Die NAVO aanvaar vredesopdragte in Bosnië - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Die NAVO aanvaar vredesopgawes in Bosnië
Tydens 'n kort militêre seremonie in Sarajevo, Bosnië-Herzegowina, het die Franse generaal Bernard Janvier, hoof van die Verenigde Nasies se vredesmag, die militêre gesag in Bosnië formeel oorgedra aan die Amerikaanse admiraal Leighton Smith, bevelvoerder van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) in Suid-Europa .
Die plegtige seremonie het die weg gebaan vir die ontplooiing van 60 000 NAVO-troepe om die Dayton-vredesooreenkomste af te dwing, wat op 14 Desember deur die leiers van die voormalige Joegoslavië onderteken is. Die VSA-gesteunde vredesplan is voorgestel tydens gesprekke in Dayton, Ohio, vroeër in die jaar en is onwillig aanvaar deur die laaste van die strydlustige partye in November, wat 'n einde gemaak het aan vier jaar se bloedige konflik in die voormalige Joego -Slawië, wat meer as 200 000 lewens gekos het.
Die Verenigde Nasies se vredesopdrag na Bosnië het vroeg in 1992 begin, kort nadat die oorlog uitgebreek het oor die pogings van die Bosniese Serwiërs om onafhanklikheid van Bosnië-Herzegowina te verkry en met Serwië te verenig. Alhoewel die VN -mag van deurslaggewende belang was vir die verspreiding van humanitêre hulp aan die verarmde bevolking van Bosnië, kon hy nie die geveg stop nie. Ongeveer 25 000 VN -vredesmagte het meer as drie en 'n half jaar in Bosnië gedien, en gedurende die tyd is 110 daarvan dood, 831 gewond en honderde gyselaars.
Die NAVO-mag, met sy sterk Amerikaanse steun en gefokusde doel om die Dayton-ooreenkoms af te dwing, was meer suksesvol om stabiliteit in die oorloggeteisterde gebied te bring.
Navo -ingryping in Bosnië en Herzegovina
Die Navo -ingryping in Bosnië en Herzegovina was 'n reeks aksies wat deur die NAVO onderneem is, met die doel om vrede op lang termyn te vestig tydens en na die Bosniese Oorlog.  Die ingryping van die NAVO het grootliks polities en simbolies begin, maar het geleidelik uitgebrei na grootskaalse lugoperasies en die ontplooiing van ongeveer 60 000 soldate onder Operasie Joint Endeavour.
VN se beskermingsmag
Wes -Europese Unie (1993–1996)
Republiek van Bosnië en Herzegovina
Republiek Servies Krajina
Die Grondwet van 1995
As deel van die Dayton -ooreenkomste is die huidige grondwet op 14 Desember 1995 in Parys onderteken deur drie voormalige presidente van lande wat by die oorlog betrokke was, asook verskeie verteenwoordigers van die internasionale gemeenskap. Die grondwet van 1995 beklemtoon in sy aanhef die breuk met die kommunistiese verlede en bevat sensitiewe bepalings oor etniese verteenwoordiging in die land se verskillende instellings en regeringsliggame. Dit bevat 'n lys van vyftien internasionale menseregteooreenkomste wat in Bosnië en Herzegovina van toepassing is, en bied verder voorsiening vir spesifieke menseregte en fundamentele vryhede vir alle persone in die land, wat nie deur 'n wysiging van die Grondwet afgeskaf of uitgeskakel kan word nie. 'N Stelsel van magsdeling word ingestel, wat mag versprei onder die geografiese en etniese entiteite van die land, sowel as tussen die drie regeringsvertakkings op staatsvlak. Die land is onderverdeel in twee entiteite: die Federasie van Bosnië en Herzegowina (verdeel in 10 kantonne) en die Republika Srpska. Die entiteite het verantwoordelikhede op die gebied van belasting, behalwe indirekte belasting, sake -ontwikkeling en algemene wetgewing. In 2000 het die konstitusionele hof 'n belangrike saak beslis oor die bepalings van die konstitusies van die entiteite rakende die 'kiesafdeling' van mense, wat die twee entiteite verplig het om hul grondwette te wysig om die volle gelykheid van die land se "samestellende volke" te verseker (Bosniakke, Kroate en Serwiërs) regdeur sy gebied. Pogings om die grondwet in 2006 te wysig, was nie suksesvol nie, hoewel dit deur die internasionale gemeenskap aanbeveel en gedeeltelik versoek is. Op 16 Junie 2008 onderteken die Europese Unie en Bosnië en Herzegovina die stabiliserings- en assosiasieooreenkoms en die tussentydse ooreenkoms oor handels- en handelsverwante aangeleenthede.
Die grondwet bevat 'n kollegiale presidentskap van drie persone, bestaande uit een Bosniërs, een Kroate en een Serwiër, wat elk vier jaar lank dien. Die lede van Bosnië en Kroate word regstreeks uit die gebied van die Federasie verkies, terwyl die Serviese lid uit die gebied van die Republika Srpska verkies word. Lede van die presidensie kan een keer herkies word en kan dan vir vier jaar nie in aanmerking kom nie. 'N Voorsitter, wat deur rotasie gekies word of deur die parlementêre vergadering bepaal word sonder konsensus, staan ​​aan die hoof van die presidensie. Besluite in die presidensie geskied egter by konsensus, andersins deur 'n meerderheid van die lede. As die besluit 'vernietigend van 'n belangrike belang' is, kan die andersdenkende lid dit binne drie dae appelleer. 'N Tweederde meerderheid van die wetgewer uit die onderskeie gebied van die verskilende lid mag die besluit tot niet maak. Volgens paragraaf 3 van artikel V, is die presidensie bevoeg om buitelandse beleid te voer en ambassadeurs aan te stel, onderhandel, verwerp en bekragtig verdrag om parlementêre besluite uit te voer, sowel as om 'n jaarlikse begroting voor te stel. Boonop kry die lede van die presidensie 'burgerlike bevel gesag oor gewapende magte'. Nie een van die entiteite mag egter geweld gebruik teen 'n ander entiteit sonder die toestemming van die regering van laasgenoemde en van die presidensie nie.
Die voorsitter van die ministerraad, benoem deur die presidensie, kies die ander lede van die raad met die goedkeuring van die Huis van Verteenwoordigers. Nie meer as twee derdes van die lede word aangestel uit die gebied van die Federasie nie. Die taak van die raad is om "die beleid en besluite van Bosnië en Herzegovina" uit te voer. As 'n wantroue deur die parlementêre vergadering goedgekeur word, moet die ministerraad bedank.
Die grondwet maak voorsiening vir 'n tweekamerparlement, bestaande uit 'n onderste kamer, die Huis van Verteenwoordigers en 'n boonste kamer, die Huis van die Volke. Dit geniet institusionele outonomie en het 'n matige mag oor die uitvoerende gesag. Die wetgewer stel wetgewing in om besluite van die presidensie uit te voer of sy eie pligte uit te voer ingevolge die grondwet. Sy bevoegdhede sluit in die bevoegdheid om die grondwet te wysig, internasionale verdrae en die jaarlikse begroting goed te keur, lede van die regbank aan te stel, amnesties en vergifnis toe te staan ​​en presidensiële oorlogsverklarings goed te keur. Boonop is dit toegelaat om 'n wantrouestemmening teen die ministerraad uit te reik. Die goedkeuring van albei kamers is nodig vir alle wetgewing. Soortgelyk aan die besluite van die presidensie, kan 'n handeling nietig verklaar word as 'n meerderheid van die onderskeie parlementslede dit as 'vernietigend van 'n lewensbelangrike' belang van die mense verklaar. 'N Gesamentlike kommissie, of onder spesifieke omstandighede die konstitusionele hof, moet die geskil besleg indien 'n meerderheid van die parlementslede van 'n ander entiteit teen die verklaring beswaar maak.
Die konstitusionele hof, 'n liggaam van nege lede, het oorspronklike en finale jurisdiksie oor alle aangeleenthede rakende die interpretasie van die grondwet. Vier lede word verkies deur die huis van verteenwoordigers van die Federasie, twee lede deur die Vergadering van die Republika Srpska, en drie lede word aangewys deur die president van die Europese Hof vir Menseregte (EVRM) na oorleg met die presidensie. Die EVRM mag nie regters kies wat burgers van Bosnië en Herzegovina is of van 'n buurland nie. Die eerste regters van die hof is vir vyf jaar aangestel. Regters wat daarna aangestel is, bly egter in die amp tot die ouderdom van 70 jaar. Boonop kan enige hof in Bosnië en Herzegowina die hof vra om die grondwetlikheid van wette, waarvan die beslissing daarvan afhang, te hersien van die grondwet, die Europese Konvensie vir die Beskerming van Menseregte en Fundamentele Vryhede en die Protokolle daarvan, of met die wette van Bosnië en Herzegovina. Die hof word uitsluitlik bevoeg oor geskille tussen entiteite of tussen die land en entiteite sowel as oor geskille tussen staatsinstellings. Laasgenoemde geskille mag slegs deur sekere amptenare of liggame na die hof verwys word.
Die NAVO aanvaar vredesopdragte in Bosnië - GESKIEDENIS
Geskiedenis van die NAVO-geleide Stabilisasiemag (SFOR)
Op 14 Desember 1995 is die algemene raamwerkooreenkoms vir vrede (GFAP) in Parys onderteken nadat daar in Dayton, Ohio, daaroor onderhandel is. Op 16 Desember het die Alliansie se Noord -Atlantiese Raad die grootste militêre operasie van stapel gestuur wat ooit deur die Alliansie onderneem is, Operation Joint Endeavour.
Op grond van resolusie 1031 van die VN -Veiligheidsraad het die NAVO die mandaat gekry om die militêre aspekte van die vredesooreenkoms te implementeer. 'N Multinasionale mag onder leiding van die NAVO, genaamd die Implementation Force (IFOR), het op 20 Desember 1995 met sy missie begin. IFOR het 'n mandaat van een jaar gekry.
