Die siekte wat gehelp het om Colorado op die kaart te plaas - GESKIEDENIS - Inligting
Die siekte wat Colorado gehelp het om op die kaart te kom
Toe John Henry "Doc" Holliday in 1882 na Denver, Colorado, was, het hy aan moordklagte ontsnap weens sy betrokkenheid by 'n skietgeveg by die O.K. Corral. Maar hy het in die staat gebly nie weens misdaad nie, maar ter wille van sy longe. Holliday het aan tuberkulose gely, en destyds het almal geweet dat Colorado die beste plek was vir sogenaamde 'longers' om te rus en te herstel.
In die 1800's was tuberkulose die grootste oorsaak van dood in die land. Die 'Wit dood' was baie gevrees en min verstaan. Aangesien daar geen entstof of antibiotika beskikbaar was om die siekte te bestry nie, was die enigste hoop wat baie tuberkulêre pasiënte gehad het, om van vogtige, stormagtige oostelike plekke te beweeg, op soek na die droër, hoër, sonniger lug in die weste - alles wat Colorado in oorvloed gehad het.
Die toestroming van TB -pasiënte wat na Colorado gestroom het, het gehelp om die staat op die kaart te plaas. Op sy bloeitydperk as 'n verbruiksreservaat, het na raming een uit elke drie inwoners van Colorado aan tuberkulose gely, die staat huisves 'n ongewone aantal dokters, en 'n derde van alle sterftes in Colorado was van TB in vergelyking met 'n nasionale gemiddelde van een uit 10.
Sien alle pandemie -dekking hier
Tuberkulose word ook destyds bekend as verbruik, en word veroorsaak deur 'n bakterie wat asemhaal, swakheid, pyn op die bors, hoes, kortasem en ander simptome kan veroorsaak. (Tans ly slegs drie mense per 100 000 aan TB in die Verenigde State.)
Colorado was voorheen bekend as 'n toevlugsoord vir misdadigers en mynwerkers van die Wilde Weste, danksy 'n reeks goue en silwer biesies wat dit 'n aantreklike bestemming vir fortuinjagters gemaak het. Alhoewel die rudimentêre dorpe en kampe vol dronkenskap, dobbelary, prostitusie en misdaad was, word die negatiewe aspekte van Colorado se onaangename reputasie as 'n onbeskaafde, ru -agterwater opgeweeg deur die positiewe aspekte van die klimaat.
Dokters in die 19de en 20ste eeu het geglo dat vars lug, groot hoogtes en oorvloedige sonskyn allerhande siektes kan genees, en Colorado het baie van al drie. Alhoewel hul oortuigings oor TB nie heeltemal medies gesond was nie, was hulle in hierdie opsig redelik reg: vars lug verhoed dat TB versprei, en die groot hoogte keer dat TB -bakterieë so vinnig deur die longe versprei. Maar destyds het dokters geglo dat die aansteeklike siekte oorerflik is en gedink dit word deur die lug oorgedra in plaas van deur fisiese kontak.
Begin in die 1860's het siekes in die toekomstige toestand begin stroom om die vars lug te genees. Denver se eerste fasiliteit vir tuberkulêre pasiënte is in 1860 gebou, net twee jaar nadat die stad gestig is. Colorado Springs en Boulder het spoedig gevolg, en hele stede het begin opskiet rondom TB -behandelingsfasiliteite.
Hierdie oord-agtige spa's was plekke om te ontspan, te rus en dikwels te sterf. Hulle het name soos Montcalm, Sunnyrest en Cragmor gehad. Boulder se mees prominente sanitarium het 'gaste' toegelaat om te ontspan met 'n spa-dieet, om ingewikkelde olieverfskilderye te sien en na 'n lewendige orkes te luister. Die gesondheids -hotelle het groot stoepe waarop welgestelde gaste die son kan geniet, vars lug kan inasem en berguitsigte kan geniet. By die Hygiene House in die stad Hygiene - vernoem na die oord - drink hulle mineraalwater (vermoedelik genesende eienskappe), eet skaars plante en sit 10 uur per dag buite, selfs tydens sneeustorms. Die meer weelderige tuberkulosefasiliteite het selfs hul eie elite -sosiale tonele geteel en beroemde pasiënte van regoor die wêreld gelok.
Maar nie almal kon hierdie luukse oorde bekostig nie, en sommige sanatoriums was min meer as 'n versameling tente. Binnekort het Colorado 'n probleem met haweloosheid veroorsaak deur desperate pasiënte wat eenrigtingkaartjies gekoop het, hoewel hulle nie vir die behandeling kon betaal nie. In Denver het Francis Weisbart Jacobs 'n hele hospitaal, die National Jewish Hospital for Consumptives, gestig om hierdie pasiënte gratis te behandel. (Vandag is die hospitaal 'n toonaangewende navorsings- en behandelingsfasiliteit vir longverwante siektes.)
Toe wetenskaplikes die TB -bakterie in die 1880's ontdek, het hulle nog nie besef dat infeksie slegs versprei kan word deur noue kontak met die asem van 'n besmette pasiënt nie. Maar die wete dat TB aansteeklik was, het Coloradans al hoe meer agterdogtig gemaak oor tuberkulêre toeriste. Spoeg is verbied en vroue is aangemoedig om hul rompe te verkort sodat hulle nie die siekte met stof uit die strate van die stad versprei nie.
