General Lee's Battle Report van die Gettysburg -veldtog - Geskiedenis Podcasts - 2021
General Lee's Battle Report of Gettysburg Campaign - History
Hoofkwartier, Army of Northern Virginia, 20 Januarie 1864
Ek stuur vandag my verslag oor die laat veldtog van hierdie leër in Maryland en Pennsylvania, saam met die van die korps en ander bevelvoerders, sover dit ontvang is. General Longstreet se lys van ongevalle en die verslae van sy ondergeskikte beamptes word gestuur sodra dit van hom verkry kan word.
Ek stuur ook die verslag van die mediese direkteur en 'n paar ander dokumente wat in die meegaande skedule genoem word, aan. Met verwysing na eersgenoemde wil ek opmerk dat dit noodwendig onvolmaak is om redes wat in my verslag genoem word. Die werklike ongevalle en die aantal vermiste kan slegs geleer word uit die verslae van die bevelvoerende offisiere, en daar moet in gedagte gehou word dat hulle gewoonlik alle lig gewondes omhels, selfs wat aan diens bly, onder die indruk dat die verlies wat gely word, is 'n maatstaf van die diens wat gelewer word en die gevaar. Ek heg ook 'n kaart van die roetes van die weermag en een van die lyne by Hagerstown en Williamsport aan. Die van die slagveld van Gettysburg sal sodra dit voltooi is, gestuur word.
Baie respekvol, u obt servt
Ek het die eer om 'n gedetailleerde verslag in te dien oor die operasies van hierdie leër, vandat hy die Junick -distrik vroeg in Junie verlaat het tot die besetting van die Rapidan -lyn in Augustus.
By die terugtrekking van die Federale Weermag onder bevel van generaal -majoor Hooker uit Chancellorsvillc, beset dit die grond noord van die Rappahannock oorkant Fredericksburg, waar dit nie aangeval kan word nie, behalwe in nadeel.
Dit was vasbeslote om dit uit hierdie posisie te haal en, indien moontlik, die toneel van vyandelikhede na die Potomac oor te dra. Die uitvoering van hierdie doel het ook betrekking gehad op die uitdrywing van die mag onder generaal Milroy wat die onderste Shenandoah -vallei gedurende die voorafgaande winter en lente aangetas het. As ons nie die waardevolle resultate kon bereik nie, wat na verwagting sou volg op 'n besliste voordeel wat die vyand in Maryland of Pennsylvania behaal het, is gehoop dat ons ten minste die plan vir die somerveldtog tot dusver moet versteur om die uitvoering daarvan gedurende die seisoen te voorkom van aktiewe bedrywighede.
Die bevele van Longstreet en Ewell is aan die gang gesit en op 7 Junie om die Culpeper Court House opgeslaan. Sodra hulle optog deur die vyand ontdek is, gooi hy 'n mag oor die Rappahannock ongeveer twee kilometer onder Fredericksburg, blykbaar met die oog op waarneming. Hill se korps het die troepe dopgehou, met instruksies om die bewegings van die weermag te volg sodra hulle uittree.
Die kavallerie onder generaal Stuart, wat naby die Culpeper Court House gekonsentreer is, is op 9 Junie aangeval deur 'n groot mag van federale kavallerie ondersteun deur infanterie, wat die Rappahannock by Beverly's en Kelly's Fords oorgesteek het. Na 'n ernstige verlowing, wat van vroegoggend tot laatmiddag voortduur, was die vyand genoodsaak om die rivier met groot verlies oor te steek, en ongeveer vyfhonderd gevangenes, drie stukke artillerie en verskeie kleure in ons hande gelaat.
Generaal Imboden en generaal Jenkins is beveel om saam te werk aan die geprojekteerde ekspedisie na die vallei, generaal Imboden deur met sy bevel na Romney te beweeg, om te keer dat die troepe wat die Baltimore en Ohio Railroad bewaak, diegene by Winchester versterk, terwyl generaal Jenkins direk na laasgenoemde plek met sy kavallerie -brigade, ondersteun deur 'n bataljon infanterie en 'n battery van die Maryland Line.
Generaal Ewell het op 10 Junie Culpeper Court House verlaat. Hy het die takke van die Shenandoah naby Front Royal oorgesteek en op die 7de Cedarville bereik, waarna generaal Jenkins by hom aangesluit het. Deur generaal Rodes met sy afdeling en die grootste deel van Jenkins se brigade los te maak om 'n mag van die vyand wat in Berryville gestasioneer was, te ontwrig, het generaal Ewell met die res van sy bevel oorgegaan na Winchester, Johnson se afdeling wat deur die Front Royal Road, Early's by the Valley, gevorder het. turnpike, wat dit in Newtown binnegekom het, waar die troepe van Maryland by hulle aangesluit het.
SLAG VAN WINCHESTER
Die vyand is op albei paaie ingedryf, en ons troepe het die aand van die 13de in die geveg naby die stad gestop. Op dieselfde dag het die mag wat Berryville beset het, teruggetrek na Winchester toe General Rodes nader gekom het. Die volgende oggend beveel generaal Ewell vir General Early om 'n gevestigde posisie noordwes van Win-
chester, naby die Pughtown -pad, wat laasgenoemde beampte by die ondersoek na die grond ontdek het, die hoofvestings sou beveel.
Om die beweging van generaal Early te dek, neem generaal Johnson standpunt in tussen die pad na Miliwood en die na Berryville en het sy skermutselinge na die stad gevorder. Generaal Early, wat 'n deel van sy bevel gelaat het om die aandag van die vyand te vestig, terwyl die res 'n gunstige posisie verkry het sonder om dit raak te sien, en ongeveer 5 bls. m. twintig stukke artillerie onder luitenant -kolom Hilary P. Jones maak skielik oop op die verskansings. Die vyand se gewere is gou stilgemaak. Die brigade van Hays het daarna na die aanval gegaan en die werke met storms uitgevoer en ses stukke geweer vasgevang, waarvan twee aangeskakel is en 'n kolom versprei wat gevorm het om die posisie weer in te neem.
Die vyand het dadelik die werke links van die wat deur Hays geneem is, laat vaar en teruggetrek in sy belangrikste vestings wat generaal Early die oggend voorberei het. Die verlies van die gevorderde werke het die ander egter onhoudbaar gemaak, en die vyand het in die nag teruggetrek en sy siekes en gewondes verlaat, tesame met sy artillerie, waens en winkels. In afwagting op so 'n beweging sodra hy van Early se sukses gehoor het, het generaal Ewell opdrag aan generaal Johnson gegee om met 'n deel van sy bevel 'n punt op die Martinsburg -pad te beset, ongeveer twee en 'n half kilometer van Winchester, waar hy óf die vyand se terugtog kon onderskep, óf hulp in 'n aanval sou daar in die oggend verdere weerstand gebied moet word. Generaal Johnson marsjeer saam met Nicholls en 'n deel van Steuart se brigades, vergesel deur luitenant -kollega Andrews met 'n skeiding van sy artillerie, en die Stonewall Brigade word beveel om te volg. Hy vind die pad na die plek wat deur generaal Ewell aangedui word, moeilik om in die duisternis te verbygaan, en volg Johnson wat deur Jordan's Springs lei na Stephenson's Depot, waar hy 'n gunstige posisie inneem op die Martinsburg -pad, ongeveer vyf kilometer van Winchester af. Net toe sy lyn gevorm is, kom die terugtrekkende kolom, bestaande uit die hoof van die leër van generaal Milroy, en val hom dadelik aan.
Die vyand, al was dit in superieure mag, bestaande uit infanterie en kavallerie, is galant afgeweer, en al die pogings om sy weg te vind, het hy sterk flankeende partye tegelykertyd na regs en links gestuur, terwyl hy steeds 'n swaar vuur voorlangs aan die gang gehou het. Die party aan die regterkant is teruggedryf en agtervolg deur die Stonewall Brigade, wat per geleentheid aangekom het. Dit aan die linkerkant is gebreek en versprei deur die 2de en iode Louisiana -regimente wat deur die artillerie gehelp is, en in 'n kort tydjie byna die hele infanteriemag, onder meer as driehonderdhonderd man met elf kleure, oorgegee, die kavallerie alleen ontsnap.
Generaal Milroy met 'n klein groepie vlugtelinge vlug na Harper's Ferry. Die aantal gevangenes wat tydens hierdie aksie geneem is, het die mag oorgeneem onder generaal Johnson, wat praat oor die welverdiende lof van die optrede van die offisiere en manne van sy bevel.
Intussen marsjeer generaal Rodes van Berryville na Martinsburg en bereik laasgenoemde plek in die middag van die i4th. Die vyand het weerstand getoon, maar het gou padgegee, terwyl die kavallerie en artillerie teruggetrek het na Williamsport, die infanterie na Shepherdstown, onder die dekmantel. Die roete wat laasgenoemde gevolg het, was eers bekend toe dit te laat was om te volg, maar eersgenoemde is so vinnig agtervolg, terwyl Jenkins se troepe aan die voorpunt was, dat hulle gedwing was om vyf van hul ses stukke artillerie te laat vaar. Ongeveer tweehonderd gevangenes is geneem, maar die vyand het sy stoorgoed vernietig.
Hierdie operasies het gelei tot die uitsetting van die vyand uit die vallei, die vang van vierduisend gevangenes, met 'n ooreenstemmende aantal handwapens, agt en twintig stukke superieure artillerie, insluitend dié wat deur generaal Rodes en generaal Hays geneem is, ongeveer driehonderd waens en as baie perde, tesame met 'n aansienlike hoeveelheid wapens, kommissarisse en kwartiermeesterswinkels. Ons hele verlies was 47 dood, 219 gewond en drie vermis.
MAART IN PENNSYLVANIA
Die aand toe Ewell in Winchester verskyn, het die vyand voor A.P. Hill op Fredericksburg die Rappahannock teruggekeer, en die hele leër van generaal Hooker het hom aan die noordekant van die rivier onttrek. Om hom te mislei oor ons voornemens en terselfdertyd Hill se korps te beskerm tydens sy opmars in die Rappahannock, verlaat Longstreet Culpeper Court House op die vyfde en vorder langs die oostelike kant van die Blue Ridge, beset Ashby's en Snicker's Gaps . Hy was saam met drie brigades van sy afdeling, terwyl hy by Culpeper was, deur generaal Pickett.
Generaal Stuart met drie brigades kavallerie het aan die regterkant van Longstreet beweeg en voor die gapings stelling ingeneem.
Hampton's en Jones se brigades het langs die Rappahannock- en Hazelrivier voor die Culpeper Court House gebly met instruksies om die hoofliggaam te volg sodra Hill se korps die punt bereik het.
Op die 17de Fitz Lee se brigade onder kolonel Munford, wat op pad was na Snicker's Gap, is naby Aldie deur die Federale kavallerie aangeval. Die aanval is met verlies afgeweer, en die brigade het stand gehou totdat hy beveel is om terug te val, terwyl die regter bedreig word deur 'n ander liggaam wat uit Hopewell na Middleburg kom. Die laasgenoemde
geweld is uit Middleburg verdryf en deur Robertson se brigade na Hopewell agtervolg, wat omtrent donker opgedaag het. Die terugtog daarvan is onderskep deur W.H.F. Lee se brigade onder kolonel Chambliss, Jr., en die grootste deel van 'n regiment wat gevange geneem is.
Gedurende die drie daaropvolgende dae was daar baie skermutselinge, generaal Stuart neem 'n posisie wes van Middleburg in waar hy die res van sy bevel afwag.
Generaal Jones arriveer op die 9de en generaal Hampton in die namiddag van die volgende dag, nadat hy op sy opmars 'n kavalleriemag afgeweer het wat na herkenning gestuur is in die rigting van Warrenton. Op die 21ste val die vyand met infanterie en kavallerie aan, en genl Stuart verplig om na 'n dapper weerstand terug te val na die gapings van die berge. Die vyand tree die volgende dag af, nadat hy net 'n ent verder as Upperville gevorder het.
In hierdie verlowings het die kavallerie 'n verlies van vyfhonderd en tien gesterf, gewond en vermis gely. Onder hulle was verskeie waardevolle beamptes wie se name in Geni Stuart se verslag genoem word. Een stuk artillerie is uitgeskakel en op die veld gelaat.
Die vyand se verlies was swaar. Ongeveer vierhonderd gevangenes is geneem en verskeie kleure.
Die Federale Weermag het blykbaar die benaderings na Washington bewaak en het geen ingesteldheid getoon om die offensief te hervat nie. Intussen het die vordering van Ewell, wat reeds in Maryland was, met Jenkins se kavallerie tot in Pennsylvania tot by Chambersburg gevorder, dit nodig gemaak dat die res van die leër binne ondersteuningsafstand was, en Hill wat die vallei bereik het, was Longstreet teruggetrek aan die westekant van die Shenandoah, en die twee korps het naby Berryville laer opgeslaan.
Generaal Stuart is aangesê om die bergpasse met 'n deel van sy bevel te hou, solank die vyand suid van die Potonac bly, en met die res om Maryland oor te steek en homself aan die regterkant van generaal Ewell te plaas. Op voorstel van die voormalige offisier dat hy die vyand kan beskadig en sy gang deur die rivier kan vertraag deur in sy agterkant te kom, is hy gemagtig om dit te doen, en dit is aan sy diskresie oorgelaat of hy die Maryland -kasteel of wes van die Blou wil binnegaan Ridge, maar hy het die opdrag gekry om geen tyd te verloor deur sy bevel regs in ons kolom te plaas sodra hy die vyand sou sien wat noordwaarts beweeg nie.
Op die 22ste dag marsjeer generaal Ewell in Pennsylvania met Rodes en Johnson se afdelings voorafgegaan deur Jenkins se kavalerie, en neem die pad van Hagerstown deur Chambersburg na Carlisle, waar hy op die 27ste aankom. Early se afdeling, wat Boonsboro beset het, het met 'n parallelle pad na Greenwood verhuis, en volgens die voorskrifte
Die vordering van die vyand na laasgenoemde plek was onbekend, en die weer was ongunstig, maar die optog is uitgevoer met die oog op die troos van die troepe.
Die afdeling van Heth het Cashtown op die 29ste bereik, en die volgende oggend het Pettigrew se brigade, wat deur GenI Heth gestuur is om voorraad by Gettysburg te bekom, dit deur die vyand beset gevind. Omdat onkundig was oor die omvang van sy mag, was generaal Pettigrew nie bereid om 'n aanval met sy enkele brigade te waag nie en keer terug na Cashtown. General Hill arriveer die aand met Pender se afdeling, en die volgende oggend, Julie lSt, vorder met hierdie twee afdelings, vergesel van die artilleriebataljons van Pegram en McIntosh, om vas te stel watter sterkte die vyand was, wie se mag hoofsaaklik uit kavalerie moes bestaan. .
Die leidende afdeling onder generaal Heth het die vyette se vyette ongeveer drie myl wes van Gettysburg gevind, en het voortgegaan tot binne 'n kilometer van die stad, toe twee brigades na herontdekking gestuur is. Hulle het baie vurig in die vordering van die vyand gery, maar het later groot getalle teëgekom en was genoodsaak om met verlies af te tree, terwyl brigadier -generaal Archer, onder bevel van een van die brigades, gevange geneem word.
Generaal Heth berei hom toe voor vir aksie, en sodra Pender aankom om hom te ondersteun, word beveel deur General Hill om op te tree. Die artillerie is in posisie geplaas en die betrokkenheid is met krag geopen. Generaal Heth druk die vyand geleidelik terug, breek sy eerste en tweede reël en val sy derde met groot resolusie aan. Ongeveer 2 _ bl. die opmars van die korps van Ewell, bestaande uit die Rodes -afdeling, met Carter se artilleriebataljon, het langs die Middletown -pad aangekom, en vormend aan Heth se linkerkant, amper reghoekig met sy lyn, het hulle hartlik met nuwe getalle van die vyand besig geraak. Heth se troepe wat swaar gely het in hul uitgerekte stryd met 'n superieure mag, is verlig deur Pender's en Vroeë aankoms langs die Heidlersburg -pad het kort daarna links van Rodes posisioneer toe 'n algemene opmars gemaak is.
Die vyand het aan alle kante meegegee en is met groot verlies deur Gettysburg gery. Generaal -majoor Reynolds, wat in bevel was, is dood. Meer as vyfduisend gevangenes, uitgesluit 'n groot aantal gewondes, drie stukke artillerie en verskeie kleure, is vasgevang. Onder die gevangenes was twee brigadier -generaals, waarvan een gewond is.
Ons eie verlies was swaar, waaronder 'n aantal offisiere, onder wie generaal -majoor Heth, en Brigadier General Scales, van Pender se afdeling, ernstig gewond.
Die vyand het teruggetrek na 'n reeks heuwels suid van Gettysburg, waar hy 'n sterk infanterie en artillerie toon.
Van die gevangenes is vasgestel dat ons verloof was met twee leërkorpse wat voorheen onder bevel was van generaal Hooker, en dat die res van die leër onder generaal Meade Gettysburg nader. Sonder inligting oor die nabyheid daarvan, kon die sterk posisie wat die vyand aangeneem het, nie aangeval word sonder om die vier afdelings wat reeds verswak en uitgeput was deur 'n lang en bloedige stryd, aan 'n oorweldigende aantal nuwe troepe bloot te stel nie.
Generaal Ewell het dus die opdrag gekry om die heuwel wat deur die vyand beset is, te dra as hy dit prakties sou vind, maar om 'n algemene verbintenis te vermy tot die aankoms van die ander afdelings van die leër wat beveel is om vorentoe te kom. Hy het besluit om af te wag op Johnson se afdeling, wat vanaf Carlisle langs die pad wes van die berge opgeruk het om die treine van sy korps te bewaak, en gevolglik eers in 'n laat uur Gettysburg bereik het. Intussen het die vyand die punt ingeneem wat generaal Ewell bedoel het om te gryp, maar met watter krag dit nie vasgestel kon word nie weens die duisternis. 'N Onderskeepte gestuur het getoon dat 'n ander korps daardie middag vier myl van Gettysburg gestop het.
Onder hierdie omstandighede is daar besluit om nie aan te val tot by die aankoms van Longstreet nie, waarvan twee afdelings, dié van Hood en McLaws, gedurende die nag ongeveer vier myl agterop laer opgeslaan het. Anderson se afdeling van Hill's corps het na die verlowing na vore gekom.
Dit was nie bedoel om 'n algemene stryd so ver van ons basis af te lewer nie, tensy dit aangeval word, maar onverwags op die hele Federale Weermag sou kom om deur die berge met ons uitgebreide treine terug te trek, sou moeilik en gevaarlik gewees het. Terselfdertyd kon ons nie op 'n aanval wag nie, aangesien die land ongunstig was vir die insameling van voorraad in die teenwoordigheid van die vyand wat ons voedselpartye kon belemmer deur die bergpasse met plaaslike en ander troepe te hou. 'N Slag was dus in 'n mate onvermydelik, en die sukses wat reeds behaal is, het hoop op 'n gunstige saak gegee.
Die vyand het 'n sterk posisie beklee, met sy reg op twee gebiede langs mekaar, die een suidoos en die ander, bekend as Cemetery Hill, onmiddellik suid van die stad, wat aan die basis lê. Sy lyn strek daarvandaan op die hoë grond langs die Emmitsburg -pad, met 'n steil nok agter, wat ook beset was. Hierdie rant was moeilik om op te styg, veral die twee heuwels wat hierbo genoem is, vorm die noordelike punt, en 'n derde aan die ander kant waarop die vyand se linkerkant rus. Talle klip- en spoorheinings langs die
Die helling het sy troepe beskerm en ons opgang belemmer. Aan sy voorkant was die grond golwend en in die algemeen oop vir ongeveer 'n driekwart kilometer.
