Ons is almal uniek geskape deur Hom. Geen mens op aarde het die reg om af te kyk op iemand anders nie. Dan praat ek nie eers van hoe jy met mense praat of hoe jy hulle hanteer nie.
Soos die jare van jou lewe aanstap en jy al ouer word en jy in baie sirkels beweeg, vra jouself af, is jy daardie persoon oor wie mense mal is oor, hulle is dankbaar jy is deel van hulle kring, of jy is daardie persoon van wie mense eerder wegdeins.
Iewers tussen die mense is jy. Iewers beskryf die naam jou. As jy die woord oplees, wat sal jy kry. Kom ons vat die onbekende soos ‘n narsis.
As ek die woord narsis moet beskryf, sou ek sê dit klink vir my na ‘n vetplantjie. Dalk het die blare dorings, die kleur van die blommetjie sou geel wees. Die beskrywing van ‘n narsis op die webtuiste het my hoendervleis gegee.
Dan vra ek die Here, hoe kan ‘n mens so liefdeloos en koud leef. Hoekom jaag hulle die eie ek so na. Dink die meeste wat so ‘n persoon aan sy medemens kan gee op ‘n dag is om afwesig te wees. Die stilte word dan waardeer.
Met watter soort mens jy ook al te doen het in jou lewe, iemand wat jy nie verstaan of wat jou menswees ruk, gaan op jou knieë en dra hulle op aan die Here.
Die naweek het ek ‘n spinnekop gekry wat besig was om sy web-huisie te bou. Dit was ‘n groot een. Hy het seker gemaak dat sy magie nie sal honger ly nie. As ‘n mens daar sit en kyk, kan ek my verwonder aan hoe hy dit spin. Baie langer ure se werk. Die goggatjies wat vas gevlieg het sit en spartel in sy web. Hy gaan net dood gewoon aan met bou.
Wat ek eintlik sê is jou eie huisie is net soos die web-huisie. Die spinnekop sit gom aan dat sy ”kos” moet vas sit en op die ou einde moet opgee om gered te word dat hulle dood gaan.
‘n Ander huisie is soos Hansie en Grietjie sin. So pragtig van buite. Jy kan jou oë nie daarvan af hou nie. Dit trek jou soos ‘n stokkielekker. Jy lek jou lippe af. Maar binne daardie huisie wag ‘n nagmerrie.
Dus vat die spinnekop se web, span dit styf om jou. Dat jy die warmte kan voel, maar weet dat daar waar jy styf binne die web sit is jy veilig want jy is ‘n web van liefde, omgee, vrede en geluk. Geen nagmerrie kan jou daar vind nie.
Nee jy bly net op die nuwe een, of jy sukkel in die begin en eers na ‘n lang ruk dink jy het jouself in die voet geskiet met jou besluit, maar tog hou jy nog steeds aan met stap vorentoe.
Baie keer nadat ‘n mens in ‘n situasie was, dink jy eers daarna, moes jy dit nie anders hanteer het nie.
Iemand het Vrydag oor die radio gepraat oor kommunikasie, ons weet nie wat in ‘n ander persoon se kop aan gaan nie.
Ons moet ons ophou verbeel wat hulle dink. Sonder ‘n gesprek weet ek nie hoekom tree jy op soos jy optree nie. Doen jy dit uit wanhoop, of woede, of bitterheid, of alleenheid, of verwerping, of voel jy net jy hoef dit met niemand te bespreek nie of het jy net besluit ek is nie meer lus om te wees wie almal dink ek is nie. Dit is jou besigheid en geen mens het ‘n antwoord daarop nie, want hy/sy loop nie in jou spore nie.
Maar as gevolg van jou onttrekking en jou stilte, voel die mense na aan jou dat hulle jou seer gemaak het, want hoekom bespreek jy dit nie.
Ek weet hoe dit voel om jare te wag vir ‘n antwoord. Dit dryf jou teen die dak uit. Die mense wat weet gee soveel antwoorde maar al die blokkies van die legkaart sukkel om in te pas. Die hoekies bly uit pas, krom en skewe kante wil nie pas nie. Die wat weet swyg soos die graf. Dit vat aan my hart.
