Die Holocaust...was dit regtig? - BibleForums Christian Message Board
Daar was nie.
Re: Die Holocaust...was dit regtig?
My Ouma het altyd verwys na die "kakies" se luise... hulle het blykbaar vreeslik met luise gesukkel
Ek kom op hierdie vreeslike interesante artikel af :
What you posted makes no sense in Afr
What did you want to say...
You said : "The Holocaust did not happen, It is not a fictitious story " Is this what you wanted to say??? Versindaba » Herman de Coninck
Posts Tagged ‘Herman de Coninck’
Louis Esterhuizen. Poging om stadsplein in Antwerpen na Herman de Coninck te vernoem
Onder die inisiatief van die kultuurorganisasie Behoud de Begeerte is daar in Antwerpen begin met vertoë om die bekende Pieter de Coninckplein (foto), wat in die volksmond bekend staan as ‘t Koningspleintje, te hernoem na die Herman de Coninckplein ter verering van die ontslape digter.
Volgens die letterkundige, Kevin Absillis, se omvattende kommentaar op De Morgen se webblad is dié onderneming egter van meet af aan gedoem tot mislukking: “Behoud de Begeerte wil geen nieuwe, nog te bereiken plek met de naam van Herman De Coninck opluisteren, maar suggereert om het huidige Pieter De Coninckplein om te toveren tot het Herman De Coninckplein. Realiteitszin genoeg: de wijziging zal de postbode vast niet in verlegenheid brengen! Vervolgens slaat deze realiteitszin echter door. Pieter zou namelijk maar ‘een romanfiguur’ zijn, ‘een verzinsel, nauwelijks op historische feiten gebaseerd’. Herman daarentegen heet ‘een vooraanstaande en tot op de dag van vandaag invloedrijke dichter’. Op de tweede kwalificatie valt weinig af te dingen, op de eerste des te meer.”
Inderdaad is Pieter de Coninck ‘n legendariese vegter wat deur Hendrik Conscience in 1838 in sy roman “De Leeuw van Vlaanderen” verewig is en Absillis vind dit derhalwe besonder ironies dat ’n vereniging soos Behoud de Begeerte nou die prysenswaardige verering van ’n fiktiewe karakter wil skrap ten gunste van ’n werklike persoon: “Conform hun credo hadden de initiatiefnemers de huidige naam van het pleintje beter herkend als een eerbetoon aan de kracht van de verbeelding. Als de weinig opmerkelijke historische figuur Pieter De Coninck kon uitgroeien tot een machtige collectieve herinnering, dan is het inderdaad niet dankzij de fletse feiten maar dankzij het vernuft van Conscience en de vertellers die zijn ‘Leeuw van Vlaenderen’ van generatie op generatie hebben overgedragen.”
Verder argumenteer hy dat dié herbenoeming deel vorm van ’n politieke magspel en dat dit as sulks die reedsbestaande polarisering van die Vlaamse gemeenskap net gaan vererger. “Natuurlijk valt het niet zo moeilijk te begrijpen waarom sommigen vandaag de erfenis van Conscience liever verdringen,” skryf hy. “De overtuiging leeft dat de schrijver aan de wieg stond van Vlaamse bekrompenheid en vreemdelingenhaat, dat hij zijn lezers opzadelde met een hardnekkkige argwaan voor de Verlichting en een stuitend gebrek aan goede smaak. Dit is echter een door vooringenomen publicisten gevoede karikatuur die ons blind maakt voor de soms scherpzinnige cultuurkritiek die in Consciences romans zit vervat en de oneindig meer genuanceerde houding die de auteur innam ten aanzien van de moderniteit […] De hulde die Behoud de Begeerte plant dient zich meteen aan als een geknipte gelegenheid.”
Nou ja, toe. Soveel dae, soveel dinge. Miskien is die hele kwessie van ‘n “kollektiewe geheue” dalk ook ’n hoendertjie wat ’n eier te lê het in ons eie mandjie van naamsveranderinge tans?
Nietemin, hieronder volg een van my gunsteling verse deur die Vlaamse Meester.
