J. D. Bernal - Geskiedenis Podcasts - 2022
John Desmond Bernal (altyd bekend as J. Bernal) is gebore in Nenagh, Ierland, op 10 Mei 1901. Hy is opgevoed aan Stonyhurst College, Lancashire en Emmanuel College, Cambridge.
In 1923 het Bernal by die Kommunistiese Party aangesluit. Die twee mans, wat sterk beïnvloed is deur die werk van John Haldane, het saam met Julian Huxley, John Cockcroft en sestien ander Britse wetenskaplikes gegaan tydens 'n besoek aan die Sowjetunie in 1931. Terwyl hulle daar vergader het met Nickolai Bukharin en ander regeringsleiers.
Bernel se navorsing het gehelp om moderne kristallografie te ontwikkel en hy was 'n stigter van molekulêre biologie. Hy word uiteindelik professor in fisika aan die Universiteit van Cambridge en werk in 1932 saam met Dorothy Hodgkin aan die ontwikkeling van röntgenkristallografie. In die komende vier jaar het Hodgkin en Bernal 12 gesamentlike kristallografiese papiere vervaardig. Bernal verlaat die Kommunistiese Party in 1934, maar hy bly aktief in die linkse politiek.
In 1937 word Bernal professor in kristallografie aan die Birkbeck College. Bernal het verskeie boeke oor marxisme en wetenskap geskryf. Dit het die Sosiale funksie van die wetenskap (1939) en Marx en Wetenskap (1952).
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Bernal wetenskaplike adviseur van Lord Mountbatten. Hy het verskeie navorsingsprojekte vir die regering uitgevoer. Dit het ingesluit om met Solly Zuckerman saam te werk oor die impak van bomaanvalle op mense en geboue.
Tom Hopkinson ontmoet Bernel gedurende hierdie tydperk: "J. Bernal, 'n professor aan die Birkbeck College wat sy vriende bekend was as Sage, deels vanweë sy oorvloedige kennis en deels vanweë sy enorme kop met sy skok van golwende hare. Sage het nou saam met nog 'n nog meer gevierde jong professor, Solly Zuckerman, wat destyds die bekendste was vir sy studies oor ape. die presiese uitwerking van bombardemente op mense sowel as op geboue, wat voorheen baie min navorsing gedoen het. Hulle onmiddellike bekommernis was 'n ongevalle -opname waarna hulle op en af ​​deur die land sou reis, waarheen 'n voorval ook al 'n ondersoek sou vereis. , en ek luister gefassineerd terwyl hulle my vertel wat hulle doen. "
Herbert Butterfield het aangevoer: "Bernal was 'n groot man met 'n boeiende sjarme wat beslis honderde voorgraadse studente beïnvloed het. Hy was die seldsame wese, 'n persoon met waarnemende idees oor 'n magdom onderwerpe, maar tog een wat nooit die kumulatiewe volharding met detail sou uitgeoefen het nie. nodig om 'n Nobelprys te wen. Ek hou baie van Bernal. "
In Augustus 1943 woon hy die Quebec-konferensie by en help om die strandgangers te kies vir die D-Day-inval in Frankryk. In die veertigerjare het Bernal by Margot Heinemann begin woon en geboorte gegee aan 'n dogter, Jane Bernal.
In 1947 ontvang Bernal die Amerikaanse medalje van vryheid. Sy linkse sienings het hom egter tydens McCarthyism 'n ongewenste gas gemaak en die Amerikaanse regering het geweier dat hy 'n Amerikaanse visum het. Bernal word vise-president van die World Peace Committee en stig in 1951 Scientists for Peace, die voorloper van die Campaign for Nuclear Disarmament (CND).
Saam met Rosalind het Franklin Bernel navorsing gedoen oor die tabakmosaïekvirus (1953-58). Bernal het voortgegaan om boeke uit te gee, en dit ingesluit Die oorsprong van die lewe (1967).
J. Bernal is op 15 September 1971 oorlede.
Bernal was 'n groot man met boeiende sjarme wat beslis honderde voorgraadse studente beïnvloed het. Ek hou baie van Bernal.
Gedurende hierdie winter (1940) het ek weer iemand ontmoet wat ek 'n paar jaar tevore op Chelsea -partytjies teëgekom het. Dit was J. Hulle onmiddellike bekommernis was 'n ongevalle -opname waarna hulle deur die land sou reis, waarheen 'n voorval ook al ondersoek wou vra, en ek luister gefassineerd terwyl hulle my vertel wat hulle doen.
'Wel,' het ek gesê, 'nou het u dit alles agtergekom, veronderstel dat u my 'n paar eenvoudige voorsorgmaatreëls sal gee om veilig oor die komende jare te kom?'
