Ekonomie van volwassenheid: produseer sonder om hulpbronne te benut - Soektogte - 2021
Ekonomie van volwassenheid: produseer sonder om hulpbronne te benut
"Die ekonomie van volwassenheid dit is 'n stabiele ekonomie waarin die produksie van goedere en dienste daarop gemik is om die ontginning van natuurlike kapitaal tot die minimum te beperk. Dit is genoeg om die BBP aan welsyn te verbind, en nog minder aan die impak op die omgewing as aan die groei van die eerste, slegter een. Federico Butera, dosent aan die Politecnico di Milano, verduidelik hoe tegnologie ons kan help, maar 'eerstens is 'n nuwe individuele en kollektiewe bewustheid nodig wat kyk na veranderende lewenstyle. Nie 'n verslegting nie, inteendeel ".
1) Die verband tussen oneindige groei in BBP en die welstand van die planeet: kan u u standpunt verklaar?
Dit is heeltemal misleidend om die BBP as 'n aanduiding van welstand in ontwikkelde lande te gebruik. Die toename kom inderdaad te dikwels ooreen met 'n toename in 'malaise': 'n verkeersknoop verhoog die BBP, byvoorbeeld omdat dit die verbruik van petrol verhoog en die motor vinniger laat verander omdat dit agteruitgaan; 'n vloed of 'n aardbewing kan die BBP verhoog omdat ons moet herbou.
Die ergste is die verband tussen BBP-groei en impak op die omgewing. Wêreldstatistieke toon 'n duidelike verband tussen die toename in BBP en 'n toename in die gebruik van minerale bronne en 'n toename inekologiese voetspoor. Hoe meer BBP groei, buite 'n sekere limiet, hoe meer word natuurlike hulpbronne verwoes. Dit is nodig om te onderskei tussen ontwikkelde en ontwikkelende lande: hierin is dit nodig dat natuurlike hulpbronne gebruik word om die infrastruktuur en dienste wat 'n ordentlike lewenstandaard verseker, te bou. Maar met omsigtigheid, omdat die Chinese ontwikkelingsmodel byvoorbeeld nie die planeet laat oorleef nie.
2) U stel voor om na 'ekonomie van volwassenheid' te kyk: waaruit bestaan ​​dit?
L 'ekonomie van volwassenheid dit is 'n stabiele ekonomie waarin daar geen prys tot BBP-groei is nie, maar wel die produksie van goedere en dienste wat die benutting van natuurlike kapitaal tot die minimum beperk.
Die vermindering van die BBP in ontwikkelde lande is nie noodwendig 'n ongeluk nie. Die sogenaamde "groei" (geïmpliseerde "BBP") is gebaseer op die versnelling van die siklus wat bestaan ​​uit drie elemente: die innovasie van 'n produk of diens, die advertering daarvan en toegang tot krediet om dit te koop. Hierdie siklus word versnel en die produk of diens wat gister voorgestel is, word vandag vervang deur 'n ander een wat die vorige verouderd maak: die arme verbruiker word aangespoor om die siklus van vooraf te volg. So voortgaan is daar 'n vlak van aanval op planetêre hulpbronne wat goed gemeet word deur dieekologiese voetspoor, 'n aanduiding wat ons vertel dat ons binne 'n jaar 'n hoeveelheid natuurlike hulpbronne verbruik wat nodig is om anderhalf jaar te herskep.
Die uitskakeling van verbruikerswese lei beslis tot 'n afname in die BBP, maar nie om hierdie rede tot 'n afname in die lewenskwaliteit nie, wat nie net bestaan ​​uit die opbou van nuwe toestelle nie.
Die regte ekonomiese siklus beteken dat innovasie die taak het om slegs op absolute behoeftes te konsentreer, op produkte en dienste te fokus wat die gebruik van hulpbronne en die produksie van afval tot die minimum beperk, en wat hoofsaaklik die instandhouding van die stelsel het, ter vervanging van die wegwerpfilosofie die van hergebruik, herwinning en bowenal die vermindering stroomop van die hoeveelheid materiaal en energie wat ons nutteloos in ons stede en huise inbring.
3) Hoe kan maatskappye en regerings 'oortuig' word om na meer sobere ekonomiese modelle te kyk sonder om verlies aan wins te vrees?
Maatskappye moet bewus wees van die produkte en dienste wat ons samelewing regtig nodig het, en moet altyd die gebruik van natuurlike hulpbronne en die produksie van afval in gedagte hou. Sommige maatskappye het hierdie behoefte voorsien, en dit is een van die min wat hul omset in die afgelope krisisjare verhoog het.
Om die eise van die volwassenheidsekonomie te verwag, kan u winste en werk behou of verhoog. Dit beteken in baie gevalle dat die vel heeltemal verander: dit is beslis moeilik, maar nie onmoontlik nie, veral nie as dit deur 'n toepaslike beleid bygestaan ​​word nie. En hier kom die rol van die politiek. Solank ons ​​politieke klas so blind, onkundig en selfverwysend is, soos dit tot nou toe getoon het, is daar nie veel hoop nie.
