Die liriese subgenres, alles wat u daaroor moet weet | Huidige literatuur
John Ortiz | | goedere, Geskiedenis van die literatuur, gedigte
Dit word 'liriese subgenres' genoem aan die kategorisering van tekste wat gekenmerk word deur die uitdrukking van die 'poëtiese self' van die skrywer. Dit is gegroepeer - volgens die lengte van hul strofe - in groot gedigte en klein gedigte. Dit is ook belangrik om rekening te hou met die soort bestaande rympies en die aantal metriese lettergrepe wat in elk daarvan voorkom.
Volgens die voorgenoemde is die gedig die mees algemene vorm van komposisie binne die liriese genre, en dit word weer uitgedruk deur middel van verse. Dit is belangrik om daarop te let dat prosadigtheid nie noodwendig van die hand gewys moet word nie. Onthou dat wat werklik wesenlik in die liriek is, is die diepte en hulpbronne wat die skrywer gebruik om sy gevoelens oor te dra.
1 Belangrike gedigte
1.1 Die liedjie
1.2 Die volkslied
1.3 Die elegie
1.5 Die ode
1.6 Die satire
2 Geringe gedigte
2.2 Die epigram
2.4 Ander bekende liriese subgenres
Soos gesê, die belangrikste eienskap daarvan is die lengte van sy strofes. Die volgende is een van die mees algemene:
Dit is 'n soort uitdrukking - byna altyd - in vers wat geskep is om as deel van 'n musiekstuk uit te skryf. Die grootste opkoms van liriese sang het gedurende die Middeleeue plaasgevind deur die innoverende digters soos Francesco Petrarca (1304-1374) en Lope de Stúñiga (1415-1465).
Deur die eeue heen het liriese sang ontwikkel tot verskillende manifestasies van groepsaard (gewoonlik geïntegreer met die dramaturgie). Onder hulle: die koor, die orkeste en die opera. Dit word gewoonlik voorgestel deur tenore, soprane en sangers waarvan die diepte van hul stem die belangrikste kenmerk is.
Die gesang 'n liriese subgenre wat nou verwant is aan die lied (as gevolg van die ooreenkoms tussen interpretasiestyle). Dit verskil egter van laasgenoemde in die manier waarop dit patriotiese of godsdienstige motiewe verhoog. In antieke tye was dit 'n algemene manier om gode te prys.
Vandag maak die Volkslied deel uit van die nasionale simbole - Saam met die vlag en die nasionale skild - van al die nasies van die wêreld. Selfs die state wat nie internasionaal erken word nie, het gewoonlik hul eie volkslied.
Dit is 'n liriese manifestasie wat nou verband hou met gevoelens van klaagliedere, weemoed, verlange en idilliese herinneringe. Daarom, Elegieë word gemotiveer deur die verlies (materieel, emosioneel of geestelik) van 'n geliefde. Op dieselfde manier word hulle gekoppel aan ander liriese subgenres (byvoorbeeld die lied).
Die elegie is 'n vorm van liriese uitdrukking wat in die antieke Griekeland gevestig is. Die Hellenes het dit gedefinieer deur die sogenaamde elegiese meter. Dit is gevorm deur die afwisseling van heksameterverse met pentameters. Sedertdien het die elegie feitlik elke historiese en politieke oomblik in die Westerse beskawing oorskry.
Die eclogue is 'n liriese uitdrukking wat saamgestel is uit 'n dialoog tussen twee of meer mense. Gewoonlik, Hierdie subgenre word gemanifesteer in teaterwerke wat op die platteland afspeel, waar die aksie loop met die gesprek tussen twee herders. Die meeste van die bekendste eclogues bestaan ​​uit 'n enkele bedryf en het baie gewild geword in Europa gedurende die Renaissance-era.
