621; hierna is alle bladsyverwysings na lg. bundel) om verskoning gevra vir die lanklywigheid: In die bundel Illusies, elegieë, oorveë, transfusies van 1975 staan daar ‘n indrukwekkende reeks sosiaal-kritiese “Shakespeariaanse sonnette”. ‘n Keur van sy werk, Om te onthou, verskyn in 2006 by Protea Boekhuis. Kenmerkend van Hugo duik die metaforiese spieëling tussen werklikheidswaarneming (of -belewing) en poëtiese vormgewing derhalwe oral in die bundel op. Vergelyk die prettige “Pterodaktiel” (opgedra aan wyle Ernst van Heerden): Hulle het hierdie posisie beklee tot in 612 v.C. toe die Babiloniese Ryk hulle oorwin en weer die heersers van die destyds bekende wêreld geword het. Reeds die openingsvers van die bundel staan in die teken van eindigheid, beide wat die mens en die taal betref. `n Drafsessie word verbind met “koggelpassie” waar die asem die dood sing-sing inhaal, “tot aan die oewer van die Styx” (14). Hulle het hoë agting vir afstammelinge van Ali, beskou hulle as belangrike geestelike leiers (imams) en besoek ook gereeld hulle grafte, soos bv. in Najaf in Irak.