Sieraad vir as, vreugde-olie vir treurigheid, 'n gewaad van lof vir 'n verslae gees
Junie 21, 2013 in Uncategorized
My week van dankbaarheid:
Die perlemoenglans op 'n hadida se flank
Posduiwe op hulle uitgelate vlug oor die voorstad
Die genadige motoris wat my toelaat om van baan te verwissel
My wilde wit kat, wat my van ver af raaksien en oor die teer aangehardloop kom om uitbundig teen my hand te skuur
'n Sms van my skoondogter, wat sê sy's lief vir my
'n Jong paartjie se warm naand-sê by die kerk
Die reguit, opsommende blik van 'n peuter en die manier waarop hy 'n ertjie met duimpie en voorvingertije oppik om dit te verorber
Toe ek vanoggend wakker word, sit die verlange in my hart. Dis nou drie jaar laas dat ek my liewe dogter 'n drukkie kon gee. Sy is in 2010 met 'n Amerikaner getroud, 'n dierbare man wat my al "mams" genoem het lank voordat hulle getroud is. Ons Skype gereeld en dan dra sy my op haar tablet deur die huis wat hulle gekoop het, wys my die pers eetkamermure, die lentetuin met daardie uitbundige Amerikaanse blomme, die vlagpaal, die "deck" en die swembad wat hulle energieke buurman vir die somer help skoonmaak het. Af en toe sit sy iets op fb en ek sien ook grepies uit die lewe van haar vriende. Maar ek kan haar nie 'n drukkie gee nie! Al wat vir hierdie radelose verlange gaan help, is om te skryf.
Ek blaai deur die boekie met haar kindergesegdetjies:
"As ek groot is, gaan ek 'n wit Porsche ry met silwer strepe en pers blommetjies en hartjies daarop. Ek gaan op 'n groot erf bly met miljoene katte." Hulle het twee katte wat hulle by die "animal shelter" gaan aanneem het: 'n gemmerkat met baie bagasie en 'n liefderike swart langhaarkat met die gepaste naam "Midnight". Sy ry 'n Juke – 'n meer praktiese opsie as 'n sportmotor op paaie wat soms ysglad is.
Mense wat krulhare het, sal met die volgende juigkreet kan identifiseer: "Dis 'n – dis 'n wonderwerk! Ek het nie my hare punte geslaap nie!"
Hierdie aanhaling spreek boekdele: "Ek hou nie daarvan as mamma so deur mamma se tande praat nie."
Toe sy hoor daar is 'n laatlam op pad, noem sy my haar liewe "Baby Provider". Sy voer verveeld haar bababoetie sy vaste kossies met die woorde: "Hap, hoender!"
Oor 'n Voortrekkerfunksie het sy vertel: "Ons moes net daar stilsit en hande klap. Ons het 'n bietjie gebabbel en 'n bietjie gesing." Vandag werk sy vir die Girl Scouts, 'n pos wat sy op grond van haar ervaring in die Voortrekkers gekry het. Hulle leuse: "Building girls of courage, confidence and character who make the world a better place."
Soja, nou voel ek beter. Desember kom al hoe nader en dan gaan ek DV vir hulle kuier en uiteindelik weer my kind kan vashou.