondes.
Challenger is later die dag teruggekeer na die OPF, waar sy net meer as 'n maand aan STS-41C voor die vlug verwerk het. Op 14 Maart is sy na die VAB verskuif. Die STS-41C-stapel is op 19 Maart na Pad-A uitgerol voor 'n bekendstelling op 6 April.
Die verwerking van die kussings het weer sonder probleme plaasgevind, en op 6 April 1984 om 08:58 EST het Challenger betyds opgehef tydens haar eerste poging om met haar 5de missie te begin.
Die bekendstelling van STS-41C was die eerste regstreekse opstygbaan vir die Space Shuttle-program en die missie self was die eerste keer dat 'n pendel-missie op 'n baan was op die herdenking van die eerste Space Shuttle-vlug (12 April).
Die bemanning van Challenger, wat in 'n 28,5 grade 288nm hoë wentelbaan gelanseer is, het die blootstellingsfasiliteit vir lang duur in 'n baan om die aarde ontplooi om op 'n latere pendelvlug op te haal.
Hierna is die baan van Challenger tot 313 nm verhoog, sodat die bemanning die Solar Max-satelliet kon ontmoet, gryp, herstel en herontplooi. Die aanvanklike pogings van die sendingspesialis George "Pinky " Nelson om Solar Max handmatig met 'n spesiale opnamegereedskap te gryp, het misluk.
Nelson het daarna probeer om die satelliet fisies te gryp, maar dit het die satelliet in 'n multi-as-draai gestuur. In die oornagure kon die Goddard Spaceflight Center weer beheer oor die satelliet kry. Met die satellietstal het Challenger se bemanning die satelliet met die SRMS aangeval en die bemanning het hul aandag gevestig op die gebruik van die bemande manoeuvreereenheid en getoets op die vorige vlug om die hoogtebeheerstelsel en coronagraph/polarimeter elektroniese boks te vervang in die Solar Max -satelliet.
Die EVA -aktiwiteite is verfilm deur 'n IMAX -kamera in die laaibak van Challenger. Die beeldmateriaal het uiteindelik deel geword van die "The Dream is Alive " dokumentêr.
Challenger het suksesvol geland op 13 April om 05:38:07 PST op aanloopbaan 17 by Edwards en is op 18 April teruggekeer na die Kennedy Space Center. Die volgende missie, STS-41D, sou die toevoeging van suster Discovery tot die vloot wees.
As gevolg van lang vertragings met die bekendstelling van Discovery ', het Challenger egter byna vyf maande in die OPF deurgebring vir STS-41G –, die langste OPF-verblyf vir Challenger. Op 8 September het Challenger na die VAB en op 13 September na Pad-A gerol voor 'n beplande bekendstelling op 5 Oktober.
Dit is opmerklik dat die verwerking van die kussings en die aftelling van die bekendstelling nominaal verloop het, sonder groot probleme. Om 07:03 EDT op 5 Oktober het Challenger op die 13de Space Shuttle -vlug in die oggendhemel gelig.
Anders as al die vorige missies van Challenger, is hierdie vlug in 'n wentelbaan van 57 grade 218 nm gelanseer. Die vlug was die eerste keer dat 'n pendeltuig 'n bemanning van sewe in die ruimte vervoer het, die eerste keer dat twee vroue saam die ruimte in vlieg (en die eerste keer dat twee vroue tegelykertyd in die ruimte was), die eerste keer dat 'n Kanadese die ruimte in vlieg, die eerste keer dat 'n in Australië gebore persoon die ruimte in vlieg, en die eerste ruimtewandel om 'n vrou te betrek.
Tydens die vlug van 8 dae het die bemanning van Challenger die Earth Radiation Budget Satellite ontplooi en, deur middel van 'n EVA, die komponente van die orbitale brandstofstelsel verbind, en sodoende getoon dat dit moontlik was om 'n satelliet in 'n baan te hervul. Tydens hierdie EVA het Kathryn Sullivan die eerste vrou geword wat 'n ruimtewandeling uitgevoer het.
Op 13 Oktober keer Challenger terug na die aarde met die tweede landing van die ruimtetuig in die Kennedy Space Center. Hierdie vlug sou afgaan as die langste missie van Challenger ', wat 8 dae 5 uur 23 minute 33 sekondes inklok.
Challenger is daarna na die OPF teruggestuur, waar sy vir STS-51E begin verwerk het om die TDRS-B-satelliet te ontplooi.
Na vier maande in die OPF, is Challenger op 10 Februarie na die VAB oorgedra en dan na Pad-A op 15 Februarie. Aanvanklik het die verwerking van die pad vlot verloop totdat tydsberekening probleme met TDRS-B ondervind is.
Die kwessies het ernstig genoeg geword dat NASA STS-51E uit die bekendstellingsmanifes gehaal en die sending gekanselleer het.
Challenger is op 4 Maart 1985 van die lanseerplatform teruggerol en op 7 Maart na haar OPF teruggekeer. NASA het daarna Challenger herontwerp vir die STS-51B-missie en OPF-verwerking het tot 10 April voortgegaan.
Challenger is op 10 April met haar STS-51B ET/SRB-stapel gekoppel en op 15 April na Pad-A uitgerol voor 'n beplande bekendstelling op 29 April – slegs 14 dae nadat Challenger by die pad aangekom het.
Die verwerking van die kussings het glad verloop. Op 29 April het 'n mislukking by die begin van die verwerkingsstelsel 'n vertraging van 2 minute 18 sekondes genoodsaak. Om 12:02:18 EDT het Challenger pad-A verlaat op haar 7de vlug en die Space Shuttle-program 17de.
Tydens inspeksies na die vlug van die SRB's vir hierdie missie, is ontdek dat een van die SRB's ly aan 'n mislukking soortgelyk aan die wat op STS-51L ondervind sou word.
Ongelukkig was dit die tweede ernstige O-ring-probleem wat in 2,5 maande geïdentifiseer is. Tydens die bekendstelling van Discovery/STS-51C op 24 Januarie 1985, is gevind dat die primêre O-ringe in beide die regter- en linkerhandse SRB's erg verkool is. Maar dit was die ontdekking van die volledige deurbranding/penetrasie van die primêre O-ring en swaar verkooling en agteruitgang van die sekondêre O-ring in die middelste veldverbinding van die regte STS-51C SRB wat die grootste kommer veroorsaak het.
