Achaemenidiese koninklike grafte (illustrasie) - Inligting
Achaemenidiese koninklike grafte
Lêer: Achaemenidiese graf II (Artaxerxes I?) En Sasaniese verligting ter herdenking van 'n ruiteroorwinning deur koning Hormizd II, Naqsh-e Rostam, Iran (48098756643) .jpg
Alhoewel graf I (links op die foto) en graf II (regs) geen inskripsies het wat ons kan help om die eienaars daarvan te identifiseer nie, kan klein stilistiese besonderhede ons aanneem dat dit waarskynlik aan Darius II Nothus (r.423-404) behoort het en Artaxerxes I Makrocheir (r.465-424). Net soos graf IV, wat algemeen aan koning Xerxes toegeskryf word (r.486-465), is dit byna presiese afskrifte van die laaste rusplek van Darius die Grote, wat as stigter van die Achaemenidiese dinastie 'n voorbeeld vir latere konings gestel het gevolg moet word.
Die boonste register van graf II is dus identies aan die reliëf van die graf van Darius: die koning staan ​​voor 'n altaar en bid tot die hoogste Ahuramazda en offer aan die heilige vuur. In sy regterhand het die koning sy boog, die koninklike eienskap by uitstek. Die plaform word weer gedra deur mense wat die onderdane verteenwoordig. Anders as alle ander Achaemenidiese koninklike grafte, het Graf II nog 'n ekstra figuur. Die simbool in die regter boonste hoek stel die maan voor.
Die Sasaniese reliëf onder graf II herdenk 'n ruiteroorwinning deur koning Hormizd II (r.303-309).
Achaemenidiese koninklike grafte - Geskiedenis
swaard, lei Medes ook die ander huldehouers met die hand
Byna halfpad in die platform tussen die noordelike en sy suidelike rande, en nie baie ver van die grens van die rotsagtige berg waarop die platform na die ooste grens nie, is die uitgestrekte gebou wat met goeie rede die 'quot van 'n honderd kolomme' genoem word, & quot, aangesien die dak na alle waarskynlikheid deur die aantal pilare ondersteun is. Hierdie gebou het bestaan ​​uit 'n enkele pragtige kamer met 'n portiek en waarskynlik wagkamers voor, met afmetings wat ongeëwenaard was op die platform. Die portiek was 183 voet lank en 52 voet diep en is ondersteun deur sestien pilare, ongeveer 33 voet hoog, gerangskik in twee rye van agt. Die groot kamer agter was 'n vierkante meter van 227 voet en het 'n oppervlakte van ongeveer 51.000 voet gehad. Oor hierdie groot ruimte was daar, op gelyke afstande van mekaar, honderd kolomme, elk 35 voet hoog, gerangskik in tien rye van tien elk, elke pilaar het dus op 'n afstand van byna 20 voet van mekaar gestaan. Die vier mure wat hierdie groot saal omhul het, het 'n eenvormige dikte van 10 1/2 voet en is elk met gelyke tussenposes deur twee deure deurboor, en die deure is dus presies teenoor mekaar, en elkeen kyk af in 'n laan kolomme. In die muurruimtes aan weerskante van die deure, oos, wes en suid, was drie nisse, almal vierkantig, met die versiering wat universeel is in die geval van alle nisse, vensters en deure in die Persepolitiese ruïnes . Tussen die Hall van honderd kolomme en die berg is 'n paar kleiner geboue, waarskynlik 'n garnisoen vir ongeveer 3 000 soldate. In die noordoostelike hoek was dit die koninklike kanselier waar 30 000 Elamite-tablette gevind is.
Hall van 100 kolomme vandag Persepolis
Gerekonstrueerde uitsig op die kolomsaal
Detail van die heropbou van die paleis van Xerxes
Langs die Apadana, die tweede grootste gebou van die terras en die finale geboue, is die troonsaal of die paleis van Darius (op die kaart hierbo). Hierdie saal van 70x70 vierkante meter is deur Xerxes begin en aan die einde voltooi deur sy seun Artaxerxes I van die vyfde eeu v.C. Dit lyk asof hierdie gebou as 'n keiserlike museum gebruik is.
Paleis van Darius vandag
Herboude paleis van Darius
Een van die oorspronklikste kenmerke van die Persiese argitektuur is die hoë, dun, gegronde kolomme, veel hoër as enigiets wat die Grieke ken, bo die hoofstede van tweelingbulle en griffins (Homa) .In die Iraanse mitologie sou Homa vlieg en dan op die skouer van 'n uitverkore koning by die dood van 'n koning. Die griffioenmite kom moontlik uit die stad Ur.
Die oorsprong van hierdie kolomargitektuur moet toegeskryf word aan die Mede, wat in of naby die meer houtdele van die Zagros -reeks gewoon het gedurende die tydperk van hul ryk, geboue van aansienlike glans, waarvan houtpilare die belangrikste kenmerk was, die howe is omring deur kolonnades, en die hoofgeboue het porties, die pilare is in beide gevalle van hout. 'N Houtdak rus op hierdie stutte, wat ekstern beskerm is deur metaalplate. Ons weet nie of die pilare hoofletters gehad het, of hulle 'n instabiliteit ondersteun het nie, maar die waarskynlikheid is ten gunste dat beide hierdie reëlings bestaan. Toe die Perse die Mede opvolg in die soewereiniteit van Wes -Asië, vind hulle die Ariese argitektuur in hierdie toestand. As klip was dit egter die natuurlike materiaal van hul land, wat maar skaars beboste is en veral onvrugbaar is aan die rand van die groot plato, waar hulle hoofstede geleë was, en soos hulle van die eerste tyd af 'n sterk begeerte na roem en 'n liefde vir die aansienlike en die standhoudende, het hulle byna onmiddellik die seder- en siprespilare van die Meders, klipskagte, effens of geribbeld, vervang wat hulle tot 'n verrassende hoogte gedra het en met so 'n stewigheid vasgemaak het dat baie van hulle die weerstand teen die vernietigende magte van tyd, van aardbewings en vandalisme vir meer as drie-en-twintig eeue, en staan ​​nog steeds regop en byna net so perfek as toe hulle die laaste aanraking van die beeldhouer se hand meer as 2000 jaar gelede gekry het. Dit is die eer van die Perse in die kuns dat hulle hierdie styl uitgevind het, wat hulle beslis nie by die Assiriërs geleer het nie, en wat hulle amper nie uit Egipte kon aanneem nie, waar die opvatting van die pilaar en sy versiering heeltemal anders was . Ons kan amper twyfel dat Griekeland uit hierdie kwartaal die impuls ontvang het wat gelei het tot die vervanging van die ligte en elegante vorms wat die argitektuur van haar beste tydperk onderskei van die onbeskofte en lomp werk van die meer antieke tye.
Die Persiese koninklike grafkelders is rotsgrafte, opgrawings aan die kante van berge, gewoonlik op 'n aansienlike hoogte, so geplaas dat hulle die oog van die kyker kan aantrek, terwyl dit uiters moeilik is om te benader. Van hierdie soort graf is daar vier in die voorkant van die berg wat die Pulwar-vallei in die noordweste omring, terwyl daar drie ander in die onmiddellike omgewing van die Persepolitiese platform is, twee in die berg wat daaroor hang, en een in die rotse 'n entjie verder na die suide. Die algemene vorm van die opgrawings, soos dit voor die oog van die toeskouer verskyn, lyk soos 'n Griekse kruis.
Koninklike grafte, Naqsh-e Rustam, naby Persepolis, met die raaiselagtige Kubus van Zoroaster 39 na regs.
Grafte van L tot R Darius II, Artaxerxes I, Darius II en Xerxes I (agter kubus)
Bas-reliëfs op die grafte wys hoe lede van vasale nasies die troon omhoog hou, terwyl die koning in aanbidding vir Ahura Mazda staan. Die grafte is gebuit deur die leër van Alexander die Grote.
Tot dusver is die rotsgrafte, met skaars 'n uitsondering, van dieselfde tipe. Die opgrawings, agter hul sierfronte, bied egter 'n paar eienaardige verskille. In die eenvoudigste geval vind ons by ingang 'n geboë kamer, dertien voet vyf sentimeter lank by sewe voet twee duim breed, waaruit daar uitloop, teenoor die deur en op die hoogte van ongeveer vier voet van die grond af , 'n diep horisontale uitsparing, geboë, soos die kamer. Naby die voorkant van hierdie uitsparing is 'n verdere loodregte opgrawing, in lengte 6 voet tien duim, in breedte drie voet drie duim en in diepte dieselfde. Dit was die werklike sarkofaag, en was bedek, of bedoel om bedek te word, deur 'n klipplaat. In die dieper gedeelte van die uitsparing is daar plek vir twee ander sulke sarkofae, maar in hierdie geval is dit nie opgegrawe nie, en dit lyk asof een begrawe in hierdie graf plaasgevind het. Ander grafkelders het dieselfde algemene kenmerke, maar sorg vir 'n veel groter aantal begrafnisse. In die van Darius Hystaspis bevat die grafkamer drie afsonderlike uitsparings, waarvan elk drie sarkofae is, sodat die graf nege liggame kan bevat. Dit is blykbaar oorspronklik vir 'n enkele uitsparing op die presiese plan van die graf hierbo beskryf, maar is daarna na links verleng.
'N Eienaardige gebou, wat waarskynlik tot die latere Achaemenidiese tye behoort, staan ​​onmiddellik voor die vier koninklike grafte in Nakhsh-i-Eustam. Dit is 'n vierkantige toring, wat bestaan ​​uit groot blokke marmer, met 'n groot presisie gesny, en saamgevoeg sonder mortel of sement van enige aard. Die gebou is ses en dertig voet hoog en elke kant daarvan meet so na as moontlik vier en twintig voet. Dit is versier met pilasters op die hoeke en met ses ingeboude nisse, of valse vensters, in drie geledere, die een oor die ander, op drie uit sy vier vlakke. Op die vierde gesig is slegs twee nisse, die een bo die ander en onder hulle is 'n deur met 'n kroonlys. Die oppervlak van die mure tussen die pilasters is ook versier met 'n aantal reghoekige verdiepings wat lyk soos die gesinkte punte van balke. Die deuropening, wat noordwaarts kyk, na die grafte, is nie aan die onderkant van die gebou nie, maar halfpad langs die sykant, en dit moet óf met 'n leer óf met 'n trap bereik is. Dit lei na 'n vierkantige kamer, twaalf voet breed byna agtien hoog, wat strek tot aan die bokant van die gebou, en bedek met vier groot klipblaaie, wat heeltemal van kant tot kant strek, meer as vier en twintig voet lank, ses voet breed en van agtien sentimeter tot drie voet dik.
(1) Mitologiese voorstellings van 'n man wat die koning blykbaar in 'n geveg met 'n leeu, 'n bul of 'n monster geveg het. sy troon, of in diens van die erediens en (4) voorstellings van leeus en bulle, hetsy alleen of in gevegte.
Maar verreweg die interessantste van die optogtonele is dié wat die verowerde nasies die kosbare produkte uit hul verskillende lande aan die monarg bring, wat die Here van Asië jaarliks ​​sou verwag as 'n gratis geskenk van sy onderdane in bykomend tot die vaste huldeblyk wat van hulle geëis is. Hier het ons 'n wonderlike verskeidenheid kostuums en toerusting, 'n gelukkige mengsel van diere met menslike vorms, perde, esels, strydwaens, skape, beeste, kamele, afgewissel tussen mense en die geheel in groepe verdeel deur sipresbome, wat breek die reeks in gedeeltes, en laat die oog agtereenvolgens op 'n aantal duidelike foto's rus. Hierdie prosesse het op verskeie van die Persepolitiese trappe plaasgevind, maar verreweg die mees uitgebreide en volledigste is dit op die groot trappe voor die Chehl Minar (Apadana), of die Groot Publieksaal, waar ons meer as twintig sulke groepe figure sien , elk met sy eie eienaardighede, en almal afgewerk met die grootste sorg en fynheid.
Bewyse van die Royal Road in Hamedan
Twee belangrike bewysstukke getuig van die roete van die Royal Road na die weste van Hamedan. Eerstens, die bekende Ganjnameh-inskripsies van Daruis en Xerxes (figuur 2), is hierdie rotssnit, veeltalige tekste eers in 1898 deur Henry Rawlinson ontsyfer. Tweedens is die oorblyfsels van 'n klipgeboude vesting, oorspronklik bedoel om die stad en die pad, wat vandag bekend staan ​​as Qez Qale Si (Turks vir 'Girl's Castle) of Qale Dokhtar (Jahanpour 1975: 53).
Opmetings in hierdie gebied het nou 'n aantal nuwe bewyse vir die roete van die pad geïdentifiseer. Die eerste nuut ontdekte plek bestaan ​​uit 'n rotsafsny wat verband hou met gekerfde merke (34˚ 44 '29.14' 'N 48˚ 26' 01.18 '' E). Hoër op die berghang is nog 'n snit. Die plaaslike geologie bestaan ​​uit sagte skalie wat mettertyd geërodeer is, wat die oorspronklike steggies verduister (figuur 3). 'N Derde nuut ontdekte plek lê in 'n bergkloof, met die roete gemerk met klipstapels (34˚ 44' 17,22 '' N 48˚ 25 '47,24' 'E). Die volgende ligging, naby die roete van die moderne Hamedan-Toyserkan-pad, word op dieselfde manier aangedui met klipwerk (34˚ 44 '03' 'N 48˚ 25' 38,78 '' E). 'N Klein hoeveelheid aardewerk, insluitend Clinky Wares van Parthian date, is ook op die oppervlak op hierdie plek gevind. 'N Reeks ander steggies en steenwerke (Figuur 4) gaan voort langs 'n kronkelpaadjie in die meer oop landskap daaronder, waar die pad dan na die weste loop (Figuur 5).
ACHAEMENID DYNASTY, uit die Persiese stam met dieselfde naam, regeer ca. 700 tot 330 v.C.