Alhoewel daar 'n versigtige optimisme vir ondernemings kan wees, is dit moeilik vir die politieke klas om dit te hê as dit nie heeltemal hernu word nie, met meer opgeleide en sensitiewe onderwerpe vir omgewingskwessies, in 'n wye sin.
Europa probeer ons riglyne gee. Dit is aan die politici om te besluit of hulle wil weerstaan ​​soos weerbarstige donkies wat so laat en sleg probeer doen wat ons gevra word, of om die gees van die Roadmap 2050 te aanvaar en die implementering daarvan te verwag, tot voordeel van almal.
4) Watter rol speel tegnologie in hierdie modelverandering wat u voorgestel het?
Tegnologie speel beslis 'n belangrike rol, maar u moet nie verwag dat diegene wat weet watter wonderlike nuwe toerusting is nie, dit is hoofsaaklik 'n vraag om bestaande tegnologieë te "buig" na 'n ander georiënteerde werking.
Die belangrikste geval kan wees in inligtingstegnologie en telematika. As 'n slimfoon gebruik word om 'n beheer- en reguleringsfunksie van 'n verwarmings-, lugversorgings-, beligtingstelsel uit te voer, is dit beslis moontlik om buitengewone resultate op die gebied vanenergie-doeltreffendheid: u moet net die regte sagteware ontwikkel.
Die grootste probleem is nie in tegnologie nie, maar in lewenstyle. Dit is eenvoudig nodig om vas te stel wanneer ons optrede lei tot vermorsing, tot wêreldwye skade, met min of geen persoonlike voordeel nie. Dit is nodig om 'n individuele en kollektiewe gewete op te bou wat verbruikerswese op die regte waardeskaal (dws hieronder) plaas, maar op 'n nie-traumatiese manier.
5) Enkele konkrete voorbeelde?
Miskien is die mees onmiddellike konkrete voorbeeld van die rol van die sistematisering van bestaande tegnologieë dienul energie gebou, waarvan die totale jaarlikse energieverbruik heeltemal deur hernubare bronne bevredig word. Om 'n lae-energie-gebou te verkry, sodat dit bevredig kan word met - byvoorbeeld - gode fotovoltaïese panele op die dak, is dit nodig om 'n moeilike ontwerpvermoë op 'n geïntegreerde manier te implementeer tussen die argitek, die plantingenieur en die kenner van energie en materiale.
Die probleem is om die beste energie en ekonomie te vind deur die toepaslike keuse van boumateriaal, boukomponente, energie-omskakelingstelsels, lugversorgingsklemme, ens. Dit is die vraag om individuele tegnologieë in diens van geïntegreerde kennis te stel, wat die groot toegevoegde waarde is.
Geboue sonder energie nou begin hulle in baie wêrelddele bestaan, ook in Italië.
6) Leer maatskappye wat vandag met etiese en omgewingsprojekte werk, 'n daadwerklike bydrae?
Die meeste maatskappye maak vandag die "groenwas", Dit wil sê, hulle verbygaan as" groen "wat nie groen is nie, eintlik is dit alles behalwe groen. Gelukkig is daar al hoe meer uitsonderings op hierdie wesenlik onsedelike benadering, en sommige ondernemings het verstaan ​​dat hul kulturele herposisionering teenoor die verbetering van omgewingskwessies 'n wesenlike verandering in sake-etiek is wat lei tot die skepping en verowering van 'n nuwe mark.
Een van die eerste maatskappye wat dit gedoen het, is die Loccioni-groep, wat die eerste nul-energie-gebou in Italië en wat vanaf die oorspronklike mark, hoofsaaklik die motor, begin beweeg het na die vanenergie-doeltreffendheid en van hernubare energie. Dit was 'n keuse wat net so eties was as wat hy versiend was. 'N Weddenskap wat bewys dat dit vrugte afwerp.
Daar is beslis ook ander. Wat kommunikasie oor etiek en die omgewing betref - 'n ander voorbeeld - toon SAP aansienlike lewenskrag. Miskien is dit nie toevallig dat dit in albei gevalle ondernemings is wat in die ontasbare sektor werk nie, informasievloei en die meting daarvan.
7) Kan mikrofinansieringsprojekte een van die antwoorde wees? Met watter perke en onder watter voorwaardes?
Soos oorvloedig blyk uit die positiewe en nou gekonsolideerde ervaring van die Grameen Bank, is mikrokrediet die ideale manier om blywende ekonomiese en sosiale ontwikkeling in die armste lande moontlik te maak, wat plaaslike menslike hulpbronne verbeter en voorkom dat finansiële vloei deur 'n heersende klas gaan. dikwels onvoldoende en korrup.
Ek sien in beginsel geen perke vir die gebruik van mikrokrediet as dit toegepas word deur die plaaslike magsklieke te omseil nie, wat in alle opsigte probeer om dit te verset, maar om dit regtig effektief te kan maak, moet dit geassosieer word met kulturele opleidings- en kwalifikasieprojekte.
Mikrokrediet in Italië
Video: The Weight of the Nation: Poverty and Obesity HBO Docs (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Omgewing, volhoubaarheid en welstand \ Ekonomie van volwassenheid: produseer sonder om hulpbronne te benut