Sy hoofdoel was om Bylae 1A (Militêre Aspekte) van die Vredesooreenkoms te implementeer. Dit het sy vernaamste militêre take verrig deur middel van die staking van vyandelikhede wat die weermag van die Bosnies -Bosnies -Kroaties Entiteit (die Federasie) en die Bosnies -Serwiese Entiteit (die Republika Srpska) tussen middel en Januarie 1996 tussen die twee oorgedra het en onderhou het. Entiteite teen middel Maart en uiteindelik die magte en swaar wapens van die partye na goedgekeurde terreine, wat teen einde Junie gerealiseer is. Vir die res van die jaar het IFOR voortgegaan om langs die 1400 km lange gedemilitariseerde Inter-Entity Grenslyn (IEBL) te patrolleer en gereeld meer as 800 terreine met swaar wapens en ander toerusting geïnspekteer. By die uitvoering van hierdie take het dit 2500 km se paaie oopgemaak, meer as 60 brûe herstel of vervang en die lughawe en sleutels van Sarajevo bevry.
As gevolg van IFOR se vroeë sukses, is 'n veilige omgewing gevestig. Dit het die hoë verteenwoordiger (benoem tydens die London Peace Implementation Conference van 8-9 Desember 1995) en ander organisasies in staat gestel om hul werk te begin met betrekking tot die implementering van die burgerlike aspekte van die vredesooreenkoms en om omstandighede te skep waarin die terugkeer na 'n normale lewe kan in Bosnië en Herzegovina begin. Binne die perke van sy mandaat en beskikbare hulpbronne, het IFOR aansienlike ondersteuning verleen aan die hoë verteenwoordiger en aan die ander organisasies. Een belangrike element was die prioriteitsondersteuning wat die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) verleen het by die voorbereiding en uitvoering van die verkiesings in September 1996.
Na die vreedsame uitvoering van die verkiesings in September 1996, het IFOR sy missie om die militêre bylaes van die Algemene Raamooreenkoms vir Vrede te implementeer, suksesvol voltooi. Dit was egter duidelik dat daar nog baie aan die burgerlike kant gedoen moet word en dat die politieke omgewing moontlik onstabiel en onveilig sal bly.
Op 25-26 September, 'n week na die Bosniese verkiesing, op 'n informele vergadering in Bergen, Noorweë, het die NAVO se ministers van verdediging tot die gevolgtrekking gekom dat die Alliansie moet heroorweeg hoe dit kan voortgaan om ondersteuning te bied vir die vestiging van 'n veilige omgewing na die einde van IFOR se mandaat in Desember. 'N Maand later het die Noord-Atlantiese Raad gedetailleerde politieke leiding goedgekeur vir 'n studie wat deur die NAVO-militêre owerhede oor veiligheidsopsies na IFOR gedoen moet word.
In November en Desember 1996 is 'n konsolidasieplan van twee jaar in Parys opgestel en in Londen uitgewerk onder die vaandel van die Vredesimplementeringskonferensie. Op grond van hierdie plan en die Alliansie se eie studie van veiligheidsopsies, het die NAVO -ministers van Buitelandse Sake en Verdediging tot die gevolgtrekking gekom dat 'n verminderde militêre teenwoordigheid nodig is om die stabiliteit te bied wat nodig is om die vrede te konsolideer. Hulle het ooreengekom dat die NAVO 'n Stabilisasiemag (SFOR) moet organiseer, wat daarna op 20 Desember 1996 geaktiveer is, die datum waarop die IFOR -mandaat verstryk het.
Die rol van IFOR (Operation Joint Endeavour) was om die vrede te implementeer. Die rol van SFOR (Operation Joint Guard / Operation Joint Forge) is om die vrede te stabiliseer. Die verskil tussen die take van IFOR en SFOR word weerspieël in hul name.
Ingevolge resolusie 1088 van die VN -Veiligheidsraad van 12 Desember 1996 is SFOR gemagtig om die militêre aspekte van die Vredesooreenkoms te implementeer as die regsopvolger van IFOR. Net soos IFOR, funksioneer SFOR kragtens hoofstuk VII van die VN -handves (vredeshandhawing). SFOR het dieselfde robuuste reëls vir die gebruik van geweld, as dit nodig sou wees om sy missie te bereik en om homself te beskerm.
Die primêre missie van SFOR is om by te dra tot die veilige omgewing wat nodig is vir die konsolidasie van vrede. Sy spesifieke take is:
Om 'n hervatting van vyandighede of nuwe bedreigings vir vrede te voorkom of te voorkom.
Om 'n klimaat te bevorder waarin die vredesproses kan voortgaan.
Om selektiewe ondersteuning te bied aan burgerlike organisasies binne sy vermoëns.
Aanvanklik was die grootte van SFOR ongeveer 32 000 troepe in Bosnië en Herzegovina - ongeveer die helfte van die van IFOR. Op grond van die algemene nakoming van die bepalings van die vredesooreenkoms, kon die kleiner SFOR konsentreer op die implementering van al die bepalings van aanhangsel 1A van die vredesooreenkoms, naamlik:
Stabilisering van die huidige veilige omgewing waarin plaaslike en nasionale owerhede en ander internasionale organisasies kan werk.
Ondersteuning aan ander agentskappe (op 'n selektiewe en doelgerigte basis, in die lig van die verminderde omvang van die beskikbare magte).
Die Stabilisasiemag het 'n verenigde bevel en word gelei deur die NAVO onder die politieke leiding en beheer van die Noord-Atlantiese Raad van die Alliansie, soos bepaal deur die Vredesooreenkoms (Bylae 1A). Algehele militêre gesag is in die hande van die NAVO se hoogste geallieerde bevelvoerder Europa (SACEUR). Vanaf 19 Februarie 2001 het die geallieerde magte Suid -Europa (AF Suid) Joint Force Commander (JFC) vir SFOR geword, soos dit sedert 18 Januarie 2001 vir KFOR was.
Luitenant -generaal William E. Ward is die huidige bevelvoerder van SFOR (COMSFOR).
Soos die geval met IFOR, het elke NAVO -nasie met gewapende magte troepe aan SFOR toegewy. Ysland, die enigste NAVO -land sonder gewapende magte, verskaf mediese personeel. SFOR is egter meer as 'n NAVO -operasie. Die volgende is 'n opsomming van bydraende/deelnemende lande:
Vanaf Maart 2003
NAVO -lande: België, Kanada, Tsjeggië, Denemarke, Frankryk, Duitsland, Griekeland, Hongarye, Ysland, Italië, Nederland, Noorweë, Pole, Portugal, Spanje, Turkye, die Verenigde Koninkryk en die VSA.
Nie-NAVO: Albanië, Oostenryk, Argentinië, Bulgarye, Estland, Finland, Ierland, Letland, Litaue, Marokko, Roemenië, Rusland, Slowakye, Slowenië en Swede.
Deur spesiale ooreenkoms met die Verenigde Koninkryk: Australië en Nieu -Seeland
Totale aantal troepe: aanvanklike SFOR - ongeveer 32,000 Na verskeie herstrukturering - ongeveer 12 000
Nie-NAVO-magte is op dieselfde basis as die NAVO-magte by die operasie opgeneem, en het opdragte van die SFOR-bevelvoerder via hul onderskeie multinasionale brigadehoofkwartier ingeneem.
Bydraende nie-NAVO-lande word verteenwoordig deur skakelbeamptes by SHAPE. Hulle was betrokke by die beplanning van operasies en die proses om die nodige kragte op te wek deur die SFOR-koördineringsentrum. By die NAVO-hoofkwartier word bydraende nie-NAVO-lande by belangrike tydpunte geraadpleeg en kry hulle die geleentheid om hul standpunte oor NAC-besluite uit te spreek.
Dit word bereik met die sogenaamde NAC+N-Noord-Atlantiese Raadsvergadering met nie-NAVO-bydraers. Deelname deur nie-NAVO-lande dra nie net by tot die uitvoering van die SFOR-missie nie, maar het ook 'n groter betekenis. Dit bied al die deelnemende magte uit vennootskaplande praktiese ervaring om saam met NAVO -magte te werk. Dit toon aan dat NAVO- en nie-NAVO-lande ten nouste saam kan werk in operasies onder leiding van die NAVO ter wille van vrede. Dit het 'n breër impak op die streek en dra by tot verbeterde veiligheid in die hele Europa en daarna.
Die NAC hersien elke ses maande in oorleg met die lande wat nie deur die NAVO bydra nie, SFOR en SHAPE. Hierdie periodieke hersiening is die basis waarop die NAVO toekomstige kragvereistes en missieverrigting beoordeel.
Op 25 Oktober 1999 besluit die Noord -Atlantiese Raad (NAC), met inagneming van die verbeterde veiligheidstoestand in Bosnië en Herzegovina, om tussen November 1999 en April 2000 'n hersiene struktuur vir die Stabilisasiemag (SFOR) in werking te stel.
Hierdie proses is begin met 'n herstrukturering aan ongeveer 12 000 troepe teen die begin van 2003. In die nuwe struktuur het SFOR steeds sy hoofkwartier in die Sarajevo-gebied (in 2000 oorgeplaas van die Sarajevan-voorstad Ilidza na die doelgeboude kamp) Butmir). Hieronder is drie multinasionale brigades wat elkeen onder bevel van 'n brigadier is en verskillende gevegsgroepe (BG's) bevat. Hierdie BG's kan multinasionaal wees en is in wese versterkte bataljonse taakgroepe met hul eie organiese vermoëns.
Boonop is daar nou toegewyde taktiese reserwemagte wat oral in die operasionele teater kan ingryp. Dit kan op hul beurt aangevul word deur die Operational Reserve Force, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit Over-The Horizon Forces, hoofsaaklik in Kosovo, en Amerikaanse helikopterbates.
Die deelname van Rusland aan IFOR en SFOR is 'n voorbeeld van hoe Navo en Rusland suksesvol kan saamwerk. Dit is 'n belangrike stap in die ontwikkelende samewerking tussen NAVO en Rusland. Russiese magte het in Januarie 1996 by IFOR aangesluit en dra steeds by tot SFOR. Deelname is onderhewig aan spesiale reëlings tussen NAVO en Rusland.In die teater is die Russiese militêre kontingent (RMC) onder taktiese beheer van die multinasionale brigade (Noord) onder leiding van die VSA.
