Identiteitsbedrog - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Identiteitsbedrog het 'n meer algemene misdryf geword namate beide mense en ondernemings meer afhanklik van die internet geword het. Identiteitsbedrog kan nie gewelddadig wees nie en in baie opsigte 'n 'onsigbare' misdaad, maar dit kan 'n groot invloed op die lewe van 'n individu hê.
Een manier om besonderhede oor iemand se identiteit te bekom, is deur bin-raiding te doen. Bedrieërs betaal mense om deur die afval van die vullis te gaan, op soek na bank- en kredietkaartstate, vooraf goedgekeurde kredietaanbiedinge en belastinginligting. Daaglikse inligting wat iemand dalk nie dink belangrik is nie, soos ou gas-, elektrisiteits- en telefoonrekeninge, versekeringsdokumente, bankstate en selfs persoonlike briewe en koeverte waarin hulle gestuur is, bevat waardevolle persoonlike inligting wat saamgevoeg kan word om 'n identiteit te steel.
'N Ander metode om iemand se private inligting te steel, is kredietkaarte. Dit kom gewoonlik voor wanneer 'n winkelassistent of kelner u inligting kry deur u kredietkaartinligting te 'skuif' of te kopieer wanneer u 'n aankoop doen. Hulle verkoop die inligting dan gereeld aan professionele kriminele bendes.
Terwyl identiteitsdiefstal gewoonlik met individue geassosieer word, is groot ondernemings nie immuun teen sulke kriminele aktiwiteite nie. Deur toegang te verkry tot die publieke beskikbare rekords, sal bedrieërs die name van die prinsipale en geregistreerde adresse verander. Hulle sal dan die regte naam van die regte onderneming verhandel en goedere en dienste op krediet van verskaffers verkry. Dit is nie die enigste risikogebied nie. Die bankbesonderhede van die maatskappy is moontlik in die openbare arena ten einde kliënte aan te moedig om direk vir die goedere in die onderneming se bankrekening te betaal. Bedrieërs sal handtekeninge uit die openbare rekords kry en poog om hierdie bankrekeninge van die onderneming aan te val deur te beweer dat hulle die ondertekenaar van die rekening is.
Slegs misdadigers is bekend dat hulle die identiteit van oorledene gebruik om bedrieglike aktiwiteite uit te voer. Bedrieërs neem kennis van die ouderdom, geboortedatum en adres van oorledene vanaf aankondigings met betrekking tot die dood of die begrafnis.
Baie identiteitsdiefstal word gepleeg deur opportuniste of klein kriminele. Maar bendes met georganiseerde misdaad wêreldwyd raak ook toenemend betrokke. Georganiseerde misdaad is waarskynlik agter baie van die grootskaalse gevalle van kredietbedrog en identiteitsdiefstal wat inbraak in groot aanlyn-databasisse behels. In Moskou, byvoorbeeld, is daar na raming 6.000 kriminele bendes, en die meeste word geglo dat hulle op 'n sekere vlak by diefstal van identiteit betrokke is.
Werknemers hou ook 'n groot bedreiging in, veral in kleiner ondernemings, en die meeste onlangse hoëprofielgevalle met diefstal van identiteit het betroubare werknemers betrek. Een van die duurste sake rakende diefstal van identiteit het by 'n klein sagtewarebedryf in New York gebeur en daar word vermoed dat dit meer as $ 100 miljoen gekos het. Volgens die ondersoekbeamptes het die voormalige werknemer oor 'n periode van twee jaar 'n wagwoord wat nie gekanselleer is nie, gebruik om die kredietverslae van duisende verbruikers te steel en die inligting dan vir ongeveer $ 30 per verslag aan medepligtiges verkoop.
Op die gebied van kriminologie is witboordjiemisdaad of 'geïnkorporeerde bestuur' deur Edwin Sutherland gedefinieer as ''n misdaad gepleeg deur 'n persoon met respek en hoë sosiale status in die loop van sy beroep' (1949). Sutherland was 'n voorstander van 'Simboliese Interaksionisme' en het geglo dat kriminele gedrag geleer word uit interpersoonlike interaksie met ander. Witboordjiemisdaad oorvleuel dus met korporatiewe misdaad omdat die geleentheid vir bedrog, omkopery, binnehandel, verduistering, rekenaarmisdaad en vervalsing meer beskikbaar is vir werknemers in die witboordjie.
In kriminologie korporatiewe misdaad verwys na misdade wat óf deur 'n korporasie gepleeg word (d.w.s. 'n sake-entiteit met 'n aparte regspersoonlikheid van die natuurlike persone wat sy aktiwiteite bestuur), óf deur individue wat met 'n korporasie of ander sake-entiteit geïdentifiseer kan word.
Korporatiewe bedrog behels misdade wat op finansiële markte gepleeg word en tydens die verkoop van finansiële produkte. Die misdade sluit onwettige aandeleverhandeling in; onwettige samesmeltings en oornames; verskillende vorme van belastingontduiking; omkopery; en ander vorme van onwettige boekhouding. Enron is die klassieke voorbeeld van laasgenoemde en het aangesluit by 'n lys van oortreders - waaronder Guinness (wat in die 1980's by onwettige aandeleverhandeling betrokke was) en BCCI, 'n wêreldwye bank wat stelselmatig by bedrog betrokke was; geldwassery en omkoping - as simbole van wat ons bedoel met die term 'finansiële misdaad'.
William Chambliss ondersteun die Marxistiese standpunt rakende hierdie misdade en voer aan dat die gierigheid, eiebelang en vyandigheid wat deur 'n kapitalistiese samelewing veroorsaak word, misdaad op alle vlakke in die samelewing motiveer. Byvoorbeeld, in lae-inkomstegebiede sal 'n rower of 'n klein dief probeer kry wat hulle kan, en mense met 'n hoër inkomste-hakies sal hul kennis gebruik om groter misdaad soos identiteitsbedrog te pleeg.
Merton ondersteun die funksionalistiese standpunt oor sulke misdade. Hy verduidelik witboordjiemisdaad in Amerika deur aan te dui dat die Amerikaanse samelewing geen boonste perk op sukses plaas nie, en sodra mense 'n vlak van sukses soos 'n hoëprofieltaak behaal het, wil hulle nog meer hê, wat 'n rede kan wees waarom identiteitsbedrog plaasvind.
Kyk die video: Michael B. Jordan Shocks Community Activist for Ellens Greatest Night of Giveaways (Oktober 2021).