TB -pasiënte is gestigmatiseer in koerantberigte en openbare lewe. 'TWEE broers is kranksinnig', blaas een opskrif van 1906 in die Denver Post. Die artikel vertel van twee "slagoffers van die Witplaag" wat van Cincinnati na Denver gekom het, in 'n tent gewoon het en al hoe swakker geword het. 'Toe hulle in hul bedompige tent gevind is', het die verslaggewer voortgegaan, 'was hulle toestand vreesaanjaend.' Die wetgewer in Colorado het selfs 'n wet bespreek wat vereis dat TB -pasiënte klokke om hul nek moet dra.
Uiteindelik het die TB -epidemie - en die bloeitydperk van die verbruikersanatorium - tot 'n einde gekom toe antibiotika in die veertigerjare 'n effektiewe behandeling vir die siekte geword het. Teen daardie tyd het tuberkulose Colorado verander. Plekke soos Colorado Springs het van onbekende agterstrome na bloeiende stede gegaan, hul strate en skole is verbeter deur erflatings en geskenke van welgestelde pasiënte. Lungers soos die burgemeester van Denver, Robert Speer, en senator Edwin Johnson het merke gelaat op die staat se infrastruktuur en nasionale bekendheid. En baie sanitêre instellings het verander na die mees gerespekteerde hospitale van die staat.
Colorado staan ​​moontlik nie meer bekend as die 'Wêreld se sanatorium' nie, maar dit het 'n groot deel van sy moderne welvaart te danke aan 'n skaars siekte.
LEES MEER: Pandemies wat die geskiedenis verander het
CDC stel gedetailleerde geskiedenis van die Ebola-reaksie 2014-2016 in MMWR bekend
Hierdie webwerf word vir historiese doeleindes geargiveer en word nie meer onderhou of bygewerk nie.
Embargoed Tot: Donderdag 7 Julie 2016, 13:00. ET
Die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) maak vandag 'n gedetailleerde verslag bekend oor die agentskap se werk oor die grootste, langste uitbraakreaksie in die geskiedenis van die agentskap: die Ebola-epidemie van 2014-2016. Die reeks artikels, in 'n spesiale aanvulling op CDC & rsquos Weeklikse verslag oor morbiditeit en sterftes (MMWR), kom op die tweede herdenking van die amptelike aktivering van die agentskap se noodreaksie op Ebola.
Die Ebola -epidemie in Wes -Afrika het duisende mense doodgemaak en miljoene mense wat in die streek woon direk of indirek benadeel, het die CDC -direkteur Tom Frieden, M.D., M.P.H. Die veerkragtigheid van diegene wat die harde werk deur die ministeries van gesondheid en internasionale vennote beïnvloed het, en die toewyding, harde werk en kundigheid van missiegedrewe CDC-werknemers het gehelp om 'n wêreldwye katastrofe te vermy. Ons moet werk om te verseker dat 'n voorkombare uitbraak van hierdie omvang nooit weer gebeur nie. & Rdquo
Die 2014-2016 Ebola-epidemie was die eerste en grootste epidemie in sy soort, met wydverspreide stedelike oordrag en 'n massiewe sterftesyfer van meer as 11,300 mense in Guinee, Liberië en Sierra Leone. Die epidemie het 'n verwoestende tol geëis op die mense van Wes -Afrika. Dit het 'n buitengewone internasionale poging geverg waarin die Amerikaanse regering 'n groot rol gespeel het.
Die reaksie van die CDC en rsquos was gelyktydig daarop gemik om die epidemie in Wes -Afrika te beheer en die paraatheid vir Ebola in die Verenigde State te versterk. Die nuwe MMWR Die spesiale aanvulling op Ebola fokus hoofsaaklik op die agentskap en werk in die eerste en 'n half jaar van die reaksie. CDC het sy Emergency Operations Center (EOC) geaktiveer vir die Ebola -reaksie op 9 Julie 2014. Op 5 Augustus 2014 het CDC die EOC tot 'n vlak 1 -aktivering verhef, die hoogste vlak. Op 31 Maart 2016 het CDC die EOC amptelik gedeaktiveer vir die 2014-2016 Ebola-reaksie.
& ldquoDie wêreld het op 'n ongekende manier byeengekom en mdashnations, organisasies en individue & mdashto reageer op hierdie aaklige epidemie, & rdquo het gesê Inger Damon, M.D., Ph.D., wat tydens die eerste agt maande as voorvalbestuurder vir die CDC Ebola -reaksie gedien het. & ldquoCDC-personeel het heldhaftig gevaar en was 'n integrale deel van die Amerikaanse regering se reaksie, wat baie ander agentskappe en takke van die regering betrek het. & rdquo
Teen die einde van die CDC 2014-2016 Ebola-reaksie op 31 Maart 2016, het meer as 3 700 CDC-personeel, insluitend al die 158 Epidemic Intelligence Service Officers, aan internasionale of binnelandse reaksiepogings deelgeneem. Daar was 2,292 totale ontplooiings na Guinee, Liberië en Sierra Leone en altesaam 3,544 ontplooiings (binnelands en internasionaal) om die reaksie te ondersteun. Ongeveer 1,558 CDC -respondente het sedert die reaksie in Julie 2014 tot die einde van die reaksie einde Maart 2016 na Guinee, Liberië en Sierra Leone ontplooi en 454 respondente met herhaalde ontplooiings ingesluit. Selfs na die deaktivering van die CDC 2014-2016 Ebola-reaksie, gaan CDC voort met die werk om die Ebola-virus beter te verstaan ​​en te bestry en om Guinee, Liberië en Sierra Leone te help in die nasleep van die 2014-2016 Ebola-epidemie, bly CDC-personeel tans in CDC -landskantore in Guinee, Liberië en Sierra Leone om die Global Health Security Agenda te ondersteun.
