Jy mag dink dat hierdie oorweldigende drukkery die Demokratiese Party sou laat herorganiseer om in 'n baie ander party te reorganiseer van die een wat dit geword het - wat eintlik 'n reuse-fondsinsamelingsmasjien is, te dikwels die doelwitte en waardes van die geldbelange weerspieël wat die grootste deel van die belange uitmaak. sy befondsing.
Moet nie daarop wed nie.
Vir een ding wil baie gevestigde belange nie dat die Demokratiese party verander nie. Die meeste van die geld wat dit opduik, beland in die sakke van politieke konsultante, stembusse, strateë, prokureurs, adverteringskonsultante en adverteerders self. Baie van hulle het ryk geword van die huidige reëling. Hulle wil dit natuurlik hou.
Vir die ander, die Demokratiese party apparaat is ingegroeid en verskans. Soos enige ou burokrasie, weet dit net hoe om te doen wat dit al jare gedoen het. Sy staats- en kwadrenniale nasionale konvensies is geleenthede vir insiders om ou vriende te ontmoet en vir aspirant-politici om kontakte tussen ryk en kragtig te maak. Insiders en die rykes gaan nie hul krag en voordele gelukkig gee nie, en gee dit aan buitestaanders en die nie-rykes.
Die meeste Amerikaners wat hulself Demokrate noem, hoor nooit van die Demokratiese Party nie, behalwe wanneer dit geld vra, gewoonlik deur massapostings en aangetekende telefoongesprekke in die maande wat tot 'n verkiesing lei. Die oorgrote meerderheid van die Demokrate ken nie die naam van die voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee of van hul staatskomitee nie. Amper nie geregistreer nie Demokrate het 'n idee hoe om te gaan oor die verkiesing van hul staats-demokratiese voorsitter of ondervoorsitter, en daarom het byna geen invloed op wie die volgende voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee mag wees nie.
Ek was 'n democraat vir 50-jare. Ek het selfs gedien in twee demokratiese administrasies in Washington, insluitend 'n stint in die kabinet en hardloop vir die Demokratiese nominasie vir goewerneur in een staat - maar ek het nog nooit vir die voorsitter of vise- voorsitter van my staats-demokratiese party. Dit beteken dat ek ook absoluut geen sê het oor wie die voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee sal wees nie. Om jou die waarheid te vertel, het ek nie omgegee nie. En dit is deel van die probleem.
En ook nie, het Barack Obama omgee. Hy het basies die Demokratiese Nasionale Komitee geïgnoreer tydens sy presidensie, met sy eie organisasie genaamd Organizing for America begin. Dit was oorspronklik bedoel om steun vir die ondersteuning van die wortels te gee vir die groot inisiatiewe wat hy tydens sy presidensie beoog het, maar in 'n fondsinsamelingsmasjien opgeraap het.
Uiteindelik het die party voorsitterskap 'n deeltydse sinecure vir politici geword op pad op en af, nie 'n voltydse posisie vir 'n professionele organiseerder nie. In 2011 het Tim Kaine (wat later Hillary Clinton se lopende maat in die 2016-verkiesing geword het) die voorsitterskap verlaat om suksesvol vir die Senaat uit Virginia te loop.
Die stoel het toe na Debbie Wasserman-Schultz, 'n kongresvrou van Florida, met die voorsitter van Clinton se bod vir die Demokratiese nominasie vir president in 2008. Dit het bewerings in die 2016-wedloop gegenereer wat die Demokratiese Nasionale Komitee met Clinton teen Bernie Sanders vasgelê het - bewerings gestaaf deur lekkasies van e-posse van die DNC.
Dus, wat ons nou het, is 'n Demokratiese party wat by die stembusse afgedank is, onder leiding van 'n Demokratiese Nasionale Komitee wat op sy beurt irrelevant geword het, deeltyds deur 'n reeks insiderpolitici hardloop. Dit het geen diep of breë basis wortels nie, geen vermoë om groot getalle mense te mobiliseer om enige ander aksie te neem as om geld te skenk nie, geen sigbaarheid tussen verkiesings, geen deurlopende aktivisme.
As dit relevant sal wees vir die toekoms, moet die Demokratiese Party in staat wees om Amerikaners te organiseer en te mobiliseer in teenstelling met Donald Trump se Republikeinse Party - om miljoene mense in 'n aktivistiese leër te maak om te vredeledig te weerstaan ​​wat gaan gebeur deur hulle daagliks te voorsien verduidelikings van wat in Trump se administrasie voorkom, tesame met take wat individue en groepe kan doen om hul skadelike effekte te stop of te versag.
Dit moet die energie en idealisme van jongmense oor die hele land gebruik, wat op Bernie Sanders se veldtog getrek is weens sy belofte om groot geld uit die politiek te kry; omgekeerde toename in ongelykheid; draai die land se wild duur en barok gesondheidsorgkompleks in 'n enkelpersoonstelsel; omgekeerde klimaatsverandering; beëindig die militarisering van ons polisie en die massa-opsluiting van ons mense en stop die onbeperkte en onophoudelike oorlogvoering.
En dit moet 'n multi-rassige, multi-etniese koalisie van werkersklas, middelklas en arm wit en swart Amerikaners en Latinos skep wat vasbeslote is om beheer oor die ekonomie te verwoes, terug van 'n oligargie van Wall Street-weduwees, korporatiewe titane en miljardêrs. wat dit vir eie voordeel gebruik het - begin met die president wat verkies is.
Dit beteken dat helpers in die wit klas verstaan ​​dat hulle deur Trump geraak word om te glo hy is 'n populistiese, en dat hul ekonomiese onsekerhede te danke is aan 'n gekke spel eerder as immigrante, swartmense, Latinos en Moslems.
Met ander woorde, om 'n geloofwaardige krag te word wat verkiesings wen en wat Amerika betref, moet die Demokratiese party nie meer Amerika se regerende klas verteenwoordig nie. Dit moet die stem van die verdorwenes wees - nou die meerderheid Amerikaners.
Die Demokratiese Party sal kort na die begin van die jaar sy nuwe stoel kies. Tot dusver sluit die deelnemers Howard Dean, 'n voormalige DNC-voorsitter, die verteenwoordiger van Minnesota Keith Ellison, Naral Pro-Choice Amerika se president, Ilyse Hogue, Arbeidsekretaris Tom Perez, die voormalige Maryland-goewerneur Martin O'Malley en die voorsitter van die Suid-Carolina Demokratiese Party Jaime Harrison.
Tussen nou en dan sal daar 'n hewige agtertoe-stryd tussen die handjievol aanspraakmakers wees. Ek weet nie wie sal wen nie, maar ek weet dit: die party moet homself van 'n fondsinsamelingsmasjien omskep in 'n beweging. Dit sal moeilik wees, maar nie onmoontlik nie. Die tye vereis dit. As die Demokratiese party in hierdie missie misluk, sal dit deur 'n ander organisasie vervang word wat dit kan doen.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Waarom die Demokratiese Party sy siel verloor het