Alhoewel die vroeë voorlopers van Skrifkritiek nie so drasties was soos wat ons dit vandag ken nie, is die saadjie van ongeloof nogtans gesaai. Die allegoriese Skrifbenadering het regdeur die Middeleeue behoue gebly totdat Luther en Calvyn na die grammaties-historiese manier van eksegese teruggegryp het (Jordaan 2003:2). Die Aufklarung van die agtiende eeu het weer die menslike rede en historisiteit as 'n maatstaf vir die waarheid van die Skrif gebruik (Schulze 1988:6). Teen die einde van die agtiende eeu was daar reeds duidelike stromings van Skrifkritiek in die teologie teenwoordig.
Schulze (1988:244) stel dat die historiese denke tydens die Verligting tog 'n sekere mate van prioriteit aan die Christendom toegeken het, anders as die Historisme van die negentiende eeu wat die absoluutheid en prioriteit van die Christendom ontken het. Ten spyte van die vroeë stromings van Skrifkritiek het skrifkritiese standpunte in sy moderne vorm vir die eerste keer in die standpunte van die liberale teoloë van die negentiende en vroeë twintigste eeue skerp na vore gekom. Hierdie liberale teoloë het die weg vir die vloedgolf van skrifkritiese standpunte gebaan waarmee gelowiges vandag gekonfronteer word (Lane 2006:237-250). Die gevolge van Skrifkritiek is dat die mens aan homself oorgelaat is om die doel, rigting en betekenis in die lewe te vind.
Terme wat oor die algemeen sinoniem met die term Skrifkritiek gebruik word, is relativisme of historiese kritiek. Skrifkritici is van mening dat dit wat in die Bybel geskryf staan bloot die mening of opinies van die verskillende samestellers van die onderskeie Bybelboeke weerspieël (Krüger 2006:29).6 Krüger (2006:29) meld verder dat die hartseer van so 'n benadering is dat dit God vir die interpreteerder onkenbaar maak.