Ervaring met die reaksie op ongeveer 20 Ebola -uitbrake sedert 1976 het CDC en ander internasionale respondente 'n begrip gegee van die siekte en hoe om die verspreiding daarvan te stop. Maar anders as die korter, selfbeperkte uitbrake, het die Ebola-epidemie van 2014-2016 in Wes-Afrika nuwe en formidabele uitdagings gebied.
Hierdie uitbraak is 'n gevallestudie waarom die Global Health Security Agenda so belangrik is, het Beth Bell, M.D., M.P.H., direkteur van CDC & rsquos National Center for Emerging and Zoonotic Infectious Diseases, gesê. Teen die tyd dat die wêreld besef het dat daar 'n uitbraak was, was dit reeds wydverspreid en het die wêreld se eerste stedelike Ebola -epidemie ontbrand, met verwoestende gevolge. & rdquo
Hierdie bylae vertel die verhaal van CDC en rsquos -bydraes en toon die belangrikheid van vennootskappe tussen die internasionale gemeenskap. Sommige van die belangrikste CDC -sleutelaktiwiteite wat in hierdie bylae uiteengesit word, sluit in:
In Wes -Afrika
Die oprigting van CDC -spanne in Guinee, Liberië en Sierra Leone wat oorgegaan het na permanente CDC -landskantore ter ondersteuning van die Global Health Security Agenda en die voorvalbestuurstelsels in elk van die betrokke lande ondersteun
Verbetering van die opsporing van gevalle en kontakopsporing met die handhawing van infeksiebeheer in Ebola -behandelingseenhede en algemene gesondheidsorgfasiliteite wat gedetailleerde epidemiologiese ontledings van Ebola -neigings en oordragpatrone uitvoer
Bevordering van die gebruik van veilige en waardige begrafnisdienste om die verspreiding van Ebola te stop
Kweek hoop vir 'n langtermynoplossing vir Ebola, insluitend die uitrol van die STRIVE (Sierra Leone-verhoor om 'n entstof teen Ebola in te voer)
Versterking van toesig- en reaksievermoëns in omliggende lande met 'n risiko en werk saam met internasionale vennote om prosedures vir die assessering van afrit- en toegangsrisiko's by grense op te stel
Die vermindering van die waarskynlikheid van verspreiding van Ebola deur reis, insluitend samewerking met federale en staatsgesondheidsamptenare om prosedures vir die beoordeling van toegangsrisiko's op te stel
Die vestiging van toegangsondersoeke en monitering van alle reisigers wat die gebiede wat deur Ebola geraak word, die VSA binnekom
Help departemente van staatsgesondheid om te reageer op huishoudelike Ebola -kommer
Die oprigting van opgeleide en gereed hospitale in die Verenigde State wat veilig moontlike Ebola -pasiënte kan versorg
Die vorming van reaksiespanne van die CDC Rapid Ebola Preparedness (REP) wat binne 24 uur hulp kan verleen aan 'n gesondheidsorgfasiliteit wat 'n pasiënt met Ebola bestuur.
Identifiseer en versprei 'n laboratoriumtoets aan staats- en plaaslike openbare gesondheidslaboratoriums wat infeksie met die Ebola -virusstam in Wes -Afrika betroubaar kan opspoor, en werk saam met die Food and Drug Administration, die Amerikaanse departement van verdediging en die Association of Public Health Laboratories. om die toets vinnig in laboratoriums vir openbare gesondheid in die Verenigde State bekend te stel en te bekragtig
In reële tyd modellering van voorspellings vir die verloop van die epidemie wat internasionale steun gehelp het en ramings gegenereer het oor verskillende onderwerpe wat verband hou met die reaksie in Wes -Afrika en die risiko vir die invoer van gevalle na die Verenigde State
Bied logistieke ondersteuning vir die mees ambisieuse CDC -implementering in die geskiedenis
Ondersteun laboratoriumbehoeftes by CDC & rsquos Atlanta se hoofkwartier en dra die CDC -laboratoriumkundigheid na die veld oor
Die skep van risikokommunikasiemateriaal wat ontwerp is om gedrag te help verander, die oordragsyfer te verminder en stigma te konfronteer, in Wes -Afrika en die Verenigde State
Hierdie uitbraak het beklemtoon hoeveel meer ons oor Ebola moet leer, en dit het getoon dat alle lande met mekaar verbind is. 'N Uitbraak in een land is nie net 'n nasionale noodgeval nie, maar 'n wêreldwye noodgeval. Hierdie gedetailleerde oorsig van die aanvulling van die Ebola-epidemie 2014-2016 en die reaksie van CDC en rsquos, met baie vennote, toon die belangrikheid van paraatheid. Dit is noodsaaklik dat lande gereed is om vinnig uitbrake van aansteeklike siektes op te spoor en daarop te reageer, en die internasionale gemeenskap is daartoe verbind om die gereedheid te verhoog deur middel van die Global Health Security Agenda, het dr Frieden gesê. Deur ons nuut gevestigde landkantore in Guinee, Liberië en Sierra Leone, sal CDC Wes -Afrika steeds help om te voorkom dat 'n uitbraak van hierdie omvang weer gebeur. & rdquo
U woon in Alabama. Hier is hoe jy gaan sterf.
Twee maande gelede het ek geskryf oor die plesier en die slaggate van virale kaarte, 'n funksie wat 88 eenvoudige kaarte van my eie skepping bevat. Sedertdien het ek 'n klomp kort items op sommige van die kaarte neergeskryf, en ek het geleer hoe hulle goeie inligting kan illustreer en belangrike besonderhede kan verberg. Op 'n stadium het ek gesê ek is klaar daarmee. Wel, ek was nie. Hier is nog een, oor die dood. Geniet dit!
