Hoe Billie Holiday se 'Strange Fruit' 'n lelike tydperk van lynchings konfronteer - GESKIEDENIS - Inligting
Hoe Billie Holiday se 'Strange Fruit' 'n lelike tydperk van Lynchings gekonfronteer het
Die spookagtige lirieke van 'Strange Fruit' skets 'n prentjie van 'n plattelandse Amerikaanse suide waar politieke en sielkundige terreur heers oor Afro -Amerikaanse gemeenskappe.
"Swart lywe wat in die suidelike briesie swaai," sing die blueslegende Billie Holiday in haar kragtige opname van die lied in 1939, "Vreemde vrugte wat aan die populierbome hang." Die lirieke van die liedjie beeld die daaglikse geweld uit wat swart mense toegedien het. En Holiday het dit gewaag om dit op te voer - voor swart en wit gehore.
'Sy wou 'n verklaring maak met die liedjie. Daar was iets daaroor om voor wit gehore te staan ​​en dapper genoeg te wees om die voortgesette misdaad van Amerika die hoof te bied, "sê Loyola University Maryland, mede -professor in Afrika- en Afro -Amerikaanse studies, Karsonya (Kaye) Wise Whitehead. 'Die skryfwerk het nie net oor die verlede gegaan nie - dit het op daardie oomblik gebeur.
LEES MEER: 11 volksliedere van Black Pride and Protest Through American History
'Vreemde vrugte' het as 'n gedig begin
Meer as 4000 swart mense is tussen 1877 en 1950 in die openbaar in die Verenigde State vermoor, volgens die verslag van die Equal Justice Initiative in 2015, Lynching in Amerika. 'Vreemde vrugte' is gedurende 'n dekade geskryf toe aktivistiese organisasies soos die National Association for the Advancement of Coloured People die wetgewers aangespoor het om lynch tot 'n federale misdaad te maak. Maar die pogings van die NAACP is voortdurend in die wiele gery deur wit oppergesagters in die Demokratiese Party wat filibusters gebruik het om sulke rekeninge te verslaan.
Abel Meeropol, 'n Joodse Amerikaner wie se familie uit die Tsaristiese Rusland gevlug het, het 'Bitter Fruit' geskryf as 'n refleksie op die foto van 7 Augustus 1930 van die lynchings van J. Thomas Shipp en Abraham S. Smith in Marion, Indiana. Shipp (18), Smith (19) en die 16-jarige James Cameron is van roof, moord en verkragting beskuldig. Cameron kon die skare ontsnap, maar Shipp en Smith is uit hul tronkselle gesleep en doodgeslaan. Die foto toon die lyke van Shipp en Smith wat aan die toue hang terwyl 'n skare wit mense na hul liggame staar. Een man kyk terug na die kamera terwyl hy na die gruweldaad wys.
Onder die skuilnaam, Lewis Allan, het Meeropol sy gedig getoonset en 'Bitter Fruit' as 'n proteslied in die New York -omgewing saam met sy vrou Anne opgevoer. Hulle het dit selfs in Madison Square Garden saam met die blues -sanger Laura Duncan uitgevoer. Die liedjie, nou bekend as 'Strange Fruit', is laat in 1938 na Billie Holiday gebring, net soos sy 'n reeks vertonings bespreek het by Barney Josephson's Café Society, die eerste ras -geïntegreerde nagklub in New York.
Holiday se optredes het gehore stilgemaak
Nadat hy die onwilligheid om dit aan te pak, teëgekom het, het Holiday "Strange Fruit" haar handtekening gemaak. Terwyl haar stel tot 'n einde kom, sou kelners ophou bedien. Dan sou Holiday alleen op 'n stoel sit met slegs die mikrofoon en 'n speldjie op haar gesig terwyl sy sing. Na die laaste reëls: "Hier is 'n vrug vir die kraaie om te pluk/dat die reën opkom/dat die wind suig/dat die son kan vrot/dat die boom kan val/Hier is 'n vreemde en bitter gewas" - koue stilte het dikwels gevolg, en Holiday sou die verhoog verlaat.
'As die ligte weer aanskakel, sou sy weg wees, daar sou nie meer 'n hoek wees nie,' sê Whitehead. 'Sy sou van die verhoog af wees - dit was haar versoek - maar sy wou die liedjie net daar laat hang. En dit sou haar laaste stelling wees. En hulle praat gereeld oor hoe die blanke gehore ongemaklik sou wees om te klap. "
Whitehead, wat ook stigter is van die The Karson Institute For Race, Peace & Social Justice, voeg by: 'Ons dink dikwels aan Billie Holiday as sanger. En ons dink op daardie tydstip aan swart vroue as net groot sangers, maar ek dink nie ons praat genoeg daaroor dat hulle hul platform gebruik om 'n standpunt te maak teen onreg nie, en dan die koste en die prys wat hulle betaal het om dit te doen.