© Herman de Coninck (Uit: Enkelvoud, 1991)
Tags: Herman de Coninck
Posted in Binneblik, Louis Esterhuizen | Comments Off on Louis Esterhuizen. Poging om stadsplein in Antwerpen na Herman de Coninck te vernoem
Herman de Coninck. Een aangename postumiteit
In sy essay oor Herman de Coninck en sy band met Suid-Afrika verwys Yves T’Sjoen na die keur uit De Coninck se korrespondensie van bykans 15,000 briewe wat na sy dood as Een aangename postumiteit: Brieven 1965 – 1997 deur De Arbeiderspers gepubliseer is. Graag wil ek dan vanoggend se boeke-Nuuswekker aan dié besonderse publikasie afstaan …
Vanweë sy posisie as redakteur van Nieuw Wereldtijdschrift en sy uitgebreide kontakte binne die literêre wêreld was De Coninck inderdaad ‘n bedrywige briefskrywer. Die geluk is dat hy nie net alle briewe wat hy ontvang het, behou het nie, maar ook kopieë van sy eie briewe gemaak en bewaar het. Volgens die samestellers van dié lywige versameling briewe, te wete Benno Barnard, Kristien Hemmerechts, Piet Piryns en Annick Schreuder, het De Coninck veel makliker geskryf as gepraat. Volgens hulle het hy gedagtes op papier verwoord soos ander mense sou praat: soms babbelend, soms skerp, of aarselend, soms beslis, hartstogtelik, of selfs geïrriteerd, en heel dikwels geestig.
In sy geheel beskou vorm die 450 briewe wat in Een aangename postumiteit opgeneem is, ‘n besonderse tydsdokument: nie van die lewe en werk van Herman de Coninck nie, maar ook van die uiters opwindende periode in die Vlaamse en Nederlandse literatuurgeskiedenis waaraan hy deel gehad het; enersyds as joernalis (aanvanklik by Humo, later by De Morgen en uiteindelik as redakteur van NWT), dog andersyds ook as gerekspekteerde skrywer en kommentator.
As voorbeeld haal ek graag die eerste brief aan. Dit is ‘n brief wat De Coninck op 13 Julie 1965 geskryf het aan die Uitgeverij Manteau en handel oor die voorlegging van die manuskrip wat later as sy debuutbundel, De lenige liefde, sou verskyn. Maar ai, hoe goed ken ‘n digter nie die onsekerheid (en verwagting) wat met só ‘n skrywe gepaardgaan nie …
Ongeveer een jaar geleden zond ek U een map gedichten, die ik geretoerneerd kreeg met de troostwoorden dat U gaarne bereid was rijper en omvangrijker werk ter uitgave in overweging te nemen. Ik weet niet of de huidige gedichten veel rijper zijn, maar de bundel is alleszins omvangrijker […]
Verdere aanwinste van dié publikasie is die talle voorbeelde van De Coninck se handgeskrewe briewe, asook ‘n beknopte bibliografie met ‘n persone- en tydskrifregister. Inderdaad, ‘n fassinerende publikasie wat vra om besit en geléés te word.
Die besonderhede van die boek is soos volg:
TITEL: Een aangename postumiteit: Brieven 1965 – 1997
FORMAAT: A5, 862 bladsye
Vanoggend wil Nuuswekker ook jou aandag fokus op Daniel Hugo se aanvullende kommentaar op Yves T’Sjoen se essay. Kyk heel onder aan die essay, of volg die kortpad via die kommentare-lys regs onder op die hoofblad. Inderdaad ‘n fassinerende stuk geskiedenis, dié. Verder het Desmond Painter ‘n inskrywing geplaas oor Johan Degenaar se versamelde essays, Tweede refleksie, wat ‘n hele tydjie gelede verskyn het. En dan – indien dit gedigte is waarvoor jy lus is – kan jy gerus by Johannes Prins se gedigtekamer inloer; daar’s ‘n nuwe gedig geplaas.
Ten slotte – môre is dit die verjaarsdag van MM Walters. En hoeveel ryker is ons digkuns nie vanweë sy besonderse (en unieke) bydrae daartoe nie … Veels geluk, mnr. Walters, en mag dit ‘n baie spesiale jaar wees. (En jammer, steeds kan ek u nie op u voornaam noem nie.)
Nietemin, lekker lees aan alles op die webblad en geniet die naweek wat op hande is.
Tags: Een aangename postumiteit, Herman de Coninck
Posted in Louis Esterhuizen/Nuuswekkers | Comments Off on Herman de Coninck. Een aangename postumiteit
Met trom en basuin …
2010. Die pad is geteer
Roffel die tromme en blaas die basuine, want vanoggend kan Nuuswekker met trots aankondig dat ons aansoek om finansiële steun by die Fonds Neerlandistiek (SA) suksesvol was en dat dié instansie ons vir die duur van hierdie jaar gaan borg. Nie net sal dié befondsing ons in staat stel om die webblad darem uit ander fondse as ons eie te finansier nie, maar dit sal ons ook bemagtig om bepaalde (hopelik opwindende) projekte te inisieer.
