Terence - Geskiedenis Podcasts - 2021
Terence is in ongeveer 190 vC in Kartago (Afrika) gebore. Hy is as 'n slaaf na Rome vervoer. Sy meester, Terentius Lucanus, was so beïndruk deur die intelligensie van sy nuwe slaaf dat hy hom opleiding gegee het en hom daarna vrygelaat het.
Terence het ses toneelstukke geskryf: Adelphoe (die broers), Andria (The Girl from Andros), Eunuchus, Heauton Timorumenos (The Self-Tormentor), Hecyra (Skoonma) en Phormio.
Alhoewel hulle destyds nie baie gewild was nie, word Terence nou beskou as een van die belangrikste skrywers van die Romeinse Ryk. Sy werk is geprys deur Scipio Aemilianus Africanus en Laelius Gaius, maar slegs een van sy toneelstukke, Eunuchus, gedurende sy leeftyd enige sukses geniet.
Volgens Diana Bowder: "Sy (Terence) hoogs komplekse intriges, subtiele studies van emosionele, familiale en selfs opvoedkundige aangeleenthede, uiters elegante verbale karakterisering, jaagtog en sobere taalgebruik, polemiese en selfregverdigende prololoë, toewyding aan komiese ironie as sy belangrikste vorm van humor en die versaking van 'n groot deel van die musiek- en sangelement wat vir Plautus so belangrik was, sal hom waarskynlik 'n gewilde guns kos. "
Terence se werk weerspieël die humanitas lewensbeskouing ('n oortuiging dat alle mense, ongeag hul ras of nasionaliteit, vriende moet wees).
Terence sterf in 159 vC.
Die man wat uit vrees vir straf die plig volg, sal eerlik wees net so lank as wat hy dink dat hy uitgevind sal word. As hy dink dat hy iets kan opspoor wat ongemerk is, sal hy terugkeer na sy truuks. Maar die man wat aan jou geheg is deur liefde, is angstig om jou te behandel soos jy hom behandel, of jy daar is of nie ... 'n Man wat dit nie kan doen nie, moet erken dat hy nie kinders kan beheer nie.
Terence McIntosh is 'n spesialis in die vroeë moderne Duitsland, veral sy sosiale, politieke, godsdienstige en ekonomiese geskiedenis in die sewentiende en agtiende eeu. Sy huidige boekprojek, "Disciplining the Parish: Godly Order, Enlightenment, and the Lutheran Clergy in Germany, 1517–1806," ondersoek die dinamika waardeur 'n verskuiwende verskeidenheid sosiale, teologiese en intellektuele kragte prominente kerkmanne, heersers en sekulêre denkers om krities te ondersoek en die doel, omvang en aard van die Lutherse kerklike dissipline op belangrike oomblikke in die vroeë moderne tydperk krities te hersien.
Enkele noemenswaardige publikasies
Kursusse aangebied (volgens skedule)
Klik hier vir huidige inligting oor kursusaanbiedings.
HIST 251-Die dertigjarige oorlog (1618-48): Europa in 'n krisistyd
HIST 254-Oorlog en samelewing in die vroeë moderne Europa
HIST 460-Prinses en Reformasies in Duitsland, 1400-1600
HIST 461-Oorlog en Verligting in Duitsland, 1600-1815
*Alhoewel die geskiedenisgeskiedenis die naam Pauli Murray Hall vir ons gebou gebruik, sal u dit op amptelike kaarte as Hamilton Hall vind. Joseph Grégoire de Roulhac Hamilton se intellektueel oneerlike historiese en argiefwerk bevorder wit oppergesag. Daarteenoor het Pauli Murray ontoeganklike bewyse en ontledings in diens van rasse- en geslagsgelykheid ingehaal. In Julie 2020 het al die departemente in die gebou ingestem om die naam Pauli Murray Hall in die plek van Hamilton Hall aan te neem. 'N Amptelike versoek by die kanselier hangende. Vir meer inligting, sien hier.
Inleiding: Terence V. Powderly was 'n man wat aan die begin van die 20ste eeu die openbare oog getrek het as politikus en arbeidsorganiseerder, veral as burgemeester van drie dae van Scranton, PA en lid van die
Ridders van Arbeidsleierskap. Gedurende sy loopbaan het hy gehuiwer om te vra vir stakings en meer dramatiese arbeidsaktiwiteite, en het gevoel dat dit onproduktief was en vyande gemaak het met die wet, polisie en media. In plaas daarvan beskou Powderly die arbeidersbeweging nie as 'n revolusie nie, maar as 'n samewerkende broederskap van werkers. As 'n Katoliek het sy idees op baie maniere gepaard gegaan met die onderrig van die tyd, maar tog het baie geestelikes die Knights of Labour, die arbeidsorganisasie waarmee hy die meeste gekoppel is, verwerp.