A Tyd tydskrifkritikus was getuie van die optrede van Holiday en het 'n rubriek daaroor geskryf met foto's van Billie Holiday saam met die lirieke van die liedjie. 'Toe Billie verskyn in Tyd, wat haar so aansien gegee het, "onthou Barney Josephson in sy boek Cafe Society: die verkeerde plek vir die regte mense. 'Dit het Billie 'n swart kunstenaar gemaak wat iets te sê gehad het en dit gesê het, die lus gehad het om dit te sê, om dit te sing.
'Vreemde vrugte' genoem lied van die eeu
Holiday het moontlik nie die impak daarvan voorspel nie Tyd tydskrifbeoordeling sou hê, maar sy het wel die krag van die liedjie verstaan. Holiday se stem- en improvisasievermoëns het Meeropol se poësiekrag en emosionele impak gegee.
"Die eerste keer dat ek dit sing, het ek gedink dit was 'n fout, en ek was tereg bang," skryf Holiday in haar outobiografie, Lady sing die blues. 'Daar was nie eens 'n toejuiging toe ek klaar was nie. Toe begin 'n eensame persoon senuweeagtig klap. Toe klap almal skielik. "
Holiday het op 20 April 1939 'Strange Fruit' saam met die jazz -etiket van Commodore Records opgeneem.
Nie alle gehore het Holiday se uitvoering van die liedjie waardeer nie. Onder hulle was die direkteur van die Federale Buro vir Narkose, Harry Anslinger. Anslinger, wat openlik rassistiese standpunte ondersteun het, het gesorg dat Holiday, wat sukkel met dwelmgebruik, in 1947 geteiken, agtervolg en gearresteer word vir die besit van verdowingsmiddels. Sy is 'n jaar na die Alderson Federal Prison Camp in West Virginia gestuur. By haar vrylating is Holiday verbied om 'n kabaret -kunstenaarslisensie te kry.
Ondanks haar gesukkel het Holiday se uitvoering van "Strange Fruit" steeds aanklank gevind - en dit bly onder haar topverkoperopnames. In 1999, Tyd tydskrif het Holiday se weergawe van "Strange Fruit" die "Song of the Century" genoem.
Nul G -klank
Suidelike bome dra vreemde vrugte,
Bloed op die blare en bloed aan die wortel,
Swart lywe swaai in die suidelike bries,
Vreemde vrugte wat aan die populierbome hang.
Pastorale toneel van die galante suide,
Die bultende oë en die verdraaide mond,
Geur van magnolias, soet en vars,
Dan die skielike reuk van brandende vlees.
Hier is vrugte vir die kraaie om te pluk,
Vir die reën om te versamel, vir die wind om te suig,
Vir die son om te vrot, om die bome te laat val,
Hier is 'n vreemde en bitter oes. "
Wat kan ons sê oor Billie Holiday wat nog nie voorheen gesê is nie? Sy het in die 1930's bekend geword waar sy in 1935 saam met die Teddy Wilson -orkes gespeel het, in 1936 solo gegaan het, in 1937 by Count Basie aangesluit en uiteindelik in 1938 by Artie Shaw, voordat sy uiteindelik weer op haar eie uitstap as een van die grootste jazz -sangers. wie ooit gelewe het! Daar is iets aan haar stem wat Lady Gady & 8221 onderskei van enige van haar tydgenote, of inderdaad iemand wat in haar reuse -voetspore probeer volg het. Miskien was dit haar moeilike opvoeding, wat in die klein kroeë van Harlem gespeel het (insluitend 'n betowering in 'n bordeel), wat haar spesiale angs, pyn en hartseer gegee het, 'n hunkering na iets of iemand beter in haar lewe.
"Vreemde vrugte"is 'n lied wat die bekendste uitgevoer is deur Billie Holiday, wat dit die eerste keer in 1939 gesing en opgeneem het. Dit is deur die onderwyser Abel Meeropol as 'n gedig geskryf, en het Amerikaanse rassisme blootgestel, veral die lynch van Afro -Amerikaners. Sulke lynchings het veral in die suide voorgekom maar ook in ander streke van die Verenigde State. Meeropol het dit getoonset en saam met sy vrou en die sangeres Laura Duncan dit as 'n proteslied opgevoer in New York -venues, waaronder Madison Square Garden.
Die liedjie is gedek deur kunstenaars, sowel as inspirerende romans, ander gedigte en ander kreatiewe werke. In 1978 is Holiday se weergawe van die lied in die Grammy Hall of Fame opgeneem. Dit is ook in die lys van Liedere van die eeu, deur die Recording Industry of America en die National Endowment for the Arts.
