12 strategieë om beter te dink – plchoristers.org 12 strategieë om beter te dink – plchoristers.org
Dit is omtrent die einde van die jaar, en daar is baie lyste van " [email protected] top 10" of " [email protected] top 12" van die mees uiteenlopende: van rekenaarvirusse tot video's, deur foto's te gaan, en 'n lank ensovoorts.
Soos jy reeds die leser van hierdie blog behoort te ken, is 'n beduidende deel van die plasings gewy aan die ontleding of die bevordering van kritiese denke. Dit is dus 'n goeie tyd om die strategieë te hersien 12 strategieë om beter te dink, wat ons aan Gary Marcus voorgestel het in sy werk Kluge : the haphazard construction of the human mind. Ek hoop dat ons dit in 2012 met 'n hoër konstantheid in die praktyk kan toepas.
Die boek van Marcus is al 'n paar jaar, maar binne die literatuur wat aan die kognitiewe vooroordele gewy is, verteenwoordig dit 'n benadering tot die gedagte wat die interessantste ding is: ontleed ons redeneringsfoute as gevolg van die natuurlike evolusie van ons gedagtes.
Die beginpunt van die werk is daardie vreemde woord waarna in die titel verwys word: kluge . 'n Kluge, soos deur die skrywer gedefinieer, is:
'n oplossing van kru of onelegante - en egter verbasend effektief - vir 'n probleem (p. 13)
Die opvallendste kenmerk van die kluges is dat hulle gevorm word deur 'n versameling stukke wat swak georganiseer is, wat blykbaar niks in gemeen het nie, maar saamwerk om 'n bepaalde probleem op te los.
Volgens Marcus is ons verstand 'n klug. Hoekom?
Beide ons liggaam en ons verstand is die produk van evolusie deur natuurlike seleksie. Soos dikwels gesê word, trek evolusie voordeel uit wat voordelig is vir een organisme op 'n gegewe tyd, en laat sy oorlewing toe. Op hierdie manier is die proses kumulatief: verskillende aanpassings voordelig oorvleuel met verloop van tyd om by te dra tot die oorlewing van die organisme. En dit is die sleutelpunt. Daar is niks om te waarborg dat die resultaat optimaal is nie: die eindorgaan kan heel moontlik sy funksie vervul om by te dra tot die voortbestaan ​​van die individu, maar ons sou dit beter kon doen as wanneer dit van meet af aan met 'n bepaalde doel ontwerp was. Die eindresultaat kan dus daardie mengsel van onderdele wees wat, hoewel soms swak saamgestel is, kan dien om sekere probleme op te los.
As ons die rasionele dier by uitstek was, as ons gedagtes deur evolusie vir daardie doel ontwerp is, sou ons nie verbaas wees om op maniere so min rasionele soos die ons op te tree om die kognitiewe vooroordele te wys nie. En is dat die deel van ons brein wat handel oor rasionele gedrag is onlangs in evolusie, en is "gemonteer" aan die ander kant oudste, die een wat impulse en emosies primêr beheer. Die resultaat is 'n voortdurende stryd tussen hierdie twee rolle (emosioneel en rasioneel). Die resultaat is 'n klug.
Watter algemene aspekte kan ons sien dat ons verstand 'n klug is? Basies in die volgende:
Ons geheue is kontekstueel en gedeeltelik: dit beteken dat ons op 'n manier gebrekkig onthou (selfs ons sê om dinge te onthou wat nog nooit gebeur het nie); ons onthou makliker daardie gebeurtenisse wat vir ons 'n sterk kleurstof-emosionele; en dat 'n gebeurtenis ander in herinnering bring waarvan net ons kan glo as verwant op enige manier.
Ons opleidingstelsel van oortuigings is 'n bietjie slordig: wat ons glo kan bepaal word deur verskillende faktore wat niks te doen het met 'n streng evaluering van die beskikbare inligting nie, soos byvoorbeeld die halo-effek.
Die strewe na plesier oorheers 'n groot deel van ons aksies: van die kompulsiewe opkoop van die vennootverhoudings, deur dobbelary, verslawings, ...
Natuurlik maak hierdie kenmerke ons menslik: as jy nie poseeyeramos doen nie, sal ons robotte wees wat toegerus is met 'n buitengewone kapasiteit vir rasionele denke, maar niks meer nie. In beginsel is daar niks verkeerd om ons te laat meevoer deur die emosies, om partydig in ons herinneringe te wees, of om nie 'n mens se lewe te spandeer om alles waarin ons glo, op 'n wetenskaplike manier te probeer argumenteer nie. Maar dit is nie minder seker dat die nie bewus wees van hierdie verskynsels kan aanleiding gee tot verskynsels soos mediamanipulasie, vooroordele en ongeregtighede in die behandeling van ander, ...
Marcus bied vir ons 12 strategieë, 'n produk van sy eie navorsing en die kennis