'Ons kon natuurlik,' antwoord Sage. 'Maar dit is 'n vermorsing van tyd, aangesien u dit beslis nie sal doen nie.'
Ek het beswaar gemaak dat sy houding onwetenskaplik was; hoe kon hy weet sonder om die saak op die proef te stel?
'Baie goed,' het hy gesê, 'ons sal sien. As bomme val, lê gesig na onder in die geut. Geute bied goeie beskerming - ontploffing en splinters sal byna seker oor u vlieg. Maar as u beseer, moet u altyd dra 'n kennisgewing om u nek. Iets opvallends - omtrent so groot soos 'n skoolboek. "
"Hoekom het ek dit nodig?"
'Die effek van ontploffing is om die longe onder druk te plaas - gelykstaande aan om skielik longontsteking te gee,' het hy verduidelik. 'As 'n Heavy Rescue -man of 'n sestienstene -lugaanvalbewaarder op u bors kniel om kunsmatige asemhaling toe te dien, het u u kennisgewing sal sê: "Swak kis. Moenie aanraak nie, "of woorde in daardie opsig. Jy is 'n joernalis- jy kan jou eie vorm van woorde bedink."
'Dankie,' het ek gesê. 'Maar as ek met my kennisgewing in die geut lê, kan ek nie rondbeweeg nie.'
"Ag, as jy wil rondbeweeg - dit is maklik! Al wat jy hoef te doen is om 'n eiderdoue styf om jou te draai. Dit absorbeer die
blaas en beskerm jou longe. Maar dit sal natuurlik nie veel help teen splinters nie. "
Vir myself is Birkbeck 'n verbetering ten opsigte van King's, want dit kan nie nalaat nie. Maar die nadele van die groep van Bernal is duidelik - baie bekrompenheid en obstruksie, veral gerig op diegene wat nie partylede is nie. Dit was baie stadig daar, maar ek dink steeds dat dit uiteindelik goed sal kan gaan. Ek begin met X-straalwerk aan virusse (die ou TMV om mee te begin) en ek moet ook iemand deur die steenkoolraad laat betaal om onder my te werk aan steenkoolprobleme, min of meer die voortsetting van wat ek in Parys gedoen het . Maar tot dusver kon ek nie 'n geskikte persoon vir die pos vind nie.
Alhoewel Bernal die hoogtepunte van die akademiese establishment bereik het, was hy radikaal kritiek op die gekoesterde aannames en magstrukture. Bernal was 'n marxis in die filosofie en 'n kommunis in die politiek. Hy het in 1931 aan die Tweede Internasionale Kongres vir die Geskiedenis van Wetenskap en Tegnologie in Londen deelgeneem, waarna die onverwagte aankoms van 'n Sowjet -afvaardiging groot opskudding veroorsaak het. Bernal is getref deur die eenheid, filosofiese integriteit en sosiale doel van die Sowjet -wetenskaplikes, wat in stryd was met die ongedissiplineerde filosofieë en afstand van sosiale oorwegings van hul Britse kollegas.
In reaksie hierop het Bernal 'n leidende krag geword in 'n nuwe beweging vir sosiale verantwoordelikheid in die wetenskap wat 'n aantal organisatoriese vorme aangeneem het, soos die Association of Scientific Workers en die Division for Social and International Relations of Science, 'n deel van die British Association for the Vooruitgang van die wetenskap. Die beweging het sowel impak as opposisie gehad. Van John Baker Teenblaas teen Bernalisme (1939) het gelei tot die stigting van die Society for Freedom in Science (1940-1945), wat hom toegewy het aan die verdediging van suiwer wetenskap en enige vorm van sosiale beheer van die wetenskap verwerp het.
Bernal het aangevoer dat die wetenskap noodsaaklik is. Hy het wetenskap as 'n sosiale aktiwiteit beskou, wat integraal gekoppel was aan die hele spektrum van ander sosiale aktiwiteite, ekonomies, sosiaal en polities. Sy boek Die sosiale funksie van die wetenskap (1939) word vinnig as 'n klassieke op hierdie gebied beskou. Op grond van 'n gedetailleerde analise van die wetenskap, beide onder kapitalisme en sosialisme, was Bernal se dominante temas dat die frustrasie van die wetenskap 'n onontkombare kenmerk van die kapitalistiese produksiemetode was, en dat die wetenskap sy volle potensiaal slegs onder 'n nuwe sosialistiese bestel kon bereik. Volgens Bernal het die wetenskap kapitalisme ontgroei, wat 'n wantroue in die wetenskap begin wek het wat in sy uiterste vorm in opstand teen die wetenskaplike rasionaliteit self oorgegaan het. Die oorsaak van die wetenskap was vir Bernal onlosmaaklik verweef met die oorsaak van sosialisme. Hy beskou wetenskap as die sleutel tot die toekoms en die kragte van sosialisme alleen kan dit omkeer.
