Waarom het Stephen Ambrose geglo dat die verkiesing van Aaron Burr tot die einde van die VSA sou gelei het? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek lees Stephen E. Ambrose se "Undaunted Courage", en op bl. 50, skryf hy (beklemtoon myne):
Op 5 Desember 1800 word Lewis tot kaptein bevorder. Daardie maand het die state hul afgevaardigdes na die kieskollege gekies. In Februarie 1801 het die afgevaardigdes 'n politieke krisis veroorsaak toe die telling elk sewe en sewentig stemme vir Jefferson en sy loopbaanmaat, Aaron Burr, met vyf en sestig stemme vir Adams uitkom. Die staking het die verkiesing in die Huis van Verteenwoordigers gegooi, waar 'n ander dooie punt gevolg het, terwyl die federalistiese koukus besluit het om Burr te ondersteun. Met ander woorde, die federaliste sou nie die uitslag van die verkiesing aanvaar nie, waarin die mense se keuse van Jefferson duidelik was.
Die partydigheid van die dag was so intens, so baie het die federalis Jefferson gehaat en gevrees dat hulle gereed was om die land aan Aaron Burr oor te gee. As hulle dit sou regkry en Burr tot president sou maak, sou daar vandag beslis geen republiek wees nie. Gelukkig vir almal was Hamilton slim genoeg en eerlik genoeg om te besef dat Jefferson die mindere kwaad was. Hy het sy invloed gebruik om die dooie punt te breek. Op die ses-en-dertigste stemming, 17 Februarie 1801, word Jefferson tot president gekies en word Burr tot vise-president verkies.
Ambrose bied geen verduideliking aan sy bewering dat Burr as president gekies sou word nie, sou daar vandag geen republiek wees nie. Waarom sou Burr se presidentskap tot die einde van die VSA gelei het?
Vermoedelik verwys hy na die Burr -sameswering:
Die Burr -sameswering aan die begin van die 19de eeu was 'n vermeende verraad van planters, politici en weermagoffisiere wat na bewering gelei is deur die voormalige Amerikaanse vise -president Aaron Burr. Volgens die beskuldigings teen hom was Burr se doel om 'n onafhanklike nasie in die middel van Noord -Amerika en/of die suidweste en dele van Mexiko te stig.
Waarom het Stephen Ambrose geglo dat die verkiesing van Aaron Burr tot die einde van die VSA sou gelei het? - Geskiedenis
Die Verenigde State 1800-1828
Verlig die mense in die algemeen, en tirannie en verdrukking van liggaam en gees verdwyn soos bose geeste aan die begin van die dag. " —Thomas Jefferson
Hierdie afdeling handel oor die eerste dekades van die 19de eeu en lei na die Jacksoniaanse era wat begin het met die verkiesing van Andrew Jackson in 1828. Dit was in baie opsigte 'n belangrike era: die land het 'n ander oorlog gevoer, en die Hooggeregshof het 'n aantal bakens gemaak besluite wat 'n permanente uitwerking op ons regstruktuur gehad het, het dit die bewind van die sogenaamde Virginia -dinastie, Jefferson, Madison en Monroe as president voortgesit. As gevolg van voortdurende twis in Europa, is die administrasies van Jefferson en sy opvolger James Madison nog steeds oorheers deur buitelandse sake. Die Oorlog van 1812 het egter saamgeval met die laaste jare van die Napoleontiese oorloë. Van toe af tot in die 1840's het huishoudelike kwessies oorheers in die Amerikaanse politieke lewe.
Die verkiesing van 1800 is opmerklik vir die vreedsame oorgang van regeringsleierskap van een politieke party na sy opposisie, wat toon dat so 'n proses sonder wydverspreide verwarring, boosheid of geweld kan plaasvind. Deur die geskiedenis heen is regerings (konings, outokrate, keisers) selde vervang, behalwe deur die dood en erfopvolging, sonder bloedvergieting of oorlog. Hierdie vreedsame oorgang aan die begin van republikeinse idees het 'n nuwe eeu in gepaste styl ingelui. President Thomas Jefferson het probeer om die nasie in sy intreerede te verenig deur die republikeinse waardes wat deur lede van beide partye gedeel word, te beklemtoon. Die verkiesing van 1800 is een van die belangrikste in ons geskiedenis, want die oordrag van mag van federaliste na Republikeine is vreedsaam bewerkstellig, maar dit was nie sonder omstredenheid nie.
Republikeine Thomas Jefferson en Aaron Burr daag Adams en Charles Cotesworth Pinckney uit vir die Withuis in 1800. Die federaliste het 'n aantal stakings teen hulle gehad, waaronder die Wet op vreemdelinge en sedisie, die belasting wat verhoog is om 'n ongewenste groot leër te ondersteun, die onderdrukking van die Whiskey Rebellie, en Jay's Treaty. Jefferson is benoem vir president en Burr vir vise -president. Toe die finale uitslae getel is, het Jefferson en Burr elk drie en sewentig kiesstemme. Dit het onmiddellik tot 'n probleem gelei.
Daar was 'n eienaardigheid in die kieskollege-bepaling van die oorspronklike Grondwet-daar was geen onderskeid tussen presidente en vise-presidente nie. Toe die kiesstemme in 1801 getel word, was Jefferson en Aaron Burr, albei Republikeine, gelyk met 73 stemme elk. Volgens die Grondwet soos dit toe was, het Burr volgens hom 'n wettige aanspraak op die hoogste amp. Die verkiesing is toe ingegooi in die Huis van Verteenwoordigers, wat nog steeds deur Federaliste beheer is, van wie baie hul steun aan Aaron Burr gewerp het. Die huisverkiesing is deur middel van vyf-en-dertig stembriewe belemmer totdat Hamilton uiteindelik verskeie onwillige Federaliste oortuig het dat Jefferson 'n mindere euwel as Burr was, en Jefferson is verkies. Burr, wie se ambisie geen perke ken nie, was verplig om die tweede plek te aanvaar, wat Hamilton se optrede geïrriteer het, wat uiteindelik gehelp het tot die tweegeveg wat Hamilton 'n paar jaar later doodgemaak het.
Die twaalfde wysiging het later die probleem van die kieskollege reggestel deur stemme vir president en vise -president te skei.
So het die beheer van die republiek hande verander. Die federaliste verloor die amp in 1800 gedeeltelik as gevolg van interne partygeskille, maar nog belangriker omdat hulle kontak met die Amerikaanse openbare mening verloor het. Die federaliste het ook die verkiesing van 1800 verloor omdat hulle intern verdeeld was, 'n toestand wat ontstaan ​​as gevolg van verskille tussen die Hamilton "hoë federaliste" en ondersteuners van John Adams. Die Republikeine het maklik gewen, maar nou sou hulle die verantwoordelikheid hê om te regeer, en soos baie volgende partye en kandidate ontdek het, is dit een ding om 'n verkiesing te wen, 'n ander een om effektief te regeer. Vir 'n tyd lank sou die Republikeine dit ten minste hê.
In sy eerste inhuldigingstoespraak het Jefferson sy politieke filosofie in sy eie woorde neergelê, in sy eie hand geskryf. Daar was geen & ldquospeechwriters & rdquo in Jefferson & rsquos tyd nie. Die volgende uittreksels uit Jefferson en rsquos het vir die eerste keer nie net sy denke vasgelê nie, maar dit verteenwoordig ook 'n byna perfekte verpersoonliking van die ideale van die Verligting, waarvan hy 'n produk was.
As daar iemand onder ons is wat hierdie Unie wil ontbind of die republikeinse vorm daarvan wil verander, laat hulle ongestoord staan ​​as monumente van die veiligheid waarmee meningsfoute geduld kan word, waar die rede vry is om dit te bestry.
Hy vat sy politieke filosofie soos volg saam:
Gelyke en presiese geregtigheid aan alle mense en hellipvrede, handel en eerlike vriendskap, met alle nasies en alliansies wat verstrengel is, sonder die steun van die staatsregerings in al hul regte, en die behoud van die algemene regering in sy hele grondwetlike krag, as die velanker van ons vrede in die huis en veiligheid in die buiteland, 'n jaloerse sorg vir die reg op verkiesing deur die volk absolute instemming in die besluite van die meerderheid en 'n goed gedissiplineerde milisie en ons beste vertroue in vrede en vir die eerste oomblikke van die oorlog, totdat gereelde hulle kan verlig die oppergesag van die burger oor die ekonomie van die militêre owerheid in die openbare koste, en die eerlike betaling van ons skulde en heilige behoud van die openbare geloofsaanmoediging van die landbou en van die handel as diensmaagd en hellip van godsdiensvryheid van die persvryheid van persoon onder die beskerming van die habeas corpus en verhoor deur juries onpartydig gekies.
Jefferson was bekend vir die sogenaamde & ldquopell-mell & rdquo-styl, deurdat hy teruggetree het van die meer formele praktyke van Washington en Adams. In ooreenstemming met sy basiese republikeinse beginsels, het hy informaliteit in die Withuis bevoordeel. Hy het ontslae geraak van die bus en ses wat Washington en Adams gebruik het, en tydens die ete het hy mense lukraak om die tafel gesit eerder as in rangorde. Sy informaliteit van kleredrag het baie verras, veral buitelandse diplomate wat gewoond was aan die grootsheid van Europese howe. (Joseph J. Ellis, Amerikaanse Sfinx: die karakter van Thomas Jefferson, New York: Knopf, 1997, 190-191.)
In ooreenstemming met sy idee van minimale regering, vra Jefferson die kongres om die federale aksynsbelasting op whisky op te skort en militêre uitgawes te verminder. Sy houding teenoor militêre aangeleenthede grens aan pasifisme (hy het nie tydens die rewolusie geveg nie) en hy is gekritiseer omdat hy die Amerikaanse weermag toegelaat het om te gly tot die punt waar die land sy eie nasionale waters skaars kon verdedig. Hierdie swak militêre instelling het misbruik van Amerika en rsquos -regte as 'n neutrale nasie genooi omdat die Europese moondhede vreeslike oorloë gevoer het. Sy doel was 'n spaarsamige regering, 'n bewonderenswaardige doelwit, maar sommige het die vermindering van militêre uitgawes as gevaarlik beskou.
Jefferson beskou 'n groot federale tekort (skuld) as gevaarlik vir die republikeinse regering. Hy beskou groot militêre uitgawes as gevaarlik en kan vyandelikhede uitlok. Hy het federale uitgawes gesny, meestal deur vermindering in militêre uitgawes. Die vermindering van die weermag het verder die voordeel van die verwydering van 'n bedreiging vir die Republikeinse regering, aangesien hy sien dat staande leërs nog steeds baie ongewild was. Hy het die herroeping van die whiskybelasting deur die kongres beskou as 'n manier om die regering se hand op die mense te verminder.
Jefferson is deur Republikeine opgejaag vir politieke ampte, maar hy het slegs werk gegee aan diegene wat volgens hom bekwaam was, ongeag wat hulle party was. Hy het nie federaliste afgedank weens hul partyverband nie, maar baie het afgetree. Sommige, wat gesien het waarheen dit polities gaan, soos John Quincy Adams, het Republikeine geword.
Die inhuldiging van Thomas Jefferson was 'n belangrike magsoorgang in Amerika. Jefferson noem hierdie vreedsame magsoordrag 'n 'revolusie', en in 'n sekere sin was dit waar. Deur die geskiedenis heen is regerings (konings, outokrate, keisers) selde vervang, behalwe deur die dood en erfopvolging, sonder bloedvergieting of oorlog. Hierdie vreedsame oorgang aan die begin van republikeinse idees het 'n nuwe eeu in gepaste styl ingelui. Verskeie punte oor die verkiesing is opmerklik:
Jefferson noem die verkiesing 'n 'revolusie' omdat die mag van hande verander het sonder bloedvergieting.
Alhoewel dit nie reg geag is om openlik te "hardloop" nie, het Jefferson hard agter die skerms gewerk om verkies te word.
Die federaliste het Jefferson aan Frankryk gekoppel en sy vroeë steun vir die Franse Revolusie, wat teen 1800 'n erfenis van gewelddadige oormaat gehad het, uitgedaag.
Daar was 'n eienaardigheid in die kieskollege omdat daar geen onderskeid was tussen presidente en ondervoorsitters nie: die gevolglike band tussen Jefferson en Burr het die verkiesing in die huis gestuur. Die twaalfde wysiging het die probleem reggestel, en slegs een daaropvolgende verkiesing is deur die Huis van Verteenwoordigers beslis, die verkiesing van 1824.
Die federalistiese bydrae: Die federaliste was sonder krag, maar hulle het 'n nuwe grondwet geskep en hard gewerk om dit bekragtig te kry, 'n aansienlike prestasie.
So eindig die era van die Amerikaanse rewolusie met die land soms swak en onseker. Maar soos Jefferson in sy inhuldigingstoespraak opgemerk het, was die Amerikaanse volk in die algemeen sterk en veilig, maar die mense het 'n stelsel gevind waarin hulle kon glo, selfs al het hulle aangevoer en baklei oor die uitvoering daarvan. Hy het gesê:
Ons is almal Republikeine, ons is almal Federaliste. As daar iemand onder ons is wat hierdie Unie wil ontbind of die republikeinse vorm daarvan wil verander, laat hulle ongestoord staan ​​as monumente van die veiligheid waarmee meningsfoute geduld kan word, waar die rede vry is om dit te bestry. Ek weet inderdaad dat sommige eerlike manne vrees dat 'n republikeinse regering nie sterk kan wees nie, dat hierdie regering nie sterk genoeg is nie, maar dat die eerlike patriot in die volle vlaag van suksesvolle eksperimente 'n regering sou laat vaar wat ons tot dusver vrygemaak het en vasbeslote oor die teoretiese en visioenêre vrees dat hierdie regering, die beste hoop ter wêreld, moontlik energie wil hê om homself te bewaar? Ek vertrou nie. Ek glo dit, inteendeel, die sterkste regering op aarde.
Namate Jefferson se presidentskap gevorder het, gevolg deur die twee ampstermyne van James Madison, verloor die Federalistiese Party geleidelik die grootste deel van sy politieke mag na 1800 en het omstreeks 1816 opgehou om te bestaan. territoriale uitbreiding en die oorlog van 1812. Hoewel die federaliste verdwyn het, is 'n opsomming van die federalistiese bydrae tot die Amerikaanse geskiedenis die moeite werd. Hulle vaar nie altyd goed onder historici nie, omdat sommige van hul idees anti-republikeins was. Tog is hul prestasies opvallend:
Die federaliste het 'n grondwet geskep en die land onder die bepalings daarvan op dreef gebring, 'n aansienlike prestasie. (Vergelyk die Franse Revolusie.)
Die federaliste het die land se finansiële huis in orde gestel.
Die federaliste het belangrike diplomatieke kwessies met Spanje, Frankryk en Engeland opgelos en gewapende konflik uitgestel totdat die land sterker was.
Nadat die Federalistiese Party verdwyn het, nadat dit teen die oorlog van 1812 in diskrediet gekom het, het Amerika vir 'n tyd lank in wese 'n eenpartystelsel geword. James Monroe het in 1820 onbestrede as president gekies. Sommige politici het destyds na hulself as nasionale demokrate begin verwys, maar daar was eintlik net een party. Tog is die land verdeel deur baie politieke kwessies wat ons hieronder sal bespreek.
Teen 1824 het politieke verdeeldheid weer in die land begin verskyn. Voordat die verkiesing plaasgevind het, het vyf potensiële presidensiële kandidate na vore gekom. Uiteindelik het John Quincy Adams president geword. Daardie omstrede verkiesing was die laaste besluit wat ooit in die Huis van Afgevaardigdes beslis is. Teen 1828 het 'n nuwe politieke koalisie begin ontstaan ​​uit die ou Demokratiese Republikeinse party, maar hierdie keer word daar na hulle verwys as Demokrate. Hulle leier was Andrew Jackson, wat John Quincy Adams in 1828 verslaan het. Jackson & rsquos -administrasie het begin sonder georganiseerde politieke opposisie. Die oorblyfsels van die ou Federalistiese Party, saam met Adams -ondersteuners, oor die algemeen meer konserwatiewe oortuigings, het hulself Nasionale Republikeine begin noem. Hulle het egter nooit saamgesmelt tot 'n formele party nie.
Jackson & rsquos het 'n dawerende oorwinning in 1832 en sy verset teen teenstanders van die kongres het gelei tot die stigting van 'n nuwe politieke party, die anti-Jacksonians. Hulle noem hulself Whigs, 'n naam wat tradisioneel gebruik word deur politieke groepe wat gekant is teen outokratiese heerskappy. Die Whig Party het oorleef tot in die 1850's, toe dit uitmekaar is oor die slawerny -kwessie. Baie van die kwessies wat die Demokrate en Whigs gedurende hierdie jare verdeel het, soos die National Bank en beskermende tariewe, het tydens die Jackson -administrasie tot 'n punt gekom. Jackson & rsquos se opvolger, president Martin Van Buren, 'n demokraat, is in 1840 deur die Whig -kandidaat, William Henry Harrison, verslaan.
Teen 1840 het die land baie verander. Stemvoorregte is uitgebrei na feitlik alle volwasse blanke mans, en georganiseerde politieke partye het kandidate vir president en visepresident op 'n enkele bord begin opstel. Die Europese wêreld was in 'n tydperk van relatiewe kalmte, en Amerika kon intern ontwikkel sonder noemenswaardige inmenging van oorsee. Namate die land gegroei en uitgebrei het, was die binnelandse politiek tipies onstuimig, maar die instelling van slawerny was skaars onder die oppervlak van die nasie, wat die land steeds skerper verdeel het.
Thomas Jefferson: stigterspater . Jefferson se politiek was duidelik liberaal, volgens die betekenis van die term in daardie era, en Jackson ook. Maar Jefferson se politiek het 'n elitistiese toon. Hy het geglo dat hoewel republikeinse beginsels die land se loop sou lei, mans van hoër onderwys en bekwaamheid natuurlik na die oppervlak sou styg en die leiers sou word, wat hy 'n 'quonatural aristocratie' natuurlike aristokrasie onder mense noem: die gronde hiervoor is deugde en talente. & rdquo (Thomas Jefferson aan John Adams, 28 Oktober 1813.) Die ouderdom van Jackson, aan die ander kant, staan ​​bekend as die ouderdom van die gewone mens. Die geloof is gesimboliseer deur Jackson self, wat van 'n baie nederige begin tot die hoogste amp in die land gestyg het. Dit is gedurende die ouderdom van Jackson dat ons sal sien hoe moderne idees oor demokrasie na vore kom.
Thomas Jefferson word in die moderne tyd met 'n mate van regverdiging as 'n politieke ikoon beweer deur beide liberale en konserwatiewes, want daar was elemente van sy politieke filosofie wat ooreenstem met die oortuigings van beide groepe. Tog moet Jefferson se standpunte beskou word in die konteks van sy eie tyd en in die konteks van die veranderinge wat in die loop van die Amerikaanse geskiedenis plaasgevind het. Die kragte wat ons strewe na geluk beïnvloed, het so ontwikkel, en ons begrip van Jefferson en die idee van die regte rol van die regering in die Amerikaanse samelewing moet so ontwikkel word. As Jefferson byvoorbeeld die mag van die baronons van die laat 19de eeu voorsien het, sou hy die regering moontlik baie anders beskou het.
Thomas Jefferson wou onthou word op sy grafsteen vir drie dinge:
Skrywer van die Onafhanklikheidsverklaring
Skrywer van die Virginia -statuut oor godsdiensvryheid
Stigter van die Universiteit van Virginia
Jefferson was 'n ware liberaal in sy strewe na vryheid van spraak en godsdiens, die verspreiding van republikeinse (demokratiese) waardes wyd en syd, en in sy algemene benadering tot die regering. Hy was bereid om nie net tydens die Amerikaanse rewolusie bloed te sien stort nie, maar ook as 'n algemene beginsel. Aan die ander kant het hy gevoel dat alle regering 'n noodsaaklike euwel is, en dat die regering wat die beste regeer het die minste regeer. Hy was een van die eerste borge van die regering-ondersteunde onderwys vir alle kinders, en onder sy trotsste prestasies was die stigting van die Universiteit van Virginia. Jefferson was van mening dat 'n opgevoede burgerskap die sekerste manier is om demokratiese instellings te beskerm en teen onderdrukking te waak. Hy het gesê: & Verlig die mense in die algemeen, en tirannie en verdrukking van liggaam en gees sal aan die begin van die dag soos bose geeste verdwyn. & Rdquo (Thomas Jefferson aan PS du Pont de Nemours, 24 April 1816. Die geskrifte van Thomas Jefferson, red. Paul L.Ford, vol. 10, bl. 25.)
