As ek jou nooit gesien het nie | Rachelle Du Bois
Wat as ek jou nie daardie oggend in die veld met die paadjie langs sien stap het nie? Ek sou ek nooit in jou oë gekyk en my tuiste daar gesien het nie. Ek sou nie die groen en klamte aan jou lyf geruik het nie, die mistigheid sou ons nie in-kokon nie. Die water in die stroom sou ophou huppel en die voëls sou gedemp in die bome nesmaak. Die skuif van wolke in die helder lig sou stadiger wees, die wit bolle watte vuiler teen die blou. Die asem van die wind sou nie so sag oor my gaan nie. Die skemer sou nie so fluisterend na my roep nie.
Wat as ek jou nooit gesoen het nie? Ek sou nie weet van die geur van jou mond en die hitte van jou hande teen my lyf nie. Wat as ek jou nooit weer omhels nie? Sal my lyf jou afdruk teen my dowwer onthou? Wat as jou hand nie weer warm om myne vou nie? Sal ek alleen en los verdwaal op vreemde paaie?
Was as ek nooit jou lag weer hoor nie? My vreugde sou vlak wees soos poele in die reën, en as ek nooit weer saam met jou huil nie sal riviere droog in lope lê en soos dors aarde smekend roep.
Wat as ek jou stem verloor, die murmel van jou woorde sagter klink en weg gaan lê in holtes van vergeet? Dan sou musiek sy melodie verloor en valse wysies toor.
Wat as jy hier gebly het?
Dan sou ons saam 'n dag gemaak het soos geen ander dag nie. Ons sou die hemel betree en die aarde skud. Ons sou die engele laat sing en die wolke teen die lug laat jaag. Ons sou saam van die bergtop tree en die vlug van die arend namaak. Ons sou sweef op die wind en die storms gaan haal. Ons sou lag oor vandag en gister onthou.
As jy net gebly het.
This entry was posted on December 27, 2017, in Uncategorized. Bookmark the permalink.	Leave a comment