Jaap van der Lugt, NED - M57
View Jaap's Performances
#620 World Ranked; #443 European Ranked
Jaap van der Lugt Info & Options Oloff die Seerower 8: Valk in die Kraaines by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer
Length: 124 pages2 hours
Meteens ruk iemand die raamwerk onder Oloff uit. Sy liggaam val. Die tou span styf en hy kom skielik in die lug tot stilstand. Vir haar oorspanne senuwees is dit amper asof sy die knak van sy nek kan hoor. Duidelik hoor sy iemand se gedempte woorde: “Oloff die Seerower is dood!”
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1958ISBN: 9781629789033Format: book
Oloff die Seerower 8 - Gerrie Radlof
Admiraal Pierre de la Fonte staan teen die kantreling van die vlagskip van die Franse vloot van ses skepe. Hy kners op sy tande. Die kneukels van sy vingers is wit soos hy die kantreling vasklem.
Skaars twee kilometer van die vloot af vaar die twee skepe met bollende seile weg. Dit is die Seewraak en die Jansje Meer van Oloff die Seerower, die magtigste en mees gevreesde van alle seerowers op die Indiese Oseaan - en hy, admiraal Pierre de la Fonte, staan magteloos terwyl hierdie gesogte prooi verder en verder weg van hom af vaar.
Dan kyk hy na die klein bootjie wat nader aan die vlagskip geroei word. Agter in die skuit sit ’n jong meisie en voor haar, in ’n wit laken toegedraai, lê die lyk van haar vader.
Admiraal de la Fonte kyk na die rotsmassa wat soos ’n baken ’n kilometer regs van hom uit die see verrys. Dit is ver van die gereelde seeroetes af, maar hy weet die plek word Bakeneiland genoem. Vlak voor hom is daar ’n skeur tussen die kranse wat inlei na ’n rustige baai - Seerowersbaai. Hier bly ’n seerowerkaptein wat algemeen bekend staan as Swart Freek.
Admiraal de la Fonte was ses weke gelede rustig op pad na Pondicherry, die setel van die Franse goewerneur in Indië. Die huidige goewerneur-generaal, Monsieur Joseph Dupleix, het gedurende die afgelope maande te veel mag vir homself toegeëien en het gebots met die begeertes van die Franse hof. Hy is in kennis gestel dat hy vervang sal word deur Bernhardt du Bois en admiraal De la Fonte is met die vloot agterna gestuur om toe te sien dat die oorskakeling glad geskied.
Die klein vloot het voorspoedige winde agter hulle gehad en admiraal De la Fonte het besluit om teen die ooskus van Afrika op te vaar voordat hy die Indiese Oseaan oorsteek. Hy het by Zanzibar aangedoen en hier het sy reis ’n skielike wending ondergaan. ’n Paar dae voordat hy daar aangekom het, is ’n brief by die paleis van die Sultan afgelewer om aangestuur te word na Frankryk. Hierdie brief is aan De la Fonte oorhandig. Vanweë sy posisie het hy dit oopgemaak omdat hy vertel is dat dit deur seerowers gebring is en dat dit heel waarskynlik ’n losprysversoek sal wees.
Dit was ook so. Swart Freek, die heerser van Seerowersbaai, het die skip waarop Bernhardt du Bois en sy dogter Rynette op pad Indië toe was, voorgekeer en gesink. Hy het die edelman en sy dogter gevange geneem en eis nou ’n fabelagtige losprys vir hulle vryheid.
Pierre de la Fonte is ’n jong man. Hy het vinnig opgang in die vloot gemaak aangesien sy vader ’n magtige edelman in Frankryk is. Hy het dadelik besluit om self ’n plan te maak en so gou hy vasgestel het dat die seerowerskip net ’n paar dae vantevore weer vertrek het, het hy dit agternagesit.
Gedurende die nag het hy hier by Bakeneiland aangekom. Hy het sy skepe in waaierformasie voor die poort gerangskik en vir dagbreek gewag. Hy sou ingevaar het, maar twee dinge het hom daarteen laat besluit. In die eerste plek is hy deur die bootsman - wat besig was om die diepte te peil - vertel dat daar rotspunte onder die see-oppervlak voorkom. Tweedens was dit duidelik dat ’n hewige geveg binne-in Seerowersbaai woed en De la Fonte was versigtig genoeg om nie sy neus in sake te steek wat vir hom heeltemal onbekend is nie.
Skaars ’n halfuur later het twee pragskepe by die poort uitgevaar. Met die eerste oogopslag moes dit vir hulle duidelik gewees het dat die Franse vloot hulle heeltemal omsingel het.
Toe is die nekslag toegedien. Die twee kaperskepe het die Franse vloot doodluiters vertel dat hulle Bernhardt en Rynette du Bois aan boord het. Die Franse moes padgee sodat daar ’n opening vir die seerowerskepe is om deur te vaar of anders sterf die meisie ook, want die nuwe goewerneur-generaal van Indië was reeds dood.