Omdat politiek in die vroeë Amerika dikwels so bitter was, het dit gereeld persoonlik geword. Die grootste politieke mededinger van Jefferson en rsquos was Alexander Hamilton. Jefferson was gekant teen die soort sentralisering wat Hamilton bepleit het, en hy was sterk nie eens met Hamilton & rsquos -redenasie by die oprigting van 'n nasionale bank nie. Hulle wedersydse vyandigheid was ook persoonlik. Jefferson was ook in stryd met George Washington, wat volgens hom deur Hamilton bedrieg is om ongelukkige beleid te volg. Hy het ook met sy goeie vriend John Adams geskei, selfs terwyl hy as Adams & rsquos vise -president gedien het.
Een hartseer uitkoms van die politieke bitterheid van die 1790's was die verbreking van die vriendskap tussen die twee reuse. Gelukkig vir die nageslag, is Adams en Jefferson later herenig in korrespondensie deur die voorbidding van hul gemeenskaplike vriend, dr. Benjamin Rush, en het hulle die laaste jare aan mekaar geskryf oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe. Baie min van hul korrespondensie het betrekking op vorige kwessies. Een fassinerende briefwisseling het egter plaasgevind tussen Abigail Adams en Thomas Jefferson. Sy het meegevoel aan Jefferson gestuur met die dood van sy dogter in 1808. Die reaksie van Jefferson en rsquos was egter te veel om haar te bedank en het in sy meningsverskille met John Adams ingeloop. Abigail het met krag by die debat aangesluit, en die uitruil daarvan het etlike maande geduur. John Adams het tot die einde niks daarvan geweet nie.
Thomas Jefferson en John Adams is op dieselfde dag oorlede & mdash 4 Julie 1826. Die laaste woorde van Adams en rsquos word wyd aangehaal as & ldquoThomas Jefferson oorleef, & rdquo, maar sy vriend is ure vroeër dood.
'N Ander aspek van Jefferson se lewe wat baie aandag gekry het, is die verhouding tussen hom en Sally Hemings, 'n slaaf wat aan hom behoort het. Bekend om haar skoonheid, was Sally die halfsuster van Thomas Jefferson se vrou. Dit blyk nou feitlik seker te wees dat Jefferson minstens een kind verwek het deur die onlangse DNS -toetse van Sally Hemings, wat Jefferson en Hemings verbind het, alhoewel hul afstammeling, Madison Hemings. Totdat hierdie raaisel deur die moderne wetenskap ontrafel is, was die Jefferson-Hemings-aangeleentheid 'n les in geskiedskrywing, want met 'n stel beskikbare bewyse het betroubare historici tot teenoorgestelde en wedersyds uitsluitende gevolgtrekkings gekom. Die les is dat eerlike mans en vroue nie saamstem nie, selfs as hulle oor die feite saamstem. Verder kan ons eie gevoelens en vooroordele die manier waarop ons die geskiedenis interpreteer beïnvloed.
Die mees volledige werk oor die onderwerp voor die ontdekking van die DNA was die boek van Annette Gordon-Reed, en Thomas Jefferson en Sally Hemings: 'n Amerikaanse kontroversie. onmoontlik om seker te weet wat die Jefferson-Hemings-verhouding was. Gordon-Reed is gepla oor die feit dat bewyse van Madison Hemings, wat beweer dat hy 'n afstammeling van Jefferson en Sally Hemings was, afslag gekry het omdat hy Afro-Amerikaner was.
Baie bewonderaars van Jefferson is ontsteld oor die hele kwessie en sou verkies dat dit nie eers genoem word nie. Sê dit meer oor Jefferson, oor ons, of oor die verskillende tyd waarin Jefferson geleef het?
Jefferson word deur beide links en regs beweer, hy bly ontwykend en omstrede. Persoonlik was hy 'n skaam en introspektiewe man. Hy was 'n briljante denker, bekwaam en pragmaties in sy amp, maar hy was nie 'n groot president nie. Hy verpersoonlik die teenstrydighede in republikanisme: hy het seremonies en formaliteit verag en hom toegewy aan intellektuele strewes. As hy gaste in die Withuis gehad het, het hy hulle gereeld in informele klere gegroet.
Tog was hy 'n politikus en mdashhe het besef dat sy sukses as president afhang van samewerking met die kongres. Jefferson & rsquos View of Man is gevorm deur sy ervarings gedurende die vroeë dae van die Franse Revolusie. Hy het die Franse inval in nuwe regeringsvorme goedgekeur, maar hy was traag om die geweld te betreur. Hy het eenkeer geskryf dat die boom van vryheid van tyd tot tyd verfris moet word met die bloed van patriotte en tiranne. & Quot (Thomas Jefferson ltr. Aan William S. Smith, 13 November 1787.)
Sy openbare lewe is van tyd tot tyd gekenmerk deur konflik met Hamilton, Adams en selfs Washington. Sy mees blywende politieke vriendskap was waarskynlik met James Madison, wat uit die federalistiese kamp verhuis het om 'n staatmaker van Jeffersoniaanse demokrasie en die Demokraties-Republikeinse Party te word. Jefferson het feitlik sy hele lewe lank in aansienlike skuld deurgebring, gedeeltelik deur ander veroorsaak, maar ook deur sy smaak vir meubels, boeke, wyn en ander kleinhandel, sowel as sy weelderige besteding aan Monticello. Hy kon nie 'n stabiele inkomste uit boerdery verdien nie. Jeff erson was mal oor musiek, onderrig geleer, hy het boeke versamel en nadat die oorlog van 1812 sy biblioteek die kern van die Library of Congress geword het.
Jefferson se politieke teorie
Jefferson het nie 'n sterk regering voorgestaan ​​nie. Hy het gesê dat ek nie 'n vriend van 'n baie energieke regering is nie. Dit is altyd onderdrukkend. Dit plaas die goewerneurs inderdaad meer op hul gemak, ten koste van die mense. Soos hierbo genoem, hou hy nie van hoogmoed, formaliteit of aristokratiese pretensies nie. Hy ondersteun die boer wat volgens hom die sout van die aarde is en wou nie hê dat Amerika 'n land van arbeiders moet word nie. Hy vertrou ook nie regters, bankiers of handelaars nie, en hy hou nie van die stadslewe nie.
Al sy pretensies teenoor persoonlike beskeidenheid is egter duidelik dat Jefferson 'n ego gehad het. Alhoewel dit destyds as openlik vir openbare amp beskou is dat dit as manlik vir die openbare amp beskou is, het Jefferson hard agter die skerms gewerk om in 1800 verkies te word. waarvan hy geskryf het. In 'n brief aan Dupont de Nemours, 1816, skryf hy, & ldquo Verlig die mense in die algemeen, en tirannie en verdrukking van liggaam en gees sal aan die begin van die dag soos bose geeste verdwyn. & Rdquo - Thomas Jefferson
Jefferson en John Marshall
John Marshall word deur advokate en historici beskou as die grootste hoofregter in die geskiedenis van die Hooggeregshof. Hy is moontlik ook die mees gewaardeerde en verwaarloosde figuur in die Amerikaanse geskiedenis, want die afdruk wat hy op ons nasie en regering gelaat het, was enorm, maar hy is nie bekend nie. Na jare van staatsdiens in verskillende hoedanighede, waaronder militêre plig onder George Washington tydens die Revolusie, en 'n uitstekende regsloopbaan, is Marshall in een van sy laaste optrede deur president John Adams aangestel voordat hy sy amp verlaat.
Marshall was 'n federalis wat sy houding oor politieke nasionalisme op die bank gebring het. Maar binne 'n paar jaar na sy aanstelling is die meeste federale regters op die hof vervang deur Republikeine wat deur Jefferson of Madison aangestel is. Die besluite wat Marshall geskryf het, was nietemin eenparig of byna 'n huldeblyk aan Marshall en rsquos se skerp regsredes, sy oortuigingsvermoë en sy leierskap van die hof. Marshall, wat deur Adams in 1801 aangestel is, het deur bykans nege presidensiële ampstermyne as hoofregter van die Verenigde State gedien en mdash Jefferson deur Jackson. Toe Marshall in 1835 sterf, het John Quincy Adams gesê dat Marshall se aanstelling sy vader se grootste geskenk aan die land was. John Adams self het die aanstelling sy trotsste daad genoem.
Jefferson het min gebruik vir howe in die algemeen of vir John Marshall in die besonder. (Miskien was daar 'n persoonlike vyandigheid tussen die twee mans, wat op 'n afstand verwant was, wat niks met politiek te doen het nie. Sien Jean Edward Smith, John Marshall: Definer of a Nation, New York: Holt, 1996, 11.) Jefferson het in elk geval na sy graf gegaan en Marshall 'n nadeel vir die Amerikaanse regering genoem. Die twee groot manne was op hul ergste toe hulle mekaar konfronteer. Dit het begin met die geval van Marbury v. Madison.
William Marbury, wat deur John Adams aangestel is as vredesregter in die distrik Columbia, was een van die regters van die dag, en dit is so genoem omdat hulle op die laaste minuut deur Adams aangestel is ingevolge die regswet van 1801. Toe Jefferson president word, het hy ontdek dat Marbury nie sy lasbrief ontvang het nie, ironies genoeg weens 'n toesig van Marshall, wat waarnemende minister van buitelandse sake was voordat hy hoofregter geword het. Ingevolge die regswet van 1789 kan regters dagvaar vir die beskuldiging van mandamus en hierdie saak om die hof te laat beveel dat die lasbrief gelewer word. Marbury het vir sy lasbrief gedagvaar, maar Jefferson het die minister van buitelandse sake, Madison, beveel om dit nie af te lewer nie. Die saak het uiteindelik na die Marshall -hof gegaan.
Marshall was in 'n benoude posisie. Teen hierdie tyd was dit duidelik dat Jefferson die howe, insluitend die Hooggeregshof, swak wou hou. As Marshall Madison beveel om Marbury & rsquos -lasbrief af te lewer en Madison (soos deur Jefferson voorgeskryf) weier, sou Marshall min kon doen, en sou die hof verder verswak word. Daar was geen konstitusionele middele vir die hof om sy eie beslissings af te dwing in die gesig van presidentstryd nie.
Marshall het 'n slim manier om die dilemma gevind, 'n manier wat arme Marbury opgeoffer het, maar die Hof onmeetlik versterk het. Marshall het gesê dat Marbury geregtig was op sy lasbrief, maar dat hy nie in die hooggeregshof daarvoor kon dagvaar nie, soos hy die reg gegee het om dit te doen in die regswet van 1789. Marshall het bevind dat die gedeelte van die handeling in stryd is met die Grondwet, wat gesê het dat die Hooggeregshof in sulke gevalle slegs appèlbevoegdheid het. Hy het die reg van die hof aangevoer om die wetwet ongeldig te verklaar, met ander woorde ongrondwetlik. Die bevoegdheid om wetgewing te hersien word & ldquo genoemGeregtelike hersiening, en rdquo en hoewel Marshall dit nie uitgevind het nie, beweer hy die bevoegdheid vir die Hooggeregshof. Marbury word deur baie beskou as die bekendste en belangrikste besluit van Marshall & rsquos. (Later sal Marshall -besluite hieronder bespreek word.)
Die Lewis en Clark ekspedisie
Kort nadat hy die Louisiana -aankoop voltooi het, in ooreenstemming met sy groot belangstelling in wetenskap, beplan president Jefferson 'n missie om die nuwe gebied te ondersoek. Op 20 Junie 1803 stuur hy 'n brief aan kaptein Meriwether Lewis van die eerste Amerikaanse infanterie. Hy het geskryf: & ldquo Die doel van u missie is om die Missouri -rivier te verken en die belangrikste strome daarvan te verken, soos deur sy loop en kommunikasie met die waters van die Stille Oseaan, of dit nou die Columbia, Oregon, Colorado of enige ander rivier is. direkte en praktiese waterkommunikasie oor hierdie kontinent met die oog op handel. & rdquo
Kaptein Lewis en luitenant William Clark vertrek binne enkele weke. Lewis en Clark het hul groep van ongeveer 40 soldate oor die vasteland gelei tydens 'n reis van twee jaar. Hulle is gelei deur die Frans-Kanadese pelsjagter met die naam Toussaint Charbonneau en sy Shoshone-vrou, Sacajawea, wat ook as vertaler opgetree het in die party en rsquos wat handel oor Indiese stamme. Hulle het Ft. Mandan in die Dakota -gebied, waar hulle die eerste winter deurgebring het, en uiteindelik die kus van Oregon bereik het. In die lente van 1805 het hulle monsters van wilde diere na Jefferson teruggestuur, waaronder 'n lewendige prêriehond. Benewens die verskaffing van gedetailleerde inligting oor die nuut verworwe westelike streke, het hul reise ook aanspraak gemaak op die Oregon -gebied dat dit dekades sou duur voordat die regte verseker sou word. Jefferson het Zebulon Pike ook op 'n soortgelyke missie gestuur. Pike het gehelp om die idee van die Great Plains te vestig as die & ldquoGreat American Desert. & Rdquo Hy het ook die Colorado Rockies verken en die piek wat na hom vernoem is, ontdek.
Die Burr -sameswering
In 1805 tree Aaron Burr uit as vise -president van die Verenigde State. Soos hierbo genoem, het hy Jefferson vir die presidentskap uitgedaag tydens die verkiesing van 1800, alhoewel hy vir vise -president genomineer is. Burr het hom redelik gedien as president van die senaat, en hy het die regsaak Samuel Chase met streng eerlikheid gelei. Alhoewel Jefferson nooit na die optrede van Burr & rsquos in die verkiesing van 1800 verwys het nie, was dit duidelik dat hy nie sy vise -president vertrou het nie. Burr het in 1804 vir die goewerneur van New York gehardloop en verloor. Hy blameer die verlies op politieke vyande, waaronder Alexander Hamilton. Toe Hamilton tydens 'n ete wat Burr as afbrekende opmerkings oor hom beskou, gestuur het, het die twee antagoniste aantekeninge vir mekaar gestuur en uiteindelik 'n tweestryd gevoer. Aangesien tweestryd onwettig was en met die dood strafbaar was in New York, steek die twee die Hudsonrivier oor na New Jersey, waar Burr Hamilton op 11 Julie 1804 dodelik gewond het. Dit is steeds die bekendste tweestryd in die Amerikaanse geskiedenis.
Burr is aangekla van moord in New York en New Jersey, hoewel hy nooit in beide jurisdiksies verhoor is nie. Hy vlug na Suid -Carolina, waar sy dogter gewoon het, en keer uiteindelik terug na Washington om sy termyn as vise -president te voltooi. Nadat hy die amp in 1805 verlaat het, het hy 'n onderneming begin wat uiteindelik daartoe gelei het dat hy aangekla en weens verraad verhoor is. Burr het begin korrespondeer met generaal James Wilkinson oor 'n skynbare plan vir die verowering van Mexiko. Alhoewel die volle aard van Burr & rsquos -voornemens onduidelik gebly het, is daar gerugte dat hy 'n opstand beplan om die westelike dele van Amerika van die nasie te skei en 'n ryk te skep wat hy sou beheer. Hy was duidelik besig met 'n sameswering, alhoewel besonderhede troebel bly. Burr is uiteindelik gearresteer, aangekla van verraad teen die Verenigde State en na Richmond, Virginia, gebring vir verhoor.
Voordat die verhoor begin het, het president Jefferson openlik sy mening uitgespreek dat Burr skuldig was aan verraad. Hoofregter Marshall, wat die verhoor gelei het, volg egter die streng konstruksie van die definisie van verraad in die Grondwet. Artikel III, afdeling 3, lui: & ldquo Niemand sal skuldig bevind word aan Verraad nie, tensy die getuienis van twee Getuies van dieselfde openlike wet, of op belydenis in die openbare hof. daardie standaard. Aaron Burr is dus vrygespreek, wat die breuk tussen Jefferson en Marshall vergroot en permanent gemaak het. So het die openbare loopbaan van Aaron Burr, 'n man wat uit genade geval het, beëindig en wie se gedrag baie van sy mede- en liefhebbers met skrik vervul het. (Sien Gordon Wood, Revolusionêre karakters: wat die stigters anders gemaak het, New York, 2006, veral & ldquoThe Real Treason Trial of Aaron Burr, & rdquo223-242. Burr se vele bewonderenswaardige eienskappe is swaarder as sy oorweldigende ambisie.
Die Louisiana -aankoop
Jefferson se presidentskap, net soos dié van Washington en Adams, is oorheers deur buitelandse aangeleenthede as gevolg van die oorloë wat die Franse Revolusie tot gevolg gehad het. Teen die tyd dat Jefferson president geword het, het Napoleon aan bewind gekom in Frankryk en het hy begin met die skepping van 'n wêreldwye ryk. Buitelandse minister James Madison het lankal geglo dat die sterkte van Amerikaanse handel 'n invloedryke faktor in Europese aangeleenthede kan wees. Beide hy en Jefferson het geglo dat die Verenigde State Groot -Brittanje teen Frankryk kan speel om hul eie doelwitte te bereik. Napoleon, aan die ander kant, het Noord -Amerika en die Karibiese Eilande as moontlike gebiede beskou wat hy kon gebruik om Franse mag te ontwikkel.
Die Mississippirivier, tesame met die Ohio en Tennessee, wat daarin gevoer is, is sedert die 1780's beskou as miskien die belangrikste kommunikasieweg in die jong land, ten minste vir die state en gebiede wes van die Appalachiërs. Die sleutel tot die kommersiële gebruik van die Mississippi was New Orleans. Pinckney & rsquos -verdrag van 1795 (die Verdrag van San Lorenzo) het die reg op deposito in New Orleans bepaal. Toe die Louisiana -gebied later in 1800 in die geheime Verdrag van San Ildefonso aan Frankryk afgestaan ​​is, is Amerika se regte nie oorgedra nie.
Jefferson het eers in 1803 van die oordrag van mag formeel verneem, alhoewel hy geheime intelligensie oor Napoleon en rsquos -voornemens in Noord -Amerika van vriende in Frankryk gekry het. Napoleon was intussen van plan om die Louisiana -gebied te koloniseer. Hy sou slawe uit Haïti gebruik om 'n landbou -onderneming te stig om sy planne vir verdere verowering te ondersteun. 'N Slawe -opstand in Haïti onder leiding van Toussaint L'Overture het die planne van Napoleon en rsquos egter ontstel, en hy het die Amerikaners verstom deur hulle die hele Louisiana -gebied aan te bied. Livingston en Monroe is gemagtig om slegs New Orleans te koop uit vrees dat Napoleon die aanbod kan herroep, maar hulle het ingestem om die hele streek vir $ 15 miljoen te koop.
Alhoewel die koop van Louisiana een van die grootste winskopies in die geskiedenis was, het 'n verrassende teenkanting teen die verdrag ontstaan. New England-gebaseerde federaliste was bang dat die toevoeging van meer gebied in die Weste hul politieke invloed ten opsigte van die res van die land sou verminder. Die voorgestelde aankoop het 'n grondwetlike vraag in Jefferson se gedagtes laat ontstaan, maar hy is oorgehaal om opsy te sit en die winskopie 800 000 vierkante myl op ongeveer drie sent per hektaar te haal. Die presiese grense is nie duidelik omlyn nie, wat gelei het tot 'n latere kontroversie met Spanje. Die aankoop het die grootte van die Verenigde State egter verdubbel.
