Premature babas hou 'n groter risiko vir longsiektes. Sarahbean / Shutterstock.com
Die baba wat gebore is na net 23 van die normale 40 weke van swangerskap, is klein genoeg om in die palm van my hand te pas en weeg net een en 'n kwart pond. Ek is 'n neonatoloog, 'n dokter wat hierdie vroeggebore babas in intensiewe sorg versorg. Die meeste van hierdie vroeggebore babas, veral die kleinste en siekste wat suurstof benodig om hulle asem te haal, loop 'n groot risiko vir longontsteking en letsels.
Hierdie vroeë skade lei tot 'n chroniese longsiekte brongopulmonêre displasie. Bronchopulmonale displasie kan een van die ernstigste en langdurige komplikasies van 'n vroeggebore baba wees. Baie mense benodig jare lank suurstof en het dikwels ernstige asma-agtige episodes waartydens hulle in die hospitaal opgeneem word weens asemhalingsprobleme.
Bronchopulmonale displasie affekteer baie van die kleinste vroeggebore babas wat ek versorg en lei tot ernstige langdurige gestremdheid. Maar dit is moeilik om te voorkom dat premature babas brongopulmonale displasie ontwikkel, en die situasie is 'n bietjie van 'n Catch-22. Dit is omdat suurstof- en asemhalingsmasjiene, wat noodsaaklik is om hierdie babas lewendig te hou, ook die waarskynlikheid verhoog om brongopulmonale displasie te ontwikkel. Hierdie dilemma het my navorsing oor longsiekte by vroeggebore babas geïnspireer om nuwe maniere te ontdek om brongopulmonale displasie te voorkom.
Die ingewande-long as
Navorsing by pasgeborenes asma en longontsteking het aangedui dat die mikrobiese gemeenskappe, bekend as die mikrobioom, wat in die derm leef, inflammasie - die reaksie van die liggaam op patogene of sellulêre skade - in hul gasheer kan beïnvloed. Dit kan gebeur as gevolg van veranderinge in die immuunstelsel van die gasheer, wat op sy beurt die verloop van longsiektes kan voortspruit inflammasie.
Hierdie onlangs ontdek verband tussen die dermmikrobes en longgesondheid of -siekte word die ingewande-long as, en dit kan nuwe maniere openbaar om longsiektes te behandel.
Die afgelope paar jaar het neonatoloë retrospektiewe studies gedoen waarin hulle oor 'n aantal jare van babas se rekords teruggekyk het om te sien of hulle gebeure kon identifiseer wat gebeur het by babas wat later bronchulmonale displasie ontwikkel het. Hierdie studies is ontwerp om nuwe blootstellings te identifiseer wat brongopulmonale displasie kan veroorsaak.
Een moontlike sneller vir brongopulmonale displasie was antibiotika. Een ding wat navorsers, insluitend myself, uitgestaan ​​het, was 'n moontlike skakel tussen die moeder wat blootgestel is aan antibiotika en babas wat ontwikkel het brongopulmonêre displasie. Aangesien baie babas en moeders antibiotika kry, was hierdie navorsing egter nie genoeg om te bewys dat blootstelling aan antibiotika brongopulmonale displasie veroorsaak nie.
'N Voortydige baba met 'n pasgebore baba-polsoksimeter. Kristina Bessolova / Shutterstock.com
Blootstelling van moederlike antibiotika vererger bronchopulmonêre displasie
In my nuutste studie, Het ek muise gebruik om te toets of daar 'n oorsaaklike verband tussen die toestand van die derm-long-as en hoe brongopulmonale displasie ontwikkel.
Ek wou ondersoek hoe die blootstelling van moeder aan antibiotika die moeder se longontwikkeling van nageslag beïnvloed. Ek het gedink hierdie navorsing sou nie net lei tot 'n beter begrip van die derm-longas nie, maar ook 'n nuwe manier identifiseer om potensieel bronchul-pulmonale displasie te voorkom.
