Godsdiens en samelewing - Geskiedenis Podcasts - 2021
Godsdiens en samelewing - Geskiedenis
Die Journal of Religion & amp Society is 'n eweknie-geëvalueerde, kruisdissiplinêre, elektroniese tydskrif wat deur die Kripke-sentrum vir die studie van godsdiens en samelewing aan die Creighton-universiteit uitgegee is.
Die tydskrif bevorder die studie van godsdienstige groepe en oortuigings onder verskillende mense, in die verlede en die hede, met spesiale klem op Amerikaanse godsdienste en Westerse godsdienstige tradisies.
Die tydskrif is oop en stel gebruikers in staat om die volledige tekste van alle gepubliseerde materiaal vir alle wettige doeleindes te lees, af te laai, te kopieer, te versprei, te druk, te soek of te skakel na die volledige tekste van alle gepubliseerde materiaal.
Skrywersnaam, & ldquoTitel van die artikel, & rdquo Journal of Religion & amp Society 22 (2020), aangehaalde bladsye [URL van die inhoudsopgawe].
Onlangs opgelaaide artikels en essays.
Creative Commons Erkenning 3.0 Ongedraagde lisensie
Sien uit na die volgende twintig jaar
Zachary B. Smith, hoofredakteur
Godsdiens en die nuwe politiek [Aanvulling 23]
Geredigeer deur Ronald A. Simkins en Zachary B. Smith, Creighton University
Outentieke kontekstualisering en kerkgroei: die geval van katolisisme in Malawi 1889-2000
[Abstract] [Artikel PDF]
Ideologie in biologie: teïsme ontmoet ateïsme in die geval van abiogenese
Marc Ruffinengo en Anthony Walsh, Boise State University
Individuele godsdienstigheid en sosiale vertroue in die VSA, 2004
Terrorisme eksotiseer: Godsdienstige vooroordeel en die ongemerkte bedreiging van evangeliese Christelike ekstremisme in Brasilië
Danielle N. Boaz, Die Universiteit van Noord -Carolina in Charlotte
Prestasie in Boko Haram se godsdienstige fanatisme
Die aanspreek van die ongeadresseerde: veranderinge in die toekoms se hoop oor kwessies van seksualiteit in Katolieke hoër onderwys - teologiese insigte
Die impak van godsdiens in die samelewing
Laat ons begin om te sê dat daar tydens die ontwikkeling van die menslike samelewing baie faktore was wat dit beïnvloed het en dramatiese veranderinge veroorsaak het.
Onder hierdie faktore is daar een wat spesiale aandag verdien: godsdiens. Standpunte rakende godsdiens is die mees kontroversiële wat gedink kan word, en godsdiens is altyd die middelpunt van hewige argumente. Godsdiens is 'n paradoks, omdat dit teenoor die wetenskap is, maar dit verdwyn steeds nie met die ontwikkeling van die wetenskap nie.
Eerstens moet die invloed van godsdiens op die samelewing op groot skaal bestudeer word - historiese skaal. Sedert eeue neem godsdiens 'n aansienlike plek in die menslike siel in. Dit is kenmerkend dat 'n mens bang is vir alles wat hy nie verstaan ​​nie, en dit was die geval met ou mense.
Godsdiens was vir hulle die bron van inligting; hulle het die antwoorde gekry wat hulle nodig gehad het van sjamane, en as gevolg van verskillende godsdienstige seremonies en interpretasie van 'tekens' wat deur gode gestuur is. In hierdie geval kan so 'n sterk impak van godsdiens verklaar word deur 'n gebrek aan wetenskaplike kennis.
As ons verder op 'n historiese skaal beweeg, moet ons die impak van godsdiens in die Middeleeuse samelewing noem, waar dit oorwegend negatief was. Destyds het godsdiens 'n aantal ernstige probleme veroorsaak wat selfs katastrofes genoem kan word: Kruistogte, wat honderde mense se lewens geneem het, die Inkwisisie wat nog meer mense vermoor en mislei het, kan as voorbeelde van vernietigende invloed van godsdiens op die samelewing gegee word.
Daarbenewens is dit algemeen bekend dat God in die middeleeuse samelewing in die middel van die heelal gestaan ​​het en dat die betekenis van 'n man geweldig onderskat is. Middeleeuse mense het gedink dat 'n mens net 'n speelding is in die hande van die almagtige God.
Gelukkig het die situasie verander met die ontwikkeling van kennis, opvoeding en wetenskap, en 'n man het sy vlak van betekenis gekry. Selfs later, toe die Donker Tydperk geëindig het, was godsdiens in baie lande nog steeds baie kragtig. Dit kan bewys word deur so 'n historiese persoonlikheid soos kardinaal Richelieu wat daarin geslaag het om die nie -amptelike heerser van Frankryk (Levi) te word.
