Foto krediet: Anton Porsche
Dit was die lente van 1978 en ek was sewe jaar oud toe die eerste skeppies Ben & Jerry's-roomys in Burlington, Vermont, verkoop is, ongeveer 'n uur van die plattelandse huis af wat ek met my ouers en kleinsus gedeel het. Ek kan nie onthou wanneer ek my eerste smaak gekry het nie, maar dit was waarskynlik nie lank daarna nie, en dit was die begin van 'n liefdesverhouding van byna vier dekades wat tot vandag toe voortduur.
Twee jaar voordat die eerste Ben & Jerry's scoop-winkel geopen is, het die Amerikaanse voedselstelsel weer 'n eerste gesien: die bekendstelling van die onkruiddoder glifosaat, wat algemeen onder die handelsnaam Roundup verkoop word. Glifosaat is in 1974 in die Verenigde Koninkryk en Maleisië bekendgestel, maar het eers in 1976 regulatoriese goedkeuring in Noord-Amerika gekry, waar dit vinnig guns in die landboubedryf verwerf het vir sy onkruiddoders. In die middel negentigerjare is geneties gemodifiseerde, glifosaatbestande sojabone ingebring (ander gewasse, insluitend mielies, canola, lusern en sorghum, het binnekort gevolg), wat breëspektrum-toedienings van die onkruiddoder gedurende die groeiseisoen moontlik gemaak het, wat 'n massiewe toename tot gevolg gehad het in gebruik wat, soos my voorliefde vir premie-ys, onverpoosd voortduur.
'N Ander gebruik waarvan min verbruikers bewus is, het ook bygedra tot verhoogde gebruik van glifosaat: uitdroging van oeste voor oes. Hierdie praktyk, wat in die 1980's van Skotland afkomstig is, behels die toepassing van die onkruiddoder op 'n staande gewas teen die einde van die groeiseisoen met die doel om die natuurlike proses wat sou plaasvind, te bespoedig, waar die gewas stadig sterf en in die veld droog word. Die glifosaat maak die oes dood, sodat dit droog genoeg kan wees om gouer te oes as as dit natuurlik sou sterf, wat die boer in staat stel om die veld skoon te maak voor die ongunstige weer begin. Gegewe hoe lank dit gewoonlik gestoor word, moet die vogvlakke van graangewasse laag genoeg wees om op te gaar sonder om skimmel te word. Die praktyk het sedertdien aansienlike vastrapplek in Noord-Amerika gekry, veral in die noordelike streke van die Groot Vlakte en die graangordel van die Midwestelike en Wes-Kanada, waar koue, nat weer vroeg kom.
Vir hierdie boere bied glifosaat-geïnduseerde voor-oes-uitdroging nog 'n paar voordele. Die versnelde droogproses verminder potensiële insette na die oes, soos die gebruik van 'n graandroër. Die praktyk genereer ook 'n fisiologiese "laaste snak" -reaksie in minder volwasse plante wat rypwording bespoedig en hulle metgeselle help "inhaal", wat meer konsekwente opbrengste verseker. Dit laat weer opeenvolgende gewasse toe om vroeër te saai en verbeter die onkruidbeheer.
Tans bestaan ​​daar min statistiek oor die oppervlakte wat onderhewig is aan glyfosaat-uitdroging of die algehele hoeveelheid glifosaat wat gebruik word om te droog, maar daar is min twyfel dat die praktyk oor 'n verskeidenheid gewasse strek, insluitend koring, ertjies, sojabone, vlas, rog, lensies, tritikale , bokwiet, canola, gierst, aartappels, suikerbietjies, sojabone en ander eetbare peulgewasse.
As gevolg hiervan, Glifosaat het opgetree in spore in kos - insluitend die roomys van Ben & Jerry - die verhoging van rooi vlae onder verbruikersgroepe en selfs dat ondernemings hul aankope verander om besoedeling te voorkom.