Vir Bernal het die wetenskaplike metode alle aspekte van die lewe omvat. Daar was geen skerp onderskeid tussen die natuur- en sosiale wetenskappe nie. Hy beskou wetenskap as die beginpunt vir filosofie. Wetenskap, filosofie en politiek was saamgebind in die sterk geïntegreerde verstand van Bernal. Hy beskou die marxistiese filosofie van dialektiese materialisme as die geskikste filosofie vir die wetenskap. Bernal beskou dit as 'n wetenskap van die wetenskappe, 'n manier om oormatige spesialisasie teen te werk en die eenheid van die wetenskap te bereik, wat die eenheid van die werklikheid moet weerspieël.
Bernal was onsimpatiek vir positivistiese wetenskapfilosofieë, maar ook vir kritiek op positivisme wat die wetenskap self sou ondermyn, het hy gedink aan irrasionalistiese en intuïsionistiese strome as die agtergrond en doodloopstrate van menslike kennis. Hy het die meeste beswaar aangeteken teenoor wetenskaplikes, soos Arthur Eddington (1882–1944) en James Jeans (1877–1946), wat irrasionaliteit in die struktuur van die wetenskap gebring het deur dit wat die wetenskap nie ken nie, eerder as wat dit wel geweet het, die basis te maak vir bevestigings oor die aard van die heelal. Sy blywende nalatenskap is 'n verdediging van die wetenskap wat dit onlosmaaklik verbind tot filosofie en politiek.
Britse fisikus. Sy baanbrekerswerk op die gebied van röntgenkristallografie het die struktuur van baie komplekse molekules toegelig.
Bernal kom uit 'n Ierse boeregesin. Opgevoed as 'n Katoliek, is hy opgevoed in Stonyhurst en Cambridge, waar hy die katolisisme laat vaar het en (1923) 'n aktiewe lid van die Kommunistiese Party geword het. Na Cambridge het Bernal vier jaar by die Royal Institution in Londen deurgebring om die praktiese besonderhede van röntgenkristallografie van Sir William Bragg te leer. Toe hy in 1927 na Cambridge terugkeer, het hy 'n navorsingsprogram beplan om die volledige driedimensionele struktuur van komplekse molekules, insluitend dié wat uitsluitlik in lewende organismes voorkom, te onthul deur die tegnieke van röntgenkristallografie.
In 1933 het Bernal daarin geslaag om foto's van enkristal-proteïene te bekom en het hy die tabakmosaïekvirus bestudeer. Dit was egter nie Bernal se eie prestasies op die gebied van kristallografie nie, net soos die van sy leerlinge en kollegas, soos Dorothy Hodgkin en Max Perutz, wat die revolusie in biochemie teweeggebring het en die onderwerp van molekulêre biologie geloods het.
In 1937 word Bernal aangestel as professor in fisika aan die Birkbeck College, Londen. Sy pogings om die departement te ontwikkel, is onderbreek deur die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Ondanks sy bekende lidmaatskap van die Kommunistiese Party, en teen die advies van die veiligheidsmagte, het Bernal die grootste deel van die oorlog as adviseur van Earl Mountbatten deurgebring. In 1945 keer hy terug na Birkbeck College en word in 1963 aangestel as 'n voorsitter van kristallografie. In dieselfde jaar het hy 'n beroerte gekry, en alhoewel hy 'n geruime tyd aanhou werk het, het 'n tweede en erger beroerte in 1965 hom aan die een kant verlam en Bernal se wetenskaplike lewe feitlik beëindig. Sy boeke sluit in The Social Function of Science (1939), Science in History (1954), World Without War (1958) en The Origin of Life (1967).
Wetenskap in die geskiedenis
J. D. Bernal se monumentale werk, Science in History, was die eerste volledige poging om die wedersydse verhoudings van wetenskap en samelewing deur die geskiedenis heen te ontleed, van die volmaaktheid van die vuursteenhandbyl tot die waterstofbom. In hierdie merkwaardige studie illustreer hy die impuls wat gegee word aan (en die beperkings wat daaraan gelê word) ontdekking en uitvinding deur pastorale, landbou-, feodale, kapitalistiese en sosialistiese stelsels, en omgekeerd die wyses waarop die wetenskap ekonomiese, sosiale en politieke oortuigings verander het en praktyke.
