Boendoe se blog argief | Bashing innie Boendoes
Boer vra nou die dag, toe ek weer aan’t klae was oor die gemors by die huis, of ek nie in Angola sal wil bly nie. Ek het gesê ek sal daaroor skryf as ek die dag my eende in ‘n ry het. Sederdien is dit omtrent al waaraan ek kan dink. My eende is nie in ‘n ry nie; hierdie gaan maar net ‘n poging wees om weer te gee wat ek dink en voel. Angola is vir my ‘n magical plek. Ek weet nie of dit is omdat ‘ons’ ‘n geskiedenis daar het nie. Ek weet net ek is betower. Dis die enigste plek waar ek op die grond wil lê en die rooi reuk inasem. Waar ek ‘n boom wil omhels. Waar ek ‘n klip optel en voel hoe kragtig dit is. Waar die grote Kwanza tjoepstil verby my vloei, maar ek wéét hy hou een oog, half-oop, op my.
In Angola het ek Bruce ‘n mens sien word. Iemand wat nie omgee om met goedkoop mark-plakkies en ‘n geskeurde t-shirt rond te loop nie. Wat saam met die village kinders in die bosse gaan loop het op soek na slange. Saam met my groentetuin gemaak het en vroegoggend opgestaan het om te gaan kyk of sy pampoene al opgekom het. Wat geduldig by die komplekswag gaan sit het en hom Engels geleer het. Elke dag. Wat op ‘n snikhete dag sou afstap mark toe omdat ons uie en suiker nodig gehad het. En, snaaks genoeg, nie omgegee het dat die ousie die suiker met haar hande opgeskep het voor sy dit in ‘n plastieksakkie gegooi het nie. (Angola het nie dieselfde vir Jeannie gedoen nie. Sy is onaangeraak, glad nie ontroer nie.) Ek voel tuis in Angola. Behalwe vir red tape-frustrasies, en soms ons eie onnoselheid, het die land nog geen skokke vir my ingehou nie. Net keer op keer verwondering. Asem-intrek oomblikke. ‘n Eindelose avontuur.
Maar…na ‘n maand of twee of drie, verlang ek huistoe. Behalwe na kinders en familie, verlang ek na my land. Ek verlang na ons swartmense wat so anders is as die Angolese. Nie beter of slegter nie, net anders. Ek mis dit om Afrikaans te hoor en te praat. Ek mis Afrikaanse musiek en ons humor. Ek mis dae soos vandag, waar hordes mense met Springboktruie rondloop en regmaak vir die groot game. En ek mis die gevoel dat ‘n plek jou huis is. Al bly jy in ‘n papegaaihok. 20Mar10
In ‘n week se tyd het die tumor só gekrimp, dat dit skaars sigbaar is. Hy gaan Dinsdag weer sy onkoloog sien, en sal dan weet wat die pad vorentoe inhou. Hulle gaan nog voort met die bestraling, maar almal is baie in hul noppies dat daar so groot verandering is.
Lank, lank gelede het ek mos ‘n boerbok-boer vreeslik gelike. Ag, hy was vir my die mooiste ding op twee bene. Donker oë, blas vel, swart hare. En so diep. Ai. Ek het die skoot baie hoog deurgehad…tot die dag dat my broer my gevra het of ek al opgelet het dat hy nes ‘n boerbok lag? Nes my boerbok-boer se laggie skielik nie meer so melodieus geklink het nie, het Eelt dit nou suksesvol reggekry om my van…snik…Steve te genees. Dit kon seker nie ware liefde gewees het nie… Hulle sê mos die gouste manier om oor ‘n man te kom, is ‘n ander man. 20Mar10
Dit voel soos gister toe ek saam met twee kaalgat boeties in die modder gespeel het, maar dis langer gelede as wat ek graag sal wil hê. Normaalweg is ek nie regtig lief vir ander mense se kinders nie, maar my twee oudste broers se kinders het ek so te sê help grootmaak. Boonop was ek nader hul ouderdom as hul pa’s s’n. Dis regtig 3 seuns vir wie ek baie lief is. Vandag is al drie al getroud – alles behalwe seuns. Ek was hul tannie, maar hulle het my g’n stuk ge-tannie nie. Toe ek tiener was, wou ek baie graag ‘tannie’ wees. Êrens eendag het ons ‘n ooreenkoms aangegaan: as ek die dag kinders het, sal hulle my tannie noem. Dit was ook so. Die dag toe Bruce gebore is, het ek verander van ‘Hettie’ na ‘tannie Hettie’. Die twee jongeres het lankal opgehou daarmee, en noem my net Hettie. Die oudste, Riaan, noem my nog steeds Ta’Hettie.
Ek het gewik en geweeg om oor hom te skryf. Sy ma het my op die ou einde oorreed om dit te doen. Miskien gaan daar nog een of twee skietgebedjies vir hom op – en elkeen help. Van kleintyd af het hy gesukkel met sinusprobleme en erge hoofpyne. En die neiging om ‘n storie oor en oor te herhaal – wat ons soms ergerlik kon maak. Vandag weet ons hoekom. Dis ‘n tumor wat al jare met hom saamkom. Dit was eers ‘n paar weke gelede toe hy begin braak het, dat daar ‘n scan gedoen is. Selfs toe was hy baie ongeërd daaroor. Vertel vir sy pa dis ’so groot soos ‘n ertjie en hulle gaan dit sommer deur my neus uithaal.’ My ma bel hom, en al wat hy vir haar kan sê, is “Ouma, ons gaan ‘n babatjie kry!” (Koba was weer swanger, maar het intussen die baba verloor.)
As Lily Allen se Its not fair eers in my kop is… Miskien verjaag Amy MacDonald daai stupid tune. Amy Macdonald – Mr Rock & Roll Lyrics
Ek is seker daar is WordPressers wat hulle hande saamslaan dat ek met ‘n inskrywinkie oor jaffel-panne vandag stewig in die nommer 1 posisie op die Hit Parade is. Toemaar, ek slaan my eie hande saam. Ek kon self nie my skielike gewildheid onder die Yanks glo nie, maar het darem agter die kap vannie byl gekom.
Verlede jaar het ek geskryf oor die Miss Landmine Pageant in Angola. Hierdie jaar word dit in Kambodia (is dit die Afrikaans vir “Cambodia”?) aangebied. Die regering het ‘n stokkie daarvoor gesteek omdat dit die waardigheid van mense met gebreke skend. Die stemmery duur egter voort op die internet, en ek neem aan dis waar die arme mense verkeerd gegaan het. Nie dat ek kla nie. Het vandag my vorige rekord gebreek. Terwyl ek besig is met my speurwerk, sien ek ‘n paar interessante soekterme wat nog ‘n paar mense na my gebring het.
Ek het regtig meer inligting nodig om van hulp te wees… steve hoffeyr klippie in my skoen: Ja, ‘n man word maklik ‘n kippie in ‘n mens se skoen. Maar nie Steve Hofmeyr nie, nê?
Blog at WordPress.com.	Boendoe se blog argief	Blog at WordPress.com. Post to