Ondersoeke na die mislukking van die O-ringe op STS-51C het gelei tot die begrip dat die koue temperature ten tyde van Discovery se bekendstelling die seëlkrag van die O-ringe aansienlik verminder het. Die temperatuur ten tyde van die bekendstelling van die 51C was 53 grade F.
Ongelukkig sou beide hierdie O-ring waarskuwings geïgnoreer word, en die temperatuur ten tyde van die 51L/Challenger-bekendstelling 'n jaar later sou byna 20 grade kouer wees as tydens 51C.
Tog het Challenger suksesvol 'n baan van 57 grade 222nm vir STS-51B behaal, waar sy 15 primêre eksperimente uitgevoer het, verdeel in vyf basiese dissiplines: materiaalwetenskappe, lewenswetenskappe, vloeistofmeganika, atmosferiese fisika en sterrekunde via die European Spacelab-3 – vlieg vir die eerste keer hier in 'n volledig operasionele opset.
Van die 15 primêre eksperimente is 14 as suksesvol geag. Challenger het suksesvol geland op 6 Mei om 09:11:04 PDT by Edwards.
Nadat hy teruggekeer het na die Kennedy Space Center, was Challenger vanaf 12 Mei 24 Junie in 'n OPF, voordat hy na die VAB gestuur is vir paring en dan op 29 Junie na Pad-A voor 'n beplande bekendstelling op 12 Julie op STS- 51F.
Die verwerking van die kussings het nominaal plaasgevind, net soos die aftelling. Op 12 Julie het die Ground Launch Sequencer die beheer oor die aftelling en kritieke stelsels van Challenger oorhandig aan Challenger se boordrekenaars by T-31sek.
Op T-6.6 sekondes, met alle stelsels wat na die peiling gegaan het, het Challenger se rekenaars die opdragte gestuur om die SSME's te begin in 'n 120-millisekonde gestapelde beginvolgorde wat begin met SSME-3.
Al drie die enjins kom op en begin opbou tot by volle krag.
Op T-3sekondes het Challenger se rekenaars 'n fout in die SSME-2 se koelmiddelklep aangeteken en 'n RSLS (Redundant Set Launch Sequencer) -onderbreking onmiddellik gestaak. Opdragte om SSME-2 af te sluit, is onmiddellik gestuur, net soos bevele om die lanseervolgorde te belemmer, die SRB-pyros te beveilig en SSME's 3 en 1 af te sluit.
Danksy die veiligheidsopgraderings wat ingestel is na die STS-41D/Disocvery post-SSME start RSLS abort, is die na-abort beveiliging op 'n metodiese wyse uitgevoer.
In die daaropvolgende twee weke is die SSME's van Challenger ' by die lanseerplatform vervang en die bekendstelling is herstel vir 29 Julie 1985.
Op die dag is die bekendstelling met 1 uur 37 minute vertraag weens 'n probleem met die opdatering van die opdateringsblink vir tafelonderhoud. Nadat die probleem opgelos is, het die aftelling hervat en Challenger het om 17:00 EDT begin met haar 8ste missie.
3 minute 13 sekondes in die vlug misluk egter een van die twee hoë druk brandstof turbopomp turbine turbine ontladings temperatuur sensors vir SSME-1, en slegs een sensor is aktief op die enjin. Twee minute 12 sekondes later, tydens Mission Elapsed Time 5mins 43secs, het die tweede sensor misluk, wat die onmiddellike sluiting van SSME-1 veroorsaak het.
Tot op hede is dit die enigste keer dat 'n enjin afgeskakel word tydens die bekendstelling van die ruimtetuig.
Die sluiting van SSME-1 het die stootprofiel vir Challenger aansienlik verlaag en die enigste in-vlug-abort in die geskiedenis van die pendelprogram veroorsaak: 'n Abort To Orbit (ATO) wat Challenger en haar bemanning van sewe lede kon bereik by 'n laer as wat beplan is maar 'n veilige en stabiele wentelbaan.
Nietemin, voordat Challenger haar langdurige styging kon voltooi (byna 9 minute 45 sekondes as gevolg van die verlore stoot van SSME-1), het 'n identiese hoë druk turbopomptemperatuursensor in SSME-2 plaasgevind.
Booster Systems Engineer Jenny M. Howard in Mission Control Houston het onmiddellik opgetree en die bemanning opdrag gegee om verdere outomatiese SSME -stilstand te stop, gebaseer op lesings van die oorblywende sensors. Hierdie vinnige optrede het die verlies van 'n ander enjin en 'n moontlike afbreek-scenario verhoed dat baie meer riskant of veel erger was as die reeds uitgevoerde ATO.
Toe Challenger uiteindelik 'n wentelbaan bereik, is verskeie aspekte van die missie herontwerp om die laer as beplande wentelhoogte te verklaar.
Die primêre vragvlug van die vlug was Spacelab-2, met die hoofdoelwitte as die verifikasie van die prestasie van Spacelab-stelsels en die bepaling van die koppelvlakvermoë van die pendelbaan.
STS-51F was die eerste keer dat die Europese Ruimteagentskap se Instrument Point System in 'n baan getoets is met die akkuraatheid tot 'n boogsekonde.
Na 7 dae 22 uur 45 minute en 26 sekondes in die ruimte, raak Challenger op 6 Augustus om 12:45:26 EDT aanloopbaan 23 by Edwards. Sy word op 11 Augustus na die Kennedy Space Center teruggebring.
Challenger het toe presies 2 maande in die OPF deurgebring terwyl hy vir STS-61A verwerk het, voordat hy op 12 Oktober na die VAB gerol het.
Nogtans het die verwerking van die kussings nominaal plaasgevind en Challenger het betyds opgehaal tydens haar eerste poging om 12-uur EST op 30 Oktober.
Die bekendstelling van STS-61A was die 22ste vlug van die Ruimtependel, die 9de vlug van Challenger, en die eerste en enigste keer in die geskiedenis toe agt mense gelyktydig met dieselfde voertuig die ruimte in geloop het.
