Johann Pachelbel - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Johann Pachelbel (IPA: paˈxɛlbəl) (gedoop 1 September 1653 - 3 Maart 1706) was 'n bekroonde Duitse Barok-komponis, orrelis en leraar wat die Suid-Duitse orreltradisie tot sy hoogtepunt gebring het. Hy het 'n groot aantal heilige en sekulêre musiek gekomponeer, en sy bydraes tot die ontwikkeling van die korale voorspel en fuga het hom 'n plek verdien onder die belangrikste komponiste van die middelbarok. Pachelbel het in die koorsvoorspelers gesien en 'n manier gehad om sekere universele waardes van geestelike welstand en morele voorskrifte toe te ken deur komposisionele tegnieke te gebruik om die gees te verhoog en te hervorm.
Pachelbel se musiek is beïnvloed deur Suid-Duitse komponiste soos Johann Jakob Froberger en Johann Kaspar Kerll, Italianers soos Girolamo Frescobaldi en Alessandro Poglietti, Franse komponiste en die komponiste van die Neurenberg-tradisie. Pachelbel verkies 'n helder, ongekompliseerde kontrapuntale styl wat die melodiese en harmoniese helderheid beklemtoon. Sy musiek is minder virtuoos en harmonieus minder avontuurlik as dié van Dieterich Buxtehude, hoewel Pachelbel net soos Buxtehude met verskillende ensembles en instrumentale kombinasies geëksperimenteer het in sy kamermusiek, en die belangrikste, sy vokale musiek, waarvan baie besonders besondere instrumente bevat. Pachelbel ondersoek variasievorme en gepaardgaande tegnieke, wat hulself in baie uiteenlopende stukke manifesteer, van heilige concertos tot klavesimbelsuites.
1653-1673: Vroeë jeug en onderwys (Neurenberg, Altdorf, Regensburg)
Die Kerk van Saint Sebald in Neurenberg, wat 'n belangrike rol in Pachelbel se lewe gespeel het.
Johann Pachelbel is in 1653 in Neurenberg gebore in die familie van 'n blikbrein.2 Sy presiese geboortedatum is onbekend, maar sedert hy op 1 September gedoop is, kan ons amper seker wees dat hy in Augustus gebore is. Gedurende sy vroeë jeugjare het Pachelbel musikale opleiding ontvang van Georg Caspar Wecker, orrelis van die Kerk van Saint Sebald (Sebalduskirche), en Heinrich Schwemmer, 'n musikant en musiekonderwyser wat later die kantor van dieselfde kerk geword het. Beide Wecker en Schwemmer is opgelei deur Johann Erasmus Kindermann, een van die stigterslede van die musikale tradisie in Neurenberg, self 'n leerling van Johann Staden.
Johann Mattheson, wie se Grundlage einer Ehrenpforte (Hamburg, 1740) is een van die belangrikste inligtingsbronne oor die lewe van Pachelbel, en noem dat die jong Pachelbel buitengewone musikale en akademiese vaardighede getoon het. Hy het sy primêre opleiding in plaaslike Nuremberg-skole ontvang en op die ouderdom van 15 student aan die Universiteit van Altdorf geword. Tydens sy verblyf in Altdorf het Pachelbel nie net studeer nie, maar ook as orrelis van een van die kerke gedien. Ongelukkig is hy gedwing om die universiteit na minder as 'n jaar te verlaat weens finansiële probleme. Om sy studies te voltooi, word Pachelbel in 1670 'n beursstudent aan die Universiteit van Gymnasium poeticum op Regensburg.
Die skoolowerhede op Regensburg, onder die indruk van Pachelbel se akademiese kwalifikasies en sy gevorderde status in musiek, het hom toegelaat om musiek buite die gimnasium te studeer. Sy onderwyser was Kaspar Prentz, 'n student van Johann Kaspar Kerll. Laasgenoemde is grootliks beïnvloed deur Italiaanse komponiste soos Giacomo Carissimi, en dit was waarskynlik deur Prentz dat Pachelbel 'n belangstelling in Italiaanse musiek in die vroeë en middelbarok begin ontwikkel het.
