Sedert sy egskeiding drie jaar gelede het sy Bellville-huis niks anders as ‘n tronksel geword nie. Al wat hy werklik waardeer, is die stort as hy saans moeg binnestrompel. En dan natuurlik die TV remote wat knaend tussen die kanale rondploeter. Gewoonlik kort voor middernag smyt hy dan die take-away wrappings en leë bierbottels in die asblik en durf sy onvriendelike dubbelbed met die enkele plat-gelêde kussing aan. Vroegoggend klop die alarm ongenadiglik teen sy halfseer kop en dan is dit maar weer so.
Vandag is sy roetine verbreek en dit pla hom. Waar hy gewoonlik probeer seker maak dat hy voor vyf in sy Nissan-bakkie spring, is dit nou al skemer en hy sukkel nog steeds met die heining. Hy swets as hy na sy polshorlosie loer. Amper sewe-uur! Sy oë is nie meer van die beste nie en hy verag nagbestuur.
“Temba, pak maar op. Netnou kry iemand seer in die donkerte en ek het nie die noodhulpkissie hier nie,” gee hy laaste instruksies en skuif agter die wiel in.
“Wil Meneer nie maar hier in die tent oorslaap nie? Daar is ’n spaar stretcher," bied sy voorman beleefd aan, maar hy wys dit van die hand.
“Nee wat ou Temba, dankie, maar ek wil … julle nie verontrief nie. Koebaai.” Dan trek hy so vinnig weg dat die gruis spat. Hy lig sy arm in ’n halfhartige verskoning en toets sy ligte in die ry.
Hy maak sommetjies in sy kop en kom tot die ongelukkige slotsom dat ’n goedkoop B&B sy voorland sal moet wees. Hy sluk swaar aan die bitter smaak in sy mond, leun vooroor en glip Simon en Garfunkel se Greatest Hits in die gleuf. Dan versit hy hom totdat die meeste lyfpyne draagbaar is en trek sy oë op skrefies.
Was dit sy verbeelding? Seker nie, want toe die klok lui, het sy opgestaan en half afwagtend in sy rigting gedraai.
"Ek is Kurt. Hallo daar,” het hy in sy grofste moontlike stem gesê en sy hand uitgesteek. Hy was skoon verbaas oor homself, want gewoonlik vermy hy kontak met meisies sover as moontlik. Sy ma het hom altyd getroos en belowe dat die puisies maar net tydelik was en dat dit sou oorgaan.
Sy het ’n oomblik na sy hand gestaar, hom selfversekerd in die oë gekyk en sag gefluister: "Hallo Kurt … Koert-koert ... Duifie … Jy ken my naam. Sal jy my asseblief met my tas help tot by die volgende klas? Jy is nogal, nogals … oukei.”
Sy het, sonder om te antwoord, met haar oë vir hom geglimlag. Hy het half gehoop dat haar huis sommer baaaie ver van die skool sou wees.
Sy ma ook. “Pragtige mensie," het sy ‘n week of wat later gekomplimenteer. “Maar ek sny jou dinges uit as jy met haar foeter. Ek sien glads hoe hang en drup julle … soos wasgoed ... oor die tuinhekkie elke middag. Dis nie gesond nie.”