"Daarom, so sê die Here die Almagtige: Neem ter harte wat met julle gebeur. Julle het baie gesaai, maar min geoes; julle het geëet, maar nie genoeg gekry nie; julle het gedrink, maar dors gebly; julle het klere aangetrek, maar nie warm geword nie; julle is soos 'n dagloner wat sy loon in 'n stukkende beursie steek." - Haggai 1:6.
Dit sal goed wees om oor die woorde van die profeet Haggai na te dink. 'n Politieke analis het onlangs die volgende gesê: "ons moet uit die geskiedenis leer, want omdat ons mense is en die mens as sodanig nooit verander nie, herhaal die geskiedenis hom maar net oor en oor. Die omstandighede en die agtergrond mag verander, maar die manier waarop mense dinge doen verander nooit."
Daarom kan ons ook 'n parallel sien tussen die omstandighede van die mense in die tyd van Haggai en ons eie omstandighede. Kom ons kyk eers na die agtergrond van Haggai.
In die tweede jaar van koning Daríus van Persië, ongeveer 520 vC, het God die profeet Haggai tot optrede geroep. Wie Haggai was weet ons nie, sy agtergrond ken ons nie. Al wat ons weet is dat hy saam met die profeet Sagaria opgetree het. Hy is waarskynlik gedurende die ballingskap in Babilon gebore.
Dit was reeds 16 jaar nadat die volk uit ballingskap teruggekeer het. Ons sien in Esra 3 dat die hoogste prioriteit vir die terugkerende ballinge was om die altaar en die tempel te herbou. Hulle het ook dadelik daarmee begin, maar as gevolg van teenstand en politieke intriges is die werk onderbreek. Die ywer en die entoesiasme waarmee hulle begin het, het getaan. Hulle het met hulle eie lewens voortgegaan en selfs nadat die teenstand opgehou het, het hulle nie meer aan die herbouing van die tempel gedink nie. Hulle het hulle eie belange voorop in die lewe gestel en hul God vergeet.
Toe kom die tyd van benoudheid - daar was misoeste, baie swaarkry, ellende en lyding. Die Here stuur dan vir Haggai om vir die volk te vertel wat die oorsaak van al hul ellende was: "Julle het 'n groot oes verwag, maar min gekry, en wat julle nog huis toe gebring het, het Ek laat verdwyn. Waarom? vra die Here die Almagtige. Omdat my huis in puin lê, terwyl elkeen van julle hard besig is om aan sy eie huis te werk." (Haggai 1:9). Die volk was so besig om hulle eie lewens vir gemak in te rig dat hulle van God vergeet het. Hulle harte was by hulself en nie by God nie.
Haggai se oproep het egter tot selfinsig en bekering gelei en het onmiddellike reaksie tot gevolg gehad. Dit het die volk opnuut aangevuur sodat hulle dadelik met die herbouing van die tempel begin het. En die Here was met hulle.
Die boodskap van die boek Haggai is duidelik: "God in die eerste plek". Dié boek illustreer aan ons die woorde van Paulus in 1 Korintiërs 15:58: "Daarom, liewe broers, wees standvastig, onwankelbaar, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat julle weet dat julle inspanning in diens van die Here nie tevergeefs is nie."
Is daar vandag iets wat ons uit hierdie geskiedenis kan leer? Sekerlik! Ons voorouers het nieteenstaande alle beproewings en swaarkry tog vir God eerste in hul lewens gestel. Maar met die tyd het ons almal só agter die wêreld aangehardloop dat ons ons eie belange, ons eie gemak en ons sigbaarheid in die wêreld voorop gestel het. Ons leuse is "EK in die eerste plek".
Ons hoef nie vandag meer 'n tempel vir God te bou nie. Met die koms van Christus en die uitstorting van die Heilige Gees het God by ons kom woon. Onsself is die tempel van God onder die Nuwe Verbond. "Weet julle nie dat julle die tempel van God is en dat die Gees van God in julle woon nie?" (1 Kor 3:16). Werk ons daaraan of laat ons dit maar vir later? Is ons eie-ek vir ons die hoogste prioriteit? Luister dan na die woorde van Haggai, want dit hou ook vandag nog vir ons 'n boodskap in: maak genoegsame tyd, nie afskeep tyd nie, om in gemeenskap met God te lewe en Hom met entoesiasme te dien.
"Laat julle as lewende stene opbou tot 'n geestelike huis, om 'n heilige priesterdom te wees en geestelike offers te bring wat deur Jesus Christus vir God welgevallig is." (1 Petrus 2:5).