twee kinders later | 'n Doodgewone ma se kaalvoetstories | Bladsy 3
Toe ek met Lisatjie in die hospitaal was, het ek een middag Wimpy toe gegaan en oral om my was mammas met VET babas. Babas met rekkies om hulle enkels en gewrigte, vetwalle wat oral uitrol en wange wat mens net wil soen. Ek was daardie dag so hartseer en ek onthou dit nog soos gister. Ek wonder steeds wat daardie arme karwag moes dink wat my tydens hierdie histeriese ontploffing gesien het. Hier is die post wat ek destyds daaroor geskryf het. 17. Vet babas in Wimpy
Terwyl Dian in my maag was, het ek baie gewonder of hy ook klein gaan wees. Ons was so voorbereid om weer 'n prem baba te hê dat ek nooit eers gedink het dat ek 'n vet baba gaan hê nie. Dian is gebore op 3.54kg. 'n Redelike "normale" gewig. Hy was gesond en maklik. Ons is na 2 dae in die hospitaal huis toe en van daar af het Dian sonder enige ernstige gebede gegroei. Vir 'n nie-prem ma is dit heeltemal normaal. Maar as jy ure lank op jou knieë deurgebring het en daagliks (vir maande) elke gram wat jou babatjie optel vier, is dit nogal iets spesiaal. Iets so vanselfsprekend wat my hart weer 'n keer opreg dankbaar gemaak het. Hy het nie gewig afgegooi nie en het goed en redelik baie gedrink. Hy was/is verslaaf aan my borste en glimlag met trots as hy hulle weer na 'n dag by die werk kan vashou. Klein boob-monstertjie 🙂
In my wildste drome het ek nie gedink my kind sal eendag vet wees nie. En ek het nooit gedink dat 'n vet kind iets is wat my hart so warm sal maak nie. Maar God ken my hart…veel beter as ek self. En hier sit ek vandag met my eie vet baba. Met wangetjies wat ek net heeldag wil opvreet. Met vet voue wat ek moet wegskuif om orals skoon te maak. Met aangeskroefte handjies en voete. My eie klein vettie boem boem!
Hy weeg 9kg op 6 maande. Lisa was op 6 maande net oor die 3kg. Dian dra nou klere waarin Lisa al geloop het. Met Lisa was my hart ook uitgedun en maer. Ek was moeg en geestelik uitgehonger, maar hierdie vriendelike outjie het my hart weer vet en rond gemaak. Ek voel asof God my hart weer versadig gemaak het en dit laat my ongelooflik geseënd voel. Met Lisa het mense in die winkels na ons gestaar en almal het gepraat oor hierdie piepklein lyfie. Nou staar mense ook, maar almal praat dié keer oor hierdie oulike ronde wangetjies.
Ek kyk gereeld na ander mense in die winkel as ek met hom uitgaan en soms vang my oog die ma in die hoek met die pienk milkshake wat nie met 'n glimlag na hierdie vettie kyk nie. Dan bid ek vir haar. Vir in geval sy dalk nooit kinders kan kry nie. Of vir in geval sy dalk onlangs 'n babatjie verloor het. Ek bid vir haar wat dalk ver weg van haar kinders is as gevolg van die lewe se omstandighede. Vir in geval sy dalk 'n kind aan die dood moes afstaan. En ek bid veral dat haar prem babatjie wat in die hospitaal is, vinnig sal groei en sterk en oulik sal raak.
Vir die afgelope paar weke brand ek om te skryf. Soveel het gebeur wat my aangeraak het, kwaad gemaak het, inspireer het of wat sommer net snaaks was. Ek kon myself nie by skryf uitkry nie, want ek weet dat die volgende blogpost nommer 100 gaan wees. Dit voel asof my 100ste post miskien meer as net 'n gewone ou staaltjie moet wees en so stel ek die skryf van hierdie mylpaal post uit en weer uit. Wel, genoeg is genoeg…hier is dit.
H-O-N-D-E-R-D! Wie sou kon dink toe ek drie jaar gelede begin skryf het, dat ek nou by nommer 100 sou uitkom. 100 is 'n EEU. Dit is ook hoe oud Nelson Mandela gister sou wees. En snaaks ook hoe oud Vishoek, my tuisdorpie, die jaar is. Dit is asof 100 my volg, want nes ek vanoggend (weereens) dink waaroor ek vir my 100ste post kan skryf, tel ek 'n R100 op. En bloot dit het my inspireer:
1. Nelson Mandela. 'n Man wat kon lei deur sy voorbeeld. Iemand wat verhoudings hoër as mag, posisie of faam geag het. Iemand wat moeite gedoen het om mense te leer ken en wat werklik omgegee het. 'n Inspirasie figuur wat soveel mooi in die land reggekry het en wat in vrede en vergifnis geglo het. En vandag wonder ek hoe cool dit sou wees as hy kon "blog" vanuit die hemel, want sjoe…ek sou uitsien na elke post wat hy sou skryf.
2. Vishoek. 'n Klein vissersdorpie vol geskiedenis. Hippy valley soos baie die area noem. 'n Plek waar mense nog belangrik is en nie net hulle besittings nie. Waar familie eerste kom en waar mens nog kaalvoet kan loop sonder om kommin te wees. 'n Vakansiedorpie waar mense elke dag bly en werk. 'n Mooi dorp met mooi mense.
3. R100. Ek het gister met my laaste geld waferkoekies en smarties gekoop, want dit was Lisa se bakkermanbeurt by die skool. En vanoggend wonder ek waarmee ek vanmiddag gaan kos koop. Ek kry weer die naweek geld, maar ek het nie nou geld om iets te koop om vanaand te eet nie. En net daar op die grond voor my met niemand in sig nie, lê die R100. Asof dit uit die hemel kom. Dankie Here.
Vandag is ek dankbaar vir 100. Want oral om ons is inspirasie. Soms groot en soms in die klein goedjies wat gebeur. Ek het nie oorspronklik die blog geskryf om te inspireer nie, maar bloot om Lisa se storie te vertel. Voor my oë het dit gegroei vanaf 'n wurmpie en is nou die mooiste skoenlapper. Ek sien uit om te blog en die kleinste goedjies wil my laat skryf. En soos die skoenlapper verander, verander ek ook vandag die naam van my blog. Want Lisa28weekliefie was gepas toe ons begin het, maar deesdae skryf ek eintlik net my hart uit oor ma wees en vrou wees dat dit nie net meer Lisa se storie is nie. So van nou af bekend as TWEE KINDERS LATER.