Die Latynse vorm Achaemenidae is ontleen aan die Griekse Achaimenidai, die gereelde patroniem van die eienaam Achaim & eacutenēs, Lat. Achaemenes (sien R. Schmitt vir hierdie weergawe, ZDMG 117, 1967, pp. 120, n. 8 143). Die oorspronklike Ou Persiese vorm van die patroniem is Haxāmani & scaroniya, ook getuig as Elamite Ha- (ak-) ka-man-nu- (i & scaron-) & scaroni-ya, Ha-ak-ka-man-nu-u- & scaroniya, Ha -ka-man-na- & scarona Akkadian A-ḫa-ma-ni (& scaron)-& scaroni-ʾ, A-ḫa-ma-ni-i & scaron- & scaroni-ʾ, A-ḫa-ma-an-ni-i & scaron ( ni & scaron)-& scaroni-ʾ, A-ḫa-man-ni & scaron- & scaroni-ʾ, A-ḫa-ma-man-ni-i & scaron- & scaroni-ʾ, A-ḫa-ma-nu-u & scaron. Die OPers. die regte naam is Haxāmani & scaron, ook getuig as Elamiet Ha-ak-ka-man-nu-i & scaron, Akkadies A-ḫa-ma-ni-i & scaron-ʾ, Aramees ʾḤmn & scaron, die naam van die gelyknamige stigter van die dinastie. Haxāmani & scaron beteken eerder & ldquoch gekarakteriseer deur 'n volgeling & rsquos gees & rdquo (dus B. Schlerath, Die Indogermanen, Innsbruck, 1973, p. 36, n. 9) as om 'n vriend te hê en 'n verstand te hê, en soos dit tradisioneel geïnterpreteer word. Die Achaemenids (& ldquodescendants of Achaemenes & rdquo) is dus vernoem na Haxāmani & scaron/Achaemenes, van wie se geskiedenis niks bekend is nie. Maar daar is 'n ooreenkoms tussen die Iraniër (sien D [arius] B [īsotūn of & ldquoBehistun & rdquo -inskripsie] I.6, waar Darius sy genealogie na Achaemenes herlei, en voortsit dat ons daarom Achaemenids & rdquo genoem word en die Griekse tradisie (Herodotus 3.75. 1, 7.11.2) beskryf laasgenoemde hom ook as 'n seun van Perseus (Ps.-Plato, Alcibiades 120e) en soos grootgemaak deur 'n arend (Aelianus, Nat. anim. 12.21). Volgens Herodotus (1.125.3) was die Achaemenids 'n stam wat behoort aan die stam van die Pasargadae, die dapperste van die tien Persiese stamme. 'N Deel van die stam, wat die heersende dinastie gevorm het, was waarskynlik gevestig in die land rondom die plekke Pasargadae, Persepolis (Taḵt-e Jam & scaronīd) en Naq & scaron-e Rostam (vgl. Strabo 15.3.3: & ldquo Daar het die Perse hul grafte gehad , op voorvaderlike webwerwe en rdquo). Die ryk wat deur Kores II gestig is, sluit Iran, Mesopotamië, die Nabye Ooste, Egipte, Noordwes -Indië en dele van Sentraal -Asië in, en dit het bestaan ​​totdat dit deur Alexander die Grote omvergewerp is. Die geskiedenis van die Achaemenidiese dinastie (vanaf Kores en verder die geskiedenis van die Persiese ryk), is veral bekend deur die verslae van Griekse skrywers, veral Herodotus, Ctesias en Xenophon (Anabasis en Cyropaedia) die ietwat deurmekaar verhale van verskeie Ou -Testamentiese boeke en inheemse Iraanse bronne en mdashthe (gewoonlik drietalige) koninklike inskripsies, waaronder Darius en uiters belangrike inskripsie op die rots van Bīsotūn, waarvan die stellings soms bevooroordeeld is ten gunste van die konings. Vir die uitgawe van hierdie inskripsies, sien F. H. Weissbach, Die Keilinschrifien der Ach & aumlmeniden, Leipzig, 1911 (repr. 1968, drietalige tekste) Kent, Ou Persies (OPers. Teks slegs Kent & rsquos afkortings word hier gebruik) M. Mayrhofer, Supplement zur Sammlung der altpersischen Inschriften, Wene, 1978 vgl. W. Hinz, & ldquoDie Quellen, & rdquo in Walser 1972, pp. 5-14.
Geslagsregister. Die genealogie van die Achaemenidiese dinastie tot Darius I en Xerxes word deur Darius self gerapporteer (DB I.4-6: Darius-Hystaspes-Arsames-Ariaramnes-Teispes-Achaemenes) deur Herodotus, 7.11.2 (Xerxes-Darius-Hystaspes- Arsames-Ariaramnes-Teispes-Cyrus-Cambyses-Teispes-Achaemenes) en deels deur twee belangrike Akkadiese inskripsies, die bekende Cyrus-silinder uit Babilon (539 v.C .: Cyrus-Cambyses-Cyrus-Teispes) en 'n prisma-fragment van die Assiriese koning Assurbanipal (van sy 30ste jaar = 639 vC) noem Kores I en lewer 'n beduidende sinchronisasie vir die geskiedenis van Assirië en Pers (sien EF Weidner, & ldquoDie & aumllteste Nachricht & uumlber das persische K & oumlnigshaus, & rdquo Argief f & uumlr Orientforschung 7, 1931-32, pp. 1-7). Op hierdie basis kan ons die verkorte genealogiese boom van Tabel 4 vestig. (Alle datums vir die tyd voor Kores II en Darius I is gemiddeld bereken, die naam van regerende konings is in hoofletters.)
Waardevolle inligting oor die familie- en rsquos -geskiedenis kan gevind word in DB I.10f., Waar Darius sê dat hy die negende koning is (sedert Hystaspes, Darius en pa, nêrens koning genoem word) in sy familie en dat & ldquonine "in twee vlerke/lyne "(Opers. duvitāparnam) ons is konings. & rdquo Die verskillende rekeninge moet verbind word met die veronderstelling dat Teispes, vader van Kores I, en Teispes, vader van Ariaramnes, een en dieselfde persoon is. Die genealogie wat Herodotus gegee het (miskien mislei deur 'n vermeende dittografie en skynbaar nie bewus is van die bestaan ​​van die dinastie en twee rigtings nie) is nie in ooreenstemming met die Iraanse bronne nie, maar daar kan geen twyfel bestaan ​​dat Darius self 'n bron is wat meer outentiek is as Herodotus . Vroeër was daar twyfel oor Cyrus se verhouding met die Achaemenids, alhoewel dit nie met Herodotus 3.75.1 versoenbaar was nie. Dit word nou heeltemal verwyder deur meer onlangse (veral argeologiese) navorsing (sien bv. Die Pasargadae-inskripsies C [yrus] M [orḡāb] a-c). Meer gedetailleerde genealogiese bome van die Achaemenids is geteken deur Cauer, 1893, met die gesig staar kol. 200 Justi, Namenbuch, bl. 398f.
Algemene opname. Die Achaemenidiese stam het moontlik reeds in die 9de eeu v.C. oor die Persiese stamme geheers, toe hulle nog in Noord -Iran naby Urmia -meer gevestig was en sy sytak aan die Assiriërs gevestig het. Van 'n koning met die naam Achaemenes is daar geen historiese bewyse nie, maar dit was moontlik onder hom dat die Perse, onder die druk van Mede, Assiriërs en Urartiërs, suidwaarts na die Zagros -streek migreer, waar hulle gestig het, naby die Elamitiese grense, die klein staat Parsuma & scaron (met tuiste op die huidige Masǰed-e Solaymān in die Baḵtīārī-berge, volgens R. Ghirshman).Teispes, bevry van die mediane oppergesag tydens die sogenaamde Skytiese interregnum, vergroot sy klein koninkryk, 'n Elamitiese vasalstaat volgens dokumente uit die 7de eeu, deur An & scaronan/Anzan en Fārs proper te verower. Hy was die eerste koning wat die titel gedra het en gerook het van (die stad) An & scaronan, en wat tradisioneel sou wees tot by die toetreding van Darius I in 522 v.C. Dit lyk asof Teispes/Či & scaronpi & scaron tydens sy dood die grondgebied van sy koninkryk tussen sy twee seuns verdeel het (dus het die twee lyne van die Achaemenidiese dinastie vertak) miskien (die ouer?) Heers Cyrus oor die voorvader Parsuma & scaron, Ariaramnes oor die nuut verkryde An & scaronan en Fārs. Hierdie twee konings en hul onmiddellike opvolgers het slegs 'n geringe rol gespeel in die hedendaagse Nabye Oosterse wêreld, wat tussen Meders en Assiriërs verdeel is: Cyrus, koning van Parsuma & scaron, het uitdruklik hulde gebring aan Assurbanipal in 'n inskripsie van 639 v.C. (sien hierbo). Later moes hulle die soewereiniteit van die mediaan -koning erken. Die Persiese koninkryk is daarna herenig onder Kores II (dit is onwaarskynlik dat dit reeds onder Cambyses I bereik is), aangesien 'n Median vasal-staat Cyrus II in die Nabonidus-kroniek dus beide genoem word;
In 550 v.C. Cyrus (deur die Grieke genoem & ldquothe Great & rdquo) het die Median -ryk onder Astyages omvergewerp en die Perse oorheers oor die Iraanse volke wat hy gesamentlike heerskappy oor heel Iran behaal het as die eerste werklike monarg van die Achaemenidiese dinastie. Binne 'n paar jaar stig hy 'n multinasionale ryk sonder presedent & mdasha eerste wêreldryk van historiese belang, aangesien dit alle vorige beskaafde state van die antieke Nabye Ooste omvat. In 547/6 vC verower Kores die Lydiese koninkryk Croesus, dit wil sê byna die hele Klein-Asië, en in 539 v.C., Babilon en die Neo-Babiloniese ryk. Die staat Cyrus & rsquo, wat onder sy opvolgers verder uitgebrei sou word, oortref al sy voorlopers in die ou Nabye Ooste. Sy seun Cambyses II het Egipte (in 525 v.C.), Nubië en Cyrenaica (Libië) bygevoeg. Met Darius I, ongetwyfeld die grootste van die Achaemenidiese konings, het die kollaterale (jonger) tak van die familie die mag bereik. Hy kon nie net die ryk saamvat nie (DB I. 25ff.) Gewelddadig deur 'n dosyn usurpers (soos hy in DB beskryf het), maar ook sy grense in die ooste (Indusvallei), noord (Saka -stamme) uitbrei ), en wes (Thracia en Masedonië). In sy vyf-en-dertig jaar lange regering het hy dus die werk van sy voorgangers voltooi. In die kort tydperk van 'n enkele generasie Achaemenidiese konings, het Iran een van die groot moondhede ter wêreld geword: Ten tyde van die grootste verlenging daarvan, onder Darius I, bereik die Persiese ryk van die Skithiërs, wat buite Sogdiana is, na Nubia, van die Indus (provinsie) na Lydia & rdquo (DP [ersepolis] h 4-8 en DH [amadān] 3-6). Die belangrikste prestasies van Darius en Rsquo was egter nie sy ekspansionistiese beleid wat deur die Grieke gefrustreer is nie, maar die streng georganiseerde, gesentraliseerde administrasie van die ryk (sien hieronder) en die hoë kulturele en artistieke vlak wat bereik is, byvoorbeeld in die paleis geboue by Susa en Persepolis (sien hieronder). Met Darius en die seun van Xerxes het die verval van die Achaemenidiese ryk begin. Die staat is telkens geteister deur rebelle (dikwels opstandige satrape) en na 'n reeks swak konings was die ryk onder Darius III Codomannus, die laaste koning van Achaemenid, ondanks sy groot omvang en baie inwoners slegs 'n kolos voete klei wat nie die inval van Alexander en rsquos kon keer nie. Die rol van Achaemenids in die universele geskiedenis is dat hulle 'n model vorm vir gesentraliseerde heerskappy oor verskillende mense met verskillende gebruike, wette, godsdienste, tale, ens.
Koningskap. Koningskap in die Persiese ryk was skynbaar oorerflik in die Achaemenidiese dinastie. As afstamming deur Achaemenidiese bloed 'n noodsaaklike grondslag van die Achaemenids -koningskap was, is dit geen wonder dat die konings die laaste element van hul titel, Haxāmani & scaroniya, & ldquoan Achaemenid, herhaal nie. 1). Gewoonlik was die erfgenaam die eersgebore seun, en slegs by uitsondering (vgl. Plutarchus, Artaxerxes 2.4) die seun wat eers na die toetreding gebore is. P. Calmeyer (& ldquoZur Genese altiranischer Motive. V. Synarchie, & rdquo AMI N.F. 9, 1976, veral pp. 68-90) het nou probeer aantoon dat 'n soort sinargie ('n mederegentskap van vader en een van sy seuns) van Darius I tot Artaxerxes II gebruiklik blyk te wees. Die koningsverkiesing deur familielede van die mees vooraanstaande Persiese gesinne (soos in die geval van Darius, toe die opvolging nie outomaties afgehandel is nie) was blykbaar nie die reël nie. Die Achaemenidiese konings was geen gode nie, ondanks Aeschylus (Persae 157), waar koningin Atossa genoem word & ldquoa god & rsquos [Darius & rsquo] vrou & rdquo en & ldquoa god & rsquos [Xerxes & rsquo] moeder & rdquo (hier en elders word Griekse idees na vore gebring) en dit was nie van goddelike oorsprong nie. Maar die ander fundamentele basis van hul koningskap naas die genealogiese beginsel is die teorie van die goddelike reg van konings, Gottesgnadentum. Hulle is konings va & scaronnā Auramazdāha, en in die guns van Ahura Mazdā & rdquo, is dit ondenkbaar dat Darius 'n inskripsie sou laat oprig dat & ldquohe die Persiese koningskap verkry het deur die uitnemendheid van sy perd en bruidegom, & rdquo soos beweer in Herodotus 3.88.3. Hierdie opperste god het die ryk beskuldig (rdquo)x & scarona & ccedilam frābara) oor die konings. Soos hierdie en soortgelyke uitdrukkings toon, word die heerskappy van die Achaemenids deur die gode gelegitimeer, en die koning word deur hulle belê, dws hy is hul uitverkorenes en hul verteenwoordiger op aarde (vgl. Gnoli 1974 Schmitt, & ldquoK & oumlnigtum & rdquo). Hierdie twee beginsels, die dinastiese en die van goddelike reg, behoort tot kontrasterende gebiede en tydperke, onderskeidelik, aan prehistoriese nomade-stamme van Indo-Europese oorsprong en tot die hoogs beskaafde Mesopotamiese volke. Drie konstituerende elemente tree dus in die Achaemenidiese koningskap en koninklike ideologie in: (a) Nabye-Oosterse erfenis, (b) Indo-Iraanse erfenis, en (c) 'n Persiese kombinasie van hierdie twee.
