Film plakkaat vir Die Clemenceau Case (1915). Hoflikheid Wikimedia
Kan jy jou 'n wêreld sonder hartseer voorstel? Nie sonder verdriet, teleurstelling of spyt nie - maar 'n wêreld sonder die sink, skeurende, algehele pyn van verlore liefde. 'N Wêreld sonder hartseer is ook 'n wêreld waar eenvoudige dade nie getransformeer kan word nie, asof dit deur towery is, in oomblikke van sublieme betekenis. Omdat 'n wêreld sonder hartseer 'n wêreld sonder liefde is - is dit nie?
Meer presies kan dit 'n wêreld wees sonder liefde se mees geformuleerde vorm: romantiese liefde. Vir baie mense is romantiese liefde die hoogtepunt van menslike ondervinding. Maar gevoelens bestaan ​​nie in 'n kulturele leemte nie. Die hartverskeurende liefde is 'n relatief nuwe en kultureel spesifieke ervaring, wat as die universele betekenis van die lewe verduister.
In die Westerse kultuur word hegemoniese romantiese liefde gekenmerk deur wat die Amerikaanse sielkundige Dorothy Tennov in 1979 'limerensie' of 'n alledaagse romantiese en seksuele passie noem, wat ideaal ontwikkel in 'n monogame vennootskap en dikwels huwelik. So word in die toenemend sekulêre, ongehuwelike en verstuikte kulture, romantiese liefde verwerp.
Om in liefde te wees, volgens wetenskaplikes, het 'n biologiese basis, maar hoe ons dit ervaar, is nie onvermydelik nie. Vir baie van die menslike geskiedenis, sou ons vandag 'n siekte genoem word; Die huwelik was oor bates en voortplanting.
Die Industriële Revolusie het dinge verander. Nuwe ekonomiese realiteite en Verlichting waardes oor individuele geluk het beteken dat romantiese liefde saak maak. Terwyl die huwelik gebly het - en oorblyfsels - nou gekoppel aan patriargale beheer, het dit 'n nuwe gehalte behaal. Lewenslange emosionele, intellektuele en seksuele vervulling - en monogamie vir mans, nie net vir vroue nie - het die ideaal geword. Sedertdien is hierdie soort verhouding gepropageer deur die kapitalistiese kultuur.
Die feit dat hartseer gekoppel is aan hierdie onlangse romantiese geskiedenis, sal waarskynlik nie veel vertroosting wees vir diegene wat in wanhoop is nie. Die feit dat emosies deur kultuur gebreek word, sal waarskynlik nie hul potensiaal verminder nie.
Daar is 'n bietjie langs romantiese liefde dat baie so doggedly sal streef, omdat dit weet dat dit waarskynlik kwaad sal wees. Of deur middel van konflik, verraad of skeiding, is liefde amper seker om in hartseer te eindig. Selfs in 'suksesvolle' vennootskappe, sal iemand uiteindelik doodgaan. Dit is geen wonder dat hartseer maklik aanvaar word as die prys van romantiese liefde nie; ons is gesosialiseer om te glo dat hierdie soort verhouding ons is bestaansdoel.
BUit hartseer is nie die enigste probleem met ons romanties nie skrifte. Konvensionele romantiese liefde is gewortel in onderdrukkende strukture. Die laste van emosionele en huishoudelike arbeid val steeds buite verhouding op vroue. Wit, nondisabled, cis, monogame, dun, heteroseksuele paartjies (ideaal getroud met kinders) word gehou as die liefdevolle ideaal, met mense wat nie hierdie vorm pas nie, word dikwels gediskrimineer. Diegene wat nie romantiese of seksuele vennootskappe het nie, hetsy deur keuse of nie, kan vervreem en alleen voel, ondanks ander betekenisvolle verhoudings.
Selfs as ons romantiese liefde kan red van sy ergste bedgellows - byvoorbeeld, as ons sy heteroseksisme uitgeskakel het, bly die feit: dit sal waarskynlik in trane, selfs geestelike of fisiese siekte, eindig. Erger nog, persepsies van romantiese liefde as oorweldigend beteken dit is gebruik om geweld te verduidelik.
Wat as daar 'n manier was om die dieptes en hoogtes van liefde sonder die hartseer te maai?
Romantiese liefde het die potensiaal om kwaad te veroorsaak omdat ons sulke vakbonde groot gewig gee aan ander. In hierdie kultuur van liefde word romantiese en seksuele vennootskappe tot so 'n mate verhef dat 'verhouding' gewoonlik kortliks vir romanties is. Wat van al die ander verhoudings wat ons in ons lewens kan hê?
