Die Hartseer Vrou – Rusplekkies op my Geloofspad
In die Nuwe Testament vind ons dat daar na drie tipes Joodse Skrifgeleerdes of Teoloë verwys word. Een van hulle was die Fariseërs. Die naam Fariseër kom van die Hebreeuse woord pharash wat beteken 'om jouself af te sonder'. Hulle was besonder nougeset om die detail van die Wet van Moses na te kom; maar hoewel daar baie akkuraatheid in hulle leerstellings was, was dit meer 'n vorm godsdiens as iets anders. In Matt 23:23 het Jesus hulle gekritiseer, want hulle was so nougeset om die Wet na te kom dat hulle selfs tiendes van hulle speserye gegee het, maar in sake soos genade en regverdigheid was hulle veragter. Die feit dat hulle die Wet van Moses goed geken het en in detail die voorskrifte probeer nakom het, het hulle effe aanmatigend van geaardheid gemaak. Hierdie party was die populêre party in Jesus se tyd. Hulle het veral aanstoot geneem met Jesus se bediening en die mense se opinie oor Hom. Dit het hulle ook frustreer dat hulle Hom nie kon uitvang oor sake van die Wet nie. Teen hierdie agtergrond, kort voor Jesus se kruisiging, nooi so 'n Fariseër toe vir Jesus uit om by hom te gaan eet, en wat se ete was dit nie!
Met sy aankoms daar, was Jesus alreeds anders hanteer as die ander gaste (wat heel waarskynlik mede-Fariseërs was). Getrou volgens die etiket van daardie tyd, is die gaste met 'n kus verwelkom voordat hulle voete gewas en afgedroog was deur die slawe of slavinne, want daar was streng reëls wat nagekom moes word voordat die Fariseërs kon eet. Hulle hoofde is ook met 'n welriekende salfolie ingesmeer, as 'n reukweerder en ook omdat die klimaat geneig was om die mense se velle uit te droog en goeie salfolie duur was. Uit die verhaal blyk dit dat al die gaste so behandel was, behalwe Jesus. Die wyse waarop Hy behandel was, het dit duidelik laat blyk dat hy nie as 'een van ons' geag was nie. Hy het nie 'n kus van verwelkoming ontvang nie. Sy voete was nie gewas nie en Sy hoof was nie gesalf nie. Hy was die 'swartskaap' by die etenstafel, die buitestaander. Ons kan dit nie as 'n feit stel nie, maar ons kan aflei dat Jesus heel waarskynlik uit geveinsde vriendelikheid genooi was – met 'n verskuilde agenda. Hulle was net besig om te eet, toe daar skielik 'n vrou die vertrek binnekom en 'n drama ontvou. Kom luister hoe Don Francisco die verhaal dramatiseer of anders lees saam met my die verhaal:
Luk 7:36-50 En een van die Fariseërs het Hom genooi om by hom te eet; en Hy het in die huis van die Fariseër gekom en aan tafel gegaan. (37) En toe 'n vrou in die stad, wat 'n sondares was, verneem dat Hy in die Fariseër se huis aan tafel was, het sy 'n albaste fles met salf gebring (38) en agter by sy voete gaan staan en geween; en sy het sy voete begin natmaak met haar trane en hulle afgedroog met die hare van haar hoof; en sy het sy voete gesoen en met salf gesalf. (39) Toe die Fariseër wat Hom genooi het, dit sien, sê hy by homself: Hy, as Hy 'n profeet was, sou geweet het wie en watter soort vrou dit is wat Hom aanraak; want sy is 'n sondares. (40) En Jesus antwoord en sê vir hom: Simon, Ek het iets om aan jou te sê. En hy antwoord: Meester, spreek. (41) Hy sê toe: 'n Sekere geldskieter het twee skuldenaars gehad; die een het vyf honderd pennings geskuld en die ander een vyftig; (42) en omdat hulle niks gehad het om te betaal nie, het hy dit aan altwee geskenk. Sê nou, wie van hulle sal hom die meeste liefhê? (43) En Simon