Niemand kan die woorde van ons teks aandagtig lees nie, sonder om onder die indruk daarvan te kom dat Paulus as ervare apostel en Gees-vervulde leraar, die mens – en dan juis ook die gelowige Christenmens – deeglik geken en goed verstaan het nie. Hy het geen illusies oor die lewe van die gelowige gekoester nie. Hy was geen geesdrywer wat die Christen vir hom voorgestel het as ‘n mens wat reeds die volmaaktheid deelagtig geword het en nie meer ontsettende probleme met die luste van die vlees en die inwonende sonde het nie. Nee, deur die Gees van God verlig, het hy die gelowige nugter en eerlik gesien met al die nood vanweë die sonde wat daar altyd in hierdie bedeling duskant die graf vir hom oorbly. Hy het geweet dat die gelowiges mense is wat laste het om te dra.
Dit alles weet Paulus baie goed. As hy dit nie geweet het nie, sou hy nooit die roerende sewende hoofstuk van sy brief aan die Romeine kon skrywe nie, en sou hy ook nie met soveel klem in die woorde van ons teks die gelowiges daaraan kon herinner het dat hulle ‘n verpligting teenoor mekaar het juis met betrekking tot hierdie laste van die sonde en swakhede nie.