Darius en verskeie van sy opvolgers sê dat Ahura Mazdā vir hulle konings gemaak het, die koning van baie, die heer van baie en vdquo (vgl. Aeschylus, Persae 762f.). Dit beteken terselfdertyd dat die Persiese koning nr primus inter pares maar eerder 'n soewereine goewerneur, wat in sy persoon alle mag verenig het as opperheer en regter in vrede en oorlogvoering en daarom ver bo sy onderdane gestaan ​​het. (Vgl. Die beroemde Persepolis -reliëf met die voorstelling van 'n gehoor by die koning, wat toon dat die Mesopotamiese invloed weerspieël word in soveel van die protokol en simboliek wat verband hou met die Achaemenidiese konings.) Die koning was bo die wet en mag doen wat hy wil. (Herodotus 3.31.4). As die god en rsquo -verteenwoordiger was die koning heilig, en aan sy persoon was die farnah ('n woord wat die mediaan -ekwivalent van Avestan is xᵛarənah), 'n soort goddelike glans of koninklike charisma. Die rol wat 'n raad van die (sewe?) Mees vooraanstaande Persiese gesinne speel (wat moontlik sekere voorregte gehad het, vgl. Herodotus 3.84.2), toe daar oor belangrike dinge besluit moes word (bv. Om die Joodse gemeenskap in Jerusalem te vestig [ Esra 7: 14-28] of om teen die Grieke [Herodotus 7.8ev]] te gaan, was moontlik groter in die vroeë Persiese koninkryk as in latere jare of tydens die bewind van 'n magtige koning.
'N Spesiale praktyk, waarvan gewoonlik nie genoeg kennis geneem word nie, is dat die Achaemenidiese konings, ten minste uit die tyd van Darius, by die toetreding troonname ingeneem het. Dit het so te sê die king & rsquos-program uitgespreek: bv. Darius (OPers. Dāraya-vau, & ldquoholding the good & rdquo), Xerxes (X & scaronaya-ṛ & scaronan, & ldquoruling over heroes & rdquo), Artaxerxes (Ṛta-x & reuca Bewyse vir hierdie gebruik kan veral gevind word in Griekse verslae en in laat-Babiloniese astronomiese tekste (sien Schmitt, & ldquoThronnamen & rdquo en & ldquoThrone-Names & rdquo).
Die volmaakte heerser word beskryf in sommige gedeeltes van koninklike inskripsies (veral dié van Darius I), wat moontlik uit 'n F & uumlrstenspiegel: Die koning beklemtoon dat hy die ondersteuning van Ahura Mazdā en die ander gode ontvang het, want ek was nie ontrou nie, was geen verraaier nie, ek was nie 'n onregverdige nie, ek of my gesin, (maar) het geregtigheid gehou en nie verkeerd gedoen nie die swak en ook nie die kragtige nie (DB IV.61-65). Ahura Mazdā het die koning so geskep dat hy & ldquoa vriend na regs was, nie 'n vriend van verkeerd nie (DN [aq & scaron-e Rostam] b 6-8) en hy het hom & ldquowisdom en sterkte & rdquo gegee (DNb 3f.) Sodat hy sy hand gehou het besit in die stryd as 'n & ldquogood ruiter, & rdquo & ldquogood bowman, & rdquo en & ldquogood spearman & rdquo (DNb 41-45).
Die seremonie van die belegging van die Achaemenidiese konings is deur Plutarchus beskryf (Artaxerxes 3.1-2): dit is uitgevoer deur die Persiese priesters in Pasargadae en in die tempel van 'n oorlogsgodin wat vergelykbaar is met Athene, en die aangewese koning moes sy eie klere uittrek, die oues aantrek wat Kores gedra het voordat hy koning geword het. , eet pistache en 'n baksteen gedroogde vye, en drink 'n koppie suurmelk. Ander formaliteite is nie aan Plutarchus of aan ons bekend nie. Tot die koninklike kentekens behoort die troon (vgl. Veral hiervoor en die daaropvolgende reliëfs van die gehoor uit die Persepolis-tesourie), die lang septer regs en die lotusbloeisel in die linkerhand, die regop, pers tiara (vgl. . Arrian 3.25.3) of, as 'n soort militêre hoofbedekking, die gekrenkelde kroon (vgl. Die Bīsotūn -reliëf en verskillende muntstukke en seëls), besondere kledingstukke en ook gladde skoene sonder veters.
Titels. Die amptelike koninklike protokol, soos dit in die proklamasies getuig is, wissel aansienlik, die volledige weergawe is DB I.1-3 (= DBa 1-4): & ldquoI (am) Darius, die groot koning, koning van die konings, koning in Fārs , koning van die lande, Hystaspes en son, Arsames en kleinseun, 'n Achaemenid. & rdquo Dit bevat vier elemente, wat ook afsonderlik gebruik word en alles insluitend die tipies Wes -Iran x & scaronāya & thetaiya (Middel/nuwe pers. & scaronāh & ldquoking & rdquo). Hierdie term is waarskynlik 'n byvoeglike naamwoord afgeleide van die primêre abstrakte selfstandige naamwoord *x & scaronay-a & thetaa (& ldquogovernment, regeer & rdquo) na die Iraanse verbale wortel *x & scaronay (Ariër *k & scaronai & ldquoto rule, reign & rdquo) sou die koning dus genoem word as die een & ldquowho word gekenmerk deur 'n regering. & rdquo Die titel is miskien 'n mediaanlening in die Ou -Persiese leksikon, die Perse het, soos Strabo 11.13.9 sê, oorgeneem van die Meders die & ldquoservice aan die konings betaal. & rdquo Die blote titel x & scaronāya & thetaiya kom gereeld voor asof dit 'n afkorting is. Gewoonlik word die king & rsquos -titel vergroot: 1. X & scaronāya & thetaiya vazṛka en die groot koning & rdquo (met die byvoeglike naamwoord vazṛka-, & ldquogreat, & rdquo nog 'n tradisionele element van mediane oorsprong), 'n titel uiteindelik van Mesopotamiese herkoms (vgl. Akkadian & scaronarru rab & ucirc). 2. X & scaronāya & thetaiya x & scaronāya & thetaiyānām & ldquoke of kings & rdquo (with reverse order Mid. Pers. & scaronāhān & scaronāh, NPers. & scaronāhan & scaronāh), oorgeneem van die Urartiërs en uiteindelik van Mesopotamiese oorsprong ('n kalke met die Semitiese woordorde wat behoue ​​bly) en die Achaemenids-uitdrukking uitspreek dat hulle die wettige erfgename is van die Babiloniese, Assiriese, Urartiese en Mediane konings. 3. X & scaronāya & thetaiya dahyūnām en die lande verstik, en miskien die mees tipiese titel van die Achaemenidiese konings, wat dikwels wissel volgens die vorms x & scaronāya & thetaiya dahyūnām vispazanānām & ldquoke van die lande wat alle rasse bevat, & rdquo en x & scaronāya & thetaiya dahyūnām paruzanānām & ldquoke van die lande wat baie rasse bevat. & rdquo Hierdie laaste variant is Xerxes & rsquo herroeping van die voormalige aanspraak op wêreldheerskappy, beslis veroorsaak deur die nederlae by Salamis en Plataeae. 4. X & scaronāya & thetaiya ahyāyā būmiyā (vazṛkāyā) (dūraiy apiy), en op hierdie (groot) aarde (selfs ver weg) gerook. & rdquo Sien verder C. Nylander, & ldquo Wie het die inskripsies by Pasargadae geskryf? & rdquo in Of. Suec. 16, 1967, pp. 157-66 Herrenschmidt 1976 Schmitt, & ldquoK & oumlnigtum & rdquo B. Kienast, & ldquoZur Herkunft der ach & aumlmenidischen K & oumlnigstitulatur, & rdquo Festschrift f & uumlr Hans Robert Roemer, Beiroet, 1979, pp. 351-64.
In ander bronne heers selfs in die protokol inheemse (Babiloniese, Egiptiese, ens.) Tradisie. Byvoorbeeld, in die beroemde Kores-silinder kry Kores, die nuwe koning van Babilon, die tradisionele Babiloniese titel en ontwriging van die totaliteit, die groot koning, die magtige koning, die koning van Babilon, die koning van die land Sumer en Akkad, koning van die vier kwartale van die wêreld. & rdquo Darius word genoem & ldquoking van Bo- en Neder -Egipte, & rdquo & ldquomaster van die twee lande, & rdquo & ldquosopperheerser van die aarde, & rdquo & ldquoson van die god Atum, & rdquo & ldquoimage van Rē, & rdquo ens. die hiërogliewe tekste op die nuutgevonde Susa -standbeeld (J. Yoyotte, & ldquoLes inskripsies hi & eacuteroglyphiques de la statue de Darius & agrave Suse, & rdquo CDAFI 4, 1974, pp. 181-83). Hierdie formules is 'n bewys vir die erkenning van die wettige opvolging van die Achaemenids in hierdie lande.
Struktuur. Die Persiese ryk was 'n multinasionale staat onder leiding van die Perse onder hierdie volke wat die Mede, 'n Iraanse susterland van die Perse, 'n spesiale posisie beklee het. Die Persiese en, meer algemeen, die & ldquoAryan & rdquo (dws Iraanse) karakter van die koning, sy afkoms, sy nuutgeskrewe taal (DB IV.89) en sy oppergod, Ahura Mazdā, word ook & ldquogod van die Ariërs & rdquo genoem (twee keer in die Elamitiese weergawe van DB), word herhaaldelik beklemtoon, hoewel die Achaemenids nie so ver gegaan het as die Sasaniërs, wat hul koninkryk & ldquoempire van Iran en Non-Iran genoem het nie. x & scaronā & ccedila (OPers. Vorm uit Iraanse *x & scarona & thetara, nie betekenis & ldquorule & rdquo), en nie būmi & ldquoearth & rdquo (soos veronderstel deur Herrenschmidt 1976, pp. 35 en 43). Die uitgebreide staat was & mdashapart uit die domeine van die plaaslike owerhede (prinse, dinaste, ens.), Wat deels volgehou het onder die toesig van satraps en rsquo (bv. In Ciprus of die stede Fenicië en Klein -Asië) en onderverdeel in provinsies. Dit word 'ldquocountries & rdquo' (OPers. dahyāva, stam dahyu-) in die inskripsies, en & ldquosatrapies & rdquo deur die Grieke na hul goewerneurs, die satraps (OPers. x & scarona & ccedilapāvan OOR. *x & scarona & thetarapāna, in Akkadies aḫ & scaronadrapanu, Bybelse Aramees en Hebreeus ʾAḥa & scarondarpan, Keiserlike Aram. scar & scaronatrapan, Egipties scar & scarontrpn OOR. *x & scarona & thetarapā, in Lycian & chissadrapa, Grieks satr & aacutepēs, ens., Latyn satrapēs, ens.) of & ldquoprotectors van die koninkryk & rdquo (sien R. Schmitt, & ldquoDer Titel "Satrap", & rdquo Studies in Grieks, kursief en Indo-Europese taalkunde word aangebied aan Leonard R. Palmer, Innsbruck, 1976, pp. 373-90). Dit lyk asof sulke satrapies in soortgelyke vorm in die mediaanse ryk bestaan ​​het, aangesien die vorms van die titel wat in die onderpandstradisie bewaar is, nie die OPers is nie. ene. Hulle reëling is vermoedelik gesistematiseer deur Darius, wat dus die plaaslike selfbestuur laat vaar het volgens onveranderde tradisies soos in die bewind van Kores en Cambyses, 'n nuwe administratiewe stelsel ontwikkel het. Die lande moes hulde bring aan die koning (bv. DB I.19) en mdashall behalwe die Perse, wat 'n bevoorregte, vrygestelde posisie en mdashand gehad het om sy bevele uit te voer (bv. DB I.19ff., 23ev.) En sy wet te gehoorsaam (ibid., I.22ff.). Hulle het gevrees vir die koning en sy wet (DP [ersepolis] e 7-9, DS [usa] e 37-39) en is die king & rsquos-volgelinge genoem (DB I.18ff. Vir die termyn bandakā daar gebruik, sien hieronder).
Die staat wat deur Darius en hervormings gevorm is, was hoofsaaklik gebaseer op 'n herorganiseerde provinsiale administrasie, hoewel die politieke stelsel deels aangepas was by die plaaslike omstandighede (sien hierbo). Baie probleme is onopgelos, byvoorbeeld die integrasie van Cilicië, wie se plaaslike dinastie slegs deur Artaxerxes II verwyder is. Die Achaemeniede en die heerskappy oor die verowerde volke was oor die algemeen redelik liberaal, en baie outonomie is toegegee aan die individuele volke van die ryk, veral aan die van die antieke beskawing en die Babyloniërs, Assiriërs, Egiptenare en Jode. Daar was slegs 'n administratiewe eenwording van die mense, en dit lyk asof daar geen bedoeling was om kulturele eenvormigheid te bewerkstellig nie. Elke volk kon sy eie instellings, gebruike, sake- of regeringvorme, taal en godsdiens onderhou (in kort sy individualiteit), solank die algemene bestuur van die ryk onder Persiese beheer was. Let byvoorbeeld op dat die Jode terugkeer na Palestina, toegelaat deur Cyrus, of die houding van Kores teenoor die Babiloniërs en van Cambyses teenoor die Egiptenare, sodat die Babiloniërs Cyrus erken as die regmatige opvolger van Nabonidus en die Egiptenare erken Cambyses as stigter van 'n wettige nuwe dinastie (die 27ste). Om saam te woon en saam te werk in die groot sentrums van die ryk, soos Susa of Persepolis, waar die bevolking gemeng was (soos jy kan sien uit die getuigskrifte), veroorsaak wedersydse verdraagsaamheid, assimilasie, lewendige kontakte tussen verskillende etniese groepe en 'n soort kulturele -godsdienstige sinkretisme.
Die samelewing in die Achaemenidiese Iran was feodaal, soos geërf uit die Indo-Iraanse en selfs Indo-Europese tye, die feodale struktuur daarvan, gebaseer op 'n persoonlike lojaliteit tussen die koning en elke onderwerp, kan nie meer betwyfel word nie, aangesien Geo Widengren & rsquos Der Feudalismus im alten Iran (K & oumlln en Opladen, 1969). Die adel met sy groot boedels was nou verbonde aan die koninklike hof. Die hoofowerhede van administrasie en die weermag, die satraps en generaals, word (in DB, passim) die koning & rsquos genoem bandakā & ldquovassals, followers & rdquo (nie & ldquoslaves, & rdquo soos die OPers. woord voorheen verkeerd vertaal is). Hulle het die & ldquobelt van vasalage & rdquo gedra en is daarom genoem as & ldquose wat toegerus is met 'n binding (OIr. *banda), 'n gordel, en rdquo wie se lojaliteit mildelik vergoed is en wie se ontrouheid swaar gestraf is deur die koning (DB I.21ff., IV.65-67). Om op te som, kan ons sê dat die mense aan die koning onderworpe was, net soos die koning aan Ahura Mazdā. Dat kaste of klasse van die samelewing, soos slawe of ten volle gestremde burgers, stewig geïnstitusionaliseer is, kan nie bewys word nie.
