Lesersbrief: ’n Verklaring aan my kinders op stemdagCarli Labuschagne. Foto: Verskaf. Carli Labuschagne van Pretoria skryf: My sewejarige seuntjie word in die oggende wakker en neuriesing Nkosi Sikelel’ iAfrika. Die héle Stem, in Xhosa, Zulu, Sesotho, Afrikaans en Engels wat hulle elke week by die skool sing. Op stemdag het ek vir my kinders, sewe en vyf jaar oud, ’n verklaring geskryf om na terug te verwys in tye van twyfel: Ek sien julle. Julle het nie ’n benul wat vandag behels nie. Die lewe is ’n lied wat julle moeiteloos sing – solank julle kan speel, in drome ook. Julle is saam maatjies, en hoe hulle lyk, traak julle niks. Julle wil nêrens anders wees as hier nie. Wat is po-li-tiek? Dis een lettergreep te veel. Ek wil net speel, Mamma. Sal ons daar kan speel, by die stemplek? Ramaphosa en Malema en Hofmeyr is net name, té moeilik om uit te spreek vir my kindertong. Daar is meer belangrike dinge. Ek wil nêrens anders wees as hier nie. My kinders… Dis makliker om kind te wees en nie te weet wat vandag behels nie. Om nêrens anders te wil wees as hier nie. Deesdae voer ons grootmense ingewikkelde gesprekke. Ons hoor: “Dis beter vir ons kinders se toekoms om in ’n ander land te gaan bly.” Een na die ander, kosbare familie, vriende en maatjies gaan bly op plekke te ver vir jul begrip. Ons land is leër… Gapende wonde groter as Kimberley se Gat word gelos. Dit word nie weer gevul nie. Dis maar die aard van hartsbande… Vandag wil ek vir julle sê, nee, ek wil verklaar (!), saam jul Pa, hieroor stem ons saam: Ons wil in hierdie land bly. Ons wil nêrens anders saam met julle wees nie. Ons maak die keuse om te glo in Iemand wat groter en magtiger is as die po-li-tiek. Iemand wat ons in sy hand hou, hier en nou, in ons families en in generasies. As ons dan naïef genoem word, is dit goed so. Julle is goeie leermeesters vir ons. Julle is Afrikaans, wit. Twee huise van ons af bly ’n dogtertjie. Sy is ’n Xhosa, swart. Julle speel saam. Daar is meer belangrike dinge. Die doemprofete kan ons na luister, ons almal is tog geregtig op ons opinie. Dis goed om na mekaar te luister. Maar ons hoef net te luister. Dit hoef nie ons waarheid te wees nie. Ek sien julle en jul maatjies in skole en tussen huise. Ek is trots. Julle dra in julle die hoop wat oortref. Julle is veerkragtig. Julle sien moontlikhede raak. Probleme bestaan nie. Julle leef instinktief met die gesindheid dat daar soveel meer dinge is wat ons saambind as wat ons skei. So eenvoudig soos dit. Julle sien nood raak in mense langs die pad en maak planne om te help. ’n Bal op die speelgrond, vroegoggend, is die beste gelykmaker, so ook ’n aanbiddingsessie in die saal. ’n Brandwurm en sokkerkaarte gedurende pouse vorm kringe waar koppe saam gesit word. Julle daag op. Julle leer die waarde van harde werk en om deel te wees van die groter prentjie. Julle leer om mekaar ’n plek in die son te gun. Julle behoefte om bande te smee hang nie af van aangeleerde grense nie. Daai tipe dinge is mos vir grootmense. Julle leer van wedersydse invloed wat met die grootste verantwoordelikheid benader behoort te word. Invloed wat begin en eindig deur te dien. Julle gaan na skole waar pa’s by busse wagstaan en op sportvelde bid wanneer die oggendson breek en waar ma’s en juffies hande vat rondom die kinders wat in hul harte is. My voorneme as ouer is die volgende: Ek sal leef met die gesindheid dat daar meer dinge is wat ons saambind as wat ons skei. Daaroor sal ek eerder praat. Terselfdertyd sal ek julle leer om trots te wees op jul herkoms. Ook om respek te hê vir ander en julle te vertel dat Lindiwe, ons huishulp, eintlik ’n engel op ons pad is. Ek sal die eerste een wees wat dien. My kinders, laaste, maar nie die minste nie. Die lewe is onregverdig. Niemand het gesê dit gaan maklik wees nie. Inteendeel. Daar is egter Iemand wat groter is as die dinge van die wêreld. Onthou dat ons in die wêreld is, maar nie van die wêreld nie. En dat po-li-tiek, soos meeste wêreldse dinge, met ’n knippie sout geneem behoort te word. Hou aan om die moontlikhede raak te sien. Hou aan verbind, hou aan dien en liefhê. Hou aan opdaag. Maak nie saak hoe oud julle word nie. Dus, kom ons maak vir julle ook merkies op jul duime. Ons is mos saam in die ding. Ek verklaar wéér (!): Ek wil nêrens anders saam met julle wees as hier nie.