Die presiese tydsberekening van die toediening hang af van 'n aantal faktore, maar dit wissel gewoonlik van drie tot sewe dae voor die oesaktiwiteite begin. Hierin lê 'n moontlike verklaring vir die voorkoms van glifosaat in Ben & Jerry's, sowel as 'n groot aantal ander voedselprodukte. "Uitdroging voor oes is moontlik slegs 'n klein persentasie van die totale gebruik van glifosaat," sê Charles Benbrook, 'n besoekende geleerde aan die Bloomberg School of Public Health, wat al meer as 'n dekade bestee het aan die gebruik van glifosaat en gepaardgaande gesondheidsrisiko's. 'Maar dit is verantwoordelik vir meer as 50 persent van die blootstelling aan dieet.'
So wat? Dit hang af van wie jy vra. Die aanvaarde regulerende houding is dat glifosaat relatief goedaardig is; Inderdaad, in 2015 die Amerikaanse Environmental Protection Agency verhoogde drempelvlakke in beide hawer en koring; In die geval van hawer, is die toelaatbare drumpel vir finale verwerkte graan van 0.1 dele per miljoen (ppm) tot 30 ppm verhoog. Monsanto beweer dat glifosaat geen gesondheidsrisiko inhou indien dit volgens etiketinstruksies gebruik word nie. En in Desember 2017 het die EPA 'n konsep van menslike gesondheidsrisiko-evaluering vrygestel waarin verklaar word dat glifosaat nie moontlik kankerverwekkend vir mense is nie, of ander betekenisvolle risiko's aan die dag lê as die produk volgens die etiketteringsinstruksies gebruik word - wat Monsanto se lang posisie ondersteun.
'N Algemene onkruiddoder kom in ons kos uit, te danke aan die groeiende praktyk om dit te gebruik om drooggewasse te oes as voorbereiding vir die oes. Benewens die bespoediging van droë oes, kan glifosaat help om rypwording in plante op oestyd te sink. Foto met vergunning van bobistraveling
"Daar was nog nooit, en tot vandag toe bly daar nie veel sekerheid oor die gesondheidsrisiko's wat met glifosaat verbind word nie." - Charles Benbrook Niemand is dit eens dat glifosaat so onskadelik is as sy vervaardiger en die EPA sou ons egter glo. Die Wêreldgesondheidsorganisasie, vir een, het dit as 'n moontlike karsinogeen geklassifiseer, soos dit het die staat van Kalifornië. En hoewel die Europese Unie onlangs gestem het om die gebruik van glifosaat te herauthoriseer, is lisensie toegestaan vir slegs vyf jaar, eerder as die 15-jare wat gesoek word.
"Daar was nog nooit, en tot vandag toe bly daar nie veel sekerheid oor die gesondheidsrisiko's wat met glifosaat gepaard gaan nie," sê Benbrook.
Stephanie Seneff, 'n senior navorsingswetenskaplike by die Massachusetts Institute of Technology, vermoed dat daar 'n verband bestaan ​​tussen verhoogde gebruike van glifosaat - hoofsaaklik via die proses van uitskeiding voor oes - en coeliakie, wat in onlangse jare dramaties toegeneem het, veral onder adolessente . "Wheatgebaseerde produkte vertoon baie glifosaat op hulle, en glifosaat steur met proteïenvertering," sê Seneff (coeliakie word veroorsaak deur gluten, 'n proteïen).
Dit maak nie saak wie se weergawe van die gesondheidsimpak hulle glo nie, een ding is duidelik: baie verbruikers vind die idee glifosaat in hul kos nie lekker nie. Ben & Jerry's het daartoe belowe stop die verkryging van bestanddele onderhewig aan glifosaat-geïnduceerde voor-oes uitdroging deur 2020, en ook advokaat vir beleid wat die praktyk sou beëindig.
Intussen het ek my geliefde Ben & Jerry's nie prysgegee nie. Inderdaad, net verlede week het ek 'n pint opgetel (Phish Food, as jy moet weet). Maar hierdie keer het ek iets buitengewoon gedoen: ek het net die helfte geëet.
Ben Hewitt woon saam met sy familie in die noorde van Vermont, waar hy 'n gediversifiseerde lewendehawe- en groenteplaas bedryf, en skryf oor die omgewing, kos en landelike lewe vir 'n aantal tydskrifte. Hy is die outeur van vyf boeke, insluitend Die dorp daardie kos gered en Homegrown. Hewitt blogs by www.benhewitt.net