[Redakteur se Nota: Die volgende is 'n uittreksel uit Reis na die Hart, Die verhaal van hoe een vrou oorwin haar bitterheid en woede met betrekking tot die lewe en liefde.]
Señora Labotta flikker op die klein turkoois tafellamp en 'n blou sagte lig het die stil woonkamer gevul. Buite het die krieketjies hul hartseer liedjie gejaag en 'n ligte bries blaas deur die oop vensters in die rustige, vreedsame Mexikaanse huis. Die klok lees 4: 06 am
"Luci, jou liefdesverhale is die liefdesverhale van die mensdom," sê Señora Labotta saggies.
Lucina bly stil.
"Ek kan verstaan ​​hoekom vir jou liefde is vol swart herinneringe, maar onthou asseblief dat liefde geen verlede en toekoms het nie: dit leef in die huidige oomblik. Dit is die tweede reël in die liefde. Om dit te kan oorleef, moet dit van die gedagtes, die verstand beskut word; dit moet in die hart genesteer word en dit moet alleen gelaat word. Ek verstaan ​​dat baie mense deur verwerping en illusies moet gaan, dit is deel van hul karma as jy wil, maar jy kan nie toelaat dat jou verlede jou toekoms laat wolk nie. "
'Ja, ek sien dit nou ook,' antwoord Lucina en sug. Nadat sy haar hart uitgegooi het, het Lucina gevoel asof die verlede nie meer soveel saak maak nie. Die verlede lyk soos 'n slegte droom wat eenvoudig in woorde gestel moet word om vergete te word.
"Slegte liefdeservarings gebeur met almal," het Señora Labotta voortgegaan en diep in Lucina se oë gekyk. "Jy is nie die enigste siel wat in liefde gely het nie. Daar is 'n gesegde wat ek baie van hou. Boetius het dit gesê; "Bied jou boot na die winde en jy moet vaar hoe dit ookal waai, nie net waar jy wil hê nie."
"Mense vergeet dat liefde sy eie wind is en dat die liefde nie beheer kan word nie. Sodra jy liefde gee, is jy 'n goner so om te praat. Jou boot sal geruk wees, my liewe, maar uiteindelik sal jy skat tref as jy volhard."
Lucina bly stil en staar uit die venster. 'N Volmaan het na haar teruggekyk.
"Laat ek jou iets leer oor vrees," sê Señora Labotta, en kyk na Lucina. "Die teenoorgestelde van liefde is vrees. As jy iets vrees, is dit die brein wat vir jou aandui dat jy nie moet vorder nie, dat jy moet terugtrek. Byvoorbeeld, as jy 'n slang in die bos sien, sal jou eerste instink wees om terug te trek. Jou brein vertel jou dit, maar hoekom? Omdat 'n deel van jou nie wil ontwikkel nie, wil 'n deel van jou al die vorige lewens wat jy geleef het herhaal, en jou vrees is 'n meganisme waarmee jy eindeloos jou lewens kan herhaal. "
"Wat sal gebeur as jy na die slang gaan, staar dit reguit in die oog en sê vir hom: 'Ek is nie bang vir jou nie'? Jy sal die ketting van die verlede breek en jy sal na 'n nuwe vlak vorder. Elke keer as jy iets oorwin wat jy vrees, gaan jy op. Die enigste manier om te ontwikkel is om op te staan. Baie mense staan ​​nie in hul vrese nie en hulle hardloop in plaas, maar in hardloop is hulle gedoem om die verlede te herhaal. "
Lucina knik haar kop. Sy het geweet dat dit waar is van ervaring omdat sy deur die jare dieselfde verhoudings herhaal het. Sy het die verkeerde mans gejaag, en om die verkeerde redes. Die meeste van die mans wat sy liefgehad het, was bang vir die liefde en daar was haar grootste probleem: Sy het onmoontlike mans gejaag, mans wat nie glo in ware liefde om te begin nie.
"Hoe kan jy weet wat is die ware liefde, die ware berg?" Het Lucina gevra. Señora Labotta knik haar kop, asof sy weet Lucina sal hierdie vraag vra.
"Jy kan nie weet tensy jy klim nie en dit is altyd skrikwekkend. Maar elkeen wat geloof het, sal uiteindelik beloon word, selfs al is dit nie ware liefde wat op hulle wag nie. Dit is die derde reël in die liefde. "
'N Vuurvlieg buzzed in en draai om die dowwe lig op die tafel.
"Señorita, dit is tyd om nou te gaan slaap, maar laat ons ons gedagtes móreoggend najaag." Señora Labotta het gesê, moeg. "Dankie dat jy hierdie stories vanaand met my gedeel het; Ek sal hulle lankal onthou. Ek hoop jy voel asof jou hart effens minder is met bloedige herinneringe? "
Lucina knik, nie seker of haar hart enigsins meer voel nie.
Señora Labotta verdwyn in haar rooi slaapkamer, nadat sy haar gas 'n goeie nag van rus en herstel verlang het. Lucina het stilweg na die badkamer gegaan en die deur agter haar gesluit. Sy het die laaste paar uur deurgebring om 'n perfekte vreemdeling haar diepste oomblikke van pyn te vertel en dit was wonderlik om dit uiteindelik met iemand te verstaan. Sy kyk na die ligte gesig in die spieël en knip. Wat gebeur ná al die mans? Is daar nou net geluk? sy bedink.
Sy kou haar onderlip en maak haar oë toe.
Ek dink daar is net een manier om uit te vind of Teleo nog 'n hartseer is. Ek moet klim en sien wat vir my die beste is, het sy besef. Wat as daar niks meer as pyn is nie? Dan moet ek my vrees in die gesig staar, moenie dat dit my kry nie, herhaal die verlede nie.
Señora Labotta is reg: Die rede waarom die mensdom nie ontwikkel nie, is omdat ons vrees ons laat lei. Kyk na die oorlog wat aan die gang is, word dit ook nie deur vrees geheers nie, vrees vir die ander? Soveel vrees. Soveel vrees.
Hoe begin ek oor my vrese? Lucina het gedink. Sy het skielik gevoel soos Alice in die haasgat ingaan.
© 2013 deur Nora Caron.
Gepubliseer deur Homebound Publications.
Klik hier vir meer inligting en / of om hierdie boek op Amazon bestel en / of laai die Kindle-uitgawe af.
Hierdie boek is ook beskikbaar in Frans: La Voie du Coeur
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Breek die ketting van die verlede deur iets te oorkom wat jy vrees