Hoeveel tyd het mense gehad om tydens die Blitz in 1940-41 skuiling te vind? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Birmingham: In 'n BBC History -artikel, 'N Lugaanval -voorval uit die Tweede Wêreldoorlog oor die ervarings van 'n Birmingham -tiener tydens die Birmingham Blitz, sê die skrywer (my beklemtoning):
Sodra die sirene klink, berei pappa hom voor om die huis te verlaat en 'n paar kussings en 'n klein lampie saam met hom te neem, plus 'n paar kans. Ma maak dan 'n fles tee of koffie en soms sop, 'n paar toebroodjies en 'n koekblik vol koekies.
Dit lyk asof hierdie gesin darem nie te haastig was om skuiling te neem nie (selfs al het die water al gekook). Let ook op die gebruik van die gewone 'wil', wat impliseer dat dit voorspelbaar is.
Londen: Uit wat ek gelees het oor die London Blitz (7 September 1940 - 11 Mei 1941), is daar min inligting oor hoeveel tyd mense in Londen moes skuil. Op grond van wat my ma vir my gesê het - sy was tydens 'n deel van die Blitz in Londen (naby Lord's krieketveld) - die tyd tussen die sirene wat afgaan en die eerste bomme val, was baie inkonsekwent. My ma was destyds net 8 of 9, dit was lank gelede, en sy was nie gedurende die hele Blitz in Londen nie, so sy weet nie al die besonderhede nie.
Lugaanvalle (en dus sirenes) kan die hele nag aan en af ​​wees en die waarskuwingstelsels was ondoeltreffend in Londen (hoewel dit vermoedelik na 'n tyd verbeter het). Londen was op sy beste moeilik. Daar was ook blykbaar twee waarskuwingsirenades vir 'mense wat belangrike oorlogswerk doen', so die 'reëls' was nie dieselfde vir almal nie.
In Birmingham blyk dit egter dat die enigste bewys wat ek kon opspoor, impliseer dat die tyd wat 'n mens moes skuil, meer voorspelbaar was.
1. Kan iemand bevestig dat die tyd wat 'n mens moes skuil in Londen tydens die Blitz (7 September 1940 - 11 Mei 1941) onvoorspelbaar was?
2. Was hierdie keer in Birmingham meer voorspelbaar? Indien wel, is dit moontlik om ongeveer te sê hoeveel tyd mense gehad het?
Nota: ek sal ook belangstel in waarskuwingstye in Liverpool, Plymouth of Exeter as iemand inligting het oor hierdie stede. Die tydperk moet egter 1940-41 wees, en ek vra nie oor die V-2-vuurpyl van 1945 nie, aangesien dit algemeen bekend is dat dit geen waarskuwing gegee het nie.
Meer raai as die werklike antwoord ...
Een datapunt is die vliegtuie wat gebruik word. Afhangende van die model, het die Duitse bomwerpers 'n topvlugspoed van ongeveer 300km/h tot ongeveer 500km/h gehad. Hulle is deur vegters begelei en daar kan hondegevegte wees voordat hulle hul teikens bereik, so dit is waarskynlik verstandig om dit as 'n maksimum naderingspoed te beskou.
'N Ander datapunt is die omvang van die radarbedekking. As die kaart iets is om deur te gaan, en afhangende van die tydstip, sal vliegtuie op sy beste ongeveer 150 km van die kus af opgespoor word, en as dit in die ergste geval amper oor die land is.
Anders gestel, in die rooskleurigste moontlike omstandighede - dit is ongemerk tot naby Britse grond en volspoed vorentoe vlieg sonder 'n RAF -ontvangskomitee - sou 'n Luftwaffe -bomwerper teoreties binne 'n dosyn minute oor Londen wees en oor Birmingham oor 'n halfuur uur. In die praktyk sou radar die vliegtuig 'n halfuur vroeër in beide gevalle opspoor en sou die RAF probeer om die Luftwaffe te onderskep.
Daar is ook 'n praktiese bekommernis, wat 'n ander groot onbekende in die agterkant van die koevertberekening bekendstel. Dit het naamlik gesê hoe lank dit geneem het voordat militêre personeel die alarmstelsels op die een of ander plek in werking gestel het - daar is immers geen sin om sirenes in verre stede soos Birmingham te laat loop totdat dit vasgestel is dat dit 'n moontlike teiken is nie.
