Prof. Daan Wissing, skuif rats agter sy rekenaar in met die talle oop lêers aan die onderkant van die skerm. Die beelde in die lêers lyk amper soos ’n hartklop – golwe en vibrasies wat effe aan dié in Fisiese Wetenskappe herinner.
Hy is ’n doener. Prof. Daan gesels nie lank voor sy geesdrif om te demonstreer hom takel nie. Die onverwagsheid en sistematiek van spraakklanke prikkel hom. “Dat ’n mens praat soos jy praat en nie weet jy praat só nie,” sê hy rustig met sy hande in mekaar gevou. “Kom ek kyk sommer of ek vir jou ’n voorbeeld kan gee.”
Prof. Daan is ’n senior navorser by die Sentrum vir Tekstegnologie (CTexT) van die Noordwes-Universiteit (NWU) wat volgens hul webtuiste menslike taaltegnologie navors en taaltegnologiese produkte vir Suid-Afrikaanse tale skep. Hoewel hy reeds meer as 16 jaar gelede “afgetree” het, is hy op sy pos agter die lessenaar met die talle elektriese drade, rekenaarmuise, geheuestokkies en oorfone op. Soos Prof. Daan daar in sy kantoor sit, kamer 125 van die Frans du Toit-gebou (E9), het hy Februarie vanjaar 76 geword.
Hy glimlag terwyl hy verduidelik. Hy verwys na ’n minder bekende verskynsel wat hom tydens weervoorspellings opgeval het. “As hulle nou by Cradock kom, dan ‘Crarock’ hulle. Dit het ek nooit raakgeluister nie.” Toe hy op ’n databasis van nuusbulletins spesifiek soek vir gevalle waar ’n ‘-d-’ tussen twee vokale staan, het onder meer “Vrerendal” (Vredendal) en “misdarigers” (misdadigers) verskyn.
“Misdarig.” Hy kyk my stip in die oë en vra of ek daarvan bewus is. Ek is nie. “Niemand weet dit nie. Ek luister al meer as veertig jaar lank na Afrikaans met die oog op beskrywing van goed en ek het dit nog nooit agter gekom nie,” sê hy.