John Wesley Hardin - Inligting
John Wesley Hardin is gebore in Bonham, Fannin County, Texas, op 26 Mei 1853. Hy was die seun van James Hardin, 'n Metodiste -prediker, en is vernoem na John Wesley, die stigter van Metodisme.
Hardin was slegs 12 jaar oud toe lede van die Konfederale Weermag ná die Amerikaanse Burgeroorlog teruggekeer het huis toe. Die oorlog het 'n kragtige uitwerking op Hardin gehad en hy het 'n sterk haat vir die vrygemaakte slawe ontwikkel en sy eerste swart man doodgemaak toe hy 15 jaar oud was. Hardin het ná die moord uit die huis gevlug. Soos hy later sou verduidelik: 'Om in daardie tyd verhoor te word vir die moord op 'n neger, het 'n sekere dood beteken in die hande van 'n hof wat deur Noordelike bajonette gesteun word ... bekend, maar uit die onreg en wangedrag van die mense wat die Suide onderwerp het. "
In die volgende paar weke sou Hardin nog drie mans doodmaak. Dit was soldate wat probeer het om hom in hegtenis te neem. Hardin verhuis na Navarro County waar hy skoolonderwyser word. Dit is gevolg deur werk as 'n cowboy. Hy het daarna probeer om geld te verdien uit poker, maar dit het daartoe gelei dat hy Jim Bradley in 'n dobbelry doodgemaak het.
Hardin se volgende moord het in Kosse, Texas, plaasgevind toe 'n man hom wou beroof. Soos hy later daarop gewys het: 'Ek het vir hom gesê dat ek net ongeveer $ 50 of $ 60 in my sak het, maar as hy saam met my na die stal sou gaan, sou ek hom meer gee, aangesien ek die geld in my saalsak gehad het ... Hy het gesê: 'Gee my eers wat u het.' Ek het vir hom gesê, en sodoende 'n deel daarvan op die vloer laat sak. Die bal tref hom tussen die oë en hy val om, 'n dooie rower. "
In 1871 was hy betrokke by die neem van beeste na Abilene, waar hy Wild Bill Hickok ontmoet het. Hardin beweer later dat hy 'vyf mans op die reis vermoor het en nog drie op sy bestemming'. Nadat hy vier swart mans vermoor het, is hy deur die balju van Cherokee County gearresteer. Hy het in Oktober 1872 uit die tronk ontsnap en was gou weer in die moeilikheid met die wet. Dit sluit in die moord op Charles Webb, adjunk -balju van Brown County, op 26 Mei 1874.
Hardin vlug na Florida en vermoor die komende maande nog ses mans. Met 'n prys van $ 4 000 op sy kop, is Hardin agtervolg deur verskeie oorvloedjagters. Uiteindelik is hy gevang deur kaptein John Armstrong en 'n groep Texas Rangers op Pensacola op 23 Julie 1877. Die jaar daarna is hy tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis. Hy is na Huntsville in Texas geneem en het sy tyd bestudeer aan die regte, teologie en wiskunde. Hardin het sy godsdienstige geloof herwin en het in die gevangenis toesighouer geword van die Sondagskool.
In 1894 is Hardin uit die tronk vrygelaat. Hy het by sy kinders in Gonzales County aangesluit (sy vrou Jane is op 6 November 1892 oorlede) voordat hy na Karnes County verhuis het, waar hy op 8 Januarie 1895 met Callie Lewis getrou het. Die huwelik was nie 'n sukses nie en Hardin verhuis na El Paso waar hy as prokureur gewerk. Hardin het ook sy outobiografie begin skryf.
Hardin het in 1895 in die moeilikheid beland toe hy beweer dat hy Jeff Milton en George Scarborough betaal het om Martin McRose te vermoor. Milton en Scarborough is gearresteer, maar Hardin het later sy kommentaar teruggetrek en die mans is vrygelaat.
Sy volgende geskil het betrekking op John Selman. Hy het onaangename dinge oor Selman se seun begin sê nadat hy Hardin se meisie weens rondlopery gearresteer het. Op 19 Augustus 1895 skiet Selman John Wesley Hardin in die agterkop terwyl hy by die Acme Saloon Bar staan.
Die El Paso -polisie het Hardin se onvoltooide outobiografie gevind in die huis wat hy in die stad gehuur het. Dit is aan sy kinders en die boek oorhandig, Die lewe van John Wesley Hardin soos deur Homself geskryf is in 1896 gepubliseer.