Administrasie. Die administratiewe sentrum van die ryk was die koninklike paleis, waar die ingewikkelde burokratiese en administratiewe stelsel volgens die Babiloniese model georganiseer is. Hier by die hof, sowel as in alle ander administratiewe owerhede, is die kanseliers baie akkuraat uitgevoer, soos in ander ou state in die Nabye Ooste, administratiewe kommunikasie tussen die koning en die provinsiale kantore was per brief (bv. Die Arameese dokumente wat deur die Egiptenaar uitgereik is) satrap Ar & scaronam [sien Arsames]). Die uniforme administratiewe taal in die burokrasie (waarvan ons min weet) en die algemene kommunikasiemiddele en diplomatieke korrespondensie was Aramees. Aramees het reeds in die Neo-Assiriese tyd die diplomate en die internasionale taal geword en sy triomf oor spykerskrif as 'n skryfstelsel het gevolg van die van papirus as skryfmateriaal. Onder Kores is Aramees deur administratiewe kantore in die westelike deel van die ryk onder Darius, in die hele ryk, gebruik. Moderne geleerdes het dus die term geskep Reichsaram en aumlisch, & ldquoImperial Aramaic. & rdquo Aramese dokumente is gevind van Bo -Egipte (Elephantine) en Wes -Klein -Asië (Sardis) tot noordwes van Indië. Daarteenoor is die koninklike inskripsies meestal in drie tale en in spykerskrifstelsels geskryf (Ou Persies, Elamitiese, Babiloniese soms ook in hiërogliewe Egipties en Aramees). Dit was oënskynlik Darius, soos hy beweer (DB IV.88-92), wat bevel gegee het om 'n (spykerskrif) geskikte skrif op te stel wat die Ou Persiese taal uitdruk, toe hy die idee vermaak om sy eie in te skryf res gestae, sy aktiwiteite teen usurpers en rebelle, by die rots van Bīsotūn. Daardie OPers. inskripsies wat voorgee dat hulle uit Ariaramnes of Arsames (AmH, AsH) kom, is laat Achaemenidiese vervalsings, wat volgens bewering deur Kores (CMa-c) deur Darius daar gelê is, maar daar was slegs Elamitiese en/of Babiloniese inskripsies. Oud -Persies (taal sowel as skrif) is slegs gebruik vir monumentale inskripsies van die konings (in hul paleise, grafkelders of ander monumente) of vir vase en seëls van die koning en ander noemenswaardige persone, maar dit is nie algemeen gebruik nie en ook nie prakties nie doeleindes. Die belangrikste inskripsies van die Achaemenidiese konings (bv. DB, hoog bo die pad, of die op die koning & rsquos-graf by Naq & scaron-e Rostam) was bedoel om hul onderdane te beïndruk en moet verduidelik word as dokumente voorberei vir vertoning en. . . kan nie geïnterpreteer word as komposisies wat bedoel is om deur die mense gelees en verstaan ​​te word nie (Cameron 1955, p. 87).
In die lande waar Aramees nie voor of vroeë Achaemenidiese tye voorgekom het nie, is nasionale tale en skrifte gebruik (sien uitdruklik in Ester 1:22, 3:12, 8: 9): Demoties in Egipte Grieks in ooreenstemming met Ioniese Grieke ( soos in die beroemde Gadatas -brief, gevind in Magnesia) bo alles Elamiet op die gebied van die ou Elamitiese koninkryk en, vanweë sy posisie en beskawing, ook in Fārs. In Fārs, die regte middelpunt van die ryk, is Elamiet as administratiewe taal gebruik (soos ons uit die enorme Persepolis -argiewe sien) tot Artaxerxes I. Toe die administrasie in ongeveer 460 v.C. herorganiseer is, het Aramees die Elamitiese taal en spykerskrif heeltemal verplaas. . Hierdie voortdurende gebruik van die Elamitiese taal en skrif in Fārs lei tot die veronderstelling dat Ou Persiese spykerskrif inderdaad op 'n relatief laat datum uitgevind is.
Susa was die administratiewe hoofstad van die Achaemenidiese ryk, waarskynlik uit die tyd van Darius, en die kosmopolitiese aard daarvan word sterk getuig van argeologiese vondste. (Onder Kores het die regeringsetel in Ecbatana gebly.) Susa was die belangrikste hoofstad, soos ons uit hedendaagse verslae sien (Aeschylus, Persae, waarvan die toneel hier neergelê is Herodotus, 5.49.7 Ester 1: 2, ens.) Die ou Elamitiese vesting daar is deur Darius pragtig vergroot (sien DSf). Soms, volgens die seisoen, was die koning & rsquos -woning ook in Babilon (sewe maande in die winter: Xenophon, Cyropaedia 8.6.22) en Ecbatana/Hamadān, wat 'n ideale oord in die middel van die somer was (ibid. Idem, Anabasis 3.5.l5 maar sien Athenaeus 12.8, waar daar gesê word dat die konings in die winter by Susa was, in die somer by Ecbatana, in die herfs by Persepolis en die res van die jaar in Babilon). In die Persiese moederland het Pasargadae, wat deur Kores gestig is, en Persepolis in die omgewing nie as regerings setels gedien nie. Albei was ongeskik vanweë hul afstand. (Vir laat Achaemenidiese tye maak Diodorus Siculus egter die interessante opmerking dat Persië verreweg die ander satrapies uitgedink het met betrekking tot die bevolkingsdigtheid [19.21.4].)
Perse het 'n spesiale rol gespeel in die administratiewe apparaat. Hulle was nog nooit deur 'n satrap beheer nie, maar altyd deur die koning self en in hul hande was die belangrikste en invloedrykste burgerlike en militêre ampte gekonsentreer. Die inskripsies (bv. DNa 44-47) beklemtoon die verdienste van die Perse. Oor die hele administrasie het die *hazārapati, wat ook bevel gegee het oor die koninklike lyfwagte (sien hieronder).
Die provinsies word beheer deur die satraps en mdashmagtige amptenare wat deur die koning aangestel is met onbeperkte ampstermyn (bv. Ar & scaronam was satrap in Egipte ongeveer 454-03 v.C.). Soos hul titel gespesifiseer het, was hulle beskermende persone van die koninkryk en die feodale heer, nie sytrek konings nie (aangesien hulle nie 'n x & scarona & ccedila van hul eie). In latere tye het die praktyk weliswaar teorie ontbreek. Die satraps was onmiddellike verteenwoordigers van die koning en direk verantwoordelik vir hom. As leiers van die plaaslike administrasie het hulle geregtigheid verleen, huldeblyk ingesamel ('n plig wat dikwels aan verhuurders of sakefirmas geboer word, wat enorme winste behaal het), en toesig oor belasting en die ekonomiese stelsel. Hulle het ook met buurstate onderhandel en oorlog gevoer. Gewoonlik is satrape gekies uit die Persiese (en mediaan) edelmanne, en die belangrikste satrapies is dikwels aan koninklike prinse toegeken: bv. Parthia op Hystaspes, Darius en vader van Rsquo (DB II.93ff.) Bactria op Masistes, Xerxes en broer Rsquo (Herodotus 9.113. 2) Lydia op Artaphrenes, Darius & rsquo -broer (ibid. 5.25.1), en later jare op Cyrus & ldquothe Younger & rdquo (Xenophon). Oor die algemeen het die satrape die mag van 'n koning in miniatuur. Die satrap & rsquos -hof en -regering was nie net 'n afskrif van die koninklikes nie, maar ook 'n paar satrape, veral in latere tye, gedra hulle as minderjarige konings en word onbedagsaam en opstandig. Die koning se mag, teoreties absoluut, selfs in plaaslike aangeleenthede (as die laaste uitweg van appèl en opperbevelhebber van die staande leër), het mettertyd verskuif ten gunste van die satrape.
Cyrus & rsquo -verdeling van die ryk in satrapies is deur Darius aangepas na die onderdrukking van die opstandige usurpators. Die stand van sake aan die begin van die regering van Darius en Rsquo word getuig in DB, waar die volgende drie-en-twintig lande opgesom is (DB I.14-7): Persië, Elam, Babilon, Assirië, Arabië, Egipte en die mense aan die see (dws Dascylitis sien R. Schmitt, & ldquoDie achaimenidische Satrapie tayaiy drayahyā, & rdquo Historia 21, 1972, pp. 522-27), Lydia, Ionia, Media, Armenië, Cappadocia, Parthia, Drangiana, Aria, Chorasmia, Bactria, Sogdiana, Gandara, Scythia, Sattagydia, Arachosia en Maka. Maar selfs tydens die regering van Darius moes daar verdere veranderinge plaasgevind het, aangesien in latere lyste van mense en lande (oud -Persies sowel as hiërogliefies) ander name voorkom, soos Sagartia, Indië, Thracië, Libië en Caria. Die lyste wat aan ons bekend is, wissel baie in getal, vorm en inhoud, en die aantal satrapies neem mettertyd toe, terwyl die grootte daarvan kleiner word. Die veranderinge in die verdeling en grense van die satrapies en die oorsake daarvan is grootliks onbekend; ons moet reken op nuwe verowerings (aangesien ons bronne 'n lang tydperk omvat) sowel as met herorganisasies (samesmelting van verskeie satrapies of die opheffing van voormalige sub-satrapies meer onafhanklik gemaak) en ons moet in ag neem dat die oorspronklike drie-en-twintig lande te groot was vir 'n doeltreffende regering. Boonop, hoe kleiner en minder magtig die satraps was, hoe eenvoudiger was beheer (sien hieronder), uiteindelik het die feodale struktuur van die samelewing daartoe gelei dat meer en meer mense by die regering opgeneem moes word.
Die satraps self het gereeld inspeksies ondergaan deur ander amptenare, genaamd & ldquothe king & rsquos eyes & rdquo or & ldquothe king & rsquos ears & rdquo wat deur die hele ryk gereis het (vergesel deur troepe voldoende vir onmiddellike optrede), onverwagte besoeke afgelê het vir ondersoek van die satraps & rsquo -gedrag of ander verteenwoordigers & rsquo -administrasie (bv. by die enorme koninklike boedels), en het direk aan die koning verslag gedoen. Hierdie koninklike inspekteurs of beheerders, vertrouelinge aan die koning (om te verhoed dat sy spioene gesê word) het gewoonlik in gespanne betrekkinge met satrape en plaaslike owerhede gestaan. Ongelukkig word die Iraanse vorm van sodanige titel (s) nie in Iraanse bronne getuig nie, en ons vind nie die koning se oë nie, en ook die ore van die koning, of iets dergeliks. Griekse bronne wissel tussen die koning en die rsquos -oog (Herodotus 1.114.2 Xenophon, Cyropaedia 8.2.10-12, 6.16, ens.) En & ldquothe king & rsquos ears & rdquo (ibid., 8.2.10-12 vgl. Herodotus 1.100.2 oor die Median Deioces & rsquo & ldquowatchers en luisteraars & rdquo) 'n Aramese papirus van Elephantine bewaar wel gw & scaronkyʾ, die meervoudsvorm van *gō & scaronak, wat weerspieël (net soos Armeens gu & scaronak & ldquoinformer & rdquo) an OPers. *gau & scaronaka- & ldquolistener. & rdquo
Reg en geregtigheid. Kores II en Darius I het nuwe wetgewing en jurisdiksie ingestel. Hierdie wet, en veral die burgerlike reg, alhoewel dit gebaseer was op die antieke Persiese reg, is sterk beïnvloed deur die ou Nabye Oosterse reg (sien veral Olmstead 1948, bl. 122vv). Ongelukkig het geen Achaemenidiese wetgewing, vergelykbaar met die Babiloniese of die Hetitiese wette, bestaan ​​as daar ooit bestaan ​​het nie. Die hervorming van wette was van groot belang in die Darius -program vir die herorganisasie van die ryk, aangesien dit in so 'n multinasionale staatsreg nodig was vir openbare veiligheid. Dit is duidelik dat sy inskripsies sy rol as 'n groot wetgewer wil onderstreep, selfs Plato het hom geprys as die model van 'n goeie wetgewer en koning, aangesien dit volgens sy wette die Persiese ryk tot nou toe behoue ​​gebly het & rdquo (Epistula VII, 332 b). Die belangrikheid van die reg as grondslag van die Achaemenidiese staat word ook weerspieël deur verhale in Griekse bronne oor Achaemenidiese geregtigheid en jurisdiksie. As gevolg van die Gottesgnadentum van die konings (sien hierbo) was koningskap op aarde gekoppel aan goddelike reg. Die King & rsquos-wet (Darius sê dat die lande waargeneem is en die wet & rdquo (DB I.22ff. reg in die hele ryk. Elke koninklike besluit, as dit met die king & rsquos -seël verseël is, word as onweerlegbare en onveranderlike wet beskou (vgl. Ester 1:19, 8: 8 Daniel 6: 9, 6:16). Die & ldquonew & rdquo -wet van die Achaemenidiese konings was versprei oor die hele Perse in die Nabye Ooste data & ldquolaw & rdquo (herhaaldelik getuig van die inskripsies), wat wydverspreid was onder Babiloniërs, Arameërs, Jode en ander mense (bv. da-a-ta & scarona & scaronarri [Dar. 53.15] en Aramees dtʾ dy mlkʾ [Ezra 7:26], en die koning en die wet van die koning), is iets soos 'n sleutelwoord in die geskiedenis van Achaemenid. Die koninklike wetgewer was egter nie net bekommerd daaroor dat sy wetskode in die hele ryk geldig was nie, maar ook oor vorige plaaslike regstradisies en gebruike. Darius word dus gereken as die sesde Egiptiese wetgewer (Diodorus 1.95.4), aangesien hy beveel het dat die Egiptiese wet wat geldig was tot die veertigste jaar van die farao Amasis, moet versamel word, soos bewys word deur die sogenaamde Demotic Chronicle (Pap 215 BN kyk W. Spiegelberg, Die sogenannte demotische Chronik. . . , Leipzig, 1914). Hierdie versameling koninklike en godsdienstige wette, wat sestien jaar later (495 v.C.) voltooi is, is in Aramees en Demoties op papirus geskryf. Net so is die pogings van die skrifgeleerde Esra om die Mosaïese Wet vir die Joodse gemeenskap te kodifiseer, wat uit ballingskap teruggekeer is, voltooi onder Artaxerxes I (Esra 7: 11-26 Nehemia 8: 1), slegs denkbaar met die Persiese konings en belangstelling en simpatie.