Die gegewens wat gebruik is om die onderstaande tabel te maak, is afkomstig van 'n 2008 CDC-verslag wat gebaseer is op syfers uit 2005. Ideaal gesproke sou ons meer opgedateerde inligting hê, maar hulle bladsy oor sterftetabelle dui aan dat daar niks meer nuut is oor staats- bystaatlike oorsake van dood.
Gegee bron: Centers for Disease Control and Prevention. Kaart deur Ben Blatt/Leisteen.
Die kaart hierbo, ingesluit in die oorspronklike interaktiewe, toon die algemeenste oorsake van sterftes, uitgesonderd hartsiektes en kanker. Die rede vir die uitsluitings was om meer geografiese variasie te skep. Hartsiektes en kanker, die twee grootste oorsake van sterftes in elke staat, is verantwoordelik vir meer sterftes as die volgende agt sterftes saam
In hierdie eerste twee kaarte sien ons nog net vyf oorsake van dood: hartsiektes, kanker, beroerte, ongelukke en respiratoriese siektes. Geïnspireer deur 'n onverwante kaart oor regionalisme in musiekvoorkeure, het ek 'n kaart in die oorspronklike interaktiewe geskep wat aantoon watter oorsaak (in die nasionale top 10) elke staat beïnvloed teen 'n koers wat die meeste buite verhouding is met wat 'n mens sou verwag op grond van die nasionale tariewe. (Ek het dit gemeet aan die hand van 'n verhouding tussen staatskoers en nasionale koers, ook bekend as die liggingskwosiënt.)
Die 10 oorsake wat deur die CDC geklassifiseer word, is "siektes van die hart" (hartsiektes), "kwaadaardige neoplasmas" (kanker), "chroniese laer respiratoriese siektes" (respiratoriese siektes), "serebrovaskulêre siektes" (beroerte), "ongelukke" 'Alzheimer se siekte', 'diabetes mellitus' (diabetes), 'griep en longontsteking', 'nefritis, nefrotiese sindroom en nefrose' (niersiektes) en 'septisemie'.
Ek het hierdie kaart ingesluit omdat dit 'n paar dinge illustreer wat die ander twee nie doen nie, veral die regionalisme in siektes soos septisemie en niersiektes. Maar hierdie kaart - soos baie kaarte wat beweer dat dit kenmerke toon wat bedoel is om 'duidelik' of 'buite verhouding' te wees - kan misleidend wees as dit nie reg gelees word nie. In die eerste plek kan u nie vergelykings maak tussen state nie. As u na hierdie kaart kyk, sou u waarskynlik nie kon raai dat Utah die sesde hoogste diabetesgraad in die land het nie. Diabetes is toevallig die enigste siekte wat Utah die meeste buite verhouding tref. Louisiana het 'n hoër sterftesyfer as enige ander toestand, maar word selfs onproportioneel geraak deur niersiekte.
As u belangstel in 'n geografiese variasie van die oorsaak van sterftes, het ek aanbeveel om deur die data te kyk (hetsy op die CDC -webwerf of maklik op hierdie webwerf georganiseer). Maar ek besef ook dat datatabelle nie so lekker soos kaarte is nie, so hieronder is 'n poging om die getalle op 'n meer gedetailleerde, maar steeds visuele manier af te breek. Neem byvoorbeeld hierdie kaart wat toon aan watter state meer mense aan ongelukke sterf as die nasionale gemiddelde.
Daar moet op gelet word dat die koers van elke staat vergelyk word met die nasionale gemiddelde, nie die mediaan nie. Daarom kan 30 state meer sterftes kry as die nasionale gemiddelde.
Dit moet ook duidelik wees dat hierdie data nie deur die staat genormaliseer word nie. Dit beteken dat 'n doodsoorsaak in sy eie staat ongewoon kan wees, maar steeds hoër is as die nasionale gemiddelde. Byvoorbeeld, 'n persoon uit Alabama sterf aan elke een van die land se top 10 oorsake van dood in 'n ouderdomsaangepaste koers wat die nasionale gemiddelde oorskry.
Daarteenoor is die ouderdomsaangepaste sterftesyfers vir die top 10 oorsake van sterftes almal in Minnesota laer as op nasionale vlak. Dit is dus logies dat die mees onlangse ramings deur die CDC die lewensverwagting in Minnesota byna vyf jaar langer as in Alabama het.
Hieronder is kaarte vir die ander top agt sterftes. Ongelukke is die vierde grootste oorsaak en hartsiektes is die eerste. Die res word in opeenvolgende volgorde aangebied.