Tans bestaan ​​daar in die hedendaagse wêreld samelewings waarin staat en godsdiens van mekaar geskei is en waar hulle verenig is (Islamitiese lande). In laasgenoemde kan die bande tussen staat en godsdiens geïllustreer word deur streng nakoming van die reëls van die Koran, hoewel dit genoem moet word dat sommige pogings aangewend word om die invloed daarvan te verminder.
In die VSA verklaar die eerste wysiging "godsdiensvryheid as 'n fundamentele burgerreg van alle Amerikaners" (Neusner 316). Dit is dus aan mense om te besluit watter plek godsdiens in hul lewens moet inneem.
Godsdienstige mense dring daarop aan dat godsdiens help om die verhouding in die gesin te verbeter, dit kan help om armoede te oorkom en kan help om sosiale probleme, soos egskeiding, misdade, dwelmverslawing, te bestry. Godsdiens kan 'n persoon se selfbeeld versterk en depressie help vermy. Hulle sê dat as elke persoon 'n element van die samelewing is, godsdiens help om die funksionering van die samelewing suksesvol te organiseer.
Nog iets wat hier genoem moet word, is die hedendaagse agteruitgang van godsdiens wat sosioloë deesdae waarneem. Dit word beskou as die deel van 'sekularisasie' (Herbert 4). "Sekularisasie word op sy beurt die gevolg van modernisering ... as 'n wêreldwye proses wat bestaan ​​uit 'industrialisering ... verstedeliking, massa -opvoeding, burokratisering en kommunikasie -ontwikkeling'" (Herbert 4).
Tog is die kwessie van sekularisasie 'n baie twyfelagtige vraag wat baie sosioloë bevraagteken of dit geld, en dit bewys dat godsdiens nie oral agteruitgaan nie (Herbert 4).
As 'n gevolgtrekking, laat ons sê dat godsdiens nog altyd 'n belangrike plek in die samelewing ingeneem het. Die houding teenoor godsdiens is 'n baie persoonlike aangeleentheid, en elkeen kan godsdiens behandel op die manier wat hy/sy die mees geskikte vind, tensy hy/sy optrede onderneem wat ander lede van die samelewing kan benadeel.
Godsdiens en kultuur lyk komplekse idees om vanuit die perspektief van internasionale betrekkinge te bestudeer. Geleerdes en filosowe het immers lankal gedebatteer oor die betekenis van hierdie terme en die impak wat dit op ons begrip van die sosiale wêreld om ons gehad het. Is dit 'n onmoontlik ingewikkelde taak om godsdiens en kultuur op wêreldvlak te bestudeer? Gelukkig is die antwoord 'nee', want ons kan kompleksiteit herken en respekteer sonder om verward te wees oor wat ons met elke term bedoel. In hierdie hoofstuk, wat die eerste afdeling van die boek voltooi, sal ons ondersoek waarom denke oor godsdienstige en kulturele faktore in wêreldsake net so integraal is as die ander kwessies wat ons tot dusver behandel het.
Wat bedoel ons met die terme 'godsdiens' en 'kultuur'? Waar kan ons voorbeelde van godsdiens en kultuur in die wêreldpolitiek sien werk? Hoe beïnvloed godsdienstige en kulturele faktore ons vermoë om saam te leef? Ons ondersoek sal begin om hierdie vrae aan te spreek. Terwyl ons dit doen, moet ons die aanmoediging van rabbyn en politieke filosoof Jonathan Sacks in gedagte hou, wat geskryf het dat 'dit soms nuttig is om te vereenvoudig, 'n diagram eerder as 'n kaart te teken om te verstaan ​​wat op die spel kan wees. sosiale oorgang '(1997, 55). Daar was inderdaad 'n oorgang in IR -denke oor die waarde van godsdiens en kultuur.
Hoe kan ons godsdiens en kultuur definieer op 'n manier wat nuttig is vir die studie van wêreldpolitiek? Dit is belangrik om elke term afsonderlik te skets voordat u dit weer bymekaar bring om 'n saamgestelde prentjie te vorm. Ons begin met godsdiens, 'n kategorie wat geleerdes en beleidmakers eens as irrelevant beskou het vir die studie van IR, omdat dit nie as belangrik beskou word vir die ekonomiese en veiligheidsbelange van moderne state en hul burgers nie. Tog glo baie geleerdes dat godsdiens nie geïgnoreer kan word nie. Alhoewel die idee van kultuur in IR net so min gespeel is, is die opname daarvan in ontledings van wêreldaangeleenthede voorafgegaan as die van godsdiens en word dit as minder omstrede beskou. Ons sal vier elemente van elke kategorie oorweeg en dan belangrike skakels tussen hulle maak, sodat godsdiens en kultuur sinvol is in plaas van gefragmenteerde idees.
