Jan 31, 2019 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Die MSC Musica was seker al in Mosambiek en terug, sy Kaapse sage vergete. As ek en Tokkie op die laaste dag van Januarie 2019 terugkyk op die gebeurtenisvolle maand is die Musica se rol egter geweldig. Ons sou immers self ook – DV (Deo Volente) – verlede week onder die verontriefde passasiers gewees het wat 48 uur geduldig moes wag om op te klim.
Ons sou – DV – in kajuit 9107 op die Intermezzodek gewees het – die eerste keer in al die jare dat ons onsself met ‘n balkonkajuit sou bederf. Die kaartjies was al gekoop, betaal en veilig in die kluis toe ‘n ongemaklikheid by sy naeltjie die uwe dokter toe dryf.
Toe ek my oë uitvee, was ‘n hernia-operasie vir Dinsdag 22 Januarie geskeduleer. Moenie waag om op die skip te gaan nie, het die arts gewaarsku. As ter see fout kom, bestaan die nodige gespesialiseerde mediese dienste vir ‘n noodoperasie nie. Ons plekke is noodgedwonge gekanselleer. Tot siens kajuit 9107 met balkon en al!
‘n Mens wil nie te veel oor jou sorge uitwei nie. Ek skram ook liewer daarvan weg om triskaidekafobies te klink. Vrydag 26 Januarie kon egter regtig, wat die Van Deventers betref, ‘n Vrydag die 13de gewees het. Terwyl die Musica oorkant Seepunt voor anker lệ en die Suidooster om die hoeke huil, besluit die internetmense Octotel om ons straatjie se sypaadjies om te dolwe vir hul veselkabel met die oog op vinniger internet – ook die Van Deventers se geplaveide sypaadjie en motoroprit in Penguin Place, Melkbosstrand. Die ongelukkige tydsberekening bring kruiwaens sand tot teenaan ons voordeur gewaai. Lyk soos ‘n miserabele Namib-toneel. Pure hoenderverdriet.
‘n Lastige warm, rooi kol in die wond-area bo my naeltjie lyk ook nie soos dit behoort nie. Ons bel die dokter. Hy sệ: “Kom”. Gelukkig raak die sterk antibiotika vinnig van die ontsteking ontslae.
Wat nie so vinnig gaan opklaar nie, is die lek in die badkamer wat ons op pad na die dokter ontdek. Ongelukkig is die plas nie beperk tot die teëlvloer nie. Met ons nog salig onbewus van die dreigende moles, het die stroompie water al sterk begin deursyfer na aangrensende vertrekke waar die gelamineerde hout op die vloere stadig maar seker begin skewebek trek.
Wind, sand, wond, water op een vreeslike dag – wat ‘n gruwelstorie!
ANDER “DOMINEE TIENIE”
Jan 28, 2019 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Danksy Dana Snyman se treffer-rolprent is “Dominee Tienie” sterk in die nuus.
Ek het ‘n ander “dominee Tienie” (eintlik “doktor Tienie) in lewende lywe geken: – dr. M.T.S.Zeeman, oud-leraar van die NG gemeente Berg-en-Dal, Bloemfontein. Opregte Christenmens gewees; ware herder van sy kudde; sout van die aarde. Sou vir hom deur die vuur loop.
Dr. Tienie het in Berg-en-Dal een jaar amper sy honderdtal met preke behaal – 98 of so. Party dominees raak “uitgebrand” as hulle die helfte minder preek.
Hy was ‘n ware steunpilaar toe ons seun, Johan, op ses maande in die hospitaal beland het met diabetes mellitus; het later ‘n gewaardeerde huisvriend geword wat in 2000 saam met sy sagte vrou, Marie, op Melkbos kom kuier het, en by wie ons altyd by hul aftreehuis op Witbank aangery het op pad Wildtuin toe.
In ons gasteboek het hy op daardie Melkbos-besoek geskryf geskryf: ” ‘n Dag om vir altyd te onthou.” Vir my was hy “’n Man om vir altyd te onthou.”
SON VAT DOOIERUS
Jan 10, 2019 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Jacob met die byl.
Of ons ou mense weer ‘n somervakansie in Sabiepark sal aandurf, weet ek nie. By al die vreugdes – drie keer se heerlike reën, donderstorms in die verte, die geil groen van die veld; die blomme aan die katjiepiering, die haak-en-steek en andere; die sambokpeule; die paddakore; voëlgesang; die oes aan nuwe bokkies; oggendkoffie op die stoep; ons swembadjie, en wat nog – tap die hitte op die werklik warm en bedompige dae maar baie uit ‘n bejaarde lyf.