Die beginsels van die suidelike oorsaak het in my gedagtes al hoe groter geword, helderder en sterker namate die maande en jare aanstap. Ek het gesien hoe Abraham Lincoln so gereeld verbrand en in stukke geskiet is dat ek hom as 'n baie duiwelse vlees beskou het, wat 'n meedoënlose en wrede oorlog in die Suide voer om haar van haar heiligste regte te beroof. U kan dus sien dat die geregtigheid van die suidelike saak my in my jeug geleer het, en as ek hierdie leringe na jare nooit prysgegee het nie, was ek beslis nie getrou aan my vroeë opleiding nie. Die manier waarop jy 'n takkie buig, dit is hoe dit sal groei, is 'n ou gesegde en waar. So het ek 'n rebel grootgeword.
Ek stop in die pad en hy kom met sy groot stok na my toe. Hy het my getref, en toe hy dit doen, het ek 'n Colt's .44-sesskieter uitgehaal en gesê hy moet terugkom. Teen hierdie tyd het hy my perd by die toom gehad, maar ek het hom losgeskiet. Hy het telkens teruggekom, en elke keer as hy begin, het ek weer en weer geskiet totdat ek hom neergeskiet het. Ek het na oom Clabe Houlshousen gegaan en hom en 'n ander man teruggebring na waar Mage gelê het. Mage het nog steeds geveg getoon en my 'n leuenaar genoem. As dit nie vir my oom was nie, sou ek hom weer geskiet het. Oom Houlshousen het vir my 'n goudstuk van $ 20 gegee en gesê ek moet huis toe gaan en vir pa alles vertel van die groot geveg; dat Mage doodgaan, en ek moet oppas vir die Yankee -soldate wat op daardie stadium oor die hele land was. Texas, net soos ander state, is toe oorval met matte baggers en buro -agente wat die Amerikaanse weermag in hul gemeenheid moes ondersteun. Mage is kort in November 1868 oorlede. Dit was die eerste man wat ek ooit vermoor het, en dit het my pa en ma amper afgelei toe ek dit vertel. Alle howe is daarna deur buro -agente en afvalliges, wat die onwankelbare vyande van die Suide was, uitgevoer en het 'n regskode toegepas wat pas by elke saak wat voor hulle kom en wat altyd in groot onreg aan die suidelike mense geëindig het, veral aan diegene wat nog steeds openlik vasgehou aan die beginsels van die Suide. Om in daardie tyd verhoor te word vir die moord op 'n neger, beteken 'n sekere dood in die hande van 'n hof, ondersteun deur noordelike bajonette; daarom het my pa vir my gesê ek moet wegkruip tot die goeie tyd dat die Yankee -bajonet moet ophou om te regeer. So het ek onwillekeurig 'n vlugteling geword, nie uit geregtigheid nie, maar uit die onreg en wangedrag van die mense wat die Suide onderwerp het.
Bradley sien my en probeer my afsny, met 'n pistool in die een hand en 'n Bowie -mes in die ander hand voor my uit. Hy het op my begin skiet, een keer geskiet, daarna geknip en dan weer geskiet. Teen hierdie tyd was ons binne vyf of ses voet van mekaar, en ek het met 'n Remington .45 op sy hart geskiet en daarna op sy kop. Terwyl hy wankel en val, sê hy: "O, Here, moenie my meer skiet nie." Ek kon nie ophou nie. Ek het geskiet omdat ek nie 'n reaksie wou waag nie. Die skare het gehardloop, en ek het daar gestaan ​​en hulle hard en lank vervloek soos lafhartige duiwels wat 'n man aangespoor het om te veg, en toe hy val en hom verlaat soos lafaards en verraaiers.
Ek was nie lank daar nie, voordat die seuns my na 'n Mexikaanse kamp geneem het waar hulle met geld besig was. Ek het gou die beginsels van die spel geleer en met die res begin wed. Uiteindelik het ek 'n kaart van die hand gewys en op die spel getik. My kaart kom en ek sê: "Betaal die koningin." Die handelaar het geweier. Ek het hom met my pistool oor die kop geslaan terwyl hy 'n mes trek, 'n ander een geskiet terwyl hy ook 'n mes trek. Dit het die monte -spel opgebreek en die totale slagoffers was 'n Mexikaan met sy arm gebreek, nog 'n skoot deur die longe en 'n ander met 'n baie seer kop.
Ons het almal teruggegaan kamp toe en gelag oor die saak, maar die spel het ten goede opgehou en die Mexikaanse kamp is laat vaar. Die beste mense in die omgewing het gesê ek het 'n goeie ding gedoen. Dit was in Februarie 1871.
Ek het baie vinnige dorpe gesien, maar ek dink Abilene het hulle almal geklop. Die stad was vol sportmanne en -vroue, dobbelaars, cowboys, desperado's en dies meer. Dit was goed voorsien van kroegkamers, hotelle, kapperswinkels en dobbelhuise, en alles was oop.
