Die Nieu-Hebreeuse letterkunde word geag te begin in die jaar 1785, met die oprigting in Duitsland van die tydskrif Ha-Meässeef, ‘Die Versamelaar’, met die doel om die ‘Verligting’ onder die Jode te verbrei en die ontwikkeling van die Hebreeuse taal te bevorder, soos in die program staan: ‘.. om aan alle volkere die skoonheid van die taal van die Bybel te toon’. 'n Groot groep geesdriftige medewerkers, die Meässefiem genoem, almal Maskiliem, voorstanders van die ‘Verligting’ (in Hebreeus ‘Haskala’ genoem), het in artikels oor allerlei kulturele onderwerpe hulle oortuiging en die goeie reg van die Hebreeuse taal gepropageer. Dit kan egter ook gesê word dat indien hierdie jong vrou nie ’n soortgelyke idee koester oor ’n spesifieke Skrywer van Notas nie, sal genoemde skrywer ’n rougedig komponeer, dit plegtig verbrand, en aan die einde van so ’n vaal dag gaan slaap … om die volgende oggend op te staan en ontbyt te nuttig met sy gebruiklike, en onblusbare Geloof – en sal mens waag om te sê, Hoop? – in die Onvervangbare Derde Een.