En die weergawe van die liedjie “Somewhere Over the Mountain” wanneer die ligte doof, bevestig die gevoel van onheil wat lê en wag. Terwyl jy lag.
Dit begin met ’n flambojante Leon (Andrew Buckland) wat die gehoor gou laat skater met sy manewales en maniertjies om sy sin met almal te kry – veral met vroue.
Wanneer hy egter op ’n dag alleen voor die kansel staan en besef Ruth, die groot liefde in sy lewe, het gevlug en hom alleen met hul baba gelos, verander alles.
Dis 15 jaar later en sy dogter, Ginny (Liezl de Kock), is ’n tiener. Sy soek saam na haar ma en is bereid om te baklei vir haar pa. Sal selfs handgemeen raak as dit moet. Maar soos sy ouer word, kom daar ook ’n ander soeke – ’n soeke na ’n eie identiteit, weg van haar dronk, vulgêre pa, wie se vel lankal ’n padkaart van sinlose tatoes geword het.
Soos die plek op sy lyf minder word vir die volgende tatoe, spiraal die verhouding tussen pa en dogter en elkeen se eie soeke al hoe vinniger buite beheer en stuur dit af op iets waarvoor jy die hele tyd asem ophou.
Buckland is briljant. Hy is steeds die meester van fisieke spel en selfs in die klein, intieme gebare oortuig hy die hele tyd.
Met ’n mengsel van visuele en fisieke spel, waarby die ongelooflike slim stel van Jayne Batzofin ingetrek word as nog ’n sterk karakter op die verhoog, hou die regisseur Rob Murray jou totaal vasgevang vir anderhalf uur.