Ek het die grootste deel van my tyd in Abilene in die salonne en dobbelhuise deurgebring, poker, faro en sewe-up gespeel. Op 'n dag het ek tien penne gerol en my beste perd het buite voor die sitkamer gehaak. Ek het twee sesskieters aan gehad, en ek het natuurlik geweet dat die mense in die sitkamer 'n ry sou maak as ek hulle nie sou aftrek nie. Verskeie Texans het daar tien penne gerol en gedrink. Ek dink ons ​​was redelik raserig. Wild Bill Hickok kom in en sê ons maak te veel geraas en sê ek moet my pistole uittrek totdat ek gereed is om die stad uit te gaan. Ek het vir hom gesê ek is nou gereed om te gaan, maar het nie voorgestel om my pistole op te sit nie, of nie. Hy het uitgegaan en ek het hom gevolg. Ek het in die straat begin toe iemand agter my uitgeskreeu het: "Staan op. Net nege."
Wild Bill draai rond en ontmoet my. Hy het gesê: "Waaroor huil jy, en wat doen jy met die pistole aan?"
Ek het gesê: 'Ek neem net die stad in.'
Hy trek sy pistool en sê: "Haal die pistole af. Ek arresteer jou."
Ek het goed gesê en hulle uit die skede gehaal, maar terwyl hy na hulle reik, het ek hulle omgedraai en met 'n snuit in sy gesig op hom gedraai, terwyl ek terselfdertyd terugspring. Ek het vir hom gesê om sy pistole op te sit, wat hy gedoen het. Ek het hom vervloek vir 'n langharige skelm wat 'n seuntjie met sy rug na hom sou skiet (soos ek meegedeel is dat hy van plan was om my te doen). Hy het gesê: 'Klein Arkansas, u is verkeerd ingelig.'
Ek het geskree: 'Dit is my stryd, en ek sal die eerste man doodmaak wat 'n geweer afvuur.'
Bill het gesê: 'U is die beste en vinnigste seun wat ek ooit gesien het. Laat ons hierdie saak in die gedrang bring, en ek sal u vriend wees.
Die man het vir my gesê dat hy my sou doodmaak as ek hom nie $ 100 gee nie. Ek het vir hom gesê dat ek net $ 50 of $ 60 in my sak het, maar as hy saam met my na die stal sou gaan, sou ek hom meer gee, want ek het die geld in my saalsak ... Die bal het hom tussen die oë getref en hy het omgeval, 'n dooie rower.
Ek draai om en kyk na die man wat ek in die straat sien opkom het. Hy het twee ses skutters gehad en was ongeveer vyftien treë van my af op. Hy stop toe hy binne vyf tree van my kom ... en ondersoek my noukeurig, met sy hande agter hom. Ek het hom gevra:
"Het u papiere vir my arrestasie?"
Hy het gesê: "Ek ken jou nie."
Ek het gesê: "My naam is John Wesley Hardin."
Hy het gesê: 'Nou ken ek jou, maar ek het geen papiere vir jou arrestasie nie.'
'Wel,' het ek gesê, 'ek is in kennis gestel dat die balju van Brown County gesê het dat balju Karnes van hierdie graafskap nie 'n balju was nie, of dat hy my nie sou toelaat om saam met my moordende vriende by Comanche te bly nie.'
Toe ek omdraai om by die deur in te gaan, hoor ek iemand sê: "Kyk uit. Jack." Dit was Bud Dixon, en toe ek omdraai, sien ek Charles Webb sy pistool trek. Hy was besig om dit voor te stel toe ek eenkant toe spring, my pistool trek en skiet.
Intussen het Webb gevuur, my in die linkerkant geslaan, die lengte daarvan afgesny en 'n lelike en pynlike wond opgedoen. My doel was goed en 'n koeëlgat in die linkerwang het die werk gedoen. Hy val teen die muur en terwyl hy val, skiet hy 'n tweede skoot wat in die lug val.
Die eenvoudige feit is dat Charles Webb daardie dag werklik uit sy eie land gekom het om my dood te maak, omdat hy gedink het ek drink en 'n nadeel het. Hy wou my doodmaak om sy naam te behou, en hy het my onderbreek soos 'n moordenaar. Hy het sy eerste skoot op my lewensnood geskiet toe ek onvoorbereid was, en wie blameer 'n man omdat hy onder sulke omstandighede geskiet het? Ek was 'n groot nadeel in my verhoor. Ek het voor die hof gegaan op aanklag van moord sonder 'n getuie. Die lafhartige gepeupel het hulle óf doodgemaak óf hulle uit die graafskap verdryf. Ek het tereggestaan ​​in 'n stad waarin drie jaar voor my eie broer en neefs 'n ontsaglike dood deur 'n skare beleef het. Wie van my lesers wil onder hierdie omstandighede verhoor word? In die jurie wat my verhoor het, het ses mans gesit waarvan ek weet dat hulle direk by my broer se dood betrokke was. Nee, my lesers, ek het vyf en twintig jaar gedien vir die moord op Webb, maar weet dat daar 'n God in die hemel is wat weet dat ek Charles Webb nie deur kwaadwilligheid, of deur woede of geld geskiet het nie, maar om my eie lewe te red.
