Nasionale konvensies - Verloop van Geskiedenis - 2021
Nasionale konvensies is deel van die verkiesingsproses. In die afgelope verkiesingsjare is daar in Augustus nasionale konvensies gehou, en hulle moet beide die Republikeinse en die Demokratiese partye op hul beste wys, aangesien die media-dekking oor hierdie gebeure geweldig is. Of hierdie konvensies 'n belangrike deel van die Amerikaanse politieke struktuur uitmaak, is egter oop vir debat.
In die verlede was die twee nasionale konvensies (wat albei partye voor 'n nasionale verkiesing gehou het) van groot belang omdat dit by hierdie geleenthede sou wees dat die partye sou aankondig wie die 'partytjiekaartjie' gewen het en die party as die presidensiële benoeming in 'n nasionale verkiesing. Sy lopende maat as vise-presidentskandidaat sal ook aangekondig word.
Daarom was die politieke intriges by hierdie konferensies op die hoogtepunt agter die skerms, sodat gevestigde belange 'hul man' as die president se benoemde verkies het. Dit het gelei tot botsings in 'n tyd toe partytjie-eenheid deur die publiek op die hoogtepunt gesien moes word. As gevolg hiervan weet albei partye effektief wie hul benoemings gaan wees teen die samekoms van die nasionale konvensies. Sulke inligting kan maklik verkry word uit die verklaarde politieke steun wat op plaaslike sowel as op staatsvlak in die primêre registers geregistreer is.
Wat is die doel van die nasionale konvensies? Histories word hulle gewoonlik in Julie of Augustus van die verkiesingsjaar gehou - hoewel Augustus in 2000 deur albei partye bevoordeel is. Hulle het 'n aantal doeleindes:
1. die amptelike partykandidate word deur albei partye aan die publiek aangekondig.
2. elke party se beleid platform aangekondig word. Dit is in wese wat elke party beplan om te doen as hulle deur die mense verkies word. Hierdie platforms word dan deur die partye aangeneem, maar dit is nie bindend vir kandidate of staatspartye nie.
Die politieke 'bloedvergieting' wat in die verlede gemors is, het beteken dat konvensies nou niks meer as 'n media-gebeurtenis is nie. In die onlangse verlede het 'n nasionale konvensie die lig laat sien hoe gefragmenteer 'n party kan wees, en dit dien hulle nie in die openbare oog nie. In 1960 het die Demokratiese Party 'n politieke sekerheid in J F Kennedy gehad. Die openbare beeld was perfek vir die verkiesing in daardie jaar.
Agter die openbare steunbetoning was die Demokratiese Party egter verre van verenig ten tyde van die nasionale konvensie van die Demokratiese Party. Toe Kennedy by die konferensie opdaag, het hy nie 'n meerderheid van die party-afgevaardigdes onder sy beheer nie, en dit het slegs plaasgevind na baie agter die skerms wat gehuil en gehandel het. Dat hy die verkiesing gewen het (hoewel in 'n baie nou resultaat), sê baie oor hoe die party hierdie gebrek aan regstreekse steun van die media en dus ook die publiek behou het.
Konvensies soos dié wat Kennedy in 1960 betrek het, staan ​​bekend as makelaars konvensies. Dit is 'n verwysing na die lang ure van bedinging wat deur die partybase agter die skerms plaasvind. Aangesien so 'n stelsel potensieel 'n party kan beskadig as sodanige onenigheid aan die media uitgelek word, is daar 'n poging om 'n duidelike kandidaat en 'n lopende maat te kies voordat die nasionale konvensies plaasvind. As dit egter nie gebeur het nie (en die verskuiwing van die primêre regerings na vroeër datums kan die twee partye in die toekoms 'n probleem oplewer) en geen voor die hand liggende kandidaat na vore kom nie, kan die konvensies teruggaan na wat hulle was - die tyd wanneer daar vir die presidentskandidaat van die party gestem word. Dit is nie iets waaroor een van die partye geniet nie, aangesien die potensiaal vir party-onenigheid tot die oppervlak sal lei met die ekstra probleme van media-indringing in die saak. Wat vir 'n party rampspoedig kan wees, kan van onskatbare waarde wees vir die ander een wat 'n negatiewe veldtog sou voer: "Sou u vir 'n party stem wat nie sy eie gedagtes kan opmaak nie? ens
Negatiewe veldtogte is waar 'n party sy pogings konsentreer om nie sy eie beleid te publiseer nie, maar op die beleid en persoonlikhede van die ander party.
Die rampspoedigste konvensie in die onlangse geskiedenis het in 1968 met die Demokrate plaasgevind. Die party-genomineerde - Hubert Humphrey - het nie 'n enkele primêre titel gewen nie, maar is voorgestel as die party se presidensiële genomineerde omdat hy die steun van Lyndon Johnson, die bekleër, maar binnekort as president uitgetree het. Buite die konferensiesaal het die onlustepolisie geveg met jeugdiges wat 'n kandidaat meer simpatiek teenoor hul linkse sienings wou hê. Die konferensie het meer mediadekking gekry vir die onluste buite en die ooglopende probleme om 'n kandidaat te kies wat nie op plaaslike vlak gewild was nie en nie 'n enkele primêre posisie gewen het nie. Die Demokrate het die verkiesing verloor.
Daar was 'n soortgelyke aflewering waarby die Demokrate ook betrokke was by die partykonvensie van 1972. Hierdie keer was daar geen probleem met die benoeming nie (George McGovern), maar die organisasie van die konferensie was 'n bles.