Voor die Amerikaanse rewolusie het Groot -Brittanje al jare hulde gebring aan die Noord -Afrikaanse nasies Algiers, Tunis, Marokko en Tripoli, 'n gebied bekend as die Barbary Coast, om vrye handel in die Middellandse See te geniet. Toe die Amerikaanse bondgenootskap met Frankryk in 1778 onderteken is, is Amerikaanse vaartuie deur die Franse vloot beskerm teen kwaadgeweld, beledigings, aanvalle of vernederings deur die Barbary Pirates. Na die rewolusie het Amerikaanse vaartuie nie meer die beskerming van die Franse of Britte gehad nie en was dit dus onderhewig aan seeroweraanvalle, wat die vang van skepe en bemannings behels, gevolg deur eise vir losprys.
Presidente Washington en Adams was bereid om hulde te bring aan die Barbary -state omdat dit goedkoper was om lospryse te betaal as om oorloë te voer teen die nasies. Toe Thomas Jefferson minister van Frankryk en later minister van buitelandse sake was, het hy besware uitgespreek teen die losprys. Nietemin het die Verenigde State byna 'n miljoen dollar betaal om die terugkeer van matrose in 1795 uit Algiers te verkry.
Toe Jefferson in 1801 president word, eis die pasha van Tripoli duisende dollars aan jaarlikse huldeblyke, en toe Jefferson weier, verklaar die pasha oorlog teen die Verenigde State. In sy eerste jaarlikse boodskap aan die kongres het Jefferson gesê dat hoewel die land met 'n toestand van vrede geseën is, daar een uitsondering bestaan. Sy burgemeester het gesê:
Tripoli, die minste van die Barbary -state, het na vore gekom met eise wat ongegrond was, hetsy in die regte of in die kompakte. & hellip Die styl van die vraag word toegelaat, maar een antwoord. Ek het 'n klein eskader fregatte na die Middellandse See gestuur, met die versekering dat ons opreg was om in vrede te bly, maar met bevele om ons handel teen die bedreigde aanval te beskerm. Die maatreël was geurig en heilsame. & hellip, ek wens ek kon sê dat ons situasie met al die ander Barbary -state heeltemal bevredigend was. "
Teen die einde van sy eerste termyn stuur Jefferson ekstra skepe onder Navy Commodore Edward Preble na die Middellandse See. Lt. Stephen Decatur het 'n reënpartytjie gestuur om die fregat aan die brand te steek U.S.S. Philadelphia, wat die Tripolitaanse seerowers gevang het. Huursoldate en mariniers onder leiding van luitenant Presley O & rsquoBannon het uit Egipte oor land getrek en die stad Derna in Tripoli verower. (Die eerste reël van die Marine Corps Hymn herdenk die gebeurtenis met die woorde & aan die oewers van Tripoli. & Rdquo) 'n Sterk vlootblokkade het die oorlog tot 'n einde gebring. Alhoewel die Verenigde State nie al die Barbary -state kon verslaan nie, het die geweld toon dat die Noord -Afrikaanse nasies groter respek vir Amerikaanse regte toon. Tog het die Verenigde State hulde gebring aan die ander Barbary-state tot 1816, toe kaptein Decatur die Dey van Algiers met 'n Amerikaanse eskader van 10 skepe verslaan het. Amerikaanse aansien was tydens die oorloë op die spel en is verdedig. Die idee van & ldquoMillions vir verdediging, maar nie een sent vir huldeblyk nie & rdquo in die XYZ Affair, was egter nie waar nie. Amerikaners het jare lank hulde gebring aan seerowers.
Jefferson se tweede termyn
Die dood van Hamilton en rsquos versnel die afname van die Federalistiese Party tot 25%, wat weer die behoefte aan eenheid van die Republikeinse Party verminder het. Jefferson staar twee groot afwykings van sy party in die gesig. John Randolph van Roanoke was 'n briljante, maar taai politikus wat gelei het vir die & ldquoTertium Quids & rdquo (the & ldquothird somethings & rdquo) hulle het gestaan ​​vir suiwer republikeinse ideale. Hulle het aandag getrek toe hulle grondtoelaes in Georgië aangeval het aan maatskappye wat vroeër die staatswetgewer omgekoop het. 'N Latere wetgewer het probeer om hierdie verkope tot niet te maak, maar baie van die grond was reeds in besit van onskuldige derde partye wat te goeder trou daarvoor gekontrakteer het. Die hooggeregshof van Marshall het beslis Fletcher v. Peck (1810) dat die staatswetgewer 'n kontrak nie kon herroep nie, selfs al is dit onder valse voorwendsels verkry. Die uitspraak het die Hof se reg bepaal om staatswette te vernietig as dit die Grondwet oortree.
Die buitelandse slawehandel is op 1 Januarie 1808 verbied, soos toegelaat deur die Grondwet. Die wet wat die kongres aanvaar het, het die invoer egter nie beëindig nie. Baie slawe word steeds na die land gesmokkel, volgens ramings is die aantal slawe wat teen 1860 onwettig ingevoer is, 50 000, of selfs hoër.
Die Essex Junto. Die eerste gedreun van afstigting in die Amerikaanse geskiedenis kom uit New England en was geassosieer met 'n groep wat bekend staan ​​as die & ldquoEssex Junto. oorspronklik bekend was, was 'n groep konserwatiewe openbare figure in Essex County, Massachusetts ten tyde van die Amerikaanse Revolusie. Hulle ondersteun die revolusie, maar was minder as entoesiasties oor die onbeperkte verspreiding van demokrasie. Hulle trek na die Federalist Party en maak beswaar teen die Republikeinse beleid van Thomas Jefferson. Omdat die Louisiana -aankoop gebied sou oopmaak wat waarskynlik sterk Republikein sou word, het die Essex -groep begin met die oprigting van 'n Noordelike konfederasie wat van die Republikeinse Suid sou skei. Hulle het vinnig besef dat die struktuur New York en New Jersey moet insluit. Hulle het visepresident Aaron Burr genader, wat, soos ons gesien het, reeds in onguns was met Jefferson en van plan was om vir die goewerneur van New York aan te bied. Burr was medelye met die konfederasieplan. Toe hy die verkiesing vir goewerneur verloor, het die planne vir die konfederasie egter verdwyn. Oorblyfsels van die groep sou egter in 1814 en 1815 weer opdaag tydens die Hartford -konvensie, wat verder op die volgende bladsye bespreek sal word.
Vooraanstaande nasionaliste, George Washington, Alexander Hamilton en Benjamin Franklin (sien Annapolis -konvensie), genoem die Konstitusionele Konvensie in 1787. Dit het 'n nuwe grondwet opgestel wat aan die staat se bekragtigingskonvensies voorgelê is vir goedkeuring. (Die ou kongres van die Konfederasie het die proses goedgekeur.) James Madison was die mees prominente figuur waarna hy dikwels 'die vader van die Grondwet' genoem word. 
'N Heftige debat oor bekragtiging het die' federaliste '(wat die Grondwet gesteun het en onder leiding van Madison en Hamilton gelei het) teen die' anti-federaliste '(wat die nuwe grondwet gekant was). Die federaliste het gewen en die Grondwet is bekragtig. Die Anti-Federaliste was diep bekommerd oor die teoretiese gevaar van 'n sterk sentrale regering (soos dié van Brittanje) wat eendag die regte van die state kan verower.  Die opstellers van die Grondwet wou nie of verwag dat politieke partye sou ontstaan ​​nie, omdat hulle dit as verdeeld beskou het. 
Die term "Federalist Party" het sy oorsprong omstreeks 1792–93 en verwys na 'n ietwat ander koalisie van ondersteuners van die Grondwet in 1787–88, asook heeltemal nuwe elemente, en selfs 'n paar voormalige teenstanders van die Grondwet (soos Patrick Henry). Madison het die Grondwet grotendeels geskryf en was dus 'n federalis in 1787–88, maar hy het die program van die Hamiltonians en hul nuwe "Federalist Party" gekant. 
Aanvanklik was daar geen partye in die land nie. Daar ontstaan ​​gou faksies oor dominante persoonlikhede soos Alexander Hamilton, die sekretaris van die tesourie, en Thomas Jefferson, die minister van buitelandse sake, wat Hamilton se breë visie van 'n magtige federale regering teëgestaan ​​het. Jefferson maak veral beswaar teen Hamilton se buigsame siening van die Grondwet, wat strek tot 'n nasionale bank. Jefferson het saam met Madison gekant teen die regering van Washington, wat die "Anti-Administration party" gelei het. Washington is in 1792 herverkies sonder opposisie.
Hamilton het 'n nasionale netwerk van ondersteuners gebou wat omstreeks 1792–93 as die Federalist Party ontstaan ​​het. In reaksie hierop bou Jefferson en James Madison 'n netwerk van ondersteuners van die republiek in die kongres en in die state wat in 1792–93 as die Demokraties-Republikeinse Party ontstaan ​​het. Die verkiesing van 1792 was die eerste wat betwis is oor iets wat op 'n partydige basis lyk. In die meeste state is die kongresverkiesings in 'n sekere sin erken, soos Jefferson -strateeg John Beckley dit stel, as 'n 'stryd tussen die departement van tesourie en die republikeinse belang'. In New York is die wedloop om goewerneur volgens hierdie reëls georganiseer. Die kandidate was John Jay, 'n Hamilton, en die huidige George Clinton, wat verbonde was aan Jefferson en die Republikeine. 
In 1793 is die eerste Demokraties-Republikeinse verenigings gestig. Hulle ondersteun die Franse Revolusie, wat pas die teregstelling van koning Lodewyk XVI beleef het, en ondersteun in die algemeen die Jeffersoniese saak. Die woord 'demokraat' is deur Citizen Genet vir die samelewings voorgestel, en die federaliste het Jefferson se vriende as 'demokrate' bespot. Nadat Washington die samelewings as onrepubliek bestempel het, het hulle meestal verdwyn.
In 1793 het daar oorlog ontstaan ​​tussen Engeland, Frankryk en hul Europese bondgenote. Die Jeffersonians het Frankryk bevoordeel en gewys op die verdrag van 1778 wat nog van krag was. Washington en sy eenparige kabinet (insluitend Jefferson) het besluit dat die verdrag die VSA nie verplig om tot die oorlog toe te tree nie, maar Washington verklaar neutraliteit.
Toe die oorlog in 1794 met Brittanje dreig, het Washington John Jay gestuur om die Jay -verdrag met Brittanje te onderhandel, dit is laat in 1794 onderteken en in 1795 bekragtig. VSA en Brittanje.  Die Jeffersonians het die verdrag sterk veroordeel en gesê dat dit dreig om republikanisme te ondermyn deur die aristokratiese Britte en hul federalistiese bondgenote te veel invloed te gee.  Die hewige debatte oor die Jay -verdrag in 1794–96, volgens William Nisbet Chambers, het die politiek genasionaliseer en 'n faksie in die kongres in 'n landwye party verander. Om die verdrag te beveg, het die Jeffersonians '' '' '' '' '' koördinasie '' in die aktiwiteit '' tussen die leiers in die hoofstad, en die leiers, die aktiewe en 'n gewilde opvolging in die state, graafskappe en dorpe 'gevestig'. 
In 1796 daag Jefferson John Adams uit om die presidentskap en verloor. Die kieskollege het die besluit geneem, en dit is grootliks gekies deur die staatswetgewers, waarvan baie nie op nasionale party gekies is nie.
Teen 1796 het albei partye 'n nasionale koerantnetwerk gehad wat mekaar hewig aangeval het. Die federalistiese en republikeinse koerante van die 1790's het kwaai stote teen hul vyande verhandel.  'n Voorbeeld is hierdie akrostiek uit 'n Republikeinse koerant (let op die volgorde van die eerste letter van elke reël): 
'N SK - wie lê hier onder hierdie monument?
Dit is 'n selfgemaakte MONSTER, wat
Ek het alle ondeugde aangegryp. Sy arrogansie was soos
X erxes, wat die ongehoorsame see geslaan het,
'N Oortreding sy kleinste misdaad toe hy
N obiliteit geraak. Hierdie voorreg
Deur Monarchs aangeneem, was daarby die bylae.
Ontmoet en verlei om te probeer bedrog,
R het deug, vryheid en God uitgespreek.
Tante deur hoere - hy agtervolg hulle
Hierdie adellike was 'n ristokratiese Bok
Die monster van monsters, in besoedeling vaardig
Ek het gesukkel met onheil, bordele, fondse en banke
L ewd slaaf van wellus, - bekostigbare troos
Vir rou hoere, en klaagliedere.
O, alle dwase, besmet met 'n koninklike naam
Niemand behalwe die dwase nie, hulle goddeloosheid verkondig.
Die mees hewige retoriek kom in debatte oor die Franse Revolusie, veral die Jacobin Terror van 1793–94 toe die guillotine daagliks gebruik word. Nasionalisme was 'n hoë prioriteit, en die redaksie het 'n intellektuele nasionalisme gekweek wat gekenmerk word deur die federalistiese poging om 'n nasionale literêre kultuur te stimuleer deur middel van hul klubs en publikasies in New York en Philadelphia, en deur die pogings van die federalist Noah Webster om die taal te vereenvoudig en te amerikaniseer. 
Geskiedkundiges het statistiese tegnieke gebruik om die partydeling in die kongres te bepaal. Baie kongreslede was in die eerste paar jaar moeilik om te klassifiseer, maar na 1796 was daar minder onsekerheid. Die eerste partye was anti-federalisties en federalisties.
Federalistiese en demokraties-republikeinse sterkte in die kongres per verkiesingsjaar 
Gegewe die mag van die federaliste, moes die Demokratiese Republikeine harder werk om te wen. In 1806 in Connecticut het die staatsleierskap stadsleiers instruksies gestuur vir die komende verkiesings wat elke stadsbestuurder deur die staatsleiers aangesê het "om 'n distriksbestuurder in elke distrik of deel van sy stad aan te stel, met die versekering dat elkeen sy plig getrou sal nakom ". Toe het die stadsbestuurder opdrag gekry om lyste op te stel en die aantal belastingbetalers, die aantal stemgeregtigdes, die aantal "besliste demokratiese republikeine", "besliste federaliste" of "twyfelagtig" op te tel en uiteindelik die aantal ondersteuners te tel wat tans nie stemgeregtig was nie, maar wat moontlik sou kwalifiseer (volgens ouderdom of belasting) by die volgende verkiesing. Die opgawes gaan uiteindelik na die staatsbestuurder, wat aan dorpe in die agterplaas aanwysings gegee het om al die geskiktheid vir stadsvergaderings te kry, die jong mans te help om te stem, 'n volledige kaartjie vir plaaslike verkiesings aan te wys en om die partytjiekaartjie te druk en te versprei. (Die geheime stembrief het 'n eeu lank nie verskyn nie.)  Hierdie hoogs gekoördineerde "kry-uit-die-stem" -rit was bekend vir moderne politieke kampvegters, maar was die eerste in sy soort in die wêreldgeskiedenis.
Die Jeffersonians het baie veldtogtegnieke uitgevind wat die Federaliste later aangeneem het en wat standaard Amerikaanse praktyk geword het. Hulle was veral effektief in die bou van 'n netwerk van koerante in groot stede om hul verklarings uit te saai en in hul guns te redaksioneer. Maar die federaliste, met 'n sterk basis onder handelaars, beheer meer koerante: in 1796 was die federalistiese koerante meer as 4 tot 1. Die Demokratiese Republikeine het elke jaar meer koerante begin publiseer, maar die federaliste het steeds 'n 2 tot 1 numeriese voordeel. Die meeste koerante aan elke kant was weekblaaie met 'n oplaag van 300 tot 1000.  Jefferson het die redaksie stelselmatig gesubsidieer. Fisher Ames, 'n toonaangewende federalis, wat die term "Jacobin" gebruik het om Jefferson se volgelinge te koppel aan die terroriste van die Franse Revolusie, het die koerante die skuld gegee dat hulle Jefferson gekies het, en beskou hulle as "'n ooreenkoms vir enige regering. Die Jacobyne het hul triomf aan die onophoudelike gebruik van hierdie enjin, nie net soveel vaardigheid in die gebruik daarvan as deur herhaling nie. "  Geskiedkundiges beaam die beoordeling van Ames. Soos 'n mens verduidelik,
Dit was die geluk van die Republikeine om 'n aantal hoogs begaafde politieke manipuleerders en propagandiste in hul geledere te hê. Sommige van hulle het die vermoë gehad. om nie net die probleem op te spoor en te ontleed nie, maar om dit kort en bondig voor te stel, die gepaste frase te vervaardig, die dwingende slagspreuk te munt en 'n beroep op die kiesers te doen oor 'n gegewe kwessie in taal wat dit kan verstaan. [ aanhaling nodig ]
Uitstekende frasemakers was redakteur William Duane, partyleiers Albert Gallatin en Thomas Cooper, en Jefferson self.  Intussen het John J. Beckley van Pennsylvania, 'n vurige partydige, nuwe veldtogtegnieke (soos massaverspreiding van pamflette en met die hand geskrewe stembriewe) uitgevind wat die steun en ongekende stemme vir die Jeffersonians veroorsaak het.
Met die wêreld wat na 1793 in wêreldoorlog ingegooi is, kon die klein nasie aan die rand van die Europese stelsel skaars neutraal bly. Die Jeffersonians het sterk maatreëls teen Brittanje en selfs nog 'n oorlog versoek. Die federaliste het probeer om oorlog te voorkom deur die Jay -verdrag (1795) met Engeland. Die verdrag het baie omstrede geraak toe die Jeffersonians dit as 'n uitverkoop aan Brittanje bestempel het, selfs al het die federaliste gesê dat dit oorlog vermy, die Indiese bedreiging verminder, goeie handelsbetrekkinge met die wêreld se voorste ekonomiese mag geskep het en langdurige geskille van die revolusionêre beëindig het. Oorlog. Toe Jefferson in 1801 aan bewind kom, eer hy die verdrag, maar nuwe geskille met Brittanje het gelei tot die oorlog van 1812. 
In 1798 het geskille met Frankryk gelei tot die Quasi-oorlog (1798–1800), 'n swart oorlogsoorlog waarby die vloote en handelskepe van beide lande betrokke was. Demokrate-Republikeine het gesê Frankryk wil regtig vrede hê, maar die XYZ-saak onderbreek hul posisie. Hamilton en sy 'High Federalist' bondgenote het gewaarsku dat 'n volskaalse oorlog met Frankryk op hande is, en dwing die kwessie deur goedkeuring van die Kongres te kry om 'n groot nuwe leër op te rig (wat Hamilton beheer het), vol met kommissies (wat hy aan sy partydiges geskenk het) ). Die Alien and Sedition Acts (1798) het teenstanders, waaronder pro-Jefferson-redakteurs, en die kongreslid van Vermont, Matthew Lyon, vasgekeer wat in 1798 herverkiesing gewen het terwyl hy in die tronk was. In die Kentucky en Virginia Resolutions (1798), in die geheim opgestel deur Madison en Jefferson, het die wetgewers van die twee state die mag van die federale regering uitgedaag. 
Nasionale skuld Redigeer
Jefferson en Albert Gallatin het gefokus op die gevaar dat die staatskuld, tensy dit afbetaal is, 'n bedreiging vir republikeinse waardes sou wees. Hulle was ontsteld dat Hamilton die nasionale skuld verhoog en dit gebruik om sy federalistiese basis te versterk. Gallatin was die hoofkenner van die Republikeinse Party oor fiskale aangeleenthede en het as tesourie -sekretaris onder Jefferson en Madison hard gewerk om belasting te verlaag en die skuld te verlaag, terwyl hy terselfdertyd kontant betaal het vir die Louisiana -aankoop en die befondsing van die oorlog van 1812. Burrows sê van Gallatin :
Sy eie vrese vir persoonlike afhanklikheid en die gevoel van integriteit van sy klein winkelier, beide versterk deur 'n stam van radikale republikeinse denke wat 'n eeu vroeër in Engeland ontstaan ​​het, het hom oortuig dat openbare skulde 'n kwekery is van veelvuldige openbare euwels-korrupsie, wetgewende impotensie, uitvoerende tirannie, sosiale ongelykheid, finansiële spekulasie en persoonlike traagheid. Hy het aangevoer dat dit nie net nodig was om die bestaande skuld so vinnig as moontlik uit te skakel nie, maar die Kongres sou teen die ophoping van toekomstige skulde moet sorg deur noukeuriger toesig te hou oor staatsuitgawes. 