Grondbewaring Die regering het boere begin verlig deur president New York, Franklin D. Roosevelt. Roosevelt het geglo dat dit die federale regering se plig was om die Amerikaanse mense te help om deur die slegte tye soos die Dust Bowl te kom. Gedurende die eerste drie maande van sy presidentskap is 'n bestendige stroom wetsontwerpe goedgekeur om armoede te verlig, werkloosheid te verminder en ekonomiese herstel te bespoedig. Alhoewel hierdie eksperimentele programme die depressie nie beëindig het nie, het die New Deal die Amerikaanse volk ontsaglik gehelp deur na hul basiese behoeftes te kyk en hulle die waardigheid van werk en hoop te gee tydens moeilike tye. Hugh Hammond Bennett, bekend as die vader van Soil Conservation, het 'n veldtog gelei om die boerderypraktyke te hervorm, voordat Roosevelt president geword het. Bennett het 'n beroep gedoen op ". 'n geweldige nasionale ontwaking vir die behoefte aan aksie om ons landboupraktyke te verbeter. " Hy dring aan op 'n nuwe benadering tot boerdery om soortgelyke rampe te vermy. In April 1935 was Bennett op pad om te getuig voor 'n kongreskomitee oor sy veldbewaringsveldtog toe hy verneem van 'n stofstorm wat uit die westelike vlaktes in die hoofstad waai. Uiteindelik het hy geglo dat hy tasbare bewyse sou hê van die gevolge van slegte boerderypraktyke. Terwyl die stof oor Washington gaan lê en die middagson uitvee, het Bennett uitgeroep: 'Dit is waaroor ek gepraat het, menere, en die kongres het gereageer deur die Wet op die Bewaring van Grond van 1935 deur te neem. Boonop het die Roosevelt -administrasie ook plaas sy volle gewig en gesag agter die verbetering van boerdery tegnieke om 'n herhaling van die stofkom te voorkom. President Roosevelt het beveel dat die Civilian Conservation Corps 'n reusegordel van meer as 200 miljoen bome van Kanada na Abilene, Texas, moet plant om die wind te breek, water in die grond te hou en die grond self te hou. Die administrasie het ook begin om boere op te voed oor grondbewaring en antirosie tegnieke, insluitend wisselbou, strookboerdery, kontoerploeg, terrasering en ander voordelige boerderypraktyke. In 1937 begin die federale regering 'n aggressiewe veldtog om Dust Bowlers aan te moedig om plant- en ploegmetodes te gebruik wat die grond bespaar. Die regering het die huiwerige boere 'n dollar per hektaar betaal om een ​​van die nuwe metodes te beoefen. Teen 1938 het die massiewe bewaringspoging die hoeveelheid blaasgrond met 65 persent verminder. Nietemin het die land nie 'n behoorlike bestaan ​​gelewer nie. In die herfs van 1939, na byna 'n dekade van vuil en stof, het die lug uiteindelik oopgegaan. Toe die reën terugkom, het droë lande gou weer hul goue koring opgelewer, en net so vinnig as wat dit begin het, was die Dust Bowl gelukkig gelukkig verby.
Coronavirus -gevalle in die VSA, wêreldwyd
Hieronder vind u kaarte en kaarte van The Associated Press wat die aantal gevalle van koronavirus in die Verenigde State en die wêreld toon.
Opgedateer om 16:26 op Donderdag 19 Maart 2020: Hierdie verhaal is opgedateer om onakkurate inligting wat deur die Colorado -departement van openbare gesondheid en omgewing aan The Colorado Sun verskaf is, reg te stel.
Opgedateer om 08:50 op Sondag 22 Maart 2020: Hierdie verhaal is opgedateer om onakkurate inligting wat deur die Colorado -departement van openbare gesondheid en omgewing aan The Colorado Sun verskaf is, reg te stel.
Opgedateer om 16:17 op Woensdag 25 Maart 2020: Hierdie verhaal is opgedateer om onakkurate inligting reg te stel wat aan die Colorado Sun van die Colorado -departement van openbare gesondheid en omgewing verskaf is.
Die Colorado Sun het geen betaalmuur nie, wat beteken dat lesers nie hoef te betaal vir toegang tot stories nie. Ons glo dat mense wat geraak word, belangrike inligting moet sien, of dit nou 'n openbare gesondheidskrisis is, ondersoekende verslagdoening of om wetgewers aanspreeklik te hou.
Hierdie beriggewing hang af op ondersteuning van lesers soos jy. Vir slegs $ 5 per maand kan u belê in 'n ingeligte gemeenskap.
Polio verslaan, die siekte wat Amerika verlam het
Tienduisende Amerikaners - in die eerste helfte van die 20ste eeu - is deur poliomyelitis getref. Polio, soos dit bekend is, is 'n siekte wat die sentrale senuweestelsel aanval en sy slagoffers dikwels gedeeltelik of heeltemal verlam laat.
Die kenmerke van die Polio Era was kinders op krukke en in ysterlonge, geslote swembaddens, teaters wat filmgangers waarsku om nie te na aan mekaar te sit nie.
Op 12 April 2015 vier ons die 60ste herdenking van 'n entstof wat deur Jonas Salk ontwikkel is en wat die siekte voorkom en uiteindelik tot sy merkwaardige afname lei. Die bekendstelling van die entstof in 1955 was een van die grootste mediese vooruitgang in die Amerikaanse geskiedenis.
'N Verpleegster berei kinders voor vir 'n polio -entstof wat in 1954 onderneem is om die entstof op laerskoolleerlinge in Pittsburgh te toets. Bettmann/CORBIS steek onderskrif weg
'N Verpleegster berei kinders voor vir 'n polio -entstof wat in 1954 onderneem is om die entstof op laerskoolleerlinge in Pittsburgh te toets.
Dink daaraan: tussen 1937 en 1997 beraam Post-Polio Health International in een tabel dat meer as 457,000 mense in die VSA-en honderde duisende meer regoor die wêreld-aan een of ander vorm van polio gely het. Duisende en duisende is alleen in hierdie land verlam.
Binne twee jaar na die aankondiging van 1955 het Amerikaanse poliogevalle met 85 tot 90 persent gedaal, berig Joe Palca van NPR.
Maar, soos dikwels die geval is, vertel die statistieke - selfs dramatiese statistieke - nie die volledige verhaal nie. Laat ons dus luister na 'n paar kontemporêre Amerikaners wat deur die gruwel gepraat het oor die siekte - en oor die nederlaag daarvan.