Barney Josephson, die stigter van Cafe Society in Greenwich Village, New York se eerste geïntegreerde nagklub, het die lied gehoor en dit aan Billie Holiday voorgestel. Ander berigte sê dat Robert Gordon, wat Billie Holiday se program by Cafe Society gelei het, die liedjie by Madison Square Garden gehoor het en dit aan haar voorgestel het. Holiday het die lied vir die eerste keer opgevoer by Cafe Society in 1939. Sy het gesê dat sing dit haar bang maak vir vergelding, maar omdat die beelde haar aan haar pa herinner het, het sy die stuk bly sing en dit 'n gereelde deel van haar lewendige optredes gemaak. Vanweë die treffendheid van die liedjie, het Josephson 'n paar reëls opgestel: Holiday sou dit afsluk, die kelners sou alle diens vooraf stop, die kamer sou in die duisternis wees, behalwe vir 'n kollig op Holiday se gesig en daar sou nie meer 'n koor wees nie. Tydens die musikale inleiding staan ​​Holiday met haar oë toe, asof sy 'n gebed oproep.
Holiday het haar opnamemaatskappy, Columbia, genader oor die liedjie, maar die maatskappy was bang vir die reaksie deur platehandelaars in die Suide, sowel as die negatiewe reaksie van affiliasies van sy mede-besit radionetwerk, CBS. Selfs John Hammond, die vervaardiger van Holiday, het geweier, en daarom het sy haar tot vriend Milt Gabler gewend, wie se Commodore -etiket alternatiewe jazz vervaardig. Holiday het vir hom 'n vreemde vrug 'a cappella gesing en hom tot trane laat beweeg. Columbia het vir Holiday 'n vrystelling van een sessie van haar kontrak toegelaat om dit op te neem, en die agt-stuk Cafe Society Band van Frankie Newton is vir die sessie gebruik. Omdat hy bekommerd was dat die liedjie te kort was, het Gabler die pianis Sonny White gevra om 'n inleiding te improviseer sodat Holiday eers na 70 sekondes begin sing. Gabler het 'n spesiale reëling met Vocalion Records uitgewerk om die liedjie op te neem en te versprei.
Sy het twee groot sessies by Commodore opgeneem, een in 1939 en een in 1944. Die liedjie was hoog aangeskryf en die rekord van 1939 het 'n miljoen eksemplare verkoop, en dit het mettertyd die grootste rekord van Holiday geword.
In haar outobiografie, "Lady Sings the Blues", stel Holiday voor dat sy, saam met Meeropol, haar begeleier Sonny White en verwerker Danny Mendelsohn, die gedig op musiek stel. Die skrywers David Margolick en Hilton Als verwerp die eis in hul werk, Strange Fruit: The Biography of a Song en skryf dat haar '' 'n rekord is wat 'n rekord kan stel vir die meeste verkeerde inligting per kolomduim '. Op 'n uitdaging sê Holiday - wie se outobiografie deur William Dufty geskryf is - "Ek het die boek nog nooit gelees nie."
Die samestelling "Strange Fruit" is in 1991 vrygestel en bevat opnames van 1933-1940.
01. I Gotta Right To Sing The Blues (Frankie Newton en sy orkes)
02. Fine And Mellow (Frankie Newton en sy orkes)
03. Gisters (Frankie Newton en sy orkes)
04. Vreemde vrugte (Frankie Newton en sy orkes)
05. Long Gone Blues (Billie Holiday en haar orkes)
06. Swaai! Broer, swaai! (Billie Holiday en haar orkes)
07. St. Louis Blues (Billie Holiday With Benny Carter & amp; His All Star Orchestra)
08. Dit is al wat ek van jou vra (Billie Holiday en haar orkes)
09. Kom ons roep die hele ding af (Billie Holiday en haar orkes)
10. Somertyd (Billie Holiday en haar orkes)
11. Nag en dag (Billie Holiday en haar orkes)
12. Hulle kan dit nie van my wegneem nie (Count Basie en sy orkes)
13. Jou ma se skoonseun (Benny Goodman en sy orkes)
14. Ek kan nie voorgee nie (Billie Holiday en haar orkes)
15. Droom Van Die Lewe (Billie Holiday en haar orkes)
16. 'n Ander lente (Billie Holiday en haar orkes)
17. Nou noem hulle dit Swing (Billie Holiday en haar orkes)
18. Ek hoor musiek (Billie Holiday en haar orkes)
19. Liggaam en siel (Billie Holiday en haar orkes)
20. Ek wens op die maan (Teddy Wilson en sy orkes)
21. Ghost Of Yesterdays (Billie Holiday en haar orkes)
22. Aan die sentimentele kant (Billie Holiday en haar orkes)
23. Die einste gedagte aan jou (Billie Holiday en haar orkes)
24. Jy gaan na my kop (Billie Holiday en haar orkes)
(256 kbps, voorblad ingesluit)
Billie Holiday sing! Wat 'n goeie manier om 'n nuwe jaar te begin.
Dankie en alles van die beste vir hierdie nuwe jaar 2017!