Dit is weliswaar amper so erg om dood te maak as om doodgemaak te word. Dit het my pa na 'n vroeë graf gedryf; dit het my ma amper afgelei; dit het my broer Joe en my neefs Tom en William vermoor; dit het my broer se weduwee met twee hulpelose babas agtergelaat; Mev. Anderson het haar seun Ham verloor, en mev. Susan Barrickman het haar man verloor, om niks te sê van die hartseer van talle ander nie. Ek sê egter dat die man wat dit nie doen nie
die eerste natuurwet - die van selfbehoud - uitoefen, is nie waardig om te lewe en asem te haal nie.
Die jurie het my vyf-en-twintig jaar in die gevangenis gegee en my in die tweede graad skuldig bevind aan moord. Ek het appèl aangeteken teen die saak. Die Rangers het my teruggeneem na Austin om die uitslag van my appèl af te wag. Regter White het die beslissing van die laer hof bevestig, en hulle het my teruggeneem na Comanche in die laaste deel van September 1878, waar ek my straf van vyf en twintig jaar met harde arbeid ontvang het.
Nadat ek my vonnis in Comanche ontvang het, het hulle saam met my na Huntsville gegaan, geboei aan John Maston, 'n smid van Comanche wat skuldig bevind is aan poging tot moord en onder twee jaar vonnis. Hierdie man het daarna selfmoord gepleeg deur van die boonste verdieping in die gebou na 'n rotsvloer te spring, waar hy stukkend geslaan is. Nat Mackey, wat sewentien jaar gevonnis is omdat hy 'n man met 'n rots vermoor het, is aan Davenport vasgeketting, wat 'n vonnis van vyf jaar opgelê het vir diefstal. So was daar vier gevangenes vasgeketting deur twee in 'n wa en bewaak deur 'n balju en geselskap van Rangers. Natuurlik sou 'n groot menigte van oral saamtrek om die berugte John Wesley Hardin te sien, van die boer met 'n harige kop tot die klein bediende amper in haar tienerjare.
By 'n geleentheid het 'n jong dame vir my gesê dat sy die dag tevore gekom het waar ons verby was, en sy sou my nie vir $ 100 gemis het nie. Ek het haar gevra of sy nou tevrede is. Sy het gesê: "O ja, ek kan vir almal vertel dat ek die berugte John Wesley Hardin gesien het, en hy is so aantreklik!"
Dit is nou ongeveer 20:00. en ek word vir die nag in my sel toegesluit. Met spesiale toestemming van my bewaarder skryf ek u nou. Ek kan jou vertel dat ek hierdie dag in byna volmaakte geluk deurgebring het, aangesien ek gewoonlik die sabbatte hier deurbring, iets wat ek eens nie kon geniet nie, omdat ek nie die oorsake of gevolge van daardie dag geweet het nie. Ek het voorheen geen idee gehad hoe dit 'n man in my toestand baat nie. Alhoewel ons almal gevangenes hier is, is ons op pad na vordering. "J.S." en ek is albei lede van ons samelewings en ons word beskou as die leiers deur ons medewerkers, waarvan ons 'n goeie getal het. John is president van die Moral and Christian Society en ek is sekretaris van ons Debatklub. Ek het vanaand in ons debatklub gepraat oor vroueregte. John was van mening dat vroue gelyke regte met mans moet hê, en ek dat hulle nie moet nie. Ons het 'n lewendige tyd gehad. Ek het hom gevolg en die debat vir die dag afgesluit. John is die voorstander van vroueregte, maar hy kon nie die regters oortuig wat, nadat hulle na my argument geluister het, in my guns beslis het nie, "ens.
Ingesluit stuur ek u 'n volledige kwytskelding van die goewerneur van Texas. Ek wens u geluk met die ontvangs en vertrou dat dit die dag aanbreek van 'n blink en vreedsame toekoms. Daar is tyd om 'n verlore verlede te herwin. Draai u rug daarop met al sy lyding en smart en vestig u oë op die toekoms met die vasberadenheid om u 'n eerbare en nuttige lid van die samelewing te maak. Die hand van elke ware man sal uitgesteek word om u te help met u opwaartse koers en ek vertrou dat die naam van Hardin in die toekoms geassosieer sal word met die uitvoering van dade wat sy familie sal veredel en 'n seën vir die mensdom sal wees. Het u ooit Victor Hugo se meesterstuk, "Les Miserables", gelees? Indien nie, behoort u dit te lees. Dit skets in grafiese woorde die lewe van iemand wat die bitterste druppel van die beker geproe het, maar in sy Christelike manlikheid daar bo uitgestyg het, amper soos 'n god en agter hom 'n pad gelos met goeie dade. Met die beste wense vir u welsyn en geluk.