Die geregtelike gesag was in die hand van die koning en spesiale en regverdige regters (Herodotus 3.31.2-3), wat uit die Perse gekies en lewenslank deur die koning aangestel is, en die beginsel van die absolute en onbeperkte outokrasie van die koning is dus gehandhaaf. Die amptelike titel van hierdie beoordelaars was oënskynlik OPers. *dātabara- (& ldquolaw-draer & rdquo), soos getuig deur Akkadian da- (a-) ta-ba (r) -ra, ens., Elamiet da-ud-da-bar-ra, Aramees dtbr (meervoudsvorm dtbryʾ) en later Iraanse getuienis. Hulle moes reg laat geskied en die ou wette interpreteer. Daarby moet die volgende beginsels in ag geneem word: Die feite moet noukeurig ondersoek word, en veral die gewig van die misdaad moet bepaal word teenoor vorige verdienste van die beskuldigde (vgl. Herodotus 7.194.1-2). Laasgenoemde beginsel moet vergelyk word met die Zoroastriese opvatting van oordeel na die dood, waar die goeie en die slegte dade van die dooies deur Ra ​​& scaronnu geweeg word. Die Achaemeniede was ernstig oor die regters en geregtigheid Griekse skrywers meld verskeie kere dat korrupte regters ter dood veroordeel word (bv. Herodotus 5.25.1 7.194.1-2). Straf was in die algemeen net so wreed soos in die ou Nabye Ooste. Teregstelling, kruisiging, impalement, verminking, verbanning was algemeen (sien DB II.73-76, 88-91 oor die gespaalde en verminkte rebelle Phraortes en Ci & ccedilantaxma).
Huldeblyk. Om 'n gesonde ekonomiese grondslag vir sy ryk te vestig, het Darius in verband met sy administratiewe hervorming 'n vaste eerbetoon aan elke land opgelê (met die uitsondering van Persië en die Perse, wat onbelasbaar was, waarskynlik uit die tyd van Darius), en hy het gewigte en maatstawwe gestandaardiseer. In die bewind van Kores en Kambyses hoef geen formele huldeblyk betaal te word nie en die konings was tevrede met die ontvangs van geskenke. Onder Darius alle provinsies (meer presies, almal nomoi & ldquotax distrikte & rdquo wat gebaseer was op die nuwe rangskikking van die satrapies maar skynbaar nie identies daarmee was nie) moes 'n vaste jaarlikse bedrag in goud en silwer betaal, en sommige 'n vaste aanvullende hulde in natura (perde, graan, ens.), volgens hul ekonomiese hulpbronne. As gevolg van hierdie beoordeling van die huldeblyk en soortgelyke handelinge, noem die Perse Darius, in spot, die & ldquohuckster & rdquo (Herodotus 3.89.3). Gedetailleerde statistieke met presiese gegewens oor die huldeblyke wat deur die twintig belastingdistrikte betaal is, ongetwyfeld afhanklik van 'n amptelike Persiese bron, word deur Herodotus (3.90-94) gegee. Deur die goudwaarde in silwerwaarde om te skakel, bereken hy (3.95.1-2) die totale bedrag tot 14.560 Euboese silwer talente. Die tariewe vir die enkele distrikte is noukeurig bereken, maar aangesien dit nooit verander het nie, terwyl die ekonomiese situasie erger en erger geword het, het dit al hoe meer onderdrukkend geword. Hierdie vaste huldeblyk (OPers. bāji-) en mdashboth goud, silwer, ivoor, houers, ens., en beeste, mieliewyn, olie, ens. veral Persepolis. Laasgenoemde tesourie (*ganza-, wie se hoof 'n *ganzabara) het duisende ekonomiese tablette in Elamite opgelewer wat 'n lewendige indruk van die bedrywighede van die administrasie gee. Ander bronne van inkomste was doeanegelde, spesifiek munisipale, snelweg- en vervoerbelasting, waarvan ons geen besonderhede ken nie. Dit alles is gebruik om die koningskoste en staatsuitgawes te dek: betaling van die koning se knegte en amptenare, van die weermag en later huursoldate en van uitgawes vir openbare werke, soos die bou van paleise, paaie en kanale .
Monetêre stelsel. Darius I was waarskynlik die eerste koning van die Achaemenidiese dinastie wat muntstukke geslaan het, soos voorgestel word deur Herodotus 4.166.2, waar gesê word dat Darius muntstukke van suiwerste goud geslaan het. Hiermee het hy 'n prestasie aangeneem van die Lydiërs, wie se koning Croesus die eerste ware geldstelsel ingevoer het. Darius bevorder die ontwikkeling en gebruik van munte en stel 'n eenvormige staatsgeld voor. Ongetwyfeld die eerste keer veroorsaak deur die vraag van die kusprovinsies wat gewoond was aan muntstukke, het hy dus 'n belangrike manier geskep om die ryk te versterk deur handel en verkeer te bevorder. Veral bankaktiwiteite is vergemaklik. Vir private banke, soos hulle in die 2de millennium v.C. in Mesopotamië bekend gestaan ​​het, is nuwe geleenthede geopen, soos ons leer uit die oorlewing van besigheidsrekords. Murashu en seuns by Nippur het blykbaar 'n goeie wins behaal, ongeveer 455-403 v.C., met belastinginvordering en bankwese, dit wil sê die bewaring van deposito's en geldlenings (teen redelik hoë rente).
Die nuwe standaard was die goue daric (dareik & oacutes), gemaak van baie suiwer goud (23,25 karaat, dit wil sê slegs drie persent mengsel) en ongeveer. 8.34 gram in gewig 3.000 darics het een talent gemaak en die grootste gewig en monetêre eenheid gemaak. Die naam dareik & oacutes moet nie, soos Griekse leksikograwe voorstel, verbind word met die king & rsquos -naam nie, maar kan afgelei word van 'n ongetroude OPers. *dari- (Gem. zari-) & ldquoyellow, goue & rdquo statēr dareik & oacutes sou eenvoudig & ldquogold stater & rdquo wees (sien die verwysings in Christensen 1933, p. 279, n. 1). Hierdie goue munte sou slegs deur die sentrale owerheid, die koning, geslaan word, wat dus verantwoordelikheid aanvaar het vir die gewone gewig en legering van die muntstuk. Daar was ook silwer muntstukke, die sogenaamde sikkels (s & iacuteglos), gemaak van baie suiwer silwer (meer as 90 persent) en ongeveer. 5,56 gram in gewig twintig sikkels was die ekwivalent van een daric, die verhouding tussen goudwaarde en silwerwaarde is vasgestel op ongeveer 40: 3. Goue darics en silwer sikkels (dit is die primêre wettige betaalmiddel) was van dieselfde tipe. Hulle was ongeveer ovaal van vorm, geslaan uit klein eiervormige metaalbolletjies, het geen legende nie en bly in wese onveranderd van ca. 515 v.C. tot die ineenstorting van die ryk.Die agterkant was slegs 'n onreëlmatige vierkant op die voorkant, die voorkant het die Persiese koning (in 'n redelik geïdealiseerde portret) gewys met 'n baard en 'n gekrenkte kroon, half-hardloop, half gekniel, met 'n koninklike kleed en 'n boog in sy linkerkant en 'n spies in sy regterhand (vandaar die daric & ldquobowman & rdquo genoem). Die munt van goue muntstukke (darics) was 'n koninklike prerogatief van silwer en kopermuntstukke kan ook af en toe in die naam van satrape en generaals (veral vir die betaling van soldate) of plaaslike dinastes en outonome stede geslaan word. Hierdie nie -amptelike munte dra soms legendes in Aramees, Lyciërs, Grieks, ens. Tot hierdie klas behoort 'n aantal van die vroegste regte portrette op munte, die oudste van hierdie satrapportrette (op 'n electrum hecte uit Phocaea) is gedateer 453/2 v.C. deur F. Bodenstedt (& ldquoSatrapen und Dynasten auf phok & aumlischen Hekten, & rdquo Schweizer M & uumlnzbl & aumltter 26, 1976, pp. 70f.).
Die oorgang na finansiële transaksies in kontant kan maklik op die tablette van die Persepolis -skatkamers waargeneem word. In die eerste jare van die heerskappy van Darius en Rsquo is lone in natura betaal, maar gedurende die volgende dekades het kontantbetalings vinnig toegeneem, sodat die nuwe stelsel volledig aan die einde van Xerxes en Rsquo -heerskappy gevestig is. Persiese muntstukke het egter slegs in Klein -Asië 'n belangrike rol gespeel, en in die handel met die Griekse stede in die ander lande was handel gewoonlik in natura. Die hervorming van die geldstelsel het halfpad opgehou, aangesien die konings verkies het om die edelmetaal in hul skatkamers op te vang, sodat die grootste deel van die koninklike skat ongemunt bly (totdat dit in die hande van Alexander geval het) en sodoende uit die sirkulasie onttrek is. Die gebrek aan geld is 'n ernstige nadeel vir die ontwikkeling van die finansiële stelsel.
Ekonomie. Internasionale handel het baie uitgebrei in die Achaemenidiese tye, veral gestimuleer deur die invoering van vaste gewigte en maatreëls en, veral, van 'n gevestigde monetêre stelsel (sien hierbo). In alle onderwerpde lande in die hele ryk is voordelige voorwaardes vir ekonomiese ontwikkeling geskep. Die keiserlike administrasie moes veral die enorme afstande die hoof bied. Om die kommunikasie tussen die verskillende dele van die ryk en veral met sy hoofstede te vergemaklik, beveel Darius 'n aantal paaie wat Susa en Babilon met die provinsiale hoofstede verbind en 'n vinnige vervoer van (handels) woonwaens, posttroepe moontlik maak, en die king & rsquos inspekteurs. Die bekendste hiervan is die sogenaamde & ldquoRoyal Road & rdquo (beskryf deur Herodotus 5.52-54) van Susa na Sardis (later uitgebrei tot Efese) deur Assirië, Armenië, Cilicië, Kappadokië en Frigië en oor die riviere Tigris, Eufraat, en Halys. Die lengte was altesaam 450 parasangs (sien hieronder) of 13.500 stades (dit wil sê ongeveer 2600 km Herodotus 5.53), en dit was toegerus met 111 koninklike poststasies (stathmo & iacute) met die beste kwartale (ibid. 5.52.6). Daar was ander (en gedeeltelik ouer) paaie en mdashnatural karavaanroetes sowel as kunsmatige weersomstandighede en paaie, van Babylon via Susa tot Persepolis, van Babylon deur die Zagrosberge en via Ecbatana na Bactria en Indië, of vanaf Issus in Asië Minder as Sinope aan die Euxine -kus.
Hierdie paaie is noukeurig beheer en onder toesig gehou deur patrollies, soos ons weet van Griekse skrywers en dit is verdeel in parasangs (parasangae) gemiddeld gelyk aan dertig stades. Hierdie term, waarvan die interpretasie onseker is, dui nie op 'n konstante afstand nie; dit was vermoedelik 'n tydsduur, die afstand wat 'n perd per uur in 'n uur afgelê het (gevolglik wisselend na die moeilikheidsgraad van die pad). Spore van sulke paaie wat deur argeoloë ontdek is, getuig van hoë kwaliteit en 'n nuwe metode om geplaveide paaie te bou wat vir wielvoertuie gegroef is, is nie verbasend dat die netwerk van hierdie Achaemenidiese paaie lank na die val van die ryk oorleef het nie. 'N Ander prestasie wat deur hierdie paaie moontlik gemaak is, was 'n gewone posdiens, wat waarskynlik 'n soortgelyke Assiriese instelling in stand gehou het, en van sy kant af 'n model was vir Alexander, sy opvolgers en, indirek, selfs die Romeine. Hierdie stelsel was gebaseer op die aflosstasies langs die paaie, waar koeriers en remounts dag en nag beskikbaar was (Herodotus 8.98 Xenophon, Cyropaedia 8.6.17-18) sodat hierdie koninklike gesante (& aacutengaroi), en ook vinniger as hyskrane en rdquo (ibid., 8.6.18), kon die afstand van Sardis na Susa binne slegs sewe dae Herodotus 5.53, daarteenoor, gee negentig dae as reël.
Handel is verder gestimuleer deur die voltooiing van die ou Suez -kanaal, wat die Middellandse See met die Rooi See verbind het en sodoende direkte kontak van die westelike tot die oostelike grense van die ryk moontlik gemaak het. Die kanaal is reeds beplan deur die Egiptiese farao Nekho, maar is voltooi deur Darius (vgl. Herodotus 2.158 Strabo 17.1.25 en veral Darius & rsquo stelae met vierhoekige inskripsies wat naby die ou kanaal gevind is, waaronder DZc, sien ook G. Posener, La premi & egravere dominasie perse en Ēgypte, Kaïro, 1936). Dit het vanaf die Nyl (by Bubastis) deur die Wadi Tumilat en deur (of langs?) Die Bitter mere na die Rooi See (by Suez) gelei, was breed genoeg vir twee trireme wat langs mekaar vaar en kan in vier deurgegaan word dae (Herodotus 2.158.1). Met 'n dors na geografiese kennis en belangstelling in 'n langsiende handelsbeleid (dws soek na nuwe markte en nuwe natuurlike hulpbronne), het Darius ekspedisies geborg, soos dié van Scylax van Caryanda (Caria), wat die mond van die Indus (dit wil sê, die seeroete daarheen vanaf die Persiese Golf) en die bevaarbaarheid daarvan (Herodotus 4.44). Sy beskrywing van hierdie ekspedisie in sy Periplūs het die eerste inligting oor Indië na die gebeurtenis gebring. Ander Grieke was eweneens aktief in die Achaemenidiese ryk, bv. Democedes of Croton en Ctesias of Cnidus beoefen medisyne by die hof van Darius I en Artaxerxes II onderskeidelik.