Onderwys en loopbaan: Terence V. Powderly het 'n rudimentêre opleiding van ongeveer ses jaar gehad en het op die ouderdom van 13 begin werk. Op 17 -jarige ouderdom het hy 'n vakleerling -masjinis geword en uiteindelik werk gekry in Scranton, PA, en vyf jaar later in 1871 by die International Union of Machinists and Blacksmiths aangesluit. Selfs op sy jong ouderdom word hy erken vir sy skryf- en praatvermoëns, en word 'n jaar later plaaslike grootmeester -werksman en ooreenstemmende sekretaris van die vakbond. In 1873 verloor hy sy werk en kon hy eers weer in 1875 werk kry as 'n masjinis, wat die veld in 1877 vir altyd verlaat.
Na hierdie vroeë werkervaring, fokus sy loopbaan hoofsaaklik op die politiek van Pennsylvania en die Knights of Labor. Hy beklee die pos as burgemeester in Scranton, PA, van 1878-1884. Poeierlik vorder hy van lid tot meesterwerkman van Scranton, destyds ooreenstemmende sekretaris van die distriksvergadering, en uiteindelik grootmeester werksman in die ridders van arbeid van 1874-1893. Hy was altyd een wat uiteenlopende belange gehad het, en studeer ook regte en word praktiserende advokaat, dien as 'n provinsiale gesondheidsbeampte en word mede -eienaar en bestuurder van 'n kruidenierswinkel. Uiteindelik beëindig hy sy loopbaan by die federale regering in immigrasiebeleid, handhawing en inspeksie.
Terence V. Powderly is gebore uit Terence en Madge (Walsh) Powderly in die industriële gemeenskap van Carbondale, PA, waar sy pa sy eie steenkoolmyn gestig het. Young Terry was 'n bysiende kind wat gereeld siek geword het en doof in sy een oor was weens geelkoors. Die jong Powderly was onbekwaam in sport en het dikwels hand-down gedra, maar moes vir homself regkom teen plaaslike boelies. Hy is van mening dat sy deelname aan 'n groot Ierse gesin, sewe broers en vier susters, gehelp het om sy kinderprobleme sowel as sy ywerige leesgewoontes te verlig. Alhoewel dit onduidelik is hoe Powderly se Katolieke geloof sy vroeë lewe beïnvloed het, het hy na bewering verdraagsaamheid en simpatie vir behoeftiges geleer uit sy noue verhouding met sy ma, 'n afskaffer.
Gedurende sy vroeë werksjare het Terence V. Powderly baie selfvertroue ontwikkel en sy intelligensie en sjarme in sosiale kringe geneem. Terwyl hy dit geniet om kaarte te speel en salonne by te woon, het Powderly hom beperk tot onskadelike onheil, vermy slegte geselskap en was nie geïnteresseerd in alkohol nie.1 Dit was hier in Scranton dat hy Hannah Dever, dogter van 'n Scranton -mynwerker, en haar broers Johnny en Ed ontmoet het. Hannah en Terence trou op 19 September 1872 en sou saam wees tot haar dood in 1907, terwyl Johnny en Ed vriende van Powderly sou word gedurende hierdie tydperk van jong volwassenheid en daarna.
Die depressie van 1873 het die Amerikaanse ekonomie baie getref, en Powderly was een van die talle werkers wat daardie jaar ontslaan is. Hy besluit om te reis en werk te kry, maar Powderly het president geword van die plaaslike Machinists and Blacksmiths International Union kort nadat hy in 1871 aangesluit het. lang periodes van skeiding en 'n verhuising van hul eie woonstel na haar ma se plek. Sy gedemoraliseerde terugkeer na Scranton is gevolg deur 'n persoonlike tragedie wat Hannah byna oorlede het toe sy die enigste kind was, 'n babadogtertjie wat 'n paar dae later oorlede is.
In 1876 het Terence V. Powderly by die Knights of Labor in Scranton aangesluit. Net soos met sy vorige vakbondervaring, het Powderly vinnig in die geledere van die plaaslike meester Workman gestyg en was hy in noue samewerking met die Philadelphia Knights. Baie van sy medewerkers het die gedesentraliseerde aard van die organisasie as 'n aanwins beskou in vergelyking met die faksionele en afnemende Machinists and Blacksmiths International Union, wat Powderly uiteindelik in 1877 verlaat het. Heilige Orde van die Ridders van Arbeid moeilik. Boonop is die broederskap uitgedaag deur interne godsdienstige en etniese vooroordeel. Trouens, hierdie verdeeldheid het Powderly daartoe gelei om kortliks uit sy pos as meester Workman te bedank totdat sy leierskap as lid die dwaasheid blootgelê het deur herhaalde oproepe tot eenheid, waarna hy heringestel is.
Net 'n jaar nadat hy aangesluit het, het Powderly sy werk as 'n masjinis gestaak en 'n voltydse organiseerder vir die Knights geword, 'n verlaging van $ 110 per maand. Sy toewyding aan die organisasie word gekombineer met 'n visie om werkerkollektiewe te vestig wat bereik word deur stakings te vermy wanneer moontlik en gewelddadige optrede te alle tye. Toe 'n aantal beduidende stakings in Pennsylvania in die somer van 1877 plaasvind, Powderly het hom meer konstruktiewe take aangepak, soos om geld in te samel vir die gesinne van die dooie mans, boikotte van handelaars wat die voortgesette staking van die mynwerkers teenstaan, 'n koöperatiewe kruidenierswinkel stig om die stakers te help, organisasie van die woedendes in plaaslike byeenkomste en veral deur die wiele aan die gang te sit om werkgewers en hul politieke handlangers tydens die volgende verkiesings te verslaan.1 Sulke taktiek, veral die boikot, was sy hoop op die toekomstige rol van Knights regoor die land.