David M. Oshinsky (70) is 'n professor in geskiedenis aan die Universiteit van New York en direkteur van die Afdeling Mediese Geesteswetenskappe aan die NYU-Langone Mediese Sentrum. Sy boek, Polio: 'n Amerikaanse verhaal, het die Pulitzer -prys vir geskiedenis in 2006 gewen. Walter A. Orenstein, 67, is 'n professor in medisyne, kindergeneeskunde en globale gesondheid aan die Emory Universiteit. Hy is ook mede -direkteur van die Emory Vaccine Center.
1) Wanneer was die polio -epidemie op sy ergste in die Verenigde State? 'Polio was in die vroeë vyftigerjare op sy hoogtepunt', sê Oshinsky, 'net soos die Salk -entstof getoets is en' veilig, effektief en kragtig 'gevind is. "
2) Hoe reageer die publiek - watter voorsorgmaatreëls tref mense, watter mites word versprei? "Die publiek was verskriklik en verstaanbaar bang vir polio," sê Oshinsky, wat grootgeword het in Queens, NY. "Daar was geen voorkoming en geen genesing nie. Almal was in gevaar, veral kinders. Daar was niks wat 'n ouer kon doen om die gesin te beskerm nie . Ek het in hierdie era grootgeword. Elke somer kom polio soos The Plague. Strande en swembaddens sou toemaak - vanweë die vrees dat die poliovirus deur die water gedra word. Kinders moes weg van die skare sê, daarom word hulle dikwels uit die bioskope verbied. , rolbalbane en dies meer. My ma het elke dag 'n 'poliotoets' vir ons gegee: Kan ons aan ons tone raak en ons kin op ons bors sit? Elke maagpyn of styfheid veroorsaak paniek. Was dit polio? Ek onthou die aaklige foto's van kinders op krukke, in rolstoele en ysterlonge. En om in September terug te kom skool toe om die leë lessenaars te sien waar die kinders nie teruggekeer het nie. "
'N Verpleegster help 'n 27-jarige pasiënt in 1954 in 'n ysterlong in Syracuse, NY. AP steek onderskrif weg
'N Verpleegster help 'n 27-jarige pasiënt in 1954 in 'n ysterlong in Syracuse, NY.
3) Watter kulturele veranderinge het in Amerika plaasgevind as gevolg van die polio -uitbrake en as gevolg van die genesing daarvan? "Gerugte het versprei dat koeldrank verantwoordelik was - of te veel reën of hitte," sê Oshinsky. "Op sommige plekke het mense opgehou om papiergeld te hanteer en geweier om hande te skud. Maar meestal het mense gemobiliseer om die siekte te beveg deur geld in te samel vir die March of Dimes, wat ons 'n lewensreddende beskermende entstof beloof het. En uiteindelik het dit ons twee entstowwe-die ingespuitde doodgemaakte virus-weergawe van Jonas Salk en die orale lewende virus-weergawe van Albert Sabin. "
4) Hoe was die land anders voor - en daarna - die polio -skrik? 'Die woord dat die Salk -entstof suksesvol was, het een van die grootste vieringe in die moderne Amerikaanse geskiedenis begin', onthou Oshinsky. "Die datum was 12 April 1955 - die aankondiging kom van Ann Arbor, Mich. Kerkklokke, fabrieksfluitjies blaas. Mense hardloop huilend in die strate. President Eisenhower nooi Jonas Salk na die Withuis, waar hy verstik terwyl hy Salk bedank vir die redding van die kinders van die wêreld - 'n ikoniese oomblik, die hoogtepunt van die Amerikaanse geloof in navorsing en wetenskap. Entstowwe het 'n natuurlike deel van kinderversorging geword. "
5) Wanneer en wat was die proses vir Jonas Salk en sy entstof, en wanneer was sy ah-ha-oomblik? 'Salk se' Eureka Moment 'kom toe hy besef dat sy entstof teen virusse hoë teenliggaampies by kinders produseer, na 'n reeks eksperimente in die vroeë vyftigerjare,' sê Oshinsky. "En sy entstof is in 1955 bekragtig, na aanleiding van die grootste openbare gesondheidseksperiment in die Amerikaanse geskiedenis, met byna 2 miljoen skoolkinders, sommige het die regte entstof gekry, die ander 'n soortgelyke placebo. Die resultate het 'n jaar geneem was buitengewoon. "
6) Wat het Albert Sabin bygedra tot die uitwissing van die siekte? 'Sabin kon nie sy orale lewende virus-entstof in die VSA toets nie, omdat soveel kinders reeds met die Salk-entstof ingeënt is,' verduidelik Oshinky. "Dus, in een van die groot verhale van die Koue Oorlog, is hy toegelaat om na die Sowjetunie en Oos -Europa te gaan om daar te toets. Hulle het byna 70 miljoen kinders - die heerlikheid van onderdrukkende polisiestate - en die resultate Die Sabin -entstof was uiters effektief en het die wêreld twee wonderlike entstowwe teen polio gegee. "
7) Wat is die kans dat polio na die VSA sal terugkeer of dat iets so ernstigs sulke kritieke epidemievlakke sal bereik? "Die kans dat polio na die VSA terugkeer, is skraal, maar nie nul nie," sê Walter A. Orenstein. "Die hoofrede is die Global Polio Eradication Initiative (GPEI). Toe dit in 1988 begin het, was daar na raming 350 000 mense in daardie jaar alleenlik verlam deur polio. Daarteenoor was daar in 2014 slegs 359 gevalle, meer as 99 persentasieverlaging. In 1988 was daar 125 lande wat as endemies vir polio beskou word. Met ander woorde, hierdie lande het voortdurende sirkulasie van poliovirusse. In 2014 word slegs drie lande as endemies beskou: Pakistan, Afghanistan en Nigerië. risiko is om uitroeiing nie te voltooi nie en, nog erger, 'n terugslag in die pogings om die virus te bekamp, ​​in welke geval daar moontlik 'n wêreldwye herlewing is. Werk in vennootskap met die GPEI die beste manier om die risiko vir terugkeer van polio na die VSA "
Dr Albert B. Sabin (regs) en dr. Jonas Salk in Washington in 1955. Henry Griffin/AP steek onderskrif weg
Dr Albert B. Sabin (regs) en dr. Jonas Salk in Washington in 1955.