In hierdie eerste bundel bespreek Bernal die aard en metode van wetenskap voordat hy die opkoms daarvan in die Steentydperk beskryf, die volle vorming daarvan deur die Grieke en die voortgesette groei daarvan (waarskynlik beïnvloed deur China) onder die Christendom en Islam in die Middeleeue.
Andrew Brown, die biograaf van Bernal, met 'n aangename paradoks, het van hom gesê dat hy 'deurdrenk was van geskiedenis, deels omdat hy altyd aan die toekoms gedink het'. Hy sê verder: 'Science in History' is 'n ensiklopediese, maar tog individuele en kleurvolle weergawe van die ontstaan ​​van wetenskap uit pre-historiese tye. Daar is 'n gedetailleerde dekking van die wetenskaplike revolusie van die Verligting, die Nywerheidstydperk en die eerste twee derdes van die twintigste eeu. . . Die skryfwerk vloei en is ontbloot van die gemartelde idiome wat soveel akademiese geskiedenisse van die wetenskap aantas. Nadat u dit gelees het, is dit maklik om saam te stem met C. P. Snow se waarneming dat Bernal die laaste man was wat die wetenskap ken.
Faber Finds heruitgee die geïllustreerde uitgawe van vier volumes wat die eerste keer deur Penguin in 1969 gepubliseer is. Die vier volumes is: Volume 1: The Emergence of Science, Volume 2: The Scientific and Industrial Revolutions, Volume 3: The Natural Sciences in Our Time, Volume 4 : Die Sosiale Wetenskappe: Gevolgtrekking.
'Hierdie wonderlike werk. . . is 'n wonderlike sinoptiese siening van die opkoms van die wetenskap en die impak daarvan op die samelewing, wat die leser ontsag laat oor professor Bernal se ensiklopediese kennis en historiese sweep. ' Times Literary Supplement
Stalin as wetenskaplike
As ons dink aan Stalin as die grootste figuur van die hedendaagse geskiedenis, moet ons nie die feit dat hy terselfdertyd 'n groot wetenskaplike was, nie net in sy direkte bydrae tot die sosiale wetenskap, maar nog meer in die impuls en die geleentheid wat hy gegee aan elke tak van wetenskap en tegniek en in die skepping van die nuwe, uitbreidende en populêre wetenskap van die Sowjetunie.
Stalin se bydrae tot die ontwikkeling van die wetenskap kan nie losgemaak word van sy groot werk as bouer en bewaarder van sosialisme nie. Hy kombineer, soos niemand voor sy tyd nie, 'n diepgaande teoretiese begrip met onwankelbare beheersing van die praktyk. En dit was geen toeval nie. Die sukses van Stalin in sy skeppende rol en in sy vele gevegte teen oënskynlik oorweldigende magte, was juis toe te skryf aan sy begrip van die wetenskap van Marxisme as 'n lewende krag. Deur te leer uit marxisme en in die gebruik van marxisme, ontwikkel hy dit nog verder. Hy sal nou en vir altyd langs Marx, Engels en Lenin staan, as een van die groot formuleerders van die transformasie van denke en samelewing in die mees kritieke stadium van menslike evolusie. Op hul verskillende maniere moes elkeen belangrike take verrig. Marx en Engels moes die eerste kennis verkry van die aard van kapitalistiese uitbuiting en van wetenskaplike sosialisme, in 'n tyd toe die oorheersing van kapitalisme sonder twyfel verseker was, en moes die metodes van dialektiese materialisme heeltemal vreemd aan die amptelike gedagte van die tyd. Hulle moes die eerste bewustheid van hul krag en bestemming na die nuut ontluikende industriële werkersklas bring. Lenin was die eerste wat die beslissende breuk gemaak het en het deur die stigting van 'n nuwe kommunistiese party 'n revolusie in die oprigting van die eerste sosialistiese staat opgevolg. Maar hy het net geleef om dit te seëvier teen die eerste aanslag van sy vyande. Die taak om 'n agtergeblewe en half verwoeste land in 'n groot en vooruitstrewende industriële en militêre mag te verander, die taak om aan te toon dat sosialisme sou werk, was gedurende alle krisisse van interne probleme en eksterne aanvalle die verantwoordelikheid van Stalin en geskiedenisrekords sy sukses.
