Eco-angs sal waarskynlik meer en meer mense beïnvloed namate die klimaat destabiliseer. Uit studies is dit al gevind 45% van kinders ly aanhoudende depressie nadat hy ekstreme weer en natuurrampe oorleef het. Sommige van die emosionele onrus moet spruit uit verwarring - waarom doen volwassenes nie meer om klimaatsverandering te stop nie?
Om met kinders te praat, gee 'n nuwe perspektief op die absurditeit om so min aan klimaatsverandering te doen, maar dit ontbloot ook 'n onrusbarende verbinding tussen wat ons sê en wat ons doen.
Volwassenes is dikwels skuldig aan kognitiewe dissonansie as dit kom by klimaatsverandering. Die Britse parlement verklaar 'n klimaatsnood nadat hy gestem het om 'n lughawe uit te brei. Wetenskaplikes kom tot die gevolgtrekking dat die Amasone-reënwoud een van die beste bates ter wêreld is berging van klimaatverwarmende gasse terwyl groot strepe daarvan is doelbewus verbrand om plek te maak vir metaanbeeste. 'N Groot steenkoolmyn goedgekeur word naby die Groot Barriërrif van Australië terwyl die toestand van 'arm' na 'afgegradeer' isbaie swak".
Miskien is jongmense bloot minder sinies en meer bekwaam om duidelik te sien hoe irrasioneel hierdie besluite is. Toe ek 'n onderhoud met tieners in die Maldive voer, het een gesê:
Ons het aanlyn gesien wat mense in Ysland gehou het 'n begrafnis vir 'n gletser vandag, maar wie gaan dit vir ons doen? Sien hulle nie dat ons binnekort onder water sal wees en dat ons land verdwyn nie? Niemand gee om nie. Hoe kan jy treur oor ys en ons ignoreer?
As gevolg van styging in seevlak, het mense in die laagliggende Maldive meer bang vir klimaatsverandering as die meeste. Die gevoel van onreg wat jong mense hier gevoel het, was tasbaar.
Klimaatsverandering is soos Thanos, wat die helfte van die wêreld uitwis sodat die res kan oorleef ... ons word opgeoffer.
Die Maldive kan moontlik teen 2100 heeltemal verdwyn as gevolg van die styging in die seevlak. Guadalupe Polito / Shutterstock
Daar is morele duidelikheid in die dinge wat jong mense oor klimaatsverandering sê, maar selfs op hul ouderdom is daar moegheid. Immers, jong mense gebruik sosiale media en word gebombardeer met slegte omgewingsnuus net soos volwassenes. Sommige kan begin om die massa-uitwissings waaroor hulle gelees het, te normaliseer. 'N 10-jarige in die Verenigde Koninkryk het my vertel
Dit is normaal dat ons nou opgroei in 'n wêreld waar daar geen ysbere sal wees nie, dit is net soos dit nou vir ons is, anders as vir jou.
My dilemma was om met kinders oor klimaatsverandering te probeer praat sonder om hulle nog meer te ontstel. Maar ek wou ook weet hoe hulle regtig voel, onbewustelik. Eerder as om hulle te hoor herhaal wat hulle op skool vertel of van volwassenes gehoor het, wou ek hoor wat hierdie generasie - mense wat nog nooit 'n wêreld geken het sonder die dreigende gevaar van klimaatskatastrofe nie - gedink het oor wat met die planeet en hul toekoms gebeur .
Genesing van die generasie skeur
Ek het die kinders gevra om klimaatsverandering te verpersoonlik - om dit as 'n dier te sien en 'n stem te gee. As klimaatsverandering kan praat, wat sou dit dan sê? Ek het gehoop dat hulle die stem sou eksternaliseer, eerliker kon praat as wat hulle anders sou doen. Desondanks was ek nie ten volle voorbereid op hul antwoorde nie.
U het my geskape, en nou moet u die gevolge in die gesig staar ... U het die planeet vir die kinders en diere bederf, nou gaan ek dit vir u bederf ... Volwassenes het die wêreld 'n slegter plek gemaak, so nou is ek hier om wraak te neem .
Woede was die algemeenste emosie wat met hierdie tegniek opduik. Hierdie ingewikkelde emosies oor klimaatsverandering - miskien moeilik om in 'n gesprek uit te druk of te artikuleer - het my verbaas, maar dit sou waarskynlik nie gewees het nie. Gegewe die erns van klimaatsverandering en verlies aan biodiversiteit in hul lewens voorspel, woede lyk gepas.
Wat ook in hierdie gesprekke ontbloot is, was 'n blywende empatie vir die wesens waarmee hulle die wêreld deel. Hierdie kinders kon hul eie kwesbaarheid erken in die lig van klimaatsverandering, maar dit het nie hul besorgdheid oor die natuurlike wêreld verduister nie. In plaas daarvan het hulle solidariteit en empatie met ander spesies uitgespreek. Een het gesê:
Klimaatsverandering is soos die foutspuit van die natuur, en mense is die foute.
Ek glo dat kinders die emosionele las van klimaatsverandering moediger dra as volwassenes, maar ons is dit aan hulle verskuldig om dit te deel. Luister na jou kinders as hulle oor klimaatsverandering praat, leer meer oor hoe ons verantwoordelikheid moet neem vir die gemors, moet jammer sê en begin optree.
Caroline Hickman, mede-onderwyseres, Universiteit van Bath
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Ek is 'n psigoterapeut - hier is wat ek geleer het van luister na kinders wat oor klimaatsverandering praat