Die korps van generaal Ewell vorm ons linkerkant, Johnson se afdeling was oorkant die hoogte aangrensend aan Cemetery Hill, Early's in die middel, voor die noordkant van laasgenoemde en Rodes aan sy regterkant. Hill se korps kyk uit na die westekant van Cemetery Hill en strek byna parallel aan die Emmitsburg -pad, wat 'n hoek maak met Ewell's. Pender se afdeling vorm sy linkerkant, Anderson sy regterkant, Heth's, onder Brigadier -generaal Petrigrew, wat in reserwe was. Sy artillerie onder kolonel Walker was langs sy lyn in 'n geskikte posisie geplaas.
Dit was vasbeslote om die hoofaanval op die linkerkant van die vyand te maak en te poog om 'n posisie te verkry waaruit gedink word dat ons artillerie met effek tot stand kan kom.Longstreet is aangesê om die afdelings van MeLaws en Hood aan die regterkant van Hill te plaas, gedeeltelik omhulsel van die linkerkant van die vyand, waarin hy sou ry. General Hill is beveel om die middel van die vyand te bedreig, om te verhoed dat versterkings na enige vleuel getrek word, en werk saam met sy regte afdeling in die aanval van Longstrcet.
Generaal Ewell het die opdrag gekry om 'n gelyktydige demonstrasie van die vyand se reg te maak, omskep te word in 'n werklike aanval as die geleentheid dit bied
Ongeveer vier bl. Longstreet se batterye het oopgegaan, en kort daarna het Hood se afdeling regs tot regs na die aanval oorgegaan. McLaws het ietwat later gevolg, vier van Anderson se brigades, dié van Wilcox, Perry, Wright en Posey wat hom aan die linkerkant ondersteun het in die volgorde. Die vyand is spoedig uit sy posisie op die Emmitsburg -pad gedryf na die voorblad van 'n kloof en 'n lyn met klipheinings aan die voet van die nok in sy agterkant. Hy is daarvan ontslae geraak ná 'n hewige gesukkel, en het teen die rant teruggetrek en 'n aantal van sy batterye in ons besit gelaat. Die brigades van Wilcox en Wright vorder met groot dapperheid en breek opeenvolgende lyne van die vyand se infanterie en dwing hom om 'n groot deel van sy artillerie te laat vaar. Wilcox het die voet bereik en Wright het die kruin van die rif self gekry en die vyand aan die teenoorgestelde kant gedryf. Maar ek word van McLaws geskei en gaan verder as die ander twee miljard. gadcs van die afdeling is hulle voor en op beide kante aangeval en gedwing om af te tree, omdat hulle nie die gevange artillerie kon afskrik nie. McLaws se linkerkant het ook teruggeval, en dit was nou amper donker, maar General Longstreet was vasbeslote om te wag op die aankoms van generaal Pickett.
Hy het sy bevel gegee om die grond wat aan die regterkant verkry is, te behou,
trek sy linkerkant terug na die eerste posisie waaruit die vyand verdryf is.
Vier stukke artillerie, 'n paar honderd gevangenes en twee regimentvlae is geneem. Sodra die verlowing aan ons regterkant begin, het generaal Johnson met sy artillerie geopen, en ongeveer twee uur later het hy die heuwel langs Cemetery Hill opgevaar met drie brigades, waarvan die vierde deur 'n demonstrasie aan sy linkerkant aangehou is. Kort daarna val General Early Cemetery Hill aan met twee brigades, ondersteun deur 'n derde, waarvan die vierde voorheen losgemaak is. Die vyand het die sterkte van die posisies wat Johnson en Early deur grondwerke aangeval het, aansienlik verhoog.
Die troepe van eersgenoemde het geleidelik teen die steil en ruige styging onder 'n swaar vuur opgetrek en die vyand in sy verskansings gedryf, waarvan 'n deel deur Steuart se brigade gedra is en 'n aantal gevangenes geneem is. Die wedstryd is laat opgehou, maar sonder verdere voordeel. Op Cemetery Hill is die aanval deur Early se voorste brigades, dié van Hays en Hoke, onder kolonel Avery, met krag gedoen. Twee lyne van die vyand se infanterie is van die voorblad van 'n paar klip- en plankheinings aan die kant van die opdraande losgeslaan en teruggedryf in die werke op die kruin waarin ons troepe hul weg gedwing het en verskeie stukke artillerie beslag gelê het.
'N Swaar mag het teen hul regs opgeduik wat sonder ondersteuning was, en hulle was genoodsaak om af te tree, en het ongeveer honderd gevangenes en vier kleure saamgebring. Generaal Ewell het generaal Rodes beveel om in samewerking met Early aan te val, wat sy reg dek, en het brigadier -generaal [James H.] Lane, wat toe die bevel van Pender se afdeling was, versoek om saam te werk aan die regterkant van Rodes. Toe die tyd vir die aanval aanbreek, was generaal Rodes, sonder om sy troepe in posisie te hê, onvoorbereid om met generaal Early saam te werk, en voordat hy gereed was, was laasgenoemde verplig om af te tree weens gebrek aan die verwagte steun aan sy regterkant. Generaal Lane was bereid om die nodige hulp te verleen, en het generaal Rodes daarvan in kennis gestel, maar laasgenoemde het dit nutteloos geag om vooruit te gaan na die mislukking van Early se aanval.
In hierdie verlowing was ons verlies aan mans en offisiere groot. Generaal -majoor Hood en Pender, brigadier -generaals Jones, Semmes, George T. Anderson en [William] Barksdale, en kolonel Avery onder bevel van Hoke se brigade, is gewond, die laaste twee dodelik. Generaals Pender en Senmes is dood nadat hulle na Virginia verhuis is.
Die gevolg van die bedrywighede van hierdie dag het die oortuiging veroorsaak dat met behoorlike aksie, en met die groter steun wat die posisies aan die regterkant verkry het, die artillerie die aanval sou kon doen
kolomme, behoort ons uiteindelik te slaag, en dit was gevolglik vasbeslote om die aanval voort te sit.
Die algemene plan was onveranderd. Longstreet, versterk deur Pickett se drie brigades, wat gedurende die middag van die 2d naby die slagveld aangekom het, is beveel om die volgende oggend aan te val, en generaal Ewell is beveel om die vyand se reg terselfdertyd aan te val. Laasgenoemde het generaal Johnson gedurende die nag versterk met twee brigades van Rodes en een uit Earlv se afdeling.
General Longstreet se besluite is nie so vroeg voltooi as wat verwag is nie, maar voordat kennisgewing aan generaal Ewell gestuur kon word, het generaal Johnson reeds verloof geraak, en dit was te laat om hom te herroep. Die vyand het probeer om die werke wat die vorige aand geneem is, te herstel, maar is afgeweer en generaal Johnson val op sy beurt aan. Na 'n dapper en langdurige stryd waarin die vyand 'n deel van sy verskansings moes laat vaar, kon generaal Johnson nie die sterk versterkte kruin van die heuwel dra nie. Die geprojekteerde aanval op die linkerkant van die vyand, wat nie gemaak is nie, het hom in staat gestel om sy regterhand te behou met 'n sterk mag wat groter is as die van generaal Johnson, en uiteindelik sy flank en agterkant te bedreig, sodat hy in sy oorspronklike posisie kon terugtrek een bl. m.
Die Gettysburg -veldtog was 'n militêre inval in Pennsilvanië deur die belangrikste Konfederale weermag onder generaal Robert E. Lee in die somer 1863. Die Unie het 'n beslissende oorwinning in Gettysburg, 1–3 Julie, met swaar ongevalle aan beide kante behaal. Lee het daarin geslaag om met die grootste deel van sy leër terug te keer na Virginia. Dit was 'n keerpunt in die Amerikaanse burgeroorlog, met Lee wat toenemend teruggedruk het in die rigting van Richmond tot sy oorgawe in April 1865. Na sy oorwinning in die Slag van Chancellorsville het Lee se leër van Noord -Virginia noordwaarts getrek vir 'n massiewe aanval wat nodig was om broodnodig te kry voorrade, om die burgerlike moraal in die Noorde te ondermyn en om oorlogs-elemente aan te moedig. Die Unie -leër van die Potomac is onder bevel van genl.maj. Joseph Hooker en daarna (vanaf 28 Junie) deur majoor -generaal George G. Meade.
Lee se leër het op 3 Junie 1863 van die Federale kontak in Fredericksburg, Virginia, weggegaan. Die grootste oorwegend kavalerie -oorlog van die oorlog is op 9 Junie by Brandy -stasie geveg. vang die Unie -garnisoen in Winchester, in die Tweede Slag van Winchester, 13–15 Junie. Lee's Second Corps, wat die Potomacrivier oorsteek, vorder deur Maryland en Pennsylvania, bereik die Susquehanna -rivier en bedreig die staatshoofstad Harrisburg. Die Army of the Potomac was egter agtervolg en het Frederick, Maryland, bereik voordat Lee besef het dat sy teenstander die Potomac oorgesteek het. Lee het vinnig beweeg om sy weermag rondom die kruispad Gettysburg te konsentreer.
Die Slag van Gettysburg was die dodelikste van die oorlog. Die Konfederate het as 'n toevallige byeenkoms op 1 Julie begin slaag om Union -kavallerie en twee infanteriekorps uit hul verdedigingsposisies, deur die stad en op Cemetery Hill te dryf. Op 2 Julie, met die meeste van die twee leërs wat tans teenwoordig is, het Lee hewige aanvalle op beide flanke van die verdedigingslinie van die Unie geloods, wat met groot verliese aan beide kante afgeweer is. Op 3 Julie vestig Lee sy aandag op die sentrum van die Unie. Die nederlaag van sy massiewe infanterie -aanval, Pickett's Charge, het daartoe gelei dat Lee 'n terugtog beveel het wat die aand van 4 Julie begin het.
Die Konfederale toevlug na Virginia is geteister deur slegte weer, moeilike paaie en talle skermutselinge met die kavallerie van die Unie. Meade se weermag het egter nie aggressief genoeg gemanoeuvreer om te verhoed dat Lee die nag van 13–14 Julie die Potomac na veiligheid oorsteek nie.
• Bied 'n onthullende blik op die ware nagevolge van die Gettysburg -veldtog.
• Verduidelik dat die geveg nie op die Potomacrivier geëindig het nie, maar twee weke later diep in die middel van Virginia.
• Die aanskoulike prosa, tesame met oorspronklike kaarte en uitstaande foto's, lewer 'n belangrike bydrae tot die burgeroorlogliteratuur.
Jeffrey Hunt 's Meade en Lee Na Gettysburg: Die vergete finale fase van die Gettysburg-veldtog, van Falling Waters tot Culpeper Court House, 14-31 Julie 1863, onthul lesers van die burgeroorlog wat al 150 jaar lank in die oog het: die Die Gettysburg -veldtog het nie op 14 Julie by die oewer van die Potomac geëindig nie, maar twee weke later in die middel van Virginia, langs die lyn van die Rappahannock.
In teenstelling met wat algemeen geglo het, het Robert Lincoln se leër van Noord -Virginia, toe Robert E. Lee se leër van Noord -Virginia oor die geswelde Potomac teruggekeer het na Virginia toe, die George -administrasie daarop aangedring om George Meade vinnig na te jaag - en dit het hy gedoen. In plaas daarvan om in die nasleep van Lee te volg, het Meade egter suidwaarts beweeg aan die oostekant van die Blue Ridge-berge in 'n kat-en-muis-speletjie om sy vyand te bedink en die strategiese gapings wat die hoë beboste terrein binnedring, vas te vang. Deur dit te doen, sou Lee in die noordelike dele van die Shenandoah -vallei vasgekeer word en moontlik die beslissende oorwinning behaal wat die wapens van die Unie noord van die Potomac ontwyk het.
Die twee weke daarna was 'n groot skaakwedstryd met alles op die spel-hoë drama gevul met harde optogte, kavalerie-aanklagte, hewige skermutselinge en stelgevegte wat dreig om te eskaleer tot 'n groot verbintenis met die potensiaal om die oorlog in die Oostelike teater. Een ding bly duidelik: Unie -soldate, van privaat tot generaal, was steeds bang vir die dodelikheid van die leër van Lee.
Meade en Lee After Gettysburg, die eerste van drie bundels oor die veldtogte wat tussen die twee teëstanders tussen 14 Julie en einde 1863 gevoer is, maak staat op amptelike rekords, regimentgeskiedenis, briewe, koerante en ander bronne om daagliks dag rekenskap van hierdie fassinerende hoogtepunt -aangeleentheid. Die aanskoulike prosa, tesame met oorspronklike kaarte en uitstaande foto's, lewer 'n belangrike bydrae tot die burgeroorlogliteratuur.
Danksy Hunt het hierdie belangrike twee weke - tot nou toe oorskadu deur die slag van Gettysburg en byna heeltemal geïgnoreer deur skrywers uit die burgeroorloggeskiedenis - uiteindelik die aandag gekry wat hulle lankal verdien het. Lesers sal die Gettysburg -veldtog nooit op dieselfde manier sien nie.
Lee se invasie van Pennsylvania
In die lente van 1862 het die Konfederasie sy maksimum mobiliseringspoging aangewend om sy onafhanklikheid te verseker. In April het die Konfederasie 'n diensplig uitgevaardig. Kort daarna laat vaar die verdediging "cordon " wat gelei het tot die verlies van westelike Tennessee, soos Frederick die Grote eenkeer opgemerk het: " hy wat probeer om alles te verdedig, beland niks en verdedig sy mannekrag in die veld leërs om die Unie -magte wat suidwaarts styg, te konfronteer.
In September 1862 volg Robert E. Lee 's Army of Northern Virginia sy oorwinning op Second Manassas op deur Maryland binne te val. In Oktober het Braxton Bragg se Army of Tennessee probeer om die konfederale verliese in die weste van Tennessee om te keer deur Kentucky binne te val. Maar Lee is by Antietam nagegaan, en Bragg is teruggedraai in Perryville. Die jaar eindig in die middel van Tennessee met die getrokke geveg van Murfreesboro/Stones River en in Noord -Virginia met die federale debakel in Fredericksburg. Die leërs aan beide kante vestig hulle in die winterkwartiere.
Eind April 1863 het die Unie -leër van die Potomac onder sy nuwe bevelvoerende generaal, Joe Hooker, probeer om Lee uit sy sterk posisie op Fredericksburg te maneuveer, maar Lee het daarteen teëgekom en 'n wonderlike oorwinning behaal op Chancellorsville (sien "A Tale of Two Mays "). Soos hy in 1862 gedoen het, beskou Lee sy oorwinning as 'n geleentheid om opgevolg te word deur die Noorde binne te val in die hoop om 'n federale leër op die bodem van die Unie te vernietig. In wese verteenwoordig Chancellorsville die eerste stap van Lee 's Gettysburg -veldtog.
'N Inval op Pennsylvania was slegs een van die Konfederale strategiese opsies in die somer van 1863. Sommige het aangevoer namens die verskuiwing van hulpbronne van Virginia na Mississippi om Vicksburg te herleef. Ander het gepleit vir die versterking van Bragg in die middel van Tennessee, sodat hy die Unie -leër van die Cumberland onder William Rosecrans uit sy posisie kon maneuver deur sy inval in Kentucky in 1862 te herhaal. Maar na Chancellorsville was dit waarskynlik te laat om die uitkoms by Vicksburg te beïnvloed, want die beleg was reeds aan die gang. Boonop het dit nie sin gemaak om kragte van die Konfederasie se enigste suksesvolle veldleër los te maak onder sy enigste suksesvolle generaal nie en dit na ander generaals te stuur wie se bevoegdheid twyfelagtig was. Uiteindelik het Lee effektief aangevoer dat die beste gebruik van beperkte konfederale hulpbronne Pennsylvania sou binnedring.
Na die Seven Days ' Battles op die Virginia -skiereiland in Junie 1862, het Lee sy Army of Northern Virginia in twee korpse georganiseer, die eerste onder bevel van James Longstreet en die tweede deur "Stonewall " Jackson. Na die dood van Jackson in Chancellorsville, herorganiseer Lee die weermag in drie korps: I Corps onder Longstreet II Corps onder James Ewell en III Corps onder Ambrose Powell Hill. Albei was uitstekende afdelingsbevelvoerders. Hulle verhoging tot die korpsbevel was egter 'n voorbeeld van die "Peter Principle " op die werk: bevordering tot een vlak bo een se bekwaamheid. Lee sou Jackson in Pennsylvania erg mis.
Op 3 Junie glip Lee uit sy basis by Fredericksburg en weswaarts in die Vallei van Virginia in. Ewell het die voortou geneem, met Hill en Longstreet in spoor. Onseker oor die bedoelings van Lee, beveel Hooker sy kavalleriebevelvoerder, genl. Alfred Pleasonton, om 'n verkenning oor die Rappahannock te doen. Op 9 Junie het Pleasonton se kavallerie Jeb Stuart by Brandy Station verras. Die daaropvolgende geveg was die grootste betrokkenheid by die hele kavallerie van die oorlog. Alhoewel die Yankees uiteindelik uit die veld verdryf is, het die stryd Stuart in die verleentheid gebring. Dit illustreer ook die vordering wat gemaak is met die kwaliteit van Union -kavallerie onder Hooker. Maar miskien die belangrikste, dit het Hooker gewaarsku oor die beweging van Lee na die noorde.
Op 13 Junie begin Hooker noordwaarts in 'n poging om sy leër tussen Lee en die federale hoofstad te hou. Die volgende dag stuur Ewell 'n klein federale mag by Winchester. Op 15 Junie het Lee die Potomac oorgesteek. Tydens sy inval in Maryland in 1862, is die operasionele plan van Lee ontwrig deur onverwagte weerstand van die garnisoen van die Unie by Harpers Ferry. Hierdie keer het Lee dit geïgnoreer en direk noord van die Shenandoah -vallei af in die Cumberland -vallei wes van South Mountain.
Lee se doel was die Hooker -leër, maar hy moes weet waar dit was as hy dit sou aanval en vernietig. Stuart 's se kavallerie moes inligting verstrek, aangesien dit sy opmars na Pennsylvania ondersoek het, oos van Blue Ridge tussen Lee en die Federals, en hereniging met Lee in York, Pennsylvania. Ongelukkig vir Lee lê die kamp van die Unie langs die pad wat Stuart sou volg. Laasgenoemde moes verder na die ooste swaai en Hooker tussen Lee en die kavalerie plaas wat hy nodig gehad het om hom die plek van die Unie -leër te gee. Vir die volgende week kon Stuart nie die hoek draai nie, want die Army of the Potomac het baie vinniger beweeg as in die verlede. Die belangrikste rede hiervoor was dat Hooker sy bagasie -trein verminder het. Die Army of the Potomac was nou 'n baie meer behendige mag.
Op 28 Junie het Hooker gedreig om te bedank as sy eis om beheer oor die Harpers Ferry -garnisoen te aanvaar, verwerp word. Die generaal -generaal, Henry Halleck, aanvaar Hooker se bedanking, tot groot verbasing van laasgenoemde, en vervang hom met George Meade, 'n Pennsylvaniër wat voorheen bevel gegee het oor die Union V Corps.
