Toe die Engelse ons vroue en kinders na die konsentrasiekampe gebring het, is vroue in die dorpe toegelaat om in hul huise te bly, mits hulle vir hulself kon sorg. Hulle is egter nie kos gegee of enige beskerming gebied nie.
Bedags het my ma en twee broertjies, Pieter en Hugo, met ouma se verewaentjie gaan sop aflewer vir die honger vroue en kinders in die Irene-konsentrasiekamp. My ma was getooi in die mondering van daardie tyd 'n hoed en 'n sluier oor die gesig.
Op 'n dag het my ma in die kamp op 'n baie siek mev. Susanna Jacoba Celliers (Dürr) afgekom die vrou van die latere volksdigter Jan F.E. Celliers.
Mev. Celliers het vir my broertjies 'n brief aan haar man gegee. Sy het vir hom geskryf sy is ernstig siek. As Indien hy haar lewend wou sien, moes hy haar vinnig besoek.
Met die verewaentjie waarmee my broers ook groente vir die sopkombuis van die plaas af gebring het, is Celliers onder die groente en 'n seil, verby die wagte tot by my ouma se huis gesmokkel.
Ná my pa se dood het Celliers in 'n stadium in Stellenbosch in 'n huis langs Molenvliet ingetrek. Hy en my ma het baie gesels oor die dae wat verby is. Daar het ek dié verhaal gehoor.
Die vroueklere wat hy moes dra om sy vrou te besoek, kon hy nog hanteer. Maar sy snor wat hy moes afskeer sodat dit nie deur die sluier gesien kon word nie, was vir hom baie erg, het hy vir my ma gesê.
Ná ouma Drienie se dood het hy die volgende vers in 'n telegram vir die familie gestuur. Dit is later in 'n bundel opgeneem: Stille Moeder, vaarwel/U liefde sal weeg en u lye sal tel/As die som eendag geld/Van die trane en trou/Wat 'n nasie bou.