As gevolg van die voorvalle van 1877 het baie mense die diepte van die alliansie tussen staats-korporasies besef en 'n nuutgevonde entoesiasme vir 'n derde party in die politiek gehad. Die Knights het hul verbod op politieke bespreking opgehef deur 'n komitee oor vordering te skep wat onmiddellik na die vergadering van die vergadering gehou sal word. Koördineer die eerste vergadering van die 'Greenback-Labour Party' poeierlik kort nadat politieke bespreking deur die Knights begin het. Hy het elke plaaslike hoofstuk van die Knights of Labour uitgenooi om 'n verteenwoordiger van die Committee on Progress te stuur. Die byeenkoms het 'n platform geskep wie se boodskap die twee oorheersende partye as betreurenswaardig beskou het om loonwerkers te ondersteun, en hulle het ook besluit oor kandidate vir die party.
Powderly het verskeie pogings tot uitreiking na kiesers gelei en 'n meningspeiling gehou om die akkuraatheid van die verkiesing te verseker, en die party het die oorwinning behaal in al vyf ampte waarvoor hulle deelgeneem het aan die provinsiale verkiesing. In reaksie op sy pogings en sy plaaslike invloed, is Powderly deur die party gekies as Scranton se burgemeesterskandidaat vir die Greenback-Labour-party. Met 'n veldtog wat skuldvermindering en doeltreffendheid van die regering beloof, word Powderly terselfdertyd as 'n uitdager van die werkersklas beskou. Sy teenstanders het hul kragte saamgesnoer en deelgeneem aan laakbare pogings om sy geloofwaardigheid te ondermyn. Sommige het sy katolisisme as 'n bedreiging beklemtoon, terwyl ander beklemtoon het hoe die Katolieke Kerk die Knights of Labour nie goedkeur nie. Hulle negatiewe veldtogpogings was onsuksesvol, en Terence V. Powderly is in Februarie 1878 tot burgemeester van Scranton verkies, saam met 'n aansienlike teenwoordigheid van Greenback-Labour in die stadsraad en ander kantore.
By die aanstelling het burgemeester Powderly onmiddellik sy plan uiteengesit om 'n moderne stad te skep: 'n raad van gesondheid, 'n ondersoek na bedrog, die bou van 'n voldoende rioolstelsel en geplaveide paaie. Ondanks die feit dat hy nooit 'n meerderheid in die stadsraad gehad het nie, is baie van sy inisiatiewe aan die einde van sy drie termyne deur die stadsrade goedgekeur. Binne 6 maande nadat hy sy amp aangeneem het, het hy die wetstoepassing opgeknap en manne van integriteit gekies om te dien, meestal uit die Greenback-Labour-party of die Knights of Labour. Die Scranton -koerant, Daily Times, later na die stad verwys as die model van orde.2 Sy laaste daad in 1878 was om 'n stelsel vir die inspeksie van voedsel in te stel, wat streng handhawing en strawwe boetes insluit.
In 1879 het Powderly 'n behoorlike brandbestrydingsmag op die agenda geplaas, terwyl sy steeds toenemende erkenning as 'n arbeidspoliticus buite Scranton hom uiteindelik ingehaal het. Die suksesvolle bekendstelling van die politiek in die Ridders het op verskeie plekke plaasgevind, maar Powderly was die duidelikste voorbeeld. Toe besluit is om 'n nasionale organisasie vir die vakbond te stig, is Powderly eers verkies tot Grand Worthy Foreman, tweede in bevel, en beklee daarna die topposisie van grootmeester Workman na die uittrede van Uriah Stephens. Hy is herkies tot hierdie hoogste posisie van vakbondleierskap vir tien opeenvolgende termyne, en die meeste waarnemers het sy uitspraak oor die probleme van die dag as die amptelike standpunt van arbeid geïnterpreteer, terwyl hulle sy artikels lees en na sy toesprake luister.2
Na 'n geringe verkiesingsoorwinning van nege en negentig stemme oor sy Republikeinse uitdager, het Powderly se werk as burgemeester in die vroeë 1880's voortgegaan met drie belangrike wetgewing. Eerstens is 'n appèlraad ingestel vir diegene wat nie saamstem met belastingaanslag nie. Die tweede wetgewing het sy werk aan die rioolstelsel voortgesit, en die derde het lisensies vir handelaars en besighede in Scranton gevestig, wat beskou word as 'n klein stap in die rigting van 'n meer billike verdeling van welvaart. Toe die herverkiesingsseisoen aanbreek, was sy grootste voordeel die krediet wat hy vir sy gesondheidshervormings gekry het. Plaaslike koerante het berigte gedoen oor hoe maatreëls wat hy ingestel het, die uitbreek van siektes soos pokke beperk, maar die Demokratiese Party het die grootste deel van die Greenback-Labour-party teen 1882 geabsorbeer of verslaan.