1673-1690: Loopbaan (Wenen, Eisenach, Erfurt)
In 1673 verhuis Pachelbel na Wene, waar hy 'n adjunk-orgelis in die beroemde Sint-Stephen-katedraal word (Stephansdom). Destyds was Wene die middelpunt van die uitgestrekte Habsburgse ryk en het dit 'n baie kulturele belang gehad, met die smaak in musiek wat oorwegend Italiaans was. Verskeie bekende kosmopolitiese komponiste het daar gewerk, waarvan die meeste bydra tot die uitruil van musikale tradisies in Europa. Johann Jakob Froberger was in die besonder tot 1657 hoforganiseerder in Wene en is opgevolg deur Alessandro Poglietti; Georg Muffat het 'n geruime tyd in die stad gewoon, en die belangrikste van alles is dat Johann Kaspar Kerll in 1673 na Wene verhuis het - hoewel hy Pachelbel geken het, of selfs geleer het, wie se musiek spore van Kerll se styl toon. Pachelbel het vyf jaar in Wene deurgebring en die musiek van Katolieke komponiste uit die suide van Duitsland en Italië opgeneem, waarvan die style kontrasteer met die meer streng Lutherse tradisie waarin hy geteel is. In sommige opsigte is Pachelbel soortgelyk aan Haydn, wat ook as professionele musikant van die Stephansdom in sy jeug en as sodanig blootgestel aan musiek van die toonaangewende komponiste van die tyd.
In 1677 verhuis Pachelbel na Eisenach, waar hy werk as hoforganiseerder onder Kapellmeister Daniel Eberlin (ook 'n boorling van Neurenberg), in diens van Johann Georg I, hertog van Saxe-Eisenach. Hy ontmoet die Bach-gesin in Eisenach (wat die tuisstad was van JS Bach se pa, Johann Ambrosius Bach), het 'n goeie vriend van Johann Ambrosius geword en sy kinders onderrig. Pachelbel het slegs een jaar in Eisenach deurgebring voordat sy beskermheer se broer gesterf het - gedurende die periode van rouhof is musikante geweldig ingekort3 en Pachelbel is sonder werk gelaat. Hy versoek 'n getuienis van Eberlin, wat een vir hom geskryf het (in die dokument beskryf Eberlin Pachelbel as 'n 'perfekte en seldsame virtuoos' -einen vervolmaak en rare Virtuosen3 Met hierdie dokument het Pachelbel Eisenach op 18 Mei 1678 verlaat.
In Junie 1678 word Pachelbel in diens geneem as orrelis van die Lutherse Predikerskerk (Predigerkirche) in Erfurt, opvolgend Johann Bach (1604-1673), die oudste seun van Hans Bach. Die Bach-familie was baie bekend in Erfurt (waar feitlik alle orreliste later 'Bachs' genoem sou word), dus het Pachelbel se vriendskap met hulle hier voortgegaan: Pachelbel het peetvader geword vir Johann Ambrosius se dogter, Johanna Juditha, en het Johann Christoph Bach geleer. Pachelbel het 12 jaar in Erfurt gebly en sy reputasie as een van die voorste Duitse orrelkomponiste van die tyd tydens sy verblyf gevestig. Chorale preludes het die mees kenmerkende produkte uit die Erfurt-periode geword, aangesien Pachelbel se kontrak hom spesifiek verplig het om vooraf die voorspel vir kerkdienste te komponeer (in teenstelling met improvisasie tydens die diens). Sy pligte het ook orrelonderhoud ingesluit, en belangriker nog, om 'n grootskaalse werk te komponeer om sy vordering as komponis en orrelis te demonstreer (aangesien elke soort werk beter moes wees as die jaar tevore).
Pachelbel trou twee keer tydens sy verblyf in Erfurt. Barbara Gabler het op 25 Oktober 1681 sy vrou geword, maar sy en hul enigste seun is in September 1683 tydens 'n plaag oorlede. Pachelbel se eerste gepubliseerde werk, 'n stel koraalvariasies genoem Musicalische Sterbens-Gedancken ('Musikale gedagtes oor die dood', Erfurt, 1683), is waarskynlik deur hierdie gebeurtenis beïnvloed. Pachelbel trou met Judith Drommer (Trummert), dogter van 'n kopersmid,2 op 24 Augustus 1684. Hulle het vyf seuns en twee dogters gehad; twee van sy seuns, Wilhelm Hieronymus Pachelbel en Charles Theodore Pachelbel, het ook orrelkomponiste geword; 'n ander seun, Johann Michael, het 'n instrumentmaker geword. Een van sy dogters, Amalia, het erkenning gekry as skilder en graveur.