John Wesley Hardin het die kantoor binnegekom om 'n skatting te kry oor die koste van die druk van 'n klein boek, die verhaal van sy onstuimige lewe. Op daardie tydstip was Hardin twee en veertig jaar oud, ongeveer vyf voet tien sentimeter lank, geweeg ongeveer 160 pond en dra 'n swaar snor. Hy was lig van kleur en het ligte blou oë.
Onder die voorste burgers van Pecos City wat nou in El Paso is, is John Wesley Hardin, 'n vooraanstaande lid van die Pecos City -kroeg. In sy jonger dae was hy so wild soos die breë westelike vlaktes waarop hy grootgemaak is. Maar hy was 'n vrygewige, moedige jeug en het ter wille van sy vriende in geringe moeilikheid beland, en het gou die reputasie gekry dat hy flink en 'n doodskoot was.
In daardie dae toe die een man die ander beledig het, het een van hulle twee daar en dan gesterf. Young Hardin, wat die reputasie gehad het dat hy 'n baie dapper man was wat nooit water geneem het nie, is gekies deur elke slegte man wat 'n reputasie wou maak, en dit was waar die 'slegte manne' hul fout begaan het, want die jong westerling oorleef nog steeds baie warm en tragiese ontmoetings.
Een-en-veertig jaar het die onstuimige cowboy tot 'n vredeliewende, waardige, stil sakeman gestaan. Maar onder sy waardigheid is 'n fermheid wat nooit toegee nie, behalwe vir die rede en die wet. Hy is 'n man wat vriende maak van almal wat met hom in aanraking kom.
Hy is hier as mede -prokureur vir die vervolging in die saak van die staat Texas teen Bud Frazer, aangekla van aanranding met die opset om dood te maak. Hardin is oral in Texas bekend. Hy is gebore en getoë in hierdie toestand.
My naam is Frank Patterson. Ek is tans 'n kroeg tender by die Acme -salon. Vanaand omstreeks 11 uur staan ​​J. W. Hardin met Henry Brown in dobbelstene en meneer Selman stap by die deur in en skiet hom. G. L. Shackleford was ook op die oomblik toe die skietery plaasgevind het. Selman sê iets toe hy by die deur inkom. Hardin staan ​​met sy rug na meneer Selman. Ek het hom nie in die gesig gesien voordat hy geval het of 'n beweging gemaak het nie. Al wat ek gesien het, is dat meneer Selman by die deur inkom, iets sê en skiet en Hardin val. Moenie dink Hardin het ooit gepraat nie. Die eerste skoot was in die kop.
Gisteraand tussen 11 en 12 uur is die straat van San Antonio in 'n intense opgewondenheid deur die geluid
van vier pistoolskote wat by die Acme -salon plaasgevind het. Gou het die skare teen die deur gestorm, en daar, reg binne -in, lê die liggaam van John Wesley Hardin, sy bloed vloei oor die vloer en sy brein stroom uit 'n pistoolskietwond wat deur sy kop gegaan het. Gou het die feit bekend geword dat John Selman, konstabel van distrik nr. 1, die noodlottige skote afgevuur het wat die loopbaan beëindig het van 'n bekende soos Wes Hardin, met die naam wat hy meer bekend is by alle ou Texans. Vir 'n paar weke het probleme ontstaan ​​en daar word gereeld op straat gehoor dat John Wesley Hardin die oorsaak van 'n moord sou wees voordat hy die stad verlaat.
Polisieman Selman het net 'n kort rukkie gelede mev. McRose, die minnares van Hardin, gearresteer en sy is verhoor en skuldig bevind aan die dra van 'n pistool. Dit het Hardin kwaad gemaak en as hy drink, maak hy gereeld opmerkings wat toon dat hy bitter was in sy gevoelens teenoor John Selman. Selman het nie aandag aan hierdie opmerkings gegee nie, maar sy pligte nagekom en niks gesê nie. Hardin het die afgelope tyd harder geword in sy mishandeling en was voortdurend onder die invloed van drank, en op sulke tye was hy baie twisgierig en het selfs sleg met 'n paar van sy vriende oor die weg gekom. Hierdie twisgierige gesindheid van sy kant het gisteraand tot sy dood gelei, en dit is 'n hartseer waarskuwing aan al die partye dat die regte van ander gerespekteer moet word en dat die dag verby is dat 'n persoon met die naam 'n slegte man hard kan loop. oor die wet en regte van ander burgers gekyk.