Dankie vir al die wonderlike musiek wat verlede jaar en vorige jare geplaas is en die emosionele hoogtepunte wat daaruit voortspruit. Soos vuoksenniska, kan ek nie 'n beter manier bedink om die nuwe jaar te begin as met die ongelooflike talent van Billie Holiday en, onder andere, haar weergawe van Abel Meeropol & quotStrange Fruit & quot. Die lied dien nie net vir my as 'n herinnering daaraan dat nostalgie vir die herstel van na bewering beter tye absurd is nie, maar dit laat my ook altyd die verhaal van sy ouers, Julius en Ethel Rosenberg, en die onreg van die doodstraf onthou. Ek sien baie uit na wat u hierdie jaar gaan plaas.
Ek moet regtig my musiekversameling verdeel in B. Z. en A. Z., voor en na Zero. U plaas konsekwent soveel wonderlik eklekties, moeilik om nêrens anders te vind nie, en in 'n verskeidenheid tale dat ek u nooit genoeg kan bedank vir die ongelooflike genot wat ek en my gesin daaruit put nie. Behalwe wat voorheen geplaas is, laai ek dit alles af. Omdat ek nie 'n musikant is nie of komposisie kan ontleed of selfs verstaan, kan ek net dankie sê vir wat my ore en darm verheug, want woorde en 'n beskrywende musikale woordeskat misluk my anders en ek wil nie die risiko loop om oorbodig en herhalend te word deur net te skryf nie Dankie#8221 in reaksie op die vele individuele plasings waarvan ek hou.
Ek waardeer veral die implisiete politieke konteks en die betekenis van baie van die poste. In hierdie tyd van reaksionêre nasionalisme, onverdraagsaamheid en grootpratery in die weste van baie lande, luister na Pete Seeger, Barbara Dane en ander wat ewe moeilike tye beleef het, en inspireer en motiveer 'n mens om te organiseer en te werk vir verandering, eerder as om te wankel in hopeloosheid en traagheid. . Ek verlaat dit net met die dankbaarheid vir die tyd en moeite wat u en ander spandeer om 'n uitstekende blog te bied. Die beste in die komende jaar vir u en almal wat u help om hierdie blog moontlik te maak
Baie dankie aan julle albei vir julle opbouende kommentaar. U beskryf die wonderlike krag van musiek: dit kan ons inspirasie en motivering gee, en dit kan help teen die gevoel van hopeloosheid in hierdie vreemde tye. Daarom wil ek u dankie sê aan al die wonderlike vroue en mans wat wonderlike musiek skryf en speel. Soos Leonard Cohen geskryf het: & quot. maar ons het die musiek & quot.
Verkoel. Spook. Ontstellend. Dit is die woorde wat dikwels gebruik word om Billie Holiday se kragtige, maar onheilspellende weergawe van "Strange Fruit" te beskryf. 'Strange Fruit', wat geskryf is en gereël is deur Abel Meeropol, 'n Joodse hoërskoolonderwyser, ondersoek die Amerikaanse rassisme opdringerig. In die besonder bied Holiday se lewendige uitvoering van die lied 'n skerp analise van die behandeling van Afro -Amerikaners, gebaseer op 'n ryk artistieke uitdrukking om die bewussyn van die Amerikaanse volk aan te val.
Holiday se eerste uitvoering van die liedjie het in die vroeë veertigerjare plaasgevind by die Café Society, 'n nagklub in Greenwich Village. Haar sielvolle weergawe het die klub se gehoor in 'n verstomde stilte gelaat. Dit was na die eerste optrede dat die bestuurder van die klub 'n paar basiese reëls vir "Strange Fruit" opgestel het.  Terwyl die stuk begin, word die huis se ligte dowwer, met slegs 'n enkele stroom lig wat Holiday se gesig verlig. Die bedieningspersoneel sou ophou bedien gedurende die hele stuk. En 'Strange Fruit' sou die laaste liedjie van die nag wees, sonder enige encore.
Suidelike bome dra vreemde vrugte/Bloed op die blare en bloed aan die wortel/Swart lywe swaai in die suidelike bries/Vreemde vrugte wat aan die populierbome hang.
Pastorale toneel van die galante suide/Die bultende oë en die verdraaide mond/Geur van magnolias, soet en vars/Dan die skielike reuk van brandende vlees.
Hier is vrugte vir die kraaie om te pluk/Vir die reën om te versamel, vir die wind om te suig/Vir die son om te verrot, om die bome te laat val/Hier is 'n vreemde en bitter oes.
Dit is duidelik dat hierdie riglyne 'n direkte invloed op die uitvoering gehad het, wat die weg gebaan het vir so 'n moeilike en ontstellende lied. Die lirieke skets 'n vreedsame toneel wat ontwrig word deur 'n gewelddadige en sinistere vrug wat aan die bome hang. Die woorde is moeilik en donker, veral omdat die metafoor vir lynch duidelik word. In kombinasie met die uitvoering van Holiday, roep die lied egter 'n dieper reaksie op.