antwoord en sê: Ek veronderstel dié een aan wie hy die meeste geskenk het. En Hy antwoord hom: Jy het reg geoordeel. (44) Daarop draai Hy om na die vrou en sê vir Simon: Sien jy hierdie vrou? Ek het in jou huis gekom—water het jy nie vir my voete gegee nie; maar sy het met haar trane my voete natgemaak en met die hare van haar hoof afgedroog. (45) 'n Soen het jy My nie gegee nie; maar sy het, vandat sy ingekom het, nie opgehou om my voete te soen nie. (46) Met olie het jy my hoof nie gesalf nie; maar sy het my voete met salf gesalf. (47) Daarom sê Ek vir jou: Haar sondes wat baie is, is vergewe, want sy het baie liefgehad; maar hy vir wie weinig vergewe is, het weinig lief. (48) En Hy sê vir haar: Jou sondes is vergewe. (49) Toe begin die wat aan tafel was, by hulleself te sê: Wie is hierdie man wat selfs die sondes vergewe? (50) En Hy sê vir die vrou: Jou geloof het jou gered; gaan in vrede.
Daar is 'n paar dinge uit hierdie verhaal wat my getref het, behalwe vir die blatante manier waarop Jesus misken was:
Die hartseer vrou se trane
Die eerste ding was hierdie hartseer vrou se trane. Mens kan nie vooraf besluit om te huil nie; en nog minder hoe baie trane jy gaan stort. Ek glo dus met my hele hart dat hierdie vrou, gebroke uit 'n geweldige sondebesef nadat sy waarskynlik vir Jesus iewers gehoor preek het, besluit het dat sy Jesus se voete gaan salf met daardie duur olie, al is dit ook in die huis van 'n Fariseër en al is Hy ook besig met 'n ete by 'n belangrike persoon. Ek kan myself indink hoedat die grootsheid van haar besluit, haar op die pad oorweldig het en hoedat sy – verworpeling van die samelewing – vas besluit het sy gaan dit doen; en niemand gaan haar keer nie. Ek kan myself indink hoedat, toe sy naby die huis gekom het, die trane alreeds moes begin vloei het. En ek kan in my geestesoog sien hoedat, toe sy Jesus daar sien, die dam gebreek het en sy met rou snikke agter Hom moes gaan kniel het. Jesus sou op Sy sy gesit-lê het, want die Jode het nie stoele gebruik nie, maar kussings om op die grond mee te sit. Terwyl sy daar gekniel het en die trane warm oor haar wange gebrand het, sou die gewassery van Sy voete spontaan onder salwing van die Heilige Gees plaasgevind het – voete gewas met baie trane gestort onder sware sondebesef – bonatuurlik baie trane; want mens sal baie moet huil om so baie te huil dat jy iemand se voete kan was en dit so nat word dat jy dit met jou hare kan afdroog.
Die toestand van hulle harte
Die tweede ding wat my opval, is die toestand van die vrou en die Fariseër se harte. Lukas noem haar direk 'n sondares – en sy ontken dit nie, maar neem in diepe berou eienaarskap daarvan. Die Fariseër weer, slaan die hele petalje oënskynlik sonder emosie gade. Sonder om hom deur die gebeurtenis te onfterm, is al waaraan hy kan dink; dat Jesus nie 'n profeet kan wees nie want geen 'afgesonderde' sal toelaat dat iemand so sondig aan hom vat nie. Sy sondige toestand word versteek deur sy kleed van 'heiligheid' wat hy om hom dra. Jesus het egter geweet wat hy dink en die verhaal van die geldskieter aan hom vertel. 'n Penning of denarius was ongeveer 'n dag se loon; dus het die een omtrent twee maande se salaris geskuld en die ander omtrent 'n jaar en 'n half se salaris. Selfs nadat Jesus dit so eenvoudig verduidelik het, het of wou die Fariseër en sy vriende steeds nie verstaan nie. Hulle harte was nie ontvanklik vir die goeie nuus van die Koninkryk van God nie.