Alle paaie lei na Gettysburg
'N Kykie na 'n kaart van die suidelike deel van Pennsylvania toon aan dat alle paaie na Gettysburg lei. Die stad lyk soos die naaf van 'n wiel met speke wat uit alle rigtings konvergeer: vanuit die suidweste, die Hagerstownweg uit die noordweste, die Cashtown Pike uit die noord-noordweste, die Mummasburgpad uit die noorde, die Carlisleweg uit die noordooste, die Harrisburgweg, uit die ooste, die Bonaughtownweg en die York Pike en uit die suide, die Emmitsburgweg, Taneytownweg en Baltimore Pike.
Die twee leërs was opereer in onkunde oor die ander ligging, maar op 30 Junie het beide Lee en Meade hul magte beveel om op Gettysburg saam te trek. Lee het Ewell beveel om van Carlisle en Hill suidwaarts te beweeg om oos van Cashtown af te trek. Die Army of the Potomac kom uit die suidooste, en Meade beveel die Unie -korps naaste aan Gettysburg, John Reynolds I Corps, om die stad te beset. Die vroegste wat Reynolds dit kon doen, was middel van die oggend van 1 Julie, so op die aand van 30 Junie het John Buford se kavaleriedivisie in posisie op die hoë grond wes van die stad beweeg om vas te hou totdat Reynolds aankom.
Die afwesigheid van Stuart was 'n ernstige gestremdheid vir Lee. Hy het slegs die nabyheid van die Unie -weermag ontdek weens inligting verskaf deur 'n spioen wat Longstreet gehuur het. Maar sodra hy 'n idee gehad het van die ligging van die vyand, het Lee 'n kenmerkend aggressiewe konsep van operasies aangeneem. Soos hy aan generaal -majoor Isaac Trimble geskryf het, sal ek 'n oorweldigende krag op hul opmars werp, dit verpletter, die sukses opvolg, die een korps op die ander dryf en deur opeenvolgende afstotings en verrassings, voordat hulle kan konsentreer, 'n skrik en vernietig die [Army of the Potomac] feitlik. "
Tog wou Lee 'n algemene verbintenis vermy totdat hy sy leër gekonsentreer het. Alhoewel twee van sy korps uit die noorde en die weste op Gettysburg saamtrek, sou Longstreet eers die volgende dag laat opstaan. Maar soos Napoleon na bewering opgemerk het, kan hondegevegte 'n geveg begin. die weste op die Cashtown Pike, het bots met Buford se kavallerie wes van die stad. Die slag van Gettysburg was aan die gang.
Die afdeling Heth 's het die vormkolom in lyn aangewend en gevorder teen Buford se troepe wat afgeklim het. Ondanks die feit dat hulle in die minderheid was, kon die kavalleriste, gewapen met herhalende karabiene, 'n groot hoeveelheid vuur lewer en het hulle gretig grond gegee.Heth het nietemin vorentoe gestoot na McPherson's Ridge, waar hy Reynolds I Corps teëgekom het wat sy vordering nagegaan het. Omstreeks 10:30 is Reynolds deur 'n Konfederale sluipskutter vermoor en bevel van I Corps het Abner Doubleday geval. Daar volg 'n stilte in die geveg toe I Corps na Seminary Ridge herontplooi word en albei kante op versterkings wag.
Omstreeks die middag het O.O. Howard 's XI Corps het aangekom en na Doubleday regs ontplooi, noordwaarts om die benadering van Ewell 's korps van Carlisle te hanteer. Lee het ook ongeveer hierdie tyd die veld bereik. Sonder intelligensie van Stuart het Lee nog steeds nie die volle gesindheid van die federale leër nie. Terwyl hy aan genl Richard Anderson van Hill's Corps geskryf het, by gebrek aan verslag van [Stuart], is ek in onkunde oor wat ons hier voor ons het. Dit kan die hele federale weermag wees, of dit is slegs 'n afskeiding. As dit die hele federale mag is, moet ons hier 'n geveg voer. "
Omstreeks 14:00 het Rodes se afdeling van die Ewell 's -korps, saam met Heth, die regterkant van die Federale I -korps getref. Ongeveer 'n uur later val die Jubal Early 's -afdeling van die Ewell 's -korps op die Harrisburgweg aan, wat die blootgestelde regterkant van die XI Corps stukkend slaan, 'n herhaling van die ongelukkige korps -ervaring twee maande tevore in Chancellorsville toe die aanval op Jackson 's plaasgevind het. het die korps gelei en die hele Unie -lyn opgerol. Die verloopte Federale trek deur Gettysburg terug na die begraafplaas en Culp 's Hills, die hoë grond suid van die stad. Intussen het die Federale I -korps op Seminary Ridge ook meegegee voor Hill 's se aanranding.
Lee het Ewell beveel om die aanval teen die nuwe posisie van die Unie aan te dring en as dit moontlik is. " Bewys dat hy geen Stonewall Jackson was nie, het Ewell geweier. Intussen het Winfield Scott Hancock "the Superb " op die veld aangekom voor sy naderende II Korps. Met die veronderstelling dat die veldtog van die Unie -magte was, het hy gewerk om die posisie van die Unie te versterk, terwyl hy op Meade gedruk het om die res van die Army of the Potomac so gou as moontlik op te roep.
Gedurende die eerste dag van die geveg het Lee twee korpse van die Unie verbrysel, wat 9 000 ongevalle veroorsaak het, waaronder 3 000 gevangenes, terwyl hy 6500 van sy eie gely het. Die Unie I -korps alleen het ongeveer 5 700 soldate verloor, waaronder 1 500 gevange geneem. Sommige eenhede het die grootste deel van die geveg gedra: byvoorbeeld, die 24ste Michigan, 'n regiment van die beroemde " Iron Brigade, ", die enigste all-Westerse brigade in die Army of the Potomac, het 399 van sy 496 soldate verloor. Alhoewel die Unie -posisie op Cemetery and Culp 's Hills sterk was, is die soldate van die I en XI Corps gedemoraliseer. As Ewell so aggressief soos Jackson was, is dit waarskynlik dat die konfederate die aand van 1 Julie die federale posisie sou beklee.
Lee en Longstreet: On the Cusp of Victory
Beide leërs is gedurende die aand van 1 Julie versterk. Longstreet het met twee van sy drie afdelings opgedaag (George Pickett 's -afdeling was nog 'n dag en 'n optog weg), en nog drie Unie -korps het die slagveld bereik. (Daar moet op gelet word dat die Unie -korps op daardie tydstip ongeveer die helfte van die grootte van die Konfederale korps was). Die posisie van die Unie het die vorm aanneem van 'n " fishhook, " met die hak en buiging weswaarts van Culp 's Hill na Cemetery Hill, en die skenk wat suidwaarts loop langs Cemetery Ridge na twee stygings, Little Round Top en Round Top.
Aangemoedig deur sy sukses op die eerste dag, besluit Lee om die aanval op 2 Julie te hernu. 'N Verkenning vroeg in die oggend het aan die lig gebring dat die Union-lyn ongeveer halfpad langs Cemetery Ridge gestrek het, kort van die hoë grond van Little Round Top. Lee het Longstreet beveel om sy twee huidige afdelings onder majoor -generaals John Bell Hood en Lafayette McLaws te neem en die Unie aan te val.
Terwyl Ewell op die Culp 's en Cemetery Hills teen die Unie betoog het, sou Longstreet, ondersteun deur 'n afdeling van Hill 's korps aan sy linkerkant, 'n flankaanval op die Union -lyn lewer. Lee is egter ingelig dat die Union -lyn op Cemetery Ridge suidwaarts verleng is, sodat hy sy oorspronklike plan gewysig het en Longstreet aangesê het om aan te val en echelon van suid na noord.
Alhoewel dit blyk dat dit die massa -beginsel skend deur stukkend aan te val, is 'n echelon -aanval ontwerp om die verdediger in foute te dwing deur hom te laat gapings in sy lyn skep terwyl hy ander probeer stop. Longstreet sou dus voordeel trek uit alle geleenthede wat hulle voorgestel het om die hele posisie van die unie op Cemetery Ridge los te maak.
Dit het 'n rukkie geneem om sy vertreklyn te bereik. Sy aanval het dus eers omstreeks 16:00 begin. Net toe Longstreet sy aanval sou begin, het Hood hom meegedeel dat die pad oop is vir die Unie -agterkant as hy sy afdeling verder na die suide kon swaai. Hoewel Longstreet so 'n stap voorgestaan ​​het, het hy verdwyn weens die ekstra tyd wat dit sou neem om so 'n maneuver uit te voer. Generaal Lee het my beveel om aan te val langs die Emmitsburgpad en dit is wat ek sal doen. "
Longstreet het nou sy aanval begin deur sy regterste afdeling onder Hood teen die links van die Unie vry te laat. Generaal -majoor George Sykes 's V Corps arriveer nou net op die slagveld en 'n brigade is vorentoe gehaas om Little Round Top en 'n mengelmoes van rotse bekend as Devil 's Den te beset om die Unie se vertrek te verseker. Die regiment aan die linkerkant van die brigade was kolonel Joshua Chamberlain se 20ste Maine, wie se desperate verdediging van Little Round Top verewig is in die historiese roman van Michael Shaara, Killer Angels en die film Gettysburg, wat op die roman gebaseer was.
Terwyl Hood Little Round Top aanval en Devil 's Den van die Yankees afstuur, het Longstreet die tweede fase van sy aanval begin deur die regtervleuel van die McLaws 's -afdeling vry te laat. Terwyl McLaws -brigades na Cemetery Ridge gevorder het, het hulle genl.maj. Daniel "Democrat Dan " Sickles ' III Corps teëgekom in 'n koringland en perskeboord net oos van die Emmitsburgweg. Vroeër die dag het Sickles, wat ontevrede was met sy posisie aan die voet van Cemetery Ridge, sonder opdrag na hierdie plek gevorder. Deur dit te doen, vorm hy nie net 'n opvallende nie, maar skep hy ook 'n gaping tussen sy regterkant en Hancock II Corps in die noorde. Dit was presies die soort fout wat 'n echelon -aanval bedoel was om te ontgin.
Die gevegte was wreed, maar die aanval op McLaws en#8217 het uiteindelik die Unie -aanslag ontbloot deur die Peach Orchard en die Wheatfield te vee. Meade en Hancock het probeer om die Konfederale gety te stuit deur troepe in die gaping te bring wat veroorsaak is deur die vernietiging van Sickles ' korps, maar hulle het swakhede elders in die Unie -lyn geskep. Die echelon -aanval was op die punt van sukses toe dit breek, net soos genl.maj. William Pender se afdeling van Hill 's se korps dit sou opneem. Om een ​​of ander rede het sy regterste brigade die bevel geweier om voort te gaan. Ten spyte van wat Longstreet genoem het " die beste drie uur en#8217 gevegte wat deur enige troepe op enige slagveld gedoen is, " het die aanval tot stilstand gekom.
Een episode val uit op die tweede dag in Gettysburg. Op die hoogtepunt van die geveg was die nuwe Alabama -brigade van 1500 mans van Cadmus Wilcox, wat die verpletterde oorblyfsels van die sekelkorps agtervolg het, op die punt om die verdediging van die Unie op Cemetery Ridge binne te dring. Vakbondbevelvoerders, waaronder Hancock, het versterkings vorentoe gehaas om die gaping te stop, maar op 'n kritieke tydstip was die enigste beskikbare troepe agt maatskappye en#8212262 mans en#8212 van die eerste Minnesota -vrywilligers. Hancock, wat na die gevegsvlae van Alabamans en#8217 gewys het, skreeu vir die kolonel van die regiment en sien u die kleure? Neem hulle. "
Soos die eerste kolonel in Minnesota later vertel het, het elke man in 'n oogwink besef wat die bevel vir ons die dood of wonde beteken, die offer van die regiment om 'n paar minute tyd te wen en die posisie te red, en waarskynlik die slagveld — 8212 en elke man het die noodsaaklikheid vir die offer gesien en aanvaar. "
Die Minnesotans het nie die kleure van die Alabama -brigade vasgevang nie, maar die skok van hul aanval het die Konfederate se momentum gebreek en kritieke tyd gekoop teen die koste van 215 dood en gewond, insluitend die kolonel en al drie sy offisiere. Die pos is beklee, maar kortliks het die 1ste Minnesota opgehou om te bestaan, met 'n slagoffersyfer van 82 persent, die hoogste van die oorlog vir enige regiment van die Unie in 'n enkele verlowing. Altesaam 9 000 troepe aan elke kant het op 2 Julie 'n slagoffer geword.
In 1877 het 'n voormalige Konfederale kolonel in die Army of Northern Virginia, Armistead Lindsay Long, geskryf dat die aanval van Pickett se afdeling op die derde [van Julie] meer gekritiseer is en steeds minder verstaan ​​word as enige ander akte van die Gettysburg -drama. " Wat toe waar was, bly vandag waar. Waarom het Lee 'n aanval geloods wat vandag blykbaar niks anders as 'n sinnelose vermorsing van lewe is nie?
Eerstens het Lee baie vertroue in die aanvallende mag gehad en & eacutelan van die Army of Northern Virginia. Soos Napoleon in die oorlog opgemerk het, is morele oorwegings verantwoordelik vir driekwart, die balans tussen die werklike magte slegs vir die ander kwartaal. geskryf het, " die feit is dat generaal Lee geglo het dat die weermag van Noord -Virginia, soos dit toe bestaan ​​het, enigiets kon vermag. "
Kritici het destyds beweer dat Lee nie die mag van die verdediging erken nie. Maar in werklikheid hang die verhouding tussen die offensief en die verdediging baie af van die & eacutelan en trefkrag van die aanvallers. Hooker, wat die offensiewe vaardigheid van die weermag van Noord -Virginia beleef het as 'n korps en weermagbevelvoerder, het opgemerk dat die leër van Lee ' nie net aangeval het nie, maar ook geslaan het met " " " Die skok, " hy het opgemerk dat die aarde wou bewe waarop ons gestaan ​​het. aanval.
Tweedens, alhoewel hy die twee vorige dae naby gekom het, het Lee nog nie sy doel bereik om die Army of the Potomac te vernietig nie, die rede waarom hy Pennsylvania binnegeval het. Ten derde het Lee 'n logistieke probleem ondervind. Hy het te kampe gehad met 'n tekort aan voer vir die weermag se diere en water, sowel as die plaaslike voorraad wat opgedroog het. Twee stilstaande leërs stroop vinnig 'n gebied bloot. Lee kon dit nie bekostig om vir 'n lang tyd op sy plek te bly nie.
Uiteindelik het Lee geglo dat hy die Army of the Potomac baie skade aangerig het. Hy het inderdaad. Hy het drie Union corps —Doubleday 's I, Sickles ' III en Howard 's XI — verpletter en baie ander regimente geteister. Op 2 Julie het sy magte op verskeie punte die Unie -lyn binnegedring. Soos Scott Bowden en Bill Ward opmerk in hul uitstekende behandeling van Gettysburg, Laaste kans vir oorwinning: Robert E. Lee en die Gettysburg -veldtog'N boek wat 'n groot invloed op my begrip van Lee se inval in Pennsylvania en slegs 'n ineenstorting in die [2 Julie] echelon -aanval en#8217s uitvoering het Meade 'n rampspoedige terugtog en nederlaag in die nag gespaar. "
Boonop het Lee gedurende die aand van 2 Julie vars troepe ontvang: Pickett se afdeling van die Longstreet -korps het aangekom en Jeb Stuart se kavallerie kon uiteindelik weer by die weermag aansluit. Lee het geglo dat Meade sy middel verswak het om sy flanke te versterk. Onder die omstandighede het Lee, nie onredelik nie, geglo dat 'n gesamentlike infanterie -aanval, gelei deur sy bekwaamste bevelvoerder van die korps, en voorafgegaan deur 'n massiewe artillerie -bombardement, die sentrum van die Unie op Cemetery Ridge kan breek. Lee het gesien hoe sy soldate so 'n prestasie bereik het#8212 sonder artillerieondersteuning tydens die sewe dae se gevegte van Junie 1862 toe die Konfederate 'n sterk Unie -posisie by Gaines ' Mill.
Lee 's se plan vir 3 Julie het 'n beroep gedoen op betogings teen die Unie -flanke, 'n kavallerie -aanval op die agterkant van die Unie en 'n hoofaanval deur die vars afdeling van Pickett en brigades vir twee van Hill 's -afdelings teen die "hinge " in die federale lyn op Cemetery Ridge. Alhoewel daar geen harde bewyse is dat Lee daarvan vertroud was nie, was die oorwinning van Napoleon III teen die Oostenrykers in Solforino in 1859 'n presedent.
Twee dinge het vir Lee probleme veroorsaak. Eerstens het Meade Lee se aanval net voor dagbreek op 3 Julie voorafgegaan deur 'n aanval te loods om die elemente van die Ewell 's -korps wat 'n vastrapplek op Culp 's Hill gekry het, te verdryf. Tweedens het Longstreet 'n maneuver beplan wat nie voldoen aan die bevele van Lee ' oor die aanvalplan op 3 Julie nie. Longstreet was van plan om [Round Top] te verbygaan en [die federale posisie] te verower deur flank- en omgekeerde aanval. 'n maneuver.
Dit was deel van die groot visie van Longstreet vir die inval in Pennsylvania. Longstreet het inderdaad voorgestel dat Lee, een keer in Pennsylvania, sy weermag moet manoeuvreer om 'n sterk verdedigingsposisie te vind en te beklee wat van Meade vereis dat hy Lee aanval. Maar dit was nooit 'n ernstige opsie nie. Eerstens, terwyl Lee die noorde van Virginia soos sy hand geken het, was hy onbekend met die militêre geografie van Pennsylvania. En laastens moes hy vermy dat hy homself afsny van die Cumberland -vallei, wat sy enigste kommunikasie- en afleweringslyn aan Virginia was.
Alhoewel dit in die geskiedenis aangegaan het as " Pickett 's Charge, het die aanvallers op 3 Julie elemente van twee afdelings van Hill 's korps en#8212 van genl.maj. Isaac Trimble en brigadier genl. J.J. Pettigrew, wat die gewonde Henry Heth vervang het. Pickett's Virginians het inderdaad slegs drie van die nege brigades voorsien wat die aanval gedoen het. Die aanvallers sou bykans 2 000 meter onder vyandelike vuur moes oorsteek. Hulle sou oor 'n spoorheining langs die Emmitsburgpad moes klim, 'n hindernis wat die momentum van die aanval sou breek. Vanaf daardie punt, afhangende van waar hulle die Emmitsburgpad oorgesteek het, sou die aanvallende Konfederate nog 200-500 meter vorentoe moes gaan om die Unie-posisie te bereik. Soos hulle vorder, word hul geledere deur muskietvuur en artillerie uitgeruk.
Soos ons weet, het die aanval misluk. Soos die vorige dag die geval was, was Ewell effektief AWOL. Stuart 's se kavallerie -aanval is afgeweer. En die hoofaanval op Cemetery Ridge is met ontsaglike verliese afgeweer. Nietemin het 'n klein aantal rebelle onder leiding van een van Pickett se brigade -bevelvoerders, Lewis Armistead, die Unie -lyn binnegedring. Teen hierdie tyd het die aanval momentum verloor en geen ondersteuning ontbreek nie, sodat die oorlewendes teruggetrek en die dodelike gewonde Armistead agtergelaat het. Byna 5600 van die 12 000 aanvallers het slagoffers geword.