Die vlug van Challenger, wat in 'n wentelbaan van 57 grade 207nm gelanseer is, is volledig toegewy aan die Duitse Spacelab-missie (D-1). Die Spacelab -missie het 75 genommerde eksperimente ingesluit, waarvan die meeste meer as een keer uitgevoer is.
Terwyl Challenger self deur Mission Control Houston beheer is, is die wetenskaplike bedrywighede beheer vanaf die Duitse ruimte -operasiesentrum in Oberpfaffenhofen, naby München
Challenger gly op 6 November terug aarde toe en land op baan 17 by Edwards om 09:44:51 PST. Uitrolafstand was 8 304 voet oor 49 sekondes.
Challenger is op 11 November teruggekeer na die Kennedy Space Center, waar sy begin verwerk het vir die langverwagte en langverwagte STS-51L-missie.
Challenger, wat net meer as 'n maand in die OPF deurbring, is op 16 Desember na die VAB gerol vir paring met haar ET- en SRB -stapel.
Die hele STS-51L-stapel is op 22 Desember 1985 na Launch Complex 39B verskuif. Met die uitrol van Challenger na Pad-B was dit die eerste keer dat 'n Space Shuttle-orbiter sowel as die eerste van 19 keer in SSP -geskiedenis toe beide Shuttle -lanseringsblokkies by Kennedy gelyktydig beset was. (Columbia was op Pad-A na die toenemende vertragings van haar STS-61C-missie).
Toe Challenger by Pad-B aankom, haar primêre vrag, is die TDRS-B-satelliet in haar laaibak gelaai, en die verwerking het voortgegaan na 'n doelwit begindatum van 22 Januarie 1986 om 15:43 EST.
As gevolg van vertragings met die STS-61C-missie, is die bekendstellingsdatum egter tot 23 Januarie, dan 24ste, verlaag.
Die bekendstelling is daarna weer na 25 Januarie verskuif weens onaanvaarbare weersomstandighede by die Transoceanic Abort Landing (TAL) terrein van die sending in Dakar, Senegal. Die besluit is toe geneem om Casablanca as 'n alternatiewe TAL -webwerf te gebruik. Aangesien Casablanca egter nie toegerus was om 'n naglanding te hanteer nie, is die lanseringstyd op 25 Januarie na die oggend verskuif.
Die bekendstelling is toe weer vinnig vertraag tot 26 Januarie toe grondspanne nie die nuwe teiken tyd kon bereik nie. Die voorspelling vir die onaanvaarbare weer op die lanseerplek op 26 Januarie het personeellede daartoe gelei om die bekendstelling na 27 Januarie te skuif.
Die weer op 26 Januarie sou meer as aanvaarbaar gewees het vir die bekendstelling.
Op 27 Januarie het die bemanning van die Challenger en die#8217 aan boord geklim en dit lyk asof dit goed gaan, met die enigste kommer wat die wind by die Shuttle Landing Facility (SLF) betref.
Toe die bemanningslede egter sluit en Challenger se luik sluit, kon hulle nie die sluitgereedskap uit die luik verwyder nie. Verskeie pogings om die instrument te verwyder, misluk. Uiteindelik is 'n saag by Pad-B afgelewer en die werktuig afgesaag en die bevestigingsbout geboor.
Die sluitingspersoneel het daarna voortgegaan en die afsluitingsoperasies voltooi. Tydens die vertraging wat deur hierdie probleem veroorsaak word, oorskry die dwarswinde by die SLF die limiete van RTLS (Return to Launch Site), en word die bekendstelling vir 24 uur geskuur.
In die oornag het die temperatuur by die lanseerplank in die tienerjare gedaal (grade F). Waterpype by die lanseerblok is oopgemaak om te verhoed dat dit vries en bars, en sodoende 'n aansienlike lengte ys op die lanseerblokstruktuur skep.
Die aanvulling van Challenger 's eksterne tenk het vroeg in die oggendure begin. Die bekendstelling is met twee uur vertraag toe die hardeware -koppelvlakmodule in die lanseerverwerkingsisteem, wat brandopsporingstelsels monitor, misluk tydens die laai van vloeibare waterstof.
Met die oplossing van hierdie kwessie en Challenger 's ET ten volle aangevuur, het Challenger 's se vliegpersoneel – bevelvoerder Francis R. Scobee, vlieënier Michael J. Smith, sendingspesialis 1 (MS 1) Judith A. Resnik, MS2/Flight Engineer Ellison Onizuka, MS3 Ronald E. McNair, Payload Specialist 1 (PS 1) Gregory B. Jarvis en PS2 Sharon Christa McAuliffe – het weer aan boord van Challenger gegaan.
Finale stembusse is gedoen en alle stasies het ondervra en#8220 gaan " vir bekendstelling.
Om 11:38 EST op die punt het Challenger se SRB's ontvlam en die Space Shuttle Challenger het begin met die 25ste Space Shuttle-vlug, wat haar 10de vlug en eerste Space Shuttle-vlug van Pad-B was.
Challenger het 'n rol van 90 grade van Pad-B uitgevoer om haar op die regte belyning te plaas vir 'n wentelbaan van 28,5 grade, en klim vinnig en grasieus in die kristalhelder Florida-lug.
Om 11:39:13 EST op 28 Januarie 1986 glip die Space Shuttle Challenger en haar sewe bemanningslede uit die oog.
President Ronald Reagan het die aand 'n bedroefde en moedelose nasie toegespreek en gesê: "Vandag is 'n dag van rou en onthou. Nancy en ek is tot in my diepste pyn deur die tragedie van die shuttle Challenger. Ons weet dat ons hierdie pyn deel met al die mense van ons land. Dit is werklik 'n nasionale verlies.
En miskien het ons die moed vergeet wat die bemanning van die pendel nodig gehad het. Maar hulle, die Challenger Seven, was bewus van die gevare, maar het dit oorkom en hul werk uitstekend verrig. Ons treur oor sewe helde: Michael Smith, Dick Scobee, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Gregory Jarvis en Christa McAuliffe.