Elemente van godsdiens
Na die Al Qaeda -aanvalle op die VSA op 11 September 2001 (dikwels 9/11 genoem), het studies oor godsdiens in die wêreldpolitiek sesvoudig toegeneem. In die woorde van Robert Keohane het die gebeure van 9/11 die besef uitgelok dat 'wêreldwye politieke bewegings so gereeld deur godsdienstige ywer aangevuur is' (2002, 29). Of dit nou die ontwrigting van die godsdiens-geleide rewolusie is, die werk van godsdiensontwikkelingsagentskappe wat reageer op natuurrampe, pogings om vrede te maak van godsdienstige diplomate of 'n magdom ander voorbeelde, selfs 'n blik op wêreldsake die afgelope dekades blyk te wees die opmerking van die sosioloog Peter Berger dat 'die wêreld vandag ... so woedend godsdienstig is as ooit, en op sommige plekke meer as ooit' (1999, 2).
So 'n siening blyk ook ondersteun te word deur die getalle as 'wêreldwyd identifiseer meer as agt-uit-tien mense hulself met 'n godsdienstige groep' (Pew 2012, 9). Is u onder die 20 of 80 persent? Dink u dat godsdienstige invloed op wêreldsake 'n welkome insluiting of 'n groot probleem is? Ongeag waar ons staan, dit lyk of 'die godsdiensvraag' van nader beskou is om 'n vollediger beeld van IR te vestig. Die volgende vier elemente van godsdiens kan 'n nuttige inleiding bied.
1. God (e) en kragte op die openbare plein
Die eerste element van godsdiens is die oortuiging dat goddelike wesens en/of kragte relevant is vir die betekenis en praktyk van politiek vandag en deur die geskiedenis. Hierdie wesens word soms verstaan ​​as 'n kenbare God of gode, soms as mitiese en simboliese figure uit ons ou verlede en soms as onpersoonlike kragte buite die fisiese gebied.
Verskillende godsdienstige tradisies verstaan ​​die invloed van godsdiens op politiek op verskillende maniere. Tradisies wat ons 'fundamenteel' kan noem, stel voor dat politiek 'n kwessie is van die organisering van die samelewing volgens goddelike bevele. In Iran, byvoorbeeld, is die hoogste hof in die land 'n godsdienstige hof, wat sy beginsels put uit die Shia -tak van Islam - die tweede grootste Islamitiese tradisie wêreldwyd ná die meerderheid Soennitiese tradisie. Hierdie hof het die reg om die parlement se wette te veto en te besluit wie die mag kan hê. In Myanmar (voorheen Birma) het 'n invloedryke groep godsdienstige monnike ook 'n beweging begin om Boeddhistiese beginsels op die hele land af te dwing, insluitend nie-Boeddhistiese minderhede. Sommige godsdienspolitiek is dus gebaseer op 'grondbeginsels' wat volgens die aanhangers nie verander kan word sonder dat die standaarde van die samelewing ook in die gedrang kom nie.
Daarteenoor meen tradisies wat 'n 'kontekstuele' benadering volg, dat politiek 'n kwessie is van 'n invloed op die samelewing volgens goddelike beginsels, maar as deel van 'n groter tapisserie van invloede. Byvoorbeeld, godsdiensontwikkelingsorganisasies soos die Aga Khan Development Network (ook van die Shia -tak van Islam) werk op gebiede van gesondheidsorg en onderwys in lande van Afrika en Asië sonder om die hele politieke stelsels te beheer. Net so, in Myanmar, het die sogenaamde Saffraanrevolusie van 2007 gesien hoe Boeddhistiese monnike saam met die armes teen die heersende militêre diktatuur staan ​​en die begin van veelpartydemokrasie ondersteun. In hierdie voorbeelde is godsdienspolitiek aangepas by veranderende omstandighede en neem dit verskillende belangstellings en oortuigings in die hele samelewing in ag.
Wat gemeen is met beide fundamentele en kontekstuele godsdienstige tradisies, is die besef dat politiek in 'n soort interaktiewe verhouding staan ​​met die bedoeling van of tradisies gevorm deur gode (of God) en geestelike kragte. Dit staan ​​sterk in kontras met sekulêre benaderings wat 'n rol vir godsdiens in politieke aangeleenthede afneem, en soms heeltemal ontken.
Glo u dat godsdiens 'n rol kan speel in openbare debatte, of moet dit slegs tot privaat spiritualiteit beperk word? Vanuit 'n individuele oogpunt kan ons hierdie vraag aanspreek deur te vra hoe dit sou wees om te lewe in samelewings wat óf heeltemal deur godsdiens beheer word, óf heeltemal sonder godsdiens. Wat sou die voordele en verliese in elke situasie wees? Daar kan sterk aangevoer word dat geen van die scenario's in suiwer vorm bestaan ​​nie. Toe godsdiens gebruik is om die openbare plein te oorheers, het 'n verskeidenheid groepe (nie-godsdienstig en godsdienstig) in opposisie gestyg. As godsdiens ook uit die openbare domein verdryf is, gaan godsdienstige akteurs en belange ondergronds en wag vir 'n kans om weer na vore te kom.
