Gladius - Inligting - 2022
Gladius (Romeinse kort swaard)
Min wapens in die wêreldgeskiedenis het so 'n groot taktiese belang gehad as die Romeinse gladius. Om die belangrikheid van hierdie kort swaard op die slagvelde van die oudheid te verstaan, is dit die beste om te begin met die Romeinse historikus Livy. By die beskrywing van die oorlog tussen die Romeine en die Masedoniërs in 200 vC, het Livy geskryf oor die verwoestende praktiese en sielkundige impak wat die gladius op die militêre magte van koning Filip V van Masedonië gehad het, wat gewoond was om met spiese, spiese en pyle te veg. 'Toe hulle lyke deur die gladius Hispaniensis in stukke gekap sien sien het, arms weggeskeur, skouers en al, of koppe van die lyke geskei, met die nekke heeltemal afgesny, of noodsaaklikes oopgemaak en ander vreesaanjaende wonde, in algemene paniek besef met watter wapens en watter mans hulle moes veg, "het Livy in die geskiedenis van Rome geskryf.
Die Masedoniërs het vir die eerste keer die Romeinse militêre masjien en sy ontsagwekkende militêre tegnologie in die gesig gestaar. Die primêre taktiese vorming van die Griekse en Masedoniese leërs was die falanks, terwyl die Romeine georganiseer was in legioene wat verdeel was in eenhede wat eeue genoem is. Anders as die Masedoniërs, het die Romeine nie lang lansies, soos die Masedoniese sarissa, gebruik nie. Die kort en stewige Romeine het verkies om hand aan hand te veg om die effek van hul algemene superioriteit in opleiding en wapens te maksimeer. Die Romeinse legioen was 'n groot groep swaar infanterie. Elke komponent was toegerus met uiters doeltreffende, maar buigsame verdedigingstoerusting, insluitend 'n helm, 'n lorica hamata (mail cuirass) en scutum (groot skild), maar die werklike sterkte van die Romeinse leër lê in die aanvallende wapens wat sy soldate gebruik het . Hierdie wapens was die pilum, gladius en pugio (dolk).
'N Legioenêr wat met sy gladius steek.
Die eerste wapen wat die Romeine in 'n geveg gebruik het, was die pilum, 'n spies wat spesifiek ontwerp is om vyande van lang afstande dood te maak of om hulle in die gebruik van hul skilde te beperk. Die pilum was uiters moeilik om te verwyder nadat hy die buitekant van 'n skild of 'n kuil geraak het. Nadat die vyandelike geledere verpletter is deur die aanvanklike stort van spies, trek die legioene hul kort swaarde en laai hul teenstanders op. Volgens die Romeinse taktiese leerstelling val die klem op die gebruik van die scutum om maksimum liggaamsdekking te bied, terwyl die gladius gebruik word om met verwoestende stoot en kortpaaie aan te val. Deur hierdie taktiek te gebruik, kon die Romeine verskillende soorte vyandelike infanterie verslaan. Die Romeinse soldate word doeltreffend met hul wapens deur intensiewe en deurlopende opleiding.
Die Romeinse vegmetode beperk die aantal ongevalle wat hul troepe gely het. Die legioenen het selde blootgestel aan die aanvallende wapens van hul vyande, wat min kans gehad het om hul vyande te gebruik deur hul swaarde in die paar ruimtes tussen die skilde van hul nabye stellings te skep. Die pugio was ook 'n kort steekwapen. Dit is gebruik as 'n sekondêre arm tydens intense hand-tot-hand-gevegte, veral wanneer bewegingsruimte uiters beperk geword het of wanneer die gladius om 'n enkele rede nie gebruik kon word nie.
Steekwonde wat deur die gladius veroorsaak is, was byna altyd dodelik, veral as die vyand in die buik getref is, die belangrikste doelwit vir stoot. Maar die gladius was ook effektief as dit gebruik word om te sny of te sny. Elke Romeinse infanteris is opgelei om aan te pas by enige gevegsituasie wat mag ontstaan. Elkeen van sy wapens kan op verskillende maniere gebruik word, en hy moet gereed wees om enige vyandelike fout of enige gunstige momentum ten volle te benut. Byvoorbeeld, Romeinse legioenen wat in noue vorming vorder, is opgelei om kniekoppe onder die skildwand te sny of om die keel van die vyande af te sny terwyl hulle in die testudo (skilpad) vorming laai. Die legioene het die gladius in 'n skede op 'n gordel of op 'n skouerband gedra. Dit is aan die linkerkant van die soldaat se liggaam gedra, en die legioene moes oor sy lyf strek om dit te teken. Centurions, om hulself van hul soldate te onderskei, het die gladius aan die regterkant van die liggaam gedra.
