Die individuele self is deel van wie ons is, en dit is net 'n probleem as ons nie almal sien wie ons as heilig is nie. As ons alles as heilig beskou, doen ons ons bes om die uiterste skeiding te genees wat die ego ingeval het weens die wonde van ons karma, kultuur, kinderjare en beskawing en die eksistensiële probleme van die lewe self.
Lewe soos ons doen, tussen die Hemel en die Aarde, die geestelike pad was nog nooit 'n maklike een nie. Met soveel benaderings tot die taak om God te vind wat so lank geskep is, sou jy dink dat daar 'n mate van konsensus sou bestaan ​​oor hoe om die moeilike uitdaging van die menslike persoonlikheid en sy probleme te hanteer.
Die waarheid is egter baie anders. Daar is nie net konsensus nie, maar in plaas daarvan het geestelike paaie omtrent twee hoofbenaderings verdeel, beide in die hoop om die probleem van dualiteit en Eenheid te hanteer en waar die menslike ego in hierdie skema pas.
Twee benaderings vir die hantering van dualiteit en eenheid
Die eerste benadering, die een van die meeste van ons hier in die Weste, het grootgeword, is die teïstiese of deistiese pad. Hierdie begrip plaas die Godheid buite die persoon. Dit vra individue om die wil van God te vind en na die beste van hul vermoë die pad te volg wat hulle nader aan hulle Skepper bring.
Die ander hoofbenadering kan die nontheïstiese, advaitic, of nonduale benadering. In hierdie benadering word God nie geag iets skei te wees nie. In plaas daarvan word die persoonlike ego beskou as 'n illusie wat 'n mens moet deurkyk om begrip te kry van die basiese grond om onder die verskyning te wees.
Hierdie twee paaie gebruik verskillende taal om die prestasie wat elkeen aanbeveel, te beskryf. Die deïstiese paaie praat van heiliges, Godsleuring, openbaring en verligting, en die nonduale paaie spreek van selfverwesenliking, verligting en ontwaking.
Dit is my oortuiging dat die moontlike verwringings inherent aan albei hierdie benaderings - en beslis in die manier waarop hulle gekommunikeer is - probeer om die baie voertuig wat ons toelaat om as goddelike skeppings te leef, uit te vee.
Die genesende eggenis bring ons na die poort van Verligting
Die voertuig wat ons in staat stel om te lewe soos ons is - dit is, as individuele persoonlikhede in eindige liggame wat gelyktydig manifestasies van Gees buite lewe en dood - is die menslike ego. Terwyl dit problematies is in sy onverharde toestand, is die ego in sy genesende toestand die beste voertuig wat ons het om ons na die hek van verligting te bring. Om hierdie rede wil ek 'n ander benadering tot die werk met die ego beskryf, waarin die persoonlike self nie gesien word as die antagonis van selfverwesenliking of 'n lewe wat aan God toegewy is nie.
In hierdie siening gaan ons verder as die konsep van 'n vyand en vind Heelheid waar dit reeds bestaan: in die menslike ego wat vir beide selfverwesenliking en Godsverbindheid voorsiening maak. Vanuit hierdie perspektief is verligting 'n vorm van geweldloosheid vir almal, insluitende jou eie ego.
Die gewone verstaan ​​van die God-ontwaakte of verligte staat is egter dat dit 'n voorwaarde is wat lyk asof dit nie 'n persoonlike self is nie, maar slegs 'n soort "transendentale siening" waarin die persoon wat in die lig van verstand gekom het of die Lig van God is verbind tot iets so groot dat dit die ego bleek in sy lig maak. In hierdie siening, wat in beide die advaïtiese / nie-duale en teïstiese modelle voorkom, is die ego 'n soort vyand. In die advaïtiese konteks moet die ego gesien word; In die teïsties moet dit oorwin word. Dit is 'n misverstand van wat verligting of wakkerwording in God eintlik is.
Tog is beoefenaars van albei hierdie benaderings wat die heelal behaal het, nie onbaatsugtige of kleurlose mense nie. In plaas daarvan lyk dit of hulle helder persoonlikhede is wat weet wat hulle wil en wat hulle nie wil hê nie, wat staan ​​vir wat hulle glo tot in die dood.
