Slag van Manzikert (26 Augustus 1071) - Verskeie - 2022
Onder die redes wat aangevoer word om die Eerste Kruistog te regverdig, is die Turkse verowering in die Ooste prominent. As eerste slawe in die Abbasidiese leërs het die Turke gedurende die tiende eeu politieke belang gekry, en sommige van hulle, danksy die titel van die sultan wat die kalief gegee het, het daarin geslaag om vorstedomme uit te kap en om die Turkse invloed na Sirië en Anatolië uit te brei. Onder hierdie Turkse volke was die Seljuke, wat gedurende die elfde eeu hul gesag oor die streek bekragtig het en so ver gegaan het dat hulle Bisantium bedreig het. Dit is juis hierdie stryd tussen die Seljuks en die Bisantyne wat uitloop op die slag van Manzikert. Vir watter gevolge?
Die Seljuks-meesters van die Moslem-Ooste?
Die Turke was in die Islam, tot in die 11de eeu, militêre slawe (Mamluike). Van die negende eeu af vorm hulle die grootste deel van die kaliefwag en hul vrouens het die harems van Bagdad bevolk. Dit was toe verskillende nomadiese Turkse volke wat hulle in die Moslem-Ooste begin vestig het, in diens van die Kalief getree en geïslamiseer het. Die Abbasidiese kalifaat is in die tiende eeu verswak en het spoedig onder die toesig van die Buyid-sjiïete gekom, wat dit vir die Turke makliker gemaak het om te vestig. Van laasgenoemde neem belangrike posisies in die weermag in, maar ook in die administrasie, soms met die titel vizier.
Onder die Turkse volke wat gedurende die 11de eeu invloedryk geword het, is die Oghuz, gelei deur Seldjouk (wat dus sy naam aan die dinastie sal gee). Gedurende die 1030's ondermyn hulle die oorheersing van die Ghaznavids en Buyids in die Ooste, en in 1055 stel hulle hulself met geweld op as beskermers van die Abbasidiese kalief al-Qâ'im, toe hul sultan Tughrîlbeg (of Tuğrul Bey) binnekom. Bagdad. Hulle besit die de facto-mag en dryf die Buyids uit die Abbasid-hoofstad.
Die Seljuk-stoot stop egter nie in Irak nie. Tuğrul Bey se opvolger, Alp Arslân (sultan in 1063), ontslaan sy mededingers en vorder verder wes, veral na Anatolië. Dit bedreig ook Sirië en die besittings van Bagdad se mededinger kalifaat, die van die Fatimiede in Kaïro. Aan die vooraand van die slag van Manzikert is die Seldjoukids dus in volle gang om te oorwin.
'N Verswakte Bisantynse ryk
Die 11de eeu beteken vir Bisantium die terugkeer van interne verdeeldheid. Basil II het trouens geen erfgenaam gelaat toe hy in 1025 oorlede is nie. 'N Kompetisie het 'n nuwe dinastie begin skep wat die Macedoniërs kon opvolg. Na Basil II se broer, Konstantyn VIII, was dit laasgenoemde se dogters wat die keisers 'gemaak' het, en die onstabiliteit het 'n halwe eeu lank voortgeduur, ondanks die relatief lang bewind van Konstantyn IX Monomachus (1042-1055) . Die stryd staan ​​teë teen groot aristokratiese faksies, waaronder die Macedoniërs natuurlik, maar ook die Diogenes of in Konstantinopel die Comnenus. Dit is juis 'n verteenwoordiger van hierdie laaste dinastie, Isaac Comnenus, wat homself in 1057 'n tyd lank opgelê het, danksy die steun van die patriarg van Konstantinopel, Michel Cérulaire (bekend vir sy rol in die skeuring met Rome in 1054). Maar vinnig uitgeput ondanks sy eienskappe, moet dit skaars twee jaar later plek maak vir Constantin X Doukas!
Die regering van die nuwe keiser is nie maklik nie, want die Bisantynse Ryk is steeds in 'n moeilike situasie, byna altyd beleër deur aanvallers van alle kante: Pechenegs, Normandiërs en binnekort Turke. Laasgenoemde het vanaf die 1060's nog meer bedreigend geword. Op hierdie tydstip sterf Konstantyn X (in 1067); sy vrou Eudoxie volg hom op as regent, met hul kind Michel VII Doukas as keiser. Maar Eudoxie is weer vinnig getroud met Romain Diogenes, wat uiteindelik die de facto keiserlike mag besit. Romain IV Diogenes besluit dan om sy onsekere legitimiteit vas te stel deur aanstoot te gee teen eksterne vyande, in die besonder die Seljuk-Turke. Dit is wat sal lei tot die Slag van Manzikert.
Die Slag van Manzikert, 'n aangekondigde ramp?