Die meerderheid van die wapens wat die Romeine gebruik het, het nie hulle oorsprong nie. Die Romeinse superioriteit op die slagveld is afgelei van hul vermoë om buitelandse militêre tegnologieë aan te neem en dit op die doeltreffendste manier te gebruik. Die pilum en die lorica hamata is vir die eerste keer uitgevind en in diens geneem deur krygsmense soos die Kelte en Etruske, wat teen die Romeine geveg het. Nadat hulle hul vyande verslaan het, het die Romeine die beste elemente van hul vyande se wapensisteme aangeneem.
Die Mainz gladius van die 1ste eeu nC is verteenwoordigend van die swaarde van die vroeë keiserlike tydperk.
Die gladius, wat in sommige opsigte die mees ikoniese en belangrikste wapen van die Romeinse leër is, was glad nie Romeins nie. Die oorsprong van die gladius is baie duideliker as ons dit sy volledige en regte naam noem, die gladius Hispaniensis. Die gladius het sy oorsprong in Iberia, in die gebiede van die moderne Spanje en Portugal.
Die Souda, 'n 10de-eeuse Bisantynse ensiklopedie, bied interessante insig in die geografiese en historiese oorsprong van die Romeinse kort swaard. Die Souda bevestig die tradisionele siening van die Romeine oor die geskiedenis van hul gunsteling wapen. Die gladius is volgens die Souda uitgevind deur die Celtiberiane, een van die vele krygsmense wat Iberië gedurende die ystertydperk bewoon het. Anders as ander Iberiese stamme, was die Celtiberiërs van gemengde afkoms. Dit was die produk van Keltiese migrasies oor die Iberiese Skiereiland. Vanweë hul Keltiese erfenis het die Celtiberiane 'n heeltemal ander reeks wapens van naburige stamme gehad en wapens met vernuwende tegnieke gebou. Hulle swaarde was kort en het uiters skerp punte. Boonop kon hulle kragtige afwaartse beroertes van albei hande lewer.
Die Romeine het hul tradisionele swaarde op die Griekse manier laat vaar na die Tweede Puniese Oorlog as gevolg van hul vele ontmoetings op die slagveld met Hannibal se Keltiberiaanse bondgenote. Hierdie chronologiese rekonstruksie word bevestig deur argeologiese bewyse en deur die Griekse historikus Polybius. Na raming het die Romeinse legioene ongeveer 200 vC die gladius as hul belangrikste wapen aangeneem. Die Romeine het hierdie wapen vinnig aangeneem. Tot die verskyning van die gladius Hispaniensis was die Romeine toegerus met die Griekse xiphos, 'n tweesnydende lem met een hand wat deur die hopliete gebruik is. Hierdie wapen was argaïes in vergelyking met die gladius, maar het baie basiese kenmerke gemeen met die nuwe kort swaard. Dieselfde kan gesê word van die seax, 'n wapen wat deur die Germaanse stamme in Noord -Europa gebruik word. Maar nie een van hierdie soortgelyke wapens is in dieselfde mate van doeltreffendheid gebruik as die Romeinse kort swaard nie. Na 'n paar jaar se gebruik, besef die Romeine die groter potensiaal van hul wapen. Hulle het dit in hul arsenaal opgeneem en 'n nuwe taktiese leer opgestel wat ontwerp is om die gladius Hispaniensis ten volle te benut.
'N Romein steek terwyl hy sy skut gebruik.
Teen die tyd van die Romeinse Republiek was die klassieke wêreld goed bekend met staal en die staalvervaardigingsproses. Wapentegnologie het so ontwikkel dat dit 'n goeie tegnologiese omgewing was vir die vinnige ontwikkeling van 'n innoverende staalwapen soos die gladius. Onlangse metallurgiese studies oor die oorlewende Romeinse kort swaarde toon dat die gladius óf uit 'n enkele stuk staal of as 'n saamgestelde lem gesmee kan word. Swaarde wat met die eerste proses geproduseer is, is gemaak uit 'n enkele blom van 1,237 grade Celsius, terwyl die wat uit die tweede proses geskep is, vyf blomme elk by 1,163 grade Celsius benodig het. Vyf stroke met verskillende koolstofinhoud is gemaak. Die sentrale kern van die swaard bevat die hoogste koolstofkonsentrasie, wat wissel van 0,15 tot 0,25 persent. Op die rande is vier stroke lae-koolstofstaal geplaas met 'n konsentrasie van 0,05 tot 0,07 persent. Op daardie stadium is die stroke deur hamerslae saamgesweis. Elke slag het die temperatuur genoeg verhoog om 'n wrywingslas op die plek te veroorsaak.