1690-1706: Finale jare (Stuttgart, Gotha, Neurenberg)
Pachelbel se handtekeningbrief
Al was Pachelbel buitengewoon suksesvol as orrelis, komponis en onderwyser by Erfurt, het hy toestemming gevra om te vertrek, en hy wou blykbaar 'n beter afspraak kry. Hy is formeel op 15 Augustus 1690 vrygelaat en ontvang 'n getuigskrif waarin sy "ywer en getrouheid" geprys is.2 Pachelbel het binne minder as twee weke nuwe werk gekry: vanaf 1 September 1690 was hy musikant en orrelis by die Württemberg-hof in Stuttgart onder die beskerming van hertogin Magdalena Sibylla. Die posisie was 'n verbetering, maar ongelukkig het hy slegs twee jaar in Stuttgart deurgebring voordat hy gedwing is om te vlug voor 'n Franse inval. Sy volgende pos was dié van die stadsorganist in Gotha, wat hy twee jaar lank beklee, vanaf 8 November 1692. Terwyl hy in Gotha was, publiseer Pachelbel sy eerste en enigste versameling liturgiese musiek: Acht Chorale zum Praeambulieren (1693).
Tydens sy drie jaar lange verblyf in Gotha het Pachelbel minstens twee posuitnodigings ontvang, een uit Stuttgart en een uit Oxford, Engeland, maar het albei van die hand gewys. Toe Georg Caspar Wecker, Pachelbel se voormalige leraar en orrelis van die Kerk van Saint Sebald in Neurenberg, op 20 April 1695 sterf, was die stadsowerhede van Neurenberg so angstig om Pachelbel aan te stel - toe 'n gevierde boorling van die stad - dat hulle Pachelbel gestuur het 'n amptelike uitnodiging om die pos in Saint Sebald aan te neem (in teenstelling met die gewone praktyk om 'n eksamen te reël of om prominente orreliste van mindere kerke uit te nooi). Pachelbel het die uitnodiging aanvaar; Die owerhede van die Gotha het hom in 1695 vrygelaat en hy het een of ander tyd in die somer in Nuremberg aangekom, en sy padkoste is deur die stadsraad van Neurenberg betaal.
Pachelbel se graf by die Rochus-begraafplaas (Rochuskirchhof) in Neurenberg.
Pachelbel het die res van sy lewe in Neurenberg gebly. In sy laat Neurenberg-tydperk is die publikasie van Musikalische Ergötzung, 'n versameling kamermusiek, en die belangrikste, Hexachordum Apollinis (Neurenberg, 1699), 'n stel van ses klawerbord Arias met variasies. Alhoewel Pachelbel meestal deur Italiaanse en Suid-Duitse komponiste beïnvloed is, was hy blykbaar vertroud met die Noord-Duitse skool, omdat Hexachordum Apollinis is opgedra aan Dieterich Buxtehude. Gedurende hierdie laaste jare is ook talle Italiaanse beïnvloed-konsert Vespers-stukke gekomponeer en 'n stel meer as negentig Magnificat-fuga's. Pachelbel is op 3 Maart 1706, 52 jaar oud, oorlede.
Postume invloed en die toename in gewildheid van die Canon in D.
Pachelbel, een van die laaste middel Barokkomponiste, het geen noemenswaardige invloed op die meeste beroemde laat-Barokkomponiste soos George Frideric Handel, Domenico Scarlatti of Georg Philipp Telemann gehad nie. Hy het wel Johann Sebastian Bach beïnvloed (indirek: die jong Johann Sebastian is begelei deur Johann Christoph Bach, wat saam met Pachelbel studeer het), maar hoewel JS Bach se vroeë korale en koraalvariasies uit Pachelbel se musiek ontleen, is die styl van Noord-Duitse komponiste (Georg Böhm, Dieterich Buxtehude, Johann Adam Reincken) het 'n belangriker rol gespeel in die ontwikkeling van Bach se talent.
Pachelbel was die laaste groot komponis van die Neurenberg-tradisie en die laaste belangrike Suid-Duitse komponis. Pachelbel se invloed was meestal beperk tot sy leerlinge, veral Johann Christoph Bach, Johann Heinrich Buttstett, Andreas Nicolaus Vetter, en twee van Pachelbel se seuns, Wilhelm Hieronymus en Charles Theodore. Laasgenoemde het een van die eerste Europese komponiste geword wat in die Amerikaanse kolonies ingetree het en Pachelbel beïnvloed, hoewel indirek en slegs tot 'n sekere mate, die Amerikaanse kerkmusiek van die era. Die komponis, musikoloog en skrywer Johann Gottfried Walther is waarskynlik die beroemdste van die komponiste wat deur Pachelbel beïnvloed is - hy word in werklikheid die 'tweede Pachelbel' in Mattheson genoem Grundlage einer Ehrenpforte, hoewel dit ietwat misleidend is.