Powderly het 'n ooreenkoms aangegaan om die Demokratiese benoeming te aanvaar uit politieke doelmatigheid wat suksesvol was in die verkiesing, ondanks teenstanders se groot kritiek op die stap. In sy laaste termyn het hy aan die doeltreffendheid van die regering gewerk, veral met betrekking tot belastingaanslag, en het hy konstruktiewe voorstelle gemaak, soos die bou van 'n hospitaal en 'n openbare gebou vir die toekoms. Hy bestee 'n aansienlike hoeveelheid energie aan 'n verlore poging vir die Demokratiese benoeming in 1884 teen 'n loopbaanpoliticus, wat kritiese historici vinnig kan uitwys in plaas van sy verantwoordelikhede as leier van die Knights of Labour.
Kritiek en ondersteuners van Powderly se leiersrol in die Knights of Labor het hom gebel idealis, hervormer, humanitêr, windtas, afvallige, skelm, bedrieër, agitator, introvert, selfversoeker, charlatan, goedkoop politikus, draagjas, raserige opwekker en sentimentele sentiment.3 Ander het gesê dat die eienskappe wat van hom 'n groot burgemeester gemaak het, dieselfde was wat hom 'n onbekwame vakbondleier gemaak het, hoofsaaklik sy onwilligheid om verantwoordelikheid te delegeer. Terence V. Powderly is in elk geval nasionaal deur baie erken as die stem van arbeid gedurende sy tyd, soos voorheen genoem. Boonop het die Knights of Labour die eerste vakbond geword gedurende sy tydperk, wat in 1886 tot 700 000 lede geword het van slegs 9 300 lede toe Powderly die leisels in 1879 neem.
Ander faktore as Powderly is belangrik om in ag te neem by die beoordeling van die sukses van die Knights of Labor, veral die einde van die depressie en 'n plaaslike Knights of Labour -oorwinning teen die berugte rowerbaron Jay Gould. Tog het Powderly as leier noukeurige administratiewe aandag aan detail gegee. Hy het ook voortgegaan om die Knights of Labour te ontmoedig van onnodige betrokkenheid by stakings of gewelddadige optrede en om 'n dominante denkrigting in die vakbond te vermy, wat die skadelike opvatting van die vakbond as anargistiese, sosialistiese en radikale groep gedurende die tydperk met 'n mate beperk het. toe dit die meeste gegroei het. Op sy beste tyd het werkers hul kinders na Terence V. vernoem Powderly en sy aankoms juig.
Alhoewel hy negatiewe persepsies beperk het, het Powderly terselfdertyd hard daaraan gewerk werkende mense uit bykans elke denkbare agtergrond hy was 'n charismatiese ondersteuner van solidariteit.1 Hy het vergaderings tussen rasse en tussen geslagte aangemoedig terwyl hy afsonderlike vergaderings voorgestel het as die struikelblokke te groot was om verskillende groepe te integreer. Powderly se benadering om die Knights of Labour met 'n hoë mate van plaaslike outonomie te behou, is nog 'n gunstige element van sy leierskap, 'n struktuur wat sedert die dertigerjare selde in vakbonde gebruik is.
Die jaar 1886, veral na die Haymarket Affair -voorval in Chicago, was 'n keerpunt vir die Knights of Labor en Powderly se leierskap. Anargiste is onregverdig skuldig bevind in verband met 'n ontploffing wat tydens die Haymarket -demonstrasie plaasgevind het, maar Powderly huiwer om die organisasie tot meer stakings te roep of vurig teen hierdie onreg uit te spreek. Met die koms van die Groot Upheaval in 1886 en erger ekonomiese toestande, het die nuwer lede van die Knights aksies onderneem wat swak beplan en befonds is, veral grootskaalse stakings. Die Grootmeester Werkman het gehoop om groter toesig te vestig om te voorkom dat die Ridders te veel uitgebrei word, maar werkgewers het voordeel getrek uit hierdie konflikte en die Ridders uit hul bedrywe uitgeroei voordat sulke veranderinge aangebring kon word.
Die solidariteit wat Terence V. Powderly jare lank opgebou het, was nou besig om uitmekaar te val en na ander organisasies, veral geskoolde werkers van die American Federation of Labor, oor te gaan. Geskiedkundiges stel 'n aantal verduidelikings voor. Die een is dat die plaaslike struktuur en gedesentraliseerde besluitneming te veel vertroue in die werkers gelê het om te bepaal of daar geen ander opsie was nie, maar 'n staking is beskikbaar; hierdie struktuur werk nie in tye van ekonomiese krisis nie, terwyl daar altyd skynbaar geen 'n ander opsie as 'n staking.