"Die Demokrate het verskyn as anti-godsdiens en pro-dwelmmiddels, anti-winsgewendheid en pro-welsyn, anti-familie en pro-aborsie, anti-boer en pro-trekarbeider, anti-Saigon en pro-Hanoi, anti gewapende magte en pro-trek-dodgers. "(S. Ambrose)
Richard Nixon (Republikein) het 'n oorwinningsoorwinning behaal. Die media konsentreer op die ellende van die Demokrate en gee aan Nixon wat in wese 'n politieke vrye rit was.
Beide nasionale konvensies is deesdae massiewe mediagebeure en 'n herhaling van die demokratiese fiasko van 1972 moet ten alle koste vermy word. Die skrywer Norman Mailer het nasionale konvensies beskryf as:
'' N fiesta, 'n karnaval, 'n varkwortel, perd snork, orkes speel, stem skree-middeleeuse samesmelting van gierigheid, praktiese wellus, gekompromitteerde idealisme, loopbaanvooruitgang, ontmoeting, vete, vendetta, versoening van rommelstropers, vuisgevegte, omhelsings, dronkers en kollektiewe riviere van dieresweet. "
Dit is in 1976 geskryf. Vandag word 'n groot hoeveelheid tyd en energie in die konvensies geplaas, sodat die kanse op ongelukke tot die minimum beperk word. Die onus hiervoor berus by die twee partyvoorsitter. Dit is hul verantwoordelikheid om 'n toneelbestuurde geleentheid wat vry is van skandaal, aan te bied. Die byeenkoms sal ook mediavriendelik moet wees, sodat die berigte in die pers en op televisie positief en produktief sal wees. Die uitbeelding van totale eenheid van die party sal die belangrikste saak van beide voorsitters wees. Die konvensies is in wese gechoreografeer met vloerbestuurders wat sorg dat alles vlot verloop. Die beeld wat die konvensie bied, moet een wees wat diegene sal oorreed wat nog nie van mening is dat die toekoms van die land veilig is in die hande van hierdie party nie. Die kroon van die weeklange konvensies is as u presidensiële hoop in die meningspeilings voorlê.
Een van die finale take tydens 'n konferensie is die keuse van 'n vise-president lopende vennoot. Die keuse van die presidensiële genomineerde word byna altyd aanvaar, alhoewel George McGovern se keuse - Thomas Eagleton - in die veldtog van 1972 teengestaan ​​is, maar dit later aanvaar is, het die stemgeregtigde publiek duidelik getoon dat daar geen eenheid in die Demokratiese kamp was nie. Die keuse van 'lopende maat' is belangrik, aangesien daar in die afgelope jaar baie meer tyd spandeer is om die kwaliteite van die vise-presidentskandidate te beoordeel. Albei partye wil hul twee kandidate as 'n 'droomkaartjie' voorstel.
Die 'droomkaartjie' begin effektief by Kennedy toe hy jonk was, uit die ooste van Amerika en Katoliek. Sy loopmaat, Lyndon Johnson, was baie ouer as Kennedy, Protestant en uit die suide (Texas). Die 'droomkaartjie' probeer twee mense saamstel wat 'n beroep op die grootste aantal groepe en kiesers kan doen. In 1984 kies Walter Mondale vir Geraldine Ferraro in 'n poging om die stemme van vroue te kry; George Bush het die jonger Dan Qualye in 1988 gekies. Clinton het hierdie patroon in 1992 verbreek deur Al Gore as sy makker te kies - hulle was amper dieselfde ouderdom, albei is uit die Suide en albei is konserwatief.
In 2000 word die Demokrate se nasionale byeenkoms in Los Angeles gehou. Hier het die Demokratiese presidentskandidaat, Al Gore, sy vise-presidentse bestuurslid, Joseph Liebermann, in die openbaar aan die party voorgehou. Gore keer terug na die beproefde 'teenoorgesteldes' deurdat Liebermann uit die noorde was en 'n Jood was; in teenstelling met Gore se suidelike agtergrond. Dit het egter tot 'n bietjie teruggeval toe Gore deur sommige daarvan beskuldig is dat hy slegs Liebermann gekies het om die belangrike Joodse stem te kry (hoewel die Jode histories gewoonlik vir die Demokrate in die nasionale verkiesing gestem het). 'N Verdere groot probleem wat die Demokrate vir die Los Angeles-byeenkoms gehad het, was watter rol Bill Clinton moes speel. Hier was agt jaar 'n aftredende president, maar wie se privaatlewe van 1998 tot 2000 internasionaal meer mediadekking gekry het as sy werk as president.
Dit het die vloerbestuurders 'n probleem opgelewer. Deur bloot president te wees, sal Clinton 'n rol moet speel. Maar as Gore gesien sou word as 'n man wat tradisionele Amerikaanse gesinswaardes wil handhaaf, watter rol kan Clinton dan speel? Uit die twee was Clinton ook veel meer charismaties as Gore. Sou hy die vertoning van Gore steel, ondanks die feit dat hy as president uittree en dat hy na die pos sou gaan? Clinton het 'n toespraak aan die party gehou wat ongeveer 15 minute geduur het en in hierdie sin het hy Gore nie oortref nie. In die ontleding van die na-verkiesing het sommige Demokrate egter geglo dat Clinton tydens die konvensie toegelaat moes word om 'n meer belangrike rol te speel om die lewe te vernuwe wat beskou word as 'n konvensie met geen sprankeligheid nie. Soos baie dinge in die politiek, is nadenke 'n wonderlike geskenk!