Gettysburg is steeds die grootste stryd wat nog ooit op die kontinent van Noord -Amerika plaasgevind het. Meade het in die loop van die geveg ongeveer 23 000 slagoffers gely, terwyl Lee 's tussen 20 000 en 25 000 van sy onvervangbare soldate verloor het. Op 5 Julie het Lee suidwaarts getrek. Meade het die Rebelle nie agtervolg nie, tot groot ontsteltenis van president Lincoln. Maar Meade was nie in staat om te streef nie. Die Army of the Potomac was slegs 'n effens beter toestand as die Army of Northern Virginia. Soos die hertog van Wellington opgemerk het, is die enigste ding wat erger is as 'n geveg wat gewen is, 'n verlore stryd. "
(Op 'n latere datum sal ek aandag gee aan die talle kontroversies wat nog oor die veldtog woed.)
T die Slag van Gettysburg is tussen 1 en 3 Julie 1863 geveg in en om die stad Gettysburg, Pennsilvanië, deur die Unie- en Konfederale magte tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Die slag het die grootste aantal ongevalle tydens die hele oorlog behels en word dikwels beskryf as die keerpunt van die oorlog. Die generaal -generaal van die Unie, George Meade, se Army of the Potomac het aanvalle deur die Konfederale genl Robert E. Lee se weermag van Noord -Virginia verslaan, wat Lee se poging om die noorde binne te val, beëindig het.
Na sy sukses in Chancellorsville in Virginia in Mei 1863, het Lee sy leër deur die Shenandoah -vallei gelei om sy tweede inval in die Noorde te begin - die Gettysburg -veldtog. Met sy weermag in gemoed, was Lee van plan om die fokus van die somerveldtog van die oorloggeteisterde Noord-Virginia te verskuif en het hy gehoop Noordelike politici te beïnvloed om hul vervolging van die oorlog prys te gee deur tot in Harrisburg, Pennsylvania of selfs Philadelphia deur te dring. Onder leiding van president Abraham Lincoln het generaal -majoor Joseph Hooker sy weermag agtervolg, maar hy is net drie dae voor die geveg onthef en deur Meade vervang.
Elemente van die twee leërs het aanvanklik op 1 Julie 1863 in Gettysburg gebots toe Lee sy magte dringend daar konsentreer, met die doel om die Unie -leër te betrek en te vernietig. Lae rante in die noordweste van die stad is aanvanklik deur 'n unie -kavaleriedivisie onder brig. Genl John Buford, en gou versterk met twee korpse infanterie van die Unie. Twee groot Konfederale korps het hulle egter vanuit die noordweste en noorde aangeval en die haastig ontwikkelde Unie -lyne ineengestort en die verdedigers gestuur om deur die strate van die stad terug te trek na die heuwels net na die suide.
Op die tweede dag van die geveg het die meeste van beide leërs vergader. Die Union -lyn is aangelê in 'n verdedigingsformasie wat soos 'n vishoek lyk. Aan die laatmiddag van 2 Julie het Lee 'n hewige aanval op die linkerflank van die Unie geloods k, en hewige gevegte het gewoed by Little Round Top, die Wheatfield, Devil's Den en die Peach Orchard. Aan die regterkant van die Unie het die konfederale betogings uitgebrei tot grootskaalse aanvalle op Culp's Hill en Cemetery Hill. Ondanks aansienlike verliese het die verdedigers van die Unie regoor die slagveld hul tou gestaan.
Op die derde dag van die geveg is die gevegte hervat op Culp's Hill, en kavaleriegevegte woed na die ooste en suide, maar die belangrikste gebeurtenis was 'n dramatiese infanterie -aanval deur 12 500 Konfederate teen die middel van die Union -lyn op Cemetery Ridge, bekend as Pickett's Charge. . Die aanklag is afgeweer deur die geweer van die Unie en artillerievuur, met groot verlies vir die Konfederale weermag.
Lee het sy leër op 'n martelende terugtog na Virginia gelei. Tussen 46 000 en 51 000 soldate van albei leërs was slagoffers in die driedaagse geveg, die duurste in die Amerikaanse geskiedenis.
Op 19 November gebruik president Abraham Lincoln die toewydingseremonie vir die Gettysburg National Cemetery om die gevalle Unie -soldate te eer en die doel van die oorlog te herdefinieer in sy historiese Gettysburg -toespraak.
Kort nadat die Army of Northern Virginia 'n groot oorwinning behaal het oor die Army of the Potomac in die Slag van Chancellorsville (30 April - 6 Mei 1863), besluit Robert E. Lee op 'n tweede inval in die Noorde (die eerste was onsuksesvol) Maryland -veldtog van September 1862, wat geëindig het in die bloedige Slag van Antietam). So 'n stap sou Amerikaanse planne vir die somer -veldtogseisoen ontstel en moontlik die druk op die beleërde konfederate garnisoen in Vicksburg verminder. Die inval sou die Konfederate in staat stel om van die oorvloed van die ryk Noordelike plase te lewe terwyl hulle die oorlogsgeteisterde Virginia 'n broodnodige rus sou gee. Boonop kan Lee se leër van 72 000 man Philadelphia, Baltimore en Washington bedreig en moontlik die groeiende vredesbeweging in die Noorde versterk.
Aanvanklike bewegings na die stryd
Op 3 Junie het Lee se leër dus vanaf Fredericksburg, Virginia, noordwaarts begin beweeg. Na die dood van Thomas J. "Stonewall" Jackson, herorganiseer Lee sy twee groot korps in drie nuwe korps, onder bevel van luitenant -generaal James Longstreet (Eerste Korps), luitenant -generaal Richard S. Ewell (Tweede) en Lt. Genl. AP Hill (Derde), sowel Ewell as Hill, wat voorheen as afdelingsbevelvoerders by Jackson aangemeld het, was nuut op hierdie vlak van verantwoordelikheid. Die Kavalerie -afdeling bly onder die bevel van genl.maj. J.E.B. Stuart.
Die Unie -leër van die Potomac, onder generaal -majoor Joseph Hooker, het bestaan ​​uit sewe infanteriekorps, 'n kavalleriekorps en 'n artillerie -reservaat, vir 'n gesamentlike sterkte van meer as 100,000 man.
Die eerste groot aksie van die veldtog het op 9 Junie tussen kavalleriemagte by Brandy Station, naby Culpeper, Virginia, plaasgevind. Die 9 500 Konfederale kavalleriste onder Stuart is verras deur generaal -majoor Alfred Pleasonton se gesamentlike wapenmag van twee kavalleriedivisies (8 000 troepe) en 3 000 infanterie, maar Stuart het uiteindelik die aanval van die Unie afgeweer. Die onoortuigende geveg, die grootste oorwegend kavalerie -betrokkenheid van die oorlog, het vir die eerste keer bewys dat die Unie -perdesoldaat gelyk was aan sy suidelike eweknie.
Teen die middel van Junie was die weermag van Noord-Virginia gereed om die Potomac-rivier oor te steek en Maryland binne te gaan. Nadat hy die Amerikaanse garnisoene in Winchester en Martinsburg verslaan het, het Ewell se Tweede Korps op 15 Junie die rivier begin oorsteek. Hill's en Longstreet se korps het op 24 en 25 Junie gevolg. Die VSA het die Potomac van 25 tot 27 Junie oorgesteek.
Lee het sy leër streng bevel gegee om die negatiewe gevolge vir die burgerlike bevolking te beperk. Voedsel, perde en ander voorrade is oor die algemeen nie direk in beslag geneem nie, hoewel kwartiermeesters wat Noordelike boere en handelaars met konfederale geld terugbetaal, nie goed ontvang is nie. Verskeie dorpe, veral York, Pennsylvania, moes skadevergoeding betaal in plaas van voorraad, onder bedreiging van vernietiging. Tydens die inval het die Konfederate beslag gelê op ongeveer 40 Noord -Afro -Amerikaners. 'N Paar van hulle het ontsnap uit voortvlugtende slawe, maar die meeste was vrymanne wat almal onder bewaking na die suide gestuur is.
Op 26 Junie het elemente van genl.maj. Jubal Early se afdeling van Ewell's Corps die stad Gettysburg beset nadat hulle die pasgemaakte Pennsylvania -burgermag in 'n reeks klein skermutselings verjaag het. Die stad het vroeër hulde gebring, maar het geen noemenswaardige voorrade ingesamel nie. Soldate het verskeie treinspoorwaens en 'n bedekte brug verbrand en nabygeleë spore en telegraaflyne vernietig. Die volgende oggend vertrek Early na die aangrensende York County.
Intussen het Lee in 'n omstrede stap Jeb Stuart toegelaat om 'n gedeelte van die leër se kavallerie te neem en om die oostelike flank van die Unie -leër te ry. Lee se bevele het Stuart baie ruimte gebied, en beide generaals deel die skuld vir die lang afwesigheid van Stuart se kavallerie, sowel as vir die versuim om 'n meer aktiewe rol toe te ken aan die kavallerie wat by die leër agtergelaat is. Stuart en sy drie beste brigades was afwesig uit die weermag tydens die belangrike fase van die naderings na Gettysburg en die eerste twee dae van die geveg. Teen 29 Junie is Lee se leër in 'n boog uitgestrek van Chambersburg (45 km noordwes van Gettysburg) tot Carlisle (48 km noord van Gettysburg) tot naby Harrisburg en Wrightsville aan die Susquehanna -rivier.
In 'n geskil oor die gebruik van die magte wat die Harpers Ferry-garnisoen verdedig, bied Hooker sy bedanking aan, en Abraham Lincoln en generaal-generaal Henry W. Halleck, wat 'n verskoning soek om van hom ontslae te raak, aanvaar onmiddellik. Hulle het Hooker die oggend van 28 Junie vervang deur genl.maj. George Gordon Meade, destyds bevelvoerder van die V Corps.
Toe Lee op 29 Junie verneem dat die Army of the Potomac die Potomacrivier oorgesteek het, beveel hy 'n konsentrasie van sy magte om Cashtown, geleë aan die oostelike basis van South Mountain en 13 km wes van Gettysburg. Op 30 Junie, terwyl 'n deel van Hill's Corps in Cashtown was, was een van Hill se brigades, Noord -Caroliniërs onder brig. Genl J. Johnston Pettigrew, waag na Gettysburg. In sy memoires beweer genl.maj. Henry Heth, Pettigrew se afdelingsbevelvoerder, dat hy Pettigrew gestuur het om voorraad in die stad te soek - veral skoene.
Toe Pettigrew se troepe Gettysburg op 30 Junie nader, het hulle die kavallerie van die Unie onder brig. Genl John Buford kom suid van die stad aan, en Pettigrew keer terug na Cashtown sonder om hulle te betrek. Toe Pettigrew vir Hill en Heth vertel wat hy gesien het, het nie een van die generaals geglo dat daar 'n aansienlike Amerikaanse mag in of naby die stad was nie, en vermoed dat dit slegs 'n Pennsylvania -burgermag was. Ondanks die bevel van generaal Lee om 'n algemene verbintenis te vermy totdat sy hele leër gekonsentreer is, het Hill besluit om 'n beduidende verkenning van krag te maak die volgende oggend om die grootte en sterkte van die vyandelike mag in sy front te bepaal. Omstreeks 05:00 op Woensdag 1 Julie het twee brigades van Heth se afdeling na Gettysburg gevorder.
Die Army of the Potomac, aanvanklik onder genl.maj. Joseph Hooker (genl. Majoor George G. Meade vervang Hooker in bevel op 28 Junie), bestaan ​​uit meer as 100,000 man in die volgende organisasie:
I Corps, onder bevel van genl.maj. John F. Reynolds, met afdelings onder bevel van brig. Genl James S. Wadsworth, brig. Genl. John C. Robinson en genl.maj Abner Doubleday.
II Korps, onder bevel van genl.maj Winfield S. Hancock, met afdelings onder bevel van brig. Gens. John C. Caldwell, John Gibbon en Alexander Hays.
III Korps, onder bevel van genl.maj Daniel E. Sickles, met afdelings onder bevel van genl.maj David B. Birney en genl.maj Andrew A. Humphreys.
V Corps, onder bevel van genl.maj. George Sykes (George G. Meade tot 28 Junie), met afdelings onder bevel van brig. Gens. James Barnes, Romeyn B. Ayres en Samuel W. Crawford.
VI Korps, onder bevel van genl.maj John Sedgwick, met afdelings onder bevel van brig. Genl Horatio G. Wright, brig. Genl. Albion P. Howe en genl. Majoor John Newton.
XI Korps, onder bevel van genl.maj. Oliver O. Howard, met afdelings onder bevel van brig. Genl Francis C. Barlow, brig. Genl. Adolph von Steinwehr en genl.maj. Carl Schurz.
XII Korps, onder bevel van genl.maj Henry W. Slocum, met afdelings onder bevel van brig. Gens. Alpheus S. Williams en John W. Geary.
Kavaleriekorps, onder bevel van genl.maj Alfred Pleasonton, met afdelings onder bevel van brig. Gens. John Buford, David McM. Gregg en H. Judson Kilpatrick.
Artillerie -reservaat, onder bevel van brig. Genl Robert O. Tyler. (Die vernaamste artillerie -offisier op Gettysburg was brig. Genl. Henry J. Hunt, artilleriehoof van Meade se personeel.)
Tydens die opmars op Gettysburg was genl.maj. Reynolds in operasionele bevel van die linker- of gevorderde vleuel van die weermag, bestaande uit die I-, III- en XI -korps. Let daarop dat baie ander unie -eenhede (nie deel van die Army of the Potomac nie) aktief betrokke was by die Gettysburg -veldtog, maar nie direk betrokke was by die Slag van Gettysburg nie. Dit sluit gedeeltes van die Union IV Corps, die milisie en staatstroepe van die Department of the Susquehanna in, en verskillende garnisone, insluitend die by Harpers Ferry.
In reaksie op die dood van luitenant -generaal Thomas J. "Stonewall" Jackson na Chancellorsville, herorganiseer Lee sy leër van Noord -Virginia (75 000 man) van twee infanteriekorps in drie.
Eerste Korps, onder bevel van luitenant -generaal James Longstreet, met afdelings onder bevel van genl. Lafayette McLaws, George E. Pickett en John Bell Hood.
Tweede korps, onder bevel van luitenant -generaal Richard S. Ewell, met afdelings onder bevel van majoor genl. Jubal A. Early, Edward "Allegheny" Johnson, en Robert E. Rodes.
Derde korps, onder bevel van luitenant -generaal A.P. Hill, met afdelings onder bevel van genl. Richard H. Anderson, Henry Heth en W. Dorsey Pender.
Kavalerie -afdeling, onder bevel van genl.maj. J.E.B. Stuart, met brigades onder bevel van brig. Gens. Wade Hampton, Fitzhugh Lee, Beverly H. Robertson, Albert G. Jenkins, William E. "Grumble" Jones, en John D. Imboden, en kolonel John R. Chambliss.
Eerste Slagdag (1 Julie 1863)
In die afwagting dat die Konfederate die oggend van 1 Julie vanuit die weste op Gettysburg sou optrek, het Buford sy verdediging op drie rante wes van die stad uiteengesit: Herr Ridge, McPherson Ridge en Seminary Ridge. Dit was geskikte terrein vir 'n vertraagde optrede deur sy klein kavalleriedivisie teen superieure konfederate infanteriemagte, bedoel om tyd te koop in afwagting van die aankoms van Unie -infanteriste wat die sterk verdedigingsposisies suid van die stad by Cemetery Hill, Cemetery Ridge en Culp's Hill kon beklee. Buford het verstaan ​​dat as die Konfederate beheer oor hierdie hoogtes sou kry, die leër van Meade moeilik sou wees om dit te ontwrig.
Heth se afdeling vorder met twee brigades vorentoe, onder bevel van brig. Gens. James J. Archer en Joseph R. Davis. Hulle het ooswaarts in kolomme langs die Chambersburg -snoek gegaan. Drie myl (5 km) wes van die stad, omstreeks 07:30 op 1 Julie, het die twee brigades ligte weerstand ondervind deur vedette van die Union -kavallerie en in lyn gebring. Volgens lore was die vakbond -soldaat wat die eerste skoot van die geveg afgevuur het, luitenant Marcellus Jones. In 1886 keer luitenant Jones terug na Gettysburg om die plek te merk waar hy die eerste skoot met 'n monument afgevuur het. Uiteindelik het Heth se manne afgeklimde troepe van kolonel William Gamble se kavalerie -brigade bereik, wat vasberade weerstand gebied het en taktiek van agter heiningspale vertraag het met vuur van hul karre. Teen 10:20 het die Konfederate nogtans die Unie -kavalleriste ooswaarts na McPherson Ridge gedruk toe die voorhoede van die I Corps (genl. Majoor John F. Reynolds) uiteindelik aangekom het.
Noord van die snoek het Davis 'n tydelike sukses behaal teen brig. Genl Lysander Cutler se brigade, maar is met groot verliese afgeweer in 'n aksie rondom 'n onvoltooide spoorwegbed wat in die nok gesny is. Suid van die snoek het Archer se brigade deur Herbst (ook bekend as McPherson's) Woods aangerand. Die Amerikaanse ysterbrigade onder brig. Genl. Solomon Meredith het aanvanklike sukses geniet teen Archer en het 'n paar honderd mans gevange geneem, waaronder Archer self.
Generaal Reynolds is vroeg in die gevegte doodgeskiet terwyl hy troepe en artillerieplasings net oos van die bos gerig het. Shelby Foote het geskryf dat die Unie 'n man verloor het wat deur baie beskou word as "die beste generaal in die weermag". Genl.maj Abner Doubleday het bevel oorgeneem. Gevegte in die Chambersburg Pike -gebied duur tot ongeveer 12:30. Dit hervat omstreeks 14:30, toe die hele afdeling van Heth betrokke raak, en voeg die brigades van Pettigrew en kolonel John M. Brockenbrough by.
Toe Pettigrew se North Carolina Brigade aan die gang kom, het hulle die 19de Indiana omring en die Iron Brigade teruggery. Die 26ste Noord -Carolina (die grootste regiment in die weermag met 839 man) het swaar verloor en die eerste dag se geveg met ongeveer 212 man agtergelaat. Teen die einde van die driedaagse geveg was daar ongeveer 152 man staande, die hoogste ongevalle-persentasie vir een geveg van enige regiment, Noord of Suid. Stadig is die ysterbrigade uit die bos gestoot na Seminary Ridge. Hill het majoor -generaal William Dorsey Pender se afdeling by die aanval gevoeg, en die I Corps is deur die terrein van die Lutherse Seminaar- en Gettysburg -strate teruggedryf.
Terwyl die gevegte in die weste vorder, draai twee afdelings van Ewell's Second Corps, wat weswaarts na Cashtown marsjeer in ooreenstemming met Lee se bevel dat die weermag in die omgewing moet konsentreer, suidwaarts op die Carlisle- en Harrisburg -paaie na Gettysburg, terwyl die Union XI Corps ( Genl.maj.Oliver O. Howard) het noordwaarts gejaag op die Baltimore Pike- en Taneytownweg. Vroegmiddag loop die Amerikaanse lyn in 'n halfsirkel wes, noord en noordoos van Gettysburg.
Die VSA het egter nie genoeg troepe nie. Cutler, wat noord van die Chambersburg -snoek ontplooi was, het sy regterflank in die lug. Die linkerkantste afdeling van die XI -korps kon nie betyds ontplooi word om die lyn te versterk nie, dus was Doubleday genoodsaak om reserwe -brigades in te gooi om sy lyn te red.