Terwyl die barokstyl in die agtiende eeu uit die mode gesit het, was die meerderheid Barok- en pre-Barok-komponiste feitlik vergete. Plaaslike orreliste in Neurenberg en Erfurt het die musiek van Pachelbel geken en dit soms uitgevoer, maar die publiek en die meerderheid komponiste en kunstenaars het nie veel aandag aan Pachelbel en sy tydgenote gegee nie. In die eerste helfte van die negentiende eeu is enkele orrelwerke van Pachelbel gepubliseer en verskeie musikoloë het hom as 'n belangrike komponis beskou (veral Philipp Spitta, wat een van die eerste navorsers was wat Pachelbel se rol in die ontwikkeling van Barok-klawerbordmusiek opspoor). Baie van sy werk is in die vroeë twintigste eeu in die publiek gepubliseer Denkmäler der Tonkunst in Österreich reeks, maar eers in die middel van die twintigste eeu en die koms van histories-ingeligte uitvoeringspraktyk en gepaardgaande navorsing, het Pachelbel se werke uitgebreid bestudeer en meer gereeld uitgevoer.
Pachelbel se Canon in D majeur is die enigste uitsondering. Dit is 'n stuk kamermusiek wat drie viole en basso continuo behaal het (en oorspronklik in dieselfde sleutel gekombineer met 'n opgewondenheid). Dit het 'n geweldige toename in gewildheid gedurende die 1970's gemaak. Canon in D 'n universeel erkende kulturele item, een van die beroemdste klassieke komposisies ooit. Daar bestaan ​​talle musikale aanpassings en rangskikkings van die kanon vir verskillende ensembles en die hooftema (of die gepaardgaande harmoniese ry) word gereeld deur popmusiekkunstenaars aangepas, soortgelyk aan die opening van Bach se Toccata en Fugue in D mineur, BWV 565. Interessant genoeg is die hartseer wat oorspronklik met die kanon gepaardgegaan het, het nooit dieselfde gewildheid ontvang nie, al is dit 'n lewendige energieke dans.
Gedurende sy leeftyd was Pachelbel veral bekend as orrelkomponis. Hy het meer as tweehonderd stukke vir die instrument geskryf, beide liturgies en sekulêr, en die meeste van die genres wat destyds bestaan ​​het verken. Pachelbel was ook 'n produktiewe komponis van vokale musiek: ongeveer honderd werke oorleef, waaronder ongeveer 40 grootskaalse werke. Daar bestaan ​​slegs enkele kamermusiekstukke van Pachelbel, hoewel hy baie meer gekomponeer het, veral terwyl hy as hofmusikant in Eisenach en Stuttgart gedien het.
Verskeie hoofbronne bestaan ​​vir die musiek van Pachelbel, hoewel geeneen van hulle so belangrik soos byvoorbeeld die Oldham-manuskrip vir Louis Couperin is nie. Onder die belangrikste materiaal is verskeie manuskripte wat voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog verlore gegaan het, maar gedeeltelik beskikbaar is as mikrofilms van die Winterthur-versameling, 'n twee-manuskrip wat tans in besit is van die Oxford Bodleian-biblioteek, wat 'n belangrike bron is vir die laat werk van Pachelbel, en die eerste deel van die Tabulaturbuch (1692, tans op die Biblioteka Jagiello'nska in Krakau) saamgestel deur Pachelbel se leerling Johann Valentin Eckelt, wat die enigste bekende Pachelbel se handtekeninge insluit. Die Neumeister-manuskrip en die sogenaamde Weimar-tabel van 1704 bied waardevolle inligting oor Pachelbel se skool, hoewel dit geen stukke bevat wat met vertroue aan hom toegeskryf kan word nie.
Daar is tans geen standaardnommerstelsel vir die werke van Pachelbel nie. Verskeie katalogusse word gebruik deur Antoine Bouchard (POP-nommers, slegs orrelwerke), Jean M. Perreault (P-nommers, tans die mees volledige katalogus; alfabeties georganiseer), Hideo Tsukamoto (T-nommers, L vir verlore werke; tematies georganiseer) en Kathryn Jane Welter (rekenaarnommers).