Andrew Jackson het die staatskuld as 'n 'nasionale vloek' beskou en hy was veral trots daarop om die hele staatskuld in 1835 af te betaal. 
In 'n ontleding van die hedendaagse partystelsel, skryf Jefferson op 12 Februarie 1798:
Twee politieke sektes het in die VSA ontstaan, die een wat glo dat die uitvoerende gesag die tak van ons regering is wat die ander die nodigste ondersteun, wat net soos die analoog in die Engelse regering reeds te sterk is vir die republikeinse dele van die Grondwet en daarom neig hulle in onomwonde gevalle tot die wetgewende bevoegdhede: die eersgenoemde hiervan word federaliste genoem, soms aristokrate of monokrate, en soms Tories, na die ooreenstemmende sekte in die Engelse regering van presies dieselfde definisie: laasgenoemde is gestileerde republikeine, Whigs, jacobins, anargiste, dis-organiseerders, ens. Hierdie terme is bekend by die meeste persone. 
Madison het hard gewerk om partylyne binne die kongres te vorm en koalisies te bou met simpatieke politieke faksies in elke staat. In 1800 het 'n kritiese verkiesing die kiesers gegalvaniseer, die federaliste uit die krag geskrap en Jefferson en sy Demokraties-Republikeinse Party verkies. Adams het 'n paar minute 'middernagafsprake' gemaak, veral die federalis John Marshall as hoofregter. Marshall beklee die pos vir drie dekades en gebruik dit om die Grondwet te federaliseer, tot groot ontsteltenis van Jefferson. 
As president het Jefferson gewerk om die regering van Adams se "middernag -afsprake" te reinig, die kommissies van 25 van 42 aangestelde regters weerhou en weermagoffisiere verwyder. Die gevoel dat die nasie twee mededingende partye nodig het om mekaar te balanseer, is deur geen van die partye ten volle aanvaar nie. Hamilton het Jefferson se verkiesing as die mislukking van die federalistiese eksperiment beskou. Die retoriek van die dag was rampspoedig - die verkiesing van die opposisie het beteken dat die vyand die land sou verwoes. Jefferson se buitelandse beleid was nie juis pro-Napoleon nie, maar dit het druk op Brittanje uitgeoefen om die indruk van Amerikaanse matrose en ander vyandige dade te stop.Deur 'n handelsverbod teen Brittanje op te stel, het Jefferson en Madison die land in 'n ekonomiese depressie gedompel, 'n groot deel van die sake van Federalist New England verwoes en uiteindelik die oorlog van 1812 neergeslaan met 'n veel groter en magtiger vyand. 
Die federaliste het die regering sterk gekritiseer en sterk geword in die industriële noordooste. Hulle het egter 'n groot fout begaan in 1814. Daardie jaar het die semi-geheime "Hartford-konvensie" besluite geneem wat op die afskeiding van hul publikasie bederf het, die Federalistiese party verwoes het. Dit het al jare lank gehink, met krag in New England en verspreide oostelike state, maar feitlik geen krag in die Weste nie. Terwyl Federaliste gehelp het om talle veldtogtegnieke uit te vind of te ontwikkel (soos die eerste nasionale benoemingskonvensies in 1808 ), het hul elitistiese vooroordeel die middelklas vervreem, sodat die Jeffersonians kon beweer dat hulle die ware gees van "republikanisme" verteenwoordig. 
Vanweë die belangrikheid van buitelandse beleid (besluit deur die nasionale regering), die verkoop van nasionale gronde en die beskerming wat deur die president beheer word, het die faksies in elke staat hulself parallel met die federaliste en Republikeine aangepas. Sommige koerantredakteurs het kragtige politici geword, soos Thomas Ritchie, wie se "Richmond Junto" die staatspolitiek van Virginia vanaf 1808 tot in die 1840's beheer het. 
New England was altyd die vesting van die federalistiese party. Een historikus verduidelik hoe goed dit in Connecticut georganiseer was:
Dit was slegs nodig om die werksmetodes van die georganiseerde liggaam van ampsdraers wat die kern van die party was, te vervolmaak. Daar was die staatsamptenare, die assistente en 'n groot meerderheid van die vergadering. In elke graafskap was daar 'n balju met sy afgevaardigdes. Die hele regter van die staat, land en stad was potensiële en algemeen aktiewe werkers. Elke stad het verskeie vrederegters gehad, skooldirekteure en, in federalistiese dorpe, al die stadsamptenare wat gereed was om die party se werk voort te sit. Polisiebeamptes, staatsadvokate, prokureurs, professore en onderwysers was in die wa van hierdie 'dienspligbare weermag'. In totaal is ongeveer 'n duisend of elfhonderd afhanklike amptenare beskryf as die binneste ring wat altyd vir hul eie afhanklik was en genoeg meer stemme binne hul beheer om 'n verkiesing te besluit. Dit was die federalistiese masjien. 
Godsdienstige spanning het Connecticut gepolariseer, aangesien die gevestigde Congregational Church in bondgenootskap met die federaliste sy greep op mag probeer behou het. Verskillende groepe beweeg na die Jeffersonians. Die mislukking van die Hartford-konvensie in 1814 het die federaliste gewond, wat uiteindelik in 1817 deur die Demokratiese Republikeine opgestoot is.
Die First Party -stelsel was hoofsaaklik gebou op buitelandse beleidskwessies wat verdwyn het met die nederlaag van Napoleon en die kompromisoplossing van die oorlog van 1812. Verder verdwyn die vrees dat federaliste beplan om aristokrasie weer in te stel. So het 'n "Era of Good Feelings" onder James Monroe die hoogspanningspolitiek van die Eerste Partystelsel omstreeks 1816 vervang. Persoonlike politiek en faksiegeskille is soms nog steeds sterk gedebatteer, maar Amerikaners het nie meer aan hulself gedink in terme van politieke partye nie. 
Geskiedkundiges het die presiese einde van die stelsel bespreek.  Die meeste het tot die gevolgtrekking gekom dat dit teen 1820 uitgebars het. In die klein deelstaat Delaware, grootliks geïsoleer van die groter politieke magte wat die land beheer, het die First Party System tot in die 1820's voortgegaan, terwyl die federaliste soms kantore gewen het.
Alexander Hamilton was van mening dat slegs deur die ondersteuning van sy ondersteuners daagliks in elke staat oor baie aangeleenthede te ondersteun, die regering deur dik en dun ondersteun kan word. Koerante was nodig om binne die party se beskerming te kommunikeer, het die party se leiers gehelp en nuwe vriende gemaak. 
Hamilton, en veral Washington, het die idee van 'n opposisieparty wantrou, soos blyk uit George Washington se afskeidsrede van 1796. Hulle het gedink dat opposisiepartye die land net sou verswak. Daarteenoor was Jefferson die belangrikste krag agter die skepping en kontinuïteit van 'n opposisieparty.  Hy het diep gevoel dat die federaliste aristokratiese magte verteenwoordig wat vyandig is teenoor ware republikanisme en die ware wil van die mense, soos hy verduidelik in 'n brief aan Henry Lee in 1824:
Mans volgens hul grondwette is natuurlik verdeel in twee partye: 1. Diegene wat die mense vrees en wantrou en alle magte van hulle in die hande van die hoër klasse wil trek. 2. Diegene wat hulself met die mense vereenselwig, vertroue in hulle het, koester en beskou hulle as die eerlikste en veiligste, hoewel nie die wysste bewaarder van die openbare belange nie. In elke land bestaan ​​hierdie twee partye, en in elkeen waar hulle vry is om te dink, te praat en te skryf, verklaar hulle hulself. Noem hulle dus liberale en diensknegte, Jakobyne en Ultras, grille en tories, republikeine en federaliste, aristokrate en demokrate, of met watter naam u ook al wil, hulle is steeds dieselfde partye en streef na dieselfde voorwerp. Die laaste benaming van aristokrate en demokrate is die ware wat die essensie van alles uitdruk.
Hofstadter (1970) toon dat dit baie jare geneem het voordat die idee posgevat het dat dit beter is om twee partye te hê as om een ​​of geen te hê. Die oorgang is moontlik gemaak deur die suksesvolle oorgang van mag in 1801 van die een party na die ander. Alhoewel Jefferson stelselmatig Federalistiese weermagoffisiere en ampsdraers geïdentifiseer het, is hy deur protesoptredes van republikeine verhinder om hulle almal te verwyder. Die Quids het gekla dat hy nie ver genoeg gegaan het nie.
Beide partye het kongresbenoemingsvoorsieners gebruik om die eerste keer formeel kaartjies aan te wys. Die federaliste het 'n kaartjie aangewys wat bestaan ​​uit die huidige president John Adams van Massachusetts en Charles Cotesworth Pinckney van Suid -Carolina. Pinckney het in die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog geveg en later dien as minister van Frankryk. Die Demokratiese Republikeine het 'n kaartjie aangewys wat bestaan ​​uit vise-president Thomas Jefferson van Virginia en die voormalige senator Aaron Burr van New York. Jefferson was die naaswenner in die vorige verkiesing en was saam met James Madison en ander die stigter van die party, terwyl Burr gewild was in die elektries belangrike deelstaat New York. 
Federalistiese kandidate Redigeer
Demokraties-Republikeinse kandidate Redigeer
Terwyl die 1800-verkiesing 'n herkamp van die verkiesing in 1796 was, het dit 'n nuwe soort Amerikaanse politiek, 'n tweeparty-republiek en 'n hewige veldtog agter die skerms en deur die pers ingelui. Boonop het die verkiesing die "groter as die lewe" Adams en Jefferson, wat voorheen hegte bondgenote was, politieke vyande gemaak. 
Die veldtog was bitter en gekenmerk deur laster en persoonlike aanvalle aan beide kante. Federaliste het gerugte versprei dat die Demokrate-Republikeine radikale ateïste  is wat die land sou verwoes (gebaseer op die Demokraties-Republikeinse steun vir die Franse Revolusie). In 1798 het George Washington gekla "dat u die swartwitpens so gou as moontlik kan skrop, die beginsels van 'n verklaarde demokraat kan verander en dat hy niks sonder poging sal laat om die regering van hierdie land omver te werp nie".  Intussen het die Demokrate-Republikeine die federaliste daarvan beskuldig dat hulle republikeinse beginsels ondermyn het met die Wet op vreemdelinge en sedisie, waarvan sommige later ongrondwetlik verklaar is na hul verstryking deur die Hooggeregshof, en hulle steun vir hul steun aan buitelandse immigrante, waarvan hulle ook Federaliste beskuldig het om Brittanje en die ander koalisielande in hul oorlog met Frankryk te bevoordeel om aristokratiese, anti-demokratiese waardes te bevorder. 
Adams is aangeval deur beide die opposisie-demokraties-republikeine en 'n groep sogenaamde 'High Federalists' wat in lyn was met Alexander Hamilton. Die Demokrate-Republikeine was van mening dat die buitelandse beleid van Adams te gunstig teenoor Brittanje was, omdat hulle bang was dat die nuwe weermag wat vir die kwasi-oorlog opgeroep is, die mense sou onderdruk teen nuwe belasting om vir oorlog te betaal en die vreemdeling- en sedisie-wette aanval as 'n oortreding van die staat regte en die Grondwet. 'Hoë federaliste' het Adams as te gematig beskou en sou eerder die leierskap van Alexander Hamilton verkies het. 
Hamilton het blykbaar ongeduldig geraak met Adams en wou 'n nuwe president hê wat meer ontvanklik was vir sy doelwitte. Tydens Washington se presidentskap kon Hamilton die federale reaksie op die Whiskey Rebellion beïnvloed (wat die regering se mag bedreig het om burgers te belas). Toe Washington aankondig dat hy nie 'n derde termyn wil soek nie, word Adams algemeen erken deur die Federaliste as die volgende in die ry. [ aanhaling nodig ]
Dit lyk asof Hamilton in 1796 gehoop het dat sy invloed binne 'n Adams -administrasie so groot as of groter sou wees as in Washington. Teen 1800 het Hamilton besef dat Adams te onafhanklik was en het gedink dat die federale vise -presidentskandidaat, Charles Cotesworth Pinckney van Suid -Carolina, meer geskik was om Hamilton se belange te dien. In sy derde sabotasiepoging in die rigting van Adams,  het Hamilton stilweg besluit om Pinckney as president te verkies. Gegewe Pinckney se gebrek aan politieke ervaring, sou hy verwag word dat hy oop was vir Hamilton se invloed. Hamilton se plan het die federale party egter teëgestaan ​​en seergemaak, veral na een van sy briewe, 'n skerp kritiek op Adams wat vier en vyftig bladsye lank was,  in die hande van 'n Demokraties-Republikein geval het en kort daarna openbaar geword het. Dit het Adams in die verleentheid gebring en Hamilton se pogings namens Pinckney benadeel,  om nie eens te praat van die versnelling van Hamilton se eie politieke agteruitgang nie. 
Die kontemporêre onortodokse openbare veldtogmetodes wat in 1800 gebruik is, is die eerste keer gebruik deur Jefferson se lopende maat en veldtogbestuurder, Aaron Burr, wat deur sommige historici erken word dat hy die moderne verkiesingsproses uitgevind het. 
Keuringsmetode verander Redigeer
Partisane aan beide kante soek enige voordeel wat hulle kan vind. In verskeie state het dit ingesluit die verandering van die proses om keurders te kies om die gewenste resultaat te verseker. In Georgië het die Demokraties-Republikeinse wetgewers die gewilde stem vervang met die keuse deur die staatswetgewer. [ aanhaling nodig ] Federalistiese wetgewers het dieselfde gedoen in Massachusetts en New Hampshire. Dit het moontlik onbedoelde gevolge in Massachusetts gehad, waar die afvaardiging van die afvaardiging na die Huis van Verteenwoordigers verander het van 12 Federaliste en 2 Demokratiese-Republikeine tot 8 Federaliste en 6 Demokratiese-Republikeine, miskien die gevolg van terugslag van die kiesers . [ aanhaling nodig ] Pennsilvanië het ook oorgegaan na wetgewende keuse, maar dit het gelei tot 'n byna eweredig gesplete kiesers. Virginia het oorgeskakel van kiesdistrikte na wenner-neem-alles, 'n stap wat waarskynlik een of twee stemme uit die federalistiese kolom geskakel het. [ aanhaling nodig ]
Omdat elke staat sy eie verkiesingsdag in 1800 kon kies, het die stemming van April tot Oktober geduur. In April het Burr met die mobilisering van die stemming in New York daarin geslaag om die federalistiese meerderheid in die staatswetgewer om te keer om deurslaggewende steun te verleen aan die Demokraties-Republikeinse kaartjie. [ aanhaling nodig ] Terwyl die twee partye in die herfs van 1800 in die kieskollege 63–63 gelykop was, het die laaste staat wat stem, Suid-Carolina, agt Demokrate-Republikeine gekies om die verkiesing aan Jefferson en Burr toe te ken.
Ingevolge die Grondwet van die Verenigde State, het elke kieser twee stemme uitgebring, en die kandidaat met 'n meerderheid van die stemme is tot president verkies, met die ondervoorsitterskap na die naaswenner. Die federaliste het dus gereël dat een van hul kiesers eerder vir John Jay as vir Pinckney stem. Die Demokratiese Republikeine het 'n soortgelyke plan gehad om een ​​van hul kiesers vir 'n ander kandidaat in plaas van Burr te laat stem, maar kon dit nie uitvoer nie, [ hoekom? ] dus het al die demokraties-republikeinse kiesers hul stemme uitgebring vir beide Jefferson en Burr, altesaam 73 vir elkeen van hulle. Volgens 'n bepaling van die Amerikaanse grondwet moes 'n staking van hierdie saak deur die Huis van Verteenwoordigers opgelos word, met elke staat wat een stem uitbring. Hoewel die kongresverkiesing van 1800 die meerderheidsbeheer van die Huis van Verteenwoordigers met 68 setels na 38 aan die Demokratiese Republikeine oorgegee het, moes die presidentsverkiesing beslis word deur die uittredende Huis wat tydens die kongresverkiesing van 1798 verkies is. (destyds het die nuwe presidensiële en kongresperiode almal op 4 Maart van die jaar begin ná 'n nasionale verkiesing). In die uittredende Huis behou die Federaliste 'n meerderheid van 60 setels tot 46.  
Gebrekkige sertifikaat Wysig
Toe die kiesbriewe op 11 Februarie 1801 oopgemaak en getel is, het dit geblyk dat die verkiesingsertifikaat uit Georgië gebrekkig was: hoewel dit duidelik was dat die kiesers hul stemme vir Jefferson en Burr uitgebring het, het die sertifikaat nie die grondwetlike mandaatvorm van 'n "Lys van al die persone waarvoor gestem is, en van die aantal stemme vir elkeen".  Ondervoorsitter Jefferson, wat die stemme in sy rol as president van die senaat tel, tel die stemme uit Georgië onmiddellik as stemme vir Jefferson en Burr, en daar is geen besware gemaak nie. 
As die betwiste stembriewe in Georgia oor hierdie tegniese aspekte van die hand gewys word, sou Jefferson en Burr elk 69 stemme gehad het, of een van die 70 stemme wat nodig was vir 'n meerderheid, wat beteken dat 'n voorwaardelike verkiesing tussen die voorste vyf spelers moes plaasvind (Jefferson , Burr, huidige president John Adams, Charles C. Pickney en John Jay) in die Huis van Verteenwoordigers. Met hierdie stemme was die totale aantal stemme vir Jefferson en Burr 73, wat hulle 'n meerderheid van die totaal gegee het, maar hulle was gelykop. 
Jefferson - en Burr - het met 'n grondstorting of 'n meerderheid van die kiesers in elke staat wat hy in 1796 gewen het, gewen, en het ook meerderhede in New York en Maryland gewen. Adams het stemme in Pennsylvania en Noord-Carolina gekry, maar hierdie stemme was nie genoeg om die demokraties-republikeinse winste elders te verreken nie. Van die 155 provinsies en onafhanklike stede wat opbrengste lewer, wen Jefferson en Burr in 115 (74,19%), terwyl die Adams -kaartjie 40 (25,81%) bevat. Dit was die laaste keer dat Vermont vir die federaliste gestem het.
Gewilde stem (a), (b), (c)
Thomas Jefferson Demokraties-Republikein Virginia 41,330 61.4% 73
Aaron Burr Demokraties-Republikein New York — — 73
John Adams (posbekleër) Federalist Massachusetts 25,952 38.6% 65
Charles Cotesworth Pinckney Federalist Suid Carolina — — 64
Totaal 67,282 100.0% 276
Nodig om te wen 70
Bron (gewilde stem): Amerikaanse president se nasionale stem. Ons veldtogte. Besoek op 10 Februarie 2006.
Bron (gewilde stem): 'N Nuwe volk stem: Amerikaanse verkiesing keer terug 1787-1825 
Bron (Verkiesingsstem): "Verkiesingskollege se tellings 1789–1996". National Archives and Records Administration. Besoek op 30 Julie 2005.
(a) Stemme vir federalistiese kiesers is aan John Adams toegewys en stemme vir Demokraties-Republikeinse kiesers is toegeken aan Thomas Jefferson.
(b) Slegs 6 van die 16 state het kiesers gekies deur enige vorm van volksstem.
(c) Die state wat wel kiesers verkies het deur algemene stemme, het wyd uiteenlopende beperkings op stemreg deur eiendomsvereistes.
Gewilde stem deur die staat Redigeer
Die gewilde stemtotale wat gebruik word, is die kiesers van elke party met die hoogste stemme. Die totaal van die stemme van Kentucky en Tennessee is verlore
Die man wat tweede gekom het
"The Political Quadrille, Music by Dred Scott" het die vier kandidate vir president in 1860 saam met hul ondersteuners versadig. Links onder: Noord -demokraat Stephen A. Douglas dans met 'n Ier. Links bo: Suid -demokraat John C. Breckinridge arm in arm met die uittredende president James Buchanan, wat die bynaam 'die bok' gekry het. Onder regs: genomineerde John Bell van die Constitutional Union Party meng dit met 'n inheemse Amerikaner. Regs bo: Republikein Abraham Lincoln stap saam met 'n Afro-Amerikaanse slaaf daarheen. Middel: Dred Scott speel die deuntjie waarop almal moet dans.