Binne 'n dekade na die Groot Upheaval het die Knights of Labour se ledetal tot 20,000 gedaal. Interne en eksterne mededingers tot Powderly se leierskap in die arbeidersbeweging het die ergste en verdagste neigings in hom na vore gebring, en die vorige demokratiese en verdraagsame ondertone van die beweging was toenemend afwesig in Powderly se leierskap. Hierdie tweede periode van diens as grootmeester, wat in 1893 geëindig het met die opeenvolging van die interne teenstander John Hayes, was slegs met 'n ligpunt gemerk. In 1888 werk Powderly saam met kardinaal Gibbons om die spanning tussen die Katolieke Kerk en die Ridders van die Arbeid te verlig, insluitend pouslike goedkeuring van Katolieke om by die vakbond aan te sluit.
Een skrywer het vier spesifieke kenmerke van die Ridders geïdentifiseer wat die Katolieke hiërargie agterdogtig gemaak het en selfs die organisasie in sekere streke voor 1888 formeel aan die kaak gestel het: die eedgebonde geheimhouding daarvan, vrymesselaarsaspekte, die ooreenkoms met die Molly Maguires en die skynbare sosialistiese of radikale karakter daarvan. Die kerk erken werkers se regte om hulself te organiseer, maar die eed tot absolute geheimhouding en ritualistiese aard van die Ridders van Arbeid kon nie aanvaar word nie en het blykbaar 'n kwasi-godsdienstige verbintenis tot die vakbond vereis. Die Molly Maguires en radikale elemente van die groep wat Powderly voorgestel het, was as gevolg van sy gedesentraliseerde aard, maar die meeste geestelikes het die organisasie verkeerd verstaan, sommige tot die uiteindelike ineenstorting daarvan.
Toe Terence V. Powderly sy posisie in die Knights verloor het, het hy na die regte studeer en is in 1894 in die Pennsylvania -balie toegelaat, wat later betoog het voor die Hooggeregshof van Pennsylvania en die Verenigde State. Hy het sterk gevoel dat die regstelsel vooroordeel en te tegnies is. In 1896 het hy teruggekeer na die politiek en is hy aangestel as kommissaris -generaal van immigrasie deur president William McKinley, vir wie hy gehelp het. Powderly het Ellis Island ondersoek wat tot talle afleggings gelei het, maar hierdie voormalige werknemers het laster gebruik om hom afgedank te kry toe Theodore Roosevelt in 1902 die presidentskap binnegekom het. Binne 'n paar jaar is Powderly weer aangestel as spesiale immigrasie -inspekteur, destyds hoof van die immigrasieburo se afdeling inligting van 1907-1921, en uiteindelik kommissaris van versoening van die Amerikaanse departement van arbeid. Hy sterf op 24 Junie 1924 in Washington, DC
Terence V. Powderly se laaste jare is saam met vriende deurgebring, soos die gereelde huisgas Mary Harris "Mother" Jones en John B. White. By baie van hierdie vriende sou hy by die Hall of Fame van die Departement van Arbeid van die Verenigde State aansluit, waaraan hy in 1999 die eer van lidmaatskap ontvang het. Sy outobiografie is postuum vrygestel, Die pad I Trod. Alhoewel 'n aantal kritiek oor Powderly al genoem is, is sy mening dat immigrasie vir Chinese individue en ander Asiërs gesluit moet word, wat algemeen aanvaar word vir sy tyd. Alhoewel daar amptelik 'n verbod was op diskriminasie volgens kleur, stel sommige geleerdes voor dat die Knights of Labour nie so interras-progressief was as wat dit blyk te wees nie en vermomde diskriminasie en/of gewenste sosiale beheer van potensiële swart stakingsbrekers beoefen het.
Terwyl dit deur baie historici hard behandel en as onbeduidend afgemaak is, het Terence V. Powderly meer onlangs meer aandag geniet, selfs deur diegene wat die Knights of Labour as 'n mislukte eksperiment of 'n gemiste geleentheid van die arbeidersbeweging beskou. As Grand Workman het hy getoon hoe solidariteit en 'n gedesentraliseerde benadering in 'n vakbond kan werk, gegewe die regte omstandighede. Hy het saad geplant vir 'n groter aanvaarding van die arbeidersbeweging deur die Katolieke Kerk, wat die weg gebaan het vir ander Katolieke soos Dorothy Day. Ten slotte het Terence V. Powderly 'n voorbeeld gegee van hoe 'n politikus 'n wye aantrekkingskrag kan verkry deur 'n kombinasie van arbeid en ander beleidsposisies, soos fiskale verantwoordelikheid, te beywer. Terence V. Powderly was 'n talentvolle en charismatiese man wat die nasionale kollig in die Amerikaanse arbeidersbeweging van die laat 19de eeu verdien het en 'n nalatenskap vir historici gelaat het.