Vir die families van die sewe kan ons, soos u, nie die volle impak van hierdie tragedie verdra nie. Maar ons voel die verlies, en ons dink so baie aan u. Jou geliefdes was waaghalsig en dapper, en hulle het die spesiale genade, die spesiale gees wat sê: 'Gee my 'n uitdaging, en ek sal dit met vreugde tegemoet gaan.' sy waarhede. Hulle wou dien, en hulle het dit gedoen. Hulle het ons almal bedien.
Ons het in hierdie eeu gewoond geraak aan wondere. Dit is moeilik om ons te verblind. Maar vir vyf en twintig jaar doen die ruimteprogram van die Verenigde State presies dit. Ons het gewoond geraak aan die idee van ruimte, en miskien vergeet ons dat ons eers begin het. Ons is nog steeds pioniers. Hulle, die lede van die Challenger -bemanning, was baanbrekers.
En ek wil iets sê aan die skoolkinders van Amerika wat die lewendige dekking van die vertrek na die pendelbus dopgehou het. Ek weet dit is moeilik om te verstaan, maar soms gebeur pynlike dinge soos hierdie. Dit is alles deel van die proses van verkenning en ontdekking. Dit is alles deel van 'n kans en die uitbreiding van die mens se horisonne. Die toekoms behoort nie aan die swaksinniges nie; dit behoort aan die dapperes. Die Challenger -span het ons in die toekoms ingetrek, en ons sal hulle steeds volg.
Ek het altyd 'n groot vertroue in en respek vir ons ruimteprogram gehad. En wat vandag gebeur het, het niks om dit te verminder nie. Ons verberg ons ruimteprogram nie. Ons bewaar nie geheime nie en bedek dinge nie. Ons doen dit alles voor en in die openbaar. Dit is die manier waarop vryheid is, en ons sou dit nie vir 'n minuut verander nie.
Ons gaan ons soektog in die ruimte voort. Daar sal meer pendelvlugte en meer pendelpersoneel wees, en ja, meer vrywilligers, meer burgerlikes, meer onderwysers in die ruimte. Niks eindig hier nie, ons hoop en ons reise gaan voort.
Ek wil byvoeg dat ek wens dat ek kon praat met elke man en vrou wat by NASA werk, of wat aan hierdie missie gewerk het, en vir hulle sê: u toewyding en professionaliteit het ons dekades lank ontroer en beïndruk. En ons weet van u angs. Ons deel dit. '
Daar is vandag 'n toeval. Op hierdie dag driehonderd en negentig jaar gelede sterf die groot ontdekkingsreisiger Sir Francis Drake aan boord van die skip aan die kus van Panama. In sy leeftyd was die groot grense die oseane, en 'n historikus het later gesê: 'Hy het by die see gewoon, daarop gesterf en daarin begrawe.' toewyding was, net soos Drake 's, voltooi.
Die bemanning van die ruimtetuig Challenger het ons geëer deur hul lewenswyse. Ons sal hulle nooit vergeet nie, en ook nie die laaste keer dat ons hulle vanoggend sien nie, terwyl hulle voorberei het vir hul reis en totsiens wuif en die nare bande van die aarde wegglip om die aangesig van God aan te raak. '"
Tydens die beplande sending van 6 dae sou die bemanning van Challenger 's TDRS-B op vlugdag 1 (FD 1) ontplooi het.
Op vlugdag 2 sou die eksperiment met die Comet Halley Active Monitoring Program (CHAMP) begin word. Die aanvanklike " -onderwyser in die ruimte en#8221 video -opnames was ook geskeduleer. 'N Afvuur van die OMS-enjins om Challenger op die baanhoogte van 152 myl te plaas, vanwaar die Spartaanse satelliet ontplooi sou word, is ook beplan.
Op vliegdag 3 sou die bemanning begin met die voorbereidings voor die ontplooiing op Spartan voordat die satelliet met die SRMS ontplooi word.
Op vlugdag 4 sou die Challenger op Spartan begin sluit terwyl Gregory B. Jarvis voortgaan met vloeistofdinamika-eksperimente wat op FD-2 en FD-3 begin is. Regstreekse uitsendings was ook beplan om deur Christa McAuliffe uitgevoer te word.
Op vliegdag 5 sou die bemanning met Spartan ontmoet en die SRMS gebruik om die satelliet op te vang en weer in die laaipak te berg.
Op vlugdag 6 was voorbereidings vir herbetreding geskeduleer, gevolg op FD-7 deur herintreding en landing by die Kennedy Space Center.
Tog sou Challenger se missiedoelwitte en die implementering van TDRS-B en onderrig in die ruimte deur ons susters gedra word. Die vervanging van TDRS-B 's is deur Discovery ontplooi tydens die STS-26 Return to Flight-sending in September 1988.
Maar miskien is die mees geskikte, onderwyseres Barbara Morgan, Christa McAuliffe se rugsteun, haar en Christa se droom op 8 Augustus 2007 verwesenlik toe sy as 'n volledige missiespesialis van Space Shuttle Endeavour en#8217s – Challenger 's vervang word – STS-118-sending na die Internasionale Ruimtestasie.
In totaal het Space Shuttle Challenger 10 satelliete in haar 10 sendingloopbaan ontplooi. Sy het altesaam 62 dae 7 uur 56 minute en 22 sekondes in die ruimte deurgebring en 25 803 936 myl in 995 wentelbane van die aarde afgelê.
En terwyl ons vandag stilstaan ​​om die bemanning van die Challenger te onthou, is dit van groot belang om die rede te onthou waarvoor hulle vryelik gedien het: die strewe na wetenskaplike kennis, opvoeding en begrip. Dit is die oorsaak waarvoor ons aanhou vlieg, en die rede waarvoor ons nooit kan vergeet nie.
NASA se aksies om die aanbevelings van die Rogers -kommissie na die Challenger -ongeluk uit te voer
Redaksionele nota: Hierdie dokument is geneem uit aksies om die aanbevelings van die presidensiële kommissie oor die Space Shuttle Challenger -ongeluk uit te voer, opsomming, 14 Julie 1986. Afskrif beskikbaar in NASA Historical Reference Collection, History Office, NASA se hoofkwartier, Washington, DC.