Die waarheid oor John Wesley Hardin se dood
Die bloedvergieting en wreedheid van die Ou Weste maak dit ryp vir kleurvolle uitbeeldings in films, televisieprogramme en boeke. Alhoewel hierdie gefiksionaliseerde vertonings soms ongetwyfeld oordryf word, was die bose aard van die tydperk verbasend genoeg nie ver van die grusame weergawes in gewilde media nie.
John Wesley Hardin was 'n Outlaw in die Westelike Weste in die ware sin van die woord, en 'n perfekte omsluiting van die wreedheid van hierdie era. Nadat hy 'n moord op agt jaar oud was en sy eerste lewe op 15 geneem het, sou Hardin, wat die geskiedenis 'een van die bloedigste moordenaars' van sy tyd genoem het - die Texas State Historical Association sê dat hy tot 30 mans vermoor het - baie spandeer van sy lewe op die vlug.
Die hardloop eindig met sy arrestasie deur Texas Rangers in Pensacola, Florida, in 1877. Hardin is skuldig bevind aan moord en tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis. Tussen ontsnappingspogings het Hardin, seun van 'n prediker, teologie gelees en regte studeer. Nadat hy in 1894 begenadig is, verhuis hy na El Paso, Texas, om 'n regspraktyk te vestig.
Die vlugteling uit Texas, John Wesley Hardin (1853-1895) is hier gevange geneem op 23 Augustus 1877. Hardin was gesog en gevaarlik, en sy gevangenskap het nasionale nuus geword wat bekendheid na Pensacola gebring het. Volgens berigte het Hardin 27 mans doodgemaak. Hy spog dat hy 40 mans doodgemaak het "almal uit selfverdediging", waaronder een omdat hy te hard gesnork het. Lt. John B. Armstrong en Jack R. Duncan, Texas Rangers, saam met die balju van Escambia County, William H. Hutchinson, en nege afgevaardigdes het Hardin en sy medewerkers by die L&N Freight Depot aangekeer toe hulle aan boord van 'n trein op pad was na Pollard, Alabama. Toe sheriff Hutchinson hom nader, probeer Hardin 'n rewolwer teken, maar is oorweldig. Adjunk Martin Sullivan het een van Hardin se medepligtiges doodgeskiet toe hy wou ontsnap. Hardin is na Texas teruggekeer en skuldig bevind aan die moord op adjunk Charles Webb van Comanche County. Hy is tot 25 jaar gevangenisstraf in die Texas State Penitentiary gevonnis, maar is begenadig nadat hy 17 jaar lank deur goewerneur James Stephen Hogg uitgedien het en daarna regsgeleerdheid in El Paso, Texas, beoefen het. Op 9 Augustus 1895 is Hardin doodgeskiet terwyl hy dobbelsteen in El Paso gespeel het.
Omgekeer: Diegene wat deelgeneem het aan die vang van
23 Augustus 1877
Luitenant John Barclay Armstrong
Die balju van Escambia County
Balju William H. Hutchinson
Adjunk Martin Sullivan Adjunk A.J. "Ace" Perdue
Adjunk ER Payne Adjunk John Bard
Adjunk William McKinney Adjunk M.L. Davis
Adjunk Richard L. Campbell - adjunk Joseph Commyns
Adjunk John E. Callaghan
Die superintendent van die Pensacola & Atlantic Railroad, William D. Chipley, het spesiale spoorvervoer aan die Rangers verskaf en waardevolle intelligensie oor die ligging van Hardin. Chipley word later 'n burgemeester van Pensacola en senator van die staat.
'N Erfenisterrein in Florida
Geborg deur die balju van Escambia County
Balju David Morgan, UWF Historic Trust, mnr Joe Ulery
2014 opgerig deur die Florida Department of State. (Merkernommer F-818.)
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word gelys in die onderwerplys: Wetstoepassing. 'N Beduidende historiese datum vir hierdie inskrywing is 23 Augustus 1877.
Ligging. 30 & deg 24.531 ′ N, 87 & deg 12.711 ′ W. Marker is in Pensacola, Florida, in Escambia County. Marker is in Suid -Tarragonastraat suid van Kerkstraat, aan die regterkant wanneer u suid reis. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Pensacola FL 32502, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Die samestelling van die kommandant
Verwante merker. Klik hier vir 'n ander merker wat verband hou met hierdie merker. Dit is waar hy sy dood in 1895 ontmoet het.
