Hier was die deelname van kinders ’n baie welkome demonstrasie van die reikwydte van die digbedryf. Soos te verstaan, spreek elke bydrae nie elkeen in gelyke mate aan nie. Nog ‘n stertjie, of rafeltjie à la Ina Rousseau in “Broderie anglaise” waarin sy o.a. van “ruwe rafelrante” praat, om nie van die res van die heerlikheid in hierdie gedig te praat nie: Aan die anderkant van die spektrum is my 5 jarige seuntjie ook hard besig om woord en beeld bymekaar te probeer bring. Hy wil baie graag skryf en maak nou die vorm van letters na en plaas langs mekaar om ŉ idee te probeer oordra…. Die karakters staan in ŉ ry, aan die agterkant van die verhoog. ŉ Stem wat vooraf opgeneem is, ŉ pa, vertel van die rugby wat hy saam met sy seun gesien het. En dit gaan oor die deurmekaarloop van terminologie. ‘n Gedig is immers ‘n taalkunswerk en soos ons almal weet, bestaan taal uit kognitiewe, emotiewe, analitiese, asook logiese komponente wat gesamentlik die toon van ‘n gedig bepaal.