Die smee, die belangrikste deel van die proses, het voortgegaan totdat die staal koud was. Die gladius het 'n kanaal in die middel van die lem gehad deur verskillende stroke aanmekaar te sweis, en as dit uit 'n enkele stuk staal vervaardig is, het die lem 'n rombuisdeursnit. Die lemme van die gladius, soos verwag is in die beskrywing van hul taktiese gebruike, was tweesnydend om te sny en het afneembare punte vir steek tydens stoot.
Vakmanne het die gladius 'n stewige greep gegee deur 'n geknipte houtstert op die lem te plaas, wat gewoonlik met rante vir die vingers van die gebruiker kom. Ondanks die aard daarvan as 'n gestandaardiseerde wapen, kan die gladius versier word volgens die persoonlike smaak van die eienaar. Die rand, bekend as die capulus, kan op baie verskillende maniere versier word. Byvoorbeeld, die swaarde van hoë offisiere en die Praetoriaanse wagte het gewoonlik heuwels laat vorm om op die kop van 'n arend te lyk. Hierdie vorm was ook gewild omdat dit 'n ekstra greep by die gebruik van die wapen geskep het. Inderdaad, die lem kan selfs die naam van die eienaar daarop gegraveer of geslaan hê.
Die Romeine het verskillende ontwerpe gemaak. Volgens die tradisionele kategorisering wat deur militêre historici en argeoloë gebruik word, kan die verskillende soorte gladii in drie hooftipes ingedeel word. In chronologiese volgorde was hierdie tipes Mainz, Fulham en Pompeii. Hulle ontleen hul onderskeie name van waar die kanoniese prototipe van elke groep gevind is.
Die verskille tussen die drie kategorieë en die oorspronklike gladius Hispaniensis is uit praktiese oogpunt nie beduidend nie, maar dit is baie belangrik om die evolusie van hierdie wapen gedurende baie dekades van gevegsgebruik te verstaan. Die oorspronklike Iberiese swaard, wat van ongeveer 200 v.C. tot 20 v.C. gebruik is, het 'n effense kronkeling van die wesp-middellyf of blaarblad. Dit het dit laat onderskei van die daaropvolgende modelle. Dit was die grootste en swaarste model van gladius wat ooit vervaardig is, met 'n lemlengte van 60 tot 68 sentimeter en 'n swaardlengte van 75 tot 85 sentimeter. Die lem was vyf sentimeter breed, met die totale gewig van die wapen 900 gram. Hierdie vroegste vorm van kort swaard, nog steeds sterk beïnvloed deur die oorspronklike Iberiese wapen, is vir 'n lang tydperk gebruik in vergelyking met die opvolgers daarvan.
Die Romeinse stad Mainz is gestig as 'n permanente militêre kamp met die naam Moguntiacum in ongeveer 13 vC. Die oorspronklike militêre kamp het gou 'n belangrike sentrum geword vir die vervaardiging van swaarde en ander militêre toerusting. Met die transformasie van die kamp in 'n regte stad, het die vervaardiging van swaarde nog meer betekenisvol geword, wat gelei het tot die skepping van 'n nuwe soort gladius, algemeen bekend as die Mainz gladius. Die Mainz gladius behou die kromming van die vorige model, maar verkort en verbreed die lem. Boonop het dit die oorspronklike punt verander in 'n driehoekige punt wat spesifiek ontwerp is om te stoot.
Die geografiese verspreiding van die Mainz-model was beperk tot die grensposte wat aan die noordelike grense dien, in teenstelling met die minder effektiewe Pompeii-weergawe wat in ander gebiede van die ryk in gebruik geneem is. Die kort swaarde wat tydens die vroeë keiserlike tydperk in Mainz geproduseer is, is in diens van legioene in die noorde. Groot getalle van hierdie wapens is uitgebrei en uitgebrei buite die grense van die Romeinse Ryk. Verskeie oud-legioene wat aan die grens diens gedoen het, het hul ontslagbonus gebruik om ondernemings as vervaardigers en wapenhandelaars te stig. Die Mainz -variëteit van die gladius word gekenmerk deur 'n effense middellyf wat oor die lengte van die lem loop. Die gemiddelde Mainz gladius het 'n lemlengte van 50 tot 55 sentimeter en 'n swaardlengte van 65 tot 70 sentimeter. Die lem was sewe sentimeter breed, met 'n totale gewig van 800 gram.