Daardie skroeiende dae is minder as die algemene persepsie; dalk net vyf of ses in ‘n vakansie van drie weke. Ander dae in Desember/Januarie is woon warm, matig of selfs koel ná die reën. Op minstens een dag was Tokkie in ‘n langbroek en met ‘n langmou-bloese. Sowaar. Nietemin: wanneer die son dooierus vat, begin sterk manne wonder …
Thomas met sy boek.
Ek skryf hier dus bitter-soet; ietwat morbied oor die verbygaande aard van sekere dinge; maar ook intens dankbaar vir die genot wat minstens 15 somervakansies sedert ons kennimaking met Tarlehoet in 1998 my en Tokkie besorg het, ondanks die voorspooksels van verbaasde vriende wat nie kon glo ‘n mens doen sulke dinge doelbewus en vir jou plesier nie. Asof die “Kaapse dokter” in Desember, Januarie so’n aantreklike alternatiewe opsie is! Maar in die Kaap is darem lugversorging. Dit tel vir punte.
As dit dan ons laaste somervakansie hier was, was die voorreg om dit saam met die Claassens-span van Welgemoed deur te bring, vir ons van betekenis. Met hulle is van kleintyd af oor die jare ‘n paar sakke sout in Sabiepark saam opgeëet.
Christopher (wat nou 10 word) het saam met Oupa en Ouma op 12 Desember aangekom. Sy kuier was die langste. Jacob en Thomas (14) het vyf dae later op Maandag 17 Desember op hul eie opgedaag. Om alleen te vlieg (waarvoor jy 14 jaar oud moet wees) en daarna met die City Bug van OR Tambo tot op Nelspruit te kom, was ‘n geskenk van ons. Brent en Marisa se huurkar het Saterdag 22 Desember by Tarlehoet ingeswaai. Hulle het ook tot op OR Tambo gevlieg. Hulle is Saterdagoggend 5 Januarie vroeg-vroeg weg.
Die kinders is tradisioneel by Tarlehoet se naambordjie afgeneem. Die kleintjies van destyds, op waggelbeentjies en in doeke, toring bo die naambord uit. Hulle is lenige jong mans wat kan langsteelbyl swaai, vure pak, braai, dik boeke verslind, ‘n stewige arm bied om Oupa uit die swembad te help klim, spykers slaan, skerpioene jag, raad gee en toekomsdrome droom.
Thomas het ‘n enorme leeslus. Hy slurp die spanningverhale van die Amerikaner Clive Cussler op (“The guy I read” – Tom Clancey.) Thomas het die vakansie oor die 1 000 bladsye (!) uit Cussler se pen verslind. Ek sien Thomas in my verbeelding hier op die stoep, verdiep in sy dik boek. Jacob kap vuurmaakhout dat die flenters spat – hoeveel stompe hardekool het hy nie gekloof nie! – werskaf met die kamera, maak stukkende ligte heel en is vol planne oor die lewe in die bos. My prentjie van hom is met die byl oor die skouer of die kamera in die hand. Christopher knoop met almal geselsies aan en steel harte met sy opgeruimde geaardheid. Hy was ook die woelwater in die swembad – ons moes later gaan medisyne soek vir sy seer ore! Ek sien (en hoor) hom vroeg tot laat duik en plas, of doenig by die vuur.
Christopher by sy vuur.
Al drie is fluks en verrig graag allerlei takies rakende die kosmakery. Hulle was geesdrigtige braai-assistente vir pa Brent, help graag vir Ouma en mamma Marisa in die kombuis met die een en die ander (Jacob maak ‘n smullekker pepermint-yskastert), en is meesters as dit kom by die dek van tafels met ‘n “bostema”. Wie se beurt dit is om te dek, was gereeld ‘n debatspunt. Thomas se kreatwiteit kom oor jare. Hy het duidelik sy broers aangesteek.
Die braavleis-aroma om Tarlehoet se lapa is soms virdie hiënas net te veel om te weerstaan. Verskeie paaltjies van die paaltjieheining en van Ouma se sonkragligies het in een aanslag in die slag gebly. Jacob was natuurlik aan die voorpunt met die opmetings en dinge. Al drie het Brent gretig help saag en hamer kap. Die heining is weer eksieperfeksie.
Die laaste paar dae van die somervakansie was Tarlehoet stil en leeg onder Jacob, Thomas en Christopher se ywer, humor, bedagsaamheid en slimstories. By Johan Lawson het elk ‘n deurlugtige Franse Frelon=knipmes present gekry omdat hulle “sulke voorbeeldige bos-seuns” is. Oupa het nie messe om uit te deel nie, maar hy ondersteun van harte die sentiment wat agter die geskenk sit.
Dankie, julle drie, vir prysenswaardige bydraes tot die somervakansie van 2018/2019.
Heerlike reen: 20/12/18 (17 mm), 3/1/19 (64 mm) en 8/1/19 (34 mm).