Suiwering van die Ongesonde Ego en Behoud van 'n Gesonde "Self"
Dit blyk duidelik dat dit nie die ego self is wat óf gesuiwer is of gesien is nie, maar die ongesonde ego. Dit is noodsaaklik dat ons tussen hierdie twee aspekte van die menslike psige onderskei, aangesien dit ons 'n manier sal gee om met onsself te werk wat ons sal toelaat om te verhoed dat ons in die fout verkeer om te probeer voorgee om te wees wat ons nie is nie. "self-minder", wanneer elke atoom in ons liggaam 'n self wil hê; probeer om altruïsties te wees en ons eie behoeftes te ignoreer terwyl hierdie behoeftes oorweldigend en kragtig is.
Hierdie gedrag stel 'n digotomie tussen self en ander voor en kan nie as gewelddadig beskou word nie. Dit sê byvoorbeeld dat iets van ons eie self verlaag of opgeoffer moet word om ware diens aan ander te wees, dat ons onsself en ander se diens verlig, is verwante begrippe.
Diens aan self en ander Simultaneously
Is dit nie moontlik vir 'n gesonde of gesonde ego om meegevoel te wees op 'n nie-duale manier? Op 'n manier wat self en ander insluit? Is dit selfs moontlik dat dit die funksie van die genesende ego, dit wil sê om van diens te wees aan self en ander gelyktydig?
Om die geestelike lewe sonder hierdie begrip te benader, is om te dink dat ons moet vernietig wat God gemaak het: 'n individu. Dit beteken dat ons nog nie 'n manier gevind het om die heiligheid van die skepping op 'n heeltemal gewelddadige manier te sien nie, 'n manier waarop selfs die ego nie doodgemaak word om dit te genees nie. Die noodsaaklikheid om die ego vir 'n "hoër doel" dood te maak, te onderwerp of te ignoreer, lei tot probleme in die lyn en kan selfs gesê word dat ons ons in die wanhopige omstandighede wat ons vandag in ons wêreld vind, gebring het.
Herbepaling van die ego as "die begeerte om te bestaan"
So, wat is hierdie ego wat soms in 'n gesonde toestand en soms in 'n ongesonde toestand voorkom? Dit kan beide 'n belemmering vir ontwaking en nie 'n belemmering wees nie, presies dieselfde tyd? Terwyl ons gewoonlik dink aan die ego as 'n sielkundige komponent van die individuele mens, kan ons dit herdefinieer vir die doel van ons bespreking as die einste begeerte om te bestaan, en op die manier beskou dit as 'n universele gehalte wat verby die 'menslike' is, omdat dit in een of ander vorm in elke geskape ding gevind word. Dit verskyn in die Niksheid van die Absolute en verdeel die heelal in waar "ons" is en waar "ons" nie is nie.
Ons kan selfs so ver gaan om te sê dat daar voor hierdie afdeling geen "heelal" is nie. En deur "ons" bedoel ek nie net mense nie, maar eerder alle dinge: hier afgelaai word is 'n proton, daar is 'n neutron, en in hierdie weg van waarneming sien ons die skepping van die wêreld as 'n daad van skeiding.
Hierdie goddelike en gesonde model van die skepping moet outomaties skep teenstellings, aangesien dit binne die idee van die skepping ingebed is, is die optrede om een ​​ding van die ander te skei. Alhoewel die produkte van hierdie bedryfsaktiwiteit in opposisie blyk te wees, het hulle werklik 'n gemeenskaplike oorsprong in die skeppingsdaad. Op hierdie manier kan ons sê dat die toestande van die hele wêreld onderling ontstaan. Op die diepste vlak is die skep van opposiete nie op sigself 'n probleem nie.
Wanneer ons 'n lyn op 'n leë stuk papier teken, skep ons outomaties twee wêrelde: die plek die lyn is en die leë spasie waar die lyn is nie, die volheid van die lyn en die leegheid van die ongemerkte ruimte. Dit is dieselfde met die wêreld. Elke daad van die skepping maak die wêreld tweeledig: warm is verantwoordelik vir die bestaan ​​van koue; in vir uit; hier afgelaai word vir daar. Ons potloodlyn en die leë spasie het mekaar nodig om te bestaan! Wanneer ons die tree van die skepping en sien net die lei van daardie skepping, hierdie sogenaamde teenoorgesteldes, begin ons glo dat dinge onafhanklike bestaan ​​het, dat die warm bestaan ​​kan wees sonder koud of in sonder uit. Ons begin selfs vanselfsprekend een van die teenoorgestelde oor die ander.