Die Fulham -gladius het sy naam ontleen aan 'n gladius wat uit die Teemsrivier rondom Fulham gegrawe is. Die model dateer uit die jare na die Romeinse inval in Brittanje. Kenners in die Romeinse geskiedenis het verskillende menings oor die doeltreffendheid van die Fulham -model. Sommige beskou dit as die verbindingspunt tussen die Mainz- en Pompeii -modelle, terwyl ander dit as 'n latere tipe beskou wat ontwikkel het van die Mainz gladius en na Brittanje uitgevoer word. Die Fulham gladius het oor die algemeen 'n effens smaller lem as die Mainz -variëteit, maar die belangrikste onderskeid van hierdie tipe is sy driehoekige punt. Die Fulham gladius het 'n lemlengte van 50 tot 55 sentimeter en 'n swaardlengte van 65 tot 70 sentimeter gehad. Die lem was ses sentimeter breed, met 'n totale gewig van 700 gram.
'N Praetoriaanse wag dra sy handskoene.
Die Pompeii gladius was die gewildste onder die drie soorte wat die Romeine na die Hispaniensis begin produseer het. Dit het parallelle snykante en 'n driehoekige punt. Uit 'n strukturele oogpunt het die Pompeii -model, wat die kortste model wat deur die Romeine gebruik is, die kromming uitgeskakel, die lem verleng en die punt verminder. Die Romeine het die gladius verkort op grond van hul ervaring in die Romeinse burgeroorloë van die Laat Republiek. Omdat Romeine in hierdie tydperk met mekaar baklei het, het die tradisionele Romeinse militêre superioriteit sy voordeel verloor. Die Romeine moes veg teen vyande wat presies soos hulle toegerus was, met swaar kuirasse en skilde, en moes 'n ligter en korter weergawe van hul swaard ontwikkel. Hulle het een nodig wat ontwerp is om die punt en in baie streng ruimtes te ondersteun. Die gemiddelde Pompeii gladius het 'n lemlengte van 45 tot 50 sentimeter en 'n swaardlengte van 60 tot 65 sentimeter. Die lem was vyf sentimeter breed, met 'n totale gewig van 700 gram.
Teen die einde van die Romeinse burgeroorloë het die Romeine 'n langer model van die Pompeii gladius, bekend as die semispatha, bekendgestel. Die Romeine het die term spatha gebruik om 'n heeltemal ander soort wapen aan te dui. Die Romeine het in wese 'n lang swaard ontwerp vir gebruik deur hul ruiters. Die spatha het geleidelik die plek van die gladius ingeneem as die standaard wapen van die swaar infanterie, en sodoende die algemene neiging na die vergroting van die gladius se dimensies voortgesit.
Benewens die legioene, is die Romeinse gladius ook deur gladiators in die arena gebruik. Gladiators het baie verskillende stelle wapens gebruik. Die koppeling van gladiators vir tweestryde was belangrik vir die Romeine, wat wou sien dat gladiatoriese gevegte uitgevoer word met presiese reëls en 'n gebalanseerde konfrontasie tussen teenstanders. 'N Geskikte paar gladiators het tipies bestaan ​​uit die een vegter met 'n swaar pantser en die ander met min of geen pantser. Eersgenoemde het byvoorbeeld 'n swaar pantser en 'n groot skild, wat sy bewegingsvryheid belemmer het. Sy teenstander, sonder 'n swaar wapenrusting, het 'n groter mobiliteit, maar as sy swaarder gepantserde teenstander 'n slag kry, kan dit dodelik wees.
Die Romeine het ongeveer 30 verskillende tipes gladiators gestig. Elke tipe het 'n ander soort aanvallende wapen, pantser en skild gehad. Oor die algemeen is die gladius as die hoofwapen gegee aan die swaar gepantserde gladiators, wat skilde dra wat soortgelyk was aan dié van die legioene.
Tussen die einde van die 2de eeu nC en die begin van die 3de eeu het die gladius geleidelik uit die wapens van die Romeinse infanterist verdwyn. Die Romeinse taktiek het stadig verander as gevolg van die nuwe militêre bedreigings wat hulle in die gesig gestaar het. Teen die einde van die ryk het die Romeinse leër geleidelik verander in 'n elite kavalleriemag wat bestaan ​​uit swaar gepantserde kavalleriste en berede boogskutters. Die swaar gepantserde kavallerie is van die Sarmatians van die steppe gekopieer, en die berede boogskutters was die produk van die oorloë teen die Partiërs en Sassanids in die Midde -Ooste.
As gevolg van die oorheersing van die nuwe kavallerie op die slagveld, het die Romeine die infanterieformasies laat vaar wat van naby geveg het en die lang sny -swaarde van die kavalerie begin gebruik het. Dit was die einde van die onoorwinlike Romeinse legioenêr en sy dodelike gladius.
