Oorwinning sonder teenstandDeur Johan Smit Voormalige presidente Nelson Mandela en FW de Klerk vier die einde van apartheid. Sun Tzu, die gerekende Chinese generaal en militêre strateeg uit Antieke tye, is welbekend vir sy merkwaardige insig oor hoe om te werk te gaan om ŉ vyand te verslaan. Die hoogste vorm en doel van oorlogvoering, volgens Sun Tzu, is om totale oorwinning te behaal sonder om ŉ skoot te skiet. Hiervoor het Sun Tzu, onder andere, geglo moet jy jou vyand baie goed ken. ŉ Eietydse voorbeeld van dié strategie is Nelson Mandela en daarna die ANC-leierskap van 1994 wat moeite gedoen het om Afrikaners baie goed te leer ken. Mandela se interaksie met die Nasionale Party-verteenwoordigers en sy optrede by die 1994-wêreldbekerrugbytoernooi is tekenend hiervan. Om ŉ vyand totaal te verslaan beteken natuurlik dat jy hom uiteindelik van alles ontneem en vernietig as entiteit. Dit behels dus onder andere die wegneem van sy ekonomiese geleenthede, sy rykdom, sy eiendom, sy leefruimte en sy kultuurruimte. Laasgenoemde is veral belangrik aangesien dit die samebindende faktor is wat dit moontlik maak vir individue om te verenig en weerstand te bied. In terme van Sun Tzu se benadering is die doel egter om die vyand te oortuig om alles vrywillig prys te gee. Dit beteken die party moenie besef wat die uiteindelike implikasies vir hom is nie. Die mate waarin die ANC Roelf Meyer kon oortuig van hulle goeie bedoelings, is ŉ merkwaardig praktiese illustrasie hiervan. Meyer het byvoorbeeld tydens onderhandelinge gesê dat die ANC en NP so naby mekaar is dat daar eintlik geen verskil tussen hulle is nie (behalwe velkleur). ‘n Standbeeld van Sun Tzu in Japan. (Foto: Wikimedia) Oudregter Albie Sachs het Meyer soos volg aangehaal: “We are more than friends because we made peace together. I think that is very applicable to the relationship between the deputy president and myself.” Meyer is dus totaal ontwapen deur die ANC en Cyril Ramaphosa en alhoewel liberale kommentators vandag uitvaar oor Ramaphosa wat geen leier is nie, getuig voorgaande oorwinning, wat meesterlik uitgevoer is deur Ramaphosa, duidelik die teendeel. Uit sy euforie blyk dit egter dat Meyer skynbaar geen benul gehad het van wat sou volg nie. Die vraag is dus nie of Ramaphosa ŉ leier is of nie, maar eerder wat sy strategie op die oomblik is. Van sy en die ANC se uiteindelike doelwitte is daar egter min twyfel. Gerekende kommentators, soos dr. Frans Cronjé, voormalig van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rassevershoudinge (IRR), is al lank op rekord dat die ANC nooit die Nasionale Demokratiese Rewolusie (NDR) prysgegee het nie. Die feit dat die meeste nie eers weet van die NDR nie is bewys van die sukses van dié strategie. Alle twyfel is deur Ramaphosa self uit die weg geruim nadat hy die afgelope ruk by verskeie geleenthede homself verbind het tot die NDR. Voorgaande kom daarop neer dat die demokratiese roete gevolg word (met as beginpunt die skikking van 1994) om uiteindelik deur ŉ getalle-oorwig ŉ totalitêre, sosialistiese en kommunistiese staat te vestig. Om die IRR se webblad aan te haal: “The NDR strategy is so destructive in its socialist and communist goals and so outdated and illogical that most people find it hard to believe the ruling party could truly be committed to it.” Dis egter glad nie hoe blankes dit gesien het of selfs vandag sien nie. In die verband is Hermann Giliomee se mening dat Afrikaners in 1994 hulle vryheid, of dan die vermoë om hulself te regeer, prysgegee het vir die belofte dat hulle, hulle rykdom sou behou, relevant. Roelf Meyer voormalige Suid-Afrikaanse minister van verdediging en leidende NP-figuur luister na vrae van lede van die WVK (Waarheid-en-versoeningskommissie) tydens die verhore in Johannesburg 15 Oktober 1997. (Foto: ODD ANDERSEN / AFP) Terwyl Meyer en die Nasionale Party-leierskap geglo het dat hulle ŉ skikking bereik het wat demokratiese beginsels onherroeplik sou vestig en die blanke minderheid se belange sou beskerm, was die oorgang in 1994 in werklikheid net die begin van ŉ langdurige, maar fel, stryd om blanke Suid-Afrikaanse burgers (eintlik alle rasse groepe) van alles wat vir hulle kosbaar behoort te wees te ontneem. Wat merkwaardig, maar nie heeltemal vreemd is nie, is dat Afrikaners meesal entoesiasties hieraan meedoen. Om uit te brei oor die redes sal kompleks wees maar ŉ eenvoudige verduideliking is dat baie nog glo dat hulle ŉ tweede kans gekry het in 1994 en dus moreel aangekla is. FW de Klerk se oortuiging in die verband is welbekend. Die ANC het dus die morele hoë grond (gehad). Na die prysgee van hulle vryheid, sonder die behoorlik beskerming van hulle minderheidsregte, soos wat baie nou besef (die wat nog twyfel kan gerus die bekende grondwetlike kenner, prof. Koos Malan, se boeke hieroor lees) het blanke Suid-Afrikaanse burgers entoesiasties deelgeneem aan die vernietiging van hulle eie en ander se toekoms deur te buig voor transformasie. Blankes in senior posisies in maatskappye en industrieë het hulle verbind daartoe en glo dis moreel reg om teen ander blankes en veral jongmense te diskrimineer, alhoewel die optrede dikwels nie so edel is nie aangesien die vals hoop bestaan dat die persoon darem sy termyn sal uitsien. In praktyk beteken dit natuurlik dat alle, maar veral jong blankes, van geleenthede in Suid-Afrika ontneem word terwyl getransformeerde instellings in duie stort omdat meriete by die agterdeur uitgesmyt word. Dit lei weer tot die vals, maar goed bewerkstelligde, oortuiging by die ouer generasie, wat eers hulle vryheid en toe hulle kinders se geleenthede weggegee het, dat daar geen toekoms in Suid-Afrika is nie. Baie verlaat dan inderdaad die land met net die klere aan hulle lyf. Dit bring ons weer by Sun Tzu se siening dat die hoogste vorm van oorwinning behaal word sonder om ŉ skoot te skiet, terwyl jy jou vyand totaal vernietig. Vir die wat nog twyfel of voorgaande moontlik is, behoort hulle eie oortuigings en optrede of die van baie naby hulle duidelik die teendeel te bewys. Die snelle verval van Suid-Afrika begin egter bogenoemde slim en stadige wurggreep aan die kaak stel. Dit terwyl daar terselfdertyd ŉ hardnekkige en gesuiwerde oorblyfsel van Afrikaners vorm wat glo in hulleself en hulle toekoms en… wat weet. Johan Smit is ‘n besigheidsman, boer, Christen en patriot.