-Beeld met vergunning van Library of Congress, Prints & amp; Photographs Division
Die verkiesing van 1860 wat Abraham Lincoln tot president gemaak het, word soms herroep as die uiteindelike kragmeting tussen twee politici - Lincoln en Stephen Douglas - wie se tweestryd -argumente in die vorige dekade gehelp het om die verloop van slawerny in Amerika en die waarskynlikheid van oorlog te bepaal. Wat selde genoem word, is dat Douglas nie net die verkiesing van 1860 verloor het nie, hy het nie eers tweede gekom nie. In die kieskollege het hy vierde gekom agter John Bell, die kandidaat vir die Constitutional Union Party.
Die man wat tweede gekom het, die kandidaat wat die naaste gekom het in die verkiesingsstemme om Lincoln te verslaan, was John C. Breckinridge, die standaarddraer van die Suidelike Demokrate. Maar vir 'n skeuring onder die Demokrate het Abraham Lincoln, wat baie minder as 50 persent van die gewilde stemme behaal het, dalk nie die eerste plek geplaas nie.
Dit is verbasend dat Breckinridge nie beter bekend is nie. Hy was die jongste vise-president ooit, verkies op die ouderdom van vyf en dertig, en hy was die tweede voormalige vise-president, na Aaron Burr, wat beskuldig word van verraad. 'N Kykie na sy loopbaan onthul 'n man met politiek in sy bloed, maar wie se persoonlike oortuigings dit moeilik gemaak het om 'n matige koers te navigeer in 'n era van morele en politieke uiterstes. En 'n blik op die verkiesing van 1860 toon dat 'n Demokratiese Party in groot wanorde is, sodat dit nie kon verenig om die Republikeinse opstandeling uit Illinois te verslaan nie. Alhoewel die geskiedenis natuurlik die studie is van wat wel gebeur het, maak die feite van die verkiesing van 1860 dit moeilik om nie te wonder wat in plaas daarvan kon gebeur het nie.
Dat John Cabell Breckinridge 'n politieke mag geword het, was nie verbasend nie. Hy is gebore op 16 Januarie 1821 in Lexington, Kentucky, en is vernoem na sy oupa, wat Kentucky in die Amerikaanse senaat verteenwoordig het en as Thomas Jefferson se prokureur -generaal gedien het. Breckinridge se pa het ook 'n stempel op die politiek in Kentucky gemaak totdat 'n skielike siekte hom in September 1823 getref het. Polly Breckinridge, met die bynaam "Ouma Black Cap" vanweë haar ewige rouklere, het haar seun se gesin na haar huis geneem. Sy het op haar kleinseun gewag en vir hom stories vertel van sy politieke loopbaan van sy naamgenoot, verhale wat eer en plig teenoor sy land gevier het. 'Hierdie tranerige ou dame en haar praatjies oor die wet en politiek en die beginsels waarvoor haar man so hard baklei het, het 'n groot invloed op' klein Breckinridge 'gehad,' skryf William C. Davis, skrywer van Breckinridge: Staatsman, soldaat, simbool. Dit is Davis se skuld dat hy die besonderhede van Breckinridge se lewe saamgestel het.
In die herfs van 1834 is Breckinridge na die Center College in Danville, Kentucky, vir 'n meer formele opleiding. Hy het 'n voorliefde vir die klassieke ontwikkel, en hy onthou die spreke van Demosthenes, 'n Griekse staatsman wat bekend was vir sy politieke retoriek, en Pericles, generaal en 'eerste burger van Athene'. Sy studies het blykbaar 'n blywende indruk gemaak, aangesien Breckinridge bekendheid sou verwerf vir sy redenaarskap. Nadat hy sy vier jaar voltooi het, het die oom Robert van Breckinridge gereël dat hy ses maande lank aan die College of New Jersey (nou Princeton University) studeer.
Breckinridge het besluit om regte te lees en begin met sy studies in Princeton, en vervolg dit met sy terugkeer na Kentucky onder leiding van regter William Owsley, 'n prominente Whig -regsgeleerde en politikus. Owsley het hom hard gewerk en hy het al vier volumes Blackstone se Commentaries on the Laws of England — twee keer laat lees. Na ses maande onder leiding van Owsley skryf Breckinridge sy oom: 'Ek is baie ingenome met die studie van die regte, en nadat ek die wetenskap met iets soos vorm en simmetrie bewerk het, begin ek met 'n mate van duidelikheid die neigings van die een deel daarvan op die ander, en die groot beginsels wat die stelsel beheer. " 'N Jaar lank studeer regte in Lexington aan die Transylvania University. In Februarie 1841 het hy gegradueer en is hy geskik gevind om die regte te beoefen. Breckinridge was almal twintig jaar oud.
Soos baie jong mans, wou Breckinridge iets van homself maak en die voorskootsnare losmaak wat hom aan sy prominente familie vasgemaak het. In die herfs van 1841 leen hy $ 100 by sy oom en vertrek na die nuutgeskepte Iowa -gebied. Saam met hom op sy grensavontuur was sy neef Thomas Bullock, met wie hy van plan was om 'n regspraktyk te begin. Die twee mans vestig hulle in Burlington, die territoriale hoofstad en 'n wegspringplek vir setlaars wat verder weswaarts waag. 'Ek sal ongetwyfeld baie van die beproewings en ontberings in 'n nuwe land ondergaan', het Breckinridge tuis gesê, 'maar as ek my gesondheid kan behou, het ek die sterkste vertroue om my wense te bereik en die eer van ons naam te ondersteun.' Sake het egter stadig ontwikkel, en graan en produkte word gereeld betaal.
Kaart van Kentucky in 1836 vanaf 'N Nuwe kaart van Kentucky met sy paaie en afstande van plek tot plek, langs die verhoog- en stoombootroetes deur H.S. Looier.
Tussen die verskaffing van regsdienste en die afsnyding as 'n elegante jong vrygesel, flirt Breckinridge ook met die Demokratiese Party, wat die politiek in Burlington oorheers het, 'n ontwikkeling wat sy betrekkinge met Whig ontstel het. Die elite-gesinne van Kentucky het die Whigs en hul oudste staatsman, Henry Clay, ondersteun, nie die Demokrate wat Andrew Jackson vereer het nie. 'Ek het gevoel soos ek sou gedoen het as ek gehoor het dat my dogter onteer is', het sy oom William Breckinridge geskryf toe hy die nuus hoor.
Breckinridge se verblyf in Iowa is ingekort nadat 'n besoek aan die huis in die somer van 1843 'n verlowing met Mary Cyrene Burch, die sewentienjarige neef van sy lewensmaat, Bullock, tot gevolg gehad het. In plaas van om Mary na Iowa te bring, het Breckinridge sy praktyk in Burlington gesluit. Hy en Mary vestig hulle eers in Georgetown, Kentucky, voordat hulle in 1846 na Lexington verhuis. Jare later het hul dogter Mary gesê: "Ek het nooit 'n menseliefde geken wat meer toegewyd en lojaal was as die van my moeder vir my Vader nie."
Aan die einde van 1845 het die Verenigde State Texas geannekseer en 'n geskil met Mexiko aangegaan oor wie die grond besit en of die grens by die Nueces of die Rio Grande getrek moet word. Die Mexikaanse president het geweier om te onderhandel (hy het geweet dat die Amerikaanse president James Polk van plan was om hom 'n boemelaarkontrak aan te bied), en daarom het Polk Amerikaanse troepe onder bevel van generaal Zachary Taylor na die betwiste gebied gestuur. Teen die einde van April 1846 val 'n Mexikaanse kontingent Taylor se troepe aan, wat sestien Amerikaanse slagoffers tot gevolg gehad het. Kort daarna het Polk die kongres gevra om oorlog te verklaar: "Mexiko het die grens van die Verenigde State verbygesteek, ons gebied binnegedring en Amerikaanse bloed op die Amerikaanse bodem gestort."
Vir 'n man soos Breckinridge bied oorlog 'n kans vir avontuur en loopbaanvordering. Hy het aansoek gedoen om 'n kommissie in die vrywilligers van Kentucky, net om sy aansoek van die hand te wys. Kommissies was slegs vir Whigs beskikbaar. Toe sy vriende en kollegas na die oorlog optrek, troos Breckinridge homself deur sy regspraktyk op te bou.
In Julie 1847 word Breckinridge opgeroep om die lofrede te vereer van offisiere uit Kentucky -regimente wat tydens die Slag van Buena Vista gedood is. Breckinridge, wat op die staatsbegraafplaas gepraat het voor 'n skare wat tussen tien en twintigduisend was, prys die dapperheid en betreur die verlies van die seuns en vaders van Kentucky. Die legendariese staatsman Henry Clay, wat oor 'n seun gerou het, het gehuil oor Breckinridge se woorde. Daar word ook gesê dat die lofrede Theodore O'Hara se gedig "The Bivouac of the Dead" geïnspireer het, waarvan strofes later die Konfederale oorlogsmonumente en grafstene versier het, sowel as die Arlington -begraafplaas.
Die Meksikaans-Amerikaanse oorlog het 'n arena geword vir West Point-gegradueerdes en ambisieuse mans, soos Breckinridge, om hulself te bewys. Hierdie handgetinte litografie wat deur Nathaniel Currier gepubliseer is, beeld die Slag van Churubusco uit wat naby Mexiko-stad op 20 Augustus 1847 geveg is.
In Augustus het goewerneur William Owsley nog twee regimente opgeroep. Owsley het 'n voorliefde vir sy voormalige leerling behou, en soos baie ander Whigs bewonder hy die onlangse lofrede van Breckinridge. Breckinridge het dus die enigste demokraat geword wat onderoffisier geword het. Begin November het Major Breckinridge en die Derde Kentucky Volunteers op 'n stoomboot geklim vir die afdraande rivier na New Orleans. Van daar af stoom hulle na Veracruz, Mexiko, en maak einde November die hawe. Teen die tyd dat Breckinridge en sy manne middel Desember deur die hekke van Mexico-stad marsjeer, het die Amerikaanse mag 'n leër van besetting geword.
Tussen sy pligte het Breckinridge tyd gekry om by die Aztec Club aan te sluit, wat gestig is deur die weermagoffisiere wat die hoofstad verower het. Binne die mure van die hoofkwartier van die klub, 'n paleis wat oorspronklik vir die onderkoning van Nieu -Spanje gebou is, ontmoet Breckinridge mans met wie hy later op en in die burgeroorlog sou veg: Luitenante PGT Beauregard, Richard S. Ewell, Ulysses S. Grant en George B. McClellan en kapteins Robert E. Lee en John C. Pemberton.
Breckinridge se regstalente het hom ook in 'n politieke sameswering gewikkel. Toe generaal Winfield Scott die hawe van Veracruz in beslag neem en Mexico -stad verower, word hy 'n nasionale held. Scott maak geen geheim van sy presidensiële ambisies nie. Generaal -majoor Gideon J. Pillow, 'n demokraat en Polk se voormalige regsvennoot, was bang dat Scott se gewildheid tot die nederlaag van Polk in die volgende verkiesing sou lei. Om Scott se rekord te vergiftig, vervaardig Pillow briewe en verslae, wat homself erkenning gee aan Scott se oorwinnings. Toe Scott vroeg in 1848 aanklagte aanteken, het Breckinridge ingestem om Pillow te verdedig. Die verhoor het 'n koerant sensasie geword, wat Breckinridge 'n nasionale figuur gemaak het, aangesien joernaliste sy maandelange kruisondervraging van getuies opgestel het. Die krygsraad het afgesluit sonder om uitspraak te lewer.
Majoor Breckinridge gaan na Washington
By sy terugkeer uit die oorlog het Breckinridge se politieke loopbaan begin styg. In Junie 1849 stel die Demokrate hom op om by die Huis van Verteenwoordigers in Kentucky aan te bied. Die veldtog was op persoonlike vlak uitdagend: sy ooms William en Robert onderskryf die Whig -kandidaat, en sy regsmaat sterf in die cholera -epidemie wat Lexington verswelg het. Breckinridge het egter die oorhand gekry.
In die wetgewer het Breckinridge sy eerste amptelike verklarings gemaak oor die kwessie wat sy politieke loopbaan sou definieer. Volgens hom was slawerny 'n 'volkome plaaslike en binnelandse' vraag, en die kongres was nie bevoeg om dit te reguleer of te verbied nie. Slawe was ook eiendom wat beskerm moes word. Terwyl hy die regte van state voorstaan, verklaar Breckinridge sy lojaliteit teenoor die Unie, en verdiskonteer die idee dat onenigheid die politieke uitdagings wat slawerny bied, kan oplos.
Terwyl afskaffers van mening was dat slawerny 'n morele kwessie was, het Breckinridge dit as 'n politieke aangeleentheid beskou. Volgens hom het die Grondwet dit aan die state oorgelaat om oor die slawernyvraag te besluit. Hy het ook persoonlik 'n ingewikkelde verhouding met slawerny gehad. As jongman was hy die voorstander van die terugkeer van slawe na Afrika, maar nadat hy na Kentucky teruggekeer het, het hy 'n handjievol slawe aangeskaf om die eise van sy groeiende gesin te help bestuur. Terselfdertyd verteenwoordig hy vrygelate mans as deel van sy regspraktyk. Hy was 'n produk van 'n kultuur wat die eienaardige instelling nie heeltemal kon oortref nie.
Terwyl hy in die staatswetgewer was, het die politieke ambisies van Breckinridge 'n seën ontvang van niemand minder nie as Henry Clay, wat meer as vyftig jaar lank in die sentrum van Kentucky en Amerikaanse politiek was. Op 'n fees ter ere van Clay in Oktober 1850, het Breckinridge die belangrikste roosterbrood gelewer, met lof vir Clay se karakter en loopbaan. Onder die indruk van die jong man se woorde, het Clay aan die skare gesê dat hy hoop dat Breckinridge sy talente sou gebruik "tot voordeel van die land", net soos sy pa en oupa. Clay omhels toe Breckinridge soos 'n pa 'n seun het tot 'n brul van goedkeuring van die skare.
Dat Clay, 'n ouer staatsman van Whig, hierdie opkomende demokraat geseën het, het nie ongesiens verbygegaan nie. Die demokrate het 'n geleentheid gekry en Breckinridge ingeroep om vir die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers te kies. Die setel wat hulle gekies het, was die Agtste distrik, wat Lexington, 'n tradisionele vesting van Whig, en Ashland, Henry Clay se plantasie, omvat. Breckinridge het teen generaal Leslie Combs, 'n veteraan uit die oorlog van 1812 en die Mexikaans-Amerikaanse oorlog, 'n vierkant gekry. Hy was ses maande lank stom en het soms tot ses toesprake per dag gehou. Sy harde werk het vrugte afgewerp. Op dertigjarige ouderdom word majoor Breckinridge kongreslid Breckinridge.
Hy het twee termyne in die kongres deurgebring en 'n sleutelrol gespeel in die aanvaarding van die Kansas-Nebraska-wet in 1854. In die vroeë 1850's het die slawerny-kwessie om die gebiede in Kansas en Nebraska geteleskop. Kongreslede in die suide wou hê dat die gebiede georganiseer moes word sonder enige beperkings op slawerny. Die probleem was dat die Nebraska -gebied onderhewig was aan die Missouri -kompromie van 1820, wat slawerny noord van die 36 ° 30 '-parallel verbied het in state afkomstig van die Louisiana -gebied. Southern Whigs het voorgestel dat die Missouri -kompromie herroep word. Die Amerikaanse senator Stephen Douglas, 'n demokraat uit Illinois, het teengestaan ​​met die volksoewereiniteit: Laat die burgers van Kansas en Nebraska stem of hulle slawe wil besit. Douglas se voorstel stem ooreen met Breckinridge se eie standpunte, wat hom aangespoor het om die wetsontwerp te ondersteun. Einde Mei 1854 onderteken president Franklin Pierce die Kansas-Nebraska Act.
Douglas, Breckinridge en ander wat die gewilde soewereiniteitsbenadering ondersteun het, het gehoop dat dit die slawerny -probleem sou besleg. Breckinridge was van mening dat die voortdurende debat oor slawerny op nasionale en federale vlak "die land se aandag aftrek en die openbare veiligheid bedreig." In plaas daarvan het die daad die wat bekend staan ​​as 'Bleeding Kansas', 'n wrede stryd tussen slawerny en afskaffingskragte, aangeval, waarvan die geweld baie Noordelikes medelye met die doelwitte van die ontluikende Republikeinse Party gemaak het.
Meneer die vise -president
Nadat hy twee termyne in die kongres uitgedien het, weier Breckinridge nog 'n keer. Terwyl hy in Washington was, het die Whig -masjien in Kentucky die strepe van sy distrik herontwerp, wat 'n nederlaag in die volgende verkiesing onvermydelik gemaak het. In plaas daarvan keer hy terug na sy regspraktyk en bewerk die ses-en-twintig hektaar grond wat sy gesin huis toe genoem het. Hy het selfs 'n aanbod van president Pierce van die hand gewys om as ambassadeur in Spanje te dien.
Met die presidentsverkiesing van 1856 op hande, het die demokratiese politiek weer gewink. Breckinridge het in Junie na Cincinnati gereis om die nominasiebyeenkoms as afgevaardigde van Kentucky by te woon. Drie mans het om die benoeming meegeding: die huidige Franklin Pierce, Stephen Douglas en James Buchanan. Vier jaar tevore het Pierce 'n veldtog gevoer op 'n platform om die land te verenig, maar die Kansas-Nebraska-wet het die slawerny-kwessie net meer verdelend en Pierce onverkiesbaar gemaak. Dieselfde geld Douglas. Dit het Buchanan, 'n vyf-en-sestigjarige bachelor, met 'n CV agtergelaat wat Pennsylvania sowel in die Huis as in die Senaat verteenwoordig het en as Polk se minister van buitelandse sake was. In die guns van Buchanan was dat hy niks te doen gehad het met die Kansas-Nebraska Act nie, nadat hy in Engeland was as Amerikaanse ambassadeur by die Court of St. James's van 1853 tot 1856. Na sewentien stembriewe behoort die nominasie aan Buchanan.
Dit het die vise -presidensiële slot verlaat. Kongreslid William Richardson van Illinois het besluit dat sy goeie vriend Breckinridge 'n goeie ondervoorsitter sou word en het stilweg sy mede -afgevaardigdes bepleit. 'N Breckinridge -kandidatuur het sin gemaak: hy het 'n nasionale reputasie, Douglas en die Noordelike Demokrate sou hom as 'n bondgenoot beskou, en Suid -Demokrate kon hom as hul eie aanspraak maak. Daar was egter 'n probleem met Richardson se plan: Linn Boyd, ook van Kentucky, het hom vir die pos beywer. Dit beteken dat die afvaardiging in Kentucky nie die naam van Breckinridge kon voorhou nie.
Toe die oproep om nominasies vir vise -president kom, was Breckinridge verstom toe hy hoor hoe die afvaardiging van Louisiana sy naam aanbied. Sy ondersteuners het gekies om hul plan geheim te hou, sonder om hom vooraf te waarsku. Terwyl hy op 'n stoel gestaan ​​het sodat hy gesien en gehoor kon word, dankbaar, gevolg deur spyt. Hy sou Boyd nie opponeer nie. Een afgevaardigde, J. Stoddard Johnson, het oor die toneel geskryf: "Die toespraak was onweerstaanbaar. . . alhoewel dit opreg afgeneem het, het hy meer stemme op die eerste stembrief gekry as. . . Boyd verseker ná 'n jaar of twee se aktiewe verkiesing en draadtrek. " Na afloop van die eerste stemronde het Breckinridge tweede geëindig, agter John Quitman van Mississippi en voor Boyd. Die volgende ronde het die benoeming aan Breckinridge gelewer en die byeenkoms in 'n oorverdowende ronde gejuig en toejuiging gestuur.
