Groot deure draai op klein skarniertjies
"En die Arameërs het in bendes uitgetrek en uit die land van Israel 'n klein dogtertjie as gevangene weggevoer wat in diens van Naäman se vrou gekom het. En sy het vir haar meesteres gesê: Ag, was my heer maar net by die profeet wat in Samaría is, dan sou hy sy melaatsheid wegneem.." 2 Kon 5:2-3
Daar is 'n spreekwoord wat lui: "Groot deure draai op klein skarniertjies." Alhoewel die voortgang van die heil van die Here in die wêreld, van die begin tot die einde, God se eie werk is, is ons tog honderd persent daarby betrokke. Hoe nadruklik word dit nie vir ons voorgehou in die geskiedenis van daardie Joodse slavinnetjie in die huis van Naäman, die Arameër, nie. Watter goeie invloed kon daar nou van haar uitgaan? Volgens ons het sy maar oor min moontlikhede beskik om in die diens van die koninkryk van God te staan. En tog - deur één opmerking van haar verrys daar binne 'n kort tydjie diep in daardie heidense land altare vir die God van Israel, dring die prediking van die heil van die Here 'n hele volkere wêreld binne en begin die heidendom om God se lof te getuig toe Naäman gesond uit Israel terugkeer en sê: "want u dienaar sal nie meer brandoffer of slagoffer aan ander gode bring nie as net aan die HERE." (2 Kon 5:17)
Ons moet weer daaroor begin nadink - en dit sê ek veral ook vir jong mense wat so dikwels dink dat die roeping om sending- en evangelisasiewerk te doen, net vir ouer mense bedoel is: dat juis by die arbeid in die koninkryk van God, groot deure op klein skarniertjies draai. Dan sal ons nie so onverskillig te werk gaan met die klein en beperkte moontlikhede wat, volgens ons, aan ons gegee is nie. Wie iets weet van die kerkgeskiedenis, staan altyd verbaas daaroor dat die magtigste gebeurtenisse en bewegings ontstaan het by die kleinste oorspronge. God beskaam ons altyd weer daardeur. Die sug om belangrik te wees en net (in ons oog altans) belangrike dinge te wil doen, het ons telkens weer die eenvoudigste en mees voor die hand liggende moontlikhede in diens van God se koninkryk laat versuim. Maar God bemoedig ons ook daardeur, want Hy leer ons langs dié weg dat daar niemand onder ons is, geen skoolkind en geen afgeleefde ou mens, wat kan sê, dat hy niks van betekenis kan doen nie.