Indien daar na die riglyne vir hierdie webblad gekyk word, blyk dit dat die vyf doelwitte rofweg in twee fokuspunte geplaas kan word: enersyds ‘n kyk na binne waar die huidige stand en groeipotensiaal van die Afrikaanse digkuns tentoongestel word, en andersyds ‘n kyk na buite waar daar nie net probeer word om die poësieliefhebber aangaande internasionale gebeure in te lig nie, maar ook om ons digkuns sterker op die groter verhoog van wêreldpoësie te posisioneer.
Uiteraard vorm die vestiging van ‘n nouer band met die digkunste van die Laer Lande ‘n integrale deel van dié visie en is daar reeds ver gevorder op dié pad. So is daar vir etlike maande reeds die wisselwerking tussen ons en De Contrabas, ook nog Yves T’Sjoen se deelname as blogger en nou die pasgestigde Wisselkaarten waardeur ‘n beduidende aantal Nederlandse en Vlaamse digters by die webblad betrek word. Ook die gereelde beriggewing van gebeure aldaar – soos hul beriggewing oor gebeure hier te lande – verhoog die wedersydse bewuswees van mekaar en die spesifieke uitdagings wat die onderskeie digkunste in die gesig staar.
Daar die FNSA histories uitsluitlik boekpublikasies befonds het, verdien prof. Rufus Gouws en sy bestuur ‘n pluimpie vir hul visie om die moontlikhede wat die elektroniese media bied, nie net raak te sien nie, maar daadwerklik by wyse van dié borgskap te ondersteun. Soos hy dit immers self in sy kommentaar gestel het: “Die Fonds Neerlandistiek ondersteun graag publikasies op die gebied van die Neerlandistiek. Waar dit voorheen veral oor boekpublikasies gegaan het, is dit verblydend dat steun ook nou aan ‘n nuwe medium gegee kan word ter bevordering van die vakgesprek binne die Afrikaanse en Nederlandse letterkunde. Mag dit tot ‘n nuwe seisoen en ‘n nuwe geluid lei waartydens Afrikaans en Nederlands ook in die kuberruim sal klink met woord en wederwoord.”
Inderdaad. Ter viering van hierdie aankondiging plaas ons vanoggend Yves T’Sjoen se omvattende essay oor Herman de Coninck en die besonderse band wat hy met Suid-Afrika, en veral die Afrikaanse skrywers, gehad het.
En heel gepas spog die webblad vanoggend weer met baie nuwe inhoud. Aan die blogkant van sake is daar nuwe inskrywings deur Andries Bezuidenhout, Charl-Pierre Naudé en Edwin Fagel wat sy eerste kaart op die tafel in Wisselkaarten plaas. (Onthou, die biografiese besonderhede van die Vlaamse en Nederlandse digters wat aan Wisselkaarten deelneem is heel onder by “Blogs” op die hoofbanier geplaas …)
Ten slotte vestig ek graag jou aandag op die Klikbord waar daar twee kompetisies ter sprake is: eerstens die skakel na waar jy kan stem vir jou gunsteling onder die vyf genomineerde gedigte vir die Gedichtendag-plakkaat. So, gaan kyk, lees die vyf gedigte en stem vir die een wat jy die meeste van hou. En dan het Trouw ‘n kompetisie uitgeskryf vir gedigte wat handel oor plekke of streke. Jy plaas jou gedig(te), die publiek stem en voila: jy kwalifiseer vir pryse en/of opname in ‘n spesiale Gedichtendag-publikasie.
Daarom, hê pret met alles. En mag jou pad sonder duwweltjies wees vandag.
Tags: Fonds Neerlandistiek, Herman de Coninck
Posted in Louis Esterhuizen/Nuuswekkers | Comments Off on Met trom en basuin …
Onvergelyklike digter van die vergelyking
Die Amerikaanse digter Wallace Stevens het die poësie beskryf as “the intricate evasions of as”. Herman de Coninck (1944-1997), die gewilde Vlaamse digter en literêre joernalis, was egter versot op die blatante en verbluffende gebruik van vergelykings. In sy versamelde gedigte, De gedichten, (Uitgeverij De Arbeiderspers, Amsterdam en Antwerpen, 1998) staan daar nie minder nie as 18 verse wat met die woord “zoals” begin. Vergelykings is die spil waarom byna elke gedig in sy oeuvre van sewe bundels draai. Hy verklaar sy voorliefde vir dié stylfiguur soos volg:
het helpt bijna. Zodra ik nog maar “zoals
Die dinge van die skepping, die mens inkluis, is dus wesenlik alleen en daarom eensaam. Wanneer twee dinge deur ’n vergelyking aan mekaar gekoppel word, sê De Coninck, word alles minder alleen. En op dié manier funksioneer die digkuns as ’n soort eksistensiële troos. Die leser word, net soos die digter, gesus deur die poëtiese formulering en die treffende vergelyking.
