Diagnostiese veranderinge in die DSM-V vir eetversteurings
Hoe het die kriteria vir die diagnose van eetversteurings verander?
Die diagnostiese kriteria vir eetversteurings het groot veranderinge ondergaan met die vrystelling van die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings vyfde uitgawe, in verskeie gevalle wat dit vir klinici makliker maak om iemand met 'n eetversteuring te diagnoseer.
Die DSM word dikwels na verwys as die "bybel" van die psigiatriese en geestesgesondheidswêreld. Dié veranderinge in nuwe uitgawes dra dus aansienlike gewig by geestesgesondheidswerkers.
Die huidige uitgawe, die DSM-V, is in 2013 gepubliseer en was albei langverwagte en kritiese debatte onder navorsers en klinici. Die vorige uitgawe, die DSM-IV-TR, is in 2000 gepubliseer.
Hier is 'n kort opsomming van die veranderinge vir die diagnose van eetversteurings wat in die DSM-V voorkom:
Vir die eerste keer sluit die DSM-V binge-eetversteuring as 'n ten volle erkende en diagnoseerbare afwyking.
Die DSM-IV-TR het binge-eetversteuring ingesluit as 'n voorlopige lys van kriteria "vir navorsingsdoeleindes." In wese is die uitgawe van die binge-eetversteuring as sodanig herken dat die kriteria vir die wanorde nie heeltemal gedink is nie. deur en gestryk.
Ideaal gesproke moet hierdie verandering meer geldigheid bied aan diegene wat sukkel met binge-eet, en hopelik sal hulle ook meer dekking en behandelingsopsies bied.
Die DSM-V het twee groot veranderinge in die manier waarop anorexia nervosa gediagnoseer word, gemaak, wat dit makliker maak om met die toestand gediagnoseer te word.
In die DSM-IV-TR, om vir 'n persoon te kwalifiseer vir 'n diagnose van anorexia nervosa, moes hul gewig by of onder 85% van hul ideale liggaamsgewig wees (volgens die liggaamsmassa-indeks) was duidelik lyding maar het nog nie genoeg gewig verloor om amptelik gediagnoseer te word nie.
Die DSM-V het dit hersien om te sê dat die persoon 'n "beduidende lae gewig" bereik het. Dit bied ook behandelingspersoneel die vermoë om die erns van die siekte in verhouding tot die liggaamsmassa-indeks te spesifiseer.
Die tweede groot verandering in die diagnose van anorexia nervosa is dat tienermeisies en vroue nie meer hul tydperke moet verloor nie ('n toestand wat tegnies genoem amenorrhea genoem word) om gediagnoseer te word met die anorexia nervosa. In die vorige uitgawe van die DSM moes vroue drie of meer tydperke gediagnoseer het.
Die DSM-V-kriteria vir bulimia nervosa vereis dat binge-eet- en kompenserende gedrag minstens ten minste een keer per week vir ten minste drie maande plaasvind. Dit is 'n verandering van die vorige kriteria in die DSM-IV-TR, wat vereis dat binge eet en vergoedingsgedrag minstens twee keer per week vir minstens drie maande plaasvind.
In die vorige uitgawe is ook gespesifiseerde kategorieë vir die suiweringstipe bulimia nervosa (wanneer u self opwek of laxeermiddels gebruik) en die nie-suiwer tipe bulimia nervosa (wanneer u vaste of oormatige oefening gebruik). Binne die nuwe uitgawe word al hierdie tipes gedrag saamgevoeg, aangesien klinici nou erken dat pasiënte in 'n verskeidenheid gedrag kan betrokke raak.
Die nuwe uitgawe stel ook professionele persone in staat om te spesifiseer of die persoon in gedeeltelike of volle remissie (herstel) van die siekte is, en hoe ernstig hulle siekte is.
Die vlakke van erns is gebaseer op hoe gereeld die persoon binge en skoonmaak episodes ervaar, asook hoeveel die wanorde die daaglikse lewe beïnvloed.
Ander tipes Voedings- of Eetversteurings
Die DSM-V het twee ander vorme van eetversteuring ingesluit: "ander gespesifiseerde voedings- of eetversteuring" en "ongespesifiseerde voeding- of eetversteuring." Dit is saamgesmelt as "eetversteuring - nie anders vermeld nie" in die DSM-IV-TR.
"Ander gespesifiseerde voedings- of eetversteuring" is meer spesifiek en is hoofsaaklik van toepassing op mense wat met sommige of die meeste simptome van anorexia nervosa, bulimia nervosa of binge-eetversteuring aanbied, maar het ook nie genoeg gewig verloor nie, ervaar nie simptome is dikwels genoeg of ly lank genoeg om te kwalifiseer vir 'n volledige diagnose.
Dit sluit ook 'n opruimingsstoornis in wat voorkom wanneer iemand suiwer gedrag gebruik, maar nie betrokke is by binge-eetgedrag nie (soos by bulimia nervosa).
"Ongespesifiseerde voedings- of eetversteuring" is vir probleme wat nie in enige huidige kategorie pas nie, of wanneer die diagnostiese professionele nie genoeg inligting het nie (soos in 'n noodkamer).
Diagnostiese kriteria is 'n werk in die proses
Dit is belangrik om daarop te let dat die DSM altyd 'n werk is en altyd gewerk het. Daar bly debatte en meningsverskille onder professionele persone oor selfs die mees onlangse diagnostiese kriteria.
Die definisies wat in die DSM ingesluit word, bied egter aan navorsers en klinici 'n taal om te praat oor en beskryf stelle simptome waarmee baie mense sukkel, en waarvoor hulle behandeling benodig.
As u, of iemand wat u ken, aan sommige of al die simptome van enige eetversteuring ly, raadpleeg asseblief 'n geneesheer, dieetkundige of geestesgesondheidswerker vir assessering en behandeling.
Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. (2000). Diagnostiese en statistiese handleiding van geestesversteurings (4de uitg., Tekshersiening). Washington, DC: outeur.