Baie van Pachelbel se liturgiese orrelmusiek, veral die chorale preludes, is relatief eenvoudig en slegs vir handleidings geskryf, en geen pedaal is nodig nie. Dit is deels te danke aan Lutherse godsdienstige praktyk waar gemeentes die korale gesing het. Huishoudelike instrumente soos maagde en klavikordes het die sang vergesel, sodat Pachelbel en baie van sy tydgenote musiek met hierdie instrumente speelbaar maak. Die gehalte van die organe wat Pachelbel gebruik, het ook 'n rol gespeel: Suid-Duitse instrumente was in die reël nie so kompleks en so veelsydig soos die Noord-Duitse nie, en die organe van Pachelbel moes slegs ongeveer 15-25 houe in twee handleidings gehad het (vergelyk na die Marienkirche-instrument van Buxtehude met 52 houe, waarvan 15 in die pedaal is). Ten slotte het Nuremberg en die suid-Duitse orreltradisie nie die uitgebreide gebruik van pedale wat in die werke van komponiste van die Noord-Duitse skool gesien is, onderskryf nie.
Sommige stukke (verskillende korale, almal ricercars, sommige fantasias) is in wit menslike notasie geskryf. Hierdie notasiestelsel het hol nootkoppe en laat strepelyne weg (meet afbrekers). Dit word sedert die 15de eeu wyd gebruik, maar is laat val ten gunste van moderne notasie (soms genoem) swart notasie) gedurende die sestiende-sewentiende eeu. In die meeste gevalle het Pachelbel wit notasie gebruik vir stukke wat in outydse style gekomponeer is, om artistieke integriteit te verleen. In koorlêers het hy miskien die notasie gebruik om die werke meer bekend te maak vir kunstenaars en musikante, waarvan die meeste nie aan die moderne stelsel gewoond was nie.
Chorales en chorale preludes vorm byna die helfte van die oorlewende orrelopbrengste van Pachelbel, deels vanweë sy Erfurt-taak wat hom gereël het om koorvoorspelers op te stel. Die modelle waarop Pachelbel die meeste gebruik word, is die drie-delige cantus firmus-instelling, die korale fuga en die belangrikste, 'n model wat hy uitgevind het wat die twee soorte gekombineer het. Laasgenoemde tipe begin met 'n kort korale fuga wat gevolg word deur 'n drie- of vierdelige cantus firmus-opset. Chorale frases word een vir een behandel in die volgorde waarin dit voorkom; Die meegaande stemme antisipeer gereeld die volgende frase deur stukkies van die melodie in nabootsende kontrapunt te gebruik. Hier is 'n voorbeeld van Wenn mein Stündlein vorhanden ist:
Stawe 35-54 koraal Wenn mein Stündlein vorhanden ist. Die koraal in die sopraan word uitgelig.
Die stuk begin met 'n korale fuga (nie hier getoon nie) wat verander in 'n vier-deel koraal-omgewing wat begin by maat 35. Die stadig bewegende koraal (die cantus firmus, dit wil sê, die oorspronklike lofsangstem) is in die sopraan en word in blou gemerk. Die onderste stemme antisipeer die vorm van die tweede frase van die koraal op nabootsende wyse (let op die kenmerkende patroon van twee herhaalde note). Pachelbel het talle korale geskryf met behulp van hierdie model (Op meinen lieben Gott, Ach wie elend ist unsre Zeit, Wenn mein Stündlein vorhanden ist, ens.), wat spoedig 'n standaardvorm geword het.
'N Kenmerkende kenmerk van bykans al die koortaalvoorstellings van Pachelbel is sy behandeling van die melodie: die cantus firmus bevat feitlik geen gestalte of versiering van enige aard nie, wat altyd op die eenvoudigste manier op een van die buitenste stemme aangebied word. Pachelbel se kennis van antieke sowel as kontemporêre korale tegnieke word weerspieël Acht Chorale zum Praeambulieren, 'n versameling van agt korale wat hy in 1693 gepubliseer het. Dit bevat onder meer verskillende korale wat met verouderde modelle geskryf is. Van hierdie, Non lob, mein Seel, den Herren (Psalm 103) is gebaseer op die Duitse polifoniese lied; dit is een van die weinige Pachelbel-korale met cantus firmus in die tenoor. Wir glauben alles 'n einen Gott is 'n driedelige instelling met melodiese versiering van die koormelodie, wat Pachelbel baie selde gebruik. Ten slotte, Jesus Christus, unser Heiland der von uns is 'n tipiese bicinium-koraal, met een van die hande wat die onversierde koraal speel, terwyl die ander konstante vinnige begeleiding bied, meestal in die 16de note. Pachelbel het slegs die tweeslagvorm in twee ander stukke gebruik.
