’n Brose respyt, ’n wapenstilstand. Hy maak sy ma se bed met haar beste linne op. ’n Handgeweefde kombers, spierwit. Goed wat sy sedert haar troudag nog nooit gebruik het nie. Tot dusver slaap sy nog op die lakens waarop sy pa ’n paar jaar vantevore gesterf het.
Hy was haar hare. Elke halfminuut moet sy eers rus. Hy hou haar handspieël voor haar terwyl sy hare borsel en grimeer, vir die eerste keer in ’n week. Sy rus tussen elke beweging. Hy vee liggies met sy voorvinger oor haar bowang om die onderlaag in te skakeer. Sy dom vingers word slimmer.
Dan intensiveer dit, die skermutselinges. Hy probeer sy kosgeeaanslag inklee as ’n verlenging van die bedvervarsing. Hy haal die beste porselein uit, versilwerde eetgerei. Erfstukke in onbruik nie net deur sy ouers nie, maar ook húlle ouers. Hy sit ’n fyn geborduurde linnelap op ’n skinkbord. Hy doen sy bes met die kookwerk.
Sy wag haar folteraar in, al om die etensuur. ’n Mens voel die spanning in die lug wanneer die geure uit die kombuis tot in die slaapkamer swewe.
’n Onewe stryd, weet hy. Maar hy versag nie. Hy toring bo die bed, die lig skuins agter hom. Sy lê in sy skaduwee. Haar eie skadu het reeds vertrek.
Ek sal jou ewenaar, besluit hy, wat jý eet, sal ék eet. Gram vir gram. Kriesel vir kriesel. Soms vra sy hom om musiek aan te skakel. Altyd dieselfde. Middeleeuse Germaanse kerkmusiek. Hy oorweeg dit om haar iets te laat inkry terwyl dit speel. Miskien is haar weerstand dan minder. Hy sien hoe haar gesig ontspan terwyl sy luister, weet hy sou haar onkant kon betrap met ’n lepelvol, selfs twee. Hy besluit daarteen. Hy kan nie haar laaste toevlug bedreig nie. Selfs in oorlog is daar grense.
Daar is ’n net-net hoorbare ondertoon aan hierdie dae, soos in die musiek waarna sy ma luister, ’n onderliggende noot wat volgehou word en swymeling induseer. ’n Goddelike teenwoordigheid word hoorbaar gemaak, sê mense wat iets van sulke musiek weet. Hý dink dis die klank van asem wat deur die stembande geforseer word terwyl die liggaam verbrokkel. Die klank van ontroosbaarheid. Hulle is in ’n platboomskuit, hy en Hisashi, op ’n wye, bruin rivier.
Dit is ’n Boeddhistiese feesdag. Die rivier is vol skuite met pelgrims oorlaai. Die roete bergop, na die grot digby die spits waarin die Parfuum- pagode geleë is, neem op ’n gewone dag dalk ŉ driekwartier. Nie vandag nie. Waar hulle vasmeer, drom duisende pelgrims onder stringe veelkleurige vlaggies saam.
Dit word steiler, die paadjie, en nouer. Hy klou aan boomwortelsvas. Tussen die pelgrims is daar stokou, verkrimpte figure. Hulle bly skaars regop, word spitswaarts gesleur. Hisashi tel ’n kind op wat lyk of sy vergruis gaan word. Sy glimlag onmiddellik vir hom, streel oor sy gesig.
Die pad raak gladder. Die druk pers sy asem uit. Alles kom tot stilstand. Die lywe teen hom ruik na iets wat hy nie ken nie. Hier is ’n dreigende ramp van opeenhoping en vertrapping, dink hy. En tog, ’n onbekende soort geduld en verdraagsaamheid heers. Die wind speel deur die gebedsvlaggies bo die paadjie.
“Genoeg,” sê hy vir Hisashi, “kry jou later daar onder.” Hy glystrompel deur die skare, teen die stroom, tot aan die voet.
Die wêreld krimp. Sy roetes is beklemmend: van sy ma se slaapkamer na die kombuis na die tuin na sy eie slaapkamer. Af en toe na ’n winkel toe. Slegs die volgorde van die bestemmings wissel. Hy slaap in die kamer reg bo hare. Dis net haar stygende teugies warm asem wat hom bo hou, dink hy in die oomblik voor die slaap kom. Sy eie asem hou hy op. Soggens, wanneer hy by sy ma kom, val die winterson in oor haar wit lakens. Sy wil nie hê hy moet saans die gordyne toetrek nie. Sy wil die son sien vir so lank as wat dit skyn. Wanneer hy nie by haar is nie, dink hy aan haar as tuimelend, met
die trae, onnatuurlike bewegings van ’n ruimtevaarder wat wegdryf van sy skip. Maar dis nie hoe dit is nie. Sy lê net daar, doodstil, hande onder die ken, by die polse geknak soos muispootjies. Daar is ’n klokkie om te lui as sy hom nodig het, maar sy het dit nog nooit gebruik nie. Snags, déúr sy slaap, luister hy vir die getinkel, sou dit ooit kom.
Dit is soos die dou van Hermonberg wat op die berge by Sion val. Waar broers so saam woon, skenk die Here sy seën: ’n lang, lang lewe. (Psalm 133:3)
Aan die ander kant egter, wanneer broers mekaar vind en saamspan in belang van hulle Heer en Koning, dán gebeur daar dinge. Luister hoe beskryf die digter dié goeie samewerking: Dis soos die Hermondou wat die berge van Sion bedrup. Dit bring lewe en groeikrag. Dit omskep ’n dor landstreek in groen velde.
Ek wonder soms of dit nie presies die rede is waarom die kerk aan groeikrag kortkom nie, ons kry te min van die “dou van die Hermongebergte” af. Daar is te veel vuurvreters in die kerk van die Here wat brande stig in plaas van groeikrag bevorder. Kom ons eien vandag se seën vir ons toe deur aan dié voorwaarde gehoorsaam te wees. Kom ons stel dit vir ons ten doel om eensgesindheid en onderlinge vrede in die kerk te bevorder. Dan sal ons die “dou van die Hermonberg” in oorvloed ervaar. En dit sal bewys dat ons God ken en sy kinders is.
Kol. Tembinkosi Kinana, woordvoerder van die polisie, het gesê die 50-jarige adjudant-offisier, wat verbonde was aan die handelsmisdaadeenheid, is op die N2-hoofweg deur ŉ onbekende aantal verdagtes oorval is. Volgens Kinana was die beampte nie in sy motor toe hy verskeie kere met ‘n mes gesteek is nie. Volgens berigte het hy sy motor se band omgeruil.