Die konsep van 'verhouding-anargie', wat in die 2006 van die Sweedse feministiese en rekenaarwetenskaplike Andie Nordgren geskep is, stel voor dat ons ons verhoudings moet opbou, uitvoer en prioritiseer. Dit is nie 'n libertarian 'free-for-all' filosofie nie, maar een met empatie, kommunikasie en toestemming in sy hart. Dit is onderskei van niemonogamie of poliamorie nie; dit mag of mag nie elemente van albei bevat nie. Deur ondervraging van 'gemeenskappe' metodes om verhoudings te doen, kan mense bande skep volgens hul oortuigings, behoeftes en begeertes. Belangriklik, verhoudingsanargie beteken dat tradisionele romantiese liefde nie outomaties bo-op 'n hiërargie van 'minder' verhoudings geplaas word nie.
Alhoewel die konsep van 'anargie' radikaal is, kan 'n persoon wat deur hierdie benadering gelei word, 'n verrassend gewone lewe hê. Vir sommige beteken dit dalk net om weer na 'n gekoesterde huwelik te kyk en te besluit dat die lewe rijker sou wees as vriendskappe op dieselfde manier gekoester word. Of besef dat 'die liefde van jou lewe' nog nie gevind kon word nie, maar inderdaad reeds daar, en gewag het om in jouself of in jou gemeenskap gevoer te word.
Vir ander kan die verhouding tussen verhoudings anargie beteken dat dit 'n lewe se verhoudings van nuuts af is. Byvoorbeeld, deur jouself te bevry van die idee dat 'n romantiese vennootskap 'n voorafbepaalde pad moet volg en in plaas daarvan verskeie, liefdevolle eties-nie-monogame-verhoudings moet onderhandel wat oor tyd verloop en vloei. Dit kan beteken dat kinders binne 'n platoniese, emosionele, intieme verhouding tussen drie mense opgewek word en seksuele verbindings buite hierdie saak het - of glad nie.
So die idee dat almal uniek is, word verleng, en wanneer elke verhouding uniek is, is die moontlikhede eindeloos. Sodra ons ons toelaat om liefde te bevraagteken, blyk dit nie net belaglik nie, maar outoritêr dat die oneindige komplekse arena van menslike verhoudings 'n 'one-size-fits-all'-benadering sal pas.
Dit is nie moeilik om te sien hoe verhoudingsanargie die hartseer kan verlig nie. Dit word algemeen aanvaar dat goeie vriende om terug te val, help om 'n gebroke hart te genees. Maar in verhouding-anargie is vriende meer as versekeringspolis. Ons sal nie vriende laat val terwyl hulle 'gekoppel' is nie, net om hulle op te tel wanneer hulle trou uitnodigings stuur of hartseer verpleeg. In plaas daarvan, ons wil konsekwent eer al ons gewaardeerde effekte eer. As ons ons gevarieerde verhoudings meer van die belegging gee wat ons gewoonlik onproportioneel aan een persoon toestaan, sal daardie bande waarskynlik net so belangrik wees vir die gesondheid van ons harte as enige romantiese of seksuele vennoot.
Verhouding-anargiste kan 'n 'liefdeslewe' skep wat nie afhanklik is van een romantiese vennoot wat 'hulle wêreld' is nie, maar op 'n tapyt van diepgaande verbindings - of dit nou platonies, romanties of seksueel is. Soos Nordgren in haar manifes skryf, is 'liefde' volop ', nie 'n' beperkte hulpbron wat net eintlik kan wees as dit tot 'n paar beperk word nie '. Die herverdeling van liefde verdun nie die liefde wat ons vir 'n bepaalde, liewe persoon voel nie. Inderdaad, die bou van 'n netwerk van intieme verbindings kan hulle almal versterk - deels omdat dit ons verhouding met onsself versterk.
Verhoudingsanargie sal nie die hartseer uitskakel nie - maar ons sal dit waarskynlik nie wil hê nie. Die diepte van gevoel is dikwels mooi, en verantwoordelik vir baie van die kunste. Soos liefde self, breek heartbreak siele uit en evalueer ego's, dwing ons om na ons diepste splete te kyk en dinge te leer wat ons nie andersins kan hê nie. In die hartseer se oënskynlik genadelose greep het ons 'n seldsame geleentheid vir wedergeboorte.
Sekerlik, 'n wêreld sonder hartseer is 'n wêreld sonder die soort kwesbaarheid wat ons laat weet dat ons lewe. Net so seker, om bewus te wees van hoe ons met onsself en met ander verband hou - eerder as om outomaties een verhoudingstipe te bevoorreg - kan ons 'n lewe so ryk maak dat ons nie voel asof ons alles verloor het toe ons verloor een liefde onder baie.
Sophie Hemery is 'n vryskutjoernalis wie se werk verskyn het The Guardian, Buzzfeed, Vice, CNN en openDemocracy, onder andere. Sy woon in Londen.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Kan Verhouding Anargie Skep 'n Wêreld sonder hartverskeuring?