Hoeveel tyd het mense gehad om tydens die Blitz in 1940-41 skuiling te vind? - Geskiedenis
Anderson Shelters - Geskiedenis
In November 1938 het premier Neville Chamberlain sir John Anderson in beheer gestel van voorsorgmaatreëls vir lugaanvalle. Sir John was 'n wetenskaplike wat 'n politikus geword het, wat die ministerie van binnelandse veiligheid gelei het, wie se verantwoordelikhede alle sentrale en streeks burgerlike verdedigingsorganisasies dek, soos lugaanvalle, reddingsgroepe, brandweerdienste en die Women & rsquos Voluntary Service. Dit was ook verantwoordelik vir die verskaffing van openbare skuilings.
Anderson het die ingenieur William Patterson opdrag gegee om 'n klein en goedkoop skuiling te ontwerp wat in mense se tuine opgerig kan word. Die eerste 'Anderson' -skuiling is op 25 Februarie 1939 in 'n tuin in Islington, Londen, opgerig en tussen die en tot die uitbreek van die oorlog in September is ongeveer 1,5 miljoen skuilings versprei aan mense wat woon in gebiede wat na verwagting deur die Luftwaffe gebombardeer sal word. . Tydens die oorlog is 'n verdere 2,1 miljoen opgerig.
Anderson -skuilings is gratis uitgereik aan alle huishoudings wat minder as £ 250 per jaar verdien, en diegene met 'n hoër inkomste is £ 7 betaal. (Die ekwivalente syfers beloop ongeveer £ 17,000 en £ 470 in 2020.)
Die foto aan die regterkant is geneem in Islington, Londen in 1939. Klik daarop om 'n groter en effens ander (en minder geposeerde) weergawe te sien.
Die skuiling is gemaak van ses geboë velle wat aan die bokant vasgebout is, met staalplate aan weerskante en met 'n lengte van 1,95 x 1,35 m. Dit kan vier volwassenes en twee kinders huisves. Die skuilings was half in die grond begrawe met aarde bo -op.
Ek verstaan ​​- alhoewel ek nie die detail gesien het nie - dat die skuilings later in die oorlog gratis aan alle huishoudings uitgereik is. Voorheen het huishoudings wat gratis skuilings gekry het (en wat nie groot gesinne gehad het nie) soms hul bure wat beter was, toegelaat om dit te deel.
Die skuilings was baie sterk - veral teen 'n drukkrag soos van 'n bom in die omgewing - as gevolg van die golf. Klik hier vir meer inligting oor hul sterkte en duursaamheid. En hul konstruksie -instruksies is hier.
Anderson -skuilings was slegs effektief as dit half in die grond begrawe was en bedek was met 'n dik laag aarde. Hulle was dus inherent koud, donker en klam. In laagliggende gebiede was die skuilings geneig om te oorstroom, en slaap was moeilik, aangesien die skuilings nie die geluid van die bombardemente uitgehou het nie. Gesinne moes hul eie stapelbeddens bou of klaargemaakte koop. As daar hoegenaamd 'n toilet was, het dit die vorm aanneem in die hoek.
Alhoewel sommige gesinne elke aand daarin geslaap het, was die meeste mense egter huiwerig om dit te gebruik, behalwe nadat die sirenes van die lugaanval geblaas het - en dikwels ook nie dan nie. Mense word aanbeveel om belangrike dokumente saam te neem, soos geboorte- en huweliksertifikate en poskantoorbesparingsboeke. Maar dit was moeilik om te onthou wat om te doen toe u pas uit 'n diep slaap wakker geword het, dit was heeltemal donker en die sirenes huil.
Hier is 'n lugfoto van 'n terras in die Nine Elms in Londen teen die einde van die oorlog. Onderaan die prentjie kan twee skuilings gesien word.
'N Ander probleem was dat die meerderheid mense wat in nywerheidsgebiede woon, nie tuine het waar hulle hul skuilings kan oprig nie. Dit is dus nie verbasend dat 'n opname in November 1940 bevind het dat slegs 27% van die Londense inwoners Anderson -skuilings gebruik het, 9% in openbare skuilings geslaap het en 4% ondergrondse treinstasies gebruik het. Die res van die ondervraes was snags aan diens of het in hul eie huise geslaap. Laasgenoemde groep het gevoel dat as hulle sou sterf, hulle eerder gemaklik sou sterf.
Baie gesinne het hul skuilings op verskillende maniere probeer verhelder, en hulle het gereeld blomme en groente op die dak gekweek. Een persoon het geskryf dat & quotDaar is 'n groter gevaar dat 'n groentemurg van die dak af val. as om deur 'n bom getref te word! '
@UrbanFoxxxx het hierdie twee heerlike foto's ontdek en bewys, soos sy gesê het, dat 'n Engelsman se Anderson -skuiling sy kasteel is, en dat hy dit binne 'n sentimeter van sy lewe kan versier as hy dit wil & quot. Ek hou veral van die spottende Tudor -effek, so geliefd onder beduidende voorstedelike inwoners. (U kan op albei foto's klik om dit te vergroot.)
