John Barth se terugkeer na die kortverhaal na 'n afwesigheid van die genre van byna 30 jaar word ingelui deur die verskyning van twee bundels kortverhale. Albei die bundels versinnebeeld 'n waardevolle bousteen in sy lewenslange ensiklopediese projek oor die oorsprong van fiksie, die lewensvatbaarheid daarvan, en die oorlewing daarvan. Op uitnemende Barth-trant word die narratief geteoretiseer en die teorie genarratifiseer in hierdie selfbewuste kort narratiewe. Die spel met verskillende narratiefvlakke help Barth om uit te pluis wat 'n storie uitmaak, wat die grondwaarhede van narratiefteorie uitmaak. Die narratiewe proses word as 'n komplekse (of chaotiese) stelsel van onderbreekte en tog onophoudelike beweging gedefinieer. Die narratiewe proses is dus terselfdertyd linier en nie-linier. In die tweede bundel bevraagteken die skrywer ook nog die funksie van (skynbaar) onbenullige stories as nadraai van 9/11. Die vertel van stories is miskien 'n afleiding van katastrofiese gebeure, maar dit is nie ontvlugting nie. Dit word gebore uit 'n lewegewende drang, terwyl dit in krisistye dien ter herbevestiging van die mens se vermoe om vorm te gee aan die wereld.