Die kongresafgevaardigdes het ook 'n partyplatform goedgekeur wat state se regte, die Kansas-Nebraska-wet en die anneksasie van Kuba onderskryf, wat slawerny toegelaat het.
Veldtogplakkaat van die presidentsverkiesing van 1856 wat Buchanan en Breckinridge as die Demokratiese kaartjie toon.
Buchanan en Breckinridge was in 'n moeilike stryd. Bloeding van Kansas en die slawerny -kwessie het gelei tot die ineenstorting van die Whig Party en die geboorte van die Republikeinse Party. In Julie 1854 het Free Soilers, demokrate teen slawerny en ontevrede Whigs 'n byeenkoms in Jackson, Michigan, gehou om 'n nuwe party te organiseer om slawerny op te hef, wat hulle as 'die groot morele, sosiale en politieke euwel' beskou het. Gedurende die volgende twee jaar het die Republikeinse Party in die noorde en die weste ingebring, wat dit die land se eerste groot deelparty gemaak het. Dit is belangrik om daarop te let dat nie almal wat by die Republikeinse Party aangesluit het, 'n afskaffer was of slawerny op morele gronde teëgestaan ​​het nie. Sommige wou bloot die status quo behou of die verspreiding daarvan om ekonomiese redes stop. Baie sakemanne uit die noorde het geglo dat slawerny die Suide 'n onregverdige ekonomiese voordeel gee.
Die Republikeine het hul eerste nominasiebyeenkoms in Junie 1856 in Philadelphia gehou. Die afgevaardigdes het John C. Frémont, 'n ontdekkingsreisiger, wie se kaarte en verslae gehelp het, duisende setlaars oor die Rocky Mountains na Kalifornië gehelp het, as hul presidentskandidaat en William Dayton, 'n voormalige Whig -senator van New Jersey, as vise -president. Die Republikeinse platform het gevra dat Kansas toegelaat word tot die Unie as 'n vrystaat, geen verdere verlenging van slawerny nie en die bou van 'n transkontinentale spoorlyn.
Om dinge interessant te maak, het die voormalige president Millard Fillmore as kandidaat vir die Know-Nothing Party gestaan. Die Know-Nothings, gebore uit 'n geheime genootskap wat in die vroeë 1840's in New York gestig is, was anti-immigrasie en anti-Katoliek. Hulle het geglo dat slegs inheemse Amerikaners 'n verkose amp mag beklee, en burgerskap slegs toegeken moet word nadat 'n individu een en twintig jaar in die Verenigde State gewoon het. Hulle partyplatform bepleit gewildheidsoewereiniteit in die gebiede en die behoud van die Unie.
Die herfs van 1856 het 'n vlaag pieknieks, massavergaderings, fakkelparades en skerp hoofartikels gehad - tesame met slae, onluste en vuil truuks - terwyl die partye hulle beywer het. Plakkate en plakkate het Buchanan en Breckinridge as verdedigers van die Unie gevier. Daar was selfs liedjies:
O! Buck en Breck sal beslis wen -
Geen krag kan hulle koms keer nie
Die Pennsylvania -steed is gelukkig
En so is die een van Old Kentucky
Pennsylvania is veilig en gelukkig
So is die hoss uit Old Kentucky.
Buchanan het gehoor gegee aan die konvensie van die era, wat voorskryf dat kandidate hulle van veldtogte weerhou. Breckinridge het egter sy redenaarsvaardighede aan die werk gesit en toesprake oor die hele land gehou.
Die Demokrate het in November geseëvier en 45,3 persent van die algemene stemme verdien (174 verkiesingsstemme), terwyl die Republikeine 33,1 persent (114 verkiesingsstemme) verdien het. Die oorwinning het John C. Breckinridge die jongste vise -president in die geskiedenis van die land gemaak, 'n onderskeid wat hy nog steeds het.
Sodra dit in die Withuis geïnstalleer was, het Buchanan geen nut gehad vir sy wonderlike visepresident nie; hy het selde met hom vergader of met hom beraadslaag. Buchanan het Breckinridge met agterdog bejeën, omdat Breckinridge aanvanklik vir Douglas as president gesteun het.
Breckinridge se primêre plig terwyl hy as vise -president was, was die voorsitter van die senaat. Vroeg in 1859 het hy 'n gelykop stem uitgebring om die Wet op Homestead te verslaan, maar die kamer het die maatreël hergroepeer en aangeneem, net om Buchanan te laat veto. Breckinridge was ook die voorsitter van die laaste sitting van die senaat in die Ou kamer en het 'n baie gedrukte toespraak gelewer wat die instelling gevier het, terwyl hy ook sy kollegas daaraan herinner het dat hulle 'n verpligting het "om die erfenis te bewaar, uit te brei en te versier" aan hulle deur die stigters. In 'n land waar sprake van afstigting deur die suidelike state van stil fluistering na opregte oproepe gegaan het, het Breckinridge 'n pleidooi vir eenheid gevra.
In Desember 1859 het die Algemene Vergadering van Kentucky Breckinridge in die Amerikaanse senaat aangestel, met sy termyn wat in Maart 1861 begin. Sy terugkeer na Washington was verseker, maar daar was geen rede waarom hy nie na die Withuis kon terugkeer nie. Gerugte het begin draai oor 'n moontlike presidensiële kandidatuur. Breckinridge speel egter sy hand naby sy baadjie en laat mense bespiegel oor sy voornemens.Hy het vir sy oom gesê: 'Ek het niks gesê of gedoen om [sulke praatjies] aan te moedig nie - en ek is vasbeslote om dit nie te doen nie.'
Dat daar van Breckinridge as kandidaat gepraat word, dui aan hoeveel demokratiese lotgevalle verander het. In die vorige twee verkiesings kon die party verenig agter 'n Noord -demokraat met 'n gematigde benadering tot die slawerny -kwessie. Die koms van die Republikeinse Party het die benadering moeiliker gemaak. Die Demokrate staar 'n raaisel in die gesig: hoe hulle 'n beroep kan doen op kiesers uit die noorde wat simpatiek is vir afskaffing, terwyl hulle die steun van proslaver Suidlanders behou. Vir sommige Suid -Demokrate verteenwoordig Breckinridge 'n moontlike oplossing - 'n kandidaat wat die party kan verenig en 'n groot beroep kan doen.
Die Demokratiese byeenkoms was einde April 1860 vir Charleston, Suid -Carolina, vasgestel. Vir Noord -Demokrate was reis na Suid -Carolina, 'n broeiplek van afskeidingskoors, soortgelyk aan reis na vyandige gebied. Sedert John Brown se aanval op Harpers Ferry in Oktober 1859, het die Suide van verontwaardiging gekook oor Noordelike inmenging in sy aangeleenthede. Brown, 'n brandmerk -afskaffer, het die arsenaal in Harpers Ferry, Virginia, aangerand om wapens aan te skaf wat gebruik kan word om slawe -opstande te begin. Plaaslike milisie en 'n kontingent van Amerikaanse mariniers onder leiding van kolonel Robert E. Lee het die aanval verydel. Brown is skuldig bevind aan verraad en is einde Desember na die galg gestuur.
"John Brown se spook het die Suide bekruip toe die verkiesingsjaar van 1860 begin het," skryf James McPherson Battle Cry of Freedom. Die Harpers Ferry -aanval en Brown se planne om massaslawe -opstande aan te moedig, verteenwoordig die daglig manifestasie van Suid -blankes se ergste nagmerrie. Terwyl die suide met slawe beweer het dat slawe goed en gelukkig behandel word, leef hulle ook in vrees vir 'n massale slaweopstand. Hulle vrese was nie sonder grondslag nie: In 1860 was daar vier miljoen slawe in die Suide. "Volgens die hoogste spanning was baie slawehouers sowel as jongmanne gereed vir oorlog om die haard en die huis teen die swart Republikeinse brigande te verdedig," skryf McPherson.
Die Suid -Demokrate het gereed gekom om die konvensie te beywer vir die behoud van slawerny - en 'n ander kandidaat as die Noordelike, Douglas. Breckinridge, wat nie die byeenkoms bygewoon het nie, het sy vriende gevra om hom nie aan te wys nie. 'N Ander seun in Kentucky, James Guthrie, president van Louisville en Nashville Railroad, was baie opgewonde oor die benoeming, en Breckinridge het belowe om hom te ondersteun. Die vriende van Breckinridge het onwillig ingestem en selfs sy naam teruggetrek toe dit in ag geneem is.
Maar voordat die nominasies vir president en vise -president kon begin, moes die byeenkoms op die partyplatform kom. Toe die Suid -Demokrate 'n plank eis om federale beskerming van slawerny en die uitbreiding daarvan na nuwe gebiede te versoek, het die Noord -demokrate geweier. Hulle wou gewilde soewereiniteit as die partytjieplank hê. Die Noord -demokrate het die oorhand gekry na twee dae van intense bedinging, maar toe stap die afgevaardigdes uit die suide. Die konvensie kon nie saamstem oor 'n platform of 'n kandidaat nie-Douglas kon nie die vereiste tweederdes stemme kry nie.
In Junie kom die Demokrate weer byeen in Baltimore, hul geledere bestaan ​​meestal uit Noordelike state. Hulle het Douglas as president benoem en 'n gewilde soewereiniteitsplatform aangeneem. Kort daarna het die Suid -Demokrate in dieselfde stad vergader en Breckinridge as hul presidentskandidaat gekies. Breckinridge, wat in Washington, DC was, het per brief van sy benoeming verneem. In die tyd tussen die twee konvensies het Breckinridge se houding teenoor 'n kandidatuur verander, deels as gevolg van die ernstige verrigtinge in Charleston en die weiering van die Demokratiese Party om aan die wense van sy suidelike vleuel te voldoen. By die aanvaarding van die benoeming het Breckinridge geskryf dat "ek voel dat ek nie die pos moet kies wat ek gaan beklee nie, en ek sal ook nie van die verantwoordelikhede van die pos waaraan ek toegewys is, wegskram nie. Gevolglik aanvaar ek die benoeming uit 'n gevoel van openbare plig, en, soos ek dink, in geen opsig beïnvloed deur die aantrekkingskrag van ambisie nie. "
Dit was 'n oneerbiedige aanvaarding van 'n polities ambisieuse man, maar Breckinridge het dit ook aanvaar uit 'n begeerte om die Unie te bewaar. 'Dit is goed om te onthou dat die vernaamste afwykings wat ons land geteister het, gegroei het uit die skending van staatsgelykheid, en dat ons, solank as wat hierdie groot beginsel gerespekteer is, geseën is met harmonie en vrede,' het hy geskryf. Die party wat hy verteenwoordig het, bepleit egter die regte van state, slawe as persoonlike eiendom, toegang tot gebiede in die Unie wie se burgers vir slawerny stem en die handhawing van die vlugtingslawe. Breckinridge het homself moontlik as 'n grondwetlike beginsel verdedig, maar die nuwe party - die Suid -Demokrate - het slawerny verdedig. En baie in die party was bereid om af te tree as die Republikeine verkies word.
Deur die benoeming te aanvaar, het Breckinridge wetend toegelaat dat die Demokratiese Party skei. Dit was een ding vir die Suidelike vleuel om 'n byeenkoms te hou, en 'n ander ding om sy eie kandidaat op te stel. Die Demokrate en Republikeine het albei verstaan ​​dat die skeuring amper 'n Republikeinse oorwinning sou verseker. Senator Jefferson Davis van Mississippi het inderdaad probeer om 'n onttrekking van beide Breckinridge en Douglas te bewerkstellig ten gunste van 'n kandidaat wat vir beide partye van die party aanvaarbaar was, maar sy pogings was tevergeefs. Uiteindelik was Douglas die grootste struikelblok. Hy het hom deur die Suid -Demokrate verraai gevoel en geglo dat hy alleen vir Noordelike Demokrate aanvaarbaar was.
Lincoln, Douglas, Breckinridge en Bell verdeel die land in 1860.
Beeld met vergunning van Library of Congress, Afdelings vir afdrukke en foto's
Breckinridge bevind hom in 'n vierrigtingwedstryd om die presidentskap. Abraham Lincoln van Illinois het senator William Seward van New York verslaan om die Republikeinse benoeming te verseker. Die oorblyfsels van die Whig -party het saamgesmelt tot die Party van die Konstitusionele Unie, gewy aan die behoud van die Unie. Hulle het John Bell van Tennessee, 'n voormalige speaker van die Huis van Verteenwoordigers, as hul kandidaat aangewys.
Omdat die Republikeine nie eers in tien suidelike state op die stemming was nie, het die verkiesing van 1860 tot 'n deeltitelwedstryd verander: Lincoln versus Douglas in die noorde en Breckinridge teen Bell in die suide. Al die kandidate, behalwe Douglas, wat aktief veldtog gehou het, het tuisgebly en hul luitenante en partye vir hulle laat kampeer.
Die stilte van Breckinridge het kritici aan beide kante in staat gestel om sy rekord uit te haal. Omdat hy nog nooit militante proslavery -opmerkings gemaak het nie, was dit maklik om hom as simpatiek vir emansipasie te beskryf. Sy dikwels gehoorde pleidooi om die Unie te behou, pas nie goed by diegene wat om afskeiding roep nie. In September besluit hy om sy kritici te konfronteer in die enigste toespraak wat hy as presidentskandidaat gehou het. Voordat 'n skare by die Henry Clay -landgoed in Ashland bymekaargekom het, het Breckinridge iemand in die gehoor uitgedaag om 'n tyd te noem toe hy simpatie met emansipasie uitgespreek het. Niemand het 'n uitdaging aangebied nie. Daarna wend hy hom tot die kwessie van afstigting en voer aan dat hy en sy party hardloop om die Unie te bewaar. Breckinridge het egter geweier om die vraag te beantwoord of die suidelike state geregverdig sou wees om af te skei as Lincoln verkies word. 'Die adres het groot toejuiging en groot lof gewen', skryf Davis, 'maar dit was nietemin 'n teleurstelling. Breckinridge het niks gesê wat hy nie voorheen gesê het nie, en hy het te veel vrae onbeantwoord gelaat. "
Toe die stemme getel is, het Lincoln 180 verkiesingsstemme verdien, Breckinridge 72, Bell 39 en Douglas 12. Douglas was egter tweede in die gewilde stemming en verdien 29,5 persent vir Lincoln se 39,8 persent. Breckinridge verdien slegs 18,1 persent, met Bell wat 12,6 persent eis. Breckinridge het elf state gewen - Alabama, Arkansas, Delaware, Florida, Georgia, Louisiana, Maryland, Mississippi, Noord -Carolina, Suid -Carolina en Texas - maar kon Kentucky nie wen nie. Hy verloor sy tuisstaat met bykans 13 000 stemme aan Bell. "Oor die algemeen het Breckinridge in hierdie verkiesing die gees van matigheid en versoening verteenwoordig", skryf Davis. 'Diegene wat die meeste verloor het deur emansipasie of afskaffing, en die meeste om te wen deur verdeeldheid, het vir Bell gegaan.'
Wat sou gebeur het as die Demokratiese Party nie geskei het nie? Kon die Demokrate gewen het? Die antwoord lê in die wiskunde. Met 303 stemme in die kieskollege, het 'n kandidaat 152 stemme nodig gehad om te wen. Lincoln het 180 verkiesingsstemme gekry. Daar was slegs drie state waar die kombinasie van die stemme wat Breckinridge, Douglas en Bell verdien het, die kiesstemme aan 'n verenigde demokratiese kaartjie sou gegee het: Kalifornië, New Jersey en Oregon. Saam maak hulle slegs 11 kiesstemme uit, wat Lincoln steeds bo -op 169 laat bly. Daar was twee ander state, waar Lincoln se oorwinningsmarge skraal was: Indiana (51,1 persent) en Illinois (50,7 persent). Lincoln sou beide state - en hul gesamentlike 24 verkiesingsstemme - moes verloor om die demokrate 'n oorwinning te gee. Kon Breckinridge alleen daardie stemme gelewer het? Dit is onwaarskynlik dat kiesers in daardie state Douglas oorwegend bo hom verkies het. 'N Breckinridge-Douglas-kaartjie? Dit was dalk net 'n spelwisselaar.
Die verkiesing van Lincoln het die sessie "Winter" veroorsaak, aangesien sewe state op 4 Februarie 1861 afgeskei en die Konfederale State van Amerika gevorm het.
Breckinridge keer vroeg in 1861 terug na Washington om sy pligte as vise -president te beëindig en sy senaatstoel in te neem. Sy tuisstaat Kentucky het nog steeds in die Unie gebly. Op 13 Februarie kondig Breckinridge, wat as president van die senaat optree, die uitslag van die verkiesing aan: "Abraham Lincoln, van Illinois, nadat hy 'n meerderheid van die hele aantal stemme gekry het, word tot president verkies." In Maart het hy die nuwe vise -president, Hannibal Hamlin, gesweer en in 'n sterk verminderde senaat gaan sit. Alhoewel sy hart by die Suide lê, het hy na die kongres gekom, maar hy het aan sy kollegas gesê "met 'n langdurige hoop dat daar nog iets gedoen kan word om 'n oorlog te voorkom."
Dit was 'n kort pad van afstigting na oorlog. Op 12 April 1861 het die Konfederale magte op Fort Sumter in die hawe van Charleston afgevuur en die burgeroorlog afgeskop wat die land vir die volgende vier jaar sou gryp. Ondanks sy bedenkinge het Breckinridge in Washington gebly en gereeld die enkele stem teen Lincoln se beleid uitgebring. Hy was gekant teen die blokkade van die suidelike kus en wat hy as die president se gebruik van die Grondwet beskou het. Hy was ook bang vir wat vir die nasie voorlê: "somber oorlog, met die dood en verwoesting in die trein, met verwoesting vir elke belangstelling en swaarkry vir menige vuursteen."
Aan die einde van die termyn van die Senaat keer Breckinridge terug na Lexington, net om te sien hoe beide die Unie en die Konfederale troepe Kentucky binneval tydens die herfs. Toe Kentucky afstand doen van sy neutraliteit en hom aan die kant van die Unie stel, word Breckinridge 'n gesoekte man en vlug na die konfederale gebied. Daar het hy hom aangesluit by die Konfederale saak, aangeneem in die rang van brigadier -generaal. In 'n manifes wat in Oktober 1861 gepubliseer is, het Breckinridge verduidelik dat Lincoln se despotisme hom gedwing het om die Unie te laat vaar: "Ek verruil met trotse tevredenheid 'n termyn van ses jaar in die Amerikaanse senaat vir die muskiet van 'n soldaat."
Breckinridge se redenaarskragte en omhelsing van die nuutgestigte Demokratiese Party het hom gehelp om vinnig in Kentucky en nasionale politiek te klim. Maar sy matige houding in 'n era van uiterstes kon hom net so ver neem. Die matigheid van Breckinridge is moontlik ook die rede waarom hy nie meer bekend is nie. 'N Man wat probeer om 'n middelpad deur 'n uitdagende tydperk in die geskiedenis te bepaal, leen hom nie tot 'n dramatiese verhaal op dieselfde manier as 'n brandskraper of 'n opkomende advokaat nie. As dit kom by 'n kwessie soos slawerny, is ons miskien ook ongemaklik met diegene wat probeer het om huisvesting te vind oor 'n saak wat meer as 150 jaar later moreel ononderhandelbaar blyk te wees.
Die grondwet van New York bestaan ​​uit 'n aanhef en 20 artikels. Dit is laas op 1 Januarie 2018 gewysig.
Ons die mense van die staat New York, dankbaar teenoor die almagtige God vir ons vryheid, om hierdie seëning te verseker, om hierdie grondwet te vestig.
Artikel I: Handves van regte Wysig
Artikel I bepaal die regte en persoonlike vryhede van die mense, sowel as die verantwoordelikhede en beperkings van die regering. Baie van die bepalings in hierdie artikel is soortgelyk aan dié in die Grondwet van die Verenigde State. Enkele bepalings is vryheid van spraak, 'n verhoor deur die jurie, vryheid van aanbidding, habeas corpus en veiligheid teen onredelike soektog en beslagleggings.
