Project CitiBoi: May 2011
--Oorspronklik bedoel as 'n slothoofstuk, het ek besef dat die karakterontwikkeling wat nodig is om die protagonis af te rond nie kan eindig met die verlange wat ek as mens nie meer voel nie--
Vanaand weer, soos elke ander aand sedert ek en Lizbeth terug is van Tanzanië af, spook jy weer in my drome. Nie meer soos vroeër, dieselfde een droom se repetisie nie, maar in verskeie skakerings en variasies op temas, allerlei willekeurige fantasië waarin jy voortdurend die enigste konstante bly...
Na afloop van elke droom skrik ek weer wakker en voel die hol leëmte binne in myself opdruk en uitborrel.
Al besef ek dat dit net 'n droom was, wil ek alles in my verruil om dit werklikheid te maak...
Sonder afwyking herroep dit binne in my die diep, bittere verlange na jou. Tydens hierdie oomblike, soos ek luister na die hane se gekraai en die ganse se lawaai en uikyk oor die landskap, met die gloeiende rooi koolkie op my sigaret as my enigste metgesel in die droewe donkerte van die swart-vroeë-oggendure, word ek flitsig gevul met die verlange na die aande, nie so lank terug nie, toe ek nog kon drink om die drome van jou te vermy.
Elke oggend, na die vyfde of selfs sesde iterasie van die proses, in daardie oomblikke wat die son in die skakering wat jy eens aan my as "Pampoenpienk" beskryf het, haar gesig oor die rand van die rollende heuwels wat my uitsig is begin uitlig, besef ek dat hierdie wel tog 'n vorm van vordering is.
Dat elke dag, nog 'n dag is, nog 'n geleentheid is om die stryd voort te voer.
Dat ek nooit sal of kan of wil ophou hoop nie en dat ek nie sal opgee nie.
Nie vir so lank as wat ek nog lewe nie...
Ek skiet die stompie van my hoeveelste sigaret by die balkon af en vat 'n diep teug van die bitter-koue vroeg-oggend lug in my longe in, stap my woonstel binne en maak reg vir hierdie "nog 'n dag" met net een gedagte in my hart; Ek bly onherroeplik lief vir jou; nou en vir altyd...
Posted by Eben van Deventer at 13:43 No comments: Links to this post
Die hartseer realiteit van die lewe waarin ek myself onherroeplik vasgekeer vind, is dit; ek is moeg. Moeg vir almal se kinderlike probleme, die irritasies in hull sinnelose lewens wat hulle op my probeer afwerp. Is dit iets in die ervaring in my oë wat mense gerusstel om met my te deel wat hulle voel en dink en wat aangaan in hul lewens?
Lyk ek betroubaar?
Dink hulle ek kan help?
Fok, as hulle net geweet het.
Hulle oppervlakkige "probleme" weeg nie naastenby op teen dit wat in my lewe aangaan nie. Die werklikheid van die mislukking wat ek is, soveel groter, so onmeetbaar massief dat enige iets wat hulle het, nie eers voel soos 'n sandkorrel teen die berg daarvan nie.Die diepte van dit alles, die werklikheid van wat ek gedoen het, wat ek voel en ervaar borrel soms oor en op die kookpunt doen ek die een ding wat ek weet dat ek kan doen sonder om uitgesonder te word of onderwerp word aan sielkundige behandeling. Ek hou dit in, begrawe dit en wys niks. En dan sien mense dat ek terugtrokke en moeg lyk. Hulle dink dat hulle weet wat aangaan maar het eintlik geen idee nie. Die vae idee dat dit 'n liefdesteleurstelling is wat so swaar op my gemoed rus is juis die illusie wat ek kweek, aanhuts en brandstof gee, want solank as wat mense dink dat dit al is, gaan hulle nie krap nie.
My sien as 'n swakkeling dalk, maar hulle sal nie weet nie. Hulle kan nie weet nie.
Die verlies van "Die Een" weeg swaar teen die baklei van my voortbestaan, maar dit is nie die enigste nie. Die tyd saam met haar was meer as net 'n liefdesverhouding sonder vergelyking. Dit was die eerste keer in 'n baie lang tyd wat ek nie elke oomblik van elke dag, elke liewe fokken dag, moes ervaar hoe die gesigte, en mense uit my vorige lewe by my spook nie. Die herinneringe van soveel lewens wat ek geneem het, die dode wat ek veroorsaak het. En die bloed...