Jesus was nogtans bereid om beide die Fariseër en die sondige vrou te vergewe, mits hulle in berou en geloof na Hom toe kom. Die vrou het dit verstaan, maar die Fariseër nie. Ons lees in 1 Joh 1:9 As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig.
Dit is jou geloof wat jou red, nie dit wat jy doen nie
Jesus het vir die vrou gesê: "Jou sondes is vergewe… Jou geloof het jou gered." Lukas 7:48, 50a.
Die derdie ding wat my opval, is dat ons nie ons verlossing kan verdien nie. Alhoewel hierdie vrou 'n groot daad gedoen het, een wat uitstaan in die verhaal; was dit nie die daad wat haar gered het nie, dit was haar geloof. Vergifnis word uit genade deur Jesus aangebied, maar teen 'n groot prys – Sy dood. Dit wat Jesus aan die kruis gedoen het, word deur die geloof ontvang, daar waar Hy ons plek ingeneem het en die dood wat ons almal verdien, gesterf het. Daarom is verlossing 'n geskenk wat ons genadiglik ontvang deur geloof, wat die apostel Paulus in sy brief aan die Efesiese kerk sê.
Wanneer vergifnis deur geloof ontvang word, volg die vierde en laaste ding wat my opval:
Vergifnis bring vrede
Nadat Jesus aan die vrou gesê het dat haar sondes vergewe is, het haar geloof haar gered. Die verhaal eindig waar Hy haar vertel om in vrede te gaan (Luk 7:50.).
Diegene wie se sondes vergewe is, gaan in vrede. Hulle gaan lig weg met 'n groot skuld en skande las van hul skouers af. Dit is geen wonder dat sy Jesus se voete gesoen het nie. Ek kan in my verbeelding sien hoedat sy saggies deur haar trane, oor en oor sê, 'Dankie! Dankie! Dankie!' terwyl sy Jesus se voete uit dankbaarheid soen.
Jesus het gesê, "Vrede laat Ek vir julle na, my vrede gee Ek aan julle; nie soos die wêreld gee, gee Ek aan julle nie. Laat julle hart nie ontsteld word en bang wees nie." Joh 14:27
Die vrede wat Jesus bring, is 'n vrede waar ons nie meer bang hoef te wees vir die toekoms nie. Ons hoef nie meer bang te wees vir die dood of die graf nie. Ons sondes is vergewe, ons lewe!
Ons het vandag stilgestaan by een van die mooiste verhale oor vergifnis in die Bybel. Ek glo dat die paslik is om vandag, twee Sondae voor Goeie Vrydag, oor hierdie verhaal te mediteer. Miskien voel jy eensaam vandag. Dalk voel jy verlore omdat jou skuld so groot is. Of dalk voel jy skuldig omdat jy so lank laas tyd saam met God deurgebring het.
Sal jy die Here vandag vra om jou te oorweldig met Sy liefde? Sal jy Hom vra om jou te help om die omvang van jou skuld te besef? Loop na die Een wat sy arms wyd oop vir jou hou. Maak nie saak wie jy is of wat jy gedoen het nie. Jy is welkom om daarheen te kom. Daar is 'n plek waar jy diep van Sy liefde kan drink. Moenie dit nie vinnig afsluk nie. Drink diep. Neem jou tyd en proe daarvan. Die persoon wat Jesus verwelkom, aanbid Hom werklik, het 'n diepe bewussyn van sy skuld en is oorweldig met liefde en dankbaarheid oor Sy vergifnis. Die goeie nuus van die evangelie is dat ons magtige sondaars is, maar dat ons het 'n magtiger Verlosser het.