Gedig: SonnetFoto: Kristina Bychkova Photography My hande was van altyd af onpaar: skraal, vroulik en beskeie is die linker, haar maat is ferm, grofgekneukeld, flinker, maar net so links met greep, groet of gebaar. Verwonderdheid, besinning, wanhoop, angs, die dinge wat die bloedstroom plotseling strem, dryf hul soms saam in asemlose klem, maar dan los elk, verleë, gou sy vangs. Selfs in die voorgeboortelike vog het hulle onafhanklik rondgeroei en was nooit waarlik aan mekaar verknog. Ek twyfel of hul ooit behoorlik tuis kan raak of tot eenparigheid sal groei vóór iemand hulle oor my borskas kruis.