PressReader - Kuier: 2015-01-28 - ‘DUB­BE­LE SE­ËN’
’n Mens ver­staan nie al­tyd hoe­kom sleg­te din­ge ge­beur nie, maar soms word jy verras met ’n won­der­werk.
Kuier - 2015-01-28 - WARE LEWENSDRAMA - Deur Mo­ni­que Mort­lock
Dit het soos e­ni­ge an­der Son­dag be­gin. Pa­tri­cia de Waal het haar t­wee dog­ters, Nicole (7) en Rou­ché (3), ge­reed ge­kry vir kerk voor sy gaan werk het. Die mei­sies wou pre­sies die­self­de aan­ge­trek wees en op daar­die spe­si­fie­ke dag soos ’n tweeling lyk.
Ter­wyl Pa­tri­cia (53) daar­die og­gend nog met haar t­wee dog­ters ge­lag en ge­sels het, het sy nie een keer ge­dink sy sal nooit weer hul glim­lag­gen­de ge­sig­te sien nie. Sy het ge­dink sy sal hul­le nog daar­die aand kan nag soen, maar in plaas daar­van het sy ’n ma se erg­ste nag­mer­rie be­leef.
Op 12 Ju­nie 1994 is Pa­tri­cia en haar man, Ni­co (54), se le­wens vir al­tyd ver­an­der. Ni­co kan dit nie oor sy hart kry om daar­oor te praat nie, so Pa­tri­cia her­roep daar­die hart­seer dag.“Ek was nie daar­die dag my ge­wo­ne self by die werk nie. Ek weet nie hoe­kom nie; al wat ek weet, is dat ek on­ge­mak­lik ge­voel het en op niks kon kon­sen­treer nie,”ver­tel Pa­tri­cia, wat daar­die tyd as ver­pleeg­ster by die Tyger­berg-hos­pi­taal in Kaapstad ge­werk het. Die on­ge­mak­li­ke ge­voel het haar die he­le dag ge­pla.
Op pad na haar huis in Ma­li­bu Vil­la­ge na­by Eer­ste­ri­vier, het hul­le oor die R300hoof­weg na­by Bell­vil­le ge­ry. Hul­le het sta­dig ver­by ’n on­ge­luks­to­neel ge­ry waar ’n mo­tor en ’n vrag­mo­tor ge­bots het.
“Daar was ’n am­bu­lans, po­li­sie­man­ne en ver­skeie mo­tors. Soos ons ver­by ge­ry het, het ek ’n pyn­ge­voel in my maag ge­kry. Dit tref my toe uit die blou­te.‘Dit is my man en t­wee dog­ters in daar­die mo­tor,’het ek vir al­mal in die taxi ge­sê. Hul­le het nog vir my ge­sê ek moe­nie laf wees nie, maar iets het net vir my ge­sê dit ís my fa­mi­lie . . .”
Pa­tri­cia raak weg as­of sy weer die beeld van die wrak voor haar sien.
Toe Pa­tri­cia by die huis aan­ge­kom het, was dit as­of haar wê­reld in slow mo­ti­on ge­gaan het. Haar man en dog­ters was nie soos ge­woon­lik daar om haar te groet nie. Sy het al hul fa­mi­lie en vrien­de ge­bel om uit te vind waar haar fa­mi­lie was.“Toe kry ek die op­roep van Ni­co se baas om te sê hul­le was in ’n on­ge­luk en is na die hos­pi­taal ge­neem,”gaan Pa­tri­cia voort.“Daar­na het din­ge so vin­nig ge­beur.”
’n Vriend het haar na die hos­pi­taal ge­neem – maar nie voor­dat hul­le by die on­ge­luks­to­neel ge­stop het nie. “’n Polisieman het daar vir my ge­sê my man is in ’n kri­tie­ke toe­stand, maar dat my dog­ters ou­kei is. Hul­le moes met die‘jaws of li­fe’uit die mo­tor ge­haal word.”
Ni­co het ’n vrag­mo­tor met ’n on­sta­bie­le vrag pro­beer ver­by­steek. Toe hy van baan ver­wis­sel, het die vrag­mo­tor na die­self­de baan ver­wis­sel en die mo­tor is toe on­der die vrag­mo­tor vas­ge­pen.