Sy staan ​​stil. Die eenvoudige mineurtoon van die klavier bied die enigste begeleiding. Haar byna leë staar bly vorentoe en afwaarts, wat dui op 'n gevoel van hartseer en angs oor die vreemde vrugte wat geoes word. Die beperkte bewegings beklemtoon die erns en erns van die onderwerp van die liedjie, en hou die gehoor gefokus op die grusame lirieke.
Die gesigsuitdrukkings van Holiday maak ook baie deel uit van die uitvoering. Sy gebruik dramatiese en oordrewe uitdrukkings om die gruwel en die ontstellende aard van die toneel wat beskryf word volledig uit te beeld. Net so roep sy 'n onrusbarende, en amper harde, vokalisering op. Deur hierdie diep en byna skurende buigings te gebruik, weerspieël frases soos "vreemde vrugte wat aan die populierbome hang" en "bultende oë" die angs en hartseer van die onderwerp.
Dit is interessant om die lewendige beeldmateriaal van Holiday sing "Strange Fruit" te vergelyk met dié van haar ander stemopnames. Byvoorbeeld, in baie van die opnames word Holiday vergesel van bykomende instrumentale stukke. Verder ontbreek hulle dikwels die dramatiese en sterk vokalisering van die lewendige uitvoering. Alhoewel hierdie stemopnames beslis 'n hartseer gevoel wek, lyk dit asof hulle nie die gevoel van pyn en onreg wat die lewende uitvoering veroorsaak, ontbreek nie. Die sang van die opnames het 'n byna mooi kwaliteit, aangesien dit nie so ontstellend is as die lewendige uitvoering nie.
Ongeag of dit die lewendige uitvoering of stemopnames is, die lirieke het 'n krag op sigself. Miskien is een van die eerste protesliedjies, "Vreemde vrugte", die verhaal van ras, politieke ideologie en kuns. Die liedjie is vinnig aangeneem as die volkslied vir die anti-lynch-beweging.
'Strange Fruit' was een van die eerste liedjies wat artistieke uitdrukking en optrede gebruik het, tesame met 'n protesagenda om die gewete van 'n land te konfronteer. David Margolick, skrywer van Strange Fruit: Billie Holiday, Café Society, en 'n vroeë uitroep om burgerregte, beskryf dit: 'Dit is te kunstig om volksmusiek te wees, te eksplisiet polities en polemies om jazz te wees. Geen enkele liedjie in die Amerikaanse geskiedenis was ooit so gewaarborg om 'n gehoor stil te maak of sulke ongemak te veroorsaak nie.  En dit het. Dit het 'n gehoor stilgemaak en 'n nasie uitgedaag.
 Pellegrinelli, Lara, "Evolusie van 'n lied: 'Vreemde vrugte'," NPR, 22 Junie 2009, besoek op 9 Februarie 2014, http://www.npr.org/2009/06/22/105699329/evolution-of-a-song-strange-fruit.
 Margolick, David, Strange Fruit: Billie Holiday, Café Society en 'n vroeë uitroep om burgerregte (Philadelphia: Running Press, 2002).
Geskep op 23 Junie 2009 | Opgedateer op 19 Maart 2013
Wat van die lyk oorgebly het, is deur die skare na Marianna gebring, waar dit nou aan 'n boom op die noordoostelike hoek van die hofplein hang.
Fotograwe sê dat hulle binnekort foto's van die liggaam vir 50 sent elk sal hê. Vingers en tone van Neal se liggaam word hier vryelik op die straathoeke uitgestal.
- 'n deel van 'n verslag uit Birmingham, Alabama oor die lynch van 'n swart man met die naam Claude Neal in 1934
In die jare na die Amerikaanse burgeroorlog is swartes soos beeste, soos diere, afgerond en doodgemaak. Dit was 1939 en slegs 'n paar dosyn swartes is elke jaar met 'n lyn geslaan. Die ergste skare was weg. Dit was 'n goeie tyd. Daardie jaar het 'n ietwat onduidelike Afro-Amerikaanse sangeres met die naam Billie Holiday, wat rondspring in die klubs in New York (ver van die Klansmen en die kwaadwilligheid van rassisme in die Suide, maar vasgesteek binne dieselfde wrede siklus van rassisme en diskriminasie), 'n gedig wat haar lewe verander het.
Dit was 1930 in Marion, Indiana. Twee wit adolessente - een seuntjie, een meisie - het in 'n geparkeerde motor langs die Mississinewa -rivier gesit. Dit was 'n warm Augustus -aand. Die jong man ondersoek die voordele van die plaaslike 'lover's lane' saam met sy vriendin.
