Laster-‘Bond’ ŉ teleurstellingDeur Paul Maritz Daniel Craig by die premiere van die nuwe James Bond-rolprent “No Time to Die” (Foto: Tolga Akmen/AFP) Min dinge toon die verandering wat die Weste oor die afgelope halfeeu ondergaan het so duidelik aan soos die veranderinge wat James Bond-films ondergaan het. Tegnologie verbeter, aksietonele verskerp en die booswig se komplot om die wêreld te oorheers word toenemend meer kompleks. Ongelukkig is nie alle veranderinge wat die wêreld ondergaan het positief nie, ten minste nie na my mening nie, en ook dít word in Bond as karakter en as era-merker in sy nuutste film raakgesien. Die kyker weet dikwels wat hom of haar in hierdie films te wagte is: asemrowende tonele, aksie en geweld, en meer as een rendezvous met ŉ modelmooi dame wat toevallig in allerlei vorms van gevegkuns en die hantering van spesiale wapens opgelei is. Een ding wat histories nie deel van die repertoire was nie, was egter die opsetlike belastering van God se naam – ŉ nuwe element tot die Bond-karakter wat Christene, soos ekself en my vrou, ongelukkig wêreldwyd springmielies en al by teaters laat uitstap. Die belastering van God se naam is in die eerste dekades van Hollywood onder geen omstandighede toegelaat nie, maar stelselmatig het Hollywood geliberaliseer, tot waar dit nou die standpunt huldig dat enigiets nou maar aanvaarbaar is. Dit is nie. Christene word dikwels met hierdie moeilike keuse gekonfronteer: Verlaat jy die teater terwyl die film nog aan die gang is, of sit en luister jy na laster wat opsetlik daar geplaas is om ŉ nuwe element tot hierdie karakter se persona te voeg? Ons het bederf geraak met filtrasieprogramme soos die “profanity filter” wat met die klik van ŉ knoppie al die lasterwoorde op Netflix kan verwyder, en het al daaraan gewoond geraak om maande lank reekse te kyk sonder om die naam van die Here te hoor wat as stop- of kragwoord gebruik word. Dit het tot gevolg dat sodanige laster dan selfs dieper sny wanneer ŉ mens dit in ŉ teater hoor. Paul Maritz, bestuurder van Solidariteit Jeug en loopbaanontwikkeling. (Argieffoto) Vir my is daar ŉ stuk persoonlike teleurstelling hierby. Dit is miskien skynheilig dat ek soveel van die vorige films gekyk het terwyl Bond hom so openlik met heelwat ander dinge besig hou wat ek ook nie volgens my belydenis mag goedkeur nie, en dit is ŉ moeilike vraag om te antwoord, want sy optrede kon nog nooit as eties goed hanteer word nie. Dit is egter die eerste keer wat opregte Christene so direk en so openlik, en dan ook so gedurig deur die hoofkarakter self met laster gekonfronteer word. So wat dan nou gemaak? Sit ŉ mens maar en kyk toe omdat jou kaartjie so duur was? Vir baie is dit die pad van minste weerstand, om maar te bly sit. Daar is ander, en hierdie groep is besig om te groei, wat besef dat die opsetlike aanval van Hollywood op die Christelike geloof in so ŉ mate verhoog het dat selfs films wat vir die familie bedoel is (soos Ryan Reynolds se nuwe Free Guy-film), die verskriklikste lasterwoorde bevat. Vir hierdie groeiende groep raak filmteaters ŉ al hoe kleiner opsie, omdat ŉ mens maar net nie die risiko wil neem om weereens halfpad deur die fliek die teater te moet verlaat nie. Die tragiek van die hele storie is dat dit met teaters sleg gaan, en dat ŉ mens hulle graag wil ondersteun, maar dat die opsetlike en juiste besluite van filmmakers ŉ mens toenemend van teaters af wegdryf. As elke Bond ŉ merker moet wees van waar die mensdom in daardie oomblik is, dan is die huidige Bond die toonbeeld van alles wat tans met die Westerse beskawing fout is, veral die feit dat hy vir die einste geloof waarop hierdie beskawing gebou is, aanstoot moet gee. Geen boom kan sy eie wortels afsny en hoop dat hy dieselfde vrugte sal oplewer nie. ŉ Duur les, maar een wat die Weste homself skynbaar ten alle koste op die hals wil haal. Ek wonder nog steeds hoe die film eindig, maar ek wonder nie genoeg om dit ooit weer te kyk nie, selfs nie al word ek betaal nie.