Die ode is 'n soort gedig gelaai met diep weerkaatsing waar die eienskappe van 'n persoon, voorwerp of plek verhoog word. Hierdie soort liriese uitdrukking was baie algemeen in werke wat toegewy is aan gode van die antieke Griekse mitologie. Op dieselfde manier het dit die militêre oorwinnings of die skoonheid van die Helleense plekke (of van sommige karakters) geprys.
dan, Gedurende die Middeleeue was die ode weer in die mode danksy intellektuele soos Fray Luis de León. Wat meer is, die huidige volkslied van die Europese Unie is die Hymn to Joy gekomponeer deur Ludwig van Beethoven (simfonie nr. 9). Wie op sy beurt geïnspireer is deur Ode tot vreugde (1785) deur die Duitse digter Friedrich von Schiller.
Satire is 'n liriese subgenre waarvan die geldigheid tot vandag toe voortgesit is vanweë sy burleske gedigte en skerp frases. Die oorsprong daarvan dateer uit die antieke Griekeland. Selfs as, die mees onthoude satires in die Castiliaanse taal is aan die einde van die Middeleeue geskep.
ook satire het 'n "aanvaarde" manier geword om die samelewing en die gevestigde orde te kritiseer. Vir hierdie doel is die mees gebruikte bronne in satire sarkasme en ironie, hetsy in prosa of in vers. Hierdie kenmerke blyk duidelik uit twee groot outeurs wat tot die sogenaamde Spaanse Goue Eeu behoort:
Na aanleiding van die volgorde van die idees wat opgewek word, gaan die komposisies van mindere uitbreiding voort. Hulle staan ​​uit:
Sommige geleerdes beskou die madrigaal as 'n variant van die lied. Nietemin, die madrigal bied baie spesifieke riglyne aan wat dit van ander liriese manifestasies onderskei. Onder die belangrikste is dat die aantal verse nie meer as vyftien mag wees nie. Verder moet hierdie, metries, heptasyllables en hendecasyllables wees.
Daarom is dit kort komposisies met temas wat verband hou met liefde of pastorale dialoë. Een van die belangrikste voorbeelde van die madrigal in die Spaanse taal is Madrigal na die tremkaartjie van die Spaanse digter en dramaturg Rafael Alberti.
Dit staan ​​uit vir sy geestige, skerp en bytende styl, daarom word dit baie soortgelyk aan satire beskou. Dit verskil egter van laasgenoemde deur korter te wees (dit bestaan ​​gewoonlik uit twee verse) en gee 'n enkele transendentale sentiment aan. Die epigram het sy oorsprong - soos die meeste liriese subgenres - in die antieke Griekeland, die woord beteken "om te oorskryf" (in klip).
Die Hellenes het dit voorheen by die ingange van belangrike geboue of aan die voet van standbeelde en mausole geplaas. Hulle doel was om 'n historiese gebeurtenis te herdenk of die lewe van 'n persoon te vier. Later is die epigramme op die grafstene herdoop tot "grafskrifte". Sommige epigramme is egter geskryf om die kommer van die tyd te weerspieël.
Dit is 'n soort tradisionele digterlike komposisie uit Japan. Dit word gekenmerk deur sy temas van verheffing van die natuur en sy struktuur van drie verse van vyf, sewe en vyf lettergrepe, agtereenvolgens, gebrek aan rym. Van die bekendste haikus in Spaans is die 17 wat in die boek opgeneem is Die figuur (1981) van Jorge Luis Borges. Dit is ook nodig om die boek te noem Haikus Corner (1999) deur Mario Benedetti.
Ander bekende liriese subgenres
Die letrilla: dit is 'n kort gedig met 'n koor waarvan die doel is om gesing te word.
Epitalamio: kort liriese komposisie geskryf vir 'n troue.
Escolión: liriese manifestasie van kort lengte, op 'n geïmproviseerde manier geskep te midde van bankette of partytjies van die antieke Griekeland, opgesê deur een of meer sangers (wat beurte maak). Dit word gekenmerk deur sy woordspeletjies en die bekendstelling van elemente soos raaisels.