Turkse klopjagte in Anatolië het reeds in die 1050's begin, met klopjagte wat deur die Turcomans geloods is. Reeds in 1054 is Tuğrul Bey voor die vesting van ... Manzikert gestop, teruggestoot deur Basile Apokapès en 'n garnisoen van Frankiese huursoldate.
Toe Romain IV Diogenes in Konstantinopel aan bewind gekom het, het die Seljuke hulle tot hul groot mededinger, die Fatimides, gewend. Sultan Alp Arslân het die Siriese stad Aleppo aangeval en is nie tans besig met die Bisantynse Anatolië nie. Hy het die vesting Manzikert vroeg in 1071 verower, maar hy het 'n wapenstilstand met die Bisantyne onderteken om na Sirië te draai. Die Bisantynse keiser het hierdie tyd benut om die opleiding en toerusting van sy leër (ongeveer 70 000 man) te voltooi, en om voor te berei op sy aanval.
Nadat hy die Bosporus in Maart 1071 oorgesteek het, besluit die basileus om sy leër in twee te verdeel, wat blykbaar sy groot fout was. Sy beste troepe, onder leiding van die strateeg Joseph Tarchaniotès, is inderdaad na die Noorde gestuur om die leër van die Normandiese huursoldaat Roussel de Bailleul te versterk; sommige bronne praat dan van 'n nederlaag na 'n verrassingsaanval deur Alp Arslân, ander roep 'n verraad op van die strateeg en die Normandiese, miskien beïnvloed deur die Doukas, ondersteuners van die jong Michel VII, afgesien van die mag deur sy stiefpa en sy moeder Eudoxie. Hoe dit ook al sy, en hoewel hy Manzikert maklik herower het, vind die basileus homself verswak toe die Turke die beleg van Aleppo laat vaar en hulle tot die Bisantyne wend.
Baie vinnig is die leër van Romain IV Diogenes deur die Seljuk-boogskutters geteister, ook in die middel van die nag. Vreemd genoeg lyk die Sultan egter nie seker van sy krag nie, veral nie vir 'n geveg nie, en probeer hy onderhandel. Sonder sukses. Inderdaad, die keiser het hierdie oorwinning nodig, nie net om die Turkse gevaar af te weer nie, maar ook om sy mag te legitimeer en Konstantinopel as oorwinnaar binne te gaan. Die leërs stel hulle dan in orde van die geveg.
Op 26 Augustus 1071 plaas die basileus sy leër (waarskynlik meer as 50 000 man) in 'n lang, diep lyn van verskeie geledere, met die ruitery op die flanke. Die keiser word omring deur verskillende generaals, waaronder die talentvolle Nicephore Bryenne en, meer verbasend, die neef van Constantine X, Andronicus Doukas, wat nie sy minagting vir hom verberg nie. Op hul beurt het die Seljuks ('n leër van 30 000 man, meestal ruitery), die Griekse leër laat opruk en 'n sekelvorm gevorm, wat veroorsaak dat hul boogskutters op die Bisantynse flanke galop wat met pyle bespuit is.
Die Bisantynse keiser, wat in die middel van sy leër geleë is, word vinnig gefrustreer deur hierdie weiering van frontgeveg van Alp Arslân. Die nag is naby, en hy besluit om terug te draai; Dit is nou die tyd dat die Sultan verkies om sy aanval te loods! Die weergawes verskil dan: is die basileus verraai deur Andronicus Doukas, wie sou die gerug van sy dood versprei het? Het Griekse troepe agtervolg toe hulle terugdraai? Die resultaat is dieselfde: die Bisantynse weermag is heeltemal ongeorganiseerd deur die aanval van die Sultan, wat die punt met 'n algemene aanranding huis toe dryf. Die adellikes rondom Andronicus Doukas gee die stryd vinnig op en vlug saam met die meeste huursoldate. Slegs die linkervleuel van Nicéphore Bryenne het weerstand gebied en daarin geslaag om die sentrum en Romain IV Diogenes te ondersteun, en vermy algehele disorganisering en waarskynlik baie meer verliese (wat selfs meer dramatiese gevolge sou gehad het). Die basileus is ongelukkig beseer en verloor sy perd: hy moet hom aan die Turke oorgee.
Die gevolge vir die Bisantyne
Met die gevange neem van die keiser is daar geen groter vernedering vir die Ryk nie. Die situasie is egter ingewikkelder: die twyfelagtige legitimiteit van die basileus kan die saak vinnig regkry. Dit verhinder nie dat die Sultan sy gevangene goed behandel en die betaling van 'n bekostigbare losprys aanvaar nie.