2. Heilige simbole (her) wat definieer wat werklik is
Die tweede element van godsdiens is rituele wat die wêreld volgens godsdienstige beginsel herorden. Alhoewel die woord 'geloof' geassosieer kan word met geloof in onsienlike werklikhede, het mense deur die loop van die tyd nodig gehad om die heilige te sien, aan te raak en te ruik. Ons sintuie is 'n portaal vir die gees. Daarom funksioneer rituele as tasbare simbole van die ontasbare ryk. Vir voorbeelde van verskillende studies wat die openbare rituele van onderskeidelik Judaïsme, Islam en Hindoeïsme oorweeg, sien Beck (2012), Bronner (2011) en Haider (2011). Alhoewel sommige godsdienstige rituele privaat of verborge is, word baie uitgevoer in openbare ruimtes of op maniere wat openlik toeganklik is vir die breër samelewing. As sodanig maak hulle deel uit van die openbare lewe - wat een van die oorspronklike definisies van die woord politiek is.
Vir godsdienstige aanhangers simboliseer rituele geestelike waarhede, maar hulle kan ook herdefinieer hoe krag in die materiële wêreld verstaan ​​kan word. Thomas Merton het eens sy ervaring beskryf om te kyk hoe trappiste -monnike die rituele van die Katolieke mis in baie politieke terme uitvoer. Hy het geskryf:
Die welsprekendheid van hierdie liturgie [kommunikeer] een, eenvoudig, bondig, geweldige waarheid: hierdie kerk, die hof van die Koningin van die Hemel, is die werklike hoofstad van die land waarin ons woon. Hierdie manne, weggesteek in die anonimiteit van hul koor en hul wit koeie, doen vir hul land wat geen leër, geen kongres, geen president ooit so kon doen nie: hulle wen daarvoor die genade en die beskerming en die vriendskap van God . (Merton 1948, 325)
Merton se ervaring van herdefiniëring van mag en invloed deur middel van heilige simbole geld vir miljoene mense wat daagliks duisende verskillende godsdienstige rituele beoefen. Buiten die ervaring van individue, soek state ook goddelike seën. Byvoorbeeld, meer as 'n vyfde van die state het vandag 'n monarg (soos 'n koning, koningin of keiser). Alhoewel monarge verskil in die omvang van hul magte - van kophoofde wat deur die parlement beheer word tot absolute heersers tot variasies hiervan - put hulle almal hul mag uit een of ander vorm van godsdienstige of geestelike gesag. Die uitgebreide rituele van monargieë wêreldwyd word deur hul onderdane verstaan ​​om goddelike seën vir die koninkryk en sy burgers te simboliseer, en herdefinieer waar die werklike mag lê.
3. Heilige verhale wat verlede, hede en toekoms verbind
Die derde element van godsdiens is die onderrig van tradisies wat gebaseer is op verhale van belangrike figure, gebeure en idees uit die verlede en oortuigings oor die toekoms van die tyd self - soos 'n spoiler -waarskuwing oor die einde van die wêreld. Vir sommige godsdienste is tyd self egter 'n illusie en die hooffokus is om in die nou te leef volgens heilige idees eerder as die verband tussen verlede -hede -toekoms. Hierdie elemente - die interpretasie van die verlede, die vooruitskouing van die toekoms, die lewe nou - is ook basies vir die ontwikkeling van politieke ideologieë. Daarom kan godsdienstige en politieke groepe soms op dieselfde verhale of idees aanklank vind, selfs al kan die interpretasie of bedoeling aansienlik verskil.
Byvoorbeeld, beide Jode en Christene handhaaf die idee van 'Jubilee' as sentraal in die verstaan ​​van die verhaal en/of toekomstige belofte van 'n Messias wat 'n nuwe era van geregtigheid met vrede (of 'shalom') sou inlei. In die negentigerjare het lede van beide gemeenskappe 'n beroep op een aspek van Jubilee gedoen - 'n tradisie van skuldkansellasie wat in die Hebreeuse Bybel voorkom - as die basis vir die aanspreek van die skuldkrisis waarmee ontwikkelingslande te kampe het. Slegs 'n paar jaar later is hierdie heilige verhaal vir baie verskillende doeleindes gebruik deur die Amerikaanse president, George W. Bush, wat die inval in Irak in 2003 gevier het deur 'n jubileumteks uit die boek Jesaja aan te haal: 'To the captives come out, and to diegene in die duisternis wees vry '(Monbiot 2003). Heilige verhale, idees en leerstellings uit die verlede het 'n rykdom en mag wat politieke sake vandag en die aspirasies wat ons vir môre het, kan beïnvloed. Dit is geen wonder dat die antropoloog Talal Asad eens opgemerk het dat wat ons vandag godsdiens noem 'altyd betrokke was by die wêreld van mag' (2003, 200).
