In die 18de eeu het die boere se perdekommando’s, wat van die Kaap af ooswaarts getrek het, die gebied van die Kamdeboovlakte en die Sneeuberg bereik. Die eerste plase aan die voet van die Sneeuberge is in die dekade ná 1770 aangelê. Onrus, wetteloosheid en talle botsings met die Xhosas het die vroeë geskiedenis van Graaff-Reinet gekenmerk. Eers met die aanstelling van ’n landdros, wat wet en orde moes handhaaf, het die vreedsame ontwikkeling van die dorp begin.
Mauritz Woeke, die eerste landdros, is op 13 Desember 1785 na die destydse grensgebied gestuur. Hy het die distrik en woonplek, wat hy vir homself uitgesoek het, na die goewerneur van die Kaap, Cornelis Jacob van de Graaff, en sy vrou Cornelia, gebore Reinet, genoem. Die grense van die nuwe landdrosdistrik, die vierde in die land naas Kaapstad, Stellenbosch en Swellendam, is op 19 Julie 1786 in ’n kennisgewing van die regering, ’n sogenaamde “plakkaat”, geproklameer. Die Kaapse goewerneur het die dokument op 30 Augustus 1786 onderteken en dit so amptelik bekrag.
Politiek het ook ’n rol gespeel: Die afstigters was hoofsaaklike ondersteuners van die Verenigde Party; jare lank het die Nuwekerk bekendgestaan as die “Sap-kerk”, in teenstelling met die moedergemeente as die “Nat-kerk”. Op 4 September 1927 is ’n onafhanklike gemeente ná veel stryd deur 621 lidmate tot stand gebring. (Geskryf deur Morne van Rooyen)