Maar hoewel dit sy leidende hand was en ook die onvoorwaardelike sterkte waarop almal kon staatmaak, was hierdie prestasie die prestasie van honderde miljoene mans en vroue met dieselfde vasberadenheid en geïnspireer deur dieselfde idees. Die ware grootheid van Stalin as leier was sy wonderlike kombinasie van 'n diep wetenskaplike benadering tot alle probleme met sy vermoë om hom in eenvoudige en direkte menslike terme te voel en uit te druk. Sy begrip van die teorie het hom nooit sonder duidelike rigting gelaat nie. Sy menswees het hom altyd verhinder om leerstellings te word. Hy het homself hieroor die duidelikste uitgedruk in sy antwoord aan Kholopov in die taalkunde -kontroversie:
"Die dogmatiste en talmudiste beskou marxisme en die verskillende gevolgtrekkings en formules van marxisme as 'n versameling dogmas, wat 'nooit' verander nie, ten spyte van veranderinge in die ontwikkelingstoestande van die samelewing. Hulle dink dat as hulle hierdie gevolgtrekkings en formules uit hul kop leer. en begin om dit sonder rym of rede aan te haal, sal hulle in staat wees om enige probleme op te los, en reken dat die gememoriseerde gevolgtrekkings en formules dit vir elke tydperk en land, vir elke moontlike gebeurlikheid sal dien. Maar hierdie idee kan slegs deur mense vermaak word wat die letter van marxisme sien, maar nie die essensie daarvan nie, wat leer deur die tekste van gevolgtrekkings en formules van marxisme te verstaan, maar nie die inhoud daarvan verstaan ​​nie.
"Marxisme is die wetenskap van die wette wat die ontwikkeling van die natuur en die samelewing beheer, die wetenskap van die revolusie van onderdrukte en uitgebuite massas, die wetenskap van die oorwinning van sosialisme in alle lande, die wetenskap van die bou van 'n kommunistiese samelewing. Marxisme as 'n die wetenskap kan nie stilstaan ​​nie, dit ontwikkel en verbeter.In sy ontwikkeling kan die marxisme nie anders as om homself te verryk met nuwe ervaring, nuwe kennis en gevolglik kan sy verskillende formules en gevolgtrekkings nie anders as om met verloop van tyd te verander nie, maar kan nie anders as vervang word deur nuwe formules en gevolgtrekkings wat ooreenstem vir die nuwe historiese take. Marxisme erken nie onveranderlike gevolgtrekkings en formules nie, verpligtend vir alle tydperke en periodes. Marxisme is die vyand van alle dogmatisme. "
Die studie van Stalin se geskrewe werke moet stap vir stap in verband gebring word met die werklike politieke, sosiale en ekonomiese probleme wat dit na vore gebring het en wat op hul beurt weer belig word. In sy jeug het hy as 'n 'praktiese' marxis gereken, hoewel dit hoofsaaklik was omdat sy sukses in revolusionêre roering sy diepgaande en wye leeswerk gemasker het. Die hoeveelheid ekonomiese en filosofiese materiaal wat hierdie student van afgeleë en agtergeblewe Georgië sestig jaar gelede bemeester het, is genoeg om studente van vandag in gevorderde kultuursentrums te skaam. Dit bevat sulke uiteenlopende werke soos die van Darwin Afkoms van die mens, Lyell's Oudheid van die mens, Adam Smith en David Ricardo se boeke oor politieke ekonomie, Victor Hugo's Swoegers van die see, Thackeray's Vanity Fair, Buckle's Geskiedenis van die beskawing in Engeland, Van Mendeleev Chemie, Spinoza's Etiek, en die klassieke van Shakespeare, Schiller en Tolstoy. Reeds in die kweekskool van Tiflis, soos sy vroegste geskrifte toon, het hy die wesenlik wetenskaplike karakter van die marxisme aangegryp. Hy kon sien dat dit geen willekeurige skepping was nie, maar die ontdekking van objektiewe wette van die natuur en van die samelewing. Die konsep van wetenskaplike reg het hom nooit verlaat nie. Hy het dit sy volle uitdrukking gegee in die laaste van sy groot bydraes tot die marxisme, die ekonomiese probleme van sosialisme in die VSR.
"Marxisme beskou wette van die wetenskap en of dit wette van die natuurwetenskap of wette van die politieke ekonomie is, en dit weerspieël objektiewe prosesse wat onafhanklik van die wil van die mens plaasvind. Die mens kan hierdie wette ontdek, leer ken, dit bestudeer, daarmee reken. sy aktiwiteite en gebruik dit in die belang van die samelewing, maar hy kan dit nie verander of afskaf nie. Nog minder kan hy nuwe wetgewing opstel of skep. "
Alhoewel Stalin geen professionele verbintenis met die wetenskap gehad het nie, afgesien van 'n paar maande as waarnemer en rekenaar by die sterrewag van Tiflis, behou hy 'n lewendige en praktiese belangstelling in die vordering van die wetenskap en was sy waardering vir die behoeftes en probleme van deurslaggewende belang vir die groot bloei en transformasie van die wetenskap in die Sowjetunie.