Sodoende kan Romain IV Diogenes na Konstantinopel terugkeer, maar hy sal nie daar binnegaan in die hoop op triomf nie. Inteendeel, hy word verwelkom deur die ondersteuners van Michel VII Doukas, vasbeslote om sy reg op die keiserlike troon te laat geld en uiteindelik sy vader op te volg. Die keiser op sy plek, maar verslaan, word in die tronk gesit, sy oë word uitgesteek, hy word opgesluit in 'n klooster waar hy kort daarna sterf. Sy vrou, hoe ook al moeder van die nuwe keiser Michael VII Doukas, word in ballingskap gestuur.
Die neerslag en dood van Romain IV Diogenes beteken nie die einde van die probleme vir die Ryk nie. Die politieke onstabiliteit bly, die ekonomiese krisis verdiep en ondanks die geringe omstandighede wat Alp Arslân bied ná die slag van Manzikert, word die Turkse opmars in Armenië en Anatolië in die volgende jare bevestig. Eers met die koms van Alexis Comnenus in 1081, tien jaar na Manzikert, stop die bloeding.
Manzikert en die Seljuk-verowerings
As die nederlaag van Manzikert aan die Bisantynse kant 'n aardbewing was, het ons aan die Turkse kant vinnig oorgegaan na iets anders. Alp Arslân se hoofdoel is die oorlog teen die Fatimides. Kort na sy oorwinning in Armenië moet hy egter na die ooste van sy ryk reis om opstand te beveg, en hy word in Transoxiana vermoor.
Hy word opgevolg deur sy seun Malik Shah, wat selfs meer suksesvol is. Hy vestig Seljuk-mag in Irak en verower dan niks minder nie as Mekka, Jemen, Damaskus, Aleppo en uiteindelik Bagdad, tussen 1072 en 1087! Aan die ander kant, in Anatolië het die Seljuks die Turcomans laat vestig.
Die dood van Malik Shah in 1092 het nietemin die einde van die Seljuk-uitbreiding beteken. Die opeenvolgingstwis, die mag van die plaaslike emirs, die Fatimides wat nog aanwesig is, dan lei die relatiewe Bisantynse herlewing met Alexis Comnenus tot 'n nuwe fragmentasie van die Midde-Ooste aan die vooraand van die oproep tot die Kruistog van Urbanus II, in 1095 .
'N Voorwendsel vir die kruistog?
Onder die argumente wat Pous Urbanus II gelewer het vir die loods van die Eerste Kruistog op 27 November 1095, word die Turkse bedreiging en veral sy militêre simbool, Manzikert, dikwels gevorder. Die Turke het 'n slegte reputasie, selfs in die Weste, nie net deur die Bisantyne nie, maar ook deur die Fatimides. Ons hoor in die Weste dat hulle die pelgrimstog na Jerusalem moeiliker sou maak, dat die oorsteek van Anatolië byna onmoontlik sou geword het. Erger nog, tydens hul besetting van Jerusalem sou hulle Christene vervolg het, soos die Fatimidiese kalief Al-Hakim aan die begin van die 11de eeu (hy het die Heilige Graf verbrand).
Die argument lyk egter onwaarskynlik. Inteendeel, die Seljuk-verowering het die streek 'n tyd lank gestabiliseer, en dit wil voorkom asof hulle selfs die regte van minderhede, waaronder Christene, weer hervestig het. Hierdie minderhede ly ook nie onder die twis tussen die Turke nie, en hulle ontsnap aan die slagtings wat volg op die opstand van Jerusalem teen die Turkomane in 1076. Maar die beeld van Manzikert bly, toegevoeg tot opvallende staaltjies, soos hierdie Seljuk wat 'n pyl skiet. in die plafon van die Heilige Graf. Die stemme van Oosterse Christene wat die Seljuk-beleid salueer (as skrywer van Die geskiedenis van die aartsvaders van Alexandrië), bereik nie die Weste nie en die kruistog is goed op dreef, om Bisantium te red en die Heilige Graf van die ongelowiges te bevry, waarvan die Turke dan die beeld wat die meeste gedeel word, verteenwoordig.
Die slag van Manzikert is dus 'n mylpaal op verskeie vlakke: vir Byzantium, vir die Oostelike Islam en die Turke, en vir die Weste, aangesien dit een van die oorsake (baie en onder bespreking) van die Eerste is. kruistog.
- J-C Cheynet, Bisantium, die Oos-Romeinse RykA. Colin, 2006.
- C. Picard, Die Moslem-wêreld vanaf die 11de tot die 15de eeuA. Colin, 2001.
- P. Jansen, A. Nef, C. Picard, Die Middellandse See tussen die lande van Islam en die Latynse wêreld (middel 10de tot middel 13de eeu), Sedes, 2000.
Video: Battles of Cyzicus 73 BC and Tigranocerta 69 BC - Mithridatic Wars DOCUMENTARY (Januarie 2022).