Intussen het drie jong swart mans langs 'n Ford Roadster in 1926 langs dieselfde rivier gery. Dit was 'n klein motor, miskien 'n goeie pas vir drie tienerseuns. Die 18-jarige bestuurder, Tom Shipp, en sy vriend Abram Smith het 'n rit huis toe aangebied aan 'n jonger vriend, die 16-jarige James Cameron. Hulle ry 'n geruime tyd voordat hulle die geparkeerde motor van die twee blanke minnaars langs die Mississinewa raakloop. Die Roadster rol tot stilstand. Shipp het Cameron geskrik deur 'n geweer te vervaardig en die jong man beveel om die kwesbare wit egpaar te beroof. Cameron stem huiwerig in, trek sy hoed af en klim uit die motor. Hy kom stadig na die ander motor, swaai dan sy deur oop en skree 'Hou hulle vas!'
Maar hy herken die jong blanke. Dit was. Claude Deeter. Cameron blink soms sy skoene. Hy was 'n gawe man. Miskien selfs 'n vriend. Deeter het gereeld na Cameron se familie gevra. Met die vuurwapen het Deeter en sy vriendin Mary Ball uit die motor geklim, onbewus van die identiteit van hul aanvaller.
Nee. Cameron draai om en gee die geweer terug aan sy metgeselle. 'Hier, ek gaan niks met julle te doen hê nie,' het hy gesê. Hy het gehardloop. Hy hardloop en bly hardloop, selfs nadat hy die geweerskote gehoor het wat van die rivier af gelui het. Hy het gehardloop totdat hy tuis was.
Laat die aand, nadat die lyk van Claude Deeter gevind is, is al drie die seuns deur die polisie afgerond en na die gevangenis geneem. Hulle staan ​​tereg op aanklagte van moord en verkragting. Die polisie het hulle daar geslaan. Elkeen in afsonderlike selle, het elkeen 'n ellendige nag alleen deurgebring. Hulle word wakker in die skemer deur die geluid van 'n groot menigte wat buite soos 'n karnaval klink. 'Wend hulle verdomde negers na ons toe', skreeu sommige onder hulle wit kappies, 'Ons weet hoe om hulle te behandel!' Hulle gooi klippe na die vensters. Toe die skare sy kookpunt bereik, het die polisie die skare aangemoedig om die seuns te neem en instruksies aan die leiers van die skare gegee. Die skare het die tronk binnegedring en deure met slee -hamers afgebreek. Maak al die negers dood. Maak al die negers dood. Hulle het eers Shipp verwyder. Hulle slaan, klits, skop en spoeg op hom. Toe hulle klaar was, het hulle 'n stewige tou om sy nek vasgemaak en hom aan 'n kroeg aan een van die vensters van die gevangenis gehang. Smith is die volgende - wreedaardig en daarna aan die tak van 'n esdoornboom gehang.
Laastens het hulle vir Cameron gekom. Die polisie het 'n pad uit die tronk na die nabygeleë hofplein skoongemaak. Hulle het hom deur die skare gesleep, terwyl almal daar naby hom met knuppels geslaan het, op hom gespoeg het, hom geskop en op hom geskree het. Maak al die negers dood. Maak al die negers dood. Hulle stoot sy rug teen dieselfde esdoornboom waaruit Smith swaai en maak die strop om sy nek. Deur die trane en bloed in sy oë herken hy baie van die gesigte van sy beskuldigers en smeek hulle om hulp, smeek om hulp, net om 'n ontfermende smaad te sien, die leë blik van die laksman.
"Vat hierdie seuntjie terug!" Skielik roep 'n stem bo die geskreeu uit: 'Hy het niks te doen met verkragting of moord nie!'
Op een of ander manier, wonderbaarlik, was die woedende skare tevrede met hierdie bewering en het hy hom ontferm. Cameron het met sy lewe ontsnap en teruggekeer na die tronk. Toe sy saak teregstaan, het Mary Ball die stad verstom deur te ontken dat sy verkrag is. Blykbaar het die nabyheid van drie jong swart mans aan 'n jong blanke vrou veroorsaak dat die polisie bloot aanvaar het dat 'n verkragting plaasgevind het.
In die vroeë 1900's was dit nie ongewoon dat mense aandenkingsfoto's of poskaarte van lynch -slagoffers versprei nie. Soms is lynchings vertraag sodat 'n fotograaf kon opdaag. Mense het gereeld saam met die lewelose lyke poseer en hierdie beelde na vriende en familielede gestuur. Die lynchings van Abram Smith en Tom Shipp is afgeneem, en een eksemplaar van die foto beland in die hande van 'n Joodse onderwyser in New York met die naam Abel Meeropol. Die beeld van Shipp en Smith, klere wat met hul eie bloed geskeur en bevlek is, wat op geboë nekke van die esdoorn geswaai het, het Meeropol dae lank agtervolg. Die wit gesigte in die skare daaronder, tevrede en onbeskaamd, was miskien nog stiller.
As 'n uitlaatklep het Meeropol 'n gedig oor lyntjie onder die skuilnaam 1 'Lewis Allan' geskryf en dit laat publiseer.
