Vandag sien ons twee uiterstes in die samelewing; aan die een kant kry ons mans wat hul vrouens as deel van hul besittings sien en sy gesag op haar wil afdwing. Aan die anderkant kry jy weer mans wat totaal en al deur sy vrou beheer word. ŉ Man wat nie ŉ besluit vir homself kan neem nie en wie se vrou die heeltyd vir hom vertel wat om te doen.
Daar word so baie oor die Isébel-gees gepraat, geskryf en gepreek dat mens amper vergeet dat daar ŉ Agab ook was. Sonder ŉ Agab kan daar nie ŉ Isébel wees nie!My probleem is nie so seer met Isébel as met Agab nie. As jy nie soos ŉ man kan optree nie, maar jouself eerder soos seuntjie gedra, dan gaan die ‘ma’ maar die leisels oorneem en jou probleme vir jou uitsorteer en haar wil op jou afdwing.
Richard Rohr het ’n skitterend boek oor manlike inisiasie geskryf en hoe baie mans vandag net nie meer weet hoe om ŉ ware man te wees nie. ŉ Groot rede hiervoor is omdat die Westerse-kultuur nie enige inisiasie-rituele het waaraan hulle waarde koppel nie.
a) Vaderlike inspraak – of dit nou in die vorm van sy eie biologiese pa is en of dit ŉ mentor is. Jy sal nie ’n man kan word as jy nie ŉ man se voorbeeld kan volg nie.
Let op dat al hierdie lesse die seun perspektief gee. Om ŉ man te wees gaan nie daaroor om jouself te verryk of vir jouself te lewe nie, maar om ŉ positiewe impak op die samelewing te maak. Is dit nie wat Jesus vir ons kom leer het met die gelykenis van die barmhartige Samaritaan nie?  Hy het sy geld, tyd en kennis gebruik om vir iemand anders te sorg. As ons nou weer na Agab se optrede kyk, kan mens sien dat die lewe duidelik oor sy eie behoeftes gegaan het en dat hy nooit die oorgang van ŉ seun na ŉ man gemaak het nie.