Hy het sy eerste moord op 15 -jarige ouderdom gepleeg
Hardin was nooit die een wat weggeskram het van 'n geveg nie. Hy beweer dat hy op negejarige ouderdom 'n plan uitgewerk het om met een van sy neefs weg te hardloop om in die burgeroorlog teen die noorde te veg, 'n idee wat sy pa neergeskiet het deur hom ''n klinkende klap' te gee. Hy het op 14 amper 'n moordenaar geword tydens 'n onderonsie met 'n skoolmaat wat Hardin as 'n boelie beskryf het. Die betrokke seuntjie, Charles Sloter, het 'n verkleinerende verklaring oor 'n vroulike klasmaat op die swartbord geskryf en Hardin die skuld gegee. By die ontkenning van Hardin het Sloter hom na bewering geslaan en 'n mes getrek. Hardin het sy eie lem getrek en Sloter in die bors en rug gesteek en hom amper doodgemaak.
Dinge het nie so goed afgeloop vir Hardin se volgende teëstander nie. Soos vertel deur die historikus Leon Metz, het Hardin (15) op 'n dag in November 1868 by sy oom gaan kuier. Daar het hy en 'n neef hulle in 'n stoeieredstryd teen 'n voormalige slaaf met die naam "Mage" Holshousen gekant (waarskynlik omdat geen van die tieners die man alleen kon vasgepen het nie). Tydens die wedstryd is Holshousen op die grond neergegooi, wat 'n snywond aan sy gesig veroorsaak het. Woedend dreig Holshousen vir Hardin, wie se oom Holshousen van die eiendom af beveel het. Die volgende dag ry Hardin huis toe toe hy op Holshousen afkom, wat volgens Hardin die seuntjie onderskep en sy perd se toom gryp en die dier stop. Hardin trek 'n Colt .44 en skiet Holshousen dood.
Hardin se betwiste dood
Dit weet ons: John Selman het John Wesley Hardin vermoor by El Paso's Acme Saloon op 19 Augustus 1895. Volgens tradisie het Selman hom in die agterkop geskiet.
Maar die Hardin -biograwe Chuck Parsons en Norman Wayne Brown stem nie saam nie en wys op 'n paar ooggetuieverslae wat sê Hardin het gespin en na sy geweer gegaan toe hy Selman opgemerk het. Hulle voer ook aan dat die klein wondjie naby Hardin se linkeroog by 'n ingangsgat pas - die groter wond aan die agterkant van die kop is waarskynlik die uitgangswond. 'N Hangende jurie kon nie besluit of dit moord of selfverdediging was nie.
John Wesley Hardin se jongste broer Gip - soos die meeste mans in die gesin - het 'n vreemde & hellip gelei
Vir Charles Cooper was dit nie goed om 'n vriend van Chunk Colbert te wees nie. Die twee & hellip
Wat is u mening van John Wesley Hardin? Bill Calloway Wilmington, Delaware Ek sien John en hellip
Mark Boardman is die funksie -redakteur vir Ware Weste Tydskrif sowel as die redakteur van Die grafsteen -grafskrif. Hy dien ook as pastoor vir Poplar Grove United Methodist Church in Indiana.
John Wesley Hardin is 'n interessante ou. Elke keer as u kontemporêre verhale lees oor mense wat oor hierdie Ou Wes -Texaan praat, sê hulle altyd: 'O, hy is so gaaf, so 'n heer, altyd baie beleefd', ens., En hulle vertel al hierdie gloeiende verhale oor hierdie ou werk as 'n prokureur in El Paso en 'n Sondagskoolonderwyser, en vertel stories van hoe hy so 'n bekoorlike, wonderlike persoon was en net 'n ware aanwins vir die gemeenskap was. Dan, natuurlik, as u verslae oor sy lewe lees, is elke ander sin eintlik soos volg: 'Maar toe probeer twee stadsmarshalde om Hardin te arresteer terwyl hy dronk dronk speel met 'n halfdosyn hakers wat hy slaan, sodat hy skiet daardie ouens, het die kroegman met 'n handvatsel whisky in die gesig geslaan, twee ander onverwante mense vermoor op pad uit die stad en daarna gevlug na die wildernis waar hy ses ouens vermoor het omdat hy nie gehou het van die manier waarop hulle hulle kampvuur gebou het. "
Die lees van Hardin se outobiografie is 'n mengsel tussen die twee. Om te hoor hoe hy die storie vertel, kon hierdie man nie 'n lek in die bos opdoen sonder dat 'n rando 'n pistool op hom trek en uit selfverdediging gerook moet word nie. Ondanks die feit dat hy die mees produktiewe moordenaar en die skrikwekkendste vuurwapen in die geskiedenis van die Ou Weste was - 'n ou so hardcore en ikonies dat Johnny Cash EN Bob Dylan liedjies oor hom geskryf het - het John Wesley Hardin hardnekkig aangevoer dat hy van die 30+ mans wat hy geskiet het dood saam met sy ses skieters, het hy "Nooit iemand doodgemaak wat nie nodig gehad het om dood te maak nie".
