Terapie perde - Net vir die pret - 2020
Aan die ander kant van die ring staan ​​vyf of ses perde met hul menslike hanteerders. Die perde verskil ook van mekaar, in ras en in persoonlikheid. Uit jarelange ervaring as terapeutiese ryinstrukteur weet Barbara Doughty dat sy 'n perd na 'n kind kan lei, maar dat sy nie 'n band tussen die twee kan dwing nie.
Vir die kinders het perde majestueus van ver af groot, grasieuse diere gelyk wat letterlik die legendes is. Maar van naby is hulle asemrowend mooi. Een vir een word die kinders na 'n perd gelei. Bedagsaam let op vir 'n reaksie. Dit is al wat nodig is om te wys dat 'n band vorm.
'Ek laat die perde die kinders kies,' verduidelik Doughty. 'Ek vind dat dit uiters effektiewe parings is, baie beter as enigiets wat ek in gedagte gehad het.' Die band tussen die kind (of in sommige gevalle die volwassene) is baie dieper as die perd die besluit neem. Tot dusver het die perd-eerste-beleid 100 persent sukses behaal.
Die 14 perde wat in die 26-hektaar vliegveranderingsentrum vir terapeutiese ritte woon, vorm die 'viervoetige personeel', verduidelik Doughty, die stigter en uitvoerende direkteur van die sentrum. Perde is van nature waarnemende diere, 'n moet vir wesens wat hulself as 'prooi' beskou. Dit beteken dat hulle altyd 'n skerp oog hou vir vriende of vyande.
Die kinders wat 'n band met die perde soek, val beslis in die kategorie 'vriend'. Diere trek natuurlik kinders uit, en veral perde is betowerend. Die grootte, gevoel, vriendelikheid en geskiedenis kan die mees eksklusiewe kind uitlok.
Maar in terapeutiese ry, is daar meer as net 'n warm, liefdevolle en fuzzy wese. Vir 'n kind met outisme of 'n ander sensoriese of ekspressiewe disfunksie, is die perd 'n 'sensoriese skatkis', verduidelik Doughty. Die beweging van 'n perd sorg vir 'n ritmiese gewaarwording wat voordelig is. Die kind fokus intens - baie noukeuriger as wat hy of sy anders sou - op die sagte vorentoe, sywaarts of agtertoe. 'Dit is soos 'n groot, sagte, skuifende bank,' sê sy.
Hulle leer ook die vele sensasies wat die perd self kan bied - die ruwe mane en stert, die sagte, warm jas, die lang, gladde neus. Namate hul ontwikkeling of vordering toelaat, raak die kinders meer betrokke by die perd. Almal begin met 'n halfuur privaat sessie om die kind en perd volledig op mekaar te laat konsentreer. Later word die sessies verleng om die kind te laat groet, aanpak en ry.
Namate die sosiale vaardighede van die kind verbeter, word hy of sy saam met ander kinders en hul perde na 'n groepsessie gebring. Afhangende van die behoeftes van die kind en die aanbevelings van die mediese versorger, verskil individuele programme.
Nie elke perd is geskik vir terapie nie. Kalm, selfs geharde perde word gebruik wat gekeur, getoets en opgelei is voordat hulle ooit by 'n kind geplaas is.
Origins van terapeutiese rit
Doughty weet eerstehands die positiewe uitwerking wat perde op kinders met kognitiewe of ekspressiewe disfunksies het. As kind met leergestremdhede het sy gesê dat sy geestelik meer bemagtig en selfversekerd voel as sy op perde ry. Later het sy as onderwyser en Head Start-administrateur die voordele verwerf wat terapiehonde bied.
Toe raak sy as terapeut instruk op terapiery. Ongeveer 9 jaar gelede het sy Flying Change met net twee perde en vyf kinders geopen. Detery verduidelik, veral in Maine, waar daar nie altyd nuwe idees aanvaar word nie. Maar uiteindelik kon sy en ander die voordele en die veilige finansiering toon. Sy het nou 14 perde, 80 kinders en vyf ander instrukteurs.
Die ervaring van Doughty is 'n mikrokosmos van wat op nasionale skaal plaasgevind het. Terapeutiese ry is 'n betreklik onlangse verskynsel wat in die 1950's in Europa begin het. Kanadese en Amerikaners bestudeer die sukses van terapiery, en vorm die Noord-Amerikaanse Riding for the Handicapped Association (NAHRA) in 1970. Akkreditasie- en instrukteursprogramme is ontwikkel, maar die organisasie het in die sewentiger- en tagtigerjare stadig gegroei.