Fugues en ricercars
Pachelbel het meer as honderd vlugtelinge oor gratis temas geskryf. Dit val in twee kategorieë: ongeveer 30 gratis fuga's en ongeveer 90 van die sogenaamde Magnificat Fuga's. Pachelbel se vlugteling is, sonder uitsonderings, baie duidelik: die episodes is gewoonlik gebaseer op nie-tematiese materiaal en eerder kort in vergelyking met die latere model (waarvan JS Bach se werke nou as die belangrikste voorbeeld beskou word), en ook nie stretto of die gewone kontrapunt nie. toestelle soos vermindering of omkering word in enige fuga gebruik. Desondanks vertoon Pachelbel se voortrekkers die neiging na 'n meer verenigde, afhanklike struktuur wat die sleutelelement van die laat-Barok-fuga's sou word; gegewe die hoeveelheid fuga's wat hy gekomponeer het en die buitengewone verskeidenheid onderwerpe wat hy gebruik het, word Pachelbel beskou as een van die belangrikste komponiste in die evolusie van die vorm. Hy was ook die eerste groot komponis wat 'n fuga met 'n voorspelbeweging ('n toccata of 'n voorspel) gepaar het - hierdie tegniek is deur latere komponiste aangewend en is op groot skaal deur JS Bach gebruik.
Die Magnificat Fugues is almal gekomponeer gedurende Pachelbel se laaste jare in Neurenberg. Die sang van die Magnificat op Vespers is gewoonlik begelei deur die orrelis, en vroeëre komponiste het voorbeelde van Magnificat-instellings vir orrel gegee, gebaseer op temas uit die sang. Die voortvlugtinge van Pachelbel is egter byna almal gebaseer op gratis temas en dit is nog nie presies verstaan ​​waar hulle tydens die diens inpas nie. Dit kan wees dat hulle die sangers help om 'n toonhoogte te vestig, of bloot as inleidende stukke op te tree wat voor die aanvang van die diens gespeel is. Daar is 95 stukke wat oor al agt kerkmodusse strek: 23 in primi toni, 10 in secundi toni, 11 in tertii toni, 8 in quarti toni, 12 in quinti toni, 10 in sexti toni, 8 in septimi toni en 13 in octavi toni. Alhoewel 'n paar werke met twee en vier stemme teenwoordig is, gebruik die meeste drie stemme (soms uit te brei na vier-stem polifonie vir 'n maat of twee). Met die uitsondering van die drie dubbele fuga's (primi toni nr. 12, sexti toni nr. 1 en octavi toni nr. 8), is almal eenvoudige stukke, gereeld in gewone tyd en alles relatief kort - in 'n gemiddelde tempo, neem die meeste 'n half en 'n half om te speel.
Voorbeeld 1: Fuga-onderwerpe uit Magnificat fugues: secundi toni 7, octavi toni 10, primi toni 16, sexti toni 10, quarti toni 8 en octavi toni 13.
Alhoewel die meeste van hulle kort is, is die vakke baie uiteenlopend (sien voorbeeld 1). Een of ander vorm van nootherhaling word gereeld gebruik om 'n ritmiese (eerder as melodiese) kontoer te beklemtoon. Baie het 'n dramatiese sprong (tot 'n oktaaf), wat soms tydens een episode in een van die stemme weerspieël kan word - 'n kenmerkende Pachelbel-tegniek, hoewel dit ook gebruik is deur vroeëre komponiste, hoewel minder uitgesproke. Geringe veranderings aan die onderwerp tussen die inskrywings word by sommige van die fuga's waargeneem, en eenvoudige teenonderwerpe kom verskeie kere voor. 'N Interessante tegniek wat in baie van die stukke gebruik word, is soms 'n toevlug tot styl brisé vir 'n paar mate, beide tydens episodes en in kodas. Die dubbele fuga's vertoon 'n tipiese struktuur in drie dele: fuga oor onderwerp 1, fuga oor onderwerp 2, kontrapunt met die gelyktydige gebruik van beide vakke.
'N Tipiese gevolge van Pachelbel-gevolge.
