Een waansinnige naweek in Fes - Interessant
Een waansinnige naweek in Fes
'N Skielike waterskrik in Fes herinner aan sy inherente kwesbaarheid.
Saterdag was die eerste dag die hele week wat ek nie nodig gehad het om my reënbaadjie aan te trek om by die deur uit te loop nie. Dit was ook die dag waarop die fluistering regdeur die medina begin het en tot 'n waansin gegroei het.
Na amper 'n week van reën wat op 'n heenkome op Vrydag neerkom, het ek en 'n vriend die oggend die ou stad verken en teruggekeer na die plaaslike salon de thé vir middagete in die tuin. Ek was op my elmboë in hoender tajine, baba ghanoush en kaneel gekruide aartappels toe Denny opdaag.
Denny, 'n Amerikaanse middeljarige fotograaf wat in die Fes-medina woon, is 'n groot gespreksgenoot - die soort ultra-vriendelike ou wat miskien klaar is met drink, afskeid neem en dan drie lang, ingewikkelde verhale vertel voordat hy eintlik vertrek. Iets oor die hoeveelheid Denny se verhale het my altyd die kwaliteit laat vermoed, en die inligting wat hy vanmiddag afgelewer het, bevestig net my twyfel.
Hy het die tuin binnegestroom, gloeiend, soos 'n Oscar-wenner op pad na die podium. Hy het hom nie in staat gestel om homself te bevredig nie, en hy het dadelik aan niemand aangekondig nie: 'Het u almal die nuus gehoor? Hulle het vandag drie dooie koeie in die watervoorraad gevind, so hulle gaan nou drie dae lank die hele stad se water afsny. "
Verbaasde stilte, en 'n duidelike ongeloof, hang in die lug. Het dit net gehoor. '
'N Uur later was ek in 'n taxi en ek het aan die bestuurder verduidelik wat ek gehoor het, aangesien taxibestuurders in Fes bekend staan ​​as betroubare bronne vir gewilde skinder en gerug. "Waash kul haad saheeh?" Was dit alles waar? Ja, hartseer. Van môre af sal hulle die medina se watertoevoer afsny, en miskien al Fes.
Toe ek terugkom in die salon de thé, het die Franse eienaar, Cecile, gesê ek het die stadsregeringsverteenwoordiger wat verbygegaan het om al die restaurante en kafees amptelik in kennis te stel, misgeloop: middernag daardie nag, drie dae sans eau sou begin. Cecile, nou taamlik gevleg, het die implikasies deurgemaak: Hoe sal ons die toilette spoel? Hoe gaan ons die skottelgoed was? Sal daar brood wees? Hoeveel water moet ons koop as ons oop bly?
Teen die etenstyd was die standaard bekers van 5 liter wat gewoonlik vir 10 dirham verkoop, tot dertien en klim.
Die kinders op die stoep buite ons woonstel het dit geniet, op die manier waarop kinders in die VSA genot vind van sneeustortings, orkane en ander rampe wat hul ouers bekommer en die belofte van skoolkansellasies hou. Hulle het gelag toe ek vir hulle sê ek gaan drie storte neem. (Of hulle nou gelag het vir die grap, my Arabies of die konsep van 'n daaglikse stort, ek weet net nie).
'N Paar lede van die Fulbright-groep het daardie aand by ons woonstel bymekaargekom. Almal het 'n verhaal gehoor van die besoedeling van die water, hetsy met dooie diere of deur modderige afloop van die reën.
Ons het die natuurlike ding gedoen met 'n dreigende krisis - bier gedrink en kaarte gespeel. Tussen elke hand skarrel ek na die badkamer om die emmer onder die loopkraan uit te skakel en te vervang met die volgende leë een. Soos almal in die Ou Stad, het ons 'n voorraad gemaak.
Namate die aand gevorder het, was dit onsuksesvol dat die regering se besluit om voort te gaan met die verspreiding van water na die stad toe hulle weet dat dit dooie koei-deeltjies bevat, bevat. Waarom het hulle nie net die toevoer onmiddellik afgeskakel nie? En wat was die punt van almal se besoedelde water? Miskien het die plaaslike waterdepartement die verhaal self toegewerk, vermoed iemand.
Die eerste geluid wat ek Sondagoggend wakker geword het, was dat Ryan die kraan in ons badkamer hardloop. Die water het nog gevloei.
Na al hul woeste paniekbevange dag vantevore, het die Fassis skielik opgetree asof niks gebeur het nie. Eers toe ek dit opgeneem het, kon die watersituasie melding maak: 'O, ja, daardie watersituasie. Wel, hulle hou die water in die Sidi Bou Jida-omgewing af, maar nie Fes nie, so dit is goed. '
Enkele mense wat nog steeds bang was, het gesê dat die stad nou die laaste van sy skoon watervoorrade gebruik, maar binnekort opraak, en die stroom op enige oomblik kan verminder. Selfs hulle het dit gou vergeet, en die woedende paniek van die vorige dag verdwyn so vinnig as wat dit ontstaan ​​het. Toe ons Maandagoggend by die klas kom, kon nie een van ons professore oortuig wees dat hulle iets van so 'n waterkrisis weet nie.
Die spoed waarmee 'n hele stad volle paniekerige modus bereik het en dan weer normaal was, het die voorval meer surrealisties laat lyk. Ek is nog steeds effe verbaas.
Maar toe verwag ek verrassings hier, soos ek kort na my aankoms geskryf het. Die gewilde advies "so lank as wat u in Marokko is, laat niks u verras nie", vang die groot ironie om suksesvol in die buiteland te woon, juis omdat dit onmoontlik is om te gehoorsaam.
Geen besoeker aan Marokko kan vermy dat hulle soms daagliks deur die voorkoms van die land geraak word nie, en diegene wat probeer om te weet wat om elke hoek staan, frustreer hulself net.
Om deur Marokko heeltemal oorvertel te word, is soos om die toppunt van 'n vriend se praktiese grap te wees. Dit laat jou kwesbaar voel, en die natuurlike reaksie is om uit te hou, om die kwesbaarheid uit te wis. Maar op die oomblik kan u die kwesbaarheid van u persoon omhels, aanvaar dat u geflous is en saam met u vriend lag, u na 'n nuwe vlak van vertroudheid en vertroue bring.
En die sage van hierdie naweek, wat almal begin het met drie beweerde koeie wat na bewering in 'n reservoir geëindig het en dieselfde geëindig het as enige ander naweek, was bloot 'n herinnering dat ek in 'n middeleeuse stad woon, en dat dit soms soos 'n Middeleeuse wêreld sal optree. stad, en miskien moet ek net leer om terug te sit en dit te geniet. Dit is dalk net die begin van 'n soliede vriendskap.
Kyk die video: Morocco Travel Adventures - Fez Part 1: Narrowest street in Fez! Photography Tour. Best Mint Tea!