PressReader - Weg! Platteland: 2016-03-01 - Jill se eie ‘uit­droog’-sto­rie
Jill se eie ‘uit­droog’-sto­rie
Weg! Platteland - 2016-03-01 - Opstandingsplante -
Jill Far­rant kan jou voor­waar ’n ding of twee ver­tel van uit­droog. En om dan weer as ’t wa­re uit die dood te ont­waak. Sy maak geen ge­heim daar­van dat sy ja­re reeds ’n al­ko­ho­lis op die her­stel­pad is nie. “Ek het op u­ni­ver­si­teit be­gin drink. Met my heel eer­ste glas rooi­wyn het ek al ge­dink: ‘Waar was jy al die ja­re?’ ”
Ses jaar la­ter het sy ’n laag­te­punt be­reik. “Ek is aan­ge­wys as ’n ont­van­ger van die Presidentstoekenning [’n prys vir na­vor­sers met die po­ten­si­aal om lei­ers in hul­le vel te word] en is ge­vra om ’n toe­spraak te le­wer. Ek het ’n dran­kie in die ho­tel­ka­mer ge­niet en na­tuur­lik sjam­pan­je by die se­re­mo­nie,” ver­tel sy, “en kon die vol­gen­de og­gend nie ’n woord ont­hou van wat ek ge­sê het nie.” Sy is on­mid­del­lik na ’n re­ha­bi­li­ta­sie­kli­niek toe.
“Ek was vir 10 jaar so­ber, maar het van die og­gend tot die aand ge­werk en ’n to­ta­le werk­slaaf ge­word... ’n on­ge­luk wat wag om te ge­beur. In Ja­nu­a­rie 2008 het ek ge­gly, my kop het die bad se rand ge­tref en 39 uur la­ter het hul­le met my hos­pi­taal toe ge­jaag met subdu­ra­le brein­bloe­ding. Die dok­ters by die hos­pi­taal het my tus­sen een en vier uur ge­gee, maar ek het re­la­tief skot­vry daar­van af­ge­kom. ’n Won­der­werk. Maar in die pro­ses het ek my reuk- en smaak­sin­tuig per­ma­nent ver­loor. In ter­me van sin­tuie is dit se­ker­lik nie die moei­lik­stes om te ver­loor nie, maar dit het min­stens een erns­ti­ge ge­volg ge­had...
“My eer­ste dran­kie daar­na was ’n on­ge­luk. Ek het ge­dog ek drink le­moen­sap, maar dit moes al­ko­hol be­vat het, want bin­ne 20 mi­nu­te daar­na het ek ge­weet ek sal nie by een kan stop nie. Dis een van die ken­mer­ke van ’n al­ko­ho­lis: een dran­kie is een te veel, ’n dui­send dran­kies nooit ge­noeg nie. Ons is ook vas­be­ra­de en ge­heim­sin­nig om drank in die han­de te kry, en on­danks waar­sku­wings van my ge­lief­de vrien­de en fa­mi­lie het ek op my jaar­lik­se be­soek na die Sor­bon­ne-u­ni­ver­si­teit in Pa­rys ver­trek. Daar maak die kof­fie­win­kels al om 07:00 oop en jy kan drink net wat jy wil. Drie we­ke la­ter het ek op die vloer wak­ker ge­word en ge­dog ek het ’n beroerte ge­had om­dat ek nie kon loop nie. In werk­lik­heid was dit al­ko­hol­ver­gif­ti­ging wat my dié slag in die hos­pi­taal laat be­land het. Ek is ont­slaan en het met die hulp van prof. Fran­coi­se Cor­bi­neau – des­tyds ’n kol­le­ga, van­dag ook ’n ge­lief­de vriend – huis toe ge­vlieg en on­mid­del­lik na ’n re­ha­bi­li­ta­sie­kli­niek ge­gaan so­dat ek kon te­rug­keer na my nor­ma­le le­we en weer be­gin. Sy glim­lag: “Op ’n ma­nier moes ek my sin­ne ver­loor om dit weer te vind.”
Dit maak nie saak wat in haar per­soon­li­ke le­we ge­beur het nie, Jill het nooit op­hou na­vor­sing doen oor hoe op­stan­dings­plan­te dit reg­kry om uit te droog son­der om dood te gaan nie.
Sy het reeds ver­skeie toe­ken­nings vir haar na­vor­sing ont­vang. “Ek voel al ef­fens skaam daar­oor,” er­ken sy. Hier is en­ke­le van die pry­se wat teen haar muur hang: • Die de­par­te­ment van we­ten­skap en teg­no­lo­gie se Wo­men in S­cien­ce­toe­ken­ning in 2010, in die ka­te­go­rie vir uit­son­der­li­ke vrou­li­ke we­ten­skap­li­kes. • ’n L’oréal-unesco Wo­men in S­cien­ce-prys (2012) vir vrou­li­ke we­ten­skap­li­kes wie se werk mens­li­ke wel­stand be­vor­der. • Die 2015 EPFL WISH Foun­da­ti­on se Er­ma Ham­bur­ger-prys om­dat sy ’n rol­mo­del vir bi­o­loë wê­reld­wyd is.