Toe ek 'n kind was, het ek as kind gesels, ek het as kind verstaan ​​en ek het gedink as kind. Maar toe ek 'n volwassene geword het, het ek ver buite my kinderjare gegroei, en nou het ek die kinderagtige maniere weggegooi.
- 1 Korintiërs 13, 11
Hierdie vers hou deur my gedagtes hardloop, die een aanhoudende gedagte onder 'n kaleidoskoop van herinneringe wat oor my was soos golwe teen 'n eensame rots op die strand. Elke keer as die gedeelte my bewussyn betree, eindig ek met hierdie gedagte: ek was omtrent agt wanneer ek my kinderagtige maniere weggegooi het.
Toe ek byna 'n dekade was, het ek een van my beste vriende genoem. Sy is my vriend sedert graadskool.
"Ek is die mees verantwoordelike persoon." Ek verduidelik, oor die telefoon, oor my nuwe posisie as hoof van Regulerende Sake vir 'n klein farmaseutiese maatskappy. "Wanneer ek dokumente aan die agentskap voorlê, is daar 'n lyn wat vra vir 'die mees verantwoordelike persoon.' Dit is ek!"
Hierdie vrou, wat my so lank bekend ken, lag 'n diep, van die maag-lag. "Jy was die mees verantwoordelike persoon sedert jy gebore is." Ek kan sien, in my gedagtes, haar kop teruggegooi terwyl sy deur die telefoonlyn lag.
'N Paar maande gelede het ek my pa gebel. Dit was my weeklikse 'hoe is alles' bel. Hy het pas van die dokter gekom en verduidelik die resultate van wat hy beskryf het as 'n roetine-jaarlikse fisiese.
"Laat ek jou die uitslae van die RTT-skandering lees," sê hy. 'N Uitgestorwe buikholte as gevolg van oormatige vetweefsel.
'N Twee sentimeter groei op 'n rib wat uitsteek in die borsholte. Die dokter wil 'n biopsie doen. "
"Dit lyk asof jy vet is, Pa." Ek naal hom. "Te veel roomys, dink ek. Soms weet selle seniele. Hulle vergeet wat hulle doen en gaan hul eie pad." Net soos hul eienaars. "
'Wel, ek het nog nooit beter gevoel nie.' Sy stem is oorvol met optimisme.
"Jy hoef nie bekommerd te wees nie, want daar is iets om bekommerd te wees." Ma kry op die lyn en vra my om te bid. Net in geval.
Toe ek 'n klein dogtertjie was, het ek net aan die lees en skryf gelees, met 'n vars skerp nommer 2-potlood, en ek het aan my pa aantekeninge geskryf:
Ek het jou lief. Het jy my lief? Ja of nee. Kyk een. Ek slaag die skuins gedrukte nota van waar ek onder die eetkamertafel sit en dit op sy knie sit. Die tafel is gevul met mans, sy broers, my ooms. Hulle stop hul lewendige gesprek terwyl my pa die nota lees en sy antwoord skryf. Hy glimlag, hy slaan die nota agter my tafel terug. Geen blokkie is gemerk nie. In plaas daarvan is daar verskeie lyne van 'n swaar skrif. Ek kan nog nie cursief lees nie. Ek vou die noot versigtig en sit dit in my verslete jeanslap.
Vergeet, die noot bly daar totdat dit in Saterdag se wasgoed verminder word. Dit veroorsaak dat my ma die trappe van die kelder se waskamer opstaan. "Hoeveel keer moet ek jou vertel?" sy huil.
Lank voor ek 'n tiener is, die tweede van nege, meestal pragtige, pligsgetroue meisies, sorg ek vir die landerye, die plaasdiere, om die skuurkatte te begrawe wanneer hulle onvermydelik sterf en die afgeronde heinings regmaak. My pa werk lang ure om sy gesin te ondersteun. Gegewe verantwoordelikheid aanvaar ek gesag, alhoewel ek ook te min is. Nie 'n goeie ding wanneer die hoof van die huishouding huis toe kom nie. Angry checkers vlieg in die lug, soos ek gloat om Pa te verslaan. Ons het lewens- en doodkampe oor of golf 'n sport of aktiwiteit is, en nie een van ons speel selfs gholf nie. Hy daag my uit om die hoeveelheid sand te bereken wat nodig is om 'n fondasie te vul. En kritiseer dat ek te lank geneem het om dit uit te vind. Hy leer my dat langs almal, ek is niemand nie; en dit neem slegs 10 pennies om 'n duim te maak, 10 dimes om 'n dollar te maak. Hy betaal my 'n bedrag vir elke "A" wat ek op my verslagkaart bring. Ek sak sy sakke. Niemand maak my pa angser of meer as ek.
Toe ek skaars in volwassenheid was, het ek aan my ma gekla dat mense dink ek is baie ouer.
"Jy is dertig sedert jy agt jaar oud was.