Terence Keel is 'n medeprofessor aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, waar hy as ondervoorsitter van die Departement Geskiedenis dien en 'n afspraak beklee in die Departement Swart Studies en die Departement Godsdiensstudies. Hy behaal 'n PhD aan die Harvard Universiteit. Dr Keel is 'n interdissiplinêre geleerde met opleiding in godsdienswetenskap, die geskiedenis van wetenskap, Afro -Amerikaanse geskiedenis, sowel as wetenskap- en tegnologie -studies. Hy het wyd geskryf oor die geskiedenis van rassisme en die verband daarmee met die moderne biologiese wetenskappe, godsdienstige intellektuele geskiedenis, regte, medisyne en openbare gesondheid. Sy navorsing het hierdie kwessies in die Verenigde State, Europa en Mexiko ondersoek. Sy eerste boek, Goddelike variasies (Stanford University Press, Januarie 2018) is 'n studie van hoe Christelike denke die ontwikkeling van wetenskaplike rassisme vergemaklik het en die epistemiese verbintenisse van die moderne studie van menslike biodiversiteit gevorm het. Hy het toekennings ontvang vir sy navorsing van die National Science Foundation, die Social Science Research Council, die Charles Warren Center for American Studies aan die Harvard Universiteit en die Universiteit van Kalifornië se kantoor van die president. Onlangs was hy die 2017 -ontvanger van die Harold J. Plous -toekenning aan UC Santa Barbara, die hoogste eer wat die fakulteits senaat aan 'n junior professor gegee het vir uitnemendheid in onderrig, studie en diens.
Hy werk tans aan 'n boekprojek wat die verhouding tussen wetenskap en samelewing ondersoek deur te ondersoek hoe wetenskapopvoeders en gesondheidswerkers wat in histories swart instellings werk, idees uit evolusionêre biologie en die eugenetiese beweging in die openbare verbeelding versprei. Die boek sal fokus op die werk van die dokter dr. Charles V. Roman van Meharry Medical College, die embrioloog dr. Ernest Everett Just van die Howard -universiteit, die bioloog en die katolieke burgerregte -aktivis dr. Thomas Wyatt Turner van Howard en die Hampton Universiteit , en Dorothy Boulding Ferebee, professor in medisyne aan die Howard -universiteit en advokate vir gesondheidsorg vir arm huurders en deelnemers in die Mississippi -delta. Dr Keel het 'n navorsingsbeurs ontvang van die UC Consortium for Black Studies wat deur die Departement Afro -Amerikaanse Studies aan UCLA aangebied is om aan hierdie projek te werk.
Hy werk ook aan 'n addisionele projek wat ondersoek hoe genetici ou DNA gebruik om verhale oor die gesondheid en gedrag van die hedendaagse bevolking te maak. Hierdie werk kombineer historiese geleerdheid en etnografiese navorsingsmetodes om kontemporêre wetenskaplike idees oor mens-Neanderthaler-mengsel te plaas binne 'n groter historiese trajek van wetenskaplike debat en teoretisering oor die onderskeid tussen mens en nie-mens, die voorvaderlike oorsprong van bevolkingsgroepe en idees. van siekterisiko en rassegeskiktheid. Hierdie projek ondersoek die bewerings wat genetici sedert 2014 maak oor die verband tussen Neanderdal-DNA en 'n verhoogde risiko vir tipe 2-diabetes in Mexikaanse bevolkings.
Dr Keel is 'n vennoot van die nuutgestigte Sentrum vir die Studie van Rassisme, Sosiale Geregtigheid en Gesondheid onder leiding van dr. Chandra Ford van UCLA Fielding School of Public Health. Hy is ook 'n mederedakteur van 'n spesiale uitgawe van die American Journal of Law and Medicine (Herfs 2017) wat ondersoek het hoe kritieke rasteorie die studie van gesondheidsongelykhede in die gesondheidswetenskappe kan verander.
Benewens sy vakkundige werk, is hy ook 'n senior adviseur van die Goldin Institute, 'n organisasie sonder winsbejag in Chicago wat wêreldwyd pleit vir voetsoolvlakleierskap, konflikoplossing, armoedeverligting en omgewingsgeregtigheid.
Santa Barbara, Kalifornië 93106-9410
Terence Mckenna en Psychedelics
Terence McKenna is waarskynlik die persoon wat die meeste bewustheid oor psigedelika, en meer spesifiek, DMT verhoog het. In werklikheid was McKenna een van die vurige ondersteuners van die bekendstelling van DMT in die samelewing.
Saam met psilocybin -sampioene en ayahuasca, het McKenna geglo dat DMT die uiteindelike vergoddeliking van bestaan ​​is.
Gedurende 1967 tot 1994 rook McKenna dikwels DMT. Gedurende hierdie jare sou hy baie onthullings opdoen. Een van hulle het ontstaan ​​uit 'n hallusinasie waarin hy besef het die entiteit wat baie sielkundiges -entoesiaste later vertroud sou raak met: "machine elves ". McKenna beskryf hierdie intelligente entiteite as self-transformerende masjienelwe.
Die magiese sampioen -advokaat kon deur sy eie persoonlike psigedeliese ervarings tot die gevolgtrekking kom dat hierdie entiteite die doel was om mense te wys hoe om met taal te skep. Masjienelwe word nou gereeld gerapporteer deur individue wat DMT gebruik.
Psychedelics het McKenna toegelaat om sy spiritualiteit van sjamanisme met sy begrip van die wêreld te meng. McKenna het sy veelvuldige ervarings met psigedelika gebruik om ander op te voed en het gereeld openbare gesprekke opgeteken.
Sy laaste gepubliseerde toespraak was getiteld Psychedelics in die era van intelligente masjiene, en kenmerk 'n band tussen psigedelika, tegnologie en mense.