Op 13 Junie 1986 het die president NASA opdrag gegee om die aanbevelings van die presidensiële kommissie oor die Space Shuttle Challenger -ongeluk so gou as moontlik te implementeer. Die president versoek dat NASA binne 30 dae verslag gee van hoe en wanneer die aanbevelings geïmplementeer sal word, insluitend mylpale waarmee vordering gemeet kan word.
In die maande sedert die Challenger -ongeluk het die NASA -span baie ure deurgebring ter ondersteuning van die presidensiële kommissie oor die Space Shuttle Challenger -ongeluk en om te beplan om die shuttle na 'n veilige vlugstatus terug te keer. Voorsitter William P. Rogers en die ander lede van die kommissie het die Nasie en NASA 'n buitengewone diens gelewer. Die werk van die kommissie was uiters deeglik en omvattend. NASA stem saam met die aanbevelings van die kommissie en is kragtig besig met die stappe wat nodig is om dit te implementeer en daaraan te voldoen.
As gevolg van die pogings ter ondersteuning van die Kommissie, is sedert Maart baie van die aksies wat nodig is om die Ruimtependel na vlugstatus terug te keer, aan die gang. Op 24 Maart 1986 het die mede -administrateur vir ruimtevlug 'n omvattende strategie uiteengesit en belangrike aksies omskryf om veilig terug te keer na vlugstatus. Die memorandum van 24 Maart (Kommissie -aktiwiteite: 'n oorsig) het leiding gegee oor die volgende onderwerpe:
aksies wat vereis word voor die volgende vlug,
eerste vlug/eerstejaar operasies, en
ontwikkeling van volhoubare veilige vlugtarief.
Die verslag van die kommissie is op 9 Junie 1986 by die president ingedien. Sedertdien het NASA addisionele stappe gedoen en die nodige leiding gegee om aan die aanbevelings van die kommissie te voldoen.
Die NASA -administrateur en die mede -administrateur vir ruimtevlug sal deelneem aan die belangrikste bestuursbesluite wat nodig is vir die implementering van die aanbevelings van die kommissie en om die ruimtetuig na vlugstatus terug te keer. NASA sal in Junie 1987 aan die president verslag doen oor die status van die implementeringsprogram.
Die verslag van die kommissie bevat nege aanbevelings, en 'n opsomming van die implementeringstatus vir elkeen word verskaf:
Op 24 Maart 1986 is die Marshall Space Flight Center (MSFC) aangestel om 'n gesamentlike herontwerpspan van Solid Rocket Motor (SSRM) te vorm, wat deelname van MSFC en ander NASA -sentrums sowel as individue van buite NASA insluit. Die span bevat personeel van Johnson Space Center, Kennedy Space Center, Langley Research Center,
die industrie en die ruimtevaartkantoor. Om die herontwerpspan by te staan, is 'n deskundige adviespaneel aangestel wat 12 mense insluit met ses van buite NASA.
Die span het verskeie ontwerpalternatiewe geëvalueer, en daar word ontleed en getoets om die voorkeurbenaderings te bepaal wat die herontwerp van hardeware tot 'n minimum beperk. Om 'n voldoende programvoorsienbaarheid in hierdie poging te verseker, sal die herontwerpspan ook, ten minste deur die definisie van die konsep, 'n totaal nuwe ontwerp ontwikkel wat nie bestaande hardeware gebruik nie. Die ontwerpverifiërings- en sertifiseringsprogram sal beklemtoon word en sal toetse insluit wat die werklike lanseerlading so na as moontlik dupliseer en voorsiening maak vir toetse oor die hele reeks bedryfstoestande. Die verifikasiepoging sluit 'n handelsstudie in wat al 'n paar weke aan die gang is om die voorkeurtoetsoriëntasie (vertikaal of horisontaal) van die motorvuur ​​op groot skaal te bepaal. Die herontwerp- en sertifiseringskedule van Solid Rocket Motor word hersien om die ontwerpoplossings ten volle te verstaan ​​en te beplan terwyl dit gefinaliseer en beoordeel word. Die skedule sal heroorweeg word na die SRM Preliminary Design Review in September 1986. Op die oomblik blyk dit dat die eerste bekendstelling nie voor die eerste kwartaal van 1988 sal plaasvind nie.
In ooreenstemming met die aanbeveling van die Kommissie, het die National Research Council (NRC) 'n Onafhanklike Toesiggroep gestig onder voorsitterskap van dr. H. Guyford Stever en verslagdoening aan die NASA -administrateur. Die NRC -toesighoudingsgroep is ingelig oor die vereistes van die shuttle -stelsel, die implementering en beheer van die agtergrond van Solid Rocket Motor en aanpassings van kandidate. Die groep het 'n korttermynplan opgestel wat inligtingsessies en besoeke insluit om die herontwerpstatus van die invloei en die herontwerpstatus van ander vragmotors te hersien, insluitend deelname aan die voorlopige ontwerpoorsig van Solid Rocket Motor in September 1986.
Die administrateur het generaal Sam Phillips, wat as Apollo -programdirekteur gedien het, aangestel om elke aspek van hoe NASA sy programme bestuur, te ondersoek, insluitend verhoudings tussen verskillende veldsentrums en NASA se hoofkwartier. Generaal Phillips het 'n breë gesag van die administrateur om elke aspek van NASA se organisasie, bestuur en prosedures te ondersoek. Sy aktiwiteite sal 'n hersiening van die bestuurstruktuur van die ruimtetuig insluit.
Op 25 Junie 1986 is ruimtevaarder Robert Crippen aangestel om 'n groep te ondersoek om die bestuurstruktuur van die ruimtetuig te evalueer. Die groep sal aanbevelings aan die mede -administrateur vir ruimtevlug voor 15 Augustus 1986 rapporteer. Hierdie groep sal spesifiek die rolle en verantwoordelikhede van die ruimtebestuurderprogrambestuurder aanspreek om te verseker dat die pos die gesag het wat ooreenstem met sy verantwoordelikhede. Daarbenewens sal rolle en verantwoordelikhede op alle vlakke van programbestuur hersien word om die verband tussen die programorganisasie en die veldsentrumorganisasies te spesifiseer. Die resultate van hierdie studie sal saam met generaal Phillips en die administrateur hersien word met 'n besluit oor die implementering van die aanbevelings teen 1 Oktober 1986.