Toe Pa­tri­cia by die hos­pi­taal kom, was haar man se ka­ke­been, al­bei sy arms en sy skou­er ge­breek.“Ek het ’n mei­sie ge­sien wat deur ma­sjie­ne aan die le­we ge­hou word en ge­dink,‘foei­tog, die ar­me kind.’ Toe kom ’n ver­pleeg­ster wie ek toe­val­lig ken na my toe met die dog­ter­tjie se k­le­re in haar hand en sê haar sus­ter is in die te­a­ter en dat hul­le in ’n mo­tor­on­ge­luk was. Ek het toe be­sef die mei­sie op li­fe sup­port was Nicole. Ek het haar nie her­ken nie om­dat haar ge­sig so erg ge­swel was.”
Die tra­ne be­gin loop soos Pa­tri­cia die oom­blik her­leef.“Ek het be­sef ek kan my man en kin­ders ver­loor. Ek het net ge­bid tot God om Sy wil te laat ge­skiet. Ek het aan Hom vas­ge­hou, want daar was nie­mand an­ders om op te steun nie.”
La­ter daar­die aand het Pa­tri­cia die op­roep ge­kry dat Rou­ché af­ge­sterf het.“Ek was eint­lik dank­baar, want sy is aan die le­we ge­hou deur ma­sjie­ne. Ten min­ste sou sy nie ly nie,” sê Pa­tri­cia hart­seer.
Die Vry­dag ná die on­ge­luk is Ni­co uit die hos­pi­taal ont­slaan. Sy ka­ke­been is ge­o­pe­reer, so hy kon nie praat nie en as ge­volg van sy ge­breek­te arms, kon hy ook nie vir hom­self sorg nie. In die vroeë og­gend­u­re van daar­die Sa­ter­dag, is Nicole ook oor­le­de.
“Ek en Ni­co het net van al­les sin pro­beer maak. My le­we het rond­om hul­le ge­draai.” Sy het God dik­wels be­vraag­te­ken.“Ek het tot Hom ge­bid en ge­vra waar­om Hy hul­le van my af weg­ge­neem het. Ek het aan al die din­ge ge­dink wat ek nooit sou kon er­vaar nie, soos hul 21ste ver­jaar­dae, hul trou­es, klein­kin­ders . . .”
Die mei­sies is op 25 Ju­nie 1994 langs me­kaar be­gra­we.
Weens kom­pli­ka­sies na Rou­ché se ge­boor­te, het dok­ters vir Pa­tri­cia ge­sê sy sal nie nog kin­ders kan hê nie, so die De Waals het ge­dink hul kan­se op ou­er­skap is daar­mee heen.
Haar ver­hou­ding met Ni­co het ook ge­ly, om­dat hul­le al­bei in hul eie wê­rel­de ver­val het om die smart van hul kin­ders se dood te ver­werk.“Aan die be­gin het ons pro­beer om ’n psi­gi­a­ter te sien, maar ná t­wee ses­sies wou Ni­co nie meer gaan nie,”sê Pa­tri­cia.“Hy het ge­sê hy hou nie daar­van dat ons net die he­le tyd praat nie. Ons het nie met me­kaar ge­praat oor die mei­sies of saam ge­huil nie, selfs al wou ek so graag.
“Hy het in die mei­sies se ka­mer ge­gaan en ge­huil, ter­wyl ek in die bed ge­lê en huil het. Ek wens ons kon saam ge­treur het; dit sou din­ge mak­li­ker ge­maak het.”
’n Paar maan­de ná die on­ge­luk, het Pa­tri­cia die mei­sies se ka­mer skoon­ge­maak en hul be­sit­tings na ’n wees­huis ge­neem as deel van die be­gin van die her­stel­pro­ses. Die eg­paar het aan die ein­de van daar­die jaar na Mos­sel­baai in die Suid-Kaap ge­gaan om daar te gaan her­stel.