Artikel II: stemreg wysig
Artikel II beskryf die regte en vereistes wat by stemming betrokke is. Alle burgers ouer as agtien word toegelaat om te stem as hulle 'n inwoner was ten minste 30 dae voor die datum van 'n verkiesing. Enige vorm van omkopery of vergoeding om 'n stemming te dwing of te weerhou, word nie toegelaat nie. Die artikel bepaal ook die algemene werking van afwesige stembriewe, kiesersregistrasie en verkiesings.
Artikel III: Wetgewer wysig
Artikel III bepaal die bevoegdhede en beperkings van die tweekamer -wetgewer in die staat New York, wat bestaan ​​uit 'n senaat wat aanvanklik 50 lede bevat en 'n vergadering met 150 lede. Behalwe vir senatore wat in 1895 verkies is en drie jaar lank gedien het, word elke wetgewende lid tot twee jaar verkies. Die huidige aantal senatore word bepaal deur die staatswet §123, en die aantal senaatsdistrikte is op 63 bepaal deur die staatswet §124, en tans is daar 63 senaatsitplekke. Die wetgewende proses, soos die opstel van wetsontwerpe, word ook in hierdie artikel beskryf.
Die artikel bevat reëls en prosesse vir die opstel van wetgewende distrikte en die verdeling daarvan. Die Amerikaanse sensus word gebruik om die aantal inwoners te bepaal as dit nie uitgevoer word nie of nie die inligting verstrek nie, dan het die staatswetgewer die bevoegdheid om sy inwoners op te tel. Elke keer dat distrikte gewysig moet word, bestaan ​​'n 'onafhanklike herverdelingskommissie' uit tien lede (twee aangestel deur die tydelike president van die senaat, twee aangestel deur die speaker van die vergadering, twee aangestel deur die leier van die senaat, twee aangestel deur die minderheid van die vergadering Leier, en twee aangestel deur die agt ander aangestelde lede) word geskep. Die trek van distrikslyne mag nie die stemreg van rasse of taalminderhede skend nie. Elke distrik moet 'byna 'n gelyke aantal inwoners' bevat, indien dit nie die geval is nie, moet die kommissie 'n rede verskaf. Boonop moet distrikte uit 'n aangrensende gebied bestaan ​​en 'so kompak van vorm wees as moontlik'.
Noodbevoegdhede word in Afdeling 25 beskryf. vyandelike aanval of deur rampe (natuurlik of andersins) ". Die laaste paragraaf lui: "Niks in hierdie artikel mag uitgelê word om die mag van die staat op enige manier te beperk om noodgevalle uit enige oorsaak te hanteer nie".
Artikel IV: Uitvoerende redigering
Artikel IV bepaal dat die bevoegdheid van die uitvoerende gesag berus by die goewerneur en luitenant-goewerneur, wat gesamentlik verkies word om termyn van vier jaar te dien. Die goewerneur kan veto op wetsontwerpe veto, is die opperbevelhebber van die staat se weermag, kan die wetgewer "by buitengewone geleenthede" byeenroep en het die bevoegdheid om vergifnis te verleen vir alle misdrywe behalwe verraad en beskuldiging. Die volgorde van opvolging het die luitenant -goewerneur eers aan die beurt, en dan die tydelike president van die senaat.
Artikel V: Beamptes en burgerlike departemente Redigeer
Artikel V beskryf die rolle van die rekenaar en prokureur-generaal, asook die werking van die siviele departemente, waarvan daar hoogstens 20 kan wees.
Artikel VI: Regterlike wysiging
Artikel VI beskryf die geregtelike tak, insluitend die hofstelsels, die werking van verhore en die voorwaardes vir die aanstelling en verwydering van regters en regters. Dit bevat 37 afdelings, meer as enige ander artikel.
Artikel VII: Staatsfinansies Wysig
Artikel VIII: Plaaslike finansies wysig
Artikel IX: Plaaslike regerings wysig
Artikel X: Korporasies wysig
Artikel XI: Onderwys wysig
Artikel XII: Verdediging Redigeer
Artikel XIII: Openbare beamptes wysig
Artikel XIV: Bewaring Redigeer
Artikel XV: Kanale wysig
Artikel XVI: Belasting wysig
Artikel XVII: Maatskaplike Welsyn Redigeer
Artikel XVIII: Behuising Redigeer
Artikel XIX: Wysigings aan die Grondwet
Artikel XX: Wanneer om in werking te tree, wysig
Artikel XX beskryf die dag waarop die grondwet van krag word, dit is 1 Januarie 1939. 
Die vierde provinsiale kongres in New York, wat homself as die Konvensie van Verteenwoordigers van die Staat New York, het die eerste grondwet van die staat New York op 20 April 1777 aangeneem.
Die provinsie New York is gestig na die vlootinval en opname van die vorige Nederlandse kolonie Nieu -Nederland. Die oorspronklike eienaar was die hertog van York, die toekomstige Jakobus II van Engeland en Jakobus VII van Skotland en jonger broer van die destydse koning van Engeland, Charles II. Sy koloniale handves was onder gesag van die monarg, (die koning of koningin van Groot -Brittanje) van die Koninkryk Engeland en later van Groot -Brittanje, na die Uniewet van 1707 wat Engeland en Wallis en die voorheen onafhanklike koninkryk Skotland verenig het
Die eerste grondwet van 1777, wat hierdie koloniale handves vervang het met sy koninklike gesag, vir die nuut onafhanklike "staat New York", is opgestel deur 'n konvensie wat Sondag byeengekom het in White Plains, New York, (net noord van New York). aand, 10 Julie 1776. Die stad is toe bedreig deur 'n Britse besetting deur 'n indringende Britse leër wat op Staten Island land. Daar is herhaaldelike uitstel en veranderings van ligging, veroorsaak deur die toenemend desperate oorlogsituasie, met generaal George Washington se onstuimige kontinentale weermag, wat uit New York gedwing is deur nederlae in die veldtog New York en New Jersey te verpletter.
Die werk om 'n demokratiese en vrye onafhanklike staat te skep, word deur die Konvensie voortgesit deur die bitter winter met die Britte in die stad New York en die paar duisend troepe van Washington wat in die winterkwartiere in die suidweste in Morristown, New Jersey, kamp opgeslaan het. Die eerste konstitusionele konvensie in die geskiedenis van New York het sy werk in Kingston, New York, beëindig op Sondagaand, 20 April 1777, toe die nuwe grondwet met slegs een afwykende stem aanvaar is en daarna uitgestel is. Die webwerf is nou 'n historiese plek van die Senaat Huis. Vanweë die oorlogsituasie is die grondwet egter nie aan die mense voorgelê vir bekragtiging nie.Dit is opgestel deur John Jay, Robert R. Livingston, (nuwe kanselier van die staat New York), en Gouverneur Morris, 'n finansiële finansier vir die Revolusionêre koloniale oorlogspoging.  
Hierdie Grondwet was 'n kombinasiedokument met sy eie "Onafhanklikheidsverklaring" van Groot -Brittanje en sy grondwet. Dit het 'n swak tweekamerwetgewer (Vergadering en Staatsenaat) gevra en 'n sterk uitvoerende gesag met 'n goewerneur. Dit het bepalings uit die koloniale handves behou, soos die aansienlike eiendomsbevoegdheid vir stemreg en die vermoë van die goewerneur om die wetgewer voor te skryf (te ontslaan). Hierdie wanbalans van mag tussen die takke van die staatsregering het die elite stewig in beheer gehou en die meerderheid van die manlike bevolking in New York ontkoppel. Slawerny was wettig in New York tot 1827.
Ingevolge hierdie Grondwet het die Laer Kamer -vergadering voorsiening gemaak vir 'n maksimum van 70 lede, met die volgende verdeling:
Vir die stad en graafskap van New York (dit is Manhattan Island), nege.
The City and County of Albany (nou Albany, Columbia, Rensselaer, Saratoga, Greene, Schoharie en Schenectady Counties), tien (nou Dutchess en Putnam counties), sewe. (nou die provinsies Bronx en Westchester), ses. , (nou die Ulster- en Sullivan -graafskappe en die noordelike deel van Orange County) ses. , vyf. (nou Queens en Nassau Counties), vier. (nou die suidelike deel van Orange County, sowel as Rockland County), vier. , twee. , twee. (nou het Montgomery County die hele staat New York in die weste ingesluit, aan die Ontariomeer en die Erie -meer). (nou bevat Washington County die huidige provinsies Clinton, Essex, Franklin en St. Lawrence), vier. (afgestig op 15 Januarie 1777 aan die Vermont Republiek), drie. (afgestig op 15 Januarie 1777 aan die Vermont Republiek), twee.
Hierdie verdeling was onveranderd tot sewe jaar na die einde van die Revolusionêre Oorlog, in 1790, toe die eerste Amerikaanse sensus gehou is om die verdeling reg te stel.
Oor bevoegdheid sê artikel VII van die nuwe grondwet:
VII. Dat elke manlike inwoner van volle ouderdom, wat persoonlik ses maande voor die dag van verkiesing persoonlik in een van die graafskappe van hierdie staat gewoon het, by sodanige verkiesing geregtig is om vir verteenwoordigers van die genoemde graaf in die vergadering te stem indien gedurende die voormelde tyd, sou hy 'n vrye eienaar gewees het, in die genoemde graaf 'n vrye besit van 'n waarde van twintig pond gehad het, of 'n huurkontrak gehuur het van die jaarlikse waarde van veertig sjielings, en belasting en belasting betaal het aan hierdie Staat: Altyd, Met dien verstande dat elke persoon wat nou 'n vryman van die stad Albany is, of wat op of voor die veertiende dag van Oktober in die jaar van onse Here duisend sewe tot vryman van die stad New York gemaak is honderd-vyf-en-sewentig, en sal in werklikheid en gewoonlik in die genoemde stede woonagtig wees, het onderskeidelik die reg om in sy gemelde woonplek vir verteenwoordigers in die vergadering te stem. 
Die Grondwetlike Konvensie van 1801 is nie byeengeroep om 'n nuwe Grondwet voor te stel nie. In plaas daarvan het dit bloot ontstaan ​​om die interpretasieverskille van §23 van die Grondwet van 1777 op te los, wat voorsiening gemaak het vir 'n aanstellingsraad. Goewerneur John Jay het op 26 Februarie 1801 'n spesiale boodskap aan die onderste kamer (New York State Assembly) gestuur, en dieselfde boodskap die volgende dag aan die boonste kamer (New York State Senate), met betrekking tot die Raad van Aanstelling, die verskille wat tussen die Raad en die Goewerneur bestaan ​​het, nie net tydens sy eie termyn nie, maar ook gedurende die termyn van sy voorganger, goewerneur George Clinton. Goewerneur Jay beweer dat die goewerneur ingevolge die Grondwet die eksklusiewe reg op nominasie het, maar sommige lede van die Raad van Aanstelling eis 'n gelyktydige benoemingsreg. Dit ontken die goewerneur, en in hierdie boodskap beveel hy aan dat dit op een of ander manier afgehandel word.
Aangesien die oorspronklike Grondwet geen bepalings gehad het oor hoe om dit te wysig nie, het die wetgewer op 6 April 1801 'n wet aangeneem met die titel "'N Wet wat 'n konvensie aanbeveel" met die oog op die vraag na die interpretasie van §23 van die Grondwet, en ook die deel van die Grondwet wat betrekking het op die aantal lede van die Senaat en die Vergadering. Die Senaat bestaan ​​oorspronklik uit vier-en-twintig lede en die vergadering van sewentig lede, en daar is voorsiening gemaak vir 'n verhoging van elke kamer op vasgestelde tydperke, totdat die maksimum bereik is, wat op honderd senatore en driehonderd lede vasgestel is van vergadering. Die toename in ledetal was blykbaar vinniger as wat aanvanklik verwag is. Op daardie tydstip het die Senaat toegeneem tot drie-en-veertig lede, en die Vergadering tot honderd-ses-en-twintig lede.
Die verkiesing van die afgevaardigdes het in Augustus plaasgevind. Die byeenkoms het op die tweede Dinsdag in Oktober in Albany vergader. Dit eindig twee weke later op 27 Oktober 1801.
Onder die afgevaardigdes was DeWitt Clinton (toekomstige goewerneur), James Clinton, William Floyd, Ezra L'Hommedieu, Smith Thompson, Daniel D. Tompkins, John Vernon Henry, William P. Van Ness, en vise -president van die Verenigde State Aaron Burr, wat voorsit. Tompkins was een van die 14 wat tegelyk gestem het dat die lede van die Raad van Aanstellings en die Goewerneur tegelykertyd 'n benoemingsreg gegee het, 'n minderheid wat met 86 stemme vir hierdie kompromie verslaan is. Voorheen is albei mosies om uitsluitlik by die goewerneur of uitsluitlik by die raadslede om die nominasie te vestig, verslaan.
Die veranderinge in hierdie weergawe van die Grondwet was:
Die aantal senatore is permanent op 32 vasgestel.
Die vergadering het 100 lede gekry, en daar is voorsiening gemaak vir 'n moontlike verhoging tot 150, deur byvoegings wat na elke sensus aangebring moet word.
Die benoemingsreg, wat vroeër slegs by die goewerneur berus (soos John Jay, die oorspronklike outeur/bydraer van die Grondwet van 1777, dit bedoel het), is nou gelyktydig aan elke lid van die aanstellingsraad en die goewerneur gegee.
In 1821 het die magstryd tussen goewerneur DeWitt Clinton en die Bucktails-faksie van die Demokraties-Republikeinse Party gelei tot 'n oproep tot 'n grondwetlike konvensie deur die Bucktail-lede van die wetgewer, teen Clinton se hewige opposisie. Hulle bedoeling was om die bevoegdhede van die uitvoerende gesag na die wetgewende tak van die regering oor te dra. In November 1820 het die wetgewer 'n wetsontwerp goedgekeur waarmee 'n konvensie met onbeperkte bevoegdhede gehou kon word. Gouverneur Clinton het die beslissende stem uitgebring in die Raad van Hersiening om die wetsontwerp te veto. Die Bucktails het nie 'n tweederde meerderheid in die wetgewer gehad om die veto te ignoreer nie. Tydens die gewone sitting (begin in Januarie 1821) het die Wetgewer 'n nuwe wetsontwerp goedgekeur wat die vraag aan die mense gestel het. By die staatsverkiesing in April 1821 het die mense ten gunste van die konvensie gestem.
Die byeenkoms het van Augustus tot November in Albany vergader. Die Amerikaanse vise -president, Daniel D. Tompkins, was die voorsitter. Tussen 15 en 17 Januarie 1822 is die nuwe grondwet, soos gewysig deur die konvensie, aan die kiesers voorgelê vir bekragtiging as 'n geheel, en is dit aanvaar: 74 742 teen 41 402.
Daar was 'n diep verdeeldheid onder New Yorkers oor die meriete van die gewysigde grondwet. Die teenstanders het ingesluit:
Visepresident Daniel D. Tompkins, hoofregter van New York. Kanselier van die New York Court of Chancery, regter van die New York Supreme Court
Hierdie manne het nie die nuwe grondwet onderteken nie. Ondersteuners (wat wel geteken het) het ingesluit:
is verskuif van die laaste week in April na die eerste week in November. Vanaf 1823 val die terme van die goewerneur (termyn van twee jaar), luitenant-goewerneur (termyn van twee jaar), staats senatore (termyn van vier jaar) en vergaderinglede (termyn van een jaar) saam met die kalenderjaar.
Die luitenant -goewerneur sou die pos van die goewerneur volg "vir die res van die termyn" wanneer 'n vakature plaasvind, anders as John Tayler, wat in 1817 slegs 'waarnemende goewerneur' geword het tot die verkiesing van 'n opvolger.
Die Raad van Aanstelling is afgeskaf en die oorgrote meerderheid van die voorheen aangestelde ampte is verkiesbaar gemaak. Staatsamptenare is verkies deur gesamentlike stembriewe van die Vergadering en ander staats senate deur plaaslike volks- of wetgewende verkiesings.
Die Raad van Hersiening is afgeskaf. Sy bevoegdheid om nuwe wetgewing te veto is oorgedra aan die goewerneur, wie se veto deur 'n tweederde-stem van die wetgewer oorkom kon word.
Die goewerneur se reg om die wetgewer na willekeur voor te skryf (te ontslaan) is afgeskaf.
Eiendomskwalifikasies vir wit mans om te stem is verwyder.
Swart mans het die stem gekry, maar met 'n eiendomskwalifikasie wat feitlik almal van hulle ontken het. Op hierdie tydstip het Peter Augustus Jay, een van die afgevaardigdes en ook die seun van John Jay, 'n hartstogtelike toespraak tydens die konvensie gelewer waarin aangevoer word dat die stemreg tot vrye Afro -Amerikaners uitgebrei moet word. "Peter Augustus Jay, een van 'n minderheid van die voorstanders van algemene stemreg op manlikheid, het daarop aangedring dat die idee dat swart mense van nature minderwaardig was, 'heeltemal weerlê en universeel ontplof' is." 
'N Kanaalraad sou gevorm word deur die kommissarisse van die kanaalfonds (die staatsamptenare) en die kanaalkommissarisse
Agt kringsbane is geskep, een in elke senatorium. Tot dan het die regters van die hooggeregshof in die staat New York die rondgaande hof gehou.
Die afgevaardigdes het op 1 Junie 1846 in Albany vergader en op 9 Oktober verdaag. Ja: 221 528 stemme, nee: 92 436 stemme.
Die Hof van Kanselary en die Hof vir die Regstelling van Foute is afgeskaf. Regsbevoegdheid oor billikheid is oorgedra na die hooggeregshof in New York, en appèl na die appèlhof in New York.
Die kringshowe in die staat New York is afgeskaf en vervang deur die distriksbanke van die hooggeregshof in New York.
Die appèlhof in New York is in Julie 1847 gestig, bestaande uit vier verkose regters in die hele staat en vier regters wat jaarliks ​​uit die hooggeregshof in New York gekies word.
Die amptenare van die staat (prokureur -generaal, minister van buitelandse sake, kontroleur, tesourier en staatsingenieur) wat deur gesamentlike stembriewe van die wetgewer gekies is, is nou in vreemde jare deur die kiesers verkies tydens die staatsverkiesings. Die posbekleërs is op 31 Desember 1847 uit hul amp gewet. Die opvolgers is tydens die staatsverkiesing in November verkies en het op 1 Januarie 1848 in diens geneem. Vanaf 1848 dien die staatsamptenare 'n termyn van twee jaar, een jaar in die tweede helfte van die termyn van die huidige goewerneur, die ander jaar in die eerste helfte van die termyn van die opvolgende goewerneur.
Volgens die Grondwet van 1846 is die kiesers twintig jaar na die uitwerking daarvan gevra of hulle wil hê dat 'n konstitusionele konvensie gehou moet word, wat bevestigend geantwoord is tydens die staatsverkiesing in New York, 1866 met 352 854 stemme daarvoor en 256 364 teen die konvensie . Op 23 April 1867 is die afgevaardigdes verkies, en die konvensie het 'n klein Republikeinse meerderheid gehad.  Die byeenkoms vergader in Junie in Albany, New York, verdaag op 23 September, vergader weer op 12 November,  en verdaag weer in Februarie 1868. Daarna word die konsep nog 'n jaar in die New York State Legislature bespreek en 'n half, die vrae is of vir die hele Grondwet gestem moet word of afsonderlik vir sommige of alle artikels. Uiteindelik is die nuwe Grondwet deur die kiesers verwerp tydens die staatsverkiesing in New York, 1869, met 223 935 stemme daarvoor en 290,456 daarteen. Die Republikeinse Party bepleit die aanneming, die Demokrate die verwerping van die nuwe voorgestelde Grondwet van 1867-1868, en teen 1869 het die Demokrate 'n meerderheid in die staat gehad. Slegs die "Geregtelike Artikel" wat die New York Appeal Court herorganiseer het, is met 'n klein meerderheid aanvaar, met 247 240 voor en 240 442 daarteen.
Die appèlhof in New York is heeltemal herorganiseer. In plaas van agt regters, vier wat in die hele land verkies is en vier wat uit die hooggeregshof in New York gekies is, het dit nou een hoofregter van die appèlhof in New York en ses mederegters, wat almal in die staat verkies is.