Vir volhoubare vrede in Bosnië en Herzegovina is die volledige implementering van die burgerlike aspekte van die vredesooreenkoms deurslaggewend. Deur die implementering van die militêre aspekte van die GFAP voort te sit, help die NAVO om 'n veilige omgewing te verseker wat bevorderlik is vir burgerlike en politieke heropbou.
Die burgerlike aspekte van die ooreenkoms word uitgevoer deur toepaslike internasionale organisasies, onder koördinering van die hoë verteenwoordiger. In die lig van die belangrikheid van die burgerlike aspekte van die vredesooreenkoms, bied SFOR steeds ondersteuning aan burgerlike take. Met minder magte tot sy beskikking, moes SFOR egter sy pogings prioritiseer en noukeurig kies waar dit toegepas gaan word. Om effektief te wees, sal SFOR en die ander organisasies voortgaan om saam te beplan en doelwitte te identifiseer om te verseker dat SFOR -ondersteuning toegepas word waar en wanneer dit nodig is.
Onder die instellings en organisasies wat die burgerlike aspekte van die vredesooreenkoms implementeer, is die kantoor van die hoë verteenwoordiger (OHR), die - nou ontbinde - VN se Internasionale Polisietaakmag (UNIPTF), die Europese Unie -polisiesending (EUPM), die VN se hoë Kommissaris vir Vlugtelinge (UNHCR), die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) en die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joegoslavië (ICTY). Baie ander inter-regerings- en nie-regeringsorganisasies speel ook 'n belangrike rol.
Onder leiding van die Noord -Atlantiese Raad het SFOR 'n veilige omgewing gebied vir die nasionale verkiesings in Oktober 1998, munisipale verkiesings in 1997 en April 2000, spesiale verkiesings in Republika Srpska in 1997 en algemene verkiesings in November 2000. Dit het ook ondersteuning gebied aan die OVSE in die voorbereiding en uitvoering van hierdie verkiesings. SFOR sal voortgaan om die OVSE te ondersteun in sy rol om die partye by te staan ​​in die uitvoering van die ooreenkoms oor vertroue en veiligheid en die sub-streekswapenbeheerooreenkoms. Laasgenoemde ooreenkoms beperk die besit van swaar wapens deur die partye ten einde die gevaar van 'n sub-streekswapenwedloop uit te skakel en 'n algehele vermindering van swaar wapens in die gebied te bewerkstellig.
SFOR ondersteun ook UNHCR in sy toesighoudende take vir die terugkeer van vlugtelinge en ontheemdes. Daar is onderhandel tussen die verskillende betrokke organisasies en die partye by die vredesooreenkoms oor die terugkeer na die gebied van skeiding. SFOR help met die implementering van prosedures wat ontwerp is om hierdie opbrengste te vergemaklik, byvoorbeeld deur te verseker dat geen ander wapens as dié van SFOR self teruggebring word na die Skeidingsgebied nie. Enige uitsonderings benodig spesifieke COMSFOR -goedkeuring. SFOR het ten doel om konflik te voorkom rakende die terugkeer van vlugtelinge en ontheemdes. Dit is egter die partye se verantwoordelikheid om die orde en normale omstandighede te herstel indien 'n voorval plaasvind.
SFOR werk steeds nou saam met die VN se Internasionale Polisietaakmag (IPTF), net soos sy voorganger IFOR. Dit is beskikbaar om die IPTF te ondersteun in sy rol om plaaslike wet en orde te bevorder, wat noodsaaklik is vir die totstandkoming van 'n blywende vrede.
SFOR het saam met die owerhede van Bosnië en Herzegovina gewerk om 'n veilige omgewing te verseker vir die belangrike Balkan -stabiliteitspakberaad wat gehou is in die Zetra -ysstadion, Sarajevo, 29 tot 30 Julie 1999. Hierdie beraad het baie belangrike wêreldleiers byeen gebring en almal wat betrokke is of belangstel om die Die Balkan vind die vlak van stabiliteit wat nodig is om te herbou en word 'n volwaardige vennoot in Europa en die wêreld.
Die implementering van die Brcko Arbitrasie -ooreenkoms van 5 Maart 1999 is ten volle ondersteun deur SFOR, deur 'n veilige omgewing in en rondom Brcko te bied en deur die Brcko Supervisor, die IPTF, UNHCR en ander agentskappe wat by die implementering betrokke was, te ondersteun.
SFOR het toesig gehou oor die volledige demilitarisering van die Brcko-distrik. Hierdie gesamentlike pogings het daartoe gelei dat die Brcko -distrik op 8 Maart 2000 amptelik begin is.
SFOR ondersteun die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joegoslavië (ICTY) ten volle by die uitvoering van sy mandaat. SFOR het 27 persone aangehou wat aangekla is vir oorlogsmisdade (PIFWC's) sedert Junie 1997. Nog drie is dood in pogings om hulle voor die gereg te bring. Dit sluit in die verskaffing van sekuriteit en logistieke ondersteuning aan ICTY -ondersoekspanne, en toesig en patrollie van beweerde massagrafte. Multinasionale SFOR -soldate verhuis na Radovan Karadzic op 28 Februarie en 1 Maart 2002. Hoewel Karadzic nie aangehou is nie, toon hierdie aanvalle duidelik die vasberadenheid van SFOR om PIFWC's voor die gereg te bring. Soos lord Robertson, sekretaris -generaal van die NAVO, aan PIFWC's gesê het: & quotJou tyd raak min. Op 'n dag, of dit nou môre, volgende week, volgende maand of volgende jaar is, sal SFOR na u toe kom. & Quot
Die belangrikste sterkpunte en swakpunte van onvredesbewaring
Hierdie beoordeling sal die doelwitte agter beide kollektiewe veiligheid en die rol van die VN in die verskaffing van vredesmagte ondersoek. Die evaluering sal ook bepaal of die skeptisisme van onder andere Mearsheimer gedeeltelik of heeltemal geregverdig is ten opsigte van kollektiewe veiligheid en vredesopdragte van die VN. Uiteindelik sal dit verduidelik waarom vredesbewaring blykbaar weer in die mode gekom het ná die inval in 2003 in Irak.
Die idee van kollektiewe veiligheid self kan teruggevoer word na die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Dit was veronderstel om die kernwaarde van die noodlottige siekte te wees
Die VN het nog 'n swakheid wat kollektiewe veiligheid en vredesbewaring betref; dit is nie veronderstel om in te meng in die interne aangeleenthede van lidlande nie (Mearsheimer, 2001, p. 360). Hierdie swakheid het duideliker geword as gevolg van die toenemende aantal burgeroorloë en ineenstortende state, veral sedert die einde van die Koue Oorlog (Hobsbawm, 1994, p. 489). Sulke konflikte was berug moeilik om vreedsaam op te los, met gemengde resultate vir die VN. Die missies na Bosnië, Rwanda en Somalië in die negentigerjare het almal misluk; vredesbewaring is óf deur die NAVO (in Bosnië) oorgeneem, óf heeltemal laat vaar (Meyer, 2005, bl. 280). Die opstande in Libië en daarna Sirië het weer groot probleme vir die VN ingemeng by interne konflikte. Die NAVO het weer operasies in Libië oorgeneem, en tot dusver in Sirië kon die VN nie keer dat die regering sy opposisielede massaal doodmaak nie. Sinici kan glo dat as die ru -olie in Sirië was, die VN meer moeite sou doen om die Siriese regime met behulp van wrede geweld te stop. Die situasie in Sirië beklemtoon weereens dat die VN van die Amerikaners afhanklik is as dit wil keer dat 'n regering massamoord gebruik om sy bevolking te beheer (The Guardian, 27 April 2011).
Dit is in 'n groot mate nie verbasend dat vredesmissies sedert die inval in Irak weer in die mode gekom het nie. Die VN het 'n paar suksesvolle missies voltooi, soos in Angola en Oos -Timor. Lande wat 'n vreedsame oplossing vir geskille soek, kan hoop dat die VN presies dit kan lewer. As die Amerikaanse en NAVO -vuurkrag in werking gestel kan word, neem die kans om te veg in konflikte toe, maar dit is nie eintlik VN -magte wat in elke geval vrede verseker nie, byvoorbeeld Kosovo (Meyer, 2005, p. 281).
Daarom het die VN beslis sterk en swak punte; dit het 'n gemengde rekord in terme van kollektiewe veiligheid en vredesopdragte. Sommige maar nie al die skeptisisme van Mearsheimer is geregverdig nie, aangesien die VN die beste kans het om suksesvol te wees as die Verenigde State en die NAVO sy missies ondersteun. Die VN is weer in die mode omdat lande meen dat dit hulle nou meer sal help. Of dalk het hulle alle hoop verloor om 'n vreedsame uitkoms te vind en vra hulle net die VN om in te gryp as 'n desperate laaste uitweg. In burgeroorloë is daar gewoonlik te veel chaos vir enige van die partye om die VN se vredesbewaring as modieus te beskou en ander lidlande besluit om op humanitêre gronde in te gryp. Dit is egter baie moeilik om burgeroorloë soos dié in Bosnië te beëindig, of om te keer dat regerings hul eie burgers soms in duisende doodmaak soos tans in Sirië. Die VN het dit altyd moeilik gevind om in te gryp in interne konflikte soos dié in Sirië, en hulle sal waarskynlik Amerikaanse of NAVO -vuurkrag nodig hê om die Siriese regime te dwing om hul gewelddadige onderdrukking te stop.