In die beste modus "Hou kalm en hou aan!", 'N 1940 -uitgawe van Goeie huishouding tydskrif bevat 'n resep en versieringsinstruksies vir hierdie kerskoek.
Maar ander was meer senuweeagtig - en met 'n goeie doel. Nadat 'n valskermbom 'n nabygeleë skool getref het, het 'n stel Bournemouth -ouers - die Heaths - besluit om hul skuiling binnenshuis op te rig en dit met sandsakke te bedek. Die pragtige foto hieronder is vriendelik deur David Heath (regs bo) saam met sy broer en suster aan my gestuur, en almal lyk beslis nie bang nie!
Die sinkplate van die meeste skuilings is aan die einde van die oorlog deur die owerhede versamel. Ander is vir £ 1 elk aan die huishoudings verkoop. Dit is dikwels opgegrawe en weer bo die grond opgerig, met behoorlike houtdeure toegerus en as werkswinkels of tuinhokke gebruik. Klik hier vir meer inligting en 'n paar foto's.
John Summers en seuns
Hierdie staalvervaardigingsonderneming het 'n groot staalmeule in Shotton in Noord -Wallis. Sy amptelike geskiedenis teken dit op
Selfs voor die amptelike verklaring van vyandelikhede, het die werke oorgegaan na die vervaardiging van gegalvaniseerde lakens vir Anderson -tuine vir lugaanvalle, wat dit teen 50 000 per week vervaardig. Prototipes is getoets in die General Office -gebied waar lugbomme wat 500 pond weeg, binne 25 voet van 'n groep skuilings ontplof is en 75 ton varkyster op 'n skuilingsdak gestapel is. Een dapper vrywilliger het in 'n skuiling gegaan terwyl 'n swaar betonbal, wat gewoonlik gebruik word om slakke op te breek, daarop neergegooi is! Die skuiling was feitlik onbeskadig en die vrywilliger het oorleef om die verhaal te vertel.
Die Anderson -lugaanval, gemaak van geboë gegolfde staalplaat, het baie lewens gered tydens die Blitz van die groot stede. Die struktuur, wat vroeg in 1939 deur die British Steelworks Association ontwerp is, was 6 voet lank, 6 voet hoog en 6 voet breed en gemaak van gegalvaniseerde staalplaat van 14 meter. Dit is in die grond gesink tot 'n diepte van drie voet. & Quot
Die onderneming het selfs sy eie skuilings ontwerp, wat verbeter het met die standaard Anderson -ontwerp deur halfsirkelvormige velle te vervaardig wat nie aan die bokant vasgemaak moes word nie, en dus makliker kon word. Hier is 'n foto van een van hulle.
Die skuilings wat nog in hul oorspronklike posisie is, en wat die skrywer van hierdie webwerf ken, word gelys in die boks 'Foto's en besoeke' op die tuisblad.
Daar is talle foto's uit die oorlog van Anderson -skuilings op die internet, byvoorbeeld toeganklik deur Google/Images te gebruik.
Ondanks Hitler se bevel dat hy alleen sou besluit oor terreuraanvalle, tree 100 vliegtuie van die Luftwaffe op, blykbaar, onder 'n los bewoordde opdrag van G & oumlring. het die East End van Londen op die nag van 24 Augustus 1940 aangeval. Ter weerwraak het die POF die volgende nag die eerste Britse bombardemente op Berlyn uitgevoer. Hitler beskou die bombardement van Berlyn as 'n skande. . sy reaksie was om met groot vergelding te dreig. . Vanaf 7 September het die nagtelike bombardement van Londen begin. & Quot - Ian Kershaw 'Hitler' p570.
By die Duitse strategiese bombardement van die VK tussen 1939 en 1945 is ongeveer 50 000 mense dood. Londen, Liverpool en Birmingham was die stede wat die meeste gebombardeer is, in daardie volgorde. Hier, aan die linkerkant, is 'n 1945 -aansig van die gebied rondom die St Paul's Cathedral in Londen. Klik op die prentjie om 'n veel groter weergawe te sien.
Soortgelyke aanvalle op Duitse stede het ongeveer 500 000 doodgemaak - tien keer soveel. Baie van die latere aanvalle is deur Brittanje uitgevoer Bomber kommando wat self 50 000 bemanningslede in die konflik verloor het. Die enkele atoombom wat op Hiroshima neergesit is, het tussen 90 000 en 140 000 Japannese doodgemaak.