Die ekonomiese situasie het baie verskil in die verskillende lande, maar oor die algemeen het die ekonomiese talent van Darius 'n wending ten goede gebring. In die Achaemenidiese tye het beduidende veranderinge plaasgevind ten opsigte van die landbou, waarop die ekonomiese stelsel van die ryk in 'n hoë mate afhang en wat deur die Achaemenides aansienlik bevorder is. Een belangrike prestasie was die verbetering van besproeiing, wat van kardinale belang was vir die verhoging van die produksievermoë in Egipte, Babilonië, Iran en Sentraal -Asië, waar water ook al te kort was. Sukses in die onophoudelike stryd teen die uitputting van bewerkbare grond was slegs moontlik deur ondergrondse besproeiingskanale te grawe (NPers. qanāt), wat vandag nog baie van Iran en Afghanistan en rsquos se water in die landbou verskaf. Hulle was grotendeels in besit van die koning, wat hulle teen 'n hoë watertempo verhuur het, maar wat die bou van 'n nuwe kanaal ook beloon het deur die vruggebruik van die aldus bewerkte grond vyf generasies lank aan die betrokke familielede toe te staan ​​(Polybius 10.28 .3). Skynbaar was Darius persoonlik geïnteresseerd in die verbetering van tuinbou, soos blyk uit sy brief aan Gadatas, wat vrugte van anderkant die Eufraat na die Asiatiese kusgebied oorgeplant het. Die belangrikste eienaars van (dikwels baie groot) boedels was die koning, die voorste owerhede en gesinne (meestal Iraniërs), die tempels en die groot sakeondernemings. Hierdie landgoedere, insluitend bewerkbare grond, tuine, plantasies en dieretuin- en jagtuine (deur die Grieke genoem par & aacutedeisoi), was die grondslag vir groot rykdom en mag wat gewoonlik uitgewerk is (sien bv. die Babiloniese spykerskrifttablette uit Nippur, G. Cardascia, Les Archives des Mura & scaron & ucirc. . . , Parys, 1951). Tog kon die ekonomiese agteruitgang van die 4de eeu nie voorkom word nie. Die politieke situasie was onrustig en die administrasie was nie altyd suksesvol in ekonomiese en veral finansiële aangeleenthede nie. Die ryk beleef oorbelasting, inflasie wat veroorsaak word deur die stoor van spesies en die dreinering van geld aan huursoldate.
Militêre aangeleenthede. Om die politieke unie te handhaaf, dit wil sê om die orde binne die ryk te handhaaf en sy grense te verdedig, was militêre magte van buitengewone belang. Die samestelling van die weermag het mettertyd gewissel en ontwikkel. Onder Kores moes alle manlike Perse nog vir die koning veg, terwyl daar later 'n professionele leër was en, indien nodig, aanvullende magte. In vredestyd was daar slegs 'n staande leër saamgestel uit Perse (die dapperste van die volke wat aan die ryk behoort, volgens Herodotus 7.83.2 en Diodorus 19.21.4) en Medes, beide ruiters en voetsoldate wat aan die adel behoort. Hierdie staande leër, wat moontlik elke jaar deur die koning of sy verteenwoordiger hersien is, word geroep kāra in die inskripsies. Die elite van hierdie liggaam van Medo-Perse was die koninklike wagte, die 10,000 & ldquoImmortals & rdquo beskryf deur Herodotus 7.83 (vgl. 7.40-41). Hy verduidelik die term: As een van hierdie wagte weens die dood of siekte wegval, word onmiddellik 'n plaasvervanger verskaf en die nommer word weer gevul. Ten spyte van hierdie etiologiese interpretasie, is dit meer waarskynlik dat & ldquoimmortal & rdquo 'n verkeerde vertaling van OPers is. anu & scaroniya & ldquofollower, & rdquo verwar met die (ongetoetsde) OPers. ekwivalent van Av. anao & scarona & ldquoimmortal & rdquo (sien A. Pagliaro, & ldquoRiflessi di etimologie iraniche nella tradizione storiografica greca, & rdquo Rend. Lincei, serie VIII, 9, 1954, pp. 146-51). Duisende van hierdie 10 000 wagte het die koninklike lyfwagte in die paleis saamgestel (vgl. Die uiteenlopende voorstellings oor reliëfs uit Persepolis en geglasuurde bakstene van Susa). Hulle kentekens was goue appels of granate by die boude van hul spiese (dienooreenkomstig word dit genoem Heraclides Cumaeus F 1 J.). Hulle hoof was die *hazārapati of chiliarch, wat, as die & ldquosecond na die koning & rdquo (Diodorus 18.48.4), gewoonlik die hele leër beheer het. Hoe ver hierdie amptelike bevoegdheid as 'n soort minister in die Achaemenidiese tye gegaan het, is nie seker nie, aangesien die bewyse hiervan meer onlangs is.
Permanente garnisone, onder bevel van Persiese offisiere, is deur die hele ryk op baie strategiese punte en mdashforts op die hoofroetes, grensvestings, of selfs militêre kolonies soos Elephantine by die Egipties-Nubiese grens, waar Persiese bewind ondersteun en verdedig is deur Perse, Mede, gekwartier , Grieke, Carians, Chorasmians, ens., Maar veral deur Jode (sien B. Porten, Argiewe van Elephantine. Die lewe van 'n eertydse Joodse militêre kolonie, Berkeley en Los Angeles, 1968). In oorlogstyd is hierdie elite -korps aangevul deur heffing van al die verskillende volke van die ryk (sien die verslag oor Xerxes & rsquo -ekspedisie teen Griekeland in Herodotus 7.61ev.) Onder bevel van Perse en Mede. Hierdie magtige milisie, wat wissel in aantal en saamgestel uit alle satrapies, is in nasionale eenhede verdeel en volgens hul nasionale gebruike gewapen. Die aantal van hierdie haastig versamel troepe word gewoonlik oordryf deur Griekse skrywers, terwyl ons in Iraanse bronne glad nie bevind het dat hul doeltreffendheid nie baie groot kon wees nie. In die tyd van die latere Achaemenidiese konings is die Persiese voetsoldate dus meer en meer vervang deur Griekse huursoldate. Oor die organisasie van die Persiese leër weet ons min. Die hoofeenhede was ruiters (OPers asabāra), spiesdraers (aṛ & scarontika) en boogskutters (& thetaanuvaniya), blyk dit dat die laaste twee in kavallerie- en infanterie -afdelings onderverdeel is. (Sien DNb 41-45, waar Darius beweer: & ldquo As 'n ruiter is ek 'n goeie ruiter as 'n boogskutter, ek is 'n goeie boogskutter, beide as 'n voetsoldaat en as 'n ruiter as 'n spiesman is ek 'n goeie spiesman, beide as 'n voetsoldaat en as ruiter. & rdquo) Herodotus (1.103.1) volg hierdie stelsel, wat oënskynlik onveranderd gebly het (vgl. Xenophon, Anabasis 1.8.9), aan die mediaan -koning Cyaxares.
Godsdiens. Die godsdiens wat deur Zarathushtra/Zoroaster gestig is, het sy wortel in die ou Indo-Iraanse (Ariese) godsdiens in hierdie stelsel, die goddelike en die menslike sfere is onder 'n hoër orde geplaas &t & aacutem (Gem. a & scarona, OPers. *.ta), wat as reg en waarheid besef is. Die oppergod in die Zoroaster- en rsquos -stelsel was Ahura Mazdā (OPers. Auramazdā), die & ldquoWise Lord & rdquo of & ldquoLord Wisdom, & rdquo wat die wêreld geskep het en dit weggedoen het. Fundamenteel was die antitese van waarheid (verkondig deur Zoroaster) en valsheid (aangeval deur hom), waaruit volgens Zoroaster & rsquos kosmologiese spekulasie die dualisme tussen lig en duisternis, god en demoon (dws Ahura Mazdā en Angra Mainyu) ontwikkel is, goed en kwaad, ens.
Ongetwyfeld was Darius 'n vurige en vroom aanbidder van Ahura Mazdā. Die & ldquogreat god & rdquo (baga vazṛka) Ahura Mazdā is die enigste een wat Darius by die naam noem, alhoewel hy die ander gode aanroep, wat is (rdquo (aniyāha bagāha tayaiy hantiy, DB IV.6l, 62ev.). Sy opvolgers noem daarenteen ook ander gode. Ahura Mazdā het hemel en aarde geskep, die Achaemeniede konings gemaak en hulle koninkryk toegeken (sien hierbo). Dit is die guns van Ahura Mazdā en rdquo (va & scaronnā Auramazdāha) dat die konings konings was en dat hulle gedoen het wat hulle gedoen het, soos hulle self verklaar. Die konings smeek Ahura Mazdā & rsquos ondersteuning en beskerming vir hulself, vir hul stam, hul ryk, hul dade. Darius spesifiseer dit in DPd 15-18: & ldquo Mag Ahura Mazdā hierdie land beskerm teen 'n (vyandige) leër, teen slegte oes, teen valsheid (dws oproer en opstand). & Rdquo Hy praat intiem: & ldquo Tot my was Ahura Mazdā 'n vriend & rdquo (DSj 4) & ldquomine (is) Ahura Mazdā, Ahura Mazdā & rsquos (am) I & rdquo (DSk 4), sodat ons kan praat van 'n taamlik persoonlike verhouding tussen hierdie koning en sy oppergod. Die moralistiese toon in sommige Darius -inskripsies, veral as hy aandring op die doen van reg en waarheid (vgl. Herodotus 1.136.2 oor opvoeding in waarheid en 1.138.1 oor die skande van leuen), herinner Zoroaster en rsquos se eie etiese leerstellings in die Gāthās. Die Achaemeniede kan dus as werklike Zoroastriërs beskou word, alhoewel die elemente van hul godsdiens wat blykbaar Zoroastries is, ook as 'n weerspieëling van die pre-Zoroastriese stadium van die Iraanse godsdiens beskou kan word. Boonop is dit seker dat Darius geen sendeling vir die Zoroastrianisme was nie. Net soos Kores, wat die vroeëre posisie van die Babiloniese Marduk-kultus herstel het, het Darius uitgeblink in verdraagsaamheid teenoor die kultuur-godsdienstige heterogeniteit van die volke van die ryk wat dit die Egiptenare, Grieke (vgl. Die Gadatas-brief), Babiloniërs en Jode bevoordeel het. wie die terugkeer na Jerusalem en die heropbou van die tempel, wat deur Kores in 538 vC toegestaan ​​is, deur Darius bevestig is. Die basis van hierdie verdraagsaamheid is egter nie duidelik nie. (Sien, mees onlangs, J. Duchesne-Guillemin, & ldquoLa religion des Ach & eacutem & eacutenides & rdquo in Walser 1972, pp. 59-82 idem, & ldquoLe dieu de Cyrus, & rdquo Acta Iranica 3, 1974, pp. 11-21 M. Boyce, 'N Geskiedenis van Zoroastrianisme, HO I.8.1.2, vol. II, Onder die Achaemeniërs, Leiden, 1982). Sien Achaemenid Religion vir 'n gedetailleerde bespreking van die onderwerp.
Art (sien ook Art, Achaemenid). Achaemenidiese kuns is 'n plegtige en waardige keiserlike kuns op 'n tot dusver onbekende wêreldwye skaal, wat dien as 'n verheerliking van die dinastie. Dit verwys heeltemal na koningskap, veral omdat die Ou -Iraanse godsdiens, ten minste die Zoroastriese godsdiens, nie tempels ken nie. Die enorme uitbreiding van die Achaemenidiese ryk het 'n ewe enorme glansontwikkeling meegebring, veral in argitektuur. Die hoogtepunt van die Achaemenidiese kuns het gekom toe die Persiese mag op sy hoogtepunt was, toe oorvloedige goud en silwer uit die hele ryk in die koninklike skatkamer stroom en die grootste konings van hierdie dinastie probeer het om paleise en hoofstede groter en fyner te hê as dié van hul Babiloniese en Assiriese voorlopers. Baie uitgebreide bouaktiwiteite moet in Susa, Pasargadae en veral Persepolis waargeneem word.
Oor die algemeen is die Achaemenidiese kuns 'n mengsel van baie elemente van verskillende oorsprong (byvoorbeeld die kolom van Mediterreense herkoms of paleisgrondplanne in Babiloniese styl). Dit is nie vreemd nie, aangesien materiaal en ambagsmanne uit alle provinsies gebring is (sien die Susa -gebou -opskrif DSf, hieronder aangehaal). Achaemenidiese kuns het verskillende ou en vaste tradisies gevolg, in aansienlike mate dié van ouer Nabye Oosterse kuns, en was eklekties om vreemde kenmerke oor te neem. Tog het dit enkele geleende elemente tot 'n nuwe geheel gekombineer en het dit 'n onteenseglike eenheid en individualiteit en 'n onbetwisbare eenheid (Nylander 1970, p. 12). Die deelname van Griekse meesters bevoordeel die oorwinning van Mesopotamiese formele en figuurlike tradisies, maar individuele name is ons ongelukkig nie bekend nie. Solank die effek en die nuutgeskepte geheel Persies was, was die Achaemeniede ook verdraagsaam in artistieke aangeleenthede.
Die geskiedenis van die Achaemenidiese kuns is tweeledig; dit val in 'n periode van 'n kwartaal en word hoofsaaklik verteenwoordig deur die monumente van Pasargadae, wat Kores die Grote opgerig het, en 'n klassieke periode wat veral manifesteer in die monumente van Persepolis en die koninklike grafte by Naq & scaron-e Rostam (beide geïnisieer deur Darius) en vir twee eeue feitlik onveranderd gebly het. Daar is groot verskille tussen hierdie twee tydperke in vorm, styl en vele ander opsigte. Pasargadae is in 'n sekere sin die geboorteplek van Achaemeniaanse kuns (Nylander 1970, bl. 21 en passim). Dit het die nuwe woning geword van die koning van 'n volk wat skielik in die lig van die geskiedenis ingegaan het. In die hart van Fārs het Cyrus gewaagde eksperimente bewerkstellig, wat in Pasargadae ongewoon wydverspreide, onbevestigde terreine met eenvoudige geboue geskep het. (Die sterk ioniese invloed hierop is stelselmatig deur Nylander 1970 uitgewerk). Pasargadae met Cyrus -graf, 'n monumentale hekhuis, 'n gehoorsaal en 'n woonpaleis met groot kolomsale (sien D. Stronach, Pasargadae, Oxford, 1978) was 'n heilige plek van die Achaemenids, waar later konings gekroon is (sien Plutarchus, Artaxerxes 3.1-6 oor die kroning seremonies van Artaxerxes II).