Jy is grootgeword, "sê sy in die stem wat my herinner aan my eerste graadkategismus:
V: Wie het jou gemaak?
A: God het my gemaak.
V: Waarom het God jou gemaak?
A: God het my gemaak om Hom lief te hê, om Hom lief te hê en om Hom in hierdie wêreld en die volgende te dien.
Eenvoudige antwoorde op oënskynlik eenvoudige vrae, geen ruimte vir bespreking nie. Ek aanvaar wat my ma sê sonder argument. My pa bly stil, kyk net uit sy TV-program net lank genoeg om die volume te verhoog.
'N Paar weke gelede het ek saam met my ouers, die paar van 52 jaar, die uitslae van die toetse gevolg, wat die biopsie gevolg het.
Die dokter se stem is saak-van-feit. Maar sy oë is groot en bruin en klam. "Drie letsels op die lewer. Geen behandeling is beslis 'n lewensvatbare opsie nie," sê hy. Ek dink lewensvatbaar is 'n vreemde keuse van woorde.
My ma, my pa se bruid, kyk weer na haar steno pad, by die dokter en by die steno pad. Haar goed voorbereide vrae, opvolg van 'n ander prognose, word netjies aan die regterkant van die dubbele lyn gebind. Die linkerkant is leeg en wag vir haar om die antwoorde neer te skryf. Sy vat die pad met twee hande vas en slaan dan 'n bladsy op soek na 'n vraag wat 'n antwoord sal kry. Sy kom leë op.
My pa se oë vul met trane en ontmoet myne.
"Wel, ons het baie werk om te doen, as ons jou boek sal voltooi." Dit kom uit my mond soos dit 'n heining is wat ons moet voltooi voordat ons op ons jaarlikse kampeerreis kan gaan. 'N Natuurlike storieverteller, my pa wil hê sy lewe moet as fiksie aangeteken word, as hy moet wegsteek.
Ek weet hy sal dit nooit self skryf nie, hy het slegs drie briewe in sy lewe geskryf: een vir my toe ek weg was by die kollege .
Toe my eie kinders die ouderdom nader was toe ek eers getroud was, het ek my ouers besoek. My egskeiding was uiteindelik finaal.
My pa het niks om aan my te sê nie. Katolieke skei nie. Mamma bied haar eie vorm van ondersteuning. Sy weet ek het 'n slegte keuse gemaak om mee te begin.
"Gaan uit en praat met Pa," sê sy, en stoot altyd vir harmonie.
Hy is plat op sy rug en herstel die hooibaler. Ek sit langs die gereedskapkissie en gee hom 'n moersleutel aan en maak 'n moer vas terwyl hy 'n bout aanhaal.
vervolg op volgende bladsy
As ons klaar is, sit hy langs my en vee die vet uit sy hande af. "Jy weet dit sou nie gebeur het as ek 'n beter pa was nie." Trane rol sy gesig af.
"En hier het ek gedink dis my skuld." Ek bied hom 'n Kleenex aan en hou een vir myself.
'N Paar jaar gelede was ek in die passasiersitplek met my splinternuwe man terwyl ons 'n verkeersirkel onderhandel het wat ons' Selfmoordsirkel 'genoem het. Ons het 'n ligte debat oor die verskil tussen mis en waas.
'Jy is die koppigste vrou wat ek ken,' sê my geliefde vir my met 'n mengsel van trots en nood.
Ek draai my kop om my retort af te lewer. In een van daardie skaars oomblikke van ontdekking besef ek dis die pa se kop wat stadig uit die venster draai, amper lui; Dit is my pa se kop wat op my skouers kantel en uit my oë uit my oë kyk.
"Net beperk tot die vroue wat jy ken?" Ek hoor Pa se slim aleck-opmerking deur my mond. Ek lag so hard my gesig is nat met trane. Die uitdrukking op my man se gesig wys dat hy raaiselagtig is oor watter rigting my gedagtes gedraai het.
"Ek het eintlik my pa se uitdrukking op my gesig gevoel." Ek kan 'n oomblik 'n ernstige uitdrukking uitspreek.
"Ja, so wat is nuut?" My man bely dit om dit duisend keer te sien, verheug oor die ooglopende verband tussen my pa en my. My man sê vir my hy is bewus van die ooreenkomste vanaf die eerste dag dat hy in dieselfde kamer was as my pa en ek. "Jy bedoel nie om vir my te sê jy het net besef nie?" vra hy met ware verrassing.
Verlede week het ek my pa gaan sien. My ma was kwaad op hom.
"Hy is koud. Hy is so 'n baba wanneer hy siek is," sê sy terwyl sy hoë proteïen-drankies koop. Die drie van ons is op pad na die universiteitshospitaal om hom in 'n kliniese verhoor te kry. Ek is daar om my intellektuele spiere te buig ten opsigte van 'medelydende sorg' gebruik van nie-goedgekeurde dwelms.
Die dokter verduidelik dat die siekte minstens agt weke sal voortduur. "Dink hard oor hoe jy daardie tyd wil spandeer," sê sy.