Polisieman wat geskiet het Terence Crutcher het 'n geskiedenis van dwelmgebruik, huishoudelike versteurings
'N Federale ondersoek ondersoek die polisie se skietery op Terence Crutcher in Tulsa, Oklahoma, wat ook 'n diepgaande ondersoek na die geskiedenis en vorige gedrag van die polisieman by sy dood veroorsaak het.
Beampte Betty Shelby, 'n wit vrou, het die 40-jarige Crutcher, 'n swart man, Vrydag doodgeskiet nadat sy op sy voertuig afgekom het, wat in die middel van die pad vasgekeer was, terwyl sy gereageer het op 'n onverwante oproep. Crutcher is later deur 'n ander beampte getas, net 'n paar sekondes voordat Shelby haar wapen afgevuur het. Crutcher se familie vra strafregtelike klagte teen sy moordenaar. Maar Shelby se prokureur het gesê dat sy haar wapen afgevuur het omdat sy vir haar lewe gevrees het, ondanks die feit dat Crutcher ongewapen was en sy hande net 'n paar oomblikke voor hy geskiet was, soos in videomateriaal, opgehef het.
Die skietery, wat een van die jongste in 'n reeks polisiemoorde op swart mans en vroue is, het landwyd aandag geniet. Dit het die werkgeskiedenis van Shelby onder die loep geneem. Meer inligting wat hierdie week bekend gemaak is oor haar professionele agtergrond en persoonlike lewe, wat deur haar advokaat Scott Wood bekendgemaak is, kan help om 'n meer volledige prentjie van haar te kry. Sulke inligting word gereeld deur wetstoepassers aangebied en deur die media herhaal, dikwels met die gevolg dat verdagtes onregverdig beskryf word as 'boewe' wat geneig is om misdade te pleeg. Hier word berig oor die agtergrond van Shelby om hierdie dubbele standaard uit te lig in hoe ons praat oor die karakter van polisiemanne in teenstelling met burgerlike verdagtes van kleur.
Shelby het in 2011 by die Tulsa -polisiemag aangesluit nadat hy sedert 2007 as 'n adjunk in die Tulsa County Sheriff's Office gedien het, volgens NBC News. Haar man is ook 'n polisiebeampte en was aan diens die aand toe Crutcher geskiet is. Trouens, Dave Shelby was in die helikopter wat bo -oor gevlieg het en die oomblikke wat voor die skietery was, aangeteken. In die video, wat Maandag deur die Tulsa -polisiekantoor uitgereik is, word 'n beampte gehoor wat Crutcher as 'n 'slegte ou' beskryf. 'N Polisiewoordvoerder van die Tulsa het egter gesê dat Dave Shelby nie die kommentaar lewer nie.
Betty Shelby het minstens een keer geskei en hertrou. Volgens die werksaansoek wat sy in 2007 by die balju ingedien het, het die nuwe vrou van haar eksman in 2002 'n beskermingsbevel teen haar ingedien om 'n einde te maak aan die teistering van telefoonoproepe wat die nuwe vrou beweer dat Shelby gemaak het. Die bevel is uiteindelik geweier en Shelby het haar onskuld gehandhaaf.
Byna 'n dekade vroeër het Shelby op dieselfde aansoek opgemerk dat 'n breuk met haar destydse kêrel daartoe gelei het dat die twee mekaar se motors beskadig het. Tydelike beperkingsbevele is ingedien en uiteindelik weggegooi.
Shelby is nou 'n kenner van dwelmherkenning, waarvoor Wood gesê het dat sy opleiding ontvang het. Sy het gesê dat sy geglo het dat Crutcher onder die invloed was toe sy hom teëkom. Die polisie het gesê dat hulle later PCP in Crutcher se motor gevind het, maar hy is nie die enigste in die saak wat na bewering 'n geskiedenis van dwelmgebruik het nie. In dieselfde werksaansoek waar Shelby verskeie huishoudelike versteurings opgemerk het, het sy 'ja' gemerk onder 'n opdrag wat gevra het of sy in die verlede 'onwettige dwelms besit en gebruik het'. Shelby het gesê dat sy twee keer dagga gebruik het toe sy 18 was.
Volgens KJRH het Shelby ook twee klagtes oor buitensporige geweld. Beide sake is as ongegrond beskou. KJRH berig ook dat Shelby vier lofbriewe het, sowel as 'n verdienstelike diensprys in Oklahoma.
Meer inligting oor die skietery sal na verwagting bekend gemaak word namate die ondersoek voortgaan.
Shelby, wat tans met administratiewe verlof is, is nou 'n regmatige doelwit van dieselfde ondersoek en ondersoek wat baie minderheidslagoffers van polisie -skietvoorvalle ondervind het. Sekerlik, Shelby se vorige toelating tot dwelmgebruik as 'n tiener is waarskynlik nie relevant vir hierdie saak nie, maar geringe oortredings - soos dagga -gebruik - word nooit uit die verhaal van 'n swart slagoffer gelaat nie, ongeag hoe irrelevant dit is. Laat ons duidelik wees: Voorvalle soos hierdie het geen invloed op die skuld of onskuld van 'n spesifieke voorval nie, maar as ons die agtergrond en geskiedenis van slagoffers van polisie -skietery wil beklemtoon, is dit net billik om die van die beamptes wat vermoor is, uit te lig hulle.