Die meeste vrye vlugtelinge van Pachelbel is in drie of vier stemme, met die noemenswaardige uitsondering van twee bicinia-stukke wat waarskynlik vir onderrigdoeleindes bedoel was. Pachelbel het gereeld reperkussievakke van verskillende soorte gebruik, met herhaling van note wat soms uitgebrei is om 'n hele maat te dek (soos in die onderwerp van 'n G mineur-fuga, sien illustrasie). Sommige van die vlugtelinge gebruik teksture wat meer geskik is vir die klavesimbel, veral dié met gebroke akkoordkonfigurasie. Die drie ricercars wat Pachelbel gekomponeer het, wat meer verband hou met sy voortrekkers as met ricercars van Frescobaldi of Froberger, is miskien tegnies interessant. In die oorspronklike bronne gebruik al drie wit notasies en word alle breve gemerk. Die poltematiese C mineur-ricercar is die gewildste en word gereeld uitgevoer en opgeneem. Dit is gebaseer op twee kontrasterende temas ('n trae chromatiese patroon en 'n lewendige simplistiese motief) wat in hul normale en omgekeerde vorms voorkom en eindig met albei temas wat gelyktydig verskyn. Die F-skerp mineur-ricercar gebruik dieselfde konsep en is effens meer musikaal interessant: die sleutel van F-skerp mineur vereis 'n meer buigsame instemming as die standaardtone temperament van die Barok-era en is daarom selde deur hedendaagse komponiste gebruik. Dit beteken dat Pachelbel moontlik sy eie stemstelsel gebruik het, waarvan weinig bekend is. Ricercare in C majeur is waarskynlik 'n vroeë werk, meestal in drie stemme en gebruik dieselfde soort skryfwerk met opeenvolgende derdes soos gesien in Pachelbel se toccatas (sien hieronder).
Die gebruik van Pachelbel van onderwerpe en die uitgebreide herhaling van aantekeninge kan as 'n ander kenmerk van sy orrelskryf beskou word. Uiterste voorbeelde van herhaling van note in die onderwerp word gevind in magnificat fugues: quarti toni No. 4 het agt herhaalde note, octavi toni nr. 6 het twaalf.4 Ook 'n fuga met 'n gewone onderwerp kan staatmaak op snare van herhaalde note, soos dit byvoorbeeld gebeur in magnificat fugue octavi toni No. 12:
Uittreksel uit Magnificat Fugue octavi toni No. 12 (maat 15-18). Fugue-onderwerp wat een keer in hierdie uittreksel verskyn, word uitgelig.
Chaconnes en variasies
Die skynbare affiniteit van Pachelbel vir variasievorm blyk uit sy orrelwerke wat die genre verken: chaconnes, korale variasies en verskeie arias met variasies. Die ses chaconnes, tesame met die ostinato-orrelwerke van Buxtehude, vertoon 'n verskuiwing van die ouer chaconne-styl: hulle laat die dans-idioom heeltemal weg, bring kontrapuntale digtheid voor, gebruik verskillende improvisasietegnieke vir korale, en, veral die belangrikste, gee die baslyn baie tematiese betekenis vir die ontwikkeling van die stuk. Die chaconnes van Pachelbel het 'n duidelike suidduits van styl; die dupe meter C majeur chaconne (moontlik vroeë werk) herinner aan Kerll se D mineur passacaglia. Die oorblywende vyf werke is almal in drievoudige meter en vertoon 'n wye verskeidenheid buie en tegnieke, en konsentreer op melodiese inhoud (in teenstelling met die klem op harmoniese kompleksiteit en virtuositeit in Buxtehude se chaconnes). Die ostinato-bas word nie noodwendig deur die hele stuk onveranderlik herhaal nie en word soms onderworpe aan geringe veranderings en versiering. Die D majeur, D mineur en F mineur chaconnes behoort tot die bekendste orrelstukke van Pachelbel, en laasgenoemde word dikwels aangehaal as sy beste orrelwerk.
'N bladsy uit die oorspronklike gedrukte uitgawe van Hexachordum Apollinis, wat die vierde variasie van die eerste aria toon.
In 1699 publiseer Pachelbel Hexachordum Apollinis (die titel verwys na Apollo se lyre), 'n versameling van ses variasiestelle in verskillende sleutels. Dit word opgedra aan komponiste Ferdinand Tobias Richter ('n vriend uit die Weense jare) en Dieterich Buxtehude. Elke stel volg die model "aria en variasies", met arias genommer Aria prima deur Aria sexta ("eerste" tot "sesde"). Die slotstuk, wat ook vandag die bekendste is, is ondertiteld Aria Sebaldina, 'n verwysing na die kerk van Saint Sebald waar Pachelbel destyds gewerk het en waar hy sy eerste musieklesse ontvang het. Die meeste van die variasies is in gewone tyd, met Aria Sebaldina en die variasies daarvan is die enigste noemenswaardige uitsonderings - dit is in 3/4 tyd. Die stukke ondersoek 'n wye verskeidenheid variasietegnieke.
Pachelbel se ander variasiestelle bevat 'n paar arias en 'n arietta ('n kort aria) met variasies en 'n paar stukke wat as koraalvariasies aangewys is. Vier werke van laasgenoemde soort is in 1683 in Erfurt gepubliseer onder die titel Musicalische Sterbens-Gedancken ('Musikale gedagtes oor die dood'), wat moontlik verwys na die dood van Pachelbel se eerste vrou in dieselfde jaar. Dit was die eerste gepubliseerde werk van Pachelbel en is nou gedeeltelik verlore. Hierdie stukke, saam met Georg Böhm se werke, het Johann Sebastian Bach se vroeë orrelpartitas al dan nie beïnvloed.