Admiraal Richard Truly, 'n voormalige ruimtevaarder, is aangestel as mede -administrateur van die Office of Space Flight. Verskeie aktiewe ruimtevaarders dien tans in bestuursposte in die agentskap. Die Crippen -groep sal middele aanspreek om die oorgang van ruimtevaarders na ander bestuursposisies te stimuleer. Dit sal ook die geskikte posisie vir die Directorate of Flight Crew Operations in die NASA -organisasiestruktuur bepaal.
'N Pendelveiligheidspaneel sal nie later as 1 September 1986 deur die mede -administrateur vir ruimtevlug ingestel word nie, met direkte toegang tot die bestuurder van die ruimtetuigprogram. Hierdie datum bied tyd om die struktuur en funksie van hierdie paneel te bepaal, insluitend 'n beoordeling van die verhouding met die nuutgestigte kantoor vir veiligheid, betroubaarheid en kwaliteitsversekering en die bestaande adviespaneel vir lugvaartveiligheid.
Kritieke itemoorsig en gevaaranalise:
Op 13 Maart 1986 het NASA 'n volledige hersiening van alle mislukkingsmetodes en effekanalises (FEMEA's) en gepaardgaande kritieke itemlyste (CIL's) van die Space Shuttle -program begin. Elke Space Shuttle-projekelement en die betrokke hoofkontrakteur doen afsonderlike omvattende hersienings, wat sal uitloop op 'n programwye oorsig met die Space Shuttle-program wat as formele lede van elk van hierdie hersieningspanne aangewys is. Alle kwytskelding van kritieke artikels 1 en 1R is gekanselleer. Die spanne moet kwytskeldings heroorweeg en weer indien in kategorieë wat aanbeveel word vir voortgesette programtoepassing. Artikels wat nie hergeldig kan word nie, sal herontwerp, gekwalifiseer en vir vlug gesertifiseer word. Alle kritiek 2 en 3 CIL's word hersien vir heraanvaarding en behoorlike kategorisering. Hierdie aktiwiteit sal uitloop op 'n omvattende finale hersiening met NASA se hoofkwartier wat in Maart 1987 begin.
Soos deur die Kommissie aanbeveel, het die Nasionale Navorsingsraad ingestem om 'n onafhanklike ouditpaneel te stig wat aan die NASA -administrateur rapporteer om die toereikendheid van hierdie poging te verifieer.
Die NASA -administrateur kondig die aanstelling van mnr. George A. Rodney aan op die pos van mede -administrateur vir veiligheid, betroubaarheid en kwaliteitsversekering op 8 Julie 1986. Die verantwoordelikhede van hierdie kantoor sal die toesig oor veiligheid, betroubaarheid en kwaliteitsversekering insluit. funksies wat verband hou met alle NASA -aktiwiteite en -programme en die implementering van 'n stelsel vir afwykingsdokumentasie en -oplossing om 'n tendensontledingsprogram in te sluit. Een van die eerste aktiwiteite wat die nuwe mede -administrateur onderneem het, is 'n beoordeling van die hulpbronne, insluitend die personeel wat nodig is om die funksies van die veiligheidsorganisasie voldoende te kan uitvoer. Boonop verseker die nuwe mede -administrateur die geskikte koppelvlakke tussen die funksies van die nuwe veiligheidsorganisasie en die pendelveiligheidspaneel wat in reaksie op die aanbeveling van die kommissie ingestel sal word.
Op 25 Junie 1986 is ruimtevaarder Robert Crippen aangestel om 'n span saam te stel om planne en aanbevole beleide vir die volgende te ontwikkel:
Implementering van effektiewe bestuurskommunikasie op alle vlakke.
Standaardisering van die oplegging en verwydering van STS -lanseringsbeperkings en ander operasionele beperkings.
Vergaderings van vluggereedheid en missiebestuurspan, insluitend vereistes vir dokumentasie en deelname aan die bemanning.
Aangesien hierdie aanbeveling ten nouste gekoppel is aan die aanbeveling oor die bestuurstruktuur van die pendelbus, sal die studiespan die plan vir verbeterde kommunikasie met die plan vir die herstrukturering van die bestuur opneem.
Hierdie oorsig van effektiewe kommunikasie sal die aktiwiteite en inligtingsvloei in ag neem by die hoofkwartier van NASA en die veldsentrums wat die Shuttle -program ondersteun. Die studiespan sal bevindinge en aanbevelings teen 15 Augustus 1986 aan die mede -administrateur vir ruimtevlug.
'N Landingsveiligheidspan is ingestel om die bevindings en aanbevelings van die kommissie oor landingsveiligheid te hersien en uit te voer. Alle Shuttle -hardeware en -stelsels ondergaan ontwerpontwerpe om te verseker dat die spesifikasies en veiligheidskwessies nagekom word. Die bande, remme en neuswielstuurstelsel is by hierdie aktiwiteit ingesluit, en befondsing vir 'n nuwe koolstofremstelsel is goedgekeur. Oproepoppervlaktoetse en hersieningsvereistes vir landingshulp was 'n geruime tyd voor die ongeluk aan die gang en duur voort. Die implementering van landingshulp sal teen Julie 1987 voltooi wees. Die tussentydse remstelsel word teen Augustus 1987 gelewer. Verbeterde metodes vir plaaslike weervoorspelling en weerverwante ondersteuning word ontwikkel. Totdat die Shuttle-program bevredigende veiligheidsmarges getoon het deur middel van hoë getrouheidstoetse en tydens werklike landings by die Edwards-lugmagbasis, sal die Kennedy Space Center-landingsterrein nie gebruik word vir nominale eind-landing nie. Dual Orbiter -veerbootvermoë is al geruime tyd 'n probleem en sal in die komende maande deeglik oorweeg word.
