Betogers betoog op 5 Julie 2020 teen rassisme en polisie-brutaliteit in Amityville, New York. Foto deur Thomas A. Ferrara / Newsday RM / Getty Images
So het 'n redakteur van die Detroit Free Press betuig simpatie met die doelwitte van die betogers, maar sê hul 'aaklige slagspreuk' is 'vervreemd' vir die publiek, insluitend 'wit mense wat meer gerusgestel as bedreig voel' deur die polisie. Ander kenners aandring dat "aktiviste wat radikale verandering eis" die weg baan vir Trump se herverkiesing: "Defund the Police" is "musiek vir Trump se ore" omdat dit die Demokrate lok om hierdie vermoedelik ongewilde eis te onderskryf.
Hierdie kritici deel 'n aanname oor hoe verandering plaasvind: Bewegings moet die grootste deel van die publiek wen; sodra hulle dit gedoen het, vind daardie sentiment vinnig sy weg na beleidsveranderinge.
Verkiesingsveldtogte benodig 'n meerderheid kiesers. Nie-verkiesingsstrategieë doen dit nie.
Hierdie argument het verskeie probleme. Een daarvan is dat die regering so gereeld die wil van die meerderheid nie nakom nie. Statistiese ontledings wat openbare voorkeure en beleid vergelyk vind dat die opinies van nie-welgestelde mense "min of geen onafhanklike invloed op beleid het nie." Om die minste te sê, is geen waarborg vir verandering nie.
Ook problematies is die aanname dat radikale eise of optrede die publiek afskrik. Die empiriese getuienis is gemeng, maar die steun van 54% vir die onlangse verbranding van die polisie in Minneapolis, moet ons skepties maak oor konvensionele wysheid.
Maar die grootste probleem met die We-Must-Persuade-the-Majority-argument is dat die meeste progressiewe oorwinnings in die Amerikaanse geskiedenis nie meerderheidsteun geniet het toe hulle gewen is nie. In geval na geval het 'n radikale minderheid die funksionering van ondernemings en staatsinstellings ontwrig, wat probeer het om stabiliteit te herstel deur toegewings te gee en politici te beveel om dieselfde te doen.
Hul eie proklamasies van emansipasie
Voor die Burgeroorlog het Abraham Lincoln slawerny gekritiseer, maar teen onmiddellike afskaffing gekant. In 1837 het hy het dit geskryf "Slawerny is gebaseer op onreg en slegte beleid, maar dat die afkondiging van die opheffingsleer neig om te vergroot eerder as om die kwaad te verminder." Selfs 16 maande na die oorlog het Lincoln nog steeds benadruk dat 'my belangrikste doel in hierdie stryd is om die Unie te red', en dat 'as ek die Unie kan red sonder om 'n slaaf te bevry', dit sou doen. ' Volgens alle aanduidings het die meeste Noord-Blankes Lincoln se posisie gedeel.
In teenstelling hiermee het Frederick Douglass, wat voorheen verslaaf was, kritiek op diegene wat beweer dat hulle vryheid verkies en tog onrustig is, en gesê dat hulle 'gewasse wil hê sonder om die grond te ploeg', en 'die oseaan sonder die aaklige gebrul van sy vele waters.' Douglass het John Brown se aanval in 1859 op die Harpers Ferry-arsenaal gevier, wat slawerny in die middel van die debat gedwing het: "Totdat hierdie slag getref is, was die vooruitsig op vryheid dof, skaduagtig en onseker."
Gesneuwelde werkers het self 'n deurslaggewende rol gespeel. Deur die aanplantings te vlug, eiendom te verbrand, om vir die Unie te veg en talle ander dade van weerstand, het hulle die Konfederasie verswak en die leiers van die Unie gedwing om die pragmatiese logika van emansipasie te aanvaar as 'n manier om hul vyande te ondermyn. Hierdie 'algemene staking' van verslaafdes was 'n sleuteltema in die klassieke 1935-boek van WEB Du Bois Swart heropbou in Amerika, en daardie tesis is bevestig en uitgebrei deur meer onlangse geskiedkundiges. Volgens Vincent Harding se woorde was dit 'dapper swart mans en vrouens en kinders' wat 'hul eie emansipasieproklamasies opgestel en onderteken het en die tyd aangegryp het.'
Dit was dus 'n militante minderheid - verslaafde swart mense in die Suide, aangehelp deur afskaffers soos Douglass en Brown in die Noorde - wat die oorlog omgeskakel het om 'die Unie te red' in 'n anti-slawerny-rewolusie.
Die gematigdes raak vervreem
Die swart vryheidstryd 'n eeu later was ook die werk van 'n minderheid. Die grootste deel van die publiek het segregasie verkieslik verkies óf segregasie en die ontwrigtende taktiek van burgerregte-aktiviste gekritiseer. Selfs baie gevestigde swart leiers het die ontwrigtende benadering gekritiseer en eerder 'n suiwer wetlike strategie verkies.
In 'n 1961 Gallup poll, 61% van die respondente het die Vryheidsryers wat geïntegreerde busse in die Suide gery het, nie afkeur nie. 'N Soortgelyke persentasie veroordeel die sit-ins by middagete. Drie jaar later het 74% in 'n eggo van Lincoln gesê dat "massa-betogings deur negers waarskynlik die nege se saak vir rasse-gelykheid sal benadeel."
Sulke houdings het Martin Luther King jr. Se 1963 'Brief uit 'n tronk in Birmingham' geïnspireer, wat 'die wit matige', wat meer toegewyd is aan 'orde' as aan geregtigheid, briljant skeefgetrek het. ' King het later sy waarskuwings oor die vervreemding van "wit middelklas-ondersteuning" van die hand gewys sê, "Ek dink nie dat iemand wat werklik toegewyd is, heeltemal vervreem word deur taktieke nie." Uiteindelik, "ek dink nie in 'n sosiale rewolusie kan jy altyd ondersteuning van die gematigdes behou nie."
Soos die slawe wat die konfederale oorlogspoging gesaboteer het, het swart aktiviste van die 1960's teenkanting of ambivalensie van die meerderheid te kampe gehad. Hulle het daarin geslaag omdat hulle opgelê het massiewe en volgehoue ​​ekonomiese koste op die Suidelike elite deur middel van boikotte, sit-ins en ander middele. Dit was dus die blanke sake-eienaars in plekke soos Birmingham wat die eerste keer kapituleer het en wat die res van die Blanke magstruktuur - polisie, burgemeesters, wetgewers, ensovoorts - gelei het om desegregasie toe te laat.
Die wyse manne word geskud
'N Ander groot progressiewe oorwinning van daardie era, die Amerikaanse onttrekking uit Viëtnam, het om soortgelyke redes tot stand gekom. Die openbare mening en die Kongres was tot aan die einde van die oorlog in die omtrek. Baie belangriker was die vermindering van die Viëtnamese weerstand, veral die Tet-offensief wat in Januarie 1968 teen die Amerikaanse besetting en kliëntestelsel in Suid-Vietnam plaasgevind het.
Tet het twee beslissende verskuiwings gekataliseer. Een daarvan was onder Amerikaanse sakeleiers wat tot die gevolgtrekking gekom het dat die oorlog hul winste beïnvloed het. Die besluit van Lyndon Johnson in Maart 1968 om die oorlog te ontduik, kom vyf dae nadat hy met sy "Wyse Manne", 'n groep top-sakeleiers en voormalige regeringsamptenare, vergader het. Insider-rekeninge berig dat Johnson deur die vergadering "diep geskud is" en met "geen twyfel gelaat het dat 'n groot meerderheid van die wyse manne 'van mening is dat die huidige beleid op 'n einde kom nie.'
Tet het ook die opstand onder Amerikaanse soldate versnel. Die mense moes die oorlog toenemend ongehoorsaam, verlate, weier om aan te sluit of weer aan te meld, en het selfs die bevelvoerders wat hulle na die doodsending gestuur het, doodgemaak. Teen 1971 het militêre leiers gewaarsku teen ''n personeelskrisis wat grens aan 'n ramp', en hulle eis eintlik dat Nixon die onttrekking moet bespoedig. Ek en my mede-outeurs vertel hierdie verhaal in meer besonderhede in 'n nuwe boek, Kragheffings: hoe die 1% reëls is en wat 99% daaraan kan doen.
Die publieke opinie verskuif dikwels na die radikale. In 1966 was 59% gedink die Viëtnam-oorlog was 'moreel geregverdig'. 'N Dekade later was 70% gesê die oorlog was "fundamenteel verkeerd en immoreel." In die jare tussenin was daar radikale soos MLK veroordeel Amerikaanse ingryping in Viëtnam as 'een van die onregverdigste oorloë wat ooit in die geskiedenis van die wêreld geveg is.' Soos gewoonlik het die radikale 'n spervuur ​​van vitriol onder die loep gebring kommentators, en King en baie ander het met hul lewens vir hul radikalisme betaal.
Die les uit hierdie oorwinnings in die verlede is dat suksesvolle verandering nie afhang van meerderheidsmening nie, maar van die vermoë van die belangrikste deelnemers aan 'n stelsel om die stelsel te ontwrig: verslaafde swart mense in die Konfederasie, swart verbruikers in Birmingham, die Viëtnamese en Amerikaanse soldate in Viëtnam (of werkers in 'n werkplek, huurders in 'n gebou, ensovoorts).
Dit is 'n groot voordeel van nie-verkiesingsvorme van aktivisme. Verkiesingsveldtogte benodig 'n meerderheid kiesers. Nie-verkiesingsstrategieë doen dit nie.
Dit is nie dat die menings van die meerderheid irrelevant is nie. Dit is beslis goed om meer mense met u te vereenselwig. Die meeste radikale in die bogenoemde bewegings het dit besef. Hulle het die belangrikheid van organisering, verhoudings en opvoedkundige werk onder die publiek begryp. Hulle het mooi oor taktiek gedink.
Maar hulle het ook, soos King, besef dat 'u nie altyd die ondersteuning van die gematigdes kan behou nie'.
Kevin A. Young doseer geskiedenis aan die Universiteit van Massachusetts Amherst. Hy is 'n medeskrywer, saam met Tarun Banerjee en Michael Schwartz, van Levers of Power: How the 1% Rules and What the 99% Can Do Do It (Verso, July 2020) .. Stel belang in die nuwe boek van Kevin Young, Kragheffings: hoe die 1% reëls is en wat 99% daaraan kan doen? Lees 'n uittreksel hier.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Geskiedenis toon dat volgehoue, ontwrigtende proteswerk werk