"...sodat Hy julle harte kan versterk om onberispelik te wees in heiligheid voor onse God en Vader by die wederkoms van onse Here Jesus Christus met al sy heiliges." (:13).
Elke gelowige het sekerlik al die punt bereik waar hy/sy voel dat hulle baie na aan die toppunt van hul geloofslewe gekom het. Daardie punt waar dit vir 'n mens voel asof jy nou die Woord van God meermale deurgewerk het en met die inhoud daarvan goed vertroud is. Daardie punt waar 'n mens so maklik die groot fout kan begaan om te dink dat jou geloofsverantwoordelikheid afgehandel is. Jy het nou genoeg gedoen om die ewige lewe te beërwe en kan nou op ander dinge in die lewe fokus.
Alhoewel 'n omvattende kennis van die Woord 'n mens die weg na die ewigheid leer, is hierdie kennis nie die toegangskaartjie daartoe nie. Dit maak nie saak hoe deeglik of omvattend daardie kennis is nie. Daar is vir 'n mens net een Weg tot saligheid en dit is deur Jesus Christus. En daarom is ons geloofsverantwoordelikheid nie iets wat ons moet afhandel voordat ons sterwe nie, maar eerder 'n integrale deel van ons daaglikse bestaan. Na my kennismaking met Jesus Christus moet ek in 'n lewende verhouding met Hom leef tot die dag van sy wederkoms. Of die wederkoms nou sou plaasvind voordat of nadat ek my laaste asem hier op aarde uitgeblaas het, is irrelevant. Ek sal net een keer die gawe van lewe ontvang en hierin moet ek seker maak dat ek gereed is om Hom te ontmoet wanneer ek voor sy Regterstoel moet verskyn.
Ek kan nie vir Jesus Christus ontmoet en dan besluit om Hom agter te laat in die lewe en myself te troos dat ek darem die saligheid sal beërwe omdat ek Hom eendag in my lewe leer ken het en daarmee gered is nie. Nee, ek moet daagliks in 'n lewende verhouding met Hom wandel. Ek sal sodoende deur sy Woord en Gees daagliks leer om meer en meer onberispelik te wees.
Ons moet volgens Paulus se voorskrif in vers 8 aan die Thessalonicense vasstaan in die Here. "Want nou leef ons, as julle vasstaan in die Here." Maar ons moenie stagneer nie. Terwyl ons vasstaan in dit wat ons weet reg is, moet ons gedurig onsself ondersoek om vas te stel wat in ons geloofslewe ontbreek volgens die woorde van Paulus uit vers 10. "...terwyl ons nag en dag baie ernstig bid om julle aangesig te sien en te voltooi wat aan julle geloof ontbreek?" En wanneer ons met eerlikheid daardie dinge in ons geloofslewe kan identifiseer en erken wat ontbreek, moet ons met aanwending van alle ywer in die geloof arbei sodat ons onberispelik kan word in die heiligmaking voor God.
Daar is soveel mense wat die erns daarvan besef om hul geloofsverantwoordelikheid na te kom. Maar net soveel mense wat hiervan bewus is, probeer telkens hierdie verantwoordelikheid so vinnig nakom sodat hulle dit kan afhandel om daarna met alle inspanning kan ywer om hul eie strewes hier benede te verwesenlik. En ironies genoeg is dit juis laasgenoemde, ons eie strewes, wat ons telkens in ons geloofslewe laat struikel. Dit is telkens my wil wat vir my belangriker is as God se wil wat maak dat ek in 'n oomblik van blindheid met Hom swaarde kruis eerder as vriendskap sluit. Dit is telkens daardie oomblik wanneer my eie wil seëvier dat ek vir God wil raad gee en voorskryf eerder as om na sy volmaakte wil te vra.
Dit beteken egter nie dat wanneer ek besluit om my geloofsverantwoordelikheid na te kom dat al my drome en wense hier op aarde tot niet sal gaan nie. Sy wil vir ons is immers om lewe in oorvloed te hê. Ja, die Here sal my leer en van my verwag om van daardie dinge af te sien wat nie binne sy wil is nie. Maar daarenteen sal Hy self daardie behoeftes en selfs hartsbegeertes van my wat binne sy wil is, vervul na die rykdom van sy goedertierenheid en barmhartigheid wanneer ek in opregtheid en vreugde met Hom wandel. "...en verlustig jou in die HERE; dan sal Hy jou gee die begeertes van jou hart." (Ps. 37:4).
Mag u vasstaan in die HERE, maar terselfdertyd ondersoek wat in u geloofslewe ontbreek. En mag Hy ook u hart versterk om onberispelik te wees in heiligheid voor God die Vader terwyl ons sy wederkoms verwag.