Begin Abort and Crew Escape:
Op 7 April 1986 het NASA 'n Shuttle Crew Egress and Escape -oorsig begin. Die omvang van hierdie analise bevat uitgangs- en ontsnappingsvermoëns vanaf die aanvang tot by die landing en sal ontledings, konsepte, uitvoerbaarheidsbepalings, koste en skedules verskaf vir onderbreking van die pad, reddingsboei, uitwerpstelsels, waterlandings en aangedrewe vlugskeiding. Hierdie oorsig sal spesifiek die opsies vir ontsnapping van die bemanning tydens 'n beheerde sweefvlug en die opsies vir die uitbreiding van die ongeskonde vlugkoevert beoordeel om 2 of 3 hoofmotors tydens die vroeë opstygfase te misluk. In samewerking met hierdie aktiwiteit, is 'n Launch Abort Reassessment -span gestig om alle lanseer- en lanseerreëls te hersien om te verseker dat kriteria vir lanseer, vlugreëls, reeks veiligheidstelsels en -prosedures, landingshulpmiddels, aanloopbane -konfigurasies en -lengtes, prestasie teenoor blootstelling onderbreek, landingsgewigte, aanloopbaanoppervlaktes en ander landingsverwante vermoëns kan die voertuig en die bemanning behoorlik beskerm. Die ontsnapping van bemannings- en loodsonderbrekings sal op 1 Oktober 1986 voltooi word, met 'n implementeringsbesluit in Desember 1986.
In Maart 1986 stig NASA 'n werkgroep vir vlugkoerse. Twee studies oor vlugkoerse is aan die gang:
'n studie van die vermoëns en beperkings wat die verwerkingsstrome van die pendeltuig beheer by die Kennedy Space Center en
'n studie deur die Johnson Space Center om die impak van vlugspesifieke bemanningsopleiding en aflewering/sertifisering van sagteware op vlugtariewe te bepaal.
Die werkgroep sal teen 15 Augustus 1986 vlugkoersaanbevelings aan die Office of Space Flight voorlê. Ander kollaterale studies is nog aan die gang wat die aanbevelings van die presidensiële kommissie aanpak wat verband hou met die verskaffing van onderdele, instandhouding en strukturele inspeksie. Hierdie poging sal ook die onafhanklike hersiening van die vlugtarief van die Nasionale Navorsingsraad oorweeg, wat aan die gang is as gevolg van 'n versoek van die Kongres se subkomitee.
NASA ondersteun 'n gemengde vloot ten sterkste om te voldoen aan die lanseervereistes en aksies om die vermoëns van die lanseervoertuig in die Verenigde State te laat herleef.
Boonop word 'n nuwe vragmanifesbeleid deur die NASA -hoofkwartier geformuleer, wat duidelike grondreëls sal opstel en beperkings op laat veranderinge sal stel. Aanbevelings vir manifesbeheerbeleid sal in November 1986 voltooi word.
'N Onderhoudsbeskermingspan is ingestel om 'n omvattende plan te ontwikkel vir die omskrywing en uitvoering van aksies om te voldoen aan die aanbevelings van die Kommissie rakende instandhoudingsaktiwiteite. 'N Onderhoudsplan word voorberei om te verseker dat eenvormige instandhoudingsvereistes aan alle elemente van die Space Shuttle -program gestel word. Hierdie plan definieer die struktuur wat gebruik sal word om te dokumenteer
hardeware inspeksies en skedules,
Onderhoud prosedures konfigurasie beheer, en
Die plan sal ook organisatoriese verantwoordelikhede, verslagdoening en beheervereistes vir instandhoudingsaktiwiteite van die ruimtetuig definieer. Die onderhoudsplan sal teen 30 September 1986 voltooi wees.
'N Aantal ander aktiwiteite is aan die gang wat sal bydra tot die veilige vlug en die versterking van die NASA -organisasie. 'N Hersieningspan vir ontwerp van vereistes vir ruimtetuie onder leiding van die Space Shuttle Systems Integration Office by Johnson Space Center, is aangestel om alle ontwerpontwerpvereistes en gepaardgaande tegniese verifikasie te hersien. Die span fokus op elke Shuttle -projekelement en op die totale vereistes vir die ontwerp van die Space Shuttle -stelsel. Hierdie aktiwiteit sal uitloop op 'n hersiening van die ruimtetuig -inkrementele ontwerp, ongeveer 3 maande voor die begin van die volgende ruimtetuig.
Met inagneming van die aantal, kompleksiteit en onderlinge verwantskappe tussen die vele aktiwiteite wat na die volgende vlug lei, het die Space Shuttle -programbestuurder by Johnson Space Center 'n reeks formele programbeheeroorsigte vir die Space Shuttle -program begin. Hierdie resensies is opgestel om gereelde besprekings van aangesig tot aangesig te wees waarby die bestuurders van alle groot ruimtevaart-programaktiwiteite betrokke is.
Spesifieke onderwerpe wat tydens elke vergadering bespreek sal word, fokus op vordering, skedules en aksies wat verband hou met elk van die belangrikste programoorsigaktiwiteite, en word direk aangepas vir die huidige programaktiwiteit vir die betrokke tydperk. Die eerste van hierdie vergaderings is op 5-6 Mei 1986 by Marshall Space Flight Center gehou, en die tweede by Kennedy Space Center op 25 Junie 1986. Opvolgbeoordelings sal ongeveer elke 6 weke gehou word. Die resultate van hierdie resensies sal aan die mede -administrateur vir ruimtevlug en die NASA -administrateur gerapporteer word.
Op 19 Junie 1986 kondig die NASA -administrateur aan dat die ontwikkeling van die boonste fase van die Centaur vir gebruik aan boord van die ruimtetuig beëindig word. Die gebruik van die boonste fase van die Centaur was beplan vir die lanseer van NASA -planetêre ruimtetuie sowel as vir sekere satellietlanseerings van nasionale veiligheid. Ten tyde van die Challenger -ongeluk was meerderheidsveiligheidsoorsigte van die Centaur -stelsel aan die gang, en hierdie hersienings is die afgelope maande verskerp om te bepaal of die program voortgesit moet word. Die finale besluit om die Centaur -fase te beëindig vir gebruik met die Shuttle, is geneem op grond daarvan dat die gevolglike stadium, selfs na sekere wysigings wat deur die deurlopende hersienings geïdentifiseer is, nie aan die veiligheidskriteria sou voldoen wat op ander vragte of elemente van die Space Shuttle -stelsel toegepas word nie. NASA het pogings aangewend om ander alternatiewe lanseervoertuie te ondersoek vir die belangrikste NASA -planetêre en wetenskaplike vragte wat die Centaur -boonste fase sou gebruik. NASA verleen hulp aan die departement van verdediging, aangesien dit alternatiewe ondersoek vir die nasionale veiligheidsmissies wat beplan het om die pendel/Centaur te gebruik.