Roman Legionnaire herontwerp het kettingpos-pantser, dra 'n skut, met 'n verborge Pompeii-styl gladius gereed. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Die gladius is 'n kort swaard, ongeveer 2 voet lank, wat deur soldate in die Romeinse leër gebruik word. In die hande van opgeleide legioenen was die gladius 'n kragtige aanvallende wapen.
Romeinse soldate sou langs mekaar vorder met hul skild, 'n scutum genoem, in hul linkerhand gehou en 'n gladius in hul regterhand. In hierdie posisie is die skerp punt van die gladius die beste gebruik as 'n stootwapen om die vyand te steek, met die doel om na die bolyf te slaan. In die ou tyd was 'n buikwond gewoonlik dodelik.
Met 'n lengte van twee voet en skerp dubbele rande, kan die gladius ook gebruik word vir sny of sny. Uit die opmerkings wat ek gelees het, was die belangrikste gebruik om te stoot.
Terwyl die hoofgebruik stootbaar was, verkieslik vir die buik, is legioene opgelei om 'n kans te neem, sê 'n blootgestelde knie binne bereik onder die teenstander se skild. In die ander rigting, as 'n skild verlaag word, kan 'n sny aan die arm of nek ook die geveg binne 'n oomblik beëindig.
(Let op: Hierdie plasing is verskeie kere bygewerk en uitgebrei. Om dit makliker te lees, word die hersienings nie as sodanig geïdentifiseer nie.)
Wikipedia beskryf die verskillende groottes van gladii (meervoud van gladius – ja, ek moes dit opsoek):
gewig wissel van 1,5 tot 2,2 pond
lemlengte – van 18 tot 27 duim
totale lengte – tussen 24 en 33 duim
lemwydte – van 2 tot 2,8 duim.
Romeine was vaardig om met staal te werk, en 'n gladius is dus van sterk staal gemaak, hoewel onsuiwerhede die lem se sterkte sou ondermyn.
Wikipedia berig dat vier variasies van gladii bekend is. Hulle is:
Wikipedia sê dat die Mainz en Pompeii die hoofkategorieë was.
Hieronder is die naaste illustrasies wat ek kon vind om by die beskrywings te pas:
Gladius Hispaniensis. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Handleiding van die Romeinse soldaat: daaglikse lewe * vegtaktieke * wapens * toerusting * kit deur Simon Forty sê dit was van 24 tot 8243 tot 32 en 8243 lank, ongeveer 2 8243 breed, en weeg ongeveer 35 gram. Ontwerp is opgetel by óf Kelto-Iberiese huursoldate óf die Kelte. Geproduseer van ongeveer 216 vC tot 20 vC.
Gladius Mainz. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Bedieningshandleiding bogenoemde dui daarop dat dit 19 tot 8243 tot 27 en 8243 lank was, ongeveer 3 8243 breed, met 'n gewig van ongeveer 28 gram. Produksie het iewers in die honderd jaar na 100 vC begin.
Gladius Fulham met skede. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Bedieningshandleiding bogenoemde dui daarop dat dit dieselfde grootte was as Gladius Mainz, 19 tot 8243 tot 27243 lank, en nouer by 2,5 en 8243 breed, met 'n effens ligter 25 gram. Geproduseer waarskynlik dieselfde tyd as die Mainz. Book sê dat beide Mainz en Fulham geneig is om te breek as gevolg van die smal middellyf van die lem, wat dit waarskynlik swakker gemaak het as die Pompeii gladius.
Reenactor met Gladius Pompeii. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Handleiding van die Romeinse soldaat sê die pompeii -model wissel van 18? tot 24,, breedte ongeveer 2,, gewig ongeveer 25 onse. met sy reguit rande sou dit meer sny- en snykrag gehad het. Die produksie het iewers in die 1ste eeu nC begin. Die korter punt sou dit sterker gemaak het en dus minder geneig wees om te breek. Omdat dit 'n eenvoudiger ontwerp was, was dit waarskynlik goedkoper om te vervaardig.
Legionêr: Die (nie -amptelike) handleiding van die Romeinse soldaat deur Philip Matyszak neem 'n toer deur die Romeinse leër vanuit die fiktiewe perspektief van 'n soldaat wat beplan om as 'n legioenêr in te skakel. Na 'n uiteensetting van die inskrywings- en opleidingsvoorwaardes, gee die boek 'n beskrywing van die lewe in die weermag, in die kamp sowel as in die veldtog. Een hoofstuk beskryf die nalatenskap van baie legioene. Verskeie items in 'n soldaatpak word beskryf.