Evans & Newnham, (1998) The Penguin Dictionary of International Relations, Penguin, Londen
Fisk R, (2006) The Great War for Civilization en verower die verowering van die Midde -Ooste, Harper Perennial, Londen
Griffiths M (2008) Encyclopedia of International Relations and Global Politics, Routledge, Londen
Hobsbawm, E (1994) Age of Extremes, the Short Twentieth Century 1914-1991, Michael Joseph, Londen
Hurd D, (1997) The Search for Peace A Century of Peace Diplomacy, Little Brown and Company, Londen
Klein N (2007) The Shock Doctrine, Penguin, Londen
Lenman B (2004) Chambers Dictionary of World History, Chambers, Edinburgh
Mearsheimer J J (2001) The Tragedy of Great Power Politic, Norton, New York en Londen
Meyer C (2005) DC Confidential, Weidenfield en Nicholson, Londen
Scholte JA (2005) Globalisering 'n kritiese inleiding, Palgrave MacMillan, Basingstoke
The Guardian & ndash Onrus in Libië, Sirië en die Midde -Ooste, Matthew Weaver en Mark Tran 27 April 2011
Die aard van konflikte het ook oor die jare verander. VN se vredesbewaring, wat oorspronklik ontwikkel is as 'n manier om konflik tussen state te hanteer, word toenemend toegepas op konflikte binne die binneland en burgeroorloë.
Nadat die Koue Oorlog geëindig het, was daar 'n vinnige toename in die aantal vredesoperasies. Met 'n nuwe konsensus en 'n gesonde doelgerigtheid, het die Veiligheidsraad 'n totaal van 20 nuwe operasies tussen 1989 en 1994 goedgekeur, wat die aantal vredesmagte van 11,000 tot 75,000 verhoog het.
Hierdie drie opspraakwekkende vredesoperasies is onder kritiek geplaas omdat vredesmagte situasies in die gesig gestaar het waarin strydende partye nie vredesooreenkomste nagekom het nie, of waar die vredesmagte self nie voldoende hulpbronne of politieke steun gebied het nie. Namate burgerlike ongevalle toegeneem het en vyandelikhede voortgeduur het, het die reputasie van die VN se vredesbewaring gely.
Die sekretaris-generaal het 'n onafhanklike ondersoek [S/1999/1257] na die optrede van die Verenigde Nasies tydens die volksmoord in 1994 in Rwanda gelas en op versoek van die Algemene Vergadering 'n omvattende beoordeling [A/54/549] van die gebeure 1993-1995 in Srebrenica in die voormalige Joegoslavië. Die omstandighede wat gelei het tot die onttrekking van die VN uit Somalië, is ook noukeurig ondersoek [S/1995/231].
Met voortgesette krisisse in 'n aantal lande en streke, is die noodsaaklike rol van die VN se vredesbewaring spoedig nadruklik bevestig. In die tweede helfte van die negentigerjare het die Raad nuwe VN -operasies goedgekeur in:
Kroasië - VN -vertroue -hersteloperasie in Kroasië (UNCRO), VN -oorgangsadministrasie vir Oos -Slavonië, Baranja en Westelike Sirmium (UNTAES) en VN -ondersteuningsgroep vir burgerlike polisie (UNPSG)
Haïti - UN Support Mission in Haiti (UNSMIH) UN Transition Mission in Haiti (UNTMIH) and UN Civil Police Mission in Haiti (MIPONUH).
Vredesmagte het ook teruggekeer om die belangrike vredes- en vredesopbou -operasies te hervat waar brose vrede uitgewis was, in Haïti -UN Stabilisasiemissie in Haïti (MINUSTAH) en die nuut onafhanklike Timor -Leste -VN -geïntegreerde missie in Timor -Leste (UNMIT).
In die eerste dekade van die eeu het die VN se vredesbeskerming soos nooit tevore gespan nie en word dit toenemend versoek om na afgeleë, onseker werksomgewings en in onbestendige politieke kontekste te ontplooi.
Teen Mei 2010 het die VN se vredesbewaring 'n fase van konsolidasie begin. Die getalle het vir die eerste keer in 'n dekade effens begin afneem, met die vermindering van die troepe in die stabiliseringsmissie van die VN -organisasie in die Demokratiese Republiek van die Kongo (MONUSCO) en die terugtrekking van die VN -sending in die Sentraal -Afrikaanse Republiek en Tsjad (MINURCAT) aan die einde van 2010.
Die afname in personeel- en vredesopdragte in die tussenliggende jare dui egter geensins aan dat die uitdagings wat die VN in die gesig staar, afneem nie.Die opkoms van nuwe konflikte wat oor die plaaslike en streeksgrense strek, dui daarop dat die vraag na veldmissies na verwagting hoog sal bly en vredesbewaring steeds een van die mees ingewikkelde operasionele take van die VN sal wees.
In Oktober 2014 het die VN se sekretaris-generaal 'n 17-lid onafhanklike paneel op hoë vlak oor Vredesoperasies van die VN ingestel om 'n omvattende beoordeling te maak van die stand van die VN se vredesoperasies en die opkomende behoeftes van die toekoms. Die HIPPO -verslag, soos dit bekend staan, is in Junie 2015 uitgereik met belangrike aanbevelings vir die pad vorentoe vir vredesoperasies. In September 2015 het die sekretaris-generaal sy eie verslag uitgereik oor die implementering van hierdie aanbevelings en die toekoms van vredesoperasies.
Vir 'n verdere oorsig van ons lopende bedrywighede, die huidige strategiese konteks en prioriteite, sowel as die ontwikkelende uitdagings wat die vredesbewaring vandag in die gesig staar, lees die verklarings van 20 Oktober 2016 aan die vierde komitee van die Algemene Vergadering deur die voormalige onder-sekretaris-generaal vir vredesoperasies, Hervé Ladsous en die onder-sekretaris-generaal vir veldoperasies, Atul Khare.
20 jaar gelede het Amerikaanse troepe 'n vredesopdrag in Bosnië begin
Dit is twintig jaar sedert Amerikaanse troepe Bosnië-Herzegowina binnegekom het as deel van 'n vredesmissie wat oor 'n massiewe pontonbrug oor die oorstroomde Sava-rivier op die grens met Kroasië marsjeer.
Gevegsingenieurs het die brug in net drie dae gebou.
Ongeveer 20 000 Amerikaanse troepe het uiteindelik deelgeneem aan die NAVO se eerste ontplooiing buite die alliansiegebied, wat verantwoordelik was vir 'n derde van die alliansiemagte wat gestuur is om 'n brose vrede tussen die Moslem-, Kroaties en Serwiese gemeenskappe in Bosnië te behou. Baie van die vredesbewaarders is gedurende die ysige wintermaande van 1996 na geïsoleerde buiteposte langs die konfrontasie lyne tussen die Moslem-Kroaties federasie en die Bosnies-Serwiese entiteit geplaas.
Die Dayton-ooreenkomste, wat die 3 1/2 jaar lange burgeroorlog beëindig het, het 'n beroep op die ontplooiing van duisende vredesmagte gedoen om vuurwapens tussen die strydende kante te bestuur. Hulle het ook toesig gehou oor die verwydering van swaar wapens uit die voorste linies en die afbakening van die grens tussen die twee komponente van Bosnië-die Moslem-Kroaties Federasie en die Serwiese Republiek.
Geleidelik sou die Implementation Force, aanvanklik bekend as IFOR en later SFOR (vir Stabilisasiemag), tot byna 60 000 troepe uit 32 lande opbou.
IFOR het die wyd bespotlike VN -militêre missie vervang, wat die gevegte waarin byna 100 000 mense omgekom het, sonder sukses probeer demp het.
Amerikaanse troepe was verantwoordelik vir ongeveer 'n derde van die IFOR -mag, sowel in Bosnië as in basisse in omliggende lande, wat as logistieke spilpunte gebruik is. Die meeste van die aanvanklike eenhede is afkomstig van garnisoene in Duitsland, waar hulle tydens die Koue Oorlog gestasioneer was. IFOR se eerste bevelvoerder was die Amerikaanse adm. Leighton W. Smith.
Uiteindelik het meer as 60 000 Amerikaanse troepe, insluitend die National Guard -eenhede, deelgeneem aan die NAVO -mag in Bosnië.
In 2004 het die NAVO die verantwoordelikheid vir die veiligheid in Bosnië oorgegee aan 'n veel kleiner Europese Unie -mag, wat tot vandag toe van krag bly.
Nie 'n enkele Amerikaanse soldaat is in Bosnië in die geveg dood nie, hoewel verskeie wel weens ander oorsake gesterf het.
In 1999 was duisende Amerikaanse en NAVO -troepe in die nabygeleë Kosovo gestasioneer om 'n soortgelyke ontplooiing uit te voer wat vandag voortduur.
Die verslaggewer van Stars and Stripes, Kent Harris, het tot hierdie verslag bygedra.
1ste Amerikaanse mariniers land in Bosnië vir NAVO -plig
Amerikaanse vlag in die hand, die eerste kontingent van Amerikaanse mariniers wat deel uitmaak van die NAVO se vredesbewaring op die Balkan, het Sondag hier geland.
Terwyl die troepe van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie die streek binnegedring het, het 'n Franse sperdatum vir die Bosniese Serwiërs om inligting oor twee vermiste vlieëniers te verstrek, verstryk sonder om te weet waar die mans was. Frankryk dreig met vergelding as die Serwiërs nie vrae beantwoord oor die lot van die twee Fransmanne wat op 30 Augustus neergeskiet en deur die Bosniese Serwiërs gevange geneem is nie.
'N Vredesooreenkoms wat deur die VSA bemiddel word, beëindig die Donderdag in Parys 'n ondertekening van die 44-maande lange oorlog in Bosnië-Herzegowina, wat die weg ruim vir die koms van 'n volle mag van 60 000 NAVO-troepe, waarvan 'n derde Amerikaans, om die verdragswerk.
Vooraf spanne van landmeters, logistieke kundiges en kommunikasie -kenners het die afgelope dae in Sarajevo, die Bosniese hoofstad, en Tuzla, die toekomstige Amerikaanse hoofkwartier in die noordooste van Bosnië, aangekom.
Die 22 mariniers wat Sondag van hul basis in Napels, Italië, aangekom het, het later die dag 32 soldate van die Amerikaanse weermag se spesiale magte aangesluit, wat die grootste groep nog Amerikaanse troepe uitgemaak het. 'N Woordvoerder van die NAVO het gesê dat die aantal Amerikaanse GI's op die grond in Bosnië tot meer as 100 gestyg het.
'Dit is 'n goeie geleentheid-om hierheen te kom en iets goeds te doen,' het Marine-majoor Bill Smith aan verslaggewers gesê wat op die yskoue sandgat in die Sarajevo-lughawe wag.
