Die HOP is deur GEAR – die inisiatief vir groei, indiensneming en herverdeling – in 1996 opgevolg, wat op sy beurt deur ASGISA – die inisiatief vir versnelde en gedeelde groei vir Suid-Afrika – in 2005, en die Nuwe Groeipad (NGP) in 2010 opgevolg is.
Die makro-ekonomiese raamwerke is almal deur ŉ sterk aanname van sentrale staatsbeheer en herverdeling onderlê. In die HOP van 1994 lees ons dat: “nóg ’n sentraal-beplande bevelsekonomiese stelsel, nóg ’n ongebonde vryemarkstelsel toereikende oplossings kan bied vir die probleme wat [Suid-Afrika] in die gesig staar”.
Die huidige stand van die nasionale begroting beteken dat ’n drastiese uitbreiding van die besteding aan welsyn sonder ’n beduidende herstel in ekonomiese groei, onwaarskynlik is.
Groei is die kern tot die sukses van Suid-Afrika se ekonomie. Selfs die NOP bevestig die noodsaaklikheid van BBP-groei van minstens 5% per jaar as ’n voorvereiste vir sy sukses. Die raamwerke wat die NOP voorafgegaan het, het min of meer dieselfde BBP-groeikoerse in gedagte gehad – van 4% tot 7%.
In werklikheid blyk dit dat die bewegings van hoër en laer groei grootliks van die wêreldekonomie en breë sikliese opswaai- en afswaaifases afhanklik was. Op sigself lyk dit nie of die makro-raamwerke, ongeag hul lofwaardige doelstellings, noemenswaardig met ŉ sterk ekonomie saamgeloop het nie.
Werkloosheid en armoede – hoewel in ’n mate deur belastinggefinansierde welsynsoordragte en die staat se werkskeppingsprogramme getemper – is nie eens naastenby op ’n punt waar dit “uitgeskakel” sal wees nie. Grootskaalse welsynsoordragte is nie ’n volhoubare roete om hierdie probleme drasties in te kort nie.