Die V2-vuurpylbom het ongeveer 2 700 in Engeland doodgemaak en ongeveer 20 000 huise vernietig en nog 580 000 deur hul enorme skokgolwe beskadig.
In totaal, tydens die oorlog, is ongeveer 220 000 Britse wonings vernietig of so erg beskadig dat dit gesloop moes word. Minstens 3,5 miljoen mense het een of ander vorm van skade gely. Ongeveer 30% van die land se vooroorlogse huisvoorraad is op een of ander manier geraak.
Vir elke burger wat vermoor is, is 35 deur die blits uit hul huise gedwing.
Daar is nou 'n sterk opinie wat meen dat dit 'n fout was dat die regering Anderson-skuilings voorsien eerder as om diep bomvaste openbare skuilings te bou van die soort wat deur Ramon Perera bevorder is, wat toesig gehou het oor die bou van 'n groot aantal sulke skuilings in Katalonië tydens die Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). Die Britse ingenieur Cyril Helsby het Perera gehelp om na Brittanje te ontsnap, terwyl Barcelona in 1939 onder die troepe van Franco val, maar nie een van die Britse vestigings kon oorreed om te belê in aansienliker skuilings wat baie lewens sou kon red nie.
Dit is moontlik dat ministers gedink het dat fabrieke, vervoer en ander werkers verkies om in veilige skuilings te bly eerder as om terug te gaan werk nadat bomme opgehou het om te val, alhoewel daar geen bewyse was dat dit in Barcelona gebeur het nie. Die volledige verhaal is vertel in 'n TV de Catalunya & quot30 Minuts & quot -dokumentêr, vervaardig in samewerking met Justin Webster Productions en die eerste keer op Spaanse TV in 2006 vertoon.
Verslae oor die 'Blitz Spirit' en alles wat versigtig ontvang moet word. Die geskiedenis word immers deur oorwinnaars en oorlewendes geskryf. Mense was nie 'heroïes' nie. Hulle het geen ander keuse gehad as om hul bes te doen om in 'n vreeslike tyd te oorleef nie. Sommige het gevoel dat hulle deur die regering verlaat is, en sommige Londenaars het aangedring om in metrostasies te bly, al was dit aanvanklik uitdruklik verbied. Ander het gekreun oor die verduistering en ander beperkings wat gelei het tot meer sterftes as gevolg van val en padongelukke. Maar die regering het alles gedoen om nuttige advies en inligting te verskaf, soos hierdie plakkate:
Vir meer inligting beveel ek Richard Overy se artikel The Dangers of the Blitz Spirit aan.
Hier is 'n interessante dubbelbladsy van die Illustrated London News van 24 Augustus 1940. Klik op die prentjie om 'n groter weergawe te sien.
Laastens - maar nie die minste nie - hier is die 'London Pride' van Noel Coward wat in die lente van 1941 geskryf is. Volgens sy eie beskikking het Coward op 'n sitplek op 'n perron van 'n beskadigde treinstasie in Londen gesit en is 'oorweldig deur 'n golf van sentimentele trots ". Klik op hierdie reghoek om dit te hoor.
As gevolg van ander verpligtinge, kan ek nie meer verdere materiaal by hierdie webwerf voeg nie, tensy dit 'n standaard of byna standaard Anderson-skuiling het wat nog in sy oorspronklike posisie is. Stuur my 'n e -pos as u belangstel om hierdie webwerf te redigeer.
Hoe was die lewe tydens die London Blitz
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het meer as 150 000 mense elke aand skuiling gesoek in Londen se metrostasies. Mettertyd het die verskillende stasies hul eie mini-regerings ontwikkel.
Byna tagtig jaar later en 'n see weg, kyk die meeste Amerikaners terug op die London Blitz as 'n tyd toe burgerlikes oor sosiale grense bymekaarkom, hul bolippe styf hou en weier om paniekerig te raak. Die realiteit, verduidelik historikus Geoffrey Field, is 'n meer ingewikkelde verhaal.
Tot 'n mate, skryf Fields, het Londenaars regtig kalm gehou en voortgegaan met 'n slagspreuk wat die publiek nooit tydens die oorlog gesien het nie. Psigiaters het 'n groot aantal "bomneurose" -gevalle verwag, maar gemiddeld het slegs twee mense per week by die noodkamers opgedaag met ernstige sielkundige simptome. Aan die ander kant was daar baie berigte oor angsaanvalle, tics, maagsere, miskrame en serebrale bloeding.