Die mariniers, gebukkend onder die gewig van hul gevegsuitrusting, klim uit 'n C-130-vervoervliegtuig op die opgedraaide aanloopbaan. Een het 'n Amerikaanse vlag gedra en 'n ander het 'n regimentbanier gehys.
Die mariniers is na 'n kaserne vervoer wat deur 'n eenheid Egiptiese VN -vredesmagte gebruik is, wie se rol in Bosnië eindig met die aankoms van NAVO -troepe. Die kaserne, wat tydens die Oostenryk-Hongaarse bewind van die laat 1800's en vroeë 1900's gebou is en op 'n oewer van die Miljacka-rivier naby die Ou Kwartaal van Sarajevo was, toon die letsels van die Bosnies-Serwiese beskietingsveldtog wat hierdie stad deur 'n groot deel van die oorlog geterroriseer het.
President Washington het Sondag beklemtoon dat die Amerikaanse troepe op die Balkan na 'n jaar sal vertrek, selfs al val die vredesooreenkoms in Dayton, Ohio uitmekaar.
'As 'n mag van hierdie grootte langer bly as dit, kan dit die risiko loop om 'n besettingsmag te word,' het die president in 'n onderhoud oor die CBS-TV-program '60 minute' gesê.
'Ons glo nie dat dit reg is nie. Hulle ook nie. "
Selfs as Amerikaanse leiers besef dat die vertrek van die mag tot hernieude gevegte sal lei?
'As dit die geval is,' moet Clinton nog steeds die missie beëindig, 'het Clinton gesê. As ons na 'n jaar vertrek en hulle besluit dat hulle nie van die voordele van vrede hou nie en hulle weer gaan begin veg, beteken dit nie dat die NAVO misluk het nie.
'Dit beteken dat ons hulle 'n kans gegee het om vrede te maak, en hulle het dit geblaas.'
Clinton het in die Withuis -onderhoud erken dat hy nie kan belowe dat geen Amerikaners doodgemaak of gewond sal word as die troepe na 'n gebied beweeg wat met duisende landmyne besaai is nie, of dat niemand as gyselaars of gevangenes geneem sal word nie.
'U kan nie aanvaar dat daar geen ongevalle sal wees nie,' het hy gesê. 'As die ergste gebeur, het ons hulle 'n kans gegee.'
Maar, het hy bygevoeg, 'ons kan nie die resultate vir ewig en altyd waarborg nie. Ek kan nie vir altyd vrede in die wêreld belowe nie. "
Intussen het 'n sperdatum van middernag vir inligting oor die twee neergestorte Franse vlieëniers ongehoorsaam verbygegaan. Daar is bespiegelinge dat die mans dood is, maar Franse amptenare sê dat hulle geen konkrete nuus gekry het sedert die twee lewendig in die bewaring van die Bosniese Serwiërs afgeneem is nie.
Die Verenigde State het by Frankryk aangesluit om te eis dat die Serwiese president, Slobodan Milosevic, die Bosniese Serwiërs onder druk plaas om 'n volledige boekhouding te maak.
Frankryk het die naweek gesê dat die onopgeloste kwessie van sy vermiste vlieëniers nie die ondertekeningseremonie van Donderdag sal verhinder nie, maar Franse woede bemoeilik ongetwyfeld die vredesproses. Parys dra die troepe by wat die potensieel mees ontplofbare gebied in die naoorlogse Bosnië, die Sarajevo-sektor, sal patrolleer, waar ontevrede Serwiërs protesteer teen die dreigende terugkeer van voorstede wat deur Serwië onder beheer is.
Die Bosnies -Serwiese leier, Radovan Karadzic, het die woede Sarajevo -Serwiërs ontstel, wie se weerstand die grootste moontlike gevaar is vir die uitvoering van die vredesakkoord wat verlede maand in Dayton gesmee is. Maar Sondag lyk dit of Karadzic sy deuntjie verander, wat aandui dat hy bereid is om 'pynlike kompromieë' in die ooreenkoms te aanvaar.
Karadzic se verklarings van die Bosnies -Serwiese nuusagentskap SRNA kom 'n dag nadat hy ontbied is vir 'n vergadering met Milosevic, die magtige mentor van die Bosnisse Serwiërs wat namens hulle in Dayton onderhandel het.
Die vredesooreenkoms verbied Karadzic uit die openbare amp, maar maak nie voorsiening vir sy onmiddellike verwydering nie, en gee hom 'n platform wat, volgens die woorde van een Europese diplomaat, hom in staat stel om die vredesplan te saboteer.
Rusland, die tradisionele bondgenoot van die Serwiërs, het 'n beroep op die Weste gedoen om Karadzic en Bosniese Serwiese bevelvoerder, generaal Ratko Mladic, te heroorweeg op aanklagte van oorlogsmisdade.
Die Russiese minister van buitelandse sake, Andrei V. Kozyrev, is deur die nuusagentskap Itar-Tass aangehaal dat hy op versoek van die Bosniese Serwië voorgestel het dat die Verenigde Nasies se oorlogsmisdade in Den Haag die uitgebreide sake teen Karadzic en Mladic bevries.
Rusland het die tribunaal gevra "om hierdie probleem nogmaals van alle kante te heroorweeg, met inagneming van alle feite," het Itar-Tass aan Kozyrev gesê terwyl hy aan verslaggewers in Londen gesê het, waar hy 'n konferensie bygewoon het oor die heropbou van Bosnië.
Karadzic en Mladic is twee keer deur die Den Haag-tribunaal aangekla, mees onlangs in verband met die slagting van na raming 6 000 Moslems ná die val van die VN-aangewese "veilige gebied" van Srebrenica in Julie.
Sondag het vise -president Al Gore gesê dat die Amerikaanse vredesmagte nou 'n uitstekende kans het om die gruweldade wat in Bosnië voortduur, te beëindig.
'Die risiko's om hierdie missie nie te onderneem nie, is oorweldigend: die vernietiging van die NAVO. Die verlies aan 'n beduidende mate van Amerikaanse invloed in die wêreld. Die herbegin van die oorlog met die etniese slagting. En die risiko dat die oorlog sou versprei, wat Griekeland en Turkye in 'n veel groter Balkanoorlog sou bring, 'het hy gesê oor die NBC-TV-program "Meet the Press."
Met die meeste Amerikaners wat 'hartverskeurend' is oor die Bosniese gruweldade, het Gore gesê, moet die Verenigde State optree in sy rol as die leier van die wêreldgemeenskap en as 'n land met 'n belangrike rol in die veiligheid van Europa.
'Hierdie beker het na ons toe gegaan,' het hy gesê. 'En ons gaan hierdie vrede lei en bewaar.'
Gore het ook gesê dat die Verenigde State ander lande of onafhanklike kontrakteurs sal vra om te help met die bou en verskaffing van die Bosniese regeringsleër, wat tydens die oorlog teen die Serwië deur 'n internasionale wapenembargo benadeel is.
Gore het gesê dat Amerikaanse troepe die Moslems nie sal oplei of bewapen nie, omdat die Verenigde State van plan is om gelyk te bly terwyl hulle daarna streef om die vredesverdrag wat deur die VS geborg word, af te dwing.
In plaas daarvan, het die vise -president gesê, sal die Verenigde State ander lande en private kontrakteurs uitnooi om die Moslems te help om militêr gelyk te raak met die Serwiërs en die militêre wanbalans wat tans bestaan ​​uit te wis.
Maar hy het volgehou dat ondanks 'n paar berigte oor Capitol Hill verlede week, die Verenigde State Iran nie sal toelaat om die Moslems te bewapen nie.
'Nee, nee, nee, nee,' het hy gesê. "Absoluut nie. Nee. Hulle sal geen rol hierin speel nie. Ek kan dit waarborg. "
Die NAVO verlaat Bosnië
'N 7 000-sterk EU-mag het Donderdag vredesopdragte oorgeneem, wat dui op stabiliteit na die oorlog.
Die afgelope nege jaar het Eagle Base, 'n uitgestrekte militêre kompleks buite die industriële stad Tuzla in die noordooste van Bosnië, gewemel van NAVO -soldate. Nou ondergaan Eagle Base die wagwisseling.
Nadat die afgelope nege jaar ongeveer 100 000 troepe bygedra het om die vrede in Bosnië te behou, het die NAVO-mag onder leiding van die VSA dit 'n dag genoem en die taak Donderdag aan 7,000 troepe van die Europese Unie (EU) oorhandig.
Navo en die VN sê die veiligheidsituasie is nou baie beter as toe die NAVO aangekom het om die vredesverdrag van Dayton af te dwing ná die oorlog van 1992-1995, wat ongeveer 200 000 mense dood en die helfte van die land se bevolking ontwortel het.
Die 60 000 NAVO -troepe - waarvan een -derde Amerikaans - is na Bosnië ontplooi om verwoeste dorpe, paaie en infrastruktuur, eindelose mynvelde en moeilikheidsgevoelige politici te vind wat beheer oor hul oorlogstyd soek.
Nege jaar later, hoewel Bosnië skaars 'n modelland is, hou die uitdagings meestal nie verband met die bedreiging van hernieude oorlog nie.
'N Sleutel tot die sukses van die poging wat deur die VSA gelei word, sê genl.genl. William Nash van die Amerikaanse weermag, wat bevel gegee het oor die eerste kontingent Amerikaners by die Eagle Base, was dat Bosniese partye' geneig 'was om op te hou veg.
En die Westerse lande wat die Vredesimplementeringsraad saamgestel het, het die land se internasionale administrateur koning -agtige magte gegee om amptenare af te dank en wette op te lê - 'n stap, sê mnr. Nash, wat die vredesproses vorentoe gedryf het.
Bosnië se langtermynvooruitsigte vir vrede hang vandag af van die huidige internasionale opsiener Paddy Ashdown se sukses om hervormings deur die staat op te bou en die ekonomie aan die gang te sit.
Bosnië word ook bedreig deur faksies in die naburige Serwië wat daarop aandring dat as Kosovo - onder VN -administrasie sedert 1999 maar tegnies nog steeds deel van Serwië - onafhanklik word, Serwië Bosnië se Serwiese helfte as troosprys moet ontvang.