Die Ego Pits Life teen Dood, Tyd teen Ewigheid
In die menslike wêreld is die ego ons persoonlike, sielkundige agent wat die wêreld van sy intrinsieke heelheid verdeel in dele wat ons wil en wil en dele wat ons verwerp, en hierdie splitsing het positiewe en negatiewe gevolge. Aan die negatiewe kant koop ons in die ego se behoefte om te oorheers en te beheer, en maak voortdurend een deel van die skepping teen 'n ander: die lewe teen dood, tyd teen ewigheid. Deur hierdie houding om net die helfte van die wêreld lief te hê, het ons hier geen huis nie.
Aan die positiewe kant is die ego, hierdie fundamentele begeerte om te wees, verantwoordelik vir die wêreld van individualiteit en, deur die lens, bewussyn en selfbewussyn self. Dit is hoe ons van die agtergrond van alles anders as voorgrond geskei word. Dit is deur die agentskap van die ego dat ons onsself sien, om ons eie refleksie te sien.
Baie positiewe implikasies kom uit hierdie houding van afsonderlikheid. Byvoorbeeld, die gesonde, egoïese bewustheid wat die wêreld in kyker verdeel en beskou word, is verantwoordelik vir die hele konsep en bestaan ​​van skoonheid, 'n goddelike gehalte wat nie kan ontstaan ​​sonder die manifestasie van opposisie en die vermoë om selfrefleksie te bewerkstellig nie. dit is we, selfbewuste, individuele wesens wat antwoorde soek en besin oor die skoonheid van die natuur. Nie net moet die oog van die waarnemer bestaan ​​om daar te wees nie be skoonheid, maar as daardie oog die oog van die genesende ego is, is alles mooi.
Dit is omdat ons van hierdie skoonheid gemaak word dat ons so diep daarop reageer; ware skoonheid lok ons ​​altyd diep in ons eie siel en in 'n diep nagmaal wat nie eens die dood kan raak nie. Ons verband met skoonheid gaan verder as die ongesonde ego se myopiese visie en verenig die verskillende dele van onsself in die Oorspronklike Hele. ons kan vind 'n huis in die wêreld omdat die hele wêreld geskep is, eintlik dieselfde lied sing.
Wanneer ons 'n agentskap of wese stel wat al hierdie manifestasie en skoonheid geskep het, noem ons dit "God" en buig ons koppe en maak ons ​​harte oop vir ons Skepper. Hierdie eerbied kan slegs gebeur namate die ego nie teenstrydig word nie en leer om die probleme in die wêreld van dualiteit te onderhandelen. Eers dan kan die ego die teenoorgestelde aspekte van die wêreld sien en terselfdertyd sy plek in die groter prentjie van wie ons werklik is.
© 2004, deur Jason Shulman.
Inner Tradisies. www.innertraditions.com
Kabbalistiese Genesing: 'n Pad na 'n Ontwaakte Siel
deur Jason Shulman.
Kabbalistiese genesing gaan oor die proses van eenwording, die aansluiting by die werklikheid en die implikasies van daardie proses vir die daaglikse lewe. Dit maak gebruik van die skrywer se werk by 'n samelewing van siele, wat die oortuiging bevorder dat die uiteindelike vorm van genesing 'n eenvormige of nie-duale bewussynstoestand is, wat die gesonde menslike ego in die regte verhouding met die transendente werklikheid integreer. Soos ons ons begrip van ons ware self verdiep en ons vermoë om nuwe bewussynstoestande te beklee, kan ons nie net onsself genees nie maar ook help om ander te genees.
Jason Shulman is 'n internasionaal bekende geestelike onderwyser, moderne kabbalis en 'n erkende Boeddhistiese onderwyser. Hy is die stigter van 'N Genootskap van Siele, 'n skool toegewy aan die ontwaking van die menslike gees deur die werk van Geïntegreerde Kabbalistiese Genesing. Hy was 'n fakulteitslid by die New York Ope Sentrum, Esalen Instituut, en Omega Instituut. Hy is die skrywer van Kabbalistiese Genesing: 'n Pad na 'n Ontwaakte Siel, Die handleiding vir die ontvangs van God en talle monografieë en artikels. Sy drie musiek CD's, die Groot deursigtigheid, Ontgrendel my hart en Boeddha-Wolk, kommunikeer sy leringe op 'n manier wat reguit na die hart gaan.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > As jy jou ego op die pad ontmoet, moenie dit doodmaak nie; Genees dit eerder
Die geeste met jouself opneem: die “Jag vir die ...
Die legkaart van altruïsme: waarom gedra hulle selfsugtige gene ...