JESUS LOOP OP DIE SEE (1).
'N NOODKREET UIT DIE HART!
Matt. 14:22-23 – "Net daarna het Jesus sy dissipels in die skuit laat klim om solank voor Hom uit te vaar na die oorkant toe terwyl Hy nog eers die mense huis toe laat gaan. Nadat Hy die mense weggestuur het, het Hy alleen na die berg toe gegaan om te bid. Toe dit aand word, was Hy daar alleen."
Nadat die menigte geëet en versadig was, kry Jesus dit uiteindelik reg om alleen te wees sodat Hy in afsondering kan gaan bid. Hy het die dissipels beveel om solank in die skuit na die oorkant van die See van Galilea te vaar. "Nadat Hy die mense weggestuur het, het Jesus alleen na die berg toe gegaan om" in die eensaamheid, voor die aangesig van God die versterkende gemeenskap van ons Vader op te soek, en verkeer Hy die grootste gedeelte van die nag, in gebed. Jesus se bid is anders as ons bid. Ons bid tot God – Hy ís God!
Vir Jesus was dit altyd belangrik om gereeld met God in gebed te verkeer. Andrew Murray stel dit so mooi wanneer hy sê "dat Jesus nie die lewe van die Seun in die vlees kon leef terwyl Hy op aarde was, sonder om Hom by tye van Sy omgewing af te sonder om alleen met God te wees nie." Hoeveel te meer moet dit dan onontbeerlik wees vir ons?
Daar is inderdaad baie min mense, indien enige, wat nie al in die een of ander stadium van hulle lewe gevoel het dat hulle by die punt van wanhoop gekom het nie. Veral nou in hierdie verskriklike tyd van afsondering waar ons nie weet wat die ergste is nie – die virus-pandemie of die korrupsie-pandemie. Ons hoor daagliks van mense wat teenspoed op teenspoed beleef en hulle omstandighede versleg so dat hulle nie 'n weg uit al hulle probleme kan sien nie.
Dit gaan nie goed daar buite in die wêreld nie. Uiters swak besluite deur ons regering is aan die orde van die dag. Die ekonomiese storms is woes. Dis asof die swaar seisoene waardeur ons as mense moet sleep, net meer en meer word. Ons hoor daagliks van mense wat net nie meer die lig sien nie. Baie sit vas in groot finansiële krisisse. Baie sit sonder werk en al hoe meer verloor daagliks hulle werk. Baie sit selfs sonder kos. Sommige worstel met hulle geloof en bid teen die dak vas – "dis asof God nie my hulpgeroep hoor nie, nie ag slaan op my gebed nie" (Ps. 61:2). Ander se verhoudings is aan flarde geskeur. Sommige voel só depressief, dat hulle 'n einde aan alles wil maak.
Voordat ons toegee aan die versoeking om alle hoop te laat vaar, wat buitendien net rampspoedige gevolge inhou, is dit belangrik om te onthou dat Jesus almal wat uitgeput en oorlaai is, na Hom toe nooi (Matt. 11:28). Ons Vader hou Hom nie doof vir Sy kinders se geroep nie. Inteendeel, nog voor die krisisse aan ons deur geklop het, het Hy al vir ons troos in Sy Woord gebring. Jy sien, in God se Woord leer ons Hom ken. Ons leer Sy hart en hoor hoe dit vir Sy kinders klop. Deur Sy Woord sien ons hoe Hy 'n pad saam met Sy kinders stap. Ons sien hoe Hy omgee en hoor as Hy sê "Hy sal dié wat na Hom toe kom nooit verwerp nie" (Joh. 6:37).
Nou hoekom sal God dan nie ook vir ons, Sy kinders van vandag, omgee nie? Hy sal beslis, want Sy hart het nog geen druppel verander nie en pomp net liefde vir ons. En God doen dit deur Sy Woord, vandag nog! Selfs al voel dit dat God vir eers in hierdie pandemie-tydperk stil is, moet ons steeds vashou aan ons geloof in ons Skepper. Ons moet aanhou glo dat God vir ons een of ander tyd sal deurkom. Al maak alles nie nou vir ons sin nie, weet ons dat die hoofstuk een of ander tyd klaar geskryf gaan word. Ek glo dat 'n volgende, beter hoofstuk net om die draai lê, want my God bly in beheer. Maak nie saak hoe woes die winde om ons waai nie. God sal ons nie alleen los nie.
Wat ook al die probleem in my en jou lewe is, ons moenie alleen daarmee probeer worstel nie. Ons moenie probeer om uit eie krag te oorwin nie. Ons moet "soos Jesus na die berg toe gaan om te bid" en ons versugtinge voor God gaan neerlê. Onthou, Hy sit op die troon van genade. Geen regering kan ons dra soos Hy ons dra nie – "Geloof sy die Here! Dag na dag dra Hy ons! God is ons hulp! (Ps. 68:20). Moenie tou opgooi nie, ons Vader is net 'n gebed ver!
"Gebed is nie maar nog een van die krukke wat my staande moet hou nie, dit is die bene waarop ek staan! (Johan Smit).
Gebed: Dankie my Vader, dat U my ook dra en help met alles wat oor my pad kom. Dankie dat ek na U toe kan gaan in die wete dat U my nooit sal verwerp nie. Dankie dat U nie kantoorure het nie en ek daarom vrye toegang het tot U, elke oomblik van die dag of nag. Here, gee dat gebed vir my 'n lewenswyse word en ek deur volgehoue kommunikasie met U, gedurig bewus sal wees van U teenwoordigheid. Amen.