Watter ellende daar was, was nie gelyk nie. Dit het Britse leiers opgeval dat arm gebiede soos die East End in Londen, waar baie Jode en buitelanders tuis is, onstabiel kan raak tydens 'n bomaanval. En eintlik was dit juis die gebiede wat te min skuilings beland het. Binne die eerste ses weke van die bombardement het groot gedeeltes arbeidersklasbehuise van lae gehalte geval, en 'n kwartmiljoen mense is tydelik dakloos gelaat.
Die regering het aanvanklik probeer om mense te weerhou om die Londense metrostasies as skuilings te gebruik tydens die nagbomaanvalle, maar dit is vinnig gedwing om op te hou. Sommige gesinne het gereeld op stasies opgedaag, ander slegs tydens tye van hewige bombardemente. Tussen 100,000 en 150,000 mense kan op 'n gegewe aand op die stasies gevind word.
Mettertyd het die verskillende stasies hul eie mini-regerings ontwikkel, georganiseer deur geestelikes of lugaanvalbewaarders, of deur die beskermende gesinne self. Mense het gebiede vir rook, kinderspeletjies en slaap opgedeel, versamelings opgeneem om ontsmettingsmiddels te koop en komitees georganiseer om geskille te besleg of die owerheid te druk om verbeterings. Stasiekomitees het selfs konferensies gereël om idees te deel.
Die selforganisering het sommige amptenare bekommerd gemaak. Home Intelligence het berig dat "mense wat in skuilings slaap, meer en meer onderling komitees stig, dikwels kommunisties van aard, om na hul eie belange om te sien en danse en vermaak te reël."
Wil u meer stories soos hierdie hê?
In werklikheid, skryf Field, was die kommunistiese party betrokke by sommige skuilingskomitees, insluitend in die Stepney -omgewing, waar die party reeds by plaaslike huurdergroepe betrokke was. Verteenwoordigers van skuilings het in Januarie 1941 die kommunisties georganiseerde People's Convention bygewoon.
In sommige opsigte bevorder die Londense skuilings wel solidariteit tussen klasse. Positiewe uitbeeldings van die werkersklas het uit die skuilings gekom na die land se hoër en middelklasse. In die werk van baie joernaliste en kunstenaars wat oorloë Londen, waaronder George Orwell, behandel het, het pro-Britse en sosialistiese temas saamgesmelt.
'N Jaar tevore het die historikus R.C.K. Ensor het die arme Londense moeders afgemaak as "onheilspellende, onwelriekende, flenters wat kinders agtervolg." Nou het fotograwe, kunstenaars en skrywers wat die skuilings en metrostasies besoek, gesinne uit die krotbuurte met stille waardigheid uitgebeeld. Field skryf: "Skielik het hulle, net soos Londen self, vir die land gestaan."
Redakteur se opmerking: 'n Vorige weergawe van hierdie stuk noem Jack London se skryfwerk in die oorlog verkeerdelik, in werklikheid is hy in 1916 oorlede, maar sy skryfwerk het 'n invloed op joernaliste uit die Tweede Wêreldoorlog gehad.
Die gevare van die Blitz -gees
In November 1940 het romanskrywer Vera Brittain en 'n vriend 'n taxi geneem deur die verwoeste gebiede van die East End van Londen. Onderweg het 'n lugaanval alarm geblaas, en 'n polisieman het die taxi gestop en die bestuurder en passasiers gewaarsku om skuiling te neem. Die taximan gluur die polisieman met 'onuitspreeklike minagting' aan en ry na Bethnal Green, met die goedkeuring van sy twee aanklagte.
Hy het vir hulle gesê dat hy elke aand op die boonste verdieping van 'n woonstelblok geslaap het sonder om te skuil, en geluister het na die bomme wat om hom val. 'Tensy dit my naam bevat, sal dit my nie 'n plesier gee nie,' was sy gevolgtrekking. Brittain het gedink dit is tipies van die fatalisme wat deur Londenaars in die Blitz uitgespreek is, met die oortuiging dat 'die noodlot onversetlik bly raak'. Ook aan die einde van 'n vermoeiende dag het sy ook besluit om in haar bed te slaap, onbewus van die geraas van die bomme en gewere om haar. Brittain het oorleef, maar duisende Londenaars wat die rasionele impuls na skuiling getrotseer het, het dit nie gedoen nie.