Die NASA -administrateur het 'n aantal organisatoriese en bestuursstruktuuraksies van die ruimtestasie aangekondig wat ontwerp is om tegniese en bestuursvermoëns te versterk ter voorbereiding op die ontwikkelingsfase van die ruimtestasieprogram. Die besluit om die nuwe struktuur te skep, is die gevolg van aanbevelings aan die administrateur deur 'n komitee, onder leiding van generaal Phillips, wat 'n lang reeks assessering van NASA se algehele vermoëns en vereistes doen.
Uiteindelik ontwikkel NASA planne vir meer personeel in kritieke gebiede en werk hy nou saam met die kantoor van personeelbestuur om 'n NASA -spesifieke voorstel te ontwikkel wat voorsiening maak vir die nodige veranderings aan die NASA -personeelbestuurstelsel om ons vermoë om aan te trek, te behou en te versterk motiveer die kwaliteit personeel wat nodig is om die NASA -missie uit te voer.
Tydlyn: Geskiedenis van die Amerikaanse ruimteprogram
Mylpale en ander noemenswaardige gebeure in die Amerikaanse geskiedenis van menslike ruimteverkenning:
-5 Mei 1961: die VSA lanseer die eerste Amerikaner, ruimtevaarder Alan Shepard Jr., in die ruimte op 'n suborbitale vlug van 15 minute, 22 sekondes.
- 25 Mei 1961: President Kennedy verklaar die Amerikaanse nasionale ruimtedoelwit om 'n man op die maan te sit.
- 20 Februarie 1962: John Glenn word die eerste Amerikaner wat om die aarde wentel.
- 27 Januarie 1967: Drie Amerikaanse ruimtevaarders sterf wanneer 'n brand die bevelmodule van Apollo I oorval tydens 'n grondtoets in die Kennedy Space Center.
- 21 Desember 1968: Die eerste bemande ruimtetuig wat om die maan wentel, Apollo 8, kom binne 70 myl van die maanoppervlak af.
- 20 Julie 1969: Neil Armstrong en Edwin Aldrin van Apollo XI spandeer 21 uur op die maan, 2 van diegene buite die kapsule.
-7-19 Desember 1972: Apollo 17-sending wat die langste en laaste verblyf van die mens op die maan insluit-74 uur, 59 minute-deur ruimtevaarders Eugene Cernan en Harrison Schmidt.
- 14 Mei 1973: Skylab I, eerste Amerikaanse wentelbaanlaboratorium, gelanseer.
-17-19 Julie 1975: Amerikaanse ruimtevaarders en Sowjet-kosmonaute neem deel aan die Apollo-Soyuz-toetsprojek, wat twee dae lank saam in die ruimte lê.
- 12 April 1981: Shuttle Columbia word die eerste gevleuelde ruimteskip wat om die aarde wentel en terugkeer na die lughawe.
- 18 Junie 1983: Sally Ride word die eerste Amerikaanse vrou in die ruimte.
- 7 Februarie 1984: Ruimtevaarder Bruce McCandless verrig die eerste ongebonde ruimtewandeling van die mens met 'n bemande manoeuvreereenheid van die ruimtetuig Challenger.
- 28 Januarie 1986: Challenger -pendeltuig ontplof 73 sekondes na die bekendstelling en maak sy bemanning van sewe dood.
- 14 Maart 1995: Norman Thagard word die eerste Amerikaner wat op 'n Russiese vuurpyl gelanseer is. Twee dae later word hy die eerste Amerikaner wat die Russiese ruimtestasie Mir besoek het.
-29 Junie 1995: Atlantis dok saam met Mir in die eerste verbinding met die pendelstasie.
-26 September 1996: Shannon Lucid keer terug na die aarde na 'n Mir-sending van 188 dae, 'n Amerikaanse ruimte-uithouvermoë-rekord en 'n wêreldrekord vir vroue.
- 29 Oktober 1998: Glenn, nou 77, keer terug na die ruimte aan boord van die shuttle Discovery en word die oudste persoon wat ooit in die ruimte gevlieg het.
- 29 Mei 1999: Discovery word die eerste pendeltuig om by die internasionale ruimtestasie aan te lê, 'n multinasionale, permanente, wentelende navorsingslaboratorium.
- 2 November 2000: 'n Amerikaanse en Russiese bemanning begin aan boord van die internasionale ruimtestasie.
- 1 Februarie 2003: Shuttle Columbia breek uit oor Texas, 16 minute voordat dit veronderstel was om in Florida te land.
Kort geskiedenis van Endeavour
Gebou om ruimtependel te vervang Uitdager, Doen moeite was die laaste wentelbaan wat by die pendelvloot aangesluit het. Baie nuwer funksies is bygevoeg Doen moeite tydens konstruksie, soos bygewerkte stuurmeganismes, opgegradeerde loodgieterswerk en elektriese verbindings om langer missies moontlik te maak, en 'n sleepbuis wat die slytasie van die remme en bande van die pendel verminder. Baie van die innovasies waarvoor ontwikkel is Doen moeite is later by die ander pendeltuie in die vloot gevoeg.
Doen moeite eerste bekendstelling op 7 Mei 1992 vir missie STS-49. Die primêre doel van die bemanning tydens die missie was om 'n kommunikasiesatelliet (INTELSAT VI) weer in 'n wentelbaan te herstel en los te laat. Die vang van die satelliet het nie so vlot verloop as wat beplan is nie, maar die bemanning aan boord kon die missie voltooi deur 'n reeks van vier ruimtetogte - die meeste wat tot op daardie tydstip op 'n pendeltuig voltooi is. Een van die ruimtewandelinge was die langste wat tot nog toe aangeteken is, en die tweede langste ooit-meer as agt uur! Daardie eerste missie het 'n presedent geskep Doen moeite, wie se reeks van 25 missies met vindingrykheid en sukses gekenmerk is.