Ma is ekstase. Hy is aanvaar in die studie. Alles sal goed wees as hy net die koue skud. Sy vra almal om die rooskrans te sê. Ek belowe dat ek sal onthou en dieselfde doen vir haar tydens die Varkensbaai, om net genoeg te verstaan ​​om bang te wees vir kernafval, maar nie genoeg om te verstaan ​​waarom Kuba Amerika se varke wil bombardeer nie.
Pa is uitgeput van die twee-uurse reis na en van die hospitaal. Ek skop hom uit 'n klein bak roomys. Vanilla, selfs al het ons sy gunsteling, botter pecannoot met die sjokolade topping regs daar wag vir hom. Sommige dinge lyk nie meer goed vir hom nie. Hy eet oor 'n eetlepel.
"Dit is die vreemdste ding," sê hy. "Ek word vol en ek kan nie 'n ander byt eet nie."
"Ja," stem ek saam. "Jy was nog altyd die soort ou wat nog een keer byt." Ek kyk na sy groot maag, een van die min oorblyfsels van die Santa Claus-blik wat op sy verkorte raam bly. Hy soek my gesig en wag vir 'n verduideliking. "Dink jy jou lewer stamp jou maag?" Ek bied.
"Ja. Ja, ek doen." Sy glinsterende blou oë lyk diep in myne en wolke oor na 'n stowwerige grys.
Daar is doodstilte in die kamer. Hy breek dit. "Het jy geweet ek het geleer om te vlieg nadat ek van die oorlog af gekom het?" Pa vertel my van sy vlieglesse en sy een en enigste solo vlug. Ek het dit alles op band vir ons boek.
Net 'n paar nagte gelede het ek wakker gelê en al die dinge wat ek van my pa sou mis, al die veranderinge wat in ons familie gaan gebeur, alreeds getel. Die klein dingetjies en die groot dinge. Ek dink aan my ma en die half-leë bed wat hare sal wees. Die vreugdevolle wek wat my vader elke oggend gemaak het, sal my nie meer wakker maak as ek besoek nie; en hoe my eie kinders haat wat ek die oggend sing. Ek sukkel onbeheerbaar. Ek voel soos 'n klein kind om een ​​oefenwiel van haar fiets te verloor en probeer om te oortuig dat een oefenwiel die helfte van die ondersteuning kan gee. Ek probeer om God se wil in al hierdie dinge te aanvaar.
Die wêreld, besig om by die werk om my heen, is onbewus van die in my binneste. Ek is vanoggend in 'n vergadering, strategie vir Fase III kliniese toetse en goedkeurbare vervaardigingsveranderinge. 'N Eenvoudige vraag binne-in my wil uitgespreek word: Het jy geweet my pa het gesterf? Ek verras myself oor die naïef, kindagtige vraag wat uit die noorde tot by my bewussyn kom.
Vanmiddag gaan ek na 'n tandartsaanstelling. net 'n ondersoek. 'N Ouer vrou word begelei deur 'n jong man wat haar seun of moontlik haar kleinseun kan wees. Hulle verower die randsteen en nadink dan die gebou wat baie dokterskantore huisves. 'N Koerier stormloop deur, haastig om af te lewer of af te haal uit een van die kantore, dit is onmoontlik om te weet. Wat my aandag hou, is die oomblikke wat dit vereis dat die vrou haar momentum en die pyn in die jong man se gesig herwin, terwyl hy haar help. Ek hou die deur vir hulle albei. My oë ontmoet die jongman, maar ons praat nie. Geen woorde kan bevat wat ons albei weet, is onvermydelik.
Op ons nagtelike stap vertel ek my liefling hoeveel ek my pa sal mis. Ek is nie seker presies hoekom nie. Ek vra my pa nie vir raad nie. Soms is hy 'n ware pyn in die nek. Maar ek hou daarvan om by hom te wees. Daar is so baie wat ek nog nie van hom weet nie.
"Ek sal hom glad nie mis nie." My man verras my met sy oënskynlike gebrek aan sensitiwiteit.
"Is jy seker?" Ek sê.
'Al wat ek moet doen is om na jou te kyk, en ek sien jou pa,' sê hy.
Dit kom vir my voor dat ek nie net my pa verloor nie, ek verloor 'n raaksteen.
Tot die einde toe bid almal vir 'n wonderwerk. Die groot probleem met wonderwerke is dat hulle die beste waardeer om na hulle te kyk, en ons herken hulle selde wanneer hulle gebeur. Ek soek 'n wyse gebed. Watter wonderwerk hoop ek vir? Ek vra en vind die antwoord baie ontbreek. So ek herinner God langs almal, Pa is regtig iemand, hy is lief vir 'n goeie uitdaging en hy is te bang om nog 'n solo landing te maak. Ek sweer, wanneer die dag kom, sal ek daar wees om totsiens en sterkte te sê. Ek verbreek my beloftes nie.