Die bombardemente in Brittanje tydens die Duitse lugvaart van nege maande op Brittanje was merkwaardig hoog in vergelyking met die ongevalle wat die meeste bomaanvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog opgelê het. Tussen September 1940 en Mei 1941 is 41 480 mense dood, 16 755 van hulle vroue en 5 184 kinders. Die piekmaand was September 1940, toe 6,968 sterf, die laagste aantal sterftes in Februarie 1941, met 859 sterftes danksy die swak vlieënweer.
Duitse bomwerpers het 58 000 ton bomme in 1940 en 1941 laat val. Britse bombardement op Duitsland in 1940 kos slegs 950 sterftes en in 1941 nog 4 000, toegedien deur 50 000 ton bomme wat die RAF op Europese, hoofsaaklik Duitse, teikens laat val het. Dit het 10 ton bomme geverg om een ​​Duitser dood te maak, maar slegs 1,3 ton om 'n Brit dood te maak.
Die gewilde verklaring vir hierdie verskil berus op twee oorlewende mites van die bomoorlog. Eerstens, dat die Duitse bombardement doelbewus terroristies was, gemik op burgerlike bevolkings om Britse oorgawe te dwing, tweedens dat bomwerpers van die RAF slegs militêre teikens, insluitend fabrieke, getref het en die burgerlike bevolking sover moontlik gespaar het. Nie een van hierdie argumente kan ondersoek word nie.
Die doelwitte van die Duitse lugmag was die dokke met hul verwante pakhuise en vervoergeriewe, die vliegtuigingenieursbedryf in die Midlands en die administratiewe en finansiële sentrum van Londen. Adolf Hitler verwerp uitdruklik die idee van terreurbomaan om eie onthalwe, deels uit vrees vir vergelding op Duitse stede, deels uit die feit dat dit 'n groter strategiese sin het om die hawens en voedselvoorrade van Brittanje te bombardeer om Brittanje te onderhandel eerder as om ly aan die skadelike gevolge van blokkade.
Die POF, aan die ander kant, het opgegee om slegs militêre-ekonomiese teikens in 1940 te bombardeer, en teen Julie 1941 is dit formeel gerig op die bewoon van werkersgebiede. Britse bombardemente was egter so onakkuraat dat 'n groot deel van die bomme op die platteland geval het, nie altyd onskadelik nie, maar in gebiede wat dun bevolk was.
Waarom het die Duitse bombardement tot so 'n groot tol gelei?
Waarom het die Duitse bombardement dan so 'n groot tol geëis? 'N Deel van die antwoord lê in eenvoudige geografiese feite. Duitse bomwerpers aan die kus van Noordwes-Europa was naby Britse teikens, waarvan die meeste aan of naby die kus was, en gevolglik baie makliker om te vind en te tref as gevolg van die kus- of riviermonding. Die belangrikste hawens, insluitend Londen, het maklik identifiseerbare hawe gebiede waar 'n hoë konsentrasie bomme laat val is.
Rondom die dokke het swak geboude arbeidersbehuise saamgesmelt, vol van die families van dokwerkers en arbeiders, wat gereeld getref is vanweë hul nabyheid aan die hoofdoelwitte. In die aanvalle op Birmingham en Coventry is swaar skade aangerig deur die ingenieursbedrywe, maar ook hier het te lae koste, oorvol behuising die fabrieke aangeval en groot skade gely, hoofsaaklik as gevolg van brand. Bomaanvalle, selfs vir die Duitse lugmag, bygestaan ​​deur elektroniese navigasiehulpmiddels en hoë opleidingsvlakke, het onvermydelik die gebiede rondom die dokke of fabrieke getref. Duitse vlieëniers was nie skaam om werkers en hul gesinne dood te maak nie, maar dit was nie hul hoofdoel nie.
Jonathan Boff verduidelik hoe gewone mense die ontberinge van die Tweede Wêreldoorlog hanteer het en oorweeg watter parallelle gemaak kan word met die huidige koronavirus -krisis
Tog is geografie slegs 'n deel van die verduideliking. Die hoë vlak van ongevalle was 'n produk van Britse omstandighede meer as die Duitse 'angs'. Die enigste manier om die kwesbare bevolkings te beskerm, was om te verseker dat hulle voldoende skuiling het, en om aan te dring op 'n hoë standaard van skuilingsdissipline. Dit was ook nie die geval in Brittanje nie.
Skuiling was onvoldoende in juis die gebiede waar die bombardement op sy swaarste was. Skuildissipline, ondanks jare se publisiteit oor effektiewe voorsorgmaatreëls vir burgerlike verdediging en sinvolle lugaanvalgedrag, was verbasend slap. Elke aand tydens die bombardement het duisende mense gekies om die bedreiging te trotseer deur buite te bly, in die bed, of in hul voorkamer, en elke aand is 'n fraksie daarvan dood.