’n Oomblik lank het admiraal De la Fonte met hierdie probleem geworstel. Die grootste eer sal die man toekom wat daarin slaag om die gevreesde Oloff - aan wie hy vasgestel het die twee skepe behoort - gevange te neem of dood te maak. Maar Oloff het Rynette du Bois in sy mag en dit is juis om haar en haar vader te bevry dat Pierre de la Fonte hierheen gekom het. Noodgedwonge en met hulpelose woede moes hy toegee. ’n Paar van sy skepe het nader aan die vlagskip gevaar en ’n skeepsboot is neergelaat om die lyk en die gevangene te ontvang. Die boot is halfpad deur seerowers ontmoet en Rynette en haar gestorwe vader is oorhandig.
Nou staan De la Fonte en kyk hoe die twee kaperbote van hom af wegvaar. Hulle is reeds buite trefafstand en hy het klaar met sy kennersoog besluit dat geeneen van sy skepe in staat sal wees om die vlugtende seerowers in te haal nie.
De la Fonte laat los die kantreling. Hy bal sy vuiste en steek hulle dan in die groot sakke van sy driekwartbaadjie. Soos ’n ingehokte dier stap hy ’n keer heen en weer oor die dek en dan wag hy die skeepsboot in. Hy help self om Rynette du Bois aan boord te kry.
Wanneer sy voor hom staan, staar hy haar ’n paar sekondes verstom aan. Al is hy gewoond aan die mooistes van die skonere geslag aan die hof van Frankryk, besef hy dat hy hier voor hom ’n jong dame sien wie se gelyke hy nog nooit teëgekom het nie. Ten spyte van die fyn, rooi aartjies in die wit van haar oë, soos dié van iemand wat bitterlik gehuil het, is haar donkerbruin oë kalm op hom gerig. Die donker kringe om haar oë maak geen verskil aan die volmaaktheid van haar sagte, effens blas vel nie. Haar fyn, maar adellike neus bo haar vol lippe verskerp die edelheid van haar gesig waarop die marteling waardeur sy is, steeds geen spore kon laat nie.
Uiteindelik buig hy diep. Dan sê hy opreg: Admiraal Pierre de la Fonte, tot u diens, juffrou Du Bois.
Sy kyk hom ’n oomblik stil aan terwyl die lyk van haar vader aan boord gebring word. De la Fonte kan nie veel ouer as vyf-en-dertig jaar wees nie. Sy skerp oë en sterk gelaatstrekke weerspreek die ryk en spoggerige versierings op sy admiraals-uniform.
Sy knik net. Dan kyk sy gespanne na haar vader se lyk.
Ons sal hom vandag ter see begrawe, Juffrou, sê De la Fonte gedemp. My innigste medelye.
Weer knik sy. Sy het nog nie ’n woord gesê nie.
Dit lyk asof ons net betyds opgedaag het? hervat De la Fonte. Ek neem aan dat kaptein Oloff … Hy weeg sy volgende woorde versigtig, dat hy u as deel van sy buit gevange geneem het?
Weer knik sy net. De la Fonte is verbaas oor haar reaksie. Hy het verwag dat sy redelik verlig behoort te wees noudat sy in veilige hande is. Hy neem aan dat sy bloot oorstuur is van die geweldige spanning wat sy beleef het.
Maar ek is onbeleefd! roep hy na ’n oomblik uit. Kom ek wys u na u kajuit. Wanneer u gerus het en sterk genoeg voel, sal ek u graag wil nooi om ontbyt saam met my te geniet.
Sy volg hom as hulle oor die dek stap. Hulle gaan by die agterkasteel in en hy lei haar na ’n luukse kajuit in die admiraalskwartiere. Daarna stap hy terug dek toe en praat ’n oomblik met die kaptein van die vlagskip. Hulle besluit om daar te wag totdat De la Fonte die volle besonderhede van Rynette du Bois ontvang het. Hy voel huiwerig om Seerowersbaai nou al binne te vaar.
Rynette daag later op vir ontbyt. De la Fonte skuif die stoel vir haar in wanneer sy gaan sit. Hy het gereël dat hulle alleen sal wees.
U wil sekerlik weet waarom ek en my vloot hier opgedaag het?
Voordat sy kan antwoord, vertel hy haar kortliks hoe hy die brief in Zanzibar onderskep het en hom hierheen gehaas het. Hy voel dat sy meer gemaklik sal wees as hy vir ’n wyle die gesprek onderhou. Dit het gelyk asof daar ’n woeste geveg was? sluit hy af. Ek moet u sê ek het geen idee wat gebeur het nie en dat ek geskok was om deur Oloff aangespreek te word. Miskien kan u dinge opklaar?
Natuurlik, Admiraal, antwoord Rynette du Bois kalm en daar is ’n trek van weemoed in haar sagte stem. Dit maak Pierre de la Fonte se hart week. Vir die eerste keer in sy lewe besef hy dat ambisie en status nie ál in die wêreld is nie.
Swart Freek … Sy aarsel. Dan vervolg sy terwyl sy hom vas in die oë kyk: "Swart Freek het die skip waarop ek en Vader op pad na Indië toe was, onderskep. Hy het ons gevange geneem en wou ’n groot losprys eis. Hy het my gedwing om self daardie brief te skryf, maar … maar vannag het hierdie … kaptein Oloff, soos hulle hom noem, skielik op Seerowersbaai toegesak. Hy het Swart Freek se skepe platgeskiet en my en my vader saam met ander buit geneem. Dit is toe hy