Ek en my kollegas het swanger muise in vier groepe gesorteer en die moeders op verskillende punte tydens swangerskap aan antibiotika blootgestel.
Die eerste groep moedermuise is gedurende hul swangerskap en gedurende die eerste twee weke van hul kleintjies aan antibiotika blootgestel terwyl hulle verpleeg het. Die tweede groep is blootgestel tydens swangerskap, maar nie daarna nie. Groep drie is blootgestel terwyl sy verpleeg het. Die vierde groep is glad nie blootgestel nie. Nadat die kleintjies gebore is, het ons ook 'n bietjie suurstof blootgestel, net soos 'n premature baba, wat bronchopulmonale displasie veroorsaak.
Aan die einde van die eksperiment het ons gekyk na die longstruktuur van die babamuis. Al die pasgebore muise wat aan suurstof blootgestel is, het tot 'n mate bronchul-pulmonale displasie ontwikkel, maar die muise wie se moeders aan antibiotika blootgestel is, het 'n ernstige siekte ontwikkel. In werklikheid was muise wat in enige stadium aan antibiotika blootgestel is, meer vervorm en het hulle 'n eenvoudiger struktuur gehad as die diere wat nooit aan antibiotika blootgestel is nie.
'N Vereenvoudigde longstruktuur, met reuse, gedeeltelik gevormde lugsakke in plaas van klein, goedvormige lugsakke, is die kenmerk van brongopulmonale displasie. Hoe meer abnormaal die lugsakkonstruksie, hoe erger is die brongopulmonêre displasie. Hierdie veranderinge in die longstruktuur is 'n bewys dat blootstelling aan antibiotika meer ernstige bronchul-pulmonale displasie by hierdie muise veroorsaak het.
Ek en my kollegas was ook verbaas om te sien dat antibiotika wat aan die moeder gegee is, ook littekens in die longe van hul babas, abnormale bloedvaatstruktuur en meer witbloedselle in hul longweefsel verhoog het.
Die vorm van die ingewande-long-as hervorm om brongopulmonale displasie te voorkom
Uiteindelik, om te verstaan ​​wat die derm-longas met die bronchulmonale displasie te doen het, het ons gedurende die eerste twee weke van die lewe na die mikrobes in die ingewande van die babamuis gekyk. Ek en my kollegas het gevind dat die gee van antibiotika aan hul moeders hulle waarskynlik verhinder het om normale bakteriële gemeenskappe op te doen, soos dié wat in die ingewande van pups voorkom sonder blootstelling aan antibiotika.
Die manier waarop ons die antibiotika toegedien het, het egter nie die pups direk beïnvloed nie. Inteendeel, die antibiotika het die moeder se mikrobioom verander. Die pups het toe hierdie veranderlike stel bakterieë van haar geërf. Ons het ook getoon dat molekules wat die dermmikrobes toelaat om na die longe te verwys oor die status van die mikrobiese gemeenskappe in die ingewande by pasgebore muise in pasgebore muise met abnormale mikrobiese gemeenskappe.
Hierdie eksperimente impliseer dat die ingewande-long-as by brongopulmonale displasie kan veroorsaak. Aangesien baie menslike moeders en vroeggebore babas antibiotika kry, dui ons navorsing daarop dat dokters die gevare vir die fetus moet oorweeg wanneer hulle 'n swanger moeder antibiotika gee, en dit slegs doen as daar geen ander alternatiewe is nie.
Baie meer navorsing moet gedoen word. Eerstens wil ons toets of ons die mikrobiese gemeenskappe in pasgebore muise kan verander, sodat hulle meer bestand is teen brongopulmonale displasie. Vervolgens beplan ek om te ondersoek watter deel van die mikrobiese gemeenskappe die derm-long-as verander. Dit kan 'n manier onthul om voorgebore babas weerstandig te maak teen die ontwikkeling van brongopulmonale displasie.
Kent Willis, assistent-professor in neonatologie, Universiteit van Tennessee
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > As u swanger vroue antibiotika gee, kan dit die longe van preemies benadeel