Jan 6, 2019 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog
Dit was ‘n “skerpioenvakansie” soos nie tevore by Tarlehoet nie. Die goggas met hul dodelike knypers het gewemel. Ongelukkig het Marisa een raakgetrap. Die pyn was verblindend. Dae klank was die voet onheilpellend pynlik, verkleurd en geswel ondanks intensiewe mediese sorg en aandag.
Die les was duidelik: as iets in die bos soos gif vermy moet word, is dit ‘n skerpioen se steek. In die opwellende bewustheid by Tarlehoet se inwoners van hierdie gevaar wat in die donker oral skuil, is onder meer ‘n spesiale infra-rooilig (korrigeer asseblief, Jacob!) aangeskaf wat die skelet van ‘n skerpioen ‘n helder geel verkleur. So word die maaifoedies in elke skuilplek opgespoor en voor stok gekry.
“Bronne” verskil, maar ek meen van sowat 10 kan rekenskap gegee word. Verskeie het in ‘n konfytbottel bekand wat deur Ouma verskaf is. In die bottel het ‘n aggressiewe ou ‘n nuwe aankomeling sonder seremonie opgevreet; duidelik nie die soort kreatuur wie se gramskap ‘n vredeliewende mens graag wil uitlok nie.
Nietemin, “operasie skerpioen” was ongetwyfeld ‘n hoogtepunt, al het Oupa verkies om die hakkejag grootliks in die veiligheid van die swembadjie se water mee te maak.
‘n Likkewaangesin van drie het vir ‘n tweede hoogtepunt gesorg. ‘n Ma en twee kleingoed het onder ons dak, begin “plak”. Die meeste van tyd het net hul lang nekke onder die grasbdekking van die dak uitgesteek en het hulle met wakker kraalogies elke beweging van die mensekinders met wie hulle die huis deel, dopgehou. Ons lek nou nog wonde na ‘n vorige likkewaan-episode in ons huis waarin gordyne geskeur, foto’s van die muur gestamp en ‘n hoop breekgoed gebreek is.
Dit was ons hartsbegeerte dat hulle moet skoert. Sabiepark se vanghok is vinnig staangemaak met ‘n eier as aas. Uiteindelik kon een van die kleintjies die versoeking nie weerstaan nie. Hy is agter die eier aan, gevang en ver van Tarlehoet losgelaat. Die ma en ander kind het daarna self padgegee.
‘n Slang op die stoep het ook vir opwinding gesorg. ‘n Swart mamba? Daardie teorie had sy aanhangers. Ek weet werklik nie.
Mini en Maksi, twee semi-mak vlakvarke, het gereeld kom besoek. Mini slag toe daarin om haarself in die buitekamer met sy defektiewe deurhandvatsel toe te sluit. Ons sit op die stoep n hoor net doef, doef, doef. Gewapen met ‘n trapleer, besems en wat nog is ‘n soekgeselskap op die been gebring.
Die arme Mini het bra verleë gelyk toe sy voor die oë van een en almal van Tarlehoet onwaardig uit die buitekamer stoom en in die bos verdwyn. Later het haar afwsigheid aan Maksi se sy vrese oor haar welstand gewek. Was sy luiperdkos? Het sy dalk in ‘n strik beland? Nee, verneem ons later. Anders as ‘n donkie wat nie sy kop twee keer teen dieselfde klip stamp nie, het sy sowaar daarin geslaag om haarself in die tennisbaan se toilet toe te sluit. Sy is eers na ‘n dag of twee se eensame opsluiting bevry.
Hiënas was telkens te sien en te hoor. Een is deur Chistopher afgeneem waar hy plat op sy blaker in die watergatjie sit en afkoel. “Toe ta een aand ‘n koue bad wou vat, kom sit hy plat, plat op sy blad, in Tarlehoet se watergat.” Twee het die paaltjieheining in die nag bestorm. ‘n Klomp paaltjies moes vervang word.
Njalas en bosbokke was gereeld op die werf. Die span kameelperde het twee keer naby die huis verbybeweeg. ‘n Wildebeestrop met iets soos agt kleintjies was die hele tyd in Wildevy en het een aand met ons motorpad opgestap. Verder was daar o.m. koedoes, rooibokkies, duikertjies, apies en skilpaaie, en aan die front van die gevleueldes ‘n resident-boskraai, piet-my-vroue, bloukuifloeries en baardwipsterte met hul melodieuse lied.
Sebras was minder volop as in die verlede. Wat bitter skaars was, was bosnagape en nagapies. Net enkele kere vlugtig een opgemerk of gehoor. Hopelik keer hulle terug tot ou patrone as die veld nie so welig is nie. Bobbejane was ook skaars. Hul geselskap is met graagte ontbeer.
Jan 5, 2019 | Hennie van Deventer se Blog, Vars Blog