4. 'n Gemeenskap wat saam aanbid en optree
Die vierde element wat by die meeste godsdienste gemeen is, is die noodsaaklikheid dat gelowiges tot 'n geloofsgemeenskap behoort om heilige rituele te beoefen en die waarheid van heilige verhale te versterk. Sommige godsdienstige tradisies kan beskryf word as 'n groot aanvraag, wat streng reëls en standaarde nakom om lidmaatskap van die geloofsgemeenskap te behou. Ander tradisies is 'n lae aanvraag, en neem 'n meer buigsame benadering tot die vereistes vir getroue deelname aan die gemeenskap. Beide vorme van geloofsverbintenis is uitdrukkings van godsdiens as 'identiteitspolitiek' wat verband hou met wie ons is (dit wil sê wie ons self moet verstaan) en hoe ons leef.
Die verband tussen godsdiens en identiteitspolitiek kan individuele en internasionale betekenis hê. Individue kan byvoorbeeld bemagtig word deur aan 'n geloofsgemeenskap te behoort, op 'n manier wat hulle andersins nie in isolasie sou gedoen het nie. Rosa Parks, 'n Afro-Amerikaanse vrou wat beroemd geweier het om die Amerikaanse rasseskeidingswette te gehoorsaam en in die 1960's 'n landswye burgerregtebeweging veroorsaak het, word dikwels as 'n heroïese individu geprys. Dit is moontlik waar, maar as lid van 'n godsdienstige gemeenskap wat menswaardigheid en die goddelike beginsels van rassegelykheid bevestig het, het Rosa Parks nooit afsonderlik opgetree nie (Thomas 2005, 230–240). Dit kan ook internasionaal verstaan ​​word, aangesien baie (indien nie die meeste) geloofsgemeenskappe 'n transnasionale lidmaatskap het, en sommige hiervan 'n beduidende invloed uitoefen op politieke kwessies wat wissel van godsdiens-geïnspireerde terroriste-optrede teen 'Westerse' waardes (immers nie alle godsdienstige nie) politiek is vredesgerig) aan geloofskoalisies vir volhoubaarheid van die omgewing.
Die vier elemente van godsdiens wat hierbo beskryf is- die betekenis van gode en geeste, die krag van heilige rituele, die vertel van heilige verhale en behorende tot geloofsgemeenskappe- blyk op hul eie maniere 'n kernaspek van die menslike toestand in die twintig eerste eeu. Alhoewel baie dimensies van die godsdienstige ervaring 'politiekvry' kan wees, herinner die geskiedenis en die hedendaagse gebeurtenisse ons daaraan dat hierdie gesamentlike elemente van godsdiens 'n politieke impak op individue, nasies en die internasionale samelewing kan hê.
Elemente van kultuur
Ons kan die term kultuur benader op dieselfde manier as wat ons godsdiens oorweeg het. Daar is baie voorgestelde betekenisse van kultuur, en dit wissel van eenvoudig tot kompleks. Alhoewel elke benadering werklik waardevol is om die sosiale wêreld om ons te verstaan, sal ons kies vir 'n eenvoudige weergawe wat ons nog steeds baie kan gee om mee te werk. As sodanig begin ons met 'n begrip van kultuur as die gekombineerde effek van menslik gekonstrueerde sosiale elemente wat mense help om saam te leef. Ons sal vier elemente van kultuur ondersoek en elke element illustreer deur individuele en internasionale politieke ervaring.
1. Algemene lewe in die samelewing
Die eerste element van kultuur het te doen met die gemeenskaplike of gedeelde lewe. Al lyk dit asof beriggewing in die media voortdurend verhale van oorlog, konflik en kontroversie prioritiseer, is dit net so dat die plaaslike, nasionale en internasionale samelewing 'n merkwaardige mate van samewerking vereis. Hoe leef ons saam? Algemene bande kan soms gesmee word deur middel van familiebande (soos die spreekwoord lui: 'jy kan jou vriende kies, maar jy sit vas by jou familie'), ekonomiese belange ('die belangrikste ding is die kleur van jou geld') of bekommernisse oor veiligheid ( 'die vyand van my vyand is my vriend'). Tog is daar ander bande wat op sosiale vlak gesmee word, aangesien mense van verskil maniere vind om in dieselfde ruimte saam te leef deur algemene oortuigings, gewoontes en waardes te smee. Uit hierdie praktyk van die algemene lewe kom kultuur dikwels na vore.
