Kort daarna is Ian en Gerda oorsee – vir hulle nie die eerste keer dat hulle in die buiteland sou woon en werk nie. Maar Suid-Afrika bly huis, vertel hulle oor ŉ eg Suid-Afrikaanse ontbyt. Ons lag toe Ian vertel dat hy die vorige dag vir twee minute lank ŉ video geneem het van ŉ stadsraadwerker wat op sy graaf leun, om vir hul vriende in Adelaide te gaan wys.
Ons lag: Ian vertel hoe mooi die Suid-Afrikaanse vroue vir hom is. “Ja, hulle is almal so mooi versorg,” val Gerda hom in die rede. “Nee, hulle is plein móói!” sê Ian. Later is ons ernstiger: Ons praat standbeelde, xenofobiese geweld, werkloosheid. Ian en Gerda vertel ons van hulle moeilike jare in Australië, toe dinge vir hulle wou-wou skeefloop. Maar ook daar het God weer uitkoms gegee. Hulle vertel met vars oë vir ons wat dit nie meer raaksien nie, hoe mooi Suid-Afrika vir hulle is. Hoe vriendelik die mense, en hoe maklik ons lag vir ons eie foute. Lani en Gys vertel van die Engelse gemeenskap waarin hulle moes aanpas in Durban, die multikulturele vriende wat hulle gemaak het, die Engelse kerk wat hulle tuiste geword het.
Maar ek kyk na die gesellige klomp om die tafel, en ek weet daar is ŉ paar goed waarvan ons seker kan wees.