Die hoofstuk oor "Dialektiese materialisme" wat Stalin bygedra het tot die geskiedenis van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie, is die beste voorbeeld van sy begrip en uiteenlopende vaardighede wat hy eers in sy Anargisme en sosialisme ses en veertig jaar tevore. Die idees oor die ontwikkeling van die wêreld en die samelewing wat eenvoudig en logies uiteengesit word, is op baie plekke versprei en dikwels duister uitgedruk in die geskrifte van Marx, Engels en Lenin. Die eenvoud is ietwat misleidend. In 'n kort kompas is idees en formulerings wat die moeite werd is om baie keer te lees en waaruit baie nuwe idees en praktiese toepassings gehaal kan word. Veral verhelderend is sy opmerkings oor die wetenskap van die geskiedenis van die samelewing, wat "ondanks die kompleksiteit van die verskynsels van die sosiale lewe 'n presiese wetenskap kan word as, laat ons sê, biologie en in staat is om gebruik te maak van die wette van die ontwikkeling van samelewing vir praktiese doeleindes "(Leninisme, bl. 601). Ook hier vind ons die idee wat hy verder ontwikkel het rakende marxisme in die linguistiek, van die aard van ideologiese superstruktuur en van die belangrikheid van sosiale idees:
"Nuwe sosiale idees en teorieë ontstaan ​​eers nadat die ontwikkeling van die materiële lewe van die samelewing nuwe take voor die samelewing gestel het. materiële samelewingslewe, 'n krag wat die vooruitgang van die samelewing vergemaklik. Dit is juis hier waar die geweldige organisering, mobilisering en transformasie van waarde van nuwe idees, nuwe teorieë, nuwe politieke sienings en nuwe politieke instellings manifesteer. Nuwe sosiale idees en teorieë ontstaan. juis omdat dit noodsaaklik is vir die samelewing, omdat dit onmoontlik is om die dringende take van ontwikkeling van die materiële lewenslewe van die samelewing uit te voer sonder dat hulle hul optrede organiseer, mobiliseer en transformeer. die samelewing, dwing die nuwe sosiale idees en teorieë deur, word die massa se besit, mobiliseer en organiseer dit teen die moribende kragte van die samelewing en vergemaklik sodoende die omverwerping van hierdie kragte wat die ontwikkeling van die materiële lewe van die samelewing belemmer "
(Leninisme, bl. 603).
Dwarsdeur, en vanaf die begin van sy bemeestering van marxisme, handhaaf Stalin 'n dinamiese opvatting van natuurlike en sosiale vooruitgang. Hy het opgemerk en vertrou met vertroue op die triomf van die groeiende en die nederlaag van die vervalle, kragte van die samelewing, ongeag hul sterkte destyds. Reeds in 1906 het hy geskryf,
"Dat in die lewe wat gebore word en dag na dag groei, onoorwinlik is, kan die vordering daarvan nie nagegaan word nie. Dit wil sê, as byvoorbeeld die proletariaat as klas gebore word en dag na dag groei, hoe swak en klein ook al in getalle kan dit vandag wees, op die lange duur moet dit oorwin. Hoekom? Omdat dit groei, krag kry en vorentoe marsjeer. Aan die ander kant moet dit in die lewe wat oud word en na sy graf toe gaan, noodwendig 'n nederlaag onderhou selfs al verteenwoordig dit vandag 'n titaniese krag, dit wil sê as die grond byvoorbeeld geleidelik onder die voete van die bourgeoisie gly, en laasgenoemde elke dag al hoe verder terugglip, hoe sterk en talryk ook al dit kan vandag wees, maar dit sal op die lange duur nederlaag moet onderhou. Waarom? Omdat dit as 'n klas verval, swak word, oud word en 'n las vir die lewe word "
(Anargisme of sosialisme?, J. Stalin, Foreign Languages ​​Publishing House, Moskou, 1950).
Hierdie oortuiging wat op wetenskap gegrond was, het gehelp om opeenvolgende gevare te oorkom sonder om ooit moed te verloor.
Hierdie uiteensetting van marxisme is egter slegs 'n kern waaraan Stalin in die praktyk en sy eie teorie bydraes bygevoeg het. Die belangrikste bydrae, kenmerkend van beide die mens en van die skepping van sosialisme in een land, kan saamgevat word in een frase en met die mense leer. Stalin se leervermoë was die geheim van sy sukses in aksie. Dit het begin met sy eerste politieke ervaring.