Sport bied goeie voorbeelde van kultuur as 'n algemene lewe. Kom ons dink aan sokker (ook bekend as sokker). Plaaslike voetbalklubs kan berus op 'n duidelike gemeenskapsidentiteit. Byvoorbeeld, plaaslike Australiese spelers met 'n Griekse agtergrond kan speel vir 'n span wat deur die Hellenic Association geborg word. Klubs kan 'n plek eerder as 'n spesifieke groep verteenwoordig. Byvoorbeeld, die Smithfield -hings van Sydney kan individuele spelers hê met 'n Griekse, Ethiopiese, Britse en Turkse agtergrond. Ongeag die agtergrond, het alle spelers in hierdie klubs op internasionale vlak lojaliteit aan die Australiese voetbalspan. Sokker is die algemene band - 'n sportverdryf, maar ook 'n kulturele praktyk. Dink aan die manier waarop gesê kan word dat hele nasies die aktiwiteite van sy nasionale sporthelde beliggaam. Ondersteuners uit verskillende lande sal hul span as 'n sekere styl identifiseer, al is dit stereotipes en nie heeltemal akkuraat nie: speel alle Oos -Europese spanne met struktuur en dissipline? Gebruik alle Suid -Amerikaanse partye flambojansie en spontaniteit? Die groter punt, vir individue en nasies, is die tasbare krag van 'n sportverdryf om gemeenskaplike bande van die plaaslike na die internasionale te genereer (Rees 2016, 179-182). Hierdie band is 'n uitdrukking van kultuur.
2. Simbole van groepsidentiteit
Die tweede element van kultuur is simbole van identiteit. Die konstruksie en interpretasie van 'tekens' is 'n basiese aktiwiteit in enige samelewing. Die tipe tekens waarna ek verwys, is tasbare herinneringe in die moderne samelewing aan wie ons as mense is. Dit sluit in argitektuurstyle (soos brûe of godsdienstige geboue), grond of waters wat die lewensaktiwiteit beïnvloed (soos in hawestede), monumente, vlae en ander identiteitsbaniere, kledingstyle en kledinggewoontes, kenmerkende voedsel en drink - ensovoorts. Hierdie tekens is meer as 'n toeriste -aantreklikheid, dit is simbole wat lede inlig oor wie hulle as 'n groep is en wat die groep help om saam te leef.
Beskou byvoorbeeld die individuele en internasionale betekenis van nasionale vlae as kulturele simbole. Vir individue kan 'n vlag so kragtig wees dat burgers bereid is om op die veld van die stryd te sterf en om sy eer te veg, wat die 'lewenswyse' van die land verteenwoordig. The Star-Spangled Banner as die volkslied van die Verenigde State van Amerika beskryf die krag van 'n nasionale vlag om individuele en nasionale toewyding aan te wakker. Geskryf deur Francis Scott Key in 1814 nadat hy die simbool van Amerika gesien het wat nog steeds vlieg na 'n nag van hewige Britse bombardement, bevat Scott se ontroerende ode aan vryheid die beroemde woorde: 'O sê, die vaandel met 'n stervormige vaandel, maar tog waai O'er die land van die vrye en die tuiste van die dapper? '. Die antwoord vir Key was ja, die vlag simboliseer uittarting en die belofte van oorwinning.
Net so kan vervolgde gemeenskappe in 'n land 'n nasionale of streeksvlag as 'n simbool van onderdrukking beskou eerder as vryheid, wat 'n dominante lewenswyse simboliseer wat hulle uitsluit. In alle streke van die wêreld veg nasionalistiese groepe vir outonomie of onafhanklikheid van 'n land of lande wat hulle omring, en doen dit onder alternatiewe vlae wat hul eie kulturele identiteit verteenwoordig. Die vlag van die Kanadese provinsie Quebec gebruik byvoorbeeld godsdienstige en kulturele simbole wat die oorsprong daarvan as 'n Franse kolonie in die nuwe wêreld weerspieël. Quebec -nasionaliste wat hulle vir onafhanklikheid van Kanada beywer, het die vlag aangewend vir die bevordering van Franse taal, kulturele behoud en Quebecois -identiteit. Nasionale separatistiese groepe wêreldwyd word eweneens geïnspireer deur simbole van kultuur wat hulle probeer bewaar.