Die klerk van die appèlhof in New York is nie meer landwyd verkies nie.
Die ampstermyn van die regters van die appèlhof en die regters van die hooggeregshof in New York is verleng van 8 tot 14 jaar en die wisselende hernuwing (elke twee jaar is een regter of regter tot agt jaar verkies in die geval van 'n vakature, is 'n spesiale verkiesing gehou om slegs die res van die termyn te vervul) is afgeskaf. In plaas daarvan is vakatures gevul soos dit plaasgevind het (deur die dood, bedanking of verstryking van die termyn), altyd tot 'n volle termyn van 14 jaar.
Na die verwerping van alle wysigings wat deur die Konvensie van 1867–68 voorgestel is, behalwe die geregtelike artikel, het goewerneur John T. Hoffman aan die wetgewer voorgestel dat 'n onpartydige grondwetlike kommissie van 32 lede saamgestel moet word. Die kommissie het vier lede uit elke senatoriale distrik, wat deur die goewerneur aangestel is en deur die staats senaat bevestig is, ewe verdeel tussen die twee groot politieke partye. Die Kommissie vergader van 4 Desember 1872 tot 15 Maart 1873. Hulle stel wysigings aan die Grondwet van 1846 voor, wat steeds van krag was met wysigings wat dan deur die Wetgewer goedgekeur of verwerp is, en die goedgekeurde is dan aan die kiesers voorgelê vir bekragtiging.
Die termyn van die goewerneur en luitenant -goewerneur is van twee na drie jaar verhoog.
Die staatswye keusekantore van drie inspekteurs van staatsgevangenisse en drie kanaalkommissarisse is afgeskaf en is opgevolg deur 'n superintendent van staatsgevangenisse en 'n superintendent van openbare werke, aangestel deur die goewerneur, en bevestig deur die staatsenaat.
Op 27 Januarie 1893 aanvaar die Wetgewer ''n Wet tot wysiging van hoofstuk 398 van die Wette van 1892, getiteld' An Act to voorsiening vir 'n konvensie om die Grondwet te hersien en te wysig ', waarin 'n Grondwetlike Konvensie in 1894 vergader word.  Die 175 afgevaardigdes is verkies tydens die staatsverkiesing in New York, 1893, vyf in elke senatoriale distrik en 15 in die breë. Die Konvensie vergader op 8 Mei 1894 in die New York State Capitol in Albany en verdaag op 29 September. Die hersiene Grondwet is tydens die staatsverkiesing in New York, 1894, in drie dele voorgelê: die nuwe wetgewende verdeling die voorgestelde kanaal verbeterings en 31 diverse wysigings aan die Grondwet wat almal deur die kiesers aangeneem is.
Die termyn van die goewerneur en luitenant -goewerneur is van drie na twee jaar verkort.
Die verkiesing van staatsamptenare (minister van buitelandse sake, kontroleur, staatsingenieur van die prokureur-generaal) en senatore van die staat is van onewe getal jare na ewe getal jare verskuif, wat voortaan saamval met die gubernatoriale verkiesing.
Die aantal staatsenatore is verhoog van 32 na 50 en die aantal vergaderers van 128 na 150.
Die Staatsbosbewaring het ewige beskerming as wilde land gekry. 
Die staatsbeheerde Onondaga Salt Springs-reservaat mag verkoop word. in strafinstellings afgeskaf is.
Die gebruik van stemmasjiene is toegelaat.
Die eerste vergadering van die jaarlikse wetgewende sitting is verskuif van die eerste Dinsdag na die eerste Woensdag in Januarie.
Ingevolge die Grondwet van 1894 sou die mense stem oor die hou van 'n sewende grondwetlike konvensie in 1916. Die goewerneur het egter voorgestel dat die konvensie na 1915 verskuif word sodat dit nie deur ander kwessies oorskadu word nie. In April 1914 het 'n referendum dus 'n grondwetlike konvensie goedgekeur wat in 1915 gehou sou word.  Daar was 168 afgevaardigdes by die 1915 -konvensie. Lede was Elihu Root (toekomstige lid van die presidensiële kabinet en adviseur), (die president van die konvensie), Seth Low, Henry L. Stimson (vorige en toekomstige lid van die presidensiële kabinet), Alfred E. Smith en Robert F. Wagner.
Voorgestelde veranderinge sluit in:
'N Herorganisasie van die staatsregering met 17 departemente, wat die aantal verkose amptenare verminder en voorsiening maak vir die aanstelling van ander
Die bevoegdheid om plaaslike aangeleenthede en privaat eise te hersien, verwyder uit die staatswetgewer
Verbeterings in die manier waarop die staat skuld kan kry
Huisregering vir stede
Om die staatswetgewer die mag te gee, met toestemming van die kiesers, om die provinsiale regering te verander
Vereenvoudiging van die hofstelsel
Staatsbeheer oor belastingaanslag
Die instelling van 'n bewaringskommissie om toesig te hou oor natuurlike hulpbronne
Uitgebreide regte vir werkers 
Al die voorstelle uit die sewende grondwetlike konvensie van 1915 is in vyf vrae gegroepeer, wat almal deur die mense verwerp is. Alles was egter nie verlore nie. In 1925 is 'n hersiene artikel 5, wat baie voorstelle bevat uit die vyfde konvensie van 1915, aan die mense/kiesers voorgelê en in 'n referendum/verkiesing aanvaar. In 1927 is die begrotingsvoorstel van die vyfde konvensie ook aanvaar. 
Oorspronklik het die 1915 -konvensie talle opknappings aan die regstelsel voorgestel. Die wetgewer het hierdie artikel verwerp en dit is nie aan die kiesers gestuur nie. In 1921 het die Wetgewer egter 'n groep van dertig mense gemagtig om die regsartikel van die Grondwet van 1894 te hersien. Die voorgestelde artikel bevat egter baie voorstelle uit die 1915 -konvensie en word weer deur die wetgewer verwerp. 
Die Grondwet wat in 1894 ingestel is, vereis dat die kiesers moet stem oor die noodsaaklikheid van 'n volgende konstitusionele konvensie in 1936. Op 3 November 1936 keur die kiesers die konvensie wat twee jaar later in 1938 gehou is, goed. 
Daar was 168 afgevaardigdes vir die Agtste Konstitusionele Konvensie van 1938. Dit sluit in Alfred E. Smith (voormalige goewerneur en presidentskandidaat), Hamilton Fish III (Amerikaanse verteenwoordiger), Robert F. Wagner, (Amerikaanse senator) en Robert Moses (groot bouer) as hoof van New York en New Jersey Port Authority). Die voorsitter was die voorsitter van Frederick E. Crane, die hoofregter van die appèlhof. Goewerneur Herbert Lehman het Charles Poletti aangestel as hoof van 'n komitee om inligting te versamel vir die gebruik van die konvensie. Die verslag van twaalf volumes wat hulle opgestel het, word die "Poletti-verslag" genoem. 
Die 1938 -konvensie het eintlik nie 'n nuwe grondwet aanvaar nie, maar dit het wel veranderinge (altesaam 57 wysigings) aan die voortgesette grondwet van 1894 voorgestel, wat in nege vrae vir die kiesers saamgevoeg is, maar slegs ses wysigingsvrae is goedgekeur. Die goedgekeurde veranderinge was:
Die staatswetgewer is nou gemagtig om 'n program vir sosiale sekerheid in te stel
Die staatswetgewer kan finansiering verskaf om spoorwegoorgange uit te skakel
New York is uitgesluit van skuldgrense om 'n openbare vinnige vervoerstelsel te finansier
'N Wysiging waarin die regte van werkers van openbare werke uiteengesit word
'N Aantal nie-kontroversiële wysigings
Toestemming vir die staatswetgewer om vervoer na parochiale skole te befonds 
In die sestigerjare, met die toenemende veranderinge en uitbreidings van die bevolking met die veranderende samelewing, het die vraag na 'n nuwe Grondwet toegeneem. Dus, in 1965, het die staatswetgewer die vraag aan die kiesers gestel oor die hou van 'n grondwetlike konvensie in 1967. Die kiesers het dit goedgekeur. 'N Komitee is gestig om inligting oor die Konvensie in te samel. In 1966 is 186 mense verkies om lid te word van die 9de Konstitusionele Konvensie. Anders as al die ander konvensies, het kandidate vir lidmaatskap deelgeneem aan partydige verkiesings, waarvan die Demokrate 'n meerderheid behaal het.  Die voorsitter van die konvensie was die voorsitter van Anthony Travia, die speaker van die staatsvergadering.
Uitbreiding van individuele burgers se regte
Herroeping van die 19de -eeuse James G. Blaine -wysiging, wat die staat verbied het om parochiale skole te finansier
Staat oorname van koste vir die hofstelsel en die administrasie van welsynsprogramme
Laat die wetgewer toe om skuld aan te gaan sonder referendum
Die byvoeging van 'n "statuut van beperkings", of "tweeledige grondwet", waardeur 'n kort grondwet uitgevaardig sou word en ander bepalings in 'n aparte dokument geplaas sou word wat verskil van die normale statuut, aangesien dit twee jaar geneem het om dit te wysig. 
Die voorgestelde wysigings is in een dokument saamgevoeg en is sterk gekant. In November 1967 verwerp die kiesers dus die nuwe Grondwet, sonder dat 'n provinsie daarvoor stem.  
Die huidige New York State Constitution van 1894/1938 kan op twee maniere gewysig word:
Deur 'n voorstel van 'n wysiging in die Wetgewer, onderhewig aan goedkeuring van die kieser, of
Deur middel van 'n konvensie, ook onderhewig aan goedkeuring van die kieser, wat op een van twee maniere genoem kan word:
Op voorstel van die wetgewer, onderhewig aan goedkeuring van die kieser
Deur die outomatiese referendum elke twintig jaar
Enige wetsvoorstel moet deur twee opeenvolgende wetgewers goedgekeur word voordat dit vir goedkeuring van die kiesers voorgelê word. As 'n byeenkoms opgeroep word, word vyftien lede en drie lede per distrik van die Senaat verkies. Hierdie lede sal vergoed word op die vlak van 'n lid van die Vergadering. Die konvensie sal deurlopend in die Capitol vergader totdat hulle hul werk voltooi vanaf die eerste Dinsdag van April na hul verkiesing.
Of 'n beperkte oproepkonvensie wat oor spesifieke kwessies handel, al dan nie grondwetlik is, bly onduidelik. Voorstanders voer aan dat omdat die Grondwet 'n beperkende dokument is, en nie 'n toekenning nie, dit wel die geval is. Hulle wys daarop dat die 1801-konvensie 'n beperkte oproep was. Teenstanders voer aan dat omdat die Grondwet nie uitdruklik voorsiening maak vir so 'n konvensie nie, 'n konvensie ongrondwetlik sou wees. 
1804: Thomas Jefferson vs Charles Pinckney
Die 1804-verkiesing was 'n groot oorwinning vir die huidige Thomas Jefferson en vise-presidentskandidaat George Clinton (Republikeine) oor die federalistiese kandidate, Charles C. Pinckney en Rufus King. Die stemming was 162-14. Die verkiesing was die eerste wat onder die twaalfde wysiging gehou is, wat die stembrief tussen president en vise -president van die kieskollege geskei het.
Die federaliste het baie kiesers vervreem deur te weier om hul kiesers aan 'n spesifieke kandidaat voor die verkiesing te verbind. Jefferson is ook gehelp deur die gewildheid van die 1803 Louisiana -aankoop en sy vermindering van die federale uitgawes. Die herroeping van die aksynsbelasting op whisky was veral gewild in die Weste.
Die kieskollege stem
Die Framers het politieke partye met agterdog bejeën, maar teen die 1790's het partypolitiek wortel geskiet - en daarmee saam begin die belange van partyorganisasies invloed uitoefen. In 1796 het die Federalistiese Party John Adams as president gesteun, maar dit het sy stem so verdeel dat Jefferson, die Demokraties-Republikeinse kandidaat, die tweede grootste aantal stemme verdien het en sodoende die pos van vise-president verseker het (elektore het oorspronklik twee stembriewe geloods sonder om 'n presidensiële of vise -presidensiële keuse). Adams regeer dus tydens sy presidentskap met die leier van die opposisie as sy vise -president.
Die 1800 -verkiesing was 'n herhaling tussen Adams en Jefferson, en om die herhaling van dieselfde situasie van die verkiesing in 1796 te voorkom, wou die partye verseker dat al hul kiesers verenig was. Aan die federalistiese kant het Adams saam met Charles Cotesworth Pinckney gehardloop, terwyl Jefferson se hardloopmaat Aaron Burr was.
Soos in die vorige verkiesings, was daar geen algemene stemme nie. In plaas daarvan het die staatswetgewers kiesers aangestel, en die Demokratiese-Republikeine het die grootste deel van die Suide gevee, insluitend al die kiesers uit Georgië, Kentucky, Suid-Carolina, Tennessee en Virginia, terwyl Adams sterk in die noordooste geloop het en al die kiesstemme van Connecticut, Delaware, Massachusetts, New Hampshire, New Jersey, Rhode Island en Vermont. Met Burr, 'n New Yorker, op die kaartjie, het Jefferson die staat gewen, en die kiesers uit die oorblywende state (Maryland, Noord -Carolina en Pennsylvania) het hul stemme verdeel. Die federaliste, wat die potensiaal van 'n staking gelyk het, het gereël dat een van hul kiesers uit Rhode Island 'n stembrief vir John Jay uitbring. Al die kiesers van die Demokraties-Republikeinse partye stem egter vir Jefferson en Burr, en aangesien die kiesers nie 'n presidents- of vise-presidensiële keuse kon aandui nie, was die uitslag gelykop.
5. Hy was die teiken van die eerste poging tot presidensiële moord.
Toe Jackson op 30 Januarie 1835 die Amerikaanse Capitol verlaat, na 'n gedenkdiens vir 'n kongreslid, het 'n bedwelmde huisskilder genaamd Richard Lawrence 'n pistool op 'n paar meter van hom afgevuur. Toe die vuurwapen van Lawrence verkeerd begin, trek hy 'n tweede wapen uit en druk die sneller. Die pistool het ook 'n fout gemaak. 'N Woedende Jackson het Lawrence met sy kierie beskuldig terwyl die skieter gedemp is. Uit 'n daaropvolgende ondersoek is gevind dat die pistole in 'n goeie werkende toestand was. Daar is bevind dat die kans dat beide gewere verkeerd aangevuur word, 125 000 tot 1 is.
Argumente vir en teen die kieskollege
Een van die kommerwekkendste aspekte van die kieskollege -stelsel is die moontlikheid dat die wenner nie die kandidaat is met die gewildste stemme nie. Vier presidente - Rutherford B. Hayes in 1876, Benjamin Harrison in 1888, George W. Bush in 2000 en Donald Trump in 2016 - is verkies met minder gewilde stemme as hul teenstanders, en Andrew Jackson verloor teen John Quincy Adams in die House of Verteenwoordigers nadat hulle 'n veelheid van die volks- en verkiesingsstemme in 1824 gewen het. In 18 verkiesings tussen 1824 en 2000 is presidente verkies sonder gewilde meerderhede - insluitend Abraham Lincoln, wat die verkiesing in 1860 gewen het met minder as 40 persent van die nasionale stemme. Gedurende die grootste deel van die 20ste eeu het die algemene kaartstelsel egter die uitwerking gehad om die algemene stemme te oordryf, nie om te keer nie. In 1980 het Ronald Reagan byvoorbeeld net meer as 50 persent van die algemene stemme gewen en 91 persent van die verkiesingsstemme in 1988 het George Bush 53 persent van die algemene stemme en 79 persent van die kiesers gekry en in 1992 en 1996 William J. Clinton het onderskeidelik 43 en 49 persent van die gewilde stemme gewen, en 69 en 70 persent van die verkiesingsstemme. Derdepartykandidate met breë nasionale steun word gewoonlik gestraf in die kieskollege-net soos Ross Perot, wat 19 persent van die algemene stemme in 1992 gewen het en geen kiesstemme nie-alhoewel kandidate met geografies gekonsentreerde steun-soos die kandidaat Dixiecrat Strom Thurmond, wat in 1948 39 verkiesingsstemme gewen het met net meer as 2 persent van die nasionale stemme - kan soms verkiesingsstemme wen.
Die verskil tussen gewilde stem- en kiesstemme dui op enkele van die belangrikste voor- en nadele van die kieskollege -stelsel. Baie wat die stelsel voorstaan, meen dat dit presidente 'n spesiale federatiewe meerderheid en 'n breë nasionale mandaat het om te regeer, wat die twee groot partye regoor die land verenig en 'n breë geografiese ondersteuning benodig om die presidentskap te wen. Boonop voer hulle aan dat die kieskollege die belange van klein state en yl bevolkte gebiede beskerm, wat volgens hulle geïgnoreer sou word as die president direk verkies word. Teenstanders voer egter aan dat die potensiaal vir 'n ondemokratiese uitkoms - waarin die wenner van die volksstem die verkiesingsstem verloor - die vooroordeel teenoor derde partye en onafhanklike kandidate, die afwyking van die stempersentasie in state waar een van die partye duidelik dominant is , en die moontlikheid van 'n 'ontroue' kieser wat vir 'n ander kandidaat stem as die een aan wie hy beloof is, maak die kieskollege verouderd en ongewens. Baie teenstanders pleit vir die uitskakeling van die kieskollege heeltemal en vervang dit met 'n direkte volksstem. Hulle standpunt word ondersteun deur meningspeilings, wat gereeld toon dat Amerikaners 'n gewilde stem verkies bo die kieskollege -stelsel. Ander moontlike hervormings sluit in 'n distriksplan, soortgelyk aan dié wat in Maine en Nebraska gebruik is, wat verkiesingsstemme per wetgewende distrik sou toewys eerder as op staatsvlak en 'n proporsionele plan, wat kiesstemme sou toeken op grond van die persentasie gewilde stemme 'n kandidaat ontvang. Ondersteuners van die kieskollege beweer dat die lang lewe daarvan sy verdienste bewys het en dat vorige pogings om die stelsel te hervorm, onsuksesvol was.
In 2000 het George W. Bush se eng oorwinning van die kieskollege 271–266 oor Al Gore, wat die land se volksstem met meer as 500 000 stemme gewen het, herhaaldelik oproepe tot die afskaffing van die kieskollege veroorsaak, net soos Donald Trump se oorwinning in die kieskollege 304–227 in 2016 oor Hillary Clinton, wat die landwye volksstem met byna drie miljoen stemme gewen het. Om dit te doen, vereis egter dat 'n grondwetlike wysiging deur 'n tweederdes stemme van albei kamers van die kongres aanvaar word en deur drie vierde van die state bekragtig word. Omdat baie kleiner state vrees dat die uitskakeling van die kieskollege hul verkiesingsinvloed sal verminder, word die aanneming van so 'n wysiging as moeilik en onwaarskynlik beskou.
Sommige voorstanders van hervorming, wat die enorme konstitusionele struikelblok erken, het eerder hul pogings daarop toegespits om 'n sogenaamde National Popular Vote (NPV) wetsontwerp deur staatswetgewers deur te gee. Staatswetgewers wat die NPV aangeneem het, stem saam dat die verkiesingsstemme van die staat vir die wenner van die nasionale volksstem uitgebring sou word - selfs al was die persoon nie die wenner van die staat se volksstemtaal in die wetsontwerp nie, het dit bepaal dat dit eers in werking sou tree tot die NPV is aangeneem deur state met genoeg kiesstemme om die wenner van die presidentsverkiesing te bepaal. Teen 2010 het verskeie state - waaronder Hawaii, Illinois, Maryland, Massachusetts en New Jersey - die NPV aangeneem, en dit is in minstens een wetgewende huis in meer as 'n dosyn ander state aangeneem.
Kyk die video: Hamilton Musical: Alexander Hamilton (November 2021).
Copyright 2021 \ Waarom het Stephen Ambrose geglo dat die verkiesing van Aaron Burr tot die einde van die VSA sou gelei het?...