Omstreeks 14:00 het die Konfederale Tweede Korps -afdelings van genl.maj. Robert E. Rodes en Jubal Early het die posisies van die Unie I en XI Corps, noord en noordwes van die stad, aangerand en buitegevlieg. Die Konfederale brigades van kolonel Edward A. O'Neal en brig. Genl. Alfred Iverson het ernstige verliese gely toe hy die I Corps -afdeling van brig. Genl John C. Robinson suid van Oak Hill. Early se afdeling trek voordeel uit 'n fout deur brig. Genl. Francis C. Barlow, toe hy sy XI Corps -afdeling na Blocher's Knoll (direk noord van die stad en nou bekend as Barlow's Knoll) gevorder het, was dit 'n opvallende in die korpslyn, vatbaar vir aanval van verskeie kante, en Early se troepe het Barlow se afdeling, wat die regterkant van die posisie van die Unie -leër was. Barlow is in die aanval gewond en gevange geneem.
Terwyl Amerikaanse posisies noord en wes van die stad ineengestort het, beveel genl Howard terugtrek na die hoë grond suid van die stad by Cemetery Hill, waar hy die afdeling van brig. Genl Adolph von Steinwehr in reserwe. Genl.maj Winfield S. Hancock het die bevel oor die slagveld geneem, gestuur deur Meade toe hy hoor dat Reynolds vermoor is. Hancock, bevelvoerder van die II Korps en die betroubaarste ondergeskikte van Meade, is beveel om die bevel oor die veld te neem en te bepaal of Gettysburg 'n geskikte plek is vir 'n groot geveg. Hancock het aan Howard gesê: "Ek dink dit is die sterkste posisie van nature om 'n geveg te voer wat ek ooit gesien het." Toe Howard ingestem het, het Hancock die bespreking afgesluit: "Goed, meneer, ek kies dit as die slagveld." Die vasberadenheid van Hancock het 'n moraalverhogende effek op die teruggetrokke soldate van die Unie gehad, maar hy het die eerste dag geen direkte taktiese rol gespeel nie.
Generaal Lee het die verdedigende potensiaal van die Unie verstaan ​​as hulle hierdie hoogtepunt bereik het. Hy het bevele aan Ewell gestuur dat Cemetery Hill geneem moet word "indien dit moontlik is". Ewell, wat voorheen gedien het onder Stonewall Jackson, 'n algemene bekend vir die uitreiking van dwangbevele, het vasgestel dat so 'n aanranding nie uitvoerbaar was nie en het daarom nie probeer om hierdie besluit deur historici as 'n groot gemiste geleentheid te beskou nie.
Die eerste dag in Gettysburg, meer belangrik as net 'n voorspel tot die bloedige tweede en derde dae, is die 23ste grootste slag van die oorlog volgens die aantal troepe wat betrokke was. Ongeveer 'n kwart van Meade se leër (22 000 man) en 'n derde van Lee se leër (27,000) was verloof.
Tweede Slagdag (2 Julie 1863)
Planne en bewegings om te veg
Gedurende die aand van 1 Julie en die oggend van 2 Julie het die meeste van die oorblywende infanterie van albei leërs op die veld aangekom, insluitend die Union II, III, V, VI en XII Corps. Longstreet se derde afdeling, onder bevel van generaal -majoor George Pickett, het vroegoggend vanaf Chambersburg begin optrek, maar dit het eers op 2 Julie aangekom.
Die Union -lyn loop van Culp's Hill suidoos van die stad, noordwes na Cemetery Hill net suid van die stad, dan suid vir byna drie kilometer langs Cemetery Ridge, en eindig net noord van Little Round Top. Die grootste deel van die XII Corps was op Culp's Hill, die oorblyfsels van I en XI Corps het Cemetery Hill II Corps verdedig, wat die grootste deel van die noordelike helfte van Cemetery Ridge bedek het en III Corps is beveel om 'n posisie op die flank in te neem. Die vorm van die Union -lyn word in die volksmond beskryf as 'n "vishoek" -formasie. Die Konfederale lyn parallel met die Unie -lyn ongeveer 1 600 kilometer wes op Seminary Ridge, loop oos deur die stad en buig dan suidoos tot 'n punt oorkant Culp's Hill. Die Unie -leër het dus binnelandse lyne gehad, terwyl die Konfederale lyn byna 8 myl lank was.
Lee se strydplan vir 2 Julie het 'n beroep op Longstreet's First Corps gedoen om hom op 'n skelm manier te posisioneer om die linkerflank van die Unie aan te val, wat noordoos oorkant die Emmitsburgweg draai en die Amerikaanse lyn op te rol. Die aanval sou begin met genl. John Bell Hood's en Lafayette McLaws se afdelings, gevolg deur genl.maj Richard H. Anderson se afdeling van Hill's Third Corps. Die progressiewe volgorde van hierdie aanval sou verhoed dat Meade troepe uit sy middel skuif om sy linkerkant te versterk. Terselfdertyd sou generaal -majoor Edward "Allegheny" Johnson en Jubal Early se Tweede Korps se afdelings 'n betoging doen teen Culp's en Cemetery Hills (weer om die verskuiwing van Amerikaanse troepe te voorkom) en die demonstrasie in 'n volle omskakeling te maak -skaalse aanval as 'n gunstige geleentheid hom voordoen.
Lee se plan was egter gebaseer op gebrekkige intelligensie, vererger deur Stuart se voortdurende afwesigheid van die slagveld. In plaas daarvan om verder as die Amerikaanse linkerkant te beweeg en hul flank aan te val, sou Longstreet se linkerafdeling, onder McLaws, genl. Genl. Daniel Sickles se III Corps direk op hul pad te staan ​​kom. Sekels was ontevrede oor die posisie wat hom aan die suidelike punt van die begraafplaasrif toegeken is. Omdat hy hoër grond gunstiger vir artillerieposisies 800 m na die weste gesien het, het hy sy korps gevorder - sonder bevele - na die effens hoër grond langs die Emmitsburgpad. Die nuwe lyn loop van Devil's Den, noordwes na die Peach Orchard van die Sherfy -plaas, dan noordoos langs die Emmitsburgpad tot suid van die Codori -plaas. Dit het 'n onhoudbare opvallendheid by die Peach Orchard Brig. Andrew A. Humphreys se afdeling (in posisie langs die Emmitsburgweg) en genl.maj David B. Birney se afdeling (na die suide) was onderhewig aan aanvalle van twee kante en was versprei oor 'n langer front as wat hul klein korps kon effektief verdedig.
Aanvalle op die regterflank van die Unie
Omstreeks 19:00 het die aanval van die Tweede Korps deur Johnson se afdeling op Culp's Hill laat begin. Die meeste verdedigers van die heuwel, die Union XII Corps, is na links gestuur om te verdedig teen die aanvalle van Longstreet, en die enigste deel van die korps wat op die heuwel oorgebly het, was 'n brigade van New Yorkers onder brig. Genl George S. Greene.Vanweë Greene se aandrang om sterk verdedigingswerke te bou, en met versterkings van die I en XI Corps, het Greene se manne die Konfederale aanvallers afgehou, hoewel die Suidlanders wel 'n gedeelte van die verlate Amerikaanse werke op die onderste deel van Culp's Hill gevang het.
Net in die donker val twee van Jubal Early se brigades die posisies van die Union XI Corps op East Cemetery Hill aan, waar kolonel Andrew L. Harris van die 2de Brigade, 1st Division, onder 'n verwoestende aanval deurgeloop het, maar die helfte van sy manne verloor word, maar Early kon dit nie ondersteun nie sy brigades in hul aanval, en Ewell se oorblywende afdeling, dié van genl.maj Robert E. Rodes, kon nie Early se aanval help deur van die weste af op Cemetery Hill te beweeg nie. Die binneland van die Unie -weermag het sy bevelvoerders in staat gestel om troepe vinnig na kritieke gebiede te verskuif, en met versterkings van die II Korps het die Amerikaanse troepe die besit van East Cemetery Hill behou, en Early se brigades moes terugtrek.
Jeb Stuart en sy drie kavallerie -brigades het omstreeks 12:00 in Gettysburg aangekom, maar het geen rol gespeel in die tweede dag se geveg nie. Brig. Genl Wade Hampton se brigade het 'n geringe verbintenis met die pas bevorderde 23-jarige brig. Genl. George Armstrong Custer se kavallerie in Michigan naby Hunterstown in die noordooste van Gettysburg.
Longstreet se aanval sou so vroeg as moontlik gemaak word, maar Longstreet het toestemming van Lee gekry om te wag vir die aankoms van een van sy brigades, en terwyl hulle na die aangewese posisie marsjeer, kom sy manne binne sig van 'n Union -seinstasie op Little Round Top. Teenmars om opsporing te vermy, het baie tyd gemors, en Hood's en McLaws se afdelings het hul aanvalle eers na 16:00 begin. en onderskeidelik 17:00.
Derde Slagdag (3 Julie 1863)
Lee se plan
Generaal Lee wou die aanval op Vrydag 3 Julie hernu, met dieselfde basiese plan as die vorige dag: Longstreet sou die Amerikaanse links aanval, terwyl Ewell Culp's Hill aanval. Voordat Longstreet gereed was, het die troepe van die Union XII Corps egter begin met 'n skietbomaanval teen die Konfederate op Culp's Hill in 'n poging om 'n deel van hul verlore werke terug te kry. Die Konfederate val aan, en die tweede geveg om Culp's Hill eindig omstreeks 11 uur. Harry Pfanz oordeel dat die Unie -lyn na ongeveer sewe uur se bittere geveg 'ongeskonde en sterker as voorheen gehou is'.
Lee moes sy planne verander. Longstreet beveel Pickett se Virginia -afdeling van sy eie First Corps, plus ses brigades van Hill's Corps, in 'n aanval op die US II Corps -posisie in die regter sentrum van die Union -lyn op Cemetery Ridge. Voor die aanval sou al die artillerie wat die Konfederasie op die Amerikaanse posisies kon uitoefen, die vyand se lyn bombardeer en verswak.
Grootste artillerie -bombardement van die oorlog
Omstreeks 13:00 het 150 tot 170 konfederale gewere begin met 'n artillerie -bombardement wat waarskynlik die grootste van die oorlog was. Om waardevolle ammunisie te bespaar vir die infanterie -aanval wat hulle geweet het sou volg, het die Army of the Potomac se artillerie, onder bevel van brig. Genl Henry Jackson Hunt, het aanvanklik nie die vyand se vuur teruggekeer nie. Na ongeveer 15 minute se wag het ongeveer 80 Amerikaanse kanonne by die bak gevoeg. Die weermag van Noord -Virginia het 'n kritieke gebrek aan artillerie -ammunisie, en die kanonade het die posisie van die Unie nie beduidend beïnvloed nie.
Rondom 15:00 het die kanonvuur bedaar, en 12 500 suidelike soldate het van die kantlyn af gekom en die driekwartmyl (1,200 m) tot by Cemetery Ridge gelei, wat in die geskiedenis bekend staan ​​as "Pickett's Charge". Toe die Konfederate nader kom, was daar 'n hewige flankerende artillerievuur vanuit die posisies van die Unie op die begraafplaasheuwel en noord van Little Round Top, en 'n vuurwapen van 'n muskiet- en blikkie van Hancock se II Korps. In die Unie -sentrum het die bevelvoerder van artillerie tydens die Konfederale bombardement vuur gehou (om dit te red vir die infanterie -aanval, wat Meade die vorige dag korrek voorspel het), wat die suidelike bevelvoerders laat glo het dat die noordelike kanonbatterye uitgeskakel is . Hulle het egter tydens hul benadering op die Konfederale infanterie losgebrand met verwoestende gevolge. Byna die helfte van die aanvallers het nie teruggekeer na hul eie lyne nie. Alhoewel die Amerikaanse lyn wankel en tydelik breek by 'n draf wat die 'hoek' genoem word in 'n lae klipheining, net noord van 'n stuk plantegroei, die Copse of Trees, het versterkings die breuk binnegedring en die konfederale aanval is afgeweer. Die verste opmars van brig. Lewis A. Armistead se brigade van generaal-majoor George Pickett se afdeling in die hoek word die 'Hoogwatermerk van die Konfederasie' genoem, wat waarskynlik die naaste is wat die Suide ooit aan sy doel gekom het om onafhanklikheid van die Unie te bereik deur militêre oorwinning. Vakbond- en Konfederale soldate is toegesluit in hand-tot-hand-gevegte met hul gewere, bajonette, rotse en selfs hul kaal hande. Armistead het sy Konfederate beveel om twee gevange kanonne teen die troepe van die Unie te draai, maar het ontdek dat daar nie meer ammunisie oor was nie; die laaste dubbele houerskote is teen die laaiende konfederate gebruik. Armistead is kort daarna drie keer gewond.
Op 3 Julie was daar twee belangrike kavallerie -opdragte. Stuart is gestuur om die linkerflank van die Konfederale te bewaak en moes voorbereid wees op enige sukses wat die infanterie op Cemetery Hill kan behaal deur die regterkant van die VSA te flank en hul treine en kommunikasielyne te tref. Drie myl (5 km) oos van Gettysburg, in wat nou "East Cavalry Field" genoem word (nie op die meegaande kaart nie, maar tussen die York- en Hanoverweg), het Stuart se magte met die Amerikaanse kavalerie gebots: brig. Genl. David McMurtrie Gregg se afdeling en brig. Genl Custer se brigade. 'N Lang geveg, insluitend hand-tot-hand-sabelgeveg, het gevolg. Custer se aanklag, wat die eerste Michigan Cavalry gelei het, het die aanval deur Wade Hampton se brigade afgestomp, wat Stuart verhinder het om sy doelwitte in die Amerikaanse agterkant te bereik. Intussen het brig., Nadat hulle nuus gehoor het van die dag se oorwinning. Genl Judson Kilpatrick het 'n kavallerie -aanval geloods teen die infanterieposisies van Longstreet's Corps suidwes van Big Round Top. Brig. Genl Elon J. Farnsworth protesteer teen die nutteloosheid van so 'n stap, maar gehoorsaam bevele. Farnsworth is in die aanval dood en sy brigade het aansienlike verliese gely.
Die twee leërs het tussen 46 000 en 51 000 slagoffers gely. Die slagoffers van die vakbond was 23,055 (3,155 sterf, 14,531 gewond, 5,369 gevang of vermis), terwyl die konfederale slagoffers moeiliker is om te skat. Baie outeurs het na 28 000 Konfederale slagoffers verwys, en Busey en Martin se meer onlangse werk uit 2005, Regimental Strengths and Losses in Gettysburg, dokumente 23,231 (4,708 dood, 12,693 gewondes, 5,830 gevang of vermis). Byna 'n derde van Lee se algemene offisiere is dood, gewond of gevang. Die slagoffers vir beide kante tydens die hele veldtog was 57,225.
Die volgende tabelle gee 'n opsomming van die slagoffers deur die korps vir die Unie en die Konfederale magte tydens die stryd van drie dae.
Kavaleriekorps 66 174 140
Ek Korps 666 3231 2162
V Korps 365 1611 211
VI Korps 27 185 30
XI Korps 369 1924 1514
Kavaleriekorps 91 354 407
Artillerie reservaat 43 187 12
Die leërs kyk op 4 Julie na mekaar in 'n hewige reën oor die bloedige velde, dieselfde dag as wat die Vicksburg -garnisoen aan genl.maj. Ulysses S. Grant oorgegee het. Lee het sy lyne in die nag van 3 Julie in 'n verdedigende posisie op Seminary Ridge hervorm en die stad Gettysburg ontruim. Die Konfederate het op die slagveld gebly in die hoop dat Meade sou aanval, maar die versigtige unie -bevelvoerder besluit teen die risiko, 'n besluit waarvoor hy later gekritiseer sal word. Beide leërs het hul oorblywende gewondes begin versamel en sommige van die dooies begrawe. 'N Voorstel van Lee vir 'n gevangenisuitruiling is deur Meade verwerp.
Lee het sy weermag van Noord -Virginia laat die aand van 4 Julie in die rigting van Fairfield en Chambersburg begin. Kavalerie onder brig. Genl John D. Imboden is toevertrou om die kilometers lange wa van voorraad en gewonde mans wat Lee saam met hom na Virginia wou neem, te begelei deur die roete deur Cashtown en Hagerstown na Williamsport, Maryland, te gebruik. Meade se leër het gevolg, hoewel die soektog half geesdriftig was. Die onlangs reënopgeswelde Potomac het Lee se leër 'n tyd lank op die noordoewer van die rivier vasgekeer, maar toe die Unie-troepe uiteindelik inhaal, het die Konfederate die rivier verbygesteek. Die agterhoede-aksie by Falling Waters op 14 Julie het nog meer name bygevoeg tot die lang ongevalle-lyste, waaronder generaal Pettigrew, wat dodelik gewond is.
In 'n kort brief aan generaal -majoor Henry W. Halleck wat op 7 Julie geskryf is, het Lincoln opgemerk oor die twee groot oorwinnings van die Unie op Gettysburg en Vicksburg. Hy vervolg:
As genl. Meade sy werk wat tot dusver op 'n heerlike wyse vervolg is, kan voltooi deur die letterlike of aansienlike vernietiging van Lee se leër, is die opstand verby.
Halleck het die inhoud van Lincoln se brief aan Meade in 'n telegram oorgedra. Ondanks herhaalde pleidooie van Lincoln en Halleck, wat die volgende week voortgeduur het, het Meade nie Lee se leër aggressief genoeg agtervolg om dit te vernietig voordat dit oor die Potomacrivier teruggekeer het na die veiligheid in die suide nie. Die veldtog het Virginia tot 23 Julie in die geringe Slag van Manassas Gap voortgesit, waarna Meade alle pogings tot agtervolging laat vaar het en die twee leërs teenoor mekaar op die Rappahannockrivier posisies ingeneem het.
Die nuus van die oorwinning van die Unie het die Noorde geëlektrifiseer. 'N Opskrif in The Philadelphia Inquirer het uitgeroep "VICTORY! WATERLOO ECLIPSED!" Die New Yorkse dagboekskrywer George Templeton Strong skryf:
Die resultate van hierdie oorwinning is van onskatbare waarde. . Die bekoring van Robert E. Lee se onoorwinlikheid is verbreek. Die Army of the Potomac het eindelik 'n generaal gevind wat dit kan hanteer, en het ondanks sy lang moedelose lys van hardnekkige mislukkings edel gestaan ​​teen sy vreeslike werk. . Koperkoppe is ten minste vir die oomblik lam en stom. . Die regering word in die buiteland en in die buiteland viervoudig versterk.
- George Templeton Strong, Dagboek, p. 330.
Die entoesiasme van die Unie het egter gou verdwyn namate die publiek besef het dat Lee se leër die vernietiging vrygespring het en die oorlog sou voortduur. Lincoln het by die sekretaris van die vloot, Gideon Welles, gekla dat "ons leër die oorlog in hul holte gehou het en dat hulle dit nie sou sluit nie!" Brig. Genl Alexander S. Webb het op 17 Julie aan sy vader geskryf en gesê dat politici in Washington soos "Chase, Seward en ander," wat Meade walg, "aan my skryf dat Lee daardie stryd werklik gewen het!"
Dit is 'n algemene verwysingsgids na die tekstuurversamelings in die parkbiblioteek by Gettysburg National Military Park.
Die vertikale lêersversameling bevat diverse dokumente, rekords en manuskripte uit private en openbare bronne, ingedien volgens laaienommer en onderwerpopskrif. Elke lêer bevat dokumente wat verband hou met die titel van die lêer.