Al die fokken bloed...
Posted by Eben van Deventer at 22:44 No comments: Links to this post
Die monotoniese gedreun van die vier Allison T56-A-15 turboprop enjins op die vlerke van die Lockheed C130 Hercules vragvliegtuig verskaf geen afleiding van die koue binne die bykans leë buik van die militêre vliegtuig nie.
Die weervoorspelling was toe reg, ek voel hoe die rukwinde die vliegtuig laat stuier en spring, hop en val. Sien die reëndruppels saamswel en teruggly teen die glas van die klein ronde poortvensters. Dit herroep 'n herinnering van diep in my geheue, van 'n aand 'n leeftyd gelede. 'n Leeftyd gelede maar net 5 maande in die telling van diè wat nie van beter weet nie;
Die staptog winkel toe in die aand, die lukrake, onbeplande willekeurige stop by die Dros vir 'n whiskey. Die Dros waar ons die tyd omgepraat het en misgedrink het. Vlak vae gesprekke oor 'n moontlike toekoms vir ons twee saam. Die tipiese gesprekke van soveel verliefde paartjies op soveel plekke wat so dikwels plaasvind op hierdie planeet. Maar, tog, anders. Ek was besig om te vinnig te diep te val vir hierdie vrou, maar dit was net sulke aangename, vredelike gevoel dat ek nie bereid was om die moontlike gevaar vir myself raak te sien nie. Toe ons uiteindelik die rekening vereffen en uitstap het ons ontdek dat dit begin reën het in die tyd wat ons daarbinne gesit het. So 'n ligte stadsreën en die parkeerterrein was leeg. Die garage wat net aan die anderkant van die oop, geteerde parkeerarea van die winkelsentrum wag, die ligte aan. Bereikbaar. Ons besluit om deur die reën te hardloop en haal die hek, klouter soos mal kinders onderdeur en rits oor die straat na die garage toe.
Die nuutste uitgawe van PC Format het nog my aandag gevang, en gelei tot 'n vlugtige bespreking van die veld. Die vet bonusse in ons sakke brand, en ons koop allerlei lekkergoed, insluitende 'n pienk en blou flitslig lekkertjie wat 'n sterretjie of 'n hartjie met 'n glimlag daarop teen die gekose oppervlak sou projekteer met die druk van 'n knoppie. 'n Bloue vir my en 'n pienke vir haar. Sinnelose kinderspeelgoed wat ons toe in elk geval later geruil het sodat sy tog nie 'n pienk item moes besit nie. In die natuur van die romantikus wat ek besig was om te herontdek binne myself, loop-hardloop-trippel ons deur die reën deur terug na my ouers se huis toe. Die huis waar ek grootgeword het. Ons het seker soos twee versleë straatkatte gelyk toe ons watersopnat en heeltemal deurweek die voordeurklokkie lui en, soos te siene in my ma se uitdrukking toe sy die deur oopmaak, het ons heel kens voorgekom. Sy het nog eers die kamera gaan haal om 'n foto te neem alvorens sy die hek wou oopsluit.
Die mees aangename herinnering wat ek nog ooit gekoppel het aan reën.
Ek kyk oor die vragruim na waar Lizbeth lê in haar slaapsak, ek sien dat sy ook nie aan die slaap kan raak nie. En steek maar 'n sigaret aan. Die spanning en angs is duidelik sigbaar in die manier wat sy sit-lê en haar eie sigaret rook. Die spanning en afwagting van iemand wat nog nooit tevore deelgeneem het aan so 'n operasie nie. Vir die honderste maal vra ek myself of ek seker is dat sy wel die regte keuse was vir hierdie sending. Sy wat nog nooit enige militêre opleiding gehad het nie. Die twyfel eet steeds soos 'n ongerekende honger aan my, maar ek kon niemand beters kies nie. Sy is 'n doodskoot met 'n geweer, en die enkel mees betroubare persoon in my lewe. Daar is egter die ander saak ook, sedert sy teruggekom het van Lenette af twee dae gelede is iets anders in haar. Ek kan dit nog nie peil nie, maar sou blind gewees het om dit nie raak te sien nie. Seker maar net die realiteit van dit wat ons vanaand gaan doen. Hoeveel keer het ek al mense gesien op hulde eerste sending, skrikkerig, onsekerheid sigbaar in hul jong gesigte. Ek het self ook so gelyk eens op 'n tyd, baie lank gelede.