Dan wens ek ek is soos ‘n swaeltjie. Jy bly hier vir ‘n ruk, pak nie eers jou goed op een oggend nie. Nee, jy vat jou vlerke en vlieg net weg. Al wat jy agter laat is grond op iemand se voorstoep met jou leë nes as bewys dat jy wel daar was die somer. Hoe verder jy vlieg hoe ligter word jou gemoed.
Volgende jaar kom jy weer terug na jou ou bestemming waar daar mense is wat bly is om jou weer te sien of ander wat jou nes stukkend geslaan het in jou afwesigheid. Ten minste weet jy waar jy staan met hulle.
Partykeer sluit jy jouself so erg toe dat jy nie eers die somer sien nie, jy leef dwarsdeur die ander seisoene, voor jy jou kon kry is dit weer lente. Antwoorde is nog steeds ‘n blanko lyn. Daar staan net vraagtekens met hartseer gesiggies.
Daar is ook water en kos en ‘n plek om ‘n tuiste weer te vind. Maar die hoofsaak van alles is, jou verlede stap ‘n pad saam met jou. Daardie legkaart wat se stukke nie wil pas nie, se antwoord is nie omdat jy dom is nie, of daar stukkies kort nie, dit is net nog nie die regte tyd dat die legkaart inmekaar moet skuif nie.
Geniet jou rit as ‘n swaeltjie, vlieg, sien die wye wêreld, deur jou oë en deur ander se oë. Behou die goeie, gooi die sleg weg. Maklik gesê nè. Na ‘n ruk sal jy weer oppad terug wees na alles wat bekend vir jou is. Tyd heel alles. Leef Lente, Leef Somer, Leef Herfs en Leef Winter, Leef die volle jy uit elke minuut van die dag. Sprei jou vlerke swaeltjiekind.
Ek was ook lank gelede ‘n klein dogtertjie, en elke klein dogtertjie droom oor haar droom man of Ridder op ‘n wit perd. Daardie een persoon wat niemand sien kom het nie. Soos die jare verby gaan en ek groter geword het – bly daardie droom by my. Ek kon hom so mooi beskryf in my dagboek.
Punt vir punt. Net daar in my dagboek kry hy lewe. Word hy volwaardig mens, maar in die werklike lewe bly hy op die horison. Ek kon myle loop en hy kom nie nader nie.
Na die skeiding, het ek meer tyd gemaak om alles in my lewe en van my hart op die bladsye van my dagboek vas te gevang het. Daar het intussen baie ander karakters ook hul plek in my dagboek gevind. Rooikappie en die wolf, Scar van Lion KIng, Die dapper muis, Aaklige heks van Sneeuwitjie, die Goeie Feë, maar my dagboek het nie vorm gekry nie. Dan net soos Aspoestertjie die skoen moes aan pas saam met 100de vrouens, kry ek op ‘n onbeplande dag ‘n skoen wat ek moet aan pas, en hy pas of dit spesiaal vir my gemaak was. Staan daardie Ridder op sy wit perd voor my. Is al die ink in my pen opgeskryf want die storie gaan nou geskryf word in die regtig lewe.
Ons het elkeen ons eie beskrywing van ‘n droom man. Soos die jare gestap het van ‘n klein dogtertjie tot nou het my opinie oor ‘n droom man baie verander.
Saam word jy en ek ‘n ONS. Jy het laat in my lewe gekom, ek kan nie belowe dat ek daar sal wees vir die res van jou lewe nie. Maar ek sal jou lief hê tot aan die einde van my lewe.
Jy staan voor die deur en hy gaan van self oop, sonder geweld, sonder ‘n sleutel. Amper soos die sprokies sin. Of die feë dit met haar towerstaf oop tik. Voor jou gaan ‘n splinternuwe wêreld oop. Een van soveel skoonheid, asof dit nog nooit oopgemaak gewees het vir die “real world”. Lyk of alles lewe, of alles juig van blydskap so ver jy loop. Of alles jou verwelkom met soveel liefde, vreugde en vrede. Jy voel op so ‘n “high”. Met ongeloof loop jy al verder, want dis ‘n wêreld wat jy nie ken.
