Soos met sy boek Wat doen ons wanneer ons bid? (2011), is Brümmer se werk Vroom of regsinnig? toeganklik dog swaarwigtig. Op ’n relatief beknopte manier verskaf Brümmer ’n indrukwekkende oorsig oor sommige van die belangrikste teologiese debatte in die geskiedenis van die NG Kerk. Alhoewel daar al baie oor die betrokke periode geskryf is, is die styl waarin Brümmer dit doen prysenswaardig. Dit is kerklike en intellektuele geskiedenis wat op ’n boeiende manier in gesprek tree met die (ook nie-akademiese) leser. Dit is ’n besondere helder weergawe van die ontwikkeling van teologiese en filosofiese denkstrome van die laat negentiende en vroeg twintigste eeuse NG Kerk, teen die agtergrond van ’n Europese intellektuele wêreld. Die invloed van onder andere Doedes, Van Oosterzee, Scholten, Opzoomer, Gunning, Valeton, Kuyper, en Bavinck word verreken. Wat verder voorop staan in sy werk, is die detail waarin hy die denke en werk van verskillende teologiese rolspelers van die tyd sistematies weergee in die vorming van sy argument. Onder hierdie figure tel veral Andrew Murray (jr), NJ Hofmeyr, en Johannes du Plessis.
Daarteenoor, soos in hoofstuk drie aan die orde kom, was daar die groep predikante wat “panteïstiese rasionalisme” verteenwoordig het, en in die geskiedenis van die NG Kerk bekend geword het as die “Liberale rigting.” Hulle omgang met die denkrigting van die Verligting was bepaald anders, en het spanning in die NG Kerk geskep. Soos deurgaans in die werk word die standpunt van dié groep grootliks deur Brümmer aan die hand van primêre bronne uit die historiese tydperk weergegee.
Hoofstukke vier tot ses bied ’n gedetailleerde weergawe van Hofmeyr en Murray se reaksie op en vertolking van die “Liberale rigting” en die bedreiging wat dit vir die NG Kerk van die tyd ingehou het. Ook hier word die argument gekonstrueer aan die hand van historiese materiaal en Hofmeyr sowel as Murray word dikwels in hulle eie woorde aangehaal. Brümmer se argument is veral in hoofstuk ses (“Hoe regsinnig was Murray en Hofmeyr?”) besonder interessant. Daar onderskei hy tussen Hofmeyr en Murray se (persoonlike) teologie soos uiteengesit in die voorafgaande hoofstukke en die teologiese argumente wat hulle in die hof moes voer ten einde die “Liberale rigting” (hier spesifiek JJ Kotzé en TF Burgers) se opmars in die Kaapse Kerk stop te sit. In die hof kon die argument nie gevoer word dat Kotzé en Burgers in stryd is met die persoonlike spiritualiteit van Hofmeyr en Murray nie, maar moes hulle aantoon dat die kerkleer soos neergelê in die kerklike belydenisskrifte deur die Liberales weerspreek word. Alhoewel nie Hofmeyr of Murray as konfessionalisties beskou kan word nie, beroep hulle hulle dus (veral Murray as moderator van die sinode) op die belydenisskrifte as ’n meganisme om die “Liberale rigting” uit die NG Kerk te dryf. Brümmer toon aan dat Murray en Hofmeyr die belydenisskrifte in hulle eie werk weerspreek, kritiseer of openlik daarvan verskil het, en skryf dan die betekenisvolle sin: “’n Mens kry soms die indruk dat dit wat hy [Murray] die ‘kerkleer’ noem, slegs ’n ander woord vir sy eie teologiese opvattings was” (108). Brümmer kom baie naby daaraan om Murray en Hofmeyr “onregsinnig” te verklaar, alhoewel hy dit nooit prontuit doen nie.
In hoofstuk elf word die bekende Du Plessis-saak aan die orde gestel, en die manier waarop die verskillende (dikwels opponerende) teologiese rigtings wat in die NG Kerk teenwoordig was deur hierdie saak op die spits gedryf is. In die laaste hoofstuk argumenteer Brümmer dan oortuigend dat die teologiese kwessies wat in die Du Plessis-saak na vore gekom het nie nuut was nie, maar in werklikheid die kulminasiepunt van die teologiese geskiedenis soos hy dit beskryf het. Brümmer argumenteer dat daar ’n fundamentele verskil was oor die sin waarin die Bybel as die “Woord van God” verstaan moes word, en dat hierdie verskille met die verloop van tyd in die NG Kerk ontwikkel het. Een aspek van hierdie verskillende opvattings is ook bepalend vir die manier waarop die status van die belydenisskrifte beskou is. Volgens Brümmer is die Bybel beskou as “onfeilbaar geïnspireer om ons waarhede op leerstellige en ook op wetenskaplike gebied te verskaf” (266) òf as “onfeilbaar geïnspireer om as menslike medium vir die lewendmakende Woord van God te dien” (266). Laasgenoemde sou veronderstel dat die “pogings van die kerk deur die eeue heen om die heilsboodskap in leerstellinge te formuleer” (267) altyd tydgebonde is “omdat hulle die ewige heilsboodskap in terme van die denkvorme en die veronderstellinge van die tyd probeer formuleer en as antwoord op die vrae wat in dié tyd aan die orde was” (268). Maar eersgenoemde inspirasie-opvatting maak nie voorsiening vir die onderskeid tussen die essensie en die inkleding van die heilsboodskap nie (271), met die gevolg dat ’n opvatting oor belydenisskrife ontstaan waardeur dit “tot ’n soort hermeneutiese reël” (272) verhef word in terme waarvan die Bybel interpreteer moet word. Brümmer argumenteer dus dat al die klagtes van die kuratorium teen Du Plessis teruggevoer kan word na sy verstaan van inspirasieteorie en sy opvatting oor die “Woord van God” wat daaruit voortvloei (274).