3. Stories van ons plek in die wêreld
Die derde element van kultuur is die krag van storie. Net soos die kulturele gebruik van simbole, moet samelewings verhale vertel. Dit kan handel oor individue en groepe, oor gebeure in die verre en onlangse verlede, oor verhale oor oorwinning en nederlaag waarby vyande en vriende betrokke is - ensovoorts. Sulke verhale word vertel om idees te herbevestig, of selfs te herskep, waar die samelewing hoort ten opsigte van die breër wêreld. As sodanig is verhale optredes wat ontwerp is om te beïnvloed wat ons werklik verstaan ​​(Walter 2016, 72–73). Soms kan kulturele verskil die sterkste verstaan ​​word deur die verskillende verhale wat samelewings oor hulself vertel. Dit is dus geen verrassing dat 'kultuurverandering' dikwels behels dat 'n samelewing 'n ander verhaal oor homself aanvaar (of sukkel om dit te doen nie) om 'n nuwe sosiale werklikheid te aanvaar of 'n nuwe siening oor sy eie geskiedenis te aanvaar. Wat ook soms 'n 'kultuuroorlog' genoem word, kom ook voor wanneer verskillende verhale bots en meeding om openbare aanvaarding (Chapman en Ciment 2013).
Inheemse (of 'Eerste Nasies') volke betwis byvoorbeeld geredelik en met aansienlike regverdiging die verhale oor vestiging in lande soos die Verenigde State, Australië, Kanada en elders. Op sulke plekke kan nasionale vakansiedae gerou word as 'n herdenking van inval en onteiening. Nieu -Seeland bied 'n bietjie kontras, met die verhaal van die nasie, insluitend die opstel van die Verdrag van Waitangi wat in 1840 tussen die Britse koloniseerders en die inheemse Maori -stamme onderteken is. Alhoewel daar steeds oor die bepalings van die verdrag gedebatteer word, veral met betrekking tot 'die gebrek aan Maori -bydrae' tot hierdie bepalings (Toki 2010, 400), het dit aan die Maori -mense wel eiendomsreg op hul lande, woude, visserye en ander besittings verleen. Hierdie eienaarskap, as 'n poging om die soewereiniteit van die Maori -nasie (s) te handhaaf, was sentraal in die behoud van hul kulturele verhaal. Ongelukkig is dit nie die geskiedenis wat deur Australiese inheemse nasies of die meeste inheemse Amerikaanse stamme in die Verenigde State en Kanada vertel word nie. Gesamentlik illustreer hierdie uitbeeldings van behoud en verlies die belangrikheid van taal, ritueel, plek en tradisie in die kulturele verhaal op individuele en internasionale vlak.
4. Ooreenkoms oor wat 'goed' is
Die vierde element van kultuur is die manier waarop 'n samelewing besluit wat dit beteken om ''n goeie lewe' te hê. Net soos lewende organe, ervaar samelewings groei en agteruitgang, gesondheid en verval, fiksheid en besering. As ons die analogie uitbrei, kan ons sê dat kultuur 'n manier is om die sielkundige en emosionele gesondheid van die samelewing te meet. Die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram beskou 'welstand' en 'strewe na geluk' as fundamenteel vir die volhoubare gesondheid van 'n samelewing. Die Verenigde Nasies se Opvoedkundige, Wetenskaplike en Kulturele Organisasie beskou 'bou van interkulturele begrip' deur die 'beskerming van erfenis en ondersteuning vir kulturele diversiteit' as 'n prioriteit vir internasionale vrede en stabiliteit. Hierdie beskrywers weerspieël wat individue en internasionale samelewings glo 'n gesonde kultuur is. As sodanig behels kultuur ooreenstemming oor die soort dinge wat goed is vir die samelewing en dit kan laat floreer. 'Kultuurbotsing' vind plaas wanneer verskillende samelewings verskillende opvattings oor wat die 'goeie' dinge is, prioritiseer.
Een van die voorste grense van kultuurbotsing ter wêreld behels die veldtog vir geslagsgelykheid op gebiede soos onderwys, werk, reproduktiewe en huweliksregte. Die verhaal van Malala Yousafzai uit die noordweste van Pakistan herinner ons aan die vermoë van een individu om 'n internasionale reaksie op die noodsaaklike opvoedingskwessie vir meisies aan te wakker. Toe Malala 12 was, en geïnspireer deur haar onderwyser -pa, het sy begin uitspreek oor die reg op onderwys, iets wat toenemend beperk word weens die invloed van die Taliban in Pakistan. In 2012, alhoewel kritiek gewond, het Malala 'n sluipmoordpoging deur die Taliban oorleef en het by haar herstel 'n dapper advokaat geword vir die miljoene wat onderwys geweier is weens sekere kulturele opvattings oor meisies en hul plek in die samelewing. In 2014 was sy mede-ontvanger van die Nobelprys vir Vrede en het sy prysgeld gewy aan die bou van 'n sekondêre skool vir meisies in Pakistan. Die verhaal van Malala herinner ons daaraan dat kultuur handel oor die manier waarop individue en samelewings definieer wat die ideale 'goeie' is en in watter mate individuele burgers soos Malala, die wêreldwye netwerke wat deur haar verhaal geïnspireer is, en selfs diegene soos die Taliban wat hierdie visie teenstaan, is. bereid is om hulle te beywer vir wat hulle as kulturele regte beskou.
