Geskryf deur Charlie Gardner
Minder ruspes beteken minder kos vir die nageslag van hierdie groot tit. MMCez / Shutter
Net soos ons, dans die natuurlike wêreld na die ritmes van die seisoenale siklusse. Ons almal geniet die eerste voorstelle van die lente, terwyl bome in die blare beland, trekvoëls opdaag, bye en skoenlappers verskyn, en mans in stede begin kortbroek dra.
Hierdie tekens is tradisioneel die begin van 'n besige seisoen van groei en voortplanting vir baie spesies. Maar die klimaatstorting verander die tydsberekening van baie van die seisoenale leidrade van die natuurlike wêreld. Dit veroorsaak dat verskillende elemente van die lewende planeet met mekaar gesinkroniseer word, met potensieel rampspoedige gevolge vir ekosisteme.
Die lente kom vroeër aan in die wêreld se gematigde en poolstreke, maar die spesies wat daar woon reageer anders op die vooruitgang van die seisoen. Dit gebeur omdat hulle verskillende leidrade gebruik wat reageer op klimaatsverlies op verskillende maniere, indien enigsins.
Sarcodes sanguinea, algemeen bekend as die sneeuplante, blomme nadat die Noordwes-Amerikaanse lentesneeu gesmelt het. Jeffrey T. Kreulen
Sommige spesies kan byvoorbeeld reageer op die temperatuur wat 'n minimum drempel bereik, of die smelt van die laaste sneeu, leidrade wat vroeër plaasvind namate die wêreldtemperature styg en ongewone hittegolwe word meer algemeen. Ander reageer egter op die daglengte, wat nie deur die klimaatstorting beïnvloed word nie.
Aangesien die tydsberekening van die eeue-oue seisoenale leidrade verskil van klimaatsverlies, begin sommige spesies reeds op verskillende tye broei relatief tot ander waarmee hulle in wisselwerking is, soos hul prooi. Dit kan interaksies wat van kritieke belang is vir hul lewensiklus, ontwrig. Dit is 'n groeiende probleem wat bekend staan ​​as “fenologiese wanverhouding”.
Neem byvoorbeeld die voëls van Europese eikehout, soos die bloumeester, die grootvliegvlieg en die vliegvanger. Hulle is almal afhanklik van ruspes om hul kuikens te voed, maar die ruspes kom vroeër na vore as in die verlede, en die voëls kan nie tred hou nie. Afhangend van die spesie, kan die voëls slegs tien tot vyf dae voor die opkoms van ruspes opkom, afhangend van die spesie.
Gevolglik is die voëllystigheid die grootste na die periode van piek beskikbaarheid van die ruspes, en dit verminder hul voortplantingsukses. In Nederland het vliegvangerbevolkings dit veroorsaak crash met meer as 90%.
Sulke wanverbindings kan die meeste waargeneem word teenoor die pale, waar die temperatuur is baie vinniger styg as die wêreldgemiddelde. in die toendra van Groenland, die datum waarop insekte die meeste voorkom, het sedert die middel van die 1990's met meer as 'n dag per jaar gevorder. Die uitbroei-datums van die sanderling, 'n klein kusvoël, bly egter onveranderd.
Die voëls kan nie vroeër broei nie, want dit sal die kans vergroot dat hulle eiers aan arktiese jakkalse verloor. Na twee dekades van ongelyke verskuiwing in die voedselketting, is die belangrikste banket reeds verby wanneer sanderende kuikens gebore word, hoewel meer navorsing nodig is om te verstaan ​​hoe dit hul bevolking beïnvloed.
Mismatches is nie beperk tot interaksie tussen roofdier en prooi nie. Dit kan ook 'n invloed hê op eeue-oue vennootskappe tussen plante en hul bestuiwers. Die vroeë spin-orgidee lyk vaagweg soos die wyfie van die buffelagtige myn en soos die nou verwante bye-orgidee, stel feromone vry om die manlike bye te mislei om daarmee te pas. Sodoende bestuif die bye die blom per ongeluk.
Die tyd van die orgideë blom om saam te val met die kort venster tussen manlike en vroulike bye wat opduik, dus het die mannetjies niks mee te pas as blomme nie. Maar in warmer fonteine ​​is die vroeëre opkoms van wyfies sny hierdie venster, verminder waarskynlik die aantal bye wat hierdie orgideë besoek en bestuif. Gegewe die belangrikheid van insekbestuiwing vir die landbou en die werking van ekosisteme, sou die potensiaal vir sulke wanaanpassings groot kommer wek.
Miskien is dit nog kommerwekkender dat die gevolge van hierdie asinchronies nie net tot die betrokke spesies beperk is nie: dit mag wees kaskade reg deur 'n ekosisteem. Byvoorbeeld, verkeerde ooreenkomste tussen voëls en ruspes kan nie net sleg wees vir die voëls nie. Nou is dit minder geneig om in hul vroeë lewe gejag te word, kan ruspes aansienlik voorkom verminder die boom van die boom, en dit kan nadelige gevolge hê vir ander insek herbivore wat hulle wei, en op hul beurt die diere wat op hierdie insekte vreet.
'N Swart koper voed op gras. FotoRequest / Shutter
Navorsing oor die gevolge van die ekosisteem is nog in die kinderjare, maar eksperimente in Alaska dui daarop dat dit selfs tot die bydrae kan bydra terugvoer oor klimaat - prosesse wat globale verhitting versterk. Daar beteken die vroeë terugkeer van die migrasie van die Stille Oseaan, 'n wilde gans, dat die plante waarop dit voed meer massa verloor. Alhoewel die verandering goed is vir die gans, verander dit die ekosisteem van 'n netto absorberende koolstof na 'n netto-emitter, wat die klimaatstorting vererger.
Daar is nog baie wat ons nie verstaan ​​wat die gevolge van klimaatsvermindering op ons brose aard betref nie, en veral fenologiese verskille kompleks om te studeer. Maar wat duidelik is, is dat spesies en ekosisteme, wat reeds verswak is deur die vernietiging van die habitat, oor-oes, indringerspesies en besoedeling, 'n groot nuwe bedreiging inhou.
As ons 'n kans het om die lewende planeet te bewaar en die land te vermy uitsterwing van 'n miljoen spesies, dan moet ons meer doen as om die klimaatsverlies te stop. Ons moet ook in bewaring belê om wilde plante en diere te help om aan te pas by die veranderinge wat ons alreeds toegesluit het. Dit sal slegte nuus vir ons almal wees.
Charlie Gardner, dosent in bewaringsbiologie, Universiteit van Kent
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Hoe die klimaatstorting die natuurlike wêreld uit die weg ruim, en waarom ons almal bekommerd moet wees