’n nu­we be­gin
In Fe­bru­a­rie die vol­gen­de jaar het Pa­tri­cia siek ge­voel en ’n dok­ter gaan sien waar sy die skok van haar le­we ge­kry het.“Hul­le het vir my ge­sê ek is swan­ger! En toe ek vir ’n so­nar gaan het die dok­ter be­ves­tig dis ’n tweeling! “So lam soos ek was toe die mei­sies ge­sterf het, dis hoe ek ge­voel het toe ek ge­hoor het van my swan­ger­skap. Maar hier­die keer was ek nie hart­seer nie, ek was in die wol­ke!”
Toe die tweeling ge­bo­re is, was Ni­co en Pa­tri­cia ver­stom oor die on­ge­loof­li­ke oor­een­koms­te wat be­gin ont­wik­kel het tus­sen hul­le en hul oor­le­de sus­ters.“Toe Alt­hea ’n kind was, het sy soos Rou­ché ge­lyk, maar sy het Nicole se per­soon­lik­heid ge­had. Alt­hea is stil, sag­ge­aard en baas­spe­le­rig, nes Nicole was. Ant­hea, aan die an­der kant, het as kind soos Nicole ge­lyk, maar sy het Rou­ché se uit­ge­spro­ke, self­ver­se­ker­de per­soon­lik­heid ge­had.”
In plaas daar­van om dit ont­stel­lend te vind, was Pa­tri­cia en Ni­co ver­heug. Maar daar was ’n paar on­ge­wo­ne oom­blik­ke.
“Een­dag was ons by die win­kels met die tweeling toe ons Rou­ché se stem hoor sê: ‘Dar­ry’,” ver­tel Pa­tri- cia.“Dit was haar ma­nier om te sê:‘Pap­pa’. Ons was ge­skok en het rond­ge­kyk, maar dit was nie Rou­ché nie – dit was Alt­hea. Haar eer­ste woord was pre­sies die­self­de as Rou­ché s’n.”
Om groot te word as die“ge­re­ïn­kar­neer­de”weer­ga­we van hul oor­le­de sus­ters was moei­lik vir Alt­hea en Ant­hea, nou 19.
“Wan­neer ’n fa­mi­lie­lid ons sien, het hul­le ons op­ge­tel en be­gin huil,”sê Ant­hea, ’n siel­kun­de­stu­dent aan die Mid­rand Gra­du­a­te In­s­ti­tu­te, Kaapstad-kam­pus.
“Ons was klein en het ge­weet dit het iets te doen met ons sus­ters wat oor­le­de is, maar ons het nie ten vol­le ver­staan nie.”
“Eers het dit ons ont­stel,”sê Alt­hea, ook ’n siel­kun­de­stu­dent, maar aan die U­ni­ver­si­teit van die Wes-Kaap­land.“Ons het nie ons eie i­den­ti­teit ge­had nie, want die men­se sou ons dik­wels op ons sus­ters se na­me roep.”Selfs Pa­tri­cia het hul­le be­han­del as­of hul­le haar oor­le­de dog­ters is.
“Vir die eer­ste paar jaar het ek na hul­le ge­kyk as Nicole en Rou­ché,”sê hul ma. “Maar toe hul­le ne­ge jaar oud was en vra of hul­le ge­doop kon word, het ek be­sef dit is Alt­hea en Ant­hea. Daar­na het ek hul­le as in­di­vi­due be­han­del, a­part van hul sus­ters.”
Alt­hea en Ant­hea gee nie meer om as men­se hul­le met hul sus­ters ver­ge­lyk nie. “Dit is eint­lik cool dat ons sus­ters deur ons kan voort­leef. My ma sê al­tyd ons is ge­sken­ke van God,”sê Ant­hea.
“Sy noem ons haar dub­be­le se­ën,”sê die sus­ters ge­lyk­ty­dig en be­gin lag. *Die sto­rie het oor­spronk­lik in Kui­er se En­gel­se sus­ter­tyd­skrif mi­ne! ver­skyn.
HOOFFOTO: Die tweeling, Alt­hea en Ant­hea (19), met fo­to’s van hul sus­ters, Nicole (7) en Rou­ché (3), wat ná ’n mo­tor­on­ge­luk ge­sterf het. REGS ON­DER: Pa­tri­cia en Ni­co de Waal met hul t­wee won­der­wer­ke.