Wit mense in die algemeen en Afrikaners in die besonder hoef nie meer skuldig te wees oor die verlede nie. Ons skuld is lankal betaal. Met dit in gedagte weet ons dat ons volledig Suid-Afrikaners is, lojaal is en daarom ons regte kan opeis as Suid-Afrikaners. Ons hoef die regte nie te koop nie.
Jy moes in die ou SA gebore gewees het, dit is veral daardie mense wat met die toe en die nou te doene gekry het en met vrede in hul hart leef, vry soos ‘n vlinder.
Jan, sover dit my aangaan, het die Afrikaner, as volk , reeds hierdie stryd gewonne gegee. Die ouer garde het óf ge-emigreer óf lê laag en maak die beste van ‘n slegte saak terwyl hulle wag om die tydelike met die ewige te verwissel. Die nuwe generasie Afrikaner se gedagtegang het verbaster met dít wat die vyand aan hom voorskryf. Afrikanerwaardes tel nie meer vir die nuwe geslag nie. Jongmense het nie meer die durf en moed om op te staan vir dít wat vir die Afrikaner dierbaar behoort te wees nie. Die oormag lyk vir hulle te groot en uit eie geledere word die ‘behoudenes’ afgemaak as ‘regs’ of verkramp. Min jongmense vereenselwig hulle vandag met Afrikanerskap en die skuld hiervoor moet vierkantig voor die deur van die ouer geslag gelê word. Die Afrikaner se kapitulasie tydens die tagtigs en negentigs is die oorsaak dat ons jeug vandag nie meer die fut het om op te staan vir Afrikanerskap nie.
Ek laat die blindes loop op ’n pad wat hulle nie ken nie, Ek laat hulle op paaie gaan wat vir hulle onbekend is. Ek verander die donker voor hulle in lig en Ek maak die ongelyk plekke gelyk. (Jes 42:16)
Vir die ballinge in die tyd van Jesaja lyk dit of God afwesig en selfs nie by magte is om hulle te help nie, omdat Hy nie hulle omstandighede verander nie. Maar God belowe dat Hy weer vir hulle die donker plekke in lig sal verander en die ongelyk plekke gelyk sal maak. Reg deur die Bybel word swaarkrytye met donkerte vergelyk. Wanneer Jeremia op sy moedeloosste voel, kla hy: “Hy het my die donker in gejaag, my laat loop op ’n pad sonder lig” (Klaagl. 3:2).
As dit met jóú moeilik gaan, voel dit ook soms of alles om jou donker is en die son nooit weer sal skyn nie. Maar al kan jy die son nie sien op donker, bewolkte dae nie, is dit steeds daar. Net so is God jou Lig in donker tye en beloof Hy om altyd weer vir jou lig te maak.
“Al het ek tot ’n val gekom, ek sal weer opstaan, al sit ek in die donker, die Here is my lig,” getuig die profeet Miga. “Wanneer Hy my saak verhoor en oor my uitspraak lewer, sal Hy weer lig bring in my lewe, sal ek ondervind dat Hy die oorwinning gee” (Miga 7:8-9).
Zucca verduidelik op sy blog dat hy lank beplan het aan die tekening. Hy moes eers die verskeie gebeurtenisse in kategorieë plaas en daarna het hy ŉ kaart geteken van waar alles sou pas.
Hy het ŉ selfportret ook laat inglip, hy is die kameraman regs onder met ŉ Pirates T-hemp wat by die Red Sox 2013 wêreldreeks foto’s neem.
Jy kan maar soveel foto’s en video’s kyk as wat jy wil, maar niks kom by die ervaring om die Ducati Panigale V4 in lewende lywe te sien nie. Gooi jy nog ŉ been oor en druk die aansitter, dan slaan jy skoon hoendervleis uit.
Die ouer Panigales was gebore op, en gemaak vir die baan. Die konsep van die V4 was om daardie geweldige verrigting toeganklik te maak vir mense soos ek wat nie ŉ leerpak besit nie. Die fiets moes die gemiddelde ryer laat goed lyk. Vir die ervare ryers is dit ŉ fiets wat makliker is om vinniger mee te ry as wat voorheen moontlik was.
Die enjin lewer 214 perdekrag, en hoewel die enjin swaarder is as die V-twee het Ducati dit steeds reggekry om die gewig van die Panigale onder 200 kg te kry. Skil jy al die bakpanele af, sal jy sien dat die raam ŉ minimalistiese ontwerp het. Die manier hoe die uitlaatpype gebuig en gevorm is sodat die uitlaatdemper onder die fiets sit, is meesterlik uitgevoer. Dit dra by tot die Panigale se elegante lyne, en dat die uitlaatpyp nie die agterwiel versteek nie. Die uitlaatpype genereer egter baie hitte, en jy moet maar jou spoed hoog hou dat die wind die hitte weglei. Dit is g’n pendelfiets nie. As jy vir lang tye moet stilstaan by verkeersligte gaan die V4 se sitplek kort voor lank ŉ baie ongemaklike plek wees.
Alles werk saam om die V4 ŉ simfonie van klanke te maak. As hy luier, klink hy soos die ou V-twee, maar druk die toere verby 7 000 rpm dan verander die Panigale se hele stemtoon en laat koppe behoorlik draai. Dit help ook om my benoude geskree uit te doof. Bo 7 000 rpm moet jy jou vashou ken. Die fiets is so gemaklik om te ry dat jy nie besef hoe vinnig jy ry nie.
Die Panigale V4S is geweldig kragtig maar tog nie intimiderend nie. Ek dink, soos jy meer tyd deurbring met hierdie rooi vuurpyl, sal jy al meer die elektronika kan terugstel en die fiets net nog meer waardeer. Jy sal egter jou naam op ŉ waglys moet gaan sit en as jy eendag jou fiets kry, sal jy ook die wondere van hierdie Italianer kan ervaar. En dit sal elke sent werd wees. Die Panigale V4 het pas die standaard gelig tot nuwe hoogtes.