Alhoewel 500 000 troepe uit 43 lande hier gedien het, het die alliansie herhaaldelik versuim om die twee mees gesoekte vlugtelinge van die VN se oorlogsmisdade-tribunaal vas te trek. Die voormalige Bosnies -Serviese politieke en militêre leiers Radovan Karadzic en Ratko Mladic het op vrye voet gebly sedert hulle in 1995 vir volksmoord aangekla is.
Brig. Genl Timothy Wright sê dat dit die rede is waarom 150 Amerikaanse troepe by Eagle Base sal bly nadat etlike honderde ander huis toe is. 'Dit is die twee ouens wat ons gaan haal,' sê hy.
Nog 100 Amerikaanse troepe sal by die NAVO se oorblywende hoofkwartier buite Sarajevo gevestig wees. Hulle sal die verdedigingshervormings van Bosnië ondersteun, wat behels dat die voormalige strydende Kroate, Moslem en Serwië militêr verminder word en onder 'n enkele bevel geplaas word. Die Amerikaners sal ook teenterrorisme -operasies uitvoer.
Maar groter meningsverskille tussen die EU en die VSA op die wêreldverhoog kan die Bosniese sending nadelig wees.
Senad Slatina, 'n ontleder van Sarajevo by die International Crisis Group in Brussel, sê dat Masedoniese amptenare gekla het dat hulle verskillende advies van die EU en die NAVO gehoor het toe albei 'n missie in die land gehad het.
"Bosnië het al hoe minder internasionale ingryping nodig, maar as dit nodig is, moet dit van een plek af kom," sê hy.
Mnr. Slatina sê ook dat die EU die verkoop of vernietiging van wapens moet aanskou terwyl Bosniërs se weermag afneem, sodat die land nie 'n wapenimporium vir terroriste, guerrillas of skelmstate word nie. In die gewildste wapenskandale hier die afgelope jare, moes die Bosnies-Serwiese lid van die driemanskap verlede jaar bedank as gevolg van 'n plaaslike firma wat vliegtuigonderdele aan Irak verkoop.
Waarnemers is dit eens dat baie op hierdie militêre missie van die EU ry, die grootste ooit. Die missie kan die eerste breuk beteken met die twis en onmag wat die Europese reaksie op die Balkanoorloë in die negentigerjare gekenmerk het. Maar Slatina merk op dat die EU sy behoefte om sy groeiende buitelandse beleidspiere te buig, sal moet balanseer met die behoefte om Bosnië veilig te hou en op pad om by Europa aan te sluit.
"Ons het nie 'n parade nodig nie, en ons het nie 'n toetsveld vir die Europese buitelandse en veiligheidsbeleid nodig nie," sê Slatina. 'Hulle moet regtig 'n veilige omgewing bied.'
In 2007 moes 'n vrywilliger van die vredesmag ouer as 25 wees sonder 'n maksimum ouderdomsperk.  Vredesmagte word op vrywillige basis deur lidlande bygedra. Vanaf 30 Junie 2019 [opdatering] dien daar 100 411 mense in VN se vredesoperasies (86,145 uniform, 12,932 burgerlike en 1,334 vrywilligers).  Europese lande dra byna 6000 eenhede by [ verduideliking nodig ] tot hierdie totaal. Pakistan, Indië en Bangladesj is een van die grootste individuele bydraers met ongeveer 8 000 eenhede elk. Afrika -lande het byna die helfte van die totaal, byna 44 000 eenhede, bygedra.  Elke vredesopdrag is gemagtig deur die Veiligheidsraad. [ aanhaling nodig ]
Nadat 'n vredesverdrag onderhandel is, kan die betrokke partye die Verenigde Nasies 'n vredesmag vra om toesig te hou oor verskeie elemente van die ooreengekome plan. Dit word dikwels gedoen omdat 'n groep wat deur die Verenigde Nasies beheer word, minder geneig is om die belange van enige party te volg, aangesien dit self beheer word deur baie groepe, naamlik die Veiligheidsraad van 15 lede en die opsetlik uiteenlopende sekretariaat van die Verenigde Nasies.
As die Veiligheidsraad die oprigting van 'n missie goedkeur, begin die departement van vredesoperasies met die beplanning van die nodige elemente. Op hierdie stadium word die senior leierspan gekies. Die departement sal dan bydraes van lidlande vra. Aangesien die VN geen vaste mag of voorraad het nie, moet hy ad hoc -koalisies vorm vir elke taak wat aangepak word. As u dit doen, kan die moontlikheid van versuim om 'n geskikte mag te vorm, sowel as 'n algemene vertraging in die verkryging sodra die operasie in die veld is, plaasvind. Romeo Dallaire, kragbevelvoerder in Rwanda tydens die Rwandese volksmoord daar, beskryf die probleme wat dit veroorsaak in vergelyking met meer tradisionele militêre ontplooiings:
Hy het vir my gesê die VN is 'n 'trek' -stelsel, nie 'n 'stootstelsel' soos ek gewoond was met die NAVO nie, want die VN het absoluut geen poel hulpbronne om op te trek nie. U moes 'n versoek rig vir alles wat u benodig, en dan moes u wag terwyl die versoek ontleed is. Byvoorbeeld, soldate moet oral eet en drink. In 'n stootstelsel word voedsel en water vir die aantal soldate wat ontplooi word, outomaties verskaf. In 'n trekstelsel moet u die rantsoene vra, en dit lyk asof geen gesonde verstand ooit van toepassing is nie.
Terwyl die vredesmag saamgestel word, word 'n verskeidenheid diplomatieke aktiwiteite deur die VN -personeel uitgevoer. Die regering van die land op wie se gebied die konflik is, moet die presiese grootte en sterkte van die mag ooreenkom. Die betrokkenheidsreëls moet deur beide die betrokke partye en die Veiligheidsraad ontwikkel en goedgekeur word. Dit gee die spesifieke mandaat en omvang van die missie (bv.wanneer mag die vredesmagte, as hulle gewapen is, geweld gebruik, en waarheen mag hulle binne die gasheernasie gaan). Dikwels sal dit die opdrag hê dat vredesbewaarders gasheersers by die huis het wanneer hulle hul basis verlaat. Hierdie kompleksiteit het probleme in die veld veroorsaak. As alle ooreenkomste aangegaan is, word die nodige personeel bymekaargemaak, en die finale goedkeuring is deur die Veiligheidsraad gegee, en die vredesmagte word na die betrokke gebied ontplooi.
Die finansiële hulpbronne van VN -vredesoperasies is die gesamentlike verantwoordelikheid van die VN -lidlande. Besluite oor die instelling, instandhouding of uitbreiding van vredesoperasies word deur die Veiligheidsraad geneem. Volgens die VN -handves is elke lidstaat wetlik verplig om hul onderskeie aandeel vir vredesbewaring te betaal. Vredesuitgawes word deur die Algemene Vergadering verdeel op grond van 'n formule wat deur die lidlande opgestel is, wat onder meer die relatiewe ekonomiese rykdom van lidstate in ag neem.  In 2017 het die VN ingestem om die vredesbegroting met $ 600 miljoen te verminder nadat die VSA aanvanklik 'n groter besnoeiing van ongeveer $ 900 miljoen voorgestel het. 
Baie lande het ook vrywillig bykomende hulpbronne beskikbaar gestel om die VN -vredespogings te ondersteun, soos vervoer, voorraad, personeel en finansiële bydraes buite hul geraamde deel van die vredeskoste. 
Die Algemene Vergadering keur jaarliks ​​hulpbronuitgawes vir vredesoperasies goed. Finansiering dek die tydperk van 1 Julie tot 30 Junie van die daaropvolgende jaar.
Begrotings op operasionele vlak (US $)  
ONMISS Sending in Suid -Soedan $1,071,000,000 $1,124,960,400
MONUSCO Stabiliseringsmissie in die Kongo $1,141,848,100 $1,114,619,500
MINUSMA Stabiliseringsmissie in Mali $1,048,000,000 $1,074,718,900
MINUSCA Stabiliseringsmissie in die Sentraal -Afrikaanse Republiek $882,800,000 $930,211,900
UNSOS Ondersteuningskantoor in Somalië $582,000,000 $558,152,300
UNIFIL Tussentydse mag in Libanon $483,000,000 $474,406,700
UNAMID Sending in Darfoer $486,000,000 $385,678,500
UNISFA Tussentydse veiligheidsmag vir Abyei $266,700,000 $263,858,100
UNMIL Sending in Liberië $110,000,000 -
ONDOF Ontkoppeling Waarnemermag $57,653,700 $60,295,100
UNFICYP Vredesmag in Ciprus $54,000,000 $52,938,900
MINURSO Sending vir die referendum in Wes -Sahara $52,000,000 $52,350,800
UNMIK Tussentydse administratiewe missie in Kosovo $37,898,200 $37,192,700
'N Vredesmissie van die Verenigde Nasies het drie magsentrums. Die eerste is die spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal, die amptelike leier van die missie. Hierdie persoon is verantwoordelik vir alle politieke en diplomatieke aktiwiteite en hou toesig oor die betrekkinge met beide die partye by die vredesverdrag en met die VN-lidstate in die algemeen. Hulle is dikwels 'n senior lid van die sekretariaat. Die tweede is die Force Commander, wat verantwoordelik is vir die militêre magte wat ontplooi word. Hulle is 'n senior offisier van die gewapende dienste van hul land, en kom dikwels uit die land wat die grootste aantal troepe aan die projek verbind. Laastens hou die Hoof Administratiewe Beampte toesig oor voorrade en logistiek, en koördineer hy die verkryging van die benodigde voorraad.
Vredesbewaring van die Koue Oorlog Wysig
Vredesbewaring van die Verenigde Nasies is aanvanklik tydens die Koue Oorlog ontwikkel as 'n manier om konflikte tussen state op te los deur ontwapende of liggewapende militêre personeel uit 'n aantal lande, onder VN -bevel, na gebiede te sit waar strydende partye 'n neutrale party nodig het om waar te neem die vredesproses. Vredesmagte kan ingeroep word wanneer die groot internasionale moondhede (die vyf permanente lede van die Veiligheidsraad) die VN die taak gegee het om konflikte te beëindig wat die plaaslike stabiliteit en internasionale vrede en veiligheid bedreig. Dit bevat 'n aantal sogenaamde 'proxy wars' wat deur die kliëntstate van die supermoondhede gevoer is. Sedert Desember 2019 was daar sedert 1948 72 vredesoperasies van die VN, met sewentien operasies aan die gang. Daar kom elke jaar voorstelle vir nuwe missies op.