Soos wat ek uiteindelik die stompie doodmaak kyk ek na die horlosie wat ek dra, voel snaaks om weer 'n horlosie aan te hê. Die MTM Black Patriot horlosie voel soos 'n onwelkome bedreiging en 'n dooie gewig op my arm. Ek weet dit is net my verbeelding, die horlosie is spesiaal ontwerp vir diè tipe werk, weeg niks en is bykans onbreekbaar. Ek kyk weer, vir die soveelste keer hierdie aand na die tyd, dit is net na tien-uur in Suid Afrika, dus, net na elf-uur in Tanzanië. Amper tyd, ons is al ses-ure in die lug sedert ons uit Middelburg uit opgestyg het. Dit beteken ons behoort oor so 'n uur oor die drop site te wees, net buite Ilula. Ek herinner myself aan die simpel rituele wat die Recces altyd op sulke sendings gehad het. "Lucky Underpants", haaspote, die vryf van 'n hangertjie in die hande, die lees van 'n bybel. Maar net deel van die leefstyl. Ek het nooit staatgemaak op enige sulke lawwe dinge nie. My enigste ritueel was altyd die visualisering van die sukses, die wete dat elke gewonne sending sou lei tot nog 'n bevordering, nog 'n medalje, hoër in die range.
Hier sit ek, op die rand van die volgende groot avontuur en my gedagtes haak vas by Haar. Simpel, onnodig en heeltemal belaglik, maar ek stuur steeds 'n skietgebed op; Beskerm Haar, niks meer nie.
"Hey Grimm, jy gereed om te spring?"
Soos wat sy terugkeer uit haar persoonlike wêreld en haar oë fokus op my tref die werklikheid van hoe opreg pragtig sy is my, heel onverwags. As dinge maar net anders was, sou ek en sy nogal goed kon saam aard. Ons persoonlikhede mesh goed, ons belangstellinge ook. Hoe belaglik is dit nie dat ek romantiese gevoelens begin ontwikkel vir my beste vriend... Wat gay is... Tipies van myself.
"Ja, dude. Are we there yet?", in die trekkerige, speels irriterende stem wat kinders altyd gebruik op lang motorreiste.
"Minder as 'n uur, die loods sal ons nou enige oomblik kom laat weet sodat ons kan kit, is jy seker jou vuurwapens is gereed? Finale equipment check moet maar nou wees, daar gaan nie weer tyd wees nie."
Sy begin om haar toerusting na te gaan, maak weer seker dat alles daar is, die ammunisie, die noodhulptoerusting, die radios ens. Toets die sluitaksie op die CZ.88 pistool wat ek vir haar gegee het, sloot die magasyn terug en sit dit in die holster op haar taktiese badjie. Sy begin die M40A1 geweer na te gaan, loer af deur die teleskoop. So natuurlik, asof sy al vir jare lank met vuurwapens werk. Baie moeilik om te glo dat ek in net drie weke haar opgelei het om met die militêre graad geweer te werk. Haar vorige ervaring beperk tot .22 kaliber sportgewere op skool.
In die relatiewe stilte, nie dat die gedreun van die enjins ooit as stilte kan beskou word nie, begin ek maar self my eie wapens nagaan, die geoeffende aksie bied 'n afleiding, 'n skeiding van die werklikheid van wat ons nou gaan doen. Hmmm, toe het ek 'n ritueel...
Posted by Eben van Deventer at 02:06 No comments: Links to this post
Die wekker gaan af, weer, soos elke ander oggend, te vroeg... te laat... nie dat dit saakmaak nie, ek het in elk geval nie geslaap nie, net soos elke ander oggend. Ek gryp blindelings na die foon op my bedkassie en stamp die leë whiskey bottel om. Sal vandag nog 'n bottel moet gaan koop. Hoe ek verlang na die aande wat die whiskey nog gewerk het. Wel, kan maar net sowel opstaan en regmaak vir nog 'n dag in die voortdurende voorigewing van my lewe.