8) Hoe kan ons dit voorkom? 'Solank poliovirusse oral rondloop', sê Orenstein, 'is die moontlikheid dat die virus na die VSA uitgevoer kan word. Control se advieskomitee oor immuniseringspraktyke en reisigers na gebiede waar polio endemies of epidemies is, moet ten minste een ekstra entstof ontvang. jaar - moet 'n dosis polio -entstof ontvang ten minste vier weke voor die buiteland en nie meer as 12 maande voor die reis nie. "
9) Hoe het Jonas Salk - en ander entstofvervaardigers - omgegaan met mense wat nie in die entstof geglo het nie? "Gedurende die tydperk toe Jonas Salk die geïnaktiveerde polio -entstof, of IPV, ontwikkel het, was daar nie veel teenkanting teen entstowwe nie," sê Orenstein, wat in die Bronx grootgeword het. "Mense was regtig bang vir polio en die jaarlikse epidemies - wat gedurende die vroeë vyftigerjare meer as 15 000 mense elke jaar in die Amerikaanse IPV verlam het, is as 'n wonderwerk beskou. Ek onthou dat ek in die tweede graad was toe die Salk -polio -entstof toegelaat is en daar om 'n inentingsveldtog in my skool te wees. Ek was ook nie so opgewonde daaroor om 'n kans te kry vir iets waarvan ek niks weet nie. Ek onthou dat my ma vir my gesê het: 'Beter as om te huil as om te huil.' Dit is hoe waardeer die entstof was. "
Salk Polio -entstof het vreesaanjaende siektes oorwin
Polio Pioneer help oorlewendes om sterk te bly
Orenstein sê deesdae: "Entstowwe is in 'n sekere sin die slagoffers van hul eie sukses. Siektes wat jare gelede soveel vrees veroorsaak het, veroorsaak vandag min vrees omdat ouers van vandag nog nooit sulke gevalle gesien het nie. Dit is vir hulle artefakte van die geskiedenis. Maar omdat almal van die infeksies wat deur entstowwe voorkom word steeds êrens in die wêreld versprei, is die moontlikheid van groot herhalings moontlik as die patogene weer in bevolkingsgroepe met 'n lae inentingsdekking ingebring word. "
Die wêreld het sy benadering tot gesondheid verander ná die griep van 1918. Sal dit gebeur ná die uitbreek van COVID-19?
Aangesien die wêreld te kampe het met 'n wêreldwye gesondheidsgeval wat COVID-19 is, trek baie parallelle met 'n pandemie van 'n ander aansteeklike siekte en ndash-griep wat die wêreld net meer as 100 jaar gelede met 'n storm laat waai het. Ons moet teen hoop hoop dat hierdie een nie so erg is nie, maar die griep van 1918 het belangrike langtermyngevolge gehad, en nie in die minste nie vir die manier waarop lande gesondheidsorg lewer. Kan COVID-19 dieselfde doen?
Volgens die huidige ramings het die grieppandemie van 1918 minstens 50 miljoen lewens, oftewel 2,5 persent van die wêreldbevolking, geëis. Dit het in drie golwe oor die wêreld gespoel. 'N Relatief ligte golf in die vroeë maande van 1918 is gevolg deur 'n veel dodeliker tweede golf wat einde Augustus uitgebars het. Dit het teen die einde van die jaar teruggegaan, maar eers in die vroeë maande van 1919 herhaal deur 'n derde en laaste golf wat tussen die ander twee ernstig was. Die oorgrote meerderheid van die sterftes het plaasgevind in die 13 weke tussen middel September en middel Desember 1918. Dit was 'n ware vloedgolf van dood en die ergste sedert die Swart Dood van die 14de eeu en moontlik in die hele menslike geskiedenis.
Griep en COVID-19 is verskillende siektes, maar hulle het sekere dinge gemeen. Hulle is albei respiratoriese siektes, versprei op die asem en hande sowel as tot 'n mate via oppervlaktes. Albei word deur virusse veroorsaak, en albei is hoogs aansteeklik. COVID-19 maak 'n aansienlik groter deel van die mense wat hy besmet dood as die seisoenale griep, maar dit is nog nie duidelik hoe dit, ten opsigte van dodelikheid, die pandemiese griep kan opspoor en die soort wat die ramp in 1918 veroorsaak het, kan vernietig nie. Albei is die sogenaamde & ldquocrowd -siektes & rdquo, wat die maklikste versprei as mense by hoë digthede saamgepak word en byvoorbeeld in favelas of loopgrawe. Dit is een van die redes waarom historici saamstem dat die pandemie van 1918 die einde van die Eerste Wêreldoorlog bespoedig het, aangesien albei kante in die laaste maande van die konflik soveel troepe aan die siekte verloor het en 'n silwer randjie gehad het.