In 1938 het 'n man met die naam Barney Josephson 'n nagklub genaamd Cafe Society in die Greenwich Village -woonbuurt in New York geopen. Ongewoon vir die tyd, het dit wit en swart kliënte toegelaat en gelyk behandel. Josephson het eenkeer gesê: 'Dit sou 'n klub wees waar daar geen segregasie, geen rassevooroordeel sou wees nie.' Die klub self was 'n parodie op die vervaag van die hoë samelewing. Voetgangers geklee in lappe begroet kliënte by die deur. Speelse, lewendige muurskilderye het die mure versier.
Terwyl die Cafe Society -klub aan die gang was, het Meeropol sy gedig op die spel gebring en die liedjie in die stad versprei. Die liedjie word opgevoer in 'n paar links-skuins hoeke van die stad. Een swart sangeres met die naam Laura Duncan het die liedjie vir haarself geneem. 'N Promotor het die liedjie na Josephson gebring toe hy die weergawe van Duncan gehoor het. Hy het vinnig besef dat hierdie gedig as 'n goeie voertuig vir een van sy gereelde kunstenaars gebruik kan word - 'n redelik onbekende swart sanger met 'n kragtige stem genaamd Billie Holiday.
Holiday begryp vinnig die krag van die liedjie en werk daaraan om dit haar eie te maak. 'Ek het soos die duiwel daaraan gewerk', het sy later geskryf, 'want ek was nooit seker of ek dit kon oordra of dat ek dit vir 'n sagte nagklubpubliek kon oordra nie.' Sy het dit die eerste keer in 1939 by Cafe Society opgevoer. Later het sy geskryf dat 'ek gedink het 'n fout was toe sy klaar was. Daar was nie eens 'n toejuiging toe ek klaar was nie. Toe begin 'n eensame persoon senuweeagtig klap. Toe klap almal skielik. ' Een persoon het die reaksie van 'n ander gehoor opgemerk, 'daar was nie 'n siel in daardie gehoor nie, swart of wit, wat nie half verwurg gevoel het nie. 'N Oomblik van onderdrukkende swaar stilte volg, en dan 'n soort ritselgeluid wat ek nog nooit gehoor het nie. Dit was die geluid van byna tweeduisend mense wat sug. '
Dit was haar eerste politieke liedjie, 'n oënskynlike eienaardigheid in haar repertoire van eenvoudige liefdesliedjies 2 en onstuimige, seksuele deuntjies. Haar platemaatskappy, Columbia, het haar oor die algemeen eenvoudige afwykings van liefde uit die geute van Tin Pan Alley gegee om op te neem. Hierdie gebrek aan respek vir haar vermoë was in weinig te danke aan haar ras. Trouens, sy het haar hele lewe lank baie rassisme teëgekom terwyl sy deur die land getoer het, hetsy by middagete, hotelle of openbare badkamers. 'Dit het tot die punt gekom', het sy in haar outobiografie 3 geskryf, 'waar ek amper nooit geëet, geslaap of badkamer toe gegaan het sonder 'n groot NAACP-tipe produksie'. Sy sou onthou dat haar pa oorlede is omdat 'n geskeide hospitaal geweier het om hom behoorlik te behandel weens 'n siekte. Billie Holiday was 'n kwaai slagoffer van dieselfde wrede rassisme wat ontelbare Afro -Amerikaners die afgelope eeu gesien het.
Vandag word 'n film gebaseer op haar lewe genoem Lady sing die blues bevat 'n toneel waar Holiday (gespeel deur Diana Ross) 'n lynch -swart man van die bome sien swaai. Maar Holiday het self nooit so 'n toneel gesien nie. Sy kon nogtans die diep onderstroom van rassisme benut wat die lewens van alle Afro-Amerikaners deurdring het om 'Strange Fruit' emosioneel en kragtig op te voer. Sy noem die liedjie haar 'persoonlike protes' teen rassisme. Sy was al bekend as 'n emosionele sanger, en sy sou eenvoudig die 'vreemde vrug' uitoefen - en nooit twee keer dieselfde nie. Dit kan bitter en skokkend wees. Haar intensiteit kan haar gehoor skrik en selfs ontstel. Dit was bekend dat sy gehuil het tydens 'n paar uitvoerings van die liedjie. Sy kan mense, swart en wit, ongemaklik maak.
Daar was gemengde reaksies op die liedjie toe sy dit op die nagklubbaan uitvoer. Kliënte het gereeld tydens die optrede uitgestap. Een vrou, wat self 'n lynch gesien het, het Holiday backstage gekonfronteer na 'n optrede en skree vir haar om nooit weer 'Strange Fruit' te sing nie. In plaas daarvan het sy voortgegaan om die lied te verhef totdat dit 'n sentrale plek in haar optredes inneem.