Die eerste vredesmissie is van stapel gestuur in 1948. Hierdie missie, die United Nations Truce Supervision Organization (UNTSO), is na die nuutgeskepte staat Israel gestuur, waar 'n konflik tussen die Israeli's en die Arabiese state oor die skepping van Israel pas bereik is 'n skietstilstand. Die UNTSO bly tot vandag toe in werking, hoewel die konflik tussen Israel en Palestina beslis nie bedaar het nie. Byna 'n jaar later is die Verenigde Nasies se Militêre Waarnemergroep in Indië en Pakistan (UNMOGIP) gemagtig om die betrekkinge tussen die twee nasies, wat van mekaar geskei is, te monitor na die dekolonisering van die Indiese subkontinent van die Verenigde Koninkryk.
Namate die Koreaanse oorlog met die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms in 1953 geëindig het,  het die VN -magte langs die suidekant van die gedemilitariseerde gebied gebly tot 1967, toe Amerikaanse en Suid -Koreaanse magte oorgeneem het. [ aanhaling nodig ]
Met die aandag op die konflik tussen Israel en sy Arabiese bure teruggehou, reageer die Verenigde Nasies op Suez -krisis van 1956, 'n oorlog tussen die alliansie van die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Israel en Egipte, wat deur ander Arabiese nasies ondersteun is. Toe 'n wapenstilstand in 1957 afgekondig word, het die Kanadese minister van buitelandse sake  (en toekomstige premier), Lester Bowles Pearson, voorgestel dat die Verenigde Nasies 'n vredesmag in die Suez sal opstel om te verseker dat die skietstilstand deur beide kante. Pearson het aanvanklik voorgestel dat die mag hoofsaaklik uit Kanadese soldate bestaan, maar die Egiptenare was agterdogtig dat 'n Statebond hulle teen die Verenigde Koninkryk en haar bondgenote sou verdedig. Uiteindelik is 'n wye verskeidenheid nasionale magte aangewend om nasionale diversiteit te verseker. Pearson sou die Nobelprys vir vrede vir hierdie werk wen, en hy word vandag beskou as die vader van die moderne vredesbewaring. [ aanhaling nodig ]
In 1988 word die Nobelprys vir vrede aan die Verenigde Nasies se vredesmagte toegeken. Die persverklaring lui dat die kragte 'die duidelike wil van die gemeenskap van nasies verteenwoordig' en ''n beslissende bydrae gelewer het' 'tot die oplossing van konflik oor die hele wêreld.
Sedert 1991 Edit
Die einde van die Koue Oorlog het 'n dramatiese verskuiwing in die VN en multilaterale vredesbeweging veroorsaak. In 'n nuwe gees van samewerking het die Veiligheidsraad groter en meer ingewikkelde vredesopdragte van die VN gestig, dikwels om omvattende vredesooreenkomste tussen strydlustiges in staatsbotsings en burgeroorloë te implementeer. Voorts het vredesbewaring al hoe meer nie-militêre elemente betrek wat die goeie funksionering van burgerlike funksies, soos verkiesings, verseker het. Die VN se departement vir vredesoperasies is in 1992 gestig om hierdie toenemende vraag na sulke missies te ondersteun.
Oor die algemeen was die nuwe bedrywighede suksesvol. In El Salvador en Mosambiek, byvoorbeeld, het vredesbewaring maniere gebied om selfonderhoudende vrede te bewerkstellig. Sommige pogings het misluk, miskien as gevolg van 'n te optimistiese beoordeling van wat die VN se vredesbewaring kon bereik. Terwyl komplekse missies in Kambodja en Mosambiek aan die gang was, het die Veiligheidsraad vredesmagte na konfliksones soos Somalië gestuur, waar geen wapenstilstand of toestemming van al die partye in konflik verseker is nie. Hierdie operasies het nie die mannekrag gehad nie, en is ook nie ondersteun deur die vereiste politieke wil om hul mandate uit te voer nie. Die mislukkings-veral die Rwandese volksmoord in 1994 en die slagting in 1995 in Srebrenica en Bosnië en Herzegovina-het gelei tot 'n tydperk van aflegging en selfondersoek in die VN-vredesbewaring. As gevolg hiervan het relatief klein UNTAES -oorgangsadministrasie in Oos -Slawië hoë verpligtinge ontvang en is dit verander in 'bewys van grond vir idees, metodes en prosedures".  Dit blyk te wees bestempel as die mees suksesvolle VN -missies en is gevolg deur ander meer ambisieuse oorgangsadministrasies in Kosovo (UNMIK) en Oos -Timor (UNTAET).
Die tydperk het deels gelei tot die Verenigde Nasies se Vredesopboukommissie, wat werk om stabiele vrede te implementeer deur middel van dieselfde burgerlike funksies waaraan vredesmagte ook werk, soos verkiesings. Die Kommissie werk tans saam met ses lande, almal in Afrika. 
Die VN -handves bepaal dat alle lidlande van die VN om die hulp van die handhawing van vrede en veiligheid regoor die wêreld aan die Veiligheidsraad beskikbare wapens en fasiliteite beskikbaar te stel. Sedert 1948 het byna 130 nasies militêre en burgerlike polisielede bygedra tot vredesoperasies. Alhoewel gedetailleerde rekords van al die personeel wat sedert 1948 by vredesopdragte gedien het nie beskikbaar is nie, word geraam dat ongeveer een miljoen soldate, polisiebeamptes en burgerlikes die afgelope 56 jaar onder die VN -vlag gedien het. Sedert Junie 2013 dra 114 lande altesaam 91 216 militêre waarnemers, polisie en troepe by tot die vredesoperasies van die Verenigde Nasies.
Op 31 Augustus 2020 het 120 lande 'n totaal van 81,820 personeel bygedra aan vredesoperasies, met Bangladesj wat die telling gelei het (6,731), gevolg deur Ethiopië (6,662) en Rwanda (6,322).  In Junie 2013. Pakistan het die algemeenste aantal bygedra met 8,186 personeel, gevolg deur Indië (7,878), Bangladesj (7,799), Ethiopië (6,502), Rwanda (4,686), Nigerië (4,684), Nepal (4,495), Jordanië (3,374), Ghana (2,859) en Egipte (2,750).  Vanaf 28 Februarie 2015 het 120 lande 'n totaal van 104,928 personeel bygedra aan vredesoperasies, met Bangladesj wat die telling gelei het (9 446).  Vanaf Maart 2008, benewens militêre en polisiepersoneel, het 5,187 internasionale burgerlike personeel, 2,031 VN -vrywilligers en 12,036 plaaslike burgerlike personeellede in VN -vredesopdragte gewerk. 
Gedurende Oktober 2018 is 3,767 mense uit meer as 100 lande vermoor terwyl hulle op vredesmissies gedien het.  Baie van hulle kom uit Indië (163), Nigerië (153), Pakistan (150), Bangladesj (146) en Ghana (138).  Dertig persent van die sterftes in die eerste 55 jaar van die VN se vredesbewaring het in die jare 1993-1995 plaasgevind. Ongeveer 4,5% van die troepe en burgerlike polisie wat by VN -vredesopdragte ontplooi is, kom van die Europese Unie en minder as een persent van die Verenigde State (VSA). 
Die vergoedingskoers deur die VN vir lande wat bydra tot troepe per vredesbestuurder per maand, sluit in: $ 1,028 vir loon en toelaes $ 303 bybetaling vir spesialiste $ 68 vir persoonlike klere, toerusting en toerusting en $ 5 vir persoonlike wapens. 
In die Verenigde State het die administrasies van Bill Clinton en George W. Bush vanuit teenoorgestelde perspektiewe begin, maar het hulle merkwaardig soortgelyke beleide aangeneem ter ondersteuning van vredesoperasies as hulpmiddels vir die Amerikaanse buitelandse beleid. Aanvanklike standpunte gevorm deur ideologiese kommer, is vervang deur pragmatiese besluite oor hoe om VN -vredesoperasies te ondersteun. Beide administrasies was huiwerig om groot kontingente grondtroepe by te dra tot operasies onder leiding van die VN, alhoewel albei administrasies die aantal en omvang van die VN-missies verhoog het. 
Die Clinton -administrasie het voor beduidende operasionele uitdagings te staan ​​gekom. In plaas van 'n aanspreeklikheid, was dit die taktiese prys van strategiese sukses. Amerikaanse vredesoperasies help om sy NAVO -alliansie te verander. Die George W. Bush -administrasie het begin met 'n negatiewe ideologiese houding teenoor vredesoperasies. Europese en Latyns -Amerikaanse regerings beklemtoon egter vredesoperasies as strategies positief, veral met betrekking tot die gebruik van Europese magte in Afghanistan en Libanon. Amerikaanse bondgenote moes egter soms hul outonomie skend, selfs tot die punt om operasionele doeltreffendheid in te boet, tot groot ergernis van Washington. 
Volgens die geleerde Page Fortna is daar sterk bewyse dat die teenwoordigheid van vredesmagte die risiko van hernieude oorlogvoering aansienlik verminder, want meer vredestroepe lei tot minder slagveld en burgerlike sterftes.  Daar is ook bewyse dat die belofte om vredesmagte te ontplooi internasionale organisasies kan help om vegters na die onderhandelingstafel te bring en die waarskynlikheid dat hulle tot 'n skietstilstand sal instem, te verhoog. 
Daar was egter verskeie berigte tydens VN -vredesopdragte oor menseregteskending deur VN -soldate, veral in die Sentraal -Afrikaanse Republiek in 2015. Die koste van hierdie missies is ook aansienlik, en UNMISS in Suid -Soedan kos $ 1 miljard per jaar vir 12 500 VN -soldate nie in staat is om die land se beweging na burgeroorlog te voorkom nie. Sendinge vereis dikwels goedkeuring van plaaslike regerings voordat troepe ontplooi word, wat ook die doeltreffendheid van die VN -missies kan beperk. 