"My eerste onderwysers was die werkers van Tiflis" (Pravda, 16 Junie 1926) en dit duur tot die einde toe, soos die ekonomiese probleme van sosialisme in die VSR toon. Dit is die basis van sy mees gevierde parallel van Bolsjewiste met die reuse Antaeus van die fabel wat sterk was as hy sy voete op moeder aarde gehou het: 'Solank hulle 'n band met hul ma en die mense behou, het hulle alle kans om onoorwinlik te bly "
(Geskiedenis van die C.P.S.U. (B.) bl. 363).
Dit was hierdie diep gevoel vir die mense en vir mense as individue wat Stalin self sy goeie aanraking gegee het in goeie en slegte tye. Dit was die basis vir sy oordeel wat 'n balans gehou het tussen leerstellings wat ongeag die omstandighede wou vorentoe beweeg, en die versigtige tydbedieners wat nie vinniger as die stadigste van die skare sou gaan nie. Hy het dit op sy beste gewys in sy beslissende Pravda artikel van 2 Maart 1930, "Duizelig van sukses", waar hy, en net betyds, die onverantwoordelike en selfvernietigende dwang van die tempo van kollektivisering nagegaan het.
Die groot dubbele transformasie, die industrialisering van die vyfjaarplanne en die vorming van gesamentlike boerderye is die standhoudendste monument van Stalin, maar hoewel dit 'n diepgaande ekonomiese en tegniese studie en die grootste doelgerigtheid van uitvoering nodig gehad het, was dit slegs moontlik omdat dit die aktiewe wil van die groot meerderheid van die mense van die Sowjetunie.
Vlak denkers, filosofiese verdedigers van die "Westerse beskawing", het Stalin daarvan beskuldig dat hy gemotiveer is deur liefde vir mag, maar vir diegene wat sy gedagtes en werke gevolg het, is die beskuldiging slegs 'n openbaring van volkome onkunde. Stalin het die aard van politieke mag heeltemal te goed verstaan ​​om hom voor te stel dat dit iets is wat deur enige man of groep mans gesoek kan word. Hy het geweet dat die gebeure in die politieke lewe slegs die uitkoms van sosiale kragte uitdruk, die wil en aspirasies van miljoene mans wat slegs beweeg kan word as en wanneer die materiële omstandighede voordelig is en hulle hiervan bewus is.
"Dit sou dwaas wees om te dink dat die produksieplan slegs 'n opsomming van syfers en opdragte is. Die produksieplan is eintlik die verpersoonliking van die lewende en praktiese aktiwiteit van miljoene mense. Ons produksieplan is werklik miljoene werkers. mense wat 'n nuwe lewe skep. Wat ons plan werklik maak, is die lewende mense, dit is ek en jy, ons wil om te werk, ons bereidheid om op die nuwe manier te werk, ons vasbeslotenheid om die plan uit te voer "
(Leninisme, bl. 387).
Telkens deur voorbeeld en waarskuwing het Stalin aangedring op die behoefte aan die manier van samewerking en oorreding en die burokratiese praktyk van administratiewe bevele aan die kaak gestel. Hy het niks anders as minagting vir die valse "Fuhrer prinzip" wat Hitler tot sy ondergang gelei het nie.
Soos hy in sy laaste werk nogmaals aangedring het, is die wette van sosiale vooruitgang objektief: dit kan nie vasgelê word nie, dit moet ontdek word en in die proses om dit te ontdek, is daar altyd die moontlikheid om die nuwe en onverwagte te onthul. Die transformasie van kapitalisme na sosialisme en van sosialisme na kommunisme het baie verrassings opgelewer, goed sowel as sleg. Dit was Stalin se eienaardige genie om die belangrike nuwe manifestasies op te spoor en te koester. Dit het hom des te meer natuurlik geword as gevolg van sy vermoë om die prestasies van individue te waardeer en te koester en om die lesse wat hulle kon leer, te leer.
Die opvallendste voorbeeld hiervan was sy onmiddellike gebruik van die prestasie van Stakhanov en sy begrip dat hier nie net iemand was wat harder en meer entoesiasties gewerk het nie, maar iemand uit die geledere van die werkers wat moderne wetenskaplike tegniek bemeester het en kon kombineer dit met sy praktiese ervaring. Stalin het dadelik besef dat dit die weg tot die gebruik van die tot dusver onontginde intelligensie -reserwes van die mense wat kapitalisme nooit kon aanraak nie, en dat dit die struikelblokke van aanvaarde produksiestandaarde onmiddellik verbreek. Hier het die werkers vir die eerste keer in die geskiedenis die wetenskap op 'n positiewe manier betree en die wetenskap moet vir hulle plek maak:
"Mense praat oor wetenskap. Hulle sê dat die gegewens van die wetenskap, die data in tegniese handboeke en instruksies, die eise van die Stakhanoviete om nuwe en hoër tegniese standaarde weerspreek. Maar oor watter wetenskap praat hulle? Die data van die wetenskap is nog altyd getoets deur die praktyk, deur ervaring. Wetenskap wat die kontak met die praktyk verbreek het, met ervaring en wat die wetenskap is? As wetenskap die ding was wat dit deur sekere van ons konserwatiewe kamerade verteenwoordig word, sou dit lankal vir die mensdom vergaan het Wetenskap word wetenskap genoem net omdat dit nie fetisj herken nie, net omdat dit nie bang is om sy hand op te steek teen die verouderde en verouderde nie, en omdat dit 'n aandagtig oor gee na die stem van ervaring, van praktyk "
(Leninisme, bl. 555).
