'N Nader kyk na Carl Rogers se persoongesentreerde terapie
Klient-gesentreerde terapie, ook bekend as persoongesentreerde terapie, is 'n nie-richtlijn vorm van talkterapie wat gedurende die 1940's en 1950's deur die humanistiese sielkundige Carl Rogers ontwikkel is. Kom meer te wete oor hoe hierdie proses ontwikkel is, asook hoe kliëntgesentreerde terapie gebruik word.
Carl Rogers word algemeen beskou as een van die invloedrykste sielkundiges van die 20ste eeu .
Hy was 'n humanistiese denker en het geglo dat mense fundamenteel goed is. Rogers het ook voorgestel dat mense 'n aktualiserende neiging het, of 'n begeerte om hul potensiaal te vervul en die beste mense word wat hulle kan wees.
Rogers het aanvanklik begin met die noem van sy tegniek-nie-direksie-terapie. Terwyl sy doel was om as nie-richtlijn as moontlik te wees, het hy uiteindelik besef dat terapeute selfs op subtiele maniere kliënte lei. Hy het ook gevind dat kliënte dikwels na hul terapeute kyk vir 'n soort leiding of rigting. Uiteindelik het die tegniek bekend geword as kliëntgesentreerde terapie of persoongesentreerde terapie. Vandag word Rogers se benadering tot terapie dikwels deur een van hierdie twee name verwys, maar dit is ook dikwels bekend as die Rogeriese terapie.
Dit is ook belangrik om daarop te let dat Rogers doelbewus was in sy gebruik van die term kliënt eerder as geduldig . Hy het geglo dat die term pasiënt impliseer dat die individu siek was en 'n geneesheer van 'n terapeut soek.
Deur die gebruik van die term kliënt in plaas daarvan, het Rogers die belangrikheid van die individu beklemtoon om hulp te soek, hul lot te beheer en hul probleme te oorkom. Hierdie selfrigting speel 'n belangrike deel van kliëntgesentreerde terapie.
Net soos psigoanalis Sigmund Freud het Rogers geglo dat die terapeutiese verhouding tot insigte en blywende veranderinge in kliënte kan lei.
Terwyl Freud gefokus het op interpretasie van wat hy geglo het, was die onbewuste konflikte wat tot die kliënt se probleme gelei het, het Rogers geglo dat die terapeut nie-richtlijn moet bly. Dit wil sê, die terapeut moet nie die kliënt rig nie, moet nie oordele oor die kliënt se gevoelens slaag nie en moet nie voorstelle of oplossings bied nie. In plaas daarvan moet die kliënt 'n gelyke vennoot in die terapeutiese proses wees.
Geestesgesondheidswerkers wat hierdie benadering gebruik, streef daarna om 'n terapeutiese omgewing te skep wat ooreenstembaar, nie-veroordelend en empaties is . Twee van die sleutelelemente van kliëntgesentreerde terapie is dit:
Is nie-richtlijn. Terapeute laat kliënte toe om die bespreking te lei en moenie probeer om die kliënt in 'n spesifieke rigting te stuur nie.
Beklemtoon onvoorwaardelike positiewe aansien . Terapeute toon volledige aanvaarding en ondersteuning vir hul kliënte sonder om beslissing te gee.
Volgens Carl Rogers benodig 'n kliëntgesentreerde terapeut drie sleutelkwaliteite:
Die terapeut moet sy of haar gevoelens eerlik deel. Deur hierdie gedrag te modelleer, kan die terapeut help om die kliënt te leer om hierdie belangrike vaardigheid te ontwikkel.
Die terapeut moet die kliënt aanvaar vir wie hy is en ondersteun en sorg, ongeag wat die kliënt ervaar of ervaar.
Rogers het geglo dat mense dikwels probleme ervaar omdat hulle gewoond is aan slegs voorwaardelike ondersteuning; aanvaarding wat slegs aangebied word indien die persoon aan sekere verwagtinge voldoen. Deur 'n klimaat van onvoorwaardelike positiewe beskouing te skep, voel die kliënt sy of haar ware emosies uitdrukbaar sonder vrees vir verwerping.
"Onvoorwaardelike positiewe beskouing beteken dat wanneer die terapeut 'n positiewe, aanvaarbare houding ervaar ten opsigte van wat die kliënt op daardie oomblik is, is terapeutiese beweging of verandering meer waarskynlik. Dit behels die terapeut se bereidwilligheid vir die kliënt om te wees wat daar ook al aan die gang is. oomblik - verwarring, wrok, vrees, woede, moed, liefde of trots ... Die terapeut prys die kliënt in 'n totaal eerder as 'n voorwaardelike manier. "
Die terapeut moet reflektief wees, wat as 'n spieël dien van die kliënt se gevoelens en gedagtes. Die doel hiervan is om die kliënt in staat te stel om 'n beter begrip van hul eie innerlike gedagtes, persepsies en emosies te verkry.