Laai nommer en algemene opskrif, inhoud en algemene beskrywing
1. BATTLEFIELD PLAAS EIENDOMME: Historiese plase en strukture binne Gettysburg National Military Park.
2. GESKIEDENISEIENDOMME STUDIES: Historiese terreine, plase en geboue binne Gettysburg NMP -grensveldverdediging en historiese omheining.
3. INLIGTING IN GETTYSBURG -VELDBURG: Gettysburg -verwante hulpbronne, studiemateriaal, kaartdata.
4. DIE GETTYSBURG -VELDOE: Skermutselinge in Virginia en Maryland, kontemporêre koerantdekking, strydgebeurtenisse van 1-3 Julie 1863, nasleep, algemene statistieke.
5. DEELNEMENDE REKENINGE: Biografiese inligting oor Gettysburg-verwante generaals, korrespondensie en na-veldslagverslae.
6. UNIE REGIMENTLêERS: Federale eenhede, Army of the Potomac.
7. KONFEDERATE REGIMENTLêERS: Konfederale eenhede, Army of Northern Virginia.
7.MEDIESE/BEGRAFNIS-/POWEL -lêers: Hospitalisasie en gevangenisse Slagveldbegrafnisse gevangenes en gevangenisse in die burgeroorlog.
8. BURGERSKAPLIKE REKENINGE, MENSLIKE RENTE: Plaaslike koerantberigte, burgerlike verhale en herinneringe, menslike belang.
9. ADAMS COUNTY EN GETTYSBURG: Geskiedenis wat verband hou met Gettysburg, landpaaie en spoorweë, landgeskiedenis.
10. DIE Soldate se nasionale begraafplaas: Begraafplaasontwikkeling, toewydingseremonie, die Gettysburg -toespraak, gedenkdagseremonies en oefeninge.
11. PARK GESKIEDENIS: Geskiedenis van Gettysburg National Military Park, die Gettysburg Battlefield Memorial Association, US War Department Commission, reünies en herdenkings.
12. NATUURLIKE HULPBRONNE EN ALGEMENE RENTE: Fotograwe, natuurlike hulpbronne, geologie, kulturele hulpbronne.
13. ABRAHAM LINCOLN EN DIE GETTYSBURG -ADRES
14. TOERUSTING/ARTILLERIE/versamelings: Veldartillerie en uitstallings, artilleriekorrespondensie, uniforms en toerusting, Rosensteel -versameling.
14-CF. BURGERLIKE EISE LêERS: Eise vir verliese wat tydens die Slag van Gettysburg gely is deur inwoners van Adams County, beide die staat en die Federale.
16. BURGERLIKE OORLOGPARKE EN BEWARING: Burgeroorlog -terreine, bewaring van die slagveld, parke op die slagveld, administrasie van die National Park Service van Gettysburg National Military Park.
17. MONUMENTE: Monumente, gedenktekens en merkers, staatsmonumente, Pennsylvania -monumente deur regiment (PHMC), standbeelde vir individue.
18. BURGEROORLOG, ALGEMENE VAKKE: Algemene onderwerp rakende die burgeroorlog.
19. GETTYSBURG KOERANTBLADS: Artikels en funksies oor die geveg, veldtog en die park in Gettysburg, versamel uit verskillende koerante tussen 1882 en 1950's.
20. PARK HISTORIESE LêERS: Parkkorrespondensie, studies, gronde en hulpbronbeskermingsplanne opgestel en opgestel deur parkhistorici in Gettysburg National Military Park.
ARGIVAL BOX INSAMELING
Die Archival Box Collection bevat grootmaatrekords en materiaal, skaars boeke, manuskripte en spesiale navorsingsversamelings uit private en openbare bronne. Hierdie materiaal word as te groot beskou vir die vertikale lêersversameling wat hierbo beskryf is. Die Archival Box Collection bevat ook navorsingsmateriaal wat deur individue aan die biblioteek geskenk is, gegroepeer as versamelings.
Boksnommer, inhoud en algemene beskrywing
Vak B-1 Diverse rekords (Maine State Archives): Rekords van kolonel Freeman McGilvery 2de, 5de en 6de Maine Batteries Maine -veterane tydens die 1913 Anniversary 27th Maine Infanterie (NARA)
Vak B-2 Diverse referate: Samuel P. Bates Papers, Battery B, 1 PA AR (Library of Congress) Peter Rothermel Papers, J. Horace McFarland Papers (Pennsylvania Historical and Museum Commission)
Vak B-3 Diverse referate (Library of Congress): Rekords van verskillende offisiere en deelnemers van Gettysburg.
Vak B-4 Diverse referate (Library of Congress): Referate van Henry B. Blood, Joshua L. Chamberlain, David M. Gregg en Jedeiah Hotchkiss.
Vak B-5 Federal Battle Reports, Gettysburg (NARA)
Vak B-6 Diverse soldaatbriewe en rekeninge, burgeroorlog: 11de Virginia 15de Alabama Infanterie (kolonel W.C. Oates) 2de SC Kavalerie 111ste PA Infanterie (Erie Co. Historical Society).
Box B-7 Gettysburg NMP Battlefield Board Papers (NARA): Algemene gegewens oor monumente en geselekteerde monumente en standbeelde, GNMP jaarverslae 1905-1920 (NARA), 12de Amerikaanse INF tydens die 75ste reünie.
Vak B-8 John Daniel Papers (Universiteit van Virginia). Diverse Konfederale rekeninge rakende die Gettysburg -veldtog.
Box B-9 Gids vir Gouverneur K. Warren Papers (New York State Library) Gids vir die G.W. Roebling Papers by Rensselaer Polytechnic Institute en Rutgers University Diverse vraestelle van Oswego County Historical Society hoofsaaklik oor die 147ste New York McKean County, PA County Veteran Burial Records.
Box B-10 Miscellaneous Papers (Massachusetts Historical Society) kom hoofsaaklik uit sodiers in Massachusetts en New York -eenhede teenwoordig in Gettysburg.
Box B-11 Henry Hunt Papers (Library of Congress) Charles W. Reed Sketch Book (Library of Congress).
Vak B-12 Diverse referate van Library of Congress en UNC-Chapel Hill, insluitend inligting oor die oorlogsafdeling Battlefield Commission, kommissaris William M. Robbins se plakboek, referate van generaals Jubal Early, Richard S. Ewell en Samuel W. Crawford, & quotUnion Cavalry in the Gettysburg Campaign & quot by Roy P. Stonesifer Jr., Hollywood Cemetery Burials-Shipment List (1872-73) saamgestel deur Samuel Weaver, en diverse papiere van parkhistorikus John B. Bachelder (Silbey Collection).
Vak B-13 Diverse soldaatbriewe en rekeninge- 11th MS Infantry, 104th New York, 2nd US Sharpshooters, 3 PA Cavalry, 30th NC Infantry Edmund Dana papers (Wyoming Co. HS), Frank Haskell papers (WI).
Vak B-14Gregory A. Coco -versameling: Kamp Letterman.
Box B-15 Gregory A. Coco Collection, Box 1: Diverse soldaatrekeninge.
Box B-16 Gregory A. Coco Collection, Box 2: Diverse soldaatrekeninge.
Box B-17 Gregory A. Coco Collection, Box 3: Diverse soldaatrekeninge.
Box B-18 Gregory A. Coco Collection, Box 4: Diverse soldaatrekeninge.
Box B-19 Gregory A. Coco Collection, Box 5: Diverse soldaatrekeninge.
Box B-20 Gregory A. Coco Collection, Box 6: General Charles Biography, deur David Hodge (nd).
Box B-22 Robert E. Reichardt -versameling: Kol. Robert M. Powell, 5de Texas INF.
Box B-24 Spesiale geleenthede en seremonies, Gettysburg National Military Park en National Cemetery.
Box B-25 Jacqueline Thibaut -versameling: Michigan, Minnesota, Maryland, Ohio Monumentkommissies.
Box B-26 & quot; Gettysburg Address & quot Exhibit (NPS), Box 1
Box B-27 & quot; Getysburg -adres & quot; Uitstalling (NPS), Box 2
Box B-28 Jacob Sheads -versameling: Gegewensblaaie en inligting oor die slagveld.
Box B-29 Militêre handleidings, verskillende
Box B-30 "Etniese groepe en die burgeroorlog"
Box B-31 "Oorlog en vrede": Konferensie oor die bewaring van die slagveld
Box B-32 Boeke en boekies, Gettysburg -veldtog verwant.
Box B-33 Tydskrifte en tydskrifte, 1870-1928
Box B-34 David S. Hartwig -versameling: 69ste PA Infanterie
Box B-35 Indekse: National Archives and Records Administration, Duke University, Gilder-Lehman, en Massachusetts Historical Society.
Box B-36 Diverse soldaatbriewe en rekeninge, burgeroorlog
Box B-37 Diverse boekies en amp -publikasies, Gettysburg en Gettysburg NMP
Box B-39 "Gettysburg: The Soldiers 'Battle" (GNMP)
Box B-40 Pennsylvania -naamindekse, 1938 (NPS)
Box B-41 Al Gambone -versameling, boks 1: Beamptes en Slag van Gettysburg.
Box B-42 Al Gambone -versameling, boks 2: Konfederale beamptes, Robert E. Lee.
Box B-43 Al Gambone -versameling, boks 3: Lee vervolg, Longstreet, me. CS beamptes.
Box B-44 Al Gambone -versameling, boks 4: CS -beamptes vervolg, diverse onderwerpe.
Box B-45 GETT Cyclorama Program Hersieningsprojek 1991-92 (NPS)
Box B-46 Diverse soldaatbriewe, burgeroorlog- 15de, 19de en 20ste Massachusetts-infanterie, 42ste NY-infanterie (Root & amp Stocker Contribution, Worchester Historical Museum Collection)
Box B-47 Gekose referate van Western Reserve Historical Society
Box B-48 Geselekteerde manuskripte uit die Southern Historical Collection, UNC-CH
Box B-49 Diverse soldaatbriewe, burgeroorlogse aandenkingspublikasies op Gettysburg.
Box B-50 Slag van Gettysburg 125ste herdenking (1988)
Box B-52 GETT Battlefield Tape Tour, 1995 (NPS)
Boxes B-55 tot B-61 Harry Pfanz -navorsingsversameling
Box B-62 NPS Studies: Gettysburg Battlefield Subjects.
Box B-63 Gelisensieerde slagveldgidse in Gettysburg
Box B-64 NPS-Gettysburg NMP Publications
Box B-65 Chris Geddes -versameling: Gettysburg Cyclorama
Box B-66 Rebecca Lyons -versameling: Gettysburg -onderdane, burgerlikes.
Box B-67 Shirk-grootte versameling: 75ste herdenking van die Slag van Gettysburg Materials
Box B-68 Militêre Orde van die Loyal Legion of the US Papers: Gettysburg -onderwerpe
Boxes B-69 tot 73 Gregory A. Coco -versameling: Field Hospital Sites, Gettysburg.
Boxes B78-79 Andy DeCusati -versameling: 27ste Connecticut -infanterie
Boxes 80, 80-A NPS Gettysburg besoekersentrumplanne (missie 66), 1954-1962
Boxes 81, 81-A Die National Battlefield Tower
Boxes 82-A to E, John B. Bachelder Vraestelle
Box FB-1 Koerante, Burgeroorlog Herdenkingspublikasies
Box FB-2 Los volumes, groot Gettysburg -verwante manuskripte en tekeninge.
Box FB-3 Groot foto's, diverse.
Box FB-4 Proef van die 72ste PA vs. Gettysburg Battlefield Memorial Association.
Box FB-5 "Battle of Gettysburg" Cyclorama Exhibition (Chicago)
Emmitsburg in die burgeroorlog
Die Konfederale inval (Deel twee)
Deel een van die Militêre verpligtinge rondom Emmitsburg tydens die burgeroorlog, Het ek die federale bewegings na Gettysburg bespreek met die verdedigingsposisie van die Pipe Creek Circular. Deel twee van hierdie artikel handel oor die Konfederale inval na Gettysburg. In 1961 het die Pennsylvania Historical and Museum Commission 'n handboek uitgereik wat 'n goeie opsomming bevat van die rol wat die Keystone -staat tydens die burgeroorlog gespeel het. Daar was egter baie inligting wat ontbreek het. Aangesien hierdie inligting voldoen aan ander bronne van amptelike verslae, gaan ons in op die besonderhede van die Confederate Advance in Pennsylvania. Tydens die Konfederale inval van die Gettysburg -veldtog was baie klein dorpies naby Emmitsburg getuie van die heengaan van die Suidelike Weermag, dorpe soos Cashtown, Waynesboro, Fountaindale en Fairfield om maar 'n paar te noem.
Die konfederale opmars in die suide van Pennsylvania het vandag vir baie dorpe belang geword. Baie plaaslike burgeroorloghistorici werk hard daaraan om die geskiedenis van die Konfederale vooruitgang na die klein dorpie Gettysburg te ontbloot. Hulle navorsing het die belangrikheid van hul dorpe getoon en hoe dit bygedra het tot die Gettysburg -veldtog. Baie vergete gevegte, verbintenisse en skermutselings word nou ontbloot op baie gebiede soos Shippensburg, Fountaindale en ook Greencastle. Baie mense weet nie dat sulke gevegte selfs plaasgevind het nie. Solank hierdie dorpe hul burgeroorlog -erfenis onthou, kan toeriste en stedelinge 'n volledige beeld kry van die hele gebied van Hagerstown tot York en van Waynesboro tot Emmitsburg.
Die Statebond van Pennsylvania het meer as sy deel van die burgeroorlog gesien. Baie vrywilligers het die geledere gevul van die regimente wat in Pennsylvania opgevoed is. Franklin County alleen het gesien hoe sy seuns verskeie regimente vorm, soos die 2de Pennsylvania Artillery, 21ste Pennsylvania Cavalry, 35th Pennsylvania, 77th Pennsylvania Volunteers, 107th Pennsylvania Infantry, 126th Pennsylvania Infantry, 158th Pennsylvania Infanterie, 182ste Pennsylvania Infanterie en voormalige Afrika -Amerikaners het die geledere in die Amerikaanse Kleurlingtroepe van die 54ste Mis gevul om maar 'n paar te noem. Hoeveel van hierdie seuns in blou sou eendag sou droom dat hulle hul vaderland waar hulle gebore en grootgeword het, verdedig. Op 15 Junie 1863 het een van die grootste kavaleriegevegte van die Burgeroorlog in Virginia plaasgevind by 'n kruispad met die naam Brandy Station. Terwyl die gevegte in die Shenandoah -vallei plaasgevind het, het die belangrikste Konfederale Weermag sy weg na die Noorde geneem vir sy tweede inval, bekend as die Gettysburg -veldtog.
Die laaste dae van Junie was deurslaggewend vir albei leërs. Die Konfederale Kavallerie het die Federale Kavallerie verloof gehou, terwyl generaal Lee se leër van Noord -Virginia die Potomacrivier naby Hagerstown, Maryland, oorgesteek het. Op hierdie tydstip kon die federale leër nie die ligging van generaal Lee vasstel nie; hy het die Catoctin en South Mountains as bedekking gebruik. Gedurende die laaste dae van Junie het die Konfederale Weermag ongeveer 50 kilometer van die suid-sentrale Pennsylvania van Chambersburg af ingetrek. Dele van die suidelike weermag het hul pad na York gemaak, selfs tot by die Susquehanna -rivier buite Harrisburg.
Die eerste deel van die noordelike inval het op 15 Junie begin, toe brigadier -generaal A. G. Jenkins met 1600 kavalleries Pennsylvania binnegekom en na Greencastle gevorder het na Chambersburg, waar hulle twee dae gebly het. Die Konfederale Kavallerie het die spoorwegbrug by Skotland vernietig. Generaal Jenkins, wat nie sterk genoeg was om sy posisie te beklee nie, het op 17 Junie uit die omgewing van Chambersburg afgetree en teruggegaan na Greencastle. Hy stuur soekende partye in alle rigtings, met een groep wat McConnellsburg bereik het. Gedurende hierdie tydperk het skermutselings ontstaan ​​op 15 Junie en op 17 Junie by Williamsport, Catoctin Creek, en in Point of Rocks, Maryland, terwyl die belangrikste Konfederale weermag die Potomacrivier naby Williamsport, Maryland, oorgesteek het.
Op 19 Junie was die Konfederate verloof in Middletown, Maryland, en op 21 Junie het 'n skermutseling plaasgevind in Frederick, Maryland. Die Konfederate in Frederick County het die ligging van die federale troepebewegings wat in die gebied was, bepaal. Op 22 Junie het 'n skermutseling uitgebreek langs 'n bergpas genaamd Monterey naby die huidige Blue Ridge Summit. Konfederasie -generaal Albert Jenkins het 'n gewapende burgermag ontmoet. Na 'n paar minute se gevegte, is die burgerlikes gedwing om af te tree. Later die dag het generaal Jenkins hom teruggetrek in die rigting van Hagerstown en by generaal Richard S. Ewell aangesluit, wat op die grond van Pennsylvania opgevolg het.
Die Konfederale opmars na Gettysburg begin met die kruising van die Mason- en Dixon -lyn. Twee van generaal Ewell se afdelings, generaal -majoor Edward Johnson en Robert E. Rodes, het Pennsylvania op 22 Junie binnegekom en na Greencastle gevorder, en is voorafgegaan deur Jenkins se kavallerie. Generaal Ewell het die moderne Pennsylvania -roete na Pennsylvania oorgesteek. Vandaar het sy korps Greencastle teen 23 Junie -24ste binnegekom. Daar het ligte skermutselinge ontstaan, maar generaal Ewell het die volgende dag in die rigting van Chambersburg gestoot.
Op 25 Junie het luitenant -generaal Ambrose P. Hill, vergesel van generaal Robert E. Lee, Pennsylvania met die Derde Korps binnegekom. Luitenant -generaal James Longstreet se eerste korps het daarna gevolg, en op 27 Junie het die hele mag naby Chambersburg laer opgeslaan. Twee dae later het die afdelings van hierdie korps na dieper in Pennsylvania naby die stad Gettysburg begin vorder. Dit was eers tot Woensdag, 1 Julie, toe die Konfederale mag langs die pad gespan was met die vooruitgangseenheid anderkant Cashtown en die agterkant nog in Chambersburg.
Twee ruitermagte is aangewys om die Konfederale flanke te beskerm. In die weste het brigadier -generaal John D. Imboden met 3300 mans die staat binnegegaan op 26 Junie en homself naby Mercersburg gaan vestig. 'N Deel van sy mag het op 29 Junie met die verkenners van die Unie op McConnellsburg gebots. In die ooste het generaal -majoor J. E. B. Stuart en 'n mag van ongeveer 6 200 man Pennsylvania op 30 Junie binnegekom en die kavallerie van Union by Hanover aangeval. Stuart is egter weggejaag en het gevind dat hy nie kon skakel met die hoof Konfederale weermag nie.
Generaal Early het Pennsylvania op 23 Junie binnegekom en marsjeer na Waynesboro. Eenmaal in Waynesboro, het General Early noordwaarts op Black Gap Road (hedendaagse 997) opgeruk. Hy reis verby die klein dorpies Quincy, Mont Alto, en arriveer op of naby 25 Junie by Black Gap (naby die huidige kruising van roete 30.) Generaal Early en sy afdeling verander rigtingwaarts op die Chambersburg -snoek. Op 26 Junie oos van Black Gap het General Early se troepe die ysterfabriek in Caledonië verbrand. Hierdie ysterwerke behoort aan die kongreslid Thaddeus Stevens, wie se radikale anti -slawerny standpunte algemeen bekend was.
