Waarom reënwoude hul mag verloor om die mensdom te help - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Wannes Hubau, et al
Chokniti Khongchum / luike
Tropiese woude is vir elkeen van ons belangrik. Hulle suig kolossale hoeveelhede koolstof uit die atmosfeer, wat 'n deurslaggewende remming bied vir die tempo van klimaatsverandering. Tog het ons nuwe navorsing wat ons pas gepubliseer het in natuur toon dat ongeskonde tropiese woude baie minder koolstofdioksied verwyder as wat hulle voorheen was.
Die verandering is verbysterend. In die negentigerjare het ongeskonde tropiese woude - wat nie deur houtkap of brande geraak word nie - ongeveer 1990 miljard ton koolstofdioksied uit die atmosfeer verwyder. Dit het in die 46's na raming 25 miljard ton verminder. Die verlore sinkkapasiteit is 2010 miljard ton koolstofdioksied, wat gelykstaande is aan 'n dekade van fossielbrandstowwe uit die Verenigde Koninkryk, Duitsland, Frankryk en Kanada saam.
Hoe het ons tot so 'n kommerwekkende gevolgtrekking gekom, en hoe is dit dat niemand dit vantevore geweet het nie? Die antwoord is dat ons - saam met 181 ander wetenskaplikes uit 36 ​​lande - jare spandeer het om individuele bome diep in die wêreld se reënwoude te volg.
Die idee is eenvoudig: ons identifiseer die boomsoort en meet die deursnee en hoogte van elke boom in 'n bosgebied. 'N Paar jaar later keer ons weer na presies dieselfde bos en meet ons al die bome weer. Ons kan sien wat gegroei het, wat gesterf het en of daar nuwe bome gegroei het.
Senaat Mulls 'Kill Switch' vir Obama Methane Rule Central
Met hierdie metings kan ons bereken hoeveel koolstof in 'n bos geberg word en hoe dit mettertyd verander. Deur die metings genoeg keer en op genoeg plekke te herhaal, kan ons die langtermynneigings in koolstofopname openbaar.
Die meeste van die wêreld se primêre tropiese reënwoude word in die Amasone, Sentraal-Afrika of Suidoos-Asië aangetref. Hansen / UMD / Google / USGS / NASA, CC BY-SA
Dit is makliker gesê as gedaan. Om bome in tropiese woude op te spoor, is 'n uitdaging, veral in ekwatoriaal Afrika, waar die tweede grootste tropiese woud ter wêreld voorkom. Aangesien ons woude wil monitor wat nie deur vuur aangeteken is nie, moet ons op die laaste pad, na die laaste dorp en die laaste paadjie ry, voordat ons eers met ons metings begin.
Eerstens benodig ons vennootskappe met plaaslike kundiges wat die bome ken en dikwels ouer metings het waarop ons kan voortbou. Dan benodig ons permitte van regerings, plus ooreenkomste met plaaslike inwoners om hul woude binne te gaan, en hul hulp as gidse. Om bome te meet, selfs op die mees afgeleë plek, is 'n spantaak.
Die werk kan moeilik wees. Ons het 'n week in 'n dugout-kano deurgebring om die erwe in die Salonga Nasionale Park in die Sentraal-Demokratiese Republiek van die Kongo te bereik, ons het alles gedoen vir 'n maand lange ekspedisie deur moerasse om erwe in die Nouabalé Ndoki Nasionale Park in die Republiek van die Kongo te bereik, en na die einde van die burgeroorlog in Liberië se laaste woude gewaag het. Ons het olifante, gorilla's en groot slange ontwyk, angswekkende tropiese siektes soos Kongo-rooikoors opgedoen, en 'n ebola-uitbraak is nou gemis.
Waai deur moerasse in die Nouabalé Ndoki Nasionale Park. Aida Cuní Sanchez, skrywer met dien verstande
Dae begin vroeg om die meeste van 'n dag in die veld te benut. By die eerste lig, uit jou tent, kry jy die koffie op die oop vuur. Na 'n wandeling na die erf gebruik ons ​​spykers van aluminium wat die bome nie seermaak nie, om hulle met unieke nommers te merk, verf om presies te merk waar ons 'n boom meet, sodat ons dit volgende keer kan vind, en 'n draagbare leer om bo te kom die vestings van die groot bome. Plus 'n maatband om die boomdiameters te kry en 'n laser om boomhoogtes te versper.
Navorsers in Kameroen meet 'n 36 meter hoë boom. Wannes Hubau, skrywer met dien verstande
Na soms 'n week van reis neem dit 'n span van vyf mense vier tot vyf dae om al die 400 tot 600 bome met 'n deursnee van 10 cm in die gemiddelde hektaar bos (100 meter x 100 meter) te meet. Vir ons studie is dit gedoen vir 565 verskillende boskolle wat in twee groot navorsingsnetwerke van bosobservasies, die African Observatory Network vir tropiese reënwoude en die Amazon Rainforest Inventory Network.
Hierdie werk beteken maande ver. Vir baie jare spandeer elkeen van ons 'n paar maande per jaar in die veld om deursnee-metings op spesiale waterdigte water neer te skryf. In totaal het ons meer as 300,000 bome opgespoor en in 1 lande metings van meer as 17 miljoen deursnee gedoen.
Die bestuur van die data is 'n belangrike taak. Dit gaan alles oor 'n webwerf wat ons aan die Universiteit van Leeds ontwerp het, ForestPlots.net, wat standaardisering moontlik maak, of die metings afkomstig is van Kameroen of Colombia.
Baie maande se gedetailleerde ontleding en nagaan van die gegewens het gevolg, en dit het tyd geword vir 'n noukeurige oorsig van ons bevindings. Ons moes fokus op die detail van individuele bome en erwe, terwyl ons nie die groot prentjie uit die oog verloor nie. Dit is 'n harde balans.
Die laaste deel van ons ontleding het na die toekoms gekyk. Ons het 'n statistiese model en ramings van toekomstige omgewingsverandering gebruik om te skat dat die Afrika-woude se vermoë om koolstof te verwyder teen 2030 met 14% sal daal, terwyl die Amazone-woude teen 2035 mag ophou om koolstofdioksied heeltemal te verwyder. groot koolstofwasbakke sou oorskakel om 'n bron te word. Hierdie proses het ongelukkig begin.
Een van die skrywers in Rep. Kongo saam met Noe Madingou van die Marien Ngouabi Universiteit en ander plaaslike gidse en navorsers. Aida Cuní Sanchez, skrywer met dien verstande
Die dalende resultate van die koolstofwasbak lewer redelike nuus en nie waaroor ons wil berig nie. Maar as wetenskaplikes is dit ons taak om die gegewens te volg waar dit ons ook al neem. Dit kan ver in die reënwoude van die Kongo wees, of op die televisie om mense van ons werk te vertel. Dit is die minste wat ons kan doen in die klimaatnood waarin ons tans leef. Ons sal almal 'n rol moet speel in die oplossing van hierdie krisis.
Wannes Hubau, navorsingswetenskaplike, Koninklike Museum vir Sentraal-Afrika; Aida Cuní Sanchez, postdoktorale navorsingsgenoot, Universiteit van York, en Simon Lewis, Professor van Global Change Science aan die Universiteit van Leeds en, UCL