Nicholas Sambanis beweer dat die teenwoordigheid van 'n VN-vredesmissie gekorreleer is met 'n positiewe uitwerking op die bereiking van vrede, veral op kort termyn. Hy merk egter op dat hierdie effek mettertyd verminder word. Hoe langer vredesbewaarders in 'n land bly, hoe groter is die waarskynlikheid dat vrede sal bly. Met erkenning aan die sukses wat die VN se vredesoperasies behaal het met die toenemende politieke deelname, beweer Sambanis dat 'n groter fokus op ekonomiese ontwikkeling die doeltreffendheid van vredesbewaring verder sal verhoog. 
'N Ander studie dui daarop dat verdubbeling van die begroting vir vredesoperasies, sterker mandate vir vredesoperasies en 'n verdubbeling van die PKO -begroting gewapende konflikte met tot twee derdes sal verminder in vergelyking met 'n scenario sonder PKO's.  'n Ontleding van 47 vredesoperasies deur Virginia Page Fortna van die Universiteit van Columbia het bevind dat die betrokkenheid van VN -personeel oor die algemeen vrede tot stand gebring het.  Politieke wetenskaplikes Hanne Fjelde, Lisa Hultman en Desiree Nilsson van die Universiteit van Uppsala het twintig jaar gegewens bestudeer oor vredesopdragte, onder meer in Libanon, die Demokratiese Republiek van die Kongo en die Sentraal -Afrikaanse Republiek, en tot die gevolgtrekking gekom dat hulle meer effektief was in die vermindering van burgerlike ongevalle as teen -terrorisme -operasies deur nasionale state. 
'N Studie van 2021 in die American Political Science Review het bevind dat die teenwoordigheid van VN -vredesmissies 'n swak korrelasie met die oppergesag van die reg het, terwyl konflik voortduur, maar 'n sterk korrelasie tydens periodes van vrede. Die studie het ook bevind dat 'die verhouding sterker is vir burgerlike personeel as uniform, en dat dit die sterkste is wanneer die VN -missies gasheerstate betrek by die hervormingsproses'.  Net so beweer professor Lise Howard aan die Universiteit van Georgetown dat die vredesoperasies van die VN doeltreffender is vanweë hul gebrek aan dwingende krag eerder as die gebruik van gewelddadige metodes, soos "verbale oorreding, finansiële aansporings en dwang sonder offensiewe militêre mag, insluitend toesig en arrestasie "is meer geneig om strydende partye te kalmeer. 
Die VN se vredesbewaring se verbintenis tot die beskerming van kulturele erfenis dateer uit 2012, toe daar 'n groot vernietiging in Mali was. In hierdie saak is die beskerming van 'n land se kulturele erfenis vir die eerste keer in die geskiedenis ingesluit in die mandaat van 'n missie van die Verenigde Nasies (Resolusie 2100). Benewens baie ander vooruitgang, het Italië in Februarie 2016 'n ooreenkoms met UNESCO onderteken om die eerste noodhulpprogram ter wêreld vir kultuur te stig, bestaande uit burgerlike kundiges en die Italiaanse Carabinieri. Aan die een kant het die VN se vredesbewaring sy personeel opgelei ten opsigte van die beskerming van kulturele eiendom, en aan die ander kant was daar intensiewe kontak met ander organisasies wat daarby betrokke was. Die "Blue Helmet Forum 2019" was een van die geleenthede waar die betrokke akteurs hul vorige ervarings uitgeruil het en probeer het om die samewerking te versterk. 'N Uitstaande missie was die implementering van die VN -vredesending UNIFIL saam met Blue Shield International in 2019 om die UNESCO -wêrelderfenis in Libanon te beskerm. Daar is aangetoon dat beskerming van kulturele eiendom (uitgevoer deur militêre en burgerlike spesialiste) die basiese basis vorm vir die toekomstige vreedsame en ekonomiese ontwikkeling van 'n stad, streek of land in baie konfliksones. Die behoefte aan opleiding en koördinering van die militêre en burgerlike deelnemers, insluitend die toenemende betrokkenheid van die plaaslike bevolking, het duidelik geword. Na die ontploffing in Beiroet in 2020 kon die blou helms saam met Blue Shield International en die Libanese weermag uitgebreide hulpmaatreëls tref. 
Vredesbewaring, mensehandel en gedwonge prostitusie Redigeer
Verslaggewers was getuie van 'n vinnige toename in prostitusie in Kambodja en Mosambiek nadat VN se vredesmagte ingetrek het. In die VN -studie van 1996 "The Impact of Armed Conflict on Children" het die voormalige presidentsvrou van Mosambiek Graça Machel gedokumenteer: "In 6 uit 12 lande studies oor seksuele uitbuiting van kinders in situasies van gewapende konflik wat vir die huidige verslag voorberei is, het die koms van vredestroepe verband gehou met 'n vinnige toename in kinderprostitusie. " 
Gita Sahgal het hom in 2004 uitgespreek oor die feit dat prostitusie en seksuele misbruik opduik waar humanitêre ingryping moontlik is. Sy het opgemerk: "Die probleem met die VN is dat vredesoperasies ongelukkig dieselfde doen as wat ander militaries doen. Selfs die voogde moet bewaak word." 
Menseregteskendings in die Verenigde Nasies se missies Edit
Die volgende tabel illustreer bevestigde berigte oor misdade en menseregteskendings wat deur die Verenigde Nasies se soldate, vredesmagte en werknemers gepleeg is. 
'N Vergelyking van voorvalle waarby vredesmagte, troepe en werknemers van die Verenigde Nasies betrokke was.
Verenigde Nasies se sending
Tweede Kongo -oorlog Sending van die Verenigde Nasies in die Demokratiese Republiek van die Kongo 150 3 44
Somaliese burgeroorlog Verenigde Nasies se operasie in Somalië II 5 24 5
Burgeroorlog in Sierra Leone Verenigde Nasies se sending in Sierra Leone 50 7 15
Eritrese-Ethiopiese oorlog Verenigde Nasies se sending in Ethiopië en Eritrea 70 15 0
Burundi Burgeroorlog Operasie van die Verenigde Nasies in Burundi 80 5 0
Rwanda Burgeroorlog Verenigde Nasies se waarnemersending Uganda-Rwanda 65 15 0
Tweede Liberiese burgeroorlog Verenigde Nasies se sending in Liberië 30 4 1
Tweede Soedannese burgeroorlog Verenigde Nasies se sending in Soedan 400 5 0
Ivoorkus Burgeroorlog Operasie van die Verenigde Nasies in Ivoorkus 500 2 0
2004 Haïtiaanse staatsgreep Verenigde Nasies se stabiliseringsmissie in Haïti 110 57 0
Kosovo Oorlog Verenigde Nasies se tussentydse administratiewe missie in Kosovo 800 70 100
Israelies -Libanese konflik Tussentydse mag van die Verenigde Nasies in Libanon 0 6 0
Brahimi -analise Redigeer
In reaksie op kritiek, veral op die gevalle van seksuele mishandeling deur vredesmagte, het die VN stappe gedoen om sy bedrywighede te hervorm. Die Brahimi -verslag was die eerste van vele stappe om voormalige vredesopdragte op te som, foute te isoleer en stappe te doen om hierdie foute op te los om die doeltreffendheid van toekomstige vredesopdragte te verseker. Die VN het belowe om in die toekoms hierdie praktyke in werking te stel wanneer vredesoperasies uitgevoer word. Die tegnokratiese aspekte van die hervormingsproses is deur die DPKO voortgesit en herleef in sy hervormingsagenda vir "Peace Operations 2010".Dit sluit in 'n toename in personeel, die harmonisering van die diensvoorwaardes van veld- en hoofkwartierpersoneel, die ontwikkeling van riglyne en standaardbedryfsprosedures en die verbetering van die vennootskapsreëling tussen die Departement van Vredesoperasies (DPKO) en die Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram ( UNDP), die Afrika -unie en die Europese Unie. 2008 -leerstuk -leerstuk getiteld "United Nations Peacekeeping Operations: Principles and Guidelines"  bevat die Brahimi -analise en bou daarop voort.
Vinnige reaksiekrag Wysig
Een voorstel om vertragings soos die in Rwanda in ag te neem, is 'n vinnige reaksiemag: 'n staande groep, wat deur die VN bestuur word en deur die Veiligheidsraad ontplooi word, wat sy troepe en ondersteuning van huidige lede van die Veiligheidsraad ontvang en gereed is om vinnig ontplooiing in die geval van toekomstige volksmoorde. 
Herstrukturering van die VN -sekretariaat Edit
Die VN se vredesvermoë is in 2007 verbeter deur die DPKO met die nuwe Departement van Veldondersteuning (DFS) te versterk. Terwyl die nuwe entiteit 'n belangrike faktor is deur die administrasie en logistiek in die VN se vredesoperasies te koördineer, konsentreer DPKO op beleidsbeplanning en strategiese aanwysings. [ aanhaling nodig ]
Die Partnership for Technology in Peacekeeping -inisiatief is in 2014 gestig deur die Afdeling Inligting en Kommunikasietegnologie van die voormalige Departement van Veldondersteuning (DFS) met die doel om groter betrokkenheid by vredesbewaring te bring deur middel van innoverende benaderings en tegnologieë wat die potensiaal het om die wêreldwye VN te bemagtig bedrywighede. 
Die Partnership for Technology in Peacekeeping hou jaarlikse simposiums. Die vyfde internasionale vennootskap vir tegnologie in simposium vir vredesbewaring is gehou in Nur-Sultan, Kazakhstan, van 28 tot 31 Mei 2019. Dit was die eerste keer dat die Sentraal-Asiatiese land so 'n geleentheid gehou het oor vredesbewaring. Jean-Pierre Lacroix, onder-sekretaris-generaal van die VN vir vredesoperasies, en Atul Khare, onder-sekretaris-generaal van die VN vir veldondersteuning, het aan die simposium deelgeneem.