Die boek beskryf die belangrikste faktor vir 'n swaard is balans. 'N Soldaat kan instinktief die' sin van punt 'van 'n gebalanseerde swaard ken en kan dus weet waar die punt is en dit dienooreenkomstig beweeg sonder om eers die swaard te sien. Dit sal handig wees in 'n geveg waar breuke van 'n sekonde bepaal wie huis toe gaan en wie die dag begrawe word. As dit goed gebalanseerd is, is 'n gladius ook makliker om te hanteer.
Illustrasie van Gladius Maintz met skede. Let op die hardloop. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Romeinse swaarde bevat gewoonlik nie bloedlopers nie. Dit is voldoende om te sê dat u, nadat u u teenstander gesteek het, die swaard skerp moes draai om dit terug te trek en dit sodoende beskikbaar te stel vir die volgende vyand wat net in lyn was.
Legionêr verduidelik die beste greep is been, wat beter is as rouhuid, wat beter is as hout.
Voordat u 'n swaard koop, beveel die boek aan om seker te maak dat die deel van die lem wat in die handvatsel kom, goed vasgemaak is aan die houer, die ronde deel aan die agterkant van die swaard. Die pommel is groot om die swaard en die rondte te balanseer, sodat dit makliker is om vas te hou by die uittrek van die swaard.
Die boek sê ook dat die skede spesifiek vir die swaard gebou moet word om die beste pas te kry. 'N Te los pas kan lawaai maak as jy wil swyg en te styf beteken dat dit moeilik kan wees om die swaard te trek.
Die meeste kommentare wat ek gelees het, sê dat die swaard aan die regterkant gedra is om dit maklik te trek as 'n skut (skild) voor die lyf gehou word. Dit sou moeilik wees om die arm en skild skoon te maak in 'n kruisstrekking. Centurions (bevelvoerders van 'n eeu, of geselskap van mans) het nie 'n skut gedra nie, sodat hulle die gladius aan die linkerkant gedra het.
'N Lang gordel wat oor die linker skouer gedraai is, hou die skede vas. Slegs 'n paar opmerkings wat ek gelees het, dui daarop dat dit aan 'n gordel gedra sou gewees het.
Teen die einde van die 2de eeu het die Romeinse leër oorgegaan na 'n lang swaard, genaamd spatha.
Reenactor uit die Romeinse tydperk met 'n replika van laat -Romeins spatha deur MatthiasKabel is gelisensieer onder CC BY-SA 3.0
Die lemme was tussen 2 en 2,5 voet lank (24 ″ tot 30 ″) per Wikipedia. Handleiding van die Romeinse soldaat: daaglikse lewe * vegtaktieke * wapens * toerusting * kit deur Simon Forty sê die spatha was tussen 2,5 en 3,25 voet lank (30 ″ tot 39 ″).
Of dit nou 24, 30 of 39 sentimeter lank is, die spatha het 'n langer reikafstand gehad as die Pompeii -swaard van 18 tot 24 duim. Dit sou 'n legioenêr die geleentheid gee om uit te reik en iemand 'n ekstra 10 of 15 sentimeter weg te raak.
Die lem was reguit met 'n langer handvatsel (handvatsel).
Vergelyk die skede op hierdie illustrasie met die vorige foto om die langer spatha te sien. Hou die 4 ″ of 6 ″ verskil in die plek van die skede in gedagte. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Die Bedieningshandleiding Die boek sê dat 'n oorgang na 'n lang swaard nodig was, want swaar infanterie was nie altyd die bepalende faktor op die slagveld nie. As gevolg hiervan was 'n losser gevegstrategie nodig. Dus die langer swaard.
Beide die Wikipedia -artikel en Handleiding van die Romeinse soldaat sê die spatha het ontwikkel tot die lang swaard van die roem van die middeleeuse ridders.
Maar eers sê Wikipedia dat die spatha na die Bisantynse Ryk oorgedra is en deur die Varigiërs gebruik is. Dit was die Skandinawiese Vikings wat as huursoldate in die Ryk gedien het.
Een van die meer bekende Varingiërs was Harald Hardrada. Nadat hy die diens van die keiser op die hoë rang van kaptein in 1042 nC verlaat het, neem hy sy wysheid en vaardigheid, die enorme rykdom wat hy opgebou het, en sy volgelinge. Hy het na Noorweë teruggekeer om die koningskap op te eis, wat hy in ongeveer 1046 gedoen het. Hy het Engeland (weer) binnegeval, maar is verslaan en vermoor tydens die slag van Stamford Bridge in 1066.