Dis of Aspoestertjie se verhaal voor jou afspeel. Altyd tevrede gewees om almal te “please”. Om hard te werk en stelselmatig van jouself te vergeet. Dan jouself te sien in ‘n beeld soos ‘n spieël. Hoe al die seer en sleg van jou afval en vervang word met die mooi. Dat vrede en liefde die plek in neem en vir die eerste keer in ‘n lang tyd sien jy jouself soos ander jou sien wat baie naby saam met jou lewe. Die beeld wat ingekleur is nou, wat warmte en geluk uitstraal.
In die Finesse-tydskrif het Linda Krause-Wiid, gevra vir vrouens om stories in te stuur oor hulle lewens, sy gaan ‘n storieboek publiseer, ek het hierdie stuk geskryf vir daardie hoofstuk in haar boek, maar daar was nie genoeg stories om ‘n boek te publiseer die keer nie.
Op 8 April 2006 het ek ‘n splinternuwe tyd vlak binne gestap. Ek was weer lus vir die lewe na ‘n egskeiding en ‘n rowwe pad. Ek het ‘n nuwe werk aanvaar wat ek moes leer soos die Gr 1’tjies. Om elke dag te kon opstaan en positief voel oor die lewe was elke dag ‘n BONUS.
Daar in die Rehab in Bloemfontein het ons Vader my mooi geleer oor die lewe. Dit is nie altyd wat jy het wat saak maak nie. Dit is nie wie jy is nie. Nee, dit is dinge wat gebeur wat jou beproef. Gaan jy staande bly in jou geloof of gaan jy die Satan najaag om jou lewe te herstel.
Ons lewe in tye waar hoop aan die verdwyn is. Waar gemoedelikheid plek maak vir stres en mondhoeke wat afwaarts neig. Jou bure is vreemd, jou familie sien jy skaars en jou gesin is gelukkig as julle nog saam om die etenstafel verkeer. Die mure rondom jou huis en hart is so hoog dat jy jouself nie eers meer herken nie.
Ek glo vas aan die beginsel dat as jy goed doen (sonder dat die linkerhand weet wat die regterhand doen) aan ander, dit weer terugkom na jou toe. Boonop is dit vir my die lekkerste gevoel om te weet ek het vandag ‘n sagte woord gehad vir iemand wat dit nodig gehad het. ‘n Sagte hand waar iemand seer/swaar kry. Begrip vir ander se probleme en sienings sonder om dit af te skiet.
‘n Mens hoef nie met alles in die lewe saam te stem nie. Dit is ook jou reg om te verskil. Die kuns lê daarin om dit op die regte manier te doen. Watter hartseer of kwaad steek jy weg agter die woorde waarmee jy ander kwes. Vir my is emosionele mishandeling net so erg as fisiese mishandeling. Soms erger. Wonde genees… harte nie altydso maklik nie. Sommiges nooit weer nie.
As jy vanaand jou tande borsel en jy kyk na jouself in die spiel, wat sien jy? Kan jy met ‘n opregte hart erken jy het vandag voluit geleef? Sonder om ander af te kraak, lelik te wees en mense se eergevoelens aan te tas.
Ek het groot geword met die volgende woorde: Dit is nie wat jy sê wat seer maak nie, dit is hoe jy dit sê.
Jy waardeer wat jy het naamlik gesondheid. Vir die eerste keer in jare besef jy dalk hoeveel seëninge jy het.
Dankie vir almal wat in hierdie vreesbevange tyd ‘n Sontraal is vir sy/haar medemens – dit kan familie/onbekendes wees.
In die diere-wêreld is dit kos bymekaar maak tyd. In ons mense-wêreld dink ek is almal se gedagtes en lewens besig met die Covid 19 virus.
Dit is die onbekende soos die Covid-19 virus wat die planeet onderste bo gooi, wat al die mense op die hele aardbol raak, daar is geen handleiding hoe jy dit kan beveg nie.