Die werk is nie veeleisend nie, maar Pontius het ’n ander rede om hier diens te doen. Dis waar Gerber sy laaste dae slyt.
Gerber was in die 2060’s ’n kolonel in die polisie. Maar hy het ook ’n talent vir korrupsie gehad en sy ander voet was vierkant in die Kaapse onderwêreld geplant.
Wapens, dwelms, prostitusie, noem maar op – Gerber het ’n vinger in elke pastei gehad. Hy ken nog baie van die ou garde aan albei kante van die gereg. Dus, ’n nuttige man om mee vriende te wees, selfs op sy oudag.
Nadat Pontius die oumensies met hul oggendete gehelp het, kies hy koers na waar Gerber op die stoep sit. Oënskynlik speel hulle skaak, maar wat hulle eintlik doen, is om op ’n subtiele manier deur hul skuiwe en die aanraking van sekere stukke te kommunikeer.
Die polisie se stelsel weet nie van die bestaan van dié spesifieke kodetaal nie. Dit laat ou gangsters soos hy en Gerber toe om hul planne ongehinderd te smee.
[Ja, ek het die adres gememoriseer] antwoord Pontius en tik met sy wysvinger teen sy voorkop soos iemand wat hard oor sy volgende skuif dink. [Ek sal 09:00 daar wees om die stroom vir Uncle op te tel. Dis 6 000 datapakkies, nè?]
Daardie aand droom Pontius vir oulaas van sy gestruktureerde andermanslewe binne die law. Toe hy die volgende oggend 06:20 wakker skrik, voel hy vir die eerste keer weer soos homself.
Hy kyk gou na die files op sy WiFi-netwerk en sien hoe prentjies van heerlike spek en eiers, wafels, muesli en al die ander in die hoek van sy oog opdoem. Sy vonnis is verby en dis tyd dat hy weer sy klein, onbeduidende plekkie in die tegno-maatskaplike gemeenskap inneem.
Maar hy is nie ’n onnadenkende mier in dié samelewing nie. Hy is Pontius Stansfield, dwelmmuil vir Johnny Gerber, vegter vir die verspreiding van stroom, kam­pioen vir menslike vryheid – en hy was nog nooit so lief vir die biososiale netwerk nie.