Die Vikings en al die ander Europeërs het dus grootliks gebruik gemaak van die afgeleide van die spatha.
So kan ons 'n lyn van die Romeinse legioen verbind met behulp van die gladius, dan die spatha, na die Bisantynse Ryk, na die Vikings, tot aan die einde van die Vikingtyd. Nou kan u na die 60 plasings op my blog spring wat die Vikings bespreek.
lengte lengte breedte gewig (oz)
Gladius Hispaniesnisis 24 ″ tot 32″ 2.0″ 35
Gladiu Mainz 19 ″ tot 27″ 3.0″ 28
Gladius Fulham 19 ″ tot 27″ 2.5″ 25
Gladius Pompeii 18 ″ tot 24″ 2.0″ 25
Spatha (Wikipedia) 24 ″ tot 30″
Spatha (bedieningshandleiding) 30 ″ tot 39″
Romeinse pugio (dolk) met muntstukke. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Aan die teenoorgestelde kant van die liggaam van die gladius sou 'n soldaat 'n dolk dra, 'n puglio genoem pugio. (Ja, ja, ek het dit verkeerd gespel. Drie keer. Update vir die opdatering: Die boek Legionary: The Roman Soldier 's (Unofficial) Manual gebruike puglio.) Dit sal in baie daaglikse aktiwiteite gebruik word wanneer 'n snymes nodig is.
Een skrywer het gesê dat daar baie nutsmesse gevind word by opgrawings van Romeinse kampe. Dus, die pugio was dalk duur genoeg dat ander messe vir daaglikse take gebruik is, met die pugio as laaste verdedigingswapen, versiering, of as 'n daaglikse mes andersins nie beskikbaar was nie.
Beeld van die Romeinse hoofman oor 'n Lorica Squamata -wapenrusting en pugio (dolk). Let op dat gladius aan die linkerkant gedra word, aangesien die hoofmanne nie 'n skêr het nie. Beeld met vergunning van Adobe Stock.
Die Romeinse leër, die grootste oorlogsmasjien in die antieke wêreld geredigeer deur Chris McNab gee 'n tydlyn van wanneer verskillende style van gladii bekendgestel is (ja, ja, ek moes die meervoudsvorm van gladius opsoek weer om seker te maak dat dit korrek is):
Gladius Hispaniesnisis gebruik tot ongeveer 20 v.C. Dit is langer, breër na die punt en smaller na die tang (handgreep).
Mainz / Fulham gladius het vinnig iewers omstreeks 20 v.C. Dit wissel van 16 ″ tot 22 ″ in lengte. Ontdekte voorbeelde weeg tussen 2,6 en 3,5#.
Pompeii gladius is iewers in die middel van die 1ste eeu bekendgestel. Hierdie ontwerp het reguit rande en 'n kort driehoekige punt. Book sê dit wissel van 18 ″ tot 22 ″ en was ongeveer 2,2 pond.
As u dit met Bybelse tye wil bedek, sou die Mainz- en Fulham -ontwerpe die algemene wapen gewees het gedurende die tyd van die Evangelies, toe Jesus op aarde was. Die ontwerp van Pompeii sou algemeen gebruik word tydens die vroeë gebeure wat in die Handelinge van die Apostels beskryf word. Teen die tyd van die meeste van Paulus se geskrifte, soos Efesiërs, sou die ontwerp van Pompeii wyd gebruik word. Ek kan net raai of dit dan die algemeenste sou wees. Die swaarde hou lank en sal waarskynlik gebruik word totdat dit gebreek het.
Waarom het die Grieke en Romeine kort swaarde verkies?
Waarom sou die Antieke Grieks-Romeinse militêre manne kort swaarde gebruik in die mate wat dit gedoen het toe die meeste Middeleeuse leërs eeue later lang swaarde gebruik het? Was daar metallurgiese redes? Sosiaal (dit wil sê, jy moes X ryk wees en opgelei genoeg wees om 'n groter swaard te dra)? Dit het my nog altyd verbaas, weet iemand?
Spiese was die belangrikste wapen of paalwapens. As u van nou tot einde geveg, skild tot skild, kry, is 'n kort swaard baie nuttiger. Lang swaarde is meer 'n kavalleriewapen, of een wat met ruiters aangeneem is.
Lang swaarde is meer 'n kavalleriewapen, of een wat met ruiters aangeneem is.
En Griekse en Romeinse ruiters het wel langer swaarde gebruik. In On Horsemanship bespreek Xenophon byvoorbeeld die voordele van 'n langer snyblad (kopis) bo die meer algemene infanterie -kort swaard (xiphos).