Columbia het eers geweier om 'Strange Fruit' op te neem, uit vrees dat hulle boikotte sou ondervind. Ondanks advies van vriende dat dit 'n aaklige loopbaanbeweeg sou wees om hierdie liedjie vry te stel, het Holiday Columbia gevra totdat hulle ingestem het om 'n ander platemaatskappy dit te laat vrystel. Daar was 'n paar twispunte oor die vrystelling daarvan, wat hom gehelp het om nommer 16 op die kaarte in 1939 te bereik. Sommige radiostasies het geweier om dit te speel en baie kritici het dit afgesaag - Time Magazine noem dit 'n stuk 'propaganda' 4. Verrassend genoeg het die liedjie vir Holiday die eerste voorsmakie gegee van die kommersiële sukses waarna sy lank gesmag het. Dit word ook erken dat dit 'n beweging in swart protesmusiek begin het - wat dieselfde soort energie opwek wat in die 1970's tydens die burgerregtebeweging gevind kon word. Sy het die liedjie gesing selfs nadat die skok van die beeld verby was. Sy het 'Strange Fruit' gesing selfs deur die McCarthy -era, toe burgerregte -aktiviste aangeneem het dat hulle in verbinding was met kommuniste (Meeropol is een keer deur 'n regeringskomitee gevra of die Kommunistiese Party hom die opdrag gegee het om die liedjie te skryf). Esteties bly Holiday se uitvoering van die lied kragtig en spookagtig, ongeag die historiese betekenis daarvan.
'Vreemde vrugte' kon net suksesvol gewees het toe dit groter emosies veroorsaak het. Dit het veral geraak aan diegene wat die aaklige hangmense en bloeddorstige skares gesien het - die swart man wat met petrol gestamp is, aan die brand gesteek en aan 'n brug gehang het vir dieselfde oortreding wat 'n wit man onskuldig kon pleeg. 'Strange Fruit' het geslaag vanweë die woede en skuld van soveel Amerikaners oor die betreurenswaardige sosiale onreg in hul land, en die relevansie daarvan bly vandag voort vanweë dieselfde gevoelens.
Miskien is die blywendste bewys van die onuitwisbaarheid van 'Strange Fruit' afkomstig van 'n verhaal aan die einde van Abel Meeropol se lewe. Hy het deur die jare honderde komposisies, gedigte en liedjies geskryf as een van die gewilde 'Tin Pan Alley' -komponiste. Hy het laat in sy lewe Alzheimer opgedoen en het na 'n ouetehuis in New York verhuis. Hy was verheug oor die feit dat sy werke soms in 'n versamelbundel van swart komponiste geplaas is. Sy kinders 5 het geglo dat die laaste ding wat hy blykbaar herken het nadat die siekte sy greep gekry het, sy trotsste prestasie was.
Billie Holiday het 'n rowwe begin in die lewe gehad
Billie Holiday sang "Strange Fruit" each time she performed. She even went to the extreme to write it into her contracts that she had the choice to use it in her repertoire as some club owners prefered that she exclude it. This is because racist customers would walk out. Eventually, after years of performing "Strange Fruit", she began to decline physically. Her voice became raspy. Her body became ravaged. Eyes bulging and mouth twisted as she interpreted her biggest hit. Some say, she became the song, embodied. In Strange Fruit: The Biography of a Song, the author, David Margolick wrote: "she had grown oddly, sadly suited to capture the full grotesqueness of the song. Now, she not only sang of bulging eyes and twisted mouths. She embodied them. » It was as if the song, having lived inside her for so long, had finally warped its host."
 Lynskey Dorian, "Strange Fruit: The first great protest song", Die voog. February 15, 2011.
 "Review: Strange Fruit: Billie Holiday, Café Society and an Early Cry for Civil Rights", Die New York Times, 2000.
 Lynskey Dorian, "Strange Fruit: The first great protest song", Die voog. February 15, 2011.
Billie Holiday first performed "Strange Fruit" in 1939 at Café Society, New York City's first integrated jazz club, after reportedly being introduced to the song by the club's founder. In her autobiography Lady Sings The Blues, she geskryf het that the lyrics reminded her of her father, who died at the age of 39 after being denied medical treatment at a "whites only" hospital in Texas. ("Twenty years after Pop died, the things that killed him are still happening in the South.")
"Southern trees bear a strange fruit." This, you think, isn't your usual lovey-dovey stuff. "Blood on the leaves and blood at the root." Wat is hierdie? "Black bodies swinging in the Southern breeze." Lynching? It's a song about lynching? The chatter from the tables dries up. Every eye in the room is on the singer, every ear on the song. After the last word – a long, abruptly severed cry of "crop" – the whole room snaps to black. When the house lights go up, she's gone.
The lynching of Thomas Shipp and Abe Smith in Indiana in 1930 inspired Abel Meeropol to write Strange Fruit. Foto: AP
Kyk die video: Andra Day - Strange Fruit Official Music Video
Copyright © qarkuberat.net | Hoe Billie Holiday se 'Strange Fruit' 'n lelike tydperk van Lynchings gekonfronteer het...