In die negentigerjare het NARHA geblom met behulp van 'n toekenning van die Kellogg Foundation. Hierdie toekenning en ander het gehelp om nuwe opvoedkundige werkswinkels op te stel en ander uit te brei. Meer riglyne en sertifiseringsprogramme is opgestel om gehalte en veiligheid van lidritsentrums te verseker. Flying Changes is vandag een van die 600 erkende terapeutiese rissentrums in Noord-Amerika.
Baie mense werk saam om rygeriewe van wêreldgehalte te bou. Flying Change het byvoorbeeld 'n vennoot geword met die Weegskaalstigting om 'n groot ridesentrum te bou wat uitgebreide programme aan meer kinders aanbied. Om meer te wete te kom oor vliegveranderings, kan u hulle besoek op www.flyingchanges.org.
Vliegveranderings verteenwoordig die professionele, terapeutiese sy van die effek wat paaie op kinders met spesiale behoeftes het. Daar is 'n ander kant: die wens van baie kinders om 'n ponie te besit. Die wens is die onskuldige begeerte om 'n ponie te besit vir slegs die band - vir kinders, enige gesondheidsvoordele is iets waaroor volwassenes hulle kan bekommer.
Dit is 'n wens dat Marianne Alexander, stigter van Personal Ponies, vir spesiale kinders vervul het.
Personal Ponies is 'n nasionale organisasie wat toegewy is aan die voorsiening van gratis ponies aan kinders wat siek of beseer is. Die organisasie werk saam met individuele gemeenskappe deur streeks- en staatsdirekteure om ponies aan dagsorgsentrums, terapeutiese ry sentrums, herstelhuise, sowel as aan individuele familielede te verskaf.
Alexander benadruk egter dat Personal Ponies nie terapie is nie. "Ons noem dit magie," sê sy, "en hoewel sommige terapeute ons ponies gebruik, maak ons ​​nie daarop aanspraak dat hulle terapie is nie."
Die ponies - almal oorspronklike Shetlands uit Ierland, beklemtoon Alexander - is bedoel om te omhels en nie te ry nie (hoewel sommige gery word). Op 26 duim lank is die meeste te klein om gery te word. Dit is die weergawe van die perde The Velveteen Rabbit.
Die program begin in 1947, toe Alexander se 5-jarige broer aan epilepsie sterf. Toe hy kon, het hy voorgegee dat hy 'n ponie lei wat hy 'Kate' genoem het. Na sy dood het Alexander belowe om siek kinders te help om dieselfde wens te verwesenlik.
Die lewe het natuurlik daardie manier om in te gryp. Alexander het grootgeword, onderwyser geword, getroud. Maar sy het 'n voorliefde vir perde gehad en Ierse sportperde geteel. Ongeveer 6 jaar gelede het sy besluit dat dit tyd is om haar gelofte na te kom.
Die program het in die stad New York begin as 'n voetsoolvlak-organisasie wat nog steeds bestaan ​​het. Al die mense wat met persoonlike ponies geassosieer word, is vrywilligers, insluitend die 10 streeksdirekteure, die 48 staatsdirekteure en die ontelbare direkteure van die gemeenskap versprei oor die Verenigde State.
Enige kind - of in sommige gevalle volwassene - wat 'n spesiale behoefte het, kom in aanmerking. Die gesin gaan deur 'n siftingsproses om te verseker dat hulle die ponie kan versorg. Die ponies word gratis aangebied. As 'n gesin nie meer vir die ponie voorsiening maak nie, word die dier na Persoonlike Ponies terugbesorg om by 'n ander gesin geplaas te word.
Hierdie Shetlands is ideaal, sê Alexander, omdat hulle grootgemaak is om liefdevol en onveranderlik te wees. Hulle word nie aangespoor deur rolstoele of vreemde geluide nie en het die stewigheid wat inherent is aan Shetlands. Hierdie ponies is oorspronklik geteel om steenkool uit die myne van Ierland te sleep, waar die mynwerkers dikwels kinders was.
"Dit is poëtiese geregtigheid," verduidelik Alexander. 'Hulle het van jare saam met kinders in die steenkoolmyne deurgeloop, jare lank in die arms van kinders deurgebring.'