Wat die ontwikkeling van die Achaemenidiese argitektuur betref, het Pasargadae die weg gebaan vir Persepolis, nou Taḵt-e Jam & scaronīd & ldquoThrone van Jamshid, en die stad wat Darius gestig het (& ldquo; hier is vroeër geen vesting gebou nie, & rdquo DPf 9ff., Slegs Elamite) Xerxes I en Artaxer Ek het dit volgens sy idees voltooi.Op 'n groot terras aan die voet van Kūh-e Raḥmat (& ldquoMountain of Mercy & rdquo) vorm dit 'n rituele en verteenwoordigende sentrum op 'n tot dusver onbekende skaal, 'n paleisagtige stad wat geskik is vir hierdie magtige wêreldregerende ryk (sien E. F. Schmidt, Persepolis I-III, Chicago, 1953-1970). Die pragtige geboue van Persepolis, in wie se konstruksie ambagsmanne van alle satrapies betrokke was (soos ons sien uit die lone wat hulle in die Elamite -tablette uit die Persepolis -skatkamers toegeken is), is die hoogtepunt van hierdie kuns en tot 'n sekere mate die kenmerkende kenmerk van die ryk. Die grondplan van die Persepolis -terras (ongeveer 450 by 300 m), 'n homogene geheel, word gekenmerk deur grootse en representatiewe konstruksie, ruimtebesef en gepastheid met sy manjifieke argitektuur en dekoratiewe elemente. Dit is ongetwyfeld een van die grootste artistieke produksies van antieke tye. Die tipies Achaemenidiese monumentale paleise soos die Hall of a Hundred Columns (70 by 70 m, die grootste van alle Achaemenidiese paleise) of die Audience Hall (OPers. apadāna) is steeds indrukwekkend, selfs in hul verwoeste toestand. Opvallend is die lang (byna 20 m), skraal kolomme met hul dierlike protome-hoofstede, die ryk sierreliëfs, gedeeltelik gebaseer op Mesopotamiese of Elamitiese patrone in hul voorstellings van die koning (veral in die sogenaamde Audience Relief) en die eentonige, maar indrukwekkende parade. van ontelbare soldate van die keiserlike leër en huldigingsdraende afvaardigings van die nasies, wat trappe en monolitiese deurkosyne versier en die mag van die multinasionale ryk simboliseer. Persepolis was van besondere betekenis vir die Persiese konings, wat hul hoogste fees, die Nuwejaar & rsquos (Nowrūz) -fees hier by die lente -equinox gevier het, en by hierdie geleentheid die geskenke van die afgevaardigdes uit al die provinsies ontvang het.
Een uur noordwes van Persepolis, by Naq & scaron-e Rostam (& ldquoRostam & rsquos Picture & rdquo), is daar vier grafte van Achaemenidiese konings wat in die neerslagtige rots van die Ḥosayn Kūh uitgekerf is. Hulle is almal van dieselfde tipe, die latere (vermoedelik deur Xerxes I, Artaxerxes I en Darius II) wat presies die oudste een wat deur Darius I gesny is, kopieer (geïdentifiseer deur die inskripsies daarvan, DNa-d). Die groot graf was bestem vir die koning en agt familielede aan die voorkant, in die vorm van 'n ingeboude Griekse kruis, wat in sy sentrale deel die gebeeldhouwde fasade van 'n paleis (22,5 m hoog, voor die graf) met lang kolomme ( herinner aan die mediaan- en urartiese tradisies). Boonop staan ​​die koning voor 'n vuuraltaar op 'n platform ondersteun deur die verteenwoordigers van die dertig nasies wat aan die ryk behoort. Soortgelyke grafte is bo die Persepolis-terras op die hange van Kūh-e Raḥmat (toegeskryf aan Artaxerxes II en III) en suidwes van die terras in 'n hoek van die rots (onvoltooid [dié van Darius III?]). Naby Naq & scaron-e Raǰab (4 km noord van Persepolis) is oorblyfsels van die onvoltooide graf van (vermoedelik) Cambyses II gevind, sodat ons kan verklaar dat alle Achaemenidiese konings begrawe is in hul moederland Fārs, die lyk van 'n koning wat in die buiteland oorlede is in staat daarheen vervoer word (vgl. Ctesias 15, sek. 44J.).
In Susa, die ryk en die politieke hoofstad en die ou Elamitiese woning, is die amptelike kosmopolitiese kuns van die Achaemeniede net so duidelik. Hier het Darius 'n sterk vesting in die ou akropolis gebou en 'n monumentale paleis op 'n groot terras wat 'n majestueuse gehoorsaal was (afgebrand onder Artaxerxes I). Regeringsgeboue was vermoedelik in die sogenaamde & ldquoRoyal City & rdquo (suidoos van die paleis), wat nie opgegrawe is nie. Die samewerking van die verskillende nasies in die bou van hierdie geboue word getuig van die opskrif DSf, 'n belangrike teks vir die geskiedenis van die Achaemenidiese beskawing: Die grawe van die fondamente en vul die moddergrond met puin [vir die paleis met 'n enorme klipkolomme wat deur Darius bedoel is, volgens die model van Cyrus & rsquo -geboue in Pasargadae, op 'n plek waar voorheen slegs geboue van klei stene was] en die bakstene gevorm is deur Babeloniese sederhout [wat gebruik is vir die dakraamwerk] was deur Assiriërs uit Libanon na Babilon gebring en van daar na Susa deur Carians en Ionians sissoo -hout is uit Gandhara en Carmania gebring, die goud wat hier bewerk is, is gebring uit Lydia en Bactria lapis lazuli en carneliaanse bewerking hier is gebring van Sogdiana, die turkoois bewerk hier is gebring uit Chorasmia is silwer en ebbehout uit Egipte gebring, die kleure vir die muurreliëfs is uit Ionia gebring, die ivoor hier soos uit Nubië, Indië en Arachosia gebring, is die klipkolomme wat hier bewerk is, van Elam gebring. Die klipmesselaars was Ioniërs en Lydiërs, die goudsmede was Meders en Egiptenare die houtsnyers was Lydiërs en Egiptenare die baksteenlae [van die gekleurde, geglasuurde baksteenreliëfs wat die mure versier net in Susa, dit is 'n Babiloniese tradisie], was Babiloniërs die muurskilders Meders en Egiptenare & rdquo (DSf 28-55). Die voorkoms van baie vreemde elemente in tegniek en realisering is dus nie verbasend nie, maar dit word deur Perse outonoom en met 'n nuwe opvatting vir hul eie ontwerpe toegepas, sodat die eindproduk Persies was.
Die voorstelling van die almagtige koning en koningskap is op sy hoogste in die rotsreliëf van Bīsotūn (met sy belangrike drietalige inskripsie) op 'n plek heilig van oudsher (soos die naam onthul: Iraanse *Bagastāna & ldquoPlek van die gode, en rdquo slegs getuig in Grieks, Sak en iacutestanon & oacuteros [Ctesias 1, kyk 13.1.2J. = Diodorus 2.13.1-2]) naby die sogenaamde & ldquoGate of Asia. & Rdquo Hierdie monumentale reliëf, ongeveer 66 m bo die pad, is in 52l-519 v.C. gemaak deur Darius & rsquo-orde Dit verteenwoordig die koning wat links staan ​​(met twee dienaars agter hom, sy boogdraer en sy spiesdraer), sy voet op die liggaam van die verslane Gaumāta, en staan ​​voor 'n lyn van nege gevange rebelle. Hulle hande is agter hul rug vasgemaak en 'n tou om hul nekke verbind hulle bo die geheel en is die simbool van Ahura Mazdā.
Die Darius -standbeeld wat pas by Susa gevind is, gee 'n bietjie insig in die ronde beeldhouwerk van Achaemenid, waarvan min bekend is as die verslag van Plutarchus, Alexander 37.5, dat 'n groot standbeeld van Xerxes in Persepolis (?) Deur Alexander & rsquos -soldate omvergewerp is. Die Griekse beeldhouwerke was baie gewaardeer deur die Achaemenides en is deur Xerxes in groot hoeveelhede uit Griekeland na sy wonings verwyder (vgl. Arrianus 7.19.2) die bolyf van 'n pragtige Griekse standbeeld is selfs in Persepolis gevind (Schmidt, Persepolis II, bl. 66). 'N Groot aantal pragtige klein Achaemenidiese voorwerpe is bekend: metaalwerk, veral tafelgerei in goud en silwer (rhyta, vate, borde, kultusgereedskap, ens.), juweliersware (oorbelle, armbande, ens.), wapens (dolk), seëls en juwele wat op die ou Mesopotamiese manier gesny is, maar met Iraanse figure (bv. met die koning op 'n wa wat veg 'n leeu of voor 'n vuuraltaar en met die simbool van Ahura Mazdā). Dit alles word gekenmerk deur 'n dierestyl, soos tipies vir die Skithiërs, maar behalwe ou diere uit die nabye Ooste, soos die leeu, bul, griffioen, steenbokke, ens., Is daar tipies Iraanse diere soos perde of kameel. Die oudste bewaarde matte ter wêreld, gevind in 'n kurgan van die Skithiese nekropolis by Pazyryk in die Altai -streek, behoort volgens hul motiewe aan die Achaemenidiese tye (ongeveer 500 v.C.).
P. Cauer, & ldquoAchaimenidai, & rdquo Pauly-Wissowa, I/1, 1893, kol. 200-04 ('n algemene genealogiese opname).
A. Christensen, Die Iranier, in A. Alt et al., Kulturgeschichte des Alten Orients, M & uumlnchen, 1933.
M. Eht & eacutecham, L & rsquoIran sous les Ach & eacutem & eacutenides, Fribourg, 1946.
A. T. Olmstead, Geskiedenis van die Persiese Ryk, Chicago, 1948.
R. Ghirshman, L & rsquoIran des origines & agrave l & rsquoislam, Parys, 1951 (Engels tr., Harmondsworth, 1954).
G. G. Cameron, & ldquo Ancient Persia, & rdquo in R. H. Bainton et al., Die idee van geskiedenis in die Ou Nabye Ooste, New Haven en London, 1955, pp. 77-97.
R. N. Frye, Die erfenis van Persië, Cleveland en New York, 1963.
C. Nylander, Ioniërs in Pasargadae. Studies in Ou Persiese argitektuur, Uppsala, 1970.
W. Hinz, & ldquoPersis, & rdquo Pauly-Wissowa, Supplement 12, 1971, kol. 1022-38.
G. Walser, red., Beitr & aumlge zur Ach & aumlmenidengeschichte, Wiesbaden, 1972.
G. Gnoli, & ldquoPolitique religieuse et conception de la royaut & eacute sous les Ach & eacutem & eacutenides, & rdquo Acta Iranica 2, 1974, pp. 117-90.
M.A. Dandamaev, Persien unter den ersten Ach & aumlmeniden (6. Jahrhundert v. Chr.), Wiesbaden, 1976 (tr. Uit Russiese red., Moskou, 1963).
C. Herrenschmidt, & ldquoD & eacutesignation de l & rsquoempire et konsepte politiques de Darius 1 er d & rsquoapr & egraves ses inskripsies en vieux perse, & rdquo Studia Iranica 5, 1976, pp. 33-65.
W. Hinz, Darius und die Perser, Eine Kulturgeschichte der Ach & aumlmeniden I-II, Baden-Baden, 1976-79.
R. Schmitt, & ldquoK & oumlnigtum im Alten Iran, & rdquo Saeculum 28, 1977, pp. 384-95.
Idem, & ldquoThronnamen bei den Achaimeniden, & rdquo Beitr & aumlge zur Namenforschung N.F. l2, 1977, pp. 422-25.
Idem, & ldquoAchaemenid Throne-Names, & rdquo Annali dell & rsquoIstituto Orietale di Napoli 42, 1982, pp. 83-95.
M. C. Wortel, Die koning en koningskap in Achaemenidiese art, Acta Iranica 19, Leiden, 1979.
Kyk na inskripsies in die laat antieke en middeleeuse wêreld. Cambridge University Press, 2015. p. 10-35.
Navorsingsuitset: Hoofstuk in boek/verslag/konferensieprosedure ›Hoofstuk
T1 - Inskripsies, koninklike ruimtes en Iraanse identiteit
T2 - Epigrafiese praktyke in Persië en die antieke Iraanse wêreld
N2-Ek is die Mazda-aanbiddende heer Shabuhr, koning van die konings van Iran en nie-Iran, van goddelike aard, seun van die Mazda-aanbiddende heer Ardaxshir, koning van die konings van Iran, van goddelike aard, kleinseun van die heer Pabag die koning. Ek is die soewerein van die Koninkryk Iran. Ek besit die volgende lande: Persië ... Shabuhr I (239/40–270/2 CE), Kaʿba-ye Zardosht-inskripsie van Naqsh-e Rostam, Iran, §1-2. Ek is Darius die groot koning, koning van konings, koning in Persië, koning van lande van alle rasse, seun van Vishtaspa, uit die geslag van Achaemenes, 'n Pers, seun van 'n Pers, 'n Iraniër van Iraanse afstamming. Darius, koning van die konings, verkondig: Volgens die wil van Ahura Mazda is dit die lande wat ek buite Persië besit het ... Darius I (522–486 v.C.), grafopskrif van Naqsh-e Rostam, Iran, (DB §2-3 ). Van die hoogtepunt van die Achaemenidiese Ryk in die vroeë vyfde eeu vC tot die val van die Sasaniese Ryk in die middel van die sewende eeu nC, het inskripsies 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling en uitdrukking van koningskap in Persië en die antieke Iraanse wêreld. Soos met baie aspekte van die lang geskiedenis van die Iraanse koningskap, kenmerk die ongelooflike kontinuïteite en diepgaande skeure die Iraanse epigrafiese praktyke. Invasies van nuwe mense en die groei van nuwe ryke het nuwe skrifte en tale ingebring, wat dikwels dié van die vorige regime verplaas het. Nuwe visuele en argitektoniese tradisies het die manier verander waarop klante tekste ontplooi en kykers dit ervaar het. Alhoewel sulke kulturele diskontinuïteite die tekste van die inskripsies van gevalle ryke dikwels onbegryplik of selfs vreemd gemaak het, was die inskripsies self steeds kragtige visuele en topografiese kenmerke van die landskappe van Persië en die breër Iraanse wêreld. Hul teenwoordigheid het die plekke waar hulle gekerf is, gewild en kragtig gemaak, met 'n paar opskrifte van verskeie dinastieë, terwyl nuwe regimes reageer op hul teenwoordigheid, indien nie die inhoud daarvan nie. Inskripsies het 'n belangrike rol gespeel in die verwoording van die Iraanse kultuur se gevoel van ruimte en het 'n fokuspunt geword vir stryd oor kulturele geheue en Iraanse koninklike identiteit.