Hoe was die Britse lugaanval skuilings?
Die skuilingsprogram het begin voor die aanvang van die Blitz, maar dit was 'n taamlike prestasie, vererger deur die groot verskille wat deur die Britse klasstelsel bepaal is. Middelklas-huishoudings het baie meer 'n huis met 'n kelder of kelder om in 'n tydelike bunker te omskep, of 'n tuin waar een van die metaalskuilings van Anderson wat in 1940 in hul miljoene beskikbaar gestel is, in die aarde gegrawe kon word. Dit was makliker vir inwoners wat beter daaraan toe was om na die land te verhuis, in hotelle of blyplekke of by vriende te bly, en in baie gevalle al eerder in die voorstedelike buitewyke as in die oorvol stadsentrums. In armer distrikte het die plaaslike inwoners wat geen toegang tot 'n veilige openbare skuiling gehad het nie, en geen kelder, waar hulle kon nie - onder brûe, in tonnels, pakhuise of grotte. In Londen was duisende van hulle beskut in die ondergrondse stelsel, hoewel selfs op die hoogtepunt die stasies slegs 'n klein fraksie van die Londenaars huisves wat elke aand deur die bomme bedreig word.
Die plaaslike owerhede het gereageer op die vooruitsig van bomaanval deur 'n groot aantal van die goedkoopste en maklikste geboue te bou. Dit het bestaan ​​uit loopgrawe en sypaadjies van baksteen en beton. Die loopgrawe was dikwels versuip en in baie gevalle sonder die interne konstruksie wat nodig was om te keer dat die sye ineenstort of om die gevolge van 'n bomontploffing te vermy, wat in eenvoudige loopgrawe al die insittendes kon doodmaak. Die sypaadjies, wat in duisende oor die hele Brittanje gebou is, het geen beskerming gebied teen 'n direkte tref of teen 'n bom wat naby val of teen die ineenstorting van 'n nabygeleë gebou nie. Sommige het dik betondakke wat neergestort en die inwoners verpletter het toe die swakker baksteenmure meegegee het. In sommige stadsdele was daar nie behoorlike sement vir die bou van lae prioriteite nie en moes mortel van swak gehalte gebruik word. Die gevolg was die ineenstorting van sommige van die skuilings na net 'n hewige reënbui.
Die loopgraaf- en baksteenskuilings het gou 'n reputasie as tragedie gehad, en die plaaslike bevolking het dit vermy. Teen die lente van 1941 het 'n opname bevind dat tydens seevalle slegs sewe persent van die plekke in loopgrawe en agt persent in baksteenskuilings eintlik beset was. In 'n opname wat deur die regeringswetenskaplike Solly Zuckerman gedoen is, is bevind dat 51 persent van die gesinne wat tydens die Blitz in stede gebly het, óf nie skuiling kon kry nie.
Was daar genoeg skuilings?
Beide die nasionale en plaaslike owerhede het geweet dat hulle die bevolking moet probeer beskerm, en miljoene is bygestaan ​​deur formele ontruimingskemas, hoewel miljoene verkies het om nie te vertrek nie, aangesien dit nie verpligtend was nie. Daar was openbare skuilplekke vir net een tiende van die kwesbare bevolkings, huishoudelike skuilings (wat alles van 'n besemkas onder die trap tot 'n goed proporsionele kelder kan wees) vir nog 40 persent. In die distrikte waar skuiling heel waarskynlik nodig sou wees, was die poging om die bevolking te laat voldoen aan basiese beskerming egter dikwels moeilik. In Hull, byvoorbeeld, het amptenare 'n swak reaksie op die aanbod van Anderson- of baksteenoppervlaktes gevind. In een straat van 26 eiendomme het vyf ingestem om 'n skuiling te hê, nege het geweier, sewe het nie gereageer nie, drie het nêrens een om te sit nie en twee was winkels. Na aanleiding van die stadsondersoek van Hull, het 1 279 huishoudings hul versoek om skuiling gekanselleer. Dit word as 'n vrye keuse beskou, maar diegene wat geweier het, het dit moeilik gevind om skuiling te kry toe hulle van plan verander.