Toe sy weermag op 26 Junie deur die bergpas van Cashtown gaan, het plaaslike burgers 'n Konfederale soldaat geskiet. Generaal Early het woedend geword oor hierdie daad en het beveel dat die bosluise gevind word. Hy het selfs gedreig om die stad Cashtown te verbrand om reg te laat geskied vir die skietery op een van sy mans. Die beskuldigende party is egter nooit gevind nie en Cashtown is nooit verbrand nie.
Generaal Early het tot 'n vurk in die pad na regs gekom, die pad is die Cashtownweg genoem, terwyl die een aan die linkerkant Hilltownweg genoem is. Generaal Early self het die pad links geneem en sy bevel in twee kolomme verdeel. 'N Plaaslike familiebybel van 'n taverne in besit van John Harding (vandag 'n Bed and Breakfast genaamd die Harding House Inn) verduidelik dat generaal Early sy eiendom verbygesteek het en van sy perd af op 'n rots gestap het naby die voordeur. . Daar sien hy verskeie dames tee drink en begin met hulle praat. Generaal Early het 'n kaart op die muur van Adams County Pennsylvania opgemerk. Hy neem sy mes en sny die doekkaart uit en steek dit in sy sak. Generaal Early het gesê: 'Ek het dit meer nodig as jy.'
Vanuit Cashtown het die grootste deel van die vroeë magte noord van Gettysburg verbygegaan, maar brigadier -generaal John B. Gordons brigade van 2800 man, ondersteun deur kavallerie, het op 26 Junie deur die stad gevorder en 'n afdeling van die 26ste Pennsylvania Militia afgeweer. oppad. Dit was bekend as die verlowing van Rock Creek. Die volgende dag, terwyl Gordon direk op York gevorder het, het 'n kavalleriebataljon onder luitenant -kolonel E. V. White die spoorlyn na Hanover Junction gevolg en 'n brug daar verwoes. Uit vrees vir die opposisie van die Unie val White terug en marsjeer noord om weer by generaal Gordon aan te sluit.
Op Saterdag, 27 Junie, ontvang generaal Gordon die oorgawe van York, wat hy die volgende dag binnegegaan en deurgegaan het. Generaal Vroeg, nadat hy kavalerie onder kolonel William H. French losgemaak het om die Susquehanna -brug by York Haven te vernietig, het French York binnegegaan en sy hoofkwartier gaan sit.
Van Greencastle is Brigadier -generaal George H. Steuart van Johnson se afdeling met 2 500 infanterie en 300 kavallerie na McConnellsburg gestuur om die linkerflank van die Konfederale te bewaak en lewende voorraad en voorrade af te rond. Hy het weer by die hoofmag by Carlisle aangesluit, waar generaal Ewell op Saterdag 27 Junie aangekom het.
In die lig van die opgang van Ewell, val plaaslike militiese magte terug van Shippensburg na Carlisle na 'n kort skermutseling. Die plaaslike milisie val toe terug na Harrisburg, waar twee verskansings genaamd Fort Couch en Fort Washington aan die westekant van die Susquehanna voorberei is op die hoogtes wat uitkyk oor die hoofstad. Van Carlisle, generaal Jenkins en sy hoofkwartier in Mechanicsburg, en op 29 Junie het hy die Harrisburg -verdediging verken. Daar was geringe skermutselinge naby Oyster's Point op 28-29 Junie en nog een op Sporting Hill op Dinsdag, 30 Junie. Konfederale verkenners het wyd gewissel, en Harrisburg-koerante berig die vyand se ruiters aan die buitewyke van Duncannon.
Terwyl hierdie deel van Ewell se korps beheer oor die spoorlyn tussen Hagerstown en Harrisburg verkry het, het die vroeë afdeling na die ooste beweeg om die spoorlyn tussen Baltimore en Harrisburg by York te sny en om die brug oor die Susquehanna -rivier tussen Wrightsville en Columbia te gryp. In 'n poging om 'n lewensbelangrike brug in Wrightsville, Pennsilvanië, te vernietig, het generaal Gordon nie daarin geslaag om die brug te gryp nie, toe die troepe van die Unie op 28 Junie aan die brand gesteek het. Sy troepe keer die volgende dag terug na York.
Generaal Lee het intussen verneem dat Unie -troepe die Potomac oorgesteek het om hom te volg, en hy het Ewell se korps beveel om weer by hom aan te sluit. Die eerste woord wat Ewell op Carlisle ontvang het, dui op 'n konsentrasie in die afdeling van Chambersburg General Johnson, wat suidwes na Chambersburg opgeruk het en naby Green Village kamp opgeslaan het. Later bevele, genaamd Cashtown General Rodes (vergesel deur Ewell) en Early, marsjeer beide na Heidlersburg, waar Rodes se afdeling op 30 Junie by die stad kampeer en Early ongeveer drie myl na die ooste. Om vertraging te voorkom, is daar ooreengekom dat Rodes deur middel van Biglerville na Cashtown sou ry, terwyl Early 'n parallelle roete na die suide deur Hunterstown volg. Hulle optog na die westelike rigting is die volgende dag kortgeknip deur die nuus dat gevegte in Gettysburg begin het, waar A.P. Hill se vooruitgangseenhede met die kavallerie van die Unie gebots het.
Zora (toe nog nie bekend as 'n stad nie) was 'n kruispad wat na Waynesboro, Emmitsburg of Fairfield gelei het. Beide die leërs het laer opgeslaan en langs hierdie kruising gesit. Twee kilometer noord van hierdie kruispad was 'n klein dorpie met die naam Fountaindale. Baie inwoners vertel dat Fountaindale sy naam gekry het van 'n werklike fontein wat aan Dale behoort het. Dit is waar of nie, ek dink nie die antwoord sal binnekort gevind word nie. Fountaindale het 'n groot rol gespeel in die slag van Monterey en die Konfederale toevlug uit die velde van Gettysburg, en was 'n belangrike roete vir die leërs tydens die Burgeroorlog. Beide leërs het die behoefte gevoel om hul posisies aan die voet van die Suidberg te bekom en te beskerm. Fountaindale is geleë tussen Jack's Mountain, Beards Hill, en is verbind met twee groot berggapings. Troepe aan beide kante was nodig om die berg gapings oop te hou vir kommunikasievoorstelle en die Konfederate het die gapings nodig gehou in geval van 'n terugtog. Verkenners en plakkate gebruik die buitewyke van Fountaindale om die bewegings van troepe wat uit die rigting van Emmitsburg en Fairfield kom, te sien.
Die botsing tussen 'n klein groepie Konfederale Kavallerie (wat verbonde was aan generaal Albert Jenkins) en Cole's Cavalry op 28 Junie was die eerste konfrontasie wat in die Fountaindale -gebied plaasgevind het. 'N Klein groepie Cole's Cavalry Company' C 'onder bevel is dat sersant Oliver Horner op 'n paar Rebel -kavaleriste afgekom het met 20 gesteelde perde in hul besit. Vyftien uit die Konfederale Raiders is gevang en die perde is teruggevind. Sersant Horner het spesiale vermelding gekry nadat hy 'n rebellebeampte gevange geneem het, wat 'n versending van generaal Lee na generaal Ewell was. Die versendings is aan generaal Meade, bevelvoerder van die Unie -magte, oorgedra en was van groot belang. Sersant Horner is later bevorder.
Na die skermutseling het Cole se kavallerie teruggetrek in die rigting van Emmitsburg. Terwyl hulle naby Monterey verken het, het lede van die 14de Virginia 'n federale patrollie gewaar en geglo dat hulle 'n burgermag was. Die Konfederate het die New Yorker geteister deur die federale liggaam in 'n lokval te lok. Die New Yorker's het egter nie die Konfederate agtervolg nie.
Op 28 Junie nadat 'n skerp skermutseling naby Fountaindale, Pennsylvania, ontstaan ​​het, het die federale kavallerie onder John Buford die stad binnegekom na Fairfield en ondersoek ingestel na die rebellemagte in die gebied. Teen 29 Junie 1863 vermoed generaal John Buford dat 'n geveg binnekort in die suid-sentrale Pennsylvania sou ontstaan. Daar staan ​​hy by die opening van die Montereypas deur South Mountain en kyk uit oor die Cumberland -vallei. Nadat hy die bewegings van die Konfederate gesien het, het generaal Buford teruggetrek na Fountain Dale.
Die Konfederale Kavallerie onder bevel van generaal JEB Stuart het die Potomacrivier naby Seneca Mills buite Urbana, Maryland, oorgesteek. Generaal Stuart het bevele van generaal Lee gekry om die federale standpunte te ondersoek en so gou as moontlik terug te rapporteer. In Rockville het generaal Stuart van Maryland 'n wa -trein van die Federale Kavallerie afgehaal. Generaal Stuart is vertraag deur sy pryse, wat hy verloor het tydens die skermutselings wat die volgende paar dae plaasgevind het. Op 28 Junie was generaal JEB Stuart in Westminster, Maryland, waar hy in sy tweede groot geveg betrokke was terwyl hy in Maryland was. Hierdie eerste geveg is deur die Eerste Delaware -kavallerie uitgevoer, maar hulle was in die getal gedwing om terug te trek. Daarna het JEB Stuart deur Union Mills gegaan waar hy die nag van die 29ste kamp opgeslaan het.
Teen 29 Junie 1863 vermoed die unie-generaal John Buford dat 'n geveg binnekort in die suidelike deel van Pennsylvania sou ontstaan. Daar staan ​​hy by die opening van die Montereypas deur South Mountain en kyk uit oor die Cumberland -vallei. Hy sien die stof op die agtergrond na die berge in die omgewing van Greencastle. Buford se federale kavallerie het deur Fairfield gekom en het geen verwelkoming gekry soos hy hoop nie. Baie mense voel dit is omdat Fairfield reeds die verbygaande Konfederale verkenners gesien het en bang was vir wat met hul stad sou gebeur as daar iets gesê word.
Op 30 Junie het generaal Buford op Fairfield 'n groot konfederale mag gesien. Ongeveer 3000 Konfederate te perd het die generaal A. Hill se regterflank bewaak. Generaal Buford het sy plunderaar laat aankla. Die perde hardloop vinnig na hul toonbanke. Gewere vlam oor die rant toe inwoners in Fairfield begin soek het. Die grond skud van woede toe die botsing van saffers in die vallei en heuwels weerklink. Toe in die verte begin die Konfederate hul kanon losmaak. Teen hierdie tyd het generaal Buford die verlowing beëindig. Generaal Buford kon nie die ligging van die belangrikste Konfederale leër bepaal nie. As die kanon afgevuur het, kon dit 'n teken gewees het dat versterkings opgedaag het. Generaal Buford kon dit nie bekostig om so 'n risiko te loop nie. Die Konfederate het die skermutseling gewen en die hoof van die Konfederale leër tyd gegee wat hulle broodnodig gehad het. Toe generaal Buford terugtrek, het die Unie -kavallerie so vinnig as moontlik gehardloop. Nadat hy die verkeerde pad geneem het, beland generaal Buford in Emmitsburg en sien dat die 11de korps van generaal O Howard drie myl van die hoofkwartier van generaal Reynolds by Moritz Tavern Marsh Creek laer opgeslaan het. Generaal Burford het sy weg geneem en die inligting oor die posisies van die Konfederale Weermag oorhandig.
Op 30 Junie, toe JEB Stuart in Hanover, PA, kom en deur die bevel van generaal Kilpatrick aangeval word. Dit was generaal Custer en sy manne van die 7de Michigan -kavallerie wat die Konfederate in die slag van Hanover kon afweer.Die slag van Hannover is in die strate gevoer en het generaal Stuart vertraag om weer by generaal Lee aan te sluit. Nadat hy Hanover verlaat het, het generaal Stuart 'n pad gesoek om weer by generaal Lee aan te sluit.
Tydens 'n optog deurnag het hy geen nuus gekry van generaal Early, wat by generaal Lee aangesluit het nie, en hy het op 1 Julie na Carlisle gegaan, net om generaal Ewell te vind wat ook weg was en die stad in die hande van Vakbondtroepe wat geweier het om oor te gee. Stuart beskadig die stad kortliks, verbrand die nabygeleë kaserne en vertrek daarna na Gettysburg, terwyl die kop van sy kolom van Carlisle afdraai en die agterkant deur Dillsburg.
Generaal Stuart op pad na Gettysburg het teëstand gekry deur soldate wat aan generaal Custer se kavallerie behoort. Hunterstown staan ​​gewoonlik bekend as die oudste stad in Adams County, vernoem na die Jagters wat die land in die 1700's gevestig het. In die amptelike verslag van generaal Custer skryf hy:
Op 2 Julie, tydens die slag van Hunterstown, is een eskader, onder bevel van kaptein Duggan, gedetailleer om die pad wat na die stad lei, regs voor te hou. Een peloton is ontplooi as skermutselinge aan die linkerkant van die pad wat van agter af na die stad lei. Hierdie peloton was aktief betrokke en het goeie diens gelewer. Die regiment het op hierdie dag geen verlies gely nie
Die driedaagse geveg by Gettysburg staan ​​bekend as die bloedigste veldtog van die burgeroorlog waar meer as 50 000 slagoffers gewond, gevang en dood is. Hierdie kleiner verbintenisse van Southern Adams, Franklin en Northern Frederick Counties is oorskadu weens die belangrikheid van die slag by Gettysburg. Daar is verskeie klein dorpies wat die burgeroorlog op sy eie unieke manier beïnvloed het. Die geskiedenis van hierdie dorpe is net so belangrik soos die werklike slag by Gettysburg. Hulle voltooi die geskiedenis van die Gettysburg -veldtog, terwyl die Confederate Invasion en die Pipe Creek Defensive Line die hele verhaal van die Gettysburg -veldtog vertel.
Terwyl generaal Lee sy magte maneuver, het Southern Adams, Franklin en Northern Frederick Counties hulself in die middel van die twee leërs bevind. Toe Lee se hoofmag Chambersburg bereik, het hy een korps daar behou en twee ander ooswaarts deur Gettysburg na York gestuur en daarna na Harrisburg. Later, toe hy verneem van die benadering van die Unie -leër uit die suide, het generaal Lee hulle uit die noorde gekonsentreer, wat Gettysburg 'n geografiese wedstryd gemaak het.
Daar is nog meer wat ontbloot moet word om te leer oor die gevegte van Fountaindale, Monterey en ook Emmitsburg. Daar is vandag geen sigbare merkers wat toegewy is aan diegene wat in die Slag van Fountaindale geveg het of aan diegene wat langs die Emmitsburg en Waynesboro Turnpike gereis het nie.
Die dagboeke wat deur konfederate soldate agtergelaat word, onthul die ware rol van slawerny in Gettysburg
As ons vandag op die slagveld van Gettysburg loop, is dit maklik om te dink hoe die Unie en die Konfederale leërs vir drie dae in Julie 1863 tweestry om beheer oor die stad Pennsylvania en sy omliggende skilderagtige velde en rotsagtige heuwels. Vir baie toeriste is geen besoek aan Gettysburg volledig sonder om die trappe oor te gaan na generaal Robert E. Lee 's Army of Northern Virginia, die Konfederate wat op 3 Julie die oop velde in die rigting van die Union -lyn op Cemetery Ridge oorgesteek het in wat nog steeds in die volksmond onthou word as "Pickett 's Charge. " Once Veilig agter waar die Unie -lyne sterk was, is daar egter min wat omdraai en erken die honderde slawe wat uit die bos gekom het om hulp te verleen aan die verslete oorblyfsels van die terugtrekkende mans.
Slawewerkers was die ruggraat van die Konfederale oorlogspoging. Alhoewel verhale van hierdie beïndrukte werkers en kampslawe uit ons gewilde herinnering aan die oorlog uitgewis is ten gunste van mitiese vertellings van swart Konfederale soldate, was hul teenwoordigheid in die Konfederale weermag 'n visuele herinnering aan elke soldaat en slawe-eienaar en nie-slawe-eienaar. #8212 dat hul uiteindelike sukses in die geveg afhang van die eienaarskap van ander mense.
Oral tussen 6 000 en 10 000 verslaafde mense ondersteun in verskillende hoedanighede Lee 's se leër in die somer van 1863. Baie van hulle het as kokke, slagters, smede en hospitaalbediendes gewerk, en duisende slawe het konfederale offisiere vergesel as hul kampslawe of liggaam bediendes. Hierdie mans het 'n wye verskeidenheid rolle vir hul eienaars vervul, insluitend kook, skoonmaak, kos soek en boodskappe stuur aan gesinne tuis. Slawe -eienaars was steeds oortuig dat hierdie manne baie lojaal sal bly, selfs al is daar geleenthede om te ontsnap, maar hierdie oortuiging sal gedurende die hele Gettysburg -veldtog getoets word.
Op soek na swart konfederate: die mees volgehoue ​​mite van die burgeroorlog (burgeroorlog -Amerika)
Meer as 150 jaar na die einde van die Burgeroorlog herhaal talle webwerwe, artikels en organisasies bewerings dat tussen 500 en 100.000 gratis en verslaafde Afro -Amerikaners gewillig as soldate in die Konfederale weermag geveg het. Maar soos Kevin M. Levin in hierdie noukeurig nagevorsde boek aanvoer, sou sulke bewerings almal wat tydens die oorlog self in die weermag gedien het, geskok het.
Op die eerste van die nuwe jaar het Lincoln die Emancipation Proclamation onderteken, wat slawerny in die state wat van die Verenigde State afgestig het, bevry het. Die nuus het vinnig deur die Konfederale geledere gefiltreer en is beslis bespreek onder die slawe van die weermag. Die afkondiging het in werklikheid die Unie -leërs verander in leërs van bevryding, wat funksioneer as 'n tregter waardeur nuut bevryde mans by een van die swart regimente wat vinnig in die Noorde sowel as in besette dele van die Konfederasie vol was, kon inskakel. Omgekeerd beklemtoon die Proklamasie nog verder die mate waarin die Konfederale Weermag 'n slaankrag verteenwoordig. Lee se besluit om sy leër vroeg in Mei noordwaarts in die vrye state te bring, na sy oorwinning op Chancellorsville, was gevaarlik, gegewe die dramatiese verskuiwing in die uniebeleid wat sy soldate, die ondersteuningspersoneel van slawerny, bedreig het van emansipasie.
Toe Lee se infanteriekorps, wat ongeveer 70 000 tel, die Mason-Dixon-lyn na Pennsylvania oorsteek, het hulle duidelike tekens gekry dat hulle nie meer in vriendelike gebiede was nie. South Carolinians in luitenant -generaal James Longstreet 's First Corps was getuie van die vroue van Chambersburg, Pennsilvanië, en doen 'n beroep op hul verslaafde bediendes om weg te hardloop en hul vryheid aan te gryp. As die Konfederale generaal -majoor William Dorsey Pender bekommerd was oor sy kampbediende met die naam Joe, het hy Pender dit nie gedeel in wat sy laaste brief aan sy vrou sou wees nie. Joe gaan die inval met baie vurigheid aan, " merk hy op, en#8220 en is redelik aktief om verborge eiendom op te soek. "
Verborge eiendom het gedien as 'n verwysing na die ontsnapte slawe wat reeds in die suide van Pennsylvania woon, en in die hele konfederale leër is bevele gegee om hierdie eiendom te vang en terug te bring na die suide. Gratis Afro-Amerikaners en vlugtende slawe in Adams County (insluitend Gettysburg) en omliggende provinsies het gevlug met die nuus van Lee 's se vordering. Alhoewel daar geen bewyse bestaan ​​dat die slawe van die weermag gehelp het met die ontvoering van ongeveer 100 mans uit dorpe soos Chambersburg, McConnellsburg, Mercersburg en Greencastle aan die vooraand van die beroemde geveg nie, is dit baie waarskynlik dat diegene wat vasgevang was en suid gelei het, sou verbygegaan het kampbediendes en ander slawe wie se noodsaaklike teenwoordigheid in die weermag gehelp het om hulle gevangenskap moontlik te maak.