AB-Ek is die Mazda-aanbiddende heer Shabuhr, koning van die konings van Iran en nie-Iran, van goddelike aard, seun van die Mazda-aanbiddende heer Ardaxshir, koning van die konings van Iran, van goddelike aard, kleinseun van die heer Pabag die koning. Ek is die soewerein van die Koninkryk Iran. Ek besit die volgende lande: Persië ... Shabuhr I (239/40–270/2 CE), Kaʿba-ye Zardosht-inskripsie van Naqsh-e Rostam, Iran, §1-2. Ek is Darius die groot koning, koning van konings, koning in Persië, koning van lande van alle rasse, seun van Vishtaspa, uit die geslag van Achaemenes, 'n Pers, seun van 'n Pers, 'n Iraniër van Iraanse afstamming. Darius, koning van die konings, verkondig: Volgens die wil van Ahura Mazda is dit die lande wat ek buite Persië besit het ... Darius I (522–486 v.C.), grafopskrif van Naqsh-e Rostam, Iran, (DB §2-3 ). Van die hoogtepunt van die Achaemenidiese Ryk in die vroeë vyfde eeu vC tot die val van die Sasaniese Ryk in die middel van die sewende eeu nC, het inskripsies 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling en uitdrukking van koningskap in Persië en die antieke Iraanse wêreld. Soos met baie aspekte van die lang geskiedenis van die Iraanse koningskap, kenmerk die ongelooflike kontinuïteite en diepgaande skeure die Iraanse epigrafiese praktyke. Invasies van nuwe mense en die groei van nuwe ryke het nuwe skrifte en tale ingebring, wat dikwels dié van die vorige regime verplaas het. Nuwe visuele en argitektoniese tradisies het die manier verander waarop klante tekste ontplooi en kykers dit ervaar het. Alhoewel sulke kulturele diskontinuïteite dikwels die tekste van die inskripsies van gevalle ryke onbegryplik of selfs vreemd gemaak het, was die inskripsies self steeds kragtige visuele en topografiese kenmerke van die landskappe van Persië en die breër Iraanse wêreld. Hul teenwoordigheid het die plekke waar hulle gekerf is, gewild en kragtig gemaak, met 'n paar opskrifte van verskeie dinastieë, terwyl nuwe regimes reageer op hul teenwoordigheid, indien nie die inhoud daarvan nie. Inskripsies het 'n belangrike rol gespeel in die verwoording van die Iraanse kultuur se gevoel van ruimte en het 'n fokuspunt geword vir stryd oor kulturele geheue en Iraanse koninklike identiteit.
Persepolis - die nuwe hoofstad
Die integrasie van verowerde nasies deur die Achaemenids is nog duideliker in die argitektuur van Kores se opvolgers. Dit word duidelik gesien in die bou van die nuwe hoofstad Persepolis, wat deur Darius die Grote begin is, maar voltooi is deur sy opvolger, Xerxes die Grote. Een van die opvallendste voorwerpe in hierdie stad is die sogenaamde 'apadana-reliëfs', wat op die oostelike en noordelike trappe van die Apadana (gehoorsaal) van Persepolis gevind word. Hierdie reliëfe beeld beroemd die optog uit van mense van alle nasies onder Achaemenidiese bewind wat hulde bring aan die Groot Koning. Alhoewel die ontwerp van die Apadana van Persepolis waarskynlik gebaseer was op Cyrus se kolonnadesaal in Pasargadae, is eersgenoemde vierkantig, terwyl laasgenoemde reghoekig in vloerplan is. Boonop was die Apadana van Persepolis baie groter, miskien om die grootsheid en mag van die Achaemenidiese ryk te weerspieël. Buitelandse huldeblykers wat die stad besoek, sou hierdie monumentale konstruksie bykans verbaas wees.
Voorwerpe in die "Apadana" -reliëfs by Persepolis: armbande, bakke en amfora met griffelhandvatsels word as huldeblyk gegee. ( publieke domein )
Persepolis word beskou as die toppunt van die Achaemenidiese argitektuurstyl. Hierdie styl sou die volgende twee eeue tot die val van die Achaemenidiese Ryk onder die magte van Alexander die Grote bly vries.
Voorgestelde foto: 'n Panoramiese uitsig oor die tuine en buite die paleis van Darius I van Persië in Persepolis. Virtuele ontspanning deur Charles Chipiez (1835-1901). ( publieke domein )
Nadat hy vir die Grieke verloor het, keer die gewonde Xerxes terug na die hoofstad van Persepolis en hou toesig oor baie van die bouprojekte waarmee sy pa begin het. Hy het ook die ontwikkeling van die administratiewe hoofstad Susa gesien.
By Persepolis was hy verantwoordelik vir die bou van die wondere wat bekend staan ​​as die Poort van alle nasies en die en die saal van honderd kolomme, wat die grootste strukture in die hele koninklike paleis was wat regtig iets gesê het. Hy het ook toesig gehou oor die voltooiing van die Apadana saam met die paleis van Darius en die tesourie wat almal deur sy vader begin is. Ondanks die militêre mislukking met die Grieke, beveel koning Xerxes die bou van 'n twee keer so groot paleis as sy vaders vir homself en is dit gebou met die dekadensie en dekor van die hoofstad.
Benewens die opbou van die stad Persepolis, het hy ook toesig gehou oor die onderhoud aan die Royal Road wat sy vader geskep het en die oprigting van die Susa -hek en die voltooiing van die paleis by Susa.
Egiptiese koninklike grafte
Verduidelik wat grafargitektuur en versiering onthul oor koninklike opvattings uit die hiernamaals.
Koninklike grafte was 'n belangrike bewysbron in die Egiptiese geskiedenis. Veranderinge in die styl en versiering van die grafte weerspieël die veranderinge in die politieke en godsdienstige oortuigings van die Antieke Egiptiese samelewing. Die argitektuur en versiering van koninklike grafte het met verloop van tyd verander, en dit onthul baie oor die koninklike opvattings van die hiernamaals. Die begrafnisrituele, versiering en argitektuur vir die Farao's is gedryf deur die geloof in die hiernamaals en pogings om die Farao daarvoor te bewaar en vir hom te sorg.
Vroeg in die Nuwe Koninkryk het 'n groot verandering in koninklike begrafnisgebruike plaasgevind. Na die uitdrywing van die Hyksos, "het die Thebaanse heersers van die 18de Dinastie die begrafnis tradisie by Thebe,' die Groot Plek ', voortgesit, maar begin om grafte te bou van' n nuwe styl wat ooreenstem met hul status as konings van die hele Egipte ". Anders as die konings van Egipte in die Ou en Middelryk, het die farao's van die vroeë nuwe koninkryk gekies om weg van die openbare oog begrawe te word, met hul lykshuise en valleietempels elders, weg van hul begraafplaas. Verder het 'n verandering in godsdienstige trou en die toenemende betekenis van Amun, 'hy wat verborge is', 'n ander vorm en tradisie in begrafnisargitektuur en versiering laat toeneem, wat die farao's se noue band met Amun en hul reis na die hiernamaals simbolies verteenwoordig.
Vir die Osiriaanse wedergeboorte in die hiernamaals was dit noodsaaklik dat die farao se liggaam ongeskonde en ongestoord bly, daarom het die nuwe terrein vir die begrafnis van die Farao's, die Vallei van die Konings en die argitektuur van die graf verseker dat die Farao deelgeneem het suksesvol in sy reis na die hiernamaals. Die enigste hoop om weg te steek vir grafte in die nuwe koninkryk was in die wegsteek van die ingang self.
'N Ander argitektoniese kenmerk wat algemeen voorkom in die koninklike grafte van die 18de dinastie, was die insluiting van gange met verskillende afstande.Alhoewel hierdie kenmerk moontlik om praktiese redes bestaan ​​het, stel die egyptoloog Karl-Joachim Seyfried voor dat die keuse van 'n skuins gedeelte die beste verstaan ​​kan word in terme van oortuigings aangaande die graf van Osiris en die ander, "maar veral in terme van die vierde uur van die Amduat wat die afkoms van die lyk van die Farao in die veld van die anderkant voorstel, die afdraande geïllustreer met skuins gange ". 'N Ander algemene kenmerk van die koninklike grafte van die 18de Dinastie was die vier gange, bekend as die "gange van god" wat gevind is na die ingang by die krans. Hierdie vier gedeeltes het die Farao toegerus met sy eie deurgang van die son na die onderwêreld.
Koninklike opvattinge uit die hiernamaals kan ook afgelei word van die unieke muurversierings in die grafte, wat waarskynlik "die mees unieke aspek van die grafmonumente is, want hulle onderskei nie net die grafte van die grafte van nie- en mindere koninklikes nie, maar bied ook 'n meer gedetailleerde visuele kaart of model van die verder as wat elders in die Egiptiese rekord aangetref word. Dit is veral die Amduat, die boek van wat in Duat (die onderwêreld) is, die oudste boek van die onderwêreld wat ''n diep insig gee in die konsep van die nagreis van die songod deur die koninkryke van die onderwêreld'. Die gebruik daarvan in die koninklike grafte was van groot belang, en volgens die koninklike opvattings van die hiernamaals het dit verseker dat "die bewoner van die graf aan hierdie reis deelgeneem het, en net soos die godheid, homself in 'n ewige siklus herstel het"
Die Amduat het gedien as 'n beskrywing van die reis van die Songod deur die 12 uurlikse afdelings van die onderwêreld, begin op die westelike horison en verskyn weer as Kehpri, die pasgebore son in die Ooste. Daar word geglo dat hierdie reis deur die gestorwe Farao onderneem is, en om tonele van die Amduat in die graf te hê, het die proses gehelp, soos beklemtoon in die openingsgedeelte van die Amduat, om kennis te hê van iets, om mag daaroor te hê. Die behoefte aan Maat word ook beklemtoon in die ure van die Amduat, terwyl die godin Maat blykbaar beklemtoon dat wet en geregtigheid selfs in die hiernamaals heers.
Die verwagtinge van reise na die hiernamaals was anders vir koninklikes en nie -koninklikes, en dit word weerspieël in die verskillende grafversierings wat hierdie oortuigings toon. Hoewel nie -koninklikes slegs kon hoop om die teenwoordigheid van die God Osiris in die hiernamaals te bereik, het koninklikes egter probeer om deur hul grafversierings 'n God te word en by Re aan te sluit in die onderwêreld. Volgens die Amduat sou die oorlede farao deur die onderwêreld reis, wat uitgebeeld word as 'n geïdealiseerde weergawe van die Egiptiese wêreld, en baie hindernisse oorkom. Die Amduat is die eerste godsdienstige verhandeling wat die koning konsekwent in die daaglikse verloop van die son ingevoeg het. Direkte verwysing na die afgestorwe koning word eers in die sesde uur, op die kritieke oomblik wanneer die ba van die son verenig word met die farao se Khet. Die gebruik van hierdie tonele uitsluitlik in koninklike grafte het die Farao op sy reis gehelp.
In die vroeë 18de dinastie het slegs die grafkamer versiering gekry - dit het die vorm aangerol papirus uit die Boek van die Amduat. Vanaf die tyd van Tuthmosis III is daar egter ook verskillende gode op die mure van die voorkamer en die put getoon. In die graf van Tuthmosis III word verwysings na die koning voortdurend in die teks van die boek ingevoeg. Tonele soos die koning wat deur die boomgodin Isis op die pilaar in die begraafkamer van Tuthmosis III uitgebeeld word, weerspieël die koninklike oortuiging dat die Farao deur die gode beskerm sou word wanneer hy die koninkryk van die hiernamaals binnegaan. Boonop dui die omhelsende figuur van die godin Nut aan die onderkant van die farao se sarkofaag aan dat die oorledene in die hiernamaals verwelkom sal word en saluut sal ontvang. Die sterre wat in elke geval ingevoeg word, dui op die gewenste styging van die koning se ba in die hemel. Sy kartouvormige grafkamer is uniek, met die eerste volledige weergawe van die Amduat en die vroegste weergawe van die Litanie van Re.
The Litany of Re, wat die verskillende vorme van die Sun God Re en gebede waarin die Farao verskillende dele van die natuur en verskillende gode veronderstel, prys die koning vir sy vereniging met die Sun God en ander gode.
Verder het 'n toneel uit die graf van Tuthmosis IV die Farao uitgebeeld wat die gawe van die lewe ontvang het in die vorm van die simboliese Ankh van 'n verwelkomende godin Hathor. Hierdie toneel beklemtoon die geloof in vernuwing en wedergeboorte in die onderwereld. Om 'n ankh om die farao se lippe te hou word beskou as die offer van 'The Breath of Life' 'n Ander graftoneel, wat Tuthmosis IV uitbeeld as 'n sfinks wat Egipte se vyande vertrap terwyl hy onder die beskerming van die oorlogsgod Montu was, dui op die oortuiging dat die koning sal word 'n almagtige entiteit in die hiernamaals.
Dit is duidelik dat die begrafnisrituele, versiering en argitektuur vir koninklikes gedryf is deur die geloof in die hiernamaals en gepoog het om die Farao daarvoor te bewaar en vir hom te voorsien. Die unieke argitektuur van die koninklike grafte van die 18de dinastie en die versiering van die grafte met die Amduat, toon duidelik die verwagting van die farao om deel te neem aan die nagreis van die Songod, en soos die god, het hy homself in 'n ewige siklus laat herleef.
Hodel-Hoenes, Sigrid. Lewe en dood in antieke Egipte: tonele uit privaat grafte in Thebe. Cornell University Press, 2000
Reeves, Nicholas en Wilkinson, Richard. The Complete Valley of the Kings, Tombs and Treasures of Egypt's Greatest Faraohs, Thames and Hudson, 1996
Schultz, Regine, Egipte, die wêreld van die farao's.
Webwerf verkry op 11/8/06
Egiptiese koninklike grafte van die nuwe koninkryk
Webwerf om te besoek: http://www.riversideg-h.schools.nsw.edu.au/
Skrywer van die teks: aangedui op die brondokument van die teks hierbo
As u die outeur van die teks hierbo is en u nie instem om u kennis vir onderrig, navorsing, beurs (vir billike gebruik soos aangedui in die Amerikaanse kopiereg) te deel nie, stuur 'n e-pos aan ons en ons sal u teks vinnig verwyder . Billike gebruik is 'n beperking en uitsondering op die eksklusiewe reg wat outeursreg aan die skrywer van 'n kreatiewe werk verleen. In die Amerikaanse kopieregwetgewing is billike gebruik 'n leerstelling wat beperkte gebruik van materiaal met kopiereg toelaat sonder toestemming van die regtehouers. Voorbeelde van billike gebruik sluit in kommentaar, soekenjins, kritiek, nuusberiggewing, navorsing, onderrig, biblioteekargivering en beurs. Dit maak voorsiening vir die wettige, ongelisensieerde aanhaling of opname van kopieregmateriaal in 'n ander skrywer se werk onder 'n vier-faktor balanseringstoets. (bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Fair_use)
Die inligting oor medisyne en gesondheid op die webwerf bevat 'n algemene aard en doel wat bloot insiggewend is en mag om hierdie rede in geen geval die raad van 'n dokter of 'n gekwalifiseerde entiteit wettiglik in die professie vervang nie.
Die tekste is die eiendom van hul onderskeie outeurs en ons bedank hulle daarvoor dat hulle ons die geleentheid gegee het om gratis studente, onderwysers en gebruikers van die internet te deel, wat hulle slegs vir illustratiewe opvoedkundige en wetenskaplike doeleindes sal gebruik.