’n Vergelyking is selfverklarend en daarom begrypliker as byvoorbeeld ’n metafoor of ander assosiatiewe sprong. Dit is deels die rede vir die enorme aanhang wat Herman de Coninck in die Lae Lande geniet het en nog steeds geniet. Dat hy aanvanlik, veral met sy debuutbundel De lenige liefde van 1969, naam gemaak het as jeugdige liefdestroebadoer het uiteraard bygedra tot sy gewildheid. Sy latere bundels stel egter groter uitdagings aan die leser wat stelwyse én gedagtegang betref.
St. Ives, kerkhofje
Op dit kerkhof lijkt de dood zelfs op haar beurt gestorven,
de zerken op hun beurt begraven, onder gras
dat leeft en vrolijk overleeft
op grond van wat er destijds was.
Heden en verleden ontmoeten
elkaar hier op elke hoek, en dan groeten
ze, deftig comme il faut,
Heden en Verleden, van de firma Tijd en Co.
Dit land is conservatief
zoals een wijnkelder dat is:
het heeft de tijd.
Niet voor de ewigheid,
maar om verganklikheid, om dagen, uren
iets langer dan gewoonlijk te doen duren.
St. Ives, kerkhoffie
In dié kerkhof lyk selfs die dood gestorwe,
en die grafstene op hulle beurt begrawe onder gras
wat ontwaak en vrolik verder leef
op grond van dit wat daar destyds was.
Hede en verlede ontmoet
mekaar hier op elke hoek, en dan groet
hulle, deftig soos twee here,
Hede en Verlede, van die firma Tyd Bpk.
Hierdie land is konserwatief
soos wat ’n wynkelder dit is:
dit het baie tyd.
Nie vir die ewigheid nie,
maar om verganklikheid, om dae, ure
iets langer as gewoonlik te laat duur.
“St. Ives, kerkhofje” kom uit Herman de Coninck se derde digbundel, Met een klank van hobo, wat in 1980 verskyn het. My vertaling van hierdie gedig is die eerste keer opgeneem in Liefde, miskien, ’n keuse uit sy eerste drie bundels wat in 1996 gepubliseer is. Dit is weer opgeneem in Die lenige liefde (Protea Boekhuis, 2009), ’n keuse van 50 gedigte uit al De Coninck se bundels.
St. Ives is ’n skilderagtige kusdorpie in Cornwallis, Engeland. Dit is ’n gewilde toeriste-oord, maar ek twyfel of die verwaarloosde begraafplasie op die toeristeroete is. ’n Digter wat oor die lewe en dood loop en tob, vind egter op onverwagte plekke beelde wat hom kan help om gestalte te gee aan sy gedagtes. Abstraksies soos verganklikheid, tydsverloop en ewigheid word denkbaar en verstaanbaar gemaak deur vergelykings met konkrete dinge uit die alledaagse werklikheid.
Aanvanklik lyk dit asof die digter ’n plek van onsterflikheid bereik het, waar “selfs die dood gestorwe” is en die lewe ewigdurend voortgaan soos die gras wat op die grafte groei. Die verlede leef ook onverstoord voort in die hede. Hede en verlede word voorgestel as twee deftige here wat mekaar daagliks raakloop in hierdie “tydlose” dorpie. Hulle werk albei vir die firma “Tijd en Co.” en groet mekaar “comme il faut” (soos dit hoort).
Met hierdie Franse uitdrukking verraai die digter sy Belgiese herkoms en sy posisie as buitelandse toeris, en dus ook as buitestaander. Hy beskryf geen ontmoeting met inwoners van die dorp of ander toeriste nie. Die twee deftige here wat op straat verskyn, is natuurlik gepersonifieerde abstraksies. Die digter bevind hom alleen op die wêreld. Die kerkhofgras is die enigste lewende dinge wat genoem word.