Maar ons beeld van 'n klassieke Grieks-Romeinse soldaat is oor die algemeen 'n infanteris, so ons dink nie daaraan nie.
Spies is ook 'n kort S-woord
Die antwoord op hierdie vrae is ietwat kompleks.
Vir die Grieke was die spies altyd die primêre wapen. 'N Spies was eintlik meer bruikbaar as 'n swaard, aangesien dit die vyand op 'n afstand kon hou en gebruik kon word in formasies van nabye orde, wat beskerming bied teen kavallerie en infanterie saam.
Die Romeine het wel spiese gebruik terwyl hulle oorspronklik as hopliete geveg het op 'n manier wat identies was aan die Grieke, maar hulle vegstyl verander (sommige akademici beskou die oorsaak as hul oorloë met die Samniete) na 'n meer buigsame formasie wat op rowwer terrein kan veg en kon vinniger reageer op die vloei van die stryd. Selfs toe het hulle nie dadelik na swaarde oorgeskakel nie, aangesien hulle steeds verwys na Hastati en Princeps (die eerste twee reëls van die legioen met drie lyne) wat eers spiese gebruik het, en die Triarii (die derde en laaste lyn) het nooit die spiese laat vaar nie enigsins.
Laastens is dit 'n fout om die Griekse en Romeinse swaarde & quotshort te oorweeg. Hulle kan tot 70-80 cm lank wees, wat amper so lank is as 'n Middeleeuse wapenswaard. Dieselfde geld vir die Griekse Xifos. Hulle is ook relatief gewig en het 'n groot slag.
Hoe die Gladius gebruik is
Die Romeinse Gladius was die doeltreffendste in die vorming agter die beskerming van 'n Romeinse skildmuur. Die soldate sluit hul skilde (scutum) in en gee hul teenstanders feitlik geen doelwit om te slaan nie. Hulle sou langs of oor die skilde stoot terwyl hulle hul vyande afkap terwyl die formasie vorder. Hulle is opgelei om elke geleentheid te benut en elke blootgestelde teiken aan te val, selfs al beteken dit dat hulle hul teenstanders se bene onder hul eie skilde moet sny.
Die Romeinse Gladius was bekend vir sy kragtige dryfkrag, maar het ook 'n buitengewone voorsprong en is ook gebruik om te sny en te sny.
Soos die Romeinse soldate uit die ou tyd wat u die onbekende bereik ondersoek, kan u f. meer
Die beste van die wêreld se swaardvegters ken al eeue lank 'n eenvoudige waarheid. as. meer
Die geskiedenis van Roman Gladius Swords
Die Romeinse leër het geen moeite gehad om wapens en tegnieke aan te neem nie, selfs nie van hul vyande nie. Daar word vermoed dat die beroemde gladiator -swaard self afkomstig is van die Iberiese skiereiland, wat vandag Spanje en Portugal is. Die swaard is toe gebruik deur die Romeinse legioen en gladiators in antieke Rome van ongeveer die 3de eeu vC tot die 3de eeu nC. Die volle naam van die swaard, gladius Hispaniensis (Latyn vir "Spaanse swaard") dui op hierdie oorsprong. Voordat die gladiator -swaard aangeneem is, het die Romeinse legioen 'n swaardontwerp gebruik wat gebaseer was op die antieke Griekse Xiphos -lemme. Hierdie lemme was lank en onduidelik toe dit gebruik word in die nabye hand -tot -handgeveg wat die Romeinse weermag bevoordeel het. Daar word geglo dat Roman tydens die Tweede Puniese Oorlog kennis gemaak het met hierdie styl van kort en stewige lemwapens toe Romeinse soldate teen die Celtiberiane geveg het wat hulle met Kartago verbonde gehad het, en hulle het teen hierdie 'n offisier met die naam Scipio Africanus gekyk hoe die vernietigende krag van hierdie lemme in die slag van Cannae en erken die doeltreffendheid van die swaard. Na die uiteindelike verowering van Kartago het Africanus honderde swaardmakers gehuur om hierdie wapen te reproduseer. Die Romeinse Republiek het vinnig die gebruik van die superieure gladius -swaarde aanvaar en hul bronsblaaie laat vaar, en selfs selfs so ver gegaan om hul taktiese oortreding heeltemal te herontwerp om die volle potensiaal van hierdie nuwe ysterbladwapen te gebruik. This led to Rome becoming the first documented army that was sword centered in combat, not spear centered.
Example of Mainz style gladius sword blades (bron)
Disclosure: These links are affiliate links. Caribou Media Group earns a commission from qualifying purchases. Dankie!