Deur hierdie drie eienskappe uit te beeld, kan terapeute kliënte help om sielkundig te groei, meer selfbewus word en hul gedrag via selfrigting verander. In hierdie tipe omgewing voel 'n kliënt veilig en vry van oordeel. Rogers het geglo dat hierdie tipe atmosfeer kliënte toelaat om 'n gesonder uitsig van die wêreld te ontwikkel en 'n minder verwronge siening van hulself.
Die belangrikheid van selfkonsep
Selfkonsep speel ook 'n belangrike rol in persoongesentreerde terapie. Rogers het selfkonsep gedefinieer as 'n georganiseerde stel oortuigings en idees oor die self. Die selfkonsep speel 'n belangrike rol in die bepaling van nie net hoe mense hulself sien nie, maar ook hoe hulle die wêreld rondom hulle sien en interaksie het.
Soms is selfkonsepte goed met die werklikheid, wat Rogers na verwys as kongruensie. In ander gevalle is selfpersepsies soms onrealisties of nie in ooreenstemming met wat in die werklike wêreld bestaan ​​nie. Rogers het geglo dat alle mense die werklikheid tot 'n mate verdraai, maar wanneer selfkonsep in stryd is met die werklikheid, kan inkongruensie tot gevolg hê. Byvoorbeeld, 'n jong seun kan hom as 'n sterk atleet beskou, ten spyte van die feit dat sy werklike prestasie op die veld blyk dat hy nie besonder vaardig is nie en ekstra oefening kan gebruik.
Deur die proses van persoongesentreerde terapie het Rogers geglo dat mense hul selfkonsep kan aanleer om kongruensie en 'n meer realistiese siening van hulself en die wêreld te bereik. Verbeel jou byvoorbeeld 'n jong vrou wat haar as oninteressant beskou en 'n swak gesprekstegnikus ondanks die feit dat ander mense haar boeiend en taamlik aantreklik vind. Aangesien haar selfbeeld nie met die werklikheid ooreenstem nie, kan sy as gevolg daarvan swak selfbeeld ervaar. Die kliëntgesentreerde benadering fokus op die voorsiening van onvoorwaardelike positiewe begrip, empatie en werklike ondersteuning om die kliënt te help om 'n meer kongruente siening van haarself te bereik.
Akteur Bob Newhart het 'n terapeut uitgebeeld wat kliëntgesentreerde terapie gebruik het op die Bob Newhart Show wat vanaf 1972 tot 1978 uitgesaai is.
Verskeie grootskaalse studies het getoon dat die drie eienskappe wat Rogers beklemtoon het, egtheid, onvoorwaardelike positiewe en empatiese begrip, almal voordelig is. Sommige studies het egter voorgestel dat hierdie faktore alleen nie noodwendig genoeg is om blywende verandering in kliënte te bevorder nie.
Een evaluering wat gekyk het na die effektiwiteit van persoongesentreerde terapie het voorgestel dat hierdie benadering effektief is vir individue wat algemene geestesgesondheidsprobleme ervaar, soos depressie en angs, en kan selfs nuttig wees vir diegene met meer matige tot ernstige simptome.
Cooper, M., Watson, JC, & Hoeldampf, D. (2010). Persoongesentreerde en ervaringsterapieë werk: 'n Oorsig van die navorsing oor berading, psigoterapie en verwante praktyke. Ross-on-Wye, Verenigde Koninkryk: PCCS Books.
Gibbard, I., & Hanley, T. (2008). 'N Vyfjaarlikse evaluering van die effektiwiteit van persoongesentreerde berading in die roetine kliniese praktyk in primêre sorg. Berading en Psigoterapie Navorsing, 8 (4), 215-222.
Rogers, C. (1951). Klient-gesentreerde psigoterapie. Boston: Houghton-Mifflin.
Rogers, C. (1977). Carl Rogers op persoonlike mag: innerlike krag en sy revolusionêre impak. New York: Delacorte Press.
Rogers, C. (1980). 'N manier om te wees. Boston: Houghton-Mifflin.
Sachse, R., & Elliott, R. (2002). Proses-uitkoms navorsing oor humanistiese terapie veranderlikes. In Dawid J. Cain & Jules Seeman (Eds.). Humanistiese psigoterapie: Handboek van navorsing en praktyk. Washington, DC: American Psychological Association.