Ter verdediging, in ag genome die feit dat Texas uit die 1880's eintlik net 'n pre-prequel was vir lae-tegnologie Mad Max: Fury Road, miskien was hy nie eens verkeerd nie.
John Wesley Hardin, gebore op 26 Mei 1853 in Bonham, Texas, was die seun van 'n Metodiste -prediker en onderwyser. Op negejarige ouderdom het hy probeer om van die huis af weg te hardloop om by die Konfederale Weermag aan te sluit, en op 14 -jarige ouderdom het 'n kind in sy skool 'n nare ding geskryf oor 'n meisie in hul klas aan die kant van 'n skuur, so Hardin het die kind met 'n mes gestamp en het hom amper doodgemaak. 'N Jaar later, op 15 -jarige ouderdom, vermoor Hardin sy eerste persoon - hy het 'n volwassene in 'n stoeiery geslaan, toe (volgens hom ten minste), kom die ou die volgende dag terug en begin kak met Hardin, so natuurlik Hardin moes 'n Walker Colt trek en die ou rook. Hardin het weggekruip in die wildernis van Texas, maar het nie ver gekom voordat 'n groot aantal Amerikaanse soldate hom ingehaal het nie. Volgens Hardin, "het ek hulle meegedeel, aangesien ek geen genade gehad het oor mans wat ek ken nie, net my liggaam wou laat martel en doodmaak. 'n dubbele loopgeweer en eindig dit met 'n doppie en 'n sesskieter. "
Die daaropvolgende geveg het vier uniesoldate op die grond laat bloei. Minstens een van hulle is aan hul wonde dood.
So begin die lang en uitgebreide skietloopbaan van John Wesley Hardin wat meestal soos 'n lang, onverwante lys mense lees wat hy om verskeie redes na die hospitaal gestuur het. En terwyl u kan debatteer oor hoeveel van hierdie skietvoorvalle op die skaal van selfverdediging tot massamoord val, kan u regtig nie argumenteer dat die ou 'n slegte klootzak was nie en dat hy net so gou 'n koeël sou inslaan jou gesig soos jy die tyd vra.
Ek bedoel, hel, hierdie ou het letterlik 'n man doodgemaak omdat hy te hard gesnork het. Dit is 'n ware verhaal.
Hardin was ongeveer 5'9 "lank en weeg ongeveer 160, en sy liggaam was bedek met letsels van die verskillende wonde wat hy op verskillende tye in sy loopbaan opgedoen het. Hy was gaaf, sjarmant, aantreklik, vriendelik en beleefd teenoor almal wat hy nie was nie. hy was nie besig om te vermoor nie, maar hy was ook mal oor dobbel, whisky, hakers en baklei en het 'n biiiiiit het 'n humeur gehad en was geneig om in 'n moorddadige storm op te vlieg en sy ses skieters vinnig te teken. Hy het byna altyd ten minste twee gewere by hom gehad, en verkieslik om dit in pasgemaakte kruis-trekke te dra wat hy in sy baadjie vasgewerk het. Hy sou oefen om hulle elke dag vinnig te teken, 'n vaardigheid wat hom goed gedien het, aangesien die oorgrote meerderheid van sy geweergevegte gewoonlik nie die High Noon Showdowns was wat jy in Clint Eastwood-flieks sien nie, en dit was baie meer gereeld situasies soos: "Oh shit , het die pokerhandelaar net probeer om my onder die tafel aan Han Solo te plaas, maar ek het McClunkey beter as sy gat.
So, hier gaan ons. In Towash, Texas, het Hardin 'n ou gerook wat kwaad geword het dat hy aan Hardin aan kaarten verloor het. In Kalksteen het hy 'n ou in 'n rusie by die sirkus geskiet. In Kosse het hy 'n haker oortuig om saam met hom die stad te verlaat, en toe met haar pooiery toegemaak toe die man 'n houding daaroor het. Op 'n stadium in sy avonture het hy toevallig die maarskalk van die stad Waco omgedop, sodat twee ouens uiteindelik opgedaag het om Hardin in hegtenis te neem en hom na Waco terug te bring vir verhoor. Hulle het Hardin geslaan, sy gewere geneem, hom aan 'n perd vasgemaak en hom teruggesleep na Texas, maar hierdie fokken ou het nog steeds een van die dudes kon ontwapen, hom doodgemaak met sy eie geweer, ontsnap en dan geweer drie lede wat hom weer kom vang het.