Godsdiens en kultuur: verskil en ooreenkoms
Ons het elemente van godsdiens en kultuur ondersoek en verskeie kort voorbeelde aangebied vanuit 'n individuele, nasionale en internasionale perspektief. Alhoewel dit belangrik was om elke konsep afsonderlik te oorweeg, met die klem op die spesifieke maniere waarop godsdiens en kultuur internasionale betrekkinge beïnvloed, is daar 'n duidelike onderlinge verband tussen hulle. Teoretici het sulke skakels lankal getrek, en dit is nuttig om hier te oorweeg. Byvoorbeeld, die antropoloog Clifford Geertz het godsdiens beroemd beskryf as 'n 'kulturele stelsel' wat bestaan ​​uit mites, rituele, simbole en oortuigings wat deur mense geskep is as 'n manier om ons individuele en gesamentlike lewens 'n gevoel van betekenis te gee (Woodhead 2011, 124). Beskou die ooreenkomste tussen die elemente van godsdiens en kultuur wat in hierdie hoofstuk beskryf word, soos die rol van simbole en verhale in beide verslae, en die strewe na lewe volgens wat geloof of kultuur bepaal as die hoër lewenstandaarde.
'N Belangrike vraag om te vra is of' kultuur 'noodwendig as die groter, meer belangrike kategorie in internasionale betrekkinge verstaan ​​moet word, en altyd' godsdiens 'as 'n subset daarin moet plaas. So 'n siening is sinvol omdat geen enkele godsdiens vandag 'n hele samelewing in die wêreld omvat nie, en geen samelewing leef heeltemal volgens een stel heilige reëls en gebruike nie. Aan die ander kant kan godsdienstige gesag en identiteit in sommige kontekste meer betekenisvol wees as enige ander kulturele element. Byvoorbeeld, toe Amerikaanse soldate in 2003 in die Irakse stad Najaf ingetrek het om veiligheidsreëlings te onderhandel, was dit nie die burgemeester van die stad of die polisiehoof wat die meeste invloed gehad het nie. Dit was eerder die afgeslote godsdienstige leier, Grand Ayatollah Ali al-Sistani, wie se gesag nie net die stad beïnvloed het nie, maar ook 'n groot deel van die verbrokkelde nasie self. Taking another example, when Communist authorities confronted striking dock workers in Poland in the 1980s, it was not only unions that opposed them but also the Catholic Church, whose priests performed sacred rituals and stood in solidarity with strikers in open defiance of the government. In both these examples, the elements of religion are equally – if not more – prominent than the elements of culture. Perhaps the most useful approach, therefore, is to see the elements of religion and the elements of culture in constant interaction with one another.
The study of international relations shows that the answer may be to draw on both strategies, since religio-cultural identity inhabits a space somewhere between the problems of conflict and the possibilities of cooperation. This approach can be seen as an adaptation of Appleby's influential idea of the 'ambivalence of the sacred' (2000) in which the elements of religio-cultural politics we have explored above carry simultaneously the potential for both violence and peace. The usefulness of this approach is that it helps us to break free from the restrictions of an 'either/or' logic about religion and culture (i.e. óf conflict of cooperation). Instead, we can focus on a 'both/and' analysis which allows individual and international examples of each (i.e. both conflict en cooperation) to inform us about the politics of religion and culture at the global level. The influential scholar Martin E. Marty (2003) would add that such an approach helps us to deepen our understanding of world politics as it really is.
Which framework makes more sense to you? Does the rise of religion and culture in international affairs encourage clash or a dialogue? Do religious and cultural elements of politics enable us to live together in cooperation or do they disconnect us in ways that lead to conflict? Applying the logic that we introduced at the start of this section, one answer is that elements of religion and culture contribute to both clash en dialogue, to both conflict en cooperation.
The word godsdiens is sometimes used interchangeably with the words "faith" or "belief system", but religion differs from private belief in that it has a public aspect. Most religions have organized behaviours, including clerical hierarchies, a definition of what constitutes adherence or membership, congregations of laity, regular meetings or services for the purposes of veneration of a deity or for prayer, holy places (either natural or architectural) or religious texts. Certain religions also have a sacred language often used in liturgical services. The practice of a religion may also include sermons, commemoration of the activities of a God or gods, sacrifices, festivals, feasts, trance, rituals, rites, ceremonies, worship, initiations, funerals, marriages, meditation, invocation, mediumship, music, art, dance, public service or other aspects of human culture. Religious beliefs have also been used to explain parapsychological phenomena such as out-of-body experiences, near-death experiences and reincarnation, along with many other paranormal and supernatural experiences.