Dat niks op aarde werklik ewig duur nie, blyk uit die Afrikaanse vertaling van “Tijd en Co.” as “Tyd Bpk.” (Dit is die soort onverdiende geskenk waarvoor ’n vertaler ewig dankbaar bly.) Die Afrikaanse firmanaam loop die konklusie van die gedig vooruit, naamlik dat dit tog nie die ewigheid is wat hier heers nie. Die proses van vergaan duur net ’n bietjie langer in St. Ives. En om dit te illustreer gebruik die digter die vergelyking met ’n wynkelder – ook ’n beeld ingegee deur die omgewing, want daar word inderdaad wyn gemaak in Cornwallis.
In die derde strofe staan daar: “Hierdie land is konserwatief / soos wat ’n wynkerlder dit is.” ’n Wynkelder is “konserwatief” omdat dit nie net die wyn laat verouder nie, maar dit ook bewaar of konserveer. Dié konserveer-idee is ingegee deur die Britse politiek van destyds – in die laat sewentigerjare toe hierdie gedig ontstaan het, was Margaret Thatcher se Konserwatiewe Party aan bewind. So beweeg die digter moeiteloos van die aktualiteit na die universele; van die konkrete na die abstrakte; van die banale na die poëtiese.
In “St. Ives, kerkhofje” maak die digter – en die leser saam met hom – vrede met die eensaamheid van die bestaan en met die dood. Hierdie berusting vind neerslag in ’n ontspanne sonnet wat hom nie te veel steur aan metrum en rym nie. Die slotryme “tijd” / “eeuwigheid” en “uren” / “duren” vat wel die kerngedagte van die gedig bondig saam.
Maar selfs die onvergelyklike digter van die vergelyking besef soms dat die poësie slegs tydelik troos, dat daardie “zoals” nie werklik die essensiële alleenheid van die dinge ophef nie. In Herman de Coninck se bundel Enkelvoud (1991) staan daar die volgende kort gediggie wat met sy naakte feitelikheid die leser tot in sy eksistensiële fondament skud.
Elke mens is dus tog ’n eensame eiland in die oseaan van die tyd. En elke ding is slegs gelyk aan homself. Ten slotte is daar geen vergelyking wat kan red of troos nie.
Rapport Boeke, 5 Julie 2009
Tags: Daniel Hugo, Herman de Coninck, literêre vergelyking, St. Ives
Posted in Uncategorized | Comments Off on Onvergelyklike digter van die vergelyking
Vrydag, 22 Mei 2009
Vandag is ‘n besonderse dag op die Vlaamse kunskalender. Dit is naamlik die begin van Koningsblauw 09, ‘n vierdaagse poësiefees wat nie net die Nederlandse digkuns in die algemeen vier nie, maar in die besonder ook die Vlaamse digter Herman de Coninck s’n. Die fees begin vandag by Berchem (Antwerp) en beweeg daarna onderskeidelik na Brussels en Genk om Maandag in Gent by die Poeziecentrum te eindig. Van die digters wat hieraan deelneem, is onder andere Leonard Nolens en Remco Campert. (Gaan loer gerus in by www.begeerte.be vir meer inligting.)
Nie net is Herman de Conick vir ons van belang vanweë die pragtige vertalings van sy verse deur Daniel Hugo nie (Die lenige lefde, Protea Boekhuis, 2009), maar tydens sy besoeke aan Suid-Afrika in die 1990s het hy vele bande gevestig wat vandag nog deur etlike poësieliefhebbers met waardering onthou word.
Daarom wil ek graag by wyse van hierdie Nuuswekker jou aandag vestig op Herman de Conick se versamelde briewe wat enkele jare gelede onder die titel Een aangename postumiteit – Brieven 1965-1997 verskyn het. Eksemplare van dié pragboek is steeds beskikbaar by die Protea Boekwinkels op Stellenbosch en Hatfield (Pretroria). Stuur gerus ‘n e-pos na louis.protea@mweb.co.za of info@proteaboekhuis.co.za.
Ter lillustrasie van Herman de Coninck se besonderse verse, die volgende (in die vertaling van Daniel Hugo).
Soos wat jy vir ‘n siek dogtertjie sê:
soos wat jy ‘n hand op haar warm voorhofie
En daarmee groet Nuuswekker eers weer tot Maandag.
Mag die naweek jou sprakeloos laat van vreugde.
Tags: Daniel Hugo, Die lenige liefde, Herman de Coninck, Koningsblauw
Posted in Louis Esterhuizen/Nuuswekkers | Comments Off on Vrydag, 22 Mei 2009