Burgers was nie altyd vry om te kies of hulle 'n skuiling wou hê nie, en hulle was ook nie altyd vry om te kies as hulle nie veilig was nie. Die skuilingstelsel was rof en gereed, hoewel dit aansienlik verbeter het in die jaar na die Blitz. Daar was nietemin baie mense wat aktief gekies het om nie te skuil nie, aangesien dit nie verpligtend was nie (soos in Duitsland). Vir 'n moderne gehoor lyk dit asof dit 'n gekke besluit is. Mense kan ook wissel in hul beskermingsgewoontes, kies om vir 'n paar dae of 'n week skuiling te neem en besluit dan om in hul eie beddens te slaap. Solly Zuckerman was so verbaas oor hierdie verskynsel dat hy in 1941 'n ondersoek ingestel het op grond van onderhoude met burgerlike verdedigingspersoneel om te ontdek of die bombardeerde bevolking onnatuurlik fatalisties was of andersins 'apaties of sorgeloos', maar hy kon geen antwoord vind wat tevrede was nie hom.
Hoe het mense by die bomaanvalle aangepas?
Fatalisme was beslis een van die verklarings. Die gewilde slagspreuk dat die bom wat u doodgemaak het 'u naam daarop gehad het', is nie net 'n Blitsmite nie, maar word in oorlogsdagboeke en ooggetuieverslae opgeteken. Na 'n stormloop van skuilings in die eerste weke van die Blitz in September 1940, ontwikkel Londenaars 'n groeiende onverskilligheid. Volgens 'n regeringsopname het die getal wat beweer dat hulle nie slaap nie, teen die einde van die maand van 31 persent tot slegs drie persent gedaal, wat daarop dui dat baie mense verkies om hul nagte in die bed deur te bring eerder as om in skuilings te bly waar daar was nog steeds geen behoorlike beddens nie. Onder die herinneringe aan burgerlike verdediging wat tydens die Blitz, of kort daarna, gepubliseer is, is daar talle verhale van lyke wat uit die puin van hul slaapkamers gegrawe is, of van voetgangers wat op straat was nadat die sirenes geblaas het, of toeskouers wat 'n verre aanval kyk totdat dit skielik vasgevang word uit met 'n ewekansige bom.
Een joernalis wat tydens 'n aanval na haar woonstelblok teruggekeer het, het gevind dat die opsigter en sy vrou rustig hul aandete sit en eet terwyl bomme na buite val. Toe sy hulle vra waarom hulle nie bang is nie, het die vrou geantwoord: 'As ons dit doen, wat sou dit ons baat?' Hulle het aangehou eet en die joernalis het gaan slaap, vasbeslote om ook die bomme te waag as die vrou van die opsigter dit kon doen.
Maar saam met die fatalisme kon voorbeelde van opgewondenheid, bravade en doelbewuste risiko's gevind word. Die skrywer Vera Brittain het die ryk, blink jong dinge van Londen waargeneem "Playing No Man's Land" en die bomme ontduik tydens 'n aanval om van partytjie tot partytjie te gaan. Ander het erken dat hulle gefassineer was deur die skouspel, en staan ​​en kyk vanaf onveilige dakke en balkonne eerder as om skuiling te soek. Daar was selfs 'n patriotiese weiering om te skuil, op die (beslis twyfelagtige) gronde dat Hitler sou gewen het as almal onder die grond gedwing word wanneer die bomme begin val. Een vrou naby Coventry versier haar huis met Union Jacks en sit onder hulle tydens 'n aanval, uitdagend Brits. Baie verhale van die Blitz het die bloedige gesindheid van die bevolking beklemtoon, soveel so dat Britse stoïsme en uitdaging in die geheue van die bombardement ingebed is. Dit was nie 'n mite nie. Britse burgers sterf nie net as gevolg van swak huisvesting en skuiling nie, maar omdat hulle die risiko geneem het om die bomme te trotseer eerder as om vir Hitler te kowtow.
Daar was geen enkele of eenvoudige verduideliking nie, hetsy materieel of sielkundig, waarom so baie mense verkies het om nie outomaties te skuil as die sirenes klink nie. 'N Verhelderende voorbeeld van die verskeidenheid reaksies kan gevind word in die verhaal van 'n ander joernalis in Londen, die New York Times-verslaggewer Raymond Daniell. Na die eerste klopjagte in September 1940, het hy agtergekom dat die kantoorseuns na 'n nag of wat opgehou het om te skuil, omdat hulle te veel geld verloor het deur te speel terwyl ander aan die bombardement ontsnap het. Daniell and his colleagues stayed above ground during raids, impervious to the request of the local air-raid warden to go down to the shelter. "Go home you German pig!" could be heard every now and again shouted out by one of the office staff.
During the winter months, people could catch cold when they were inside the shelter. Kry facts about air raid shelter hier.