WinternagEugène N. Marais O koud is die windjie en skraal. En blink in die dof-lig en kaal, so wyd as die Heer se genade, lê die veld in sterlig en skade. En hoog in die rande, versprei die brande, is die grassaad aan roere soos winkende hande. O treurig die wysie op die ooswind se maat, soos die lied van ‘n meisie in haar liefde verlaat. In elk’ grashalm se vou blink ‘n druppel van dou, en vinnig verbleek dit tot ryp in die kou!