Die geveg wat op 1 Julie 1863 wes en noord van Gettysburg begin het, het geleidelik uitgebrei namate die twee leërs eenhede langs die paaie wat na die klein dorpie gelei het, verskuif het. Teen die einde van die eerste dag het die Konfederate die oorhand gekry toe die leër van die Unie 'n nuwe verdedigingslinie suid van die stad gevestig het, met die konfederate 'n posisie teenoor die Seminary Ridge. Lee het die daaropvolgende twee dae op die offensief gegaan, maar kon nie die verdediging van die Unie onderbreek nie.
Daar is vandag min berigte oor swart mans wat saam met die Konfederate in die hitte van die geveg in Gettysburg marsjeer. (Die vorige somerveldtog op die Virginia -skiereiland, waar die twee leërs vir 'n lang tyd naby mekaar was, bevat 'n magdom sulke verhale.) Hierdie primêre bronverslae, in die vorm van briewe en dagboeke, verduidelik hoe kampslawe agter gebly het, bereid om verskillende ondersteuningsrolle te vervul. Geskiedkundiges kan saamstel hoe die stryd was deur sulke dokumente te hersien en 'n begrip te kry van hoe soldate op en af ​​in die kommandoketting hul wêreld beskou, insluitend die rol van slawerny in hul lewens.
Terwyl die eenhede gereed was vir die geveg, herinner 'n lid van die 24ste Georgia: Die kolonels stuur hul perde terug deur hul dienaars. lyne. 'N Aantal rebelle het verbygegaan totdat 'n jong man met 'n welwillende uitdrukking 'n chirurg probeer opspoor het. As hy dit nie gedoen het nie, het hy 'n paar negers opgedra om items te gaan versamel wat ons gemak kan verbeter. & Matt 822, assistent -chirurg van die 37ste Virginia, het 'n perd onder hom uitgeskiet en is in die voet gewond op 2 Julie terwyl hy geneig was tot gevalle Konfederate. Hy het daarin geslaag om met die hulp van 'n kampbediende met die naam Jim die veld van die veld te limp. Net toe die skiet laat op 2 Julie opgehou het, was die Konfederale artilleris Edward Porter Alexander aangenaam verras toe hy sy dienaar Charley op my spaarperd Meg & amp sien met baie liefdevolle groete en 'n goeie rantsoen. " Alexander onthou, " 8220 Negro -bediendes wat op soek was na hul meesters was daardie aand 'n kenmerk van die landskap. "
Lee se gebrek om die leër van die Unie uit sy posisie te verwyder, het daartoe gelei dat hy die laaste aanval op die middag van 3 Julie gelas het deur die manne onder bevel van generaals George Pickett en James Johnston Pettigrew te gebruik. Terwyl hul gebroke bevel terugval na hul afstoting, het talle kampeerslawe hul weggesteek uit die voorblad en beskerming van die bos op soek na hul eienaars en om die gewondes te help. Die verwydering van die gewondes het tot laatmiddag en aand van 3 Julie herhaaldelik dringend geword, na nog 'n mislukte aanval langs die middel van die Union -lyn. Die vermoë van die weermag van Noord -Virginia om die Potomac veilig saam met die leër van die Unie oor te steek, was grootliks afhanklik van kampeerslawe wat na hul gewonde eienaars omgesien het, en die groot aantal slawe wat toegewy is aan wapentreine, waens en ambulanse, wat almal myle gestrek het.
Weereens vertel die historiese rekord ons hul verhale. Vir een majoor uit Suid -Carolina eindig sy oorlog langs die moeilike terugtogroete van Gettysburg, wat sy dienaar dwing om stappe te neem om die lyk behoorlik te begrawe. Soos vertel deur die familie van die gevalle offisier na die oorlog, die bediende het uiteindelik huis toe gekom en genoeg inligting oor die begraafplaas onthou om familielede daarheen te begelei om die lyk kort na die oorlog na die huis te vervoer. Kaptein William McLeod van die 38ste Georgia is intussen oorlede voor die terugtog, maar 'n slawerny met die naam Moses het stappe gedoen om McLeod op 'n plaas daar naby te begrawe. Moses volg toe 'n Konfederale brigade terug na Winchester, Virginia, voordat hy huis toe gaan met sy persoonlike besittings van sy eienaar na Swainsboro, Georgia. In 1865 het Moses die lang reis saam met McLeod se swaer teruggeneem na Gettysburg om die lyk huis toe te bring.
Kamp slawe soos Moses, wat om watter rede ook al, hul eienaars toegewy was, het met die beperkte beskikbare hulpbronne klaargekom en uiteindelik bedank om hul eienaars en afskeidwoorde aan hul bedroefde gesinne oor te dra. Hierdie mans het gekies om nie te ontsnap nie, en alhoewel daar geen twyfel bestaan ​​dat hierdie verhale bewys lewer van sterk bande tussen eienaar en slaaf nie, is die neiging van Lost Causers om dit te omhels rondom die eng motief van onwrikbare lojaliteit, nie in staat om ander faktore vas te vang nie. hul gedrag beïnvloed het. Sommiges het waarskynlik die wrede straf verwag wat gepaard gegaan het met hul herowering (of straf wat in die afwesigheid aan familielede uitgereik kan word), terwyl ander bekommerd was oor hoe hulle agter die linies van die Unie behandel kan word. Sommige het gretig saamgekom met hul eie gesinne.
Luitenant Sidney Carter se wonde in Gettysburg het sy lewe kortgeknip, maar voor sy dood het hy versoek dat sy kampslaaf, Dave, alles wat hy het, saamneem en huis toe bring, waar elke item as afskeidsgeskenk aangebied sou word aan sy familielede. Belangriker as die vervoer van persoonlike besittings, het Dave egter ook die laaste gedagtes van sy meester aan geliefdes oorgedra. Carter wou weet dat hy bereid was om te sterf en dat hy met die predikant gepraat het oor die dood. . . so swak dat hy dit moeilik kon verstaan. " Hy het sy gesin verseker dat hulle weer in die hemel sou ontmoet. Afwesig van die lyk, nuus dat 'n soldaat in sy laaste ure getroos is en hom op die dood voorberei het, het familielede gerusgestel dat hul geliefde ervaar wat die 19de-eeuse Amerikaners verstaan ​​as 'n goeie dood. "
Die verlies van kolonel Henry King Burgwyn Jr., wat op die eerste gevegsdag in Gettysburg vermoor is, was 'n verwoestende verlies, nie net vir die 26ste Noord -Carolina nie, maar ook, soos beskryf deur 'n mede -offisier in die regiment, aan sy dienskneg Kincien, wat dit bitter genoeg opneem. . Die kwartiermeester van die regiment het die gesin gerusgestel dat die items van die kolonel, insluitend 'n bril, horlosie, tandeborsel en verskillende memorandums, plus $ 59, veilig onder Kincien se sorg was. Ek het nooit getrouheid in een sterker gesien nie, en#8221 het die kwartiermeester in 'n brief opgemerk. Vier jaar later is die lyk van Burgwyn weer begrawe in die Oakwood -begraafplaas in Raleigh, Noord -Carolina.
In die onmiddellike nasleep van die geveg en deur die hele Konfederale weermag teruggetrek na Virginia, het ander kampslawe en slawe hulle pos laat vaar. 'N Kwartiermeester in die John Bell Hood -afdeling het opgemerk dat baie negers na die Yankees gegaan het. " Unie -kavallerie -aanvalle, soos dié wat deur Judson Kilpatrick by Monterey Pass op 5 Julie gelei is, het die terugtog van moeg belemmer Konfederate en het daartoe gelei dat addisionele gevangenes geneem is, insluitend die kampbediendes verbonde aan die Richmond Howitzers sowel as majoor William H. Chamberlain se bediende, perd en persoonlike toerusting. Sommige van hierdie mans is kortliks as gevangenes in Union -gevangeniskampe aangehou. Nadat hulle vrygelaat is, het hulle by die Unie -regimente aangesluit of hul weg gevind na dorpe en stede in die noorde op soek na werk.
Vir baie Konfederale offisiere wat van die slag of die verwarring van die terugtog van hul dienaars geskei was, wag teleurstelling op hulle, net soos kaptein Waddell van die 12de Virginia, wat op 8 Julie weer by sy eenheid aangesluit het om te verneem dat sy dienaar Willis het met sy persoonlike bagasie weggehardloop. Hierdie heroïese verhale van verlating is vinnig verdring deur die buitengewone stappe van trou wat deur slawe soos Moses, Dave of Kincien geneem is, en het die middelpunt van die Lost Cause -beweging geword, wat die onwrikbare en onbetwisbare gehoorsaamheid van slawe aan hul meesters beklemtoon het.
Namate die Konfederale weermag in die weke na die veldtog herorganiseer het, is die dun geledere van baie regimente vergroot deur die afwesigheid daarvan. Gettysburg was moontlik nie die groot keerpunt van die oorlog vir Lee en die weermag van Noord -Virginia nie, en die leër sou nog amper twee jaar baklei, maar die Gettysburg -veldtog het 'n vertrouenskrisis in soldate getoon. in hul slawe ' onwrikbare trou.
Vandag kan sommige van hierdie verhale uit die historiese rekord op honderde webwerwe gevind word, nie as die verhale van slawe nie, maar as swart Konfederale soldate. Hierdie mitiese vertelling, wat eers in die middel van die sewentigerjare dateer, sou heeltemal onherkenbaar wees vir die manne en offisiere in die Army of Northern Virginia. Vir werklike Konfederate van Robert E. Lee af, kampslawe en ander slawewerkers, was die hele slawerny -instelling van kardinale belang vir die uiteindelike sukses van die weermag in die veld en die Konfederale opstand as 'n geheel
Geologie en generaals: Hoe geologie die Slag van Gettysburg beïnvloed het (deel II.)
Wat valse hoogtes betref, as u vooraf met u teëstander is, moet u die verhewe en sonnige plekke beset en wag totdat hy opkom. " The Art of War, deur Sun Tz ù Die slagveld van Gettysburg is gevorm deur ou tektoniese bewegings, sedimente wat deur riviere vervoer is en in mere gestort is en uiteindelik [. ]
"Wat die hoogtes betref, as u vooraf met u teëstander is, moet u die verhewe en sonnige plekke inneem en wag totdat hy opkom."
Die kuns van oorlog, deur Sun Tzù
Die slagveld van Gettysburg is gevorm deur ou tektoniese bewegings, sedimente wat deur riviere vervoer is en in mere gestort is en uiteindelik vulkaniese uitbarstings byna 200 miljoen jaar gelede. Tydens die uitbreek van die superkontinent van Pangea skeurbakke oopgemaak, waarin riviere sand en modder wat uit die erosie kom, neergelê het Appalachen berge in die weste. Hierdie opeenvolging van 610 m (2.000 voet) sandsteen en skalie word gedefinieer as Gettysburg Formasie, met die verweerbestande sanderige beddens bekend as Heidlersburg lid.
In die uitdunning en verswakte kors het stollingsgesteentes ingedring wat vertikaal gevorm het, skerp afgebakend dyke en breed, amper horisontaal vensterbanke. Die vulkaniese indringings, wat slegs effens verskil in petrologiese samestelling en ouderdom, word geklassifiseer as Rossville Diabase en York Haven Diabase (diabase is die plutoniese ekwivalent van basalt). Waar die gesmelte magma in die Gettysburg -formasie ingedring het, 'n kontaksone van metamorfose Hornfels gevorm. Diabase is die hardste rots van hierdie reeks en rondom Gettysburg vorm die mees prominente hoogtes, soos Seminary Ridge, Begraafplaas Ridge, Round Top, Klein ronde top en Culps Hill. Veral hierdie hoogtes sal deurslaggewend wees in die uitkoms van die Gettysburg -geveg in Julie 1863.
Figuur 1. In hierdie topografiese kaart van Gettysburg vanaf 1863 is die hoogtes gevorm deur die meer verweerbestande rotse en die troeposisies van die twee leërs goed herkenbaar (beeld in die publieke domein).
Op 1 Julie Unie troepe verkenning teëgekom Konfederale magte wes van Gettysburg. Die leemgrond word gekenmerk deur liggies heuwels en noord-suid rande, gevorm deur die kantelbare en effens meer verweerbestande sandsteenbeddings van die Heidlersburg-lid. Die rante en - destyds - 'n onvoltooide spoorwegbesnoeiing het skuiling gebied vir die Konfederale soldate en die troepe van die Unie het teruggetrek na Gettysburg en beplan om die 18 m hoë heuwels suidoos van die stad te neem.
Diabase is 'n harde, homogene rots wat net stadig verweer en in groot blokke uitmekaar breek. Dit vorm 'n vlak, rotsagtige grond en is nie baie handig om gewasse te verbou nie, en is dus nie vir boerdery skoongemaak nie, wat die terrein nog moeiliker maak vir 'n aanvaller. Groot ruitblaaie kan skuiling bied, maar dit is ook geneig om 'n lyn soldate op te breek, wat 'n gekoördineerde aanval byna onmoontlik maak.
Die hardheid van die rots veroorsaak ook 'n paar probleme vir die verdediger, aangesien dit byna onmoontlik was vir die Unie -soldate om loopgrawe te grawe vir skuilings bo -op die rante en heuwels; hulle moes staatmaak op klipmure en geïmproviseerde versperrings.
Op 2 Julie het die Unie -leër Cemetary Ridge versterk, gevorm deur die breër Gettysburg Sill (760 m, amper 2,500 voet dik) en die Konfederale Weermag vergader op Seminary Ridge, gevorm deur 'n dunner diabasis -dijk. Die diabase -plato van Cemetary Ridge, groot genoeg dat alle troepe van die Unie daar kon posisioneer, en die ondeurdringbare hange was deurslaggewend, aangesien die aanvallende Konfederale soldate, ondanks alle pogings en opofferings, die troepe van die Unie nie kon ontwrig nie.
3 Julie sou die deurslaggewende dag wees, aangesien generaal Lee besluit het om 'n direkte, volledige aanval op Cemetary Ridge te waag. Die sedimente van die Gettysburg -kom en die horings rondom die Gettysburg -vensterbank vorm egter slegs 'n oënskynlike plat, aangesien die tektoniese kantelde sedimente en die effens harder horings 'n liggies stygende helling na die diabase -uitlopers vorm. 'N Wye veld sonder skuiling, die helling wat die oprukkende soldate vertraag, die Konfederale infanterie was 'n maklike teiken vir die artillerie van die Unie, wat vanuit 'n verhoogde posisie met 'n groter reikafstand afgevuur het - die aanklag het geëindig in 'n ramp vir die Konfederale troepe.
4 Julie uiteindelik algemeen Robert E. Leeneem voordeel van die reënweer en trek sy troepe terug na die Potomacrivier - die Gettysburg -veldtog verby was, sal die burgeroorlog nog twee jaar duur.
BROWN, A. (2006): Geologie en die Gettysburg -veldtog. Pennsylvania Geological Survey Educational Series 5, uitgegee deur die Statebond van Pennsylvania/ Departement van Bewaring en Natuurlike Hulpbronne/ Buro vir Topografiese en Geologiese Opname: 14
CUFFEY, R.J. et al. (2008): Geology of the Gettysburg Battlefield: How Mesozoic Events and Processes Impacted American History. Geological Society of America, Field Guide 8 Uitstappies in geologie en geskiedenis: Uitstappies in die Midde-Atlantiese state: 1-16
ROOS. E.P.F. & amp NATHANAIL, C.P. (2000): Geologie en oorlogvoering: voorbeelde van die invloed van terrein en geoloë op militêre operasies. Geological Society of London: 498
UNDERWOOD, J.R. & amp GUTH, P.L. (reds.) (1998): Militêre geologie in oorlog en vrede. Resensies in ingenieursgeologie, Vol. 13, The Geological Society of America: 237
OOR DIE SKRYWER (E)
My naam is David Bressan en ek is 'n vryskut geoloog wat hoofsaaklik werk in die Austroalpine kristallyne gesteentes en die Suid-Alpe Paleozoïese en Mesozoïese dek-sedimente in die Oos-Alpe. Ek het 'n projek voltooi oor die dinamika en hidrologie van Rock Glaciers, en hierdie fase het 'n spesiale belangstelling gelaat vir kwaternêre neerslae en moderne gletseromgewings. Tydens my navorsing oor gletsers, die bestudering van ou kaarte, fotografie en verslae oor die vorige omvang van hierdie kenmerke, het ek belanggestel in die geskiedenis, veral die ontwikkeling van geomorfologiese en geologiese konsepte deur natuurkundiges en geoloë. Ek woon in een van die belangrikste gebiede in die geskiedenis van geologie, en kombineer velduitstappies met die historiese navorsing wat in hierdie streke gedoen is, vergesel van historiese kaarte en uitbeeldings. Ek bespreek breedweg ook algemene geologiese konsepte, veral in glaciologie, seismologie, vulkanologie, paleontologie en die verhouding tussen die samelewing en geologie.
Hallo, en welkom by die eerste bloginskrywing vir Gettysburg 1863 – 'n nuwe blog gewy aan die Slag van Gettysburg en die Gettysburg -veldtog.
Ek het besluit om die blog te begin met 'n inskrywing van die generaal -majoor George G. Meade se amptelike verslag oor die veldtog en stryd. Die belangrikste ding in die moderne era is die toeganklikheid van die amptelike rekords van die burgeroorlog.
Voorheen was hulle slegs in druk beskikbaar, en aangesien daar 129 volumes in die stel is, sou die koop van 'n volledige stel duisende dollars kos, sowel as om die stel stuk vir stuk saam te stel.
Met die koms van die internet het baie webwerwe egter die volledige amptelike rekords van die burgeroorlog, of dele daarvan, op verskillende webwerwe geplaas. Die stel is ook beskikbaar op CD-Rom, wat op Amazon.com bestel kan word. Die name van die volumes word ook verander, en ek het dit as geadverteer gesien Die amptelike rekords van die burgeroorlog Die amptelike rekords van die oorlog van die opstand sowel as baie ander.
Een van die beste webwerwe (en die een wat ek in hierdie blog sal noem) is van die Ohio State University (http://ehistory.osu.edu/osu/sources/records/list.cfm) waarin dit gelys word Die oorlog van die opstand: 'n samestelling van die amptelike rekords van die unie en die konfederale leërs (daar is ook 'n aparte stel vir die Unie en die Konfederale Vloot).
Die afdeling Gettysburg -veldtog is reeks I, deel 27, deel I. Meade se amptelike verslag is van bladsye 114 tot 119 (weereens gebruik ek die Ohio State University -webwerf vir die bladsynommers en dit kan verskil, afhangende van watter afskrif van die rekords u het).
Meade se amptelike verslag wat gerig is aan brigadier -generaal Lorenzo Thomas en die adjudant -generaal van die Unie -leër en gedateer is op 1 Oktober 1863 – lui: