Maandag 20 September – PvR Geloofsfamilie
18Ek het gedink dit is klaar met my en met my hoop op die Here. 19Die gedagte aan my ellende en my vreemdelingskap is gal en gif vir my; 20as ek daaroor nadink, draai my gedagtes vas. 21Maar dít sal ek ter harte neem en om dié rede bly ek hoop: 22deur die liefde van die Here het ons nie vergaan nie; daar is geen einde aan sy ontferming nie, 23dit is elke môre nuut. U trou is groot.
In hoofstuk 3 van Klaagliedere is 'n individu aan die woord. Indien jy die hele hoofstuk sou lees, sou dit klink asof ons by HOOP se begrafnis staan. Die individu het opgegee en is reg om alle HOOP te begrawe. Wat die individu hier by die begrafnis sien is egter 'n wonderwerk, Hy sien dat God teenwoordig is. Hy sien dat God steeds liefhet en Homself oor die individu en die volk ontferm. Hierdie gewaarwording maak dat die individu weer HOOP vind en kan bely: Die Here is my lewe.
Wat is die dinge wat jou tans laat voel dat daar nie meer hoop is nie? Deel jou hart met die Here.
Waar in die afgelope naweek het jy God raakgesien of 'n straaltjie van hoop beleef? Indien jy werklik nie hierop positief kan antwoord nie, praat met 'n medegelowige en vra vir hulle die vraag.
In die aand voor jy gaan slaap praat met die Here. Vra vir Hom om alles waaroor jy gekla het en jou hoop vandag gesteel het nou weg te neem en stil te maak. Vra vir Hom om jou deur die nag te herstel en jou oë oop te maak om môre bewus te wees van die nuwe dag, God se liefde, Sy ontferming, en Sy hoop. (Gaan kyk na die huisgeloof in gister se erediens en leer van die "Boop" knoppie. Die knoppie kan jou en jou huisgesin help met 'n fisiese teken wanneer jy weer in klaagliedere verval om te onthou dat God elke oomblik nuut maak en dat jy weer nuut kan begin om hoop raak te sien.