Ongeveer 20 toccatas deur Pachelbel oorleef, insluitend enkele kort stukke waarna verwys word toccatinas in die Perreault katalogus. Dit word gekenmerk deur 'n konstante gebruik van die pedaalpunt: die toccatas van Pachelbel bestaan ​​meestal uit relatiewe vinnige passasies in albei hande oor volgehoue ​​pedaalnote. Alhoewel soortgelyke tegniek in toccatas gebruik word deur Froberger en Frescobaldi se pedaaltoccatas, onderskei Pachelbel homself van hierdie komponiste deur geen afdelings met namaaklike kontrapunt te hê nie, maar anders as die meeste toccatas uit die vroeë en middel-Barokperiode, is Pachelbel se bydraes tot die genre nie deursnit nie , tensy rhapsodiese inleidende gedeeltes in enkele stukke (veral die E mineur toccata) as afsonderlike afdelings gereken word. Verder het geen ander Barok-komponis pedaalpunt met so 'n konsekwensie in toccatas gebruik nie.
Baie van Pachelbel se toccatas verken 'n enkele melodiese motief, en latere werke is geskryf in 'n eenvoudige styl waarin twee stemme oor mekaar heers, en gesê interaksie is al baie eenvoudiger as die virtuose teksgedeeltes in vroeëre werke - soms tot opeenvolgende derdes, sesdes of tiendes. Vergelyk die vroeëre D-majeur toccata, met gedeeltes in die tipiese middelbarokstyl, met een van die laat C majeur toccata's:
Uittreksel uit Toccata in D majeur (maat 10-14). Open bars van Toccata in majeur. Die tweestemmende motiewe wisselwerking, gebaseer op die melodie wat in die eerste maatreël aangebring is, word in die laaste twee mate tot opeenvolgende derdes verminder. Die stuk gaan op soortgelyke wyse voort, met basiese motiverende interaksie in twee stemme en af ​​en toe opeenvolgende derdes of vyfdes.
Soms versier 'n maat of twee van opeenvolgende derdes die andersins meer ingewikkelde toccata, soms is daar 'n hele gedeelte op hierdie manier geskryf, en 'n paar toccatas (veral een van die D-mineur en een van die G-mineur-stukke) word saamgestel uit slegs hierdie tegniek, met byna geen variasie nie. Gedeeltelik as gevolg van hul eenvoud, is die toccatas baie toeganklike werke; die minderjarige E en C minderjariges wat meer aandag kry as die res, is egter effens meer ingewikkeld.
Pachelbel het ses fantasias gekomponeer. Drie daarvan (die A mineur, C majeur en een van die twee D Dorian-stukke) is deeltydse komposisies in die 3de tyd, en die dele is nooit tematies gekoppel nie; die struktuur van die ander D Dorian-stuk herinner aan Pachelbel se magnificat-fuga's, met die hooftema vergesel deur twee eenvoudige teenonderwerpe
Die E-plat majeur en G mineur fantasias is variasies op die Italiaanse toccata di durezze e ligature genre. Albei is sagte vryvloeiende stukke met ingewikkelde gedeeltes in albei hande met baie toevalliges, naby soortgelyke stukke van Girolamo Frescobaldi of Giovanni de Macque.
Byna al die stukke wat as preludes aangewys is, lyk baie soos Pachelbel se toccatas, want dit bevat ook virtuose passasies in een of albei hande oor volgehoue ​​note. Die meeste preludes is egter baie korter as die toccatas: die A mineur-voorspel (op die foto hieronder) bevat slegs 9 mate, die G-majeurstuk het 10. Die enigste uitsondering is een van die twee D-mineurstukke, wat baie ooreenstem met Die laat-vereenvoudigde toccatas van Pachelbel, en aansienlik langer as enige ander voorspel. Die toccata-idioom is egter geheel en al afwesig Voorspel in minderjarige:
Voorspel in minderjarige (volledige telling).
'N Tekstuur van soortgelyke digtheid word ook gevind in die einde van die korter D-mineur-stuk, waar drie stemme 'n imitatiewe kontrapunt betrek. In pare voorspel en fug
Kyk die video: The Best of Pachelbel. 1 Hour of Top Classical Baroque Music. HQ Recording Canon In D (Julie 2020).