Ek lê teen die muur van die stort en die stoom rys van my lyf af soos die water in dun stroompies teen my vel afloop. My kop rustend op my arms, vervul met 'n diep hoop dat die water die vuil van die wêreld van my kan afwas, die vuil van myself, die gemors wat ek is. Ek onthou dat iemand my eenmaal vertel het hoe sy beter voel wanneer sy haarself onder die stort uithuil, huil en snik en kerm tot al die warm water op is, sodat al die trane, die seer en hartseer emosies in die drein afspoel... Dit het so melodramaties geklink, maar hoe smag ek nou daarna, die vermoë om uiting te gee aan al die pyn en haat en hartseer binne my op so 'n eenvoudige en natuurlike manier. Hoe die moer het ek hier gekom? Hoe het die onmeetbare, onduidelike paadjies van die lewe my by hierdie plek gebring? Hoe het dit vir my onmoontlik geword om selfs net te kan huil?
Soos wat ek die krane van die stort toedraai en die handoek van die deur af lig om myself af te droog kom ek voor die spieël tot stilstand...
Wat ek daar sien laat my 'n oomblik huiwer. Die swart sirkels onder die oë, die styf, spanning van die vel oor ribbes, die akute, patetiese hangende skouers, die algehele gebrek aan dit wat mens, mensmaak. Kan dit daadwerklik wees hoe ek lyk? Die beeld in die spieël is dié van 'n moë man, 'n man wat nie nog 'n dag kan aangaan nie, 'n man wat op die rand van die afgrond staan.
Dit is tog wat ek is, wie ek is, die man op die rand van die afgrond. Getreiter deur die soet aanloklikheid van spring, val, vrywees wat in engele stemme na my roep... Wat die franse noem "L'appel du vide".
Dan val my oë op die tatoërmerk op my ribbes... Die hebreuse skrif met die woorde wat eens so baie betekenis gehad het; Psalm 23, "Die Here is my herder...", die betekenis verlore in die jare sedert ek dit laat doen het, die waarde nou vir my nutteloos. Die langdurende twis met God nog lank nie verby nie, en ek, onbereidwillig om verder te baklei, die las wat ek dra, net nog 'n deel van die onaangenaamheid, net nog 'n bewys van hoe sleg ek werklik is. Net nog 'n herinnering van die totale mislukking wat ek van alles gemaak het.
Na 'n bewustelike besluit om nie verder te dwaal nie sien ek die drie-dag baard op my gesig en besluit ek maar om dalk eerder te skeer voordat ek kantoor toe gaan. Soos wat die elektriese skeermes gly oor my gesig in die dans van soveel manne in soveel badkamers op aarde elke oggend in die onaardse maniere wat ons, ons gesigte trek sodat die honger lemme van die skeermes kan gryp en sny en die hare van ons manswees verslind vind ek 'n tipe vrede in die herinnering van die roetine, iets om aan vas te klou, 'n bewys dat ek darrem nog lewe, as mens dit lewe kan noem.
In daardie vae tussen-in gevoel, half wakker, half dwaelend, besef ek dat dit nou reeds drie dae is sedert ek laas geslaap het. Hierdie gemors met die verdwyning begin aan my eet. Hoekom kry ek nie direkte antwoorde by die mense nie? Hoekom dans die beurokrate so om my vrae? Hoekom wil my kontakte by SANAI nie terugkom na my toe nie? En dan, die regte vraag; hoekom het Lenette my gebel? Van al die mense op hierdie fokken planeet, hoekom moes sy hierdie lank terug begraafde kak weer binne my kom oopkrap. En oor Hom, jissis... Oor Hom. Hoekom moes die mal moer gaan soek na sy fortuin by hierdie mense. Hoekom het ek nie genoeg opgelet om hom te waarsku nie, omgegee nie? En wat nou? Laat ek dit gaan dan is sy bloed op my hande... nog bloed... nie weer nie... Ek het uit daardie speletjie uitgekom en nou, oor 'n fucked up eks se fucked up kak keer al die herrineringe terug. Jare se harde werk, begrawe, drank, dwelms, haat vir myself en meer as dit, haat vir die regering wat dit alles veroorsaak het.
Ek spoel die wasbak uit, ek lyk darrem aansienlik beter. Die fok weet, maar ek sal seker maar moet probeer. Nog een kans, een oproep om te maak. So aanloklik soos wat dit klink om die ding net te los, net sy stille dood te laat sterf en vir haar te sê ek kon hom nie kry nie, is daar geen kans wat ek vir haar sal lieg nie. Die kinders kort hul pa. Dit fokken juis hoekom sy met hom getrou het, nie met my getrou het nie.