Wat Crutcher betref, diegene wat hom die beste geken het, kan werklik die verhaal vertel van wie hy was en waarvoor hy staan.
'Julle wil almal weet wie die groot slegte ou was? Die groot slegte ou was my tweelingbroer, "het Crutcher se suster Tiffany gesê op 'n perskonferensie ná sy dood. 'Die groot slegte ou was 'n pa. That big bad dude was a son. That big bad dude was enrolled at Tulsa Community College… That big bad dude loved God. That big bad dude was at church singing with all his flaws every week. That big bad dude, that's who he was."
So, for instance, the Romans living in the next century (100-1 BCE) saw Terence's writing style as the model of their own—Julius Caesar himself composed a treatise on Terence's sermo purus (&quotclean dialogue" note)—and well over a millennium later professors in the Renaissance used his drama as a teaching tool. Even a tenth-century nun named Hrotswitha (of Hrotsvit), a canoness living in a cloister in northern Germany just after the Viking invasions, read Terence's dramas with a pleasure that made her uneasy, and so she remodeled them to suit the ethic of the chaste Christian life and glorious virginity she and her sisters in their abbey exemplified.
As a result, we have over six-hundred Terence manuskripte, some of great antiquity and accuracy, dating from many different periods of the Middle Ages and Renaissance. Compared to Plautus whose plays survived medieval times on the slenderest of threads, the existence of so many copies of Terence's work is a remarkable tribute to his endurance as an artist. (note) All in all, it is hard to find any age in which Terence's work has not been praised and imitated and his name not widely known, except our own, of course. On whom that will reflect more—Terence or us?—only the future can say.
As another item of note, scholia accompany all Terence's plays. Like those appended to Aristophanes' work, these critical commentaries explicate a wide range of subjects, everything from Terence's meter to his word choice to the original Greek underlying the Latin. Harboring many valuable, albeit not always accurate, morsels of data, the Terence scholia date back to the time of—and, no doubt, the hand of, as well—Aelius Donatus, one of St. Jerome's teachers. Though living in the 300's CE, as far from Terence as we are from da Vinci, Donatus clearly had access to sources of data now lost about this early Roman playwright and, more important, sound judgment in analyzing literature. Hierdie scholia attest to a widespread and enduring interest in Terence's work, a general admiration lasting well beyond his lifetime.
And as expected, syne truth is clearly not die truth, the whole truth, that is. Like any public figure who feels compelled to defend his actions and choices, Terence dodges questions, skirts issues, flatters his producers, kisses up to the public, points to his own genius and, generally, acts like a politician at a press conference, not a patient on truth serum. But like so many invented histories, his catty retorts hint at larger realities and, as it turns out, speak volumes about the artist and his age. Also, because there is no known precedent for these prologues, they may even have been a feature of playwriting Terence himself invented. If so, it is one of the few aspects of drama the Romans may claim as their own, and claim proudly.
Menander wrote an Andria en a Perinthia.
What fits into Andria van Perinthia
Add it isn't right to &quotcontaminate" a play. Maar
In sy Adelphoe, translated word for word and now relayed to you.
Among the more memorable is the lovesick braggart soldier Thraso (&quotBold") of The Eunuch, a man hopelessly smitten with affection for the beautiful prostitute Thais. Though he tries to stick up for himself, and at one point even attacks her house with an army—granted, a corps of cooks, the only force he could serve up in short order!—at the conclusion of the play Thraso capitulates to her completely and, just to be in her ravishing presence, agrees to pay handsomely for the privilege of watching her lie in the arms of his rival. A soldier maybe, a braggart definitely, but mostly just a man, this bold loser is, in fact, a sad weakling far more controlled than controlling. Though there is an actual eunuch in the play—and, of course, a false one since this is a comedy—the werklike eunuch in Terence's Eunuch is the pitiful warrior Thraso, the quintessential symbol of a capon's bravado.
To understand how and why Terence did this requires that one look back at Menander and the reasons his plays always reveal the outcome of the plot to the audience. While giving away the end at the very outset of a play may seem to us today like spoiling the story because we are acculturated to anticipate surprises and unforeseen plot twists, to the ancient Greeks the converse was true. Suckled as Menander's audience was on classical tragedy where the outcome of a dramatic plot is almost always a foregone conclusion—in Euripides, admittedly, it is sometimes the enigste foregone conclusion—the Hellenistic crowd had come to expect to know right from the outset how a play would turn out. That made watching a tragedy more like being a god than a human, an Olympian sitting above the turmoil of mortal life or a scientist observing an experimental animal pinned and squirming in the laboratory dish below. All in all, Greek tragedy is clearly designed to make the viewer feel superior to the hero on stage, in the same way that the majority of the audience loomed over the stage action physically.
Kyk die video: Terence Crawford vs. Julius Indongo. ON THIS DAY FREE FIGHT. Crawford becomes Undisputed Champion (November 2021).