Meningsiektes vererger menslike ongelykhede. Alhoewel almal min of meer vatbaar is, is diegene wat in oorvol en sub-standaard akkommodasie woon meer vatbaar as die meeste. Ondervoeding, oorwerk en onderliggende toestande kan 'n persoon se immuungebrek in gevaar stel. As hulle boonop nie toegang tot gesondheidsorg van goeie gehalte het nie, word hulle selfs meer vatbaar. Vandag, soos in 1918, val hierdie nadele dikwels saam, wat beteken dat die armes, die werkersklasse en die wat in minder ontwikkelde lande woon, die ergste ly onder 'n epidemie. Om dit te illustreer, het na raming 18 miljoen Indiërs gesterf tydens die griep van 1918 en die hoogste dodetal in enige land, in absolute getalle, en die ekwivalent van die wêreldwye dodetal van die Eerste Wêreldoorlog.
In 1918 was die verklaring vir hierdie ongelykhede anders. Eugenetika was toe 'n algemene siening, en bevoorregte elite het op werkers en armes as minderwaardige kategorieë van die mens neergesien, wat nie die dryfkrag gehad het om 'n beter lewenstandaard te bereik nie. As hulle siek was en gesterf het as gevolg van tifus, cholera en ander skaresiektes, was die redes daarvoor inherent, eerder as om in hul dikwels afgrondige lewensomstandighede te voorkom. In die konteks van 'n epidemie het openbare gesondheid in die algemeen verwys na 'n reeks maatreëls wat ontwerp is om die elite te beskerm teen die besmettende invloed van die siek onderklasse. Toe builpes byvoorbeeld in 1896 in Indië uitbreek, het die Britse koloniale owerhede 'n wrede veldtog vir volksgesondheid ingestel wat die ontsmetting, beroking en soms verbranding van inheemse Indiese huise tot op die grond behels het. Aanvanklik het hulle ten minste geweier om te glo dat die siekte deur rottevlooie versprei is. As hulle dit gedoen het, sou hulle besef het dat 'n beter strategie moontlik sou gewees het om ingevoerde goedere eerder as mense te ondersoek, en om geboue te ontrat eerder as om dit te ontsmet.
Gesondheidsorg was toe ook baie meer gefragmenteer. In geïndustrialiseerde lande het die meeste dokters óf vir hulself gewerk óf deur finansies deur liefdadigheidsorganisasies of godsdienstige instellings gefinansier, en baie mense het glad nie toegang daartoe gehad nie. Virus was 'n relatief nuwe konsep in 1918, en toe griep kom, was dokters amper hulpeloos. Hulle het geen betroubare diagnostiese toets gehad nie, geen effektiewe entstof, geen antivirale middels en geen antibiotika nie, wat moontlik die bakteriese komplikasies van die griep wat die meeste van die slagoffers doodgemaak het, behandel het in die vorm van longontsteking. Openbare gesondheidsmaatreëls en veral maatskaplike distansieringsmaatreëls soos kwarantyn wat ons vandag weer kan gebruik en effektief kan wees, maar dit is dikwels te laat geïmplementeer, omdat griep nie 'n aanmeldbare siekte was in 1918 nie. Dit het beteken dat dokters verplig was om gevalle by die owerhede, wat weer beteken het dat die owerhede nie die pandemie kon sien kom nie.
Die les wat die gesondheidsowerhede uit die ramp van 1918 geneem het, was dat dit nie meer redelik was om individue die skuld te gee dat hulle 'n aansteeklike siekte opdoen nie, en ook nie om hulle in isolasie te behandel nie. In die 1920's het baie regerings die konsep van gesosialiseerde medisyne en gesondheidsorg vir almal omhels, gratis by aflewering. Rusland was die eerste land wat 'n gesentraliseerde openbare gesondheidsorgstelsel ingestel het, wat deur 'n staatsversekeringskema gefinansier is, maar Duitsland, Frankryk en die Verenigde Koninkryk het uiteindelik die voorbeeld gevolg. Die VSA het 'n ander pad gevolg, en het verkies dat werkgewersgebaseerde versekeringskemas en -dash wat vanaf die 1930's begin groei het, maar al hierdie lande het stappe gedoen om gesondheidsorg te konsolideer en die toegang daartoe uit te brei in die na-griepjare.
Baie lande het ook gesondheidsministeries in die 1920's gestig of opgeknap. Dit was 'n direkte gevolg van die pandemie waartydens leiers oor openbare gesondheid óf heeltemal uit die kabinetsvergaderings weggelaat is, óf verminder is tot pleidooi vir geld en magte van ander departemente. Lande erken ook die noodsaaklikheid om openbare gesondheid op internasionale vlak te koördineer, aangesien aansteeklike siektes duidelik nie grense respekteer nie. In 1919 word 'n internasionale buro vir die bestryding van epidemies in Wene, Oostenryk, geopen, en 'n voorloper, tesame met die gesondheidstak van die kortstondige Volkebond, van die huidige World Health Organization (WHO).
Honderd jaar na die griep van 1918 bied die WGO 'n wêreldwye reaksie op 'n wêreldwye bedreiging. Maar die WGO word onderfinansier deur sy lidlande, waarvan baie sy aanbevelings geïgnoreer het, insluitend die een om nie grense te sluit nie. COVID-19 het aangebreek op 'n tydstip dat Europese lande debatteer of hul gesondheidsorgstelsels, wat nou onder die druk van groter wordende bevolkingsgroepe, nog steeds geskik is, en wanneer die VSA debatteer oor hoe universeel sy stelsel werklik is.