Dit was sy waardering vir die revolusionêre effek van 'n hele werkende bevolking wat bydra tot die maak van kennis en nie net tot die gebruik daarvan nie. Stalin het die moraal in sy toast na die wetenskap getrek tydens 'n byeenkoms van werkers in hoër onderwys in Mei 1936:
"Tot die opbloei van die wetenskap! Van die wetenskap wat hom nie van die mense skei nie, hou nie afstand van die mense nie, maar is bereid om die mense te dien, om al sy prestasies tot die beskikking van die mense van die wetenskap te stel wat dien die mense, nie onder beperking nie, maar vrywillig, gewillig ...
"Tot die opbloei van die wetenskap! Van die wetenskap wie se toegewydes, terwyl hulle die krag en betekenis van die tradisies wat in die wetenskap gevestig is, besef en vaardig in die belang van die wetenskap gebruik maak, maar weier om slaaf te wees van hierdie wetenskapstradisies wat die waagmoed en vasberadenheid om ou tradisies, standaarde en metodes te verbreek wanneer dit uitgedien raak, as dit 'n rem op die vordering word, en wat nuwe tradisies, nuwe standaarde, nuwe metodes kan vestig.
"In die loop van die ontwikkeling het die wetenskap 'n hele aantal moedige mense geken wat die ou kon breek en die nuwe kon vestig, ongeag en in die tande van alle struikelblokke. Sulke wetenskaplikes soos Galileo, Darwin en vele ander is wyd bekend.
"Dit gebeur ook dat nuwe spore in die wetenskap en tegniek soms aan die brand gesteek word, nie deur alombekende wetenskaplikes nie, maar deur mense wat absoluut onbekend is in die wetenskaplike wêreld, deur gewone mense, mans wat besig is met praktiese werk, vernuwers. Hier aan tafel us all sit comrades Stakhanov and Papanin, men unknown in the scientific world, without academic degrees, practical workers in their fields of activity. But who does not know that Stakhanov and the Stakhanovites in their practical work in the field of industry scrapped as obsolete the existing standards established by well-known men of science and technique and introduced new standards, corresponding to the demands of real science and technique? Who does not know that Papanin and the Papaninites in their practical work on the drifting ice-flow, incidentally without any special effort, scrapped as obsolete the old conception of the Arctic and established a new one corresponding to the demands of real science? Who can deny that Stakhanov and Papanin are innovators in science, men of our advanced science?"
(Economic Problems of Socialism in the U.S.S.R., bl. 76).
"It is necessary, further, to introduce universal compulsory polytechnical education, which is required in order that the members of society might be able freely to choose their occupations and not be tied to some one occupation all their lives" (Economic Problems of Socialism in the U.S.S.R., bl. 77).
The real greatness of Stalin is shown most of all by the way in which he could keep an active balance between the material and the human elements in a developing society. No one knew better, no one understood more widely, the productive mechanism of modern industry, the need for raw materials, the need for technique and the application of science. But he was never hypnotised by that knowledge and experience into an inhuman faith in the machine, into any form of technocracy. Indeed he reserved his most bitter sarcasms for those who thought in this way, as the discussion on economic problems shows. He always put man first, "men produce not for production's sake, but in order to satisfy their needs . production divorced from the satisfaction of the needs of society withers and dies" (Economic Problems of Socialism in the U.S.S.R., bl. 84).
Voorwoord. Acknowledgements. Preface to the Second Edition 1. Introduction 2. Nuclear Warfare 3. Building a World at Peace 4. Industry 5. Agriculture, Food, and Population 6. The Advancement of Science 7. The Economy of a World in Transition 8. Economic Problems of Industrial Countries 9. Britain's Position in the New Industrial World 10. Education and Research for the New World 11. The Political Problems of a Divided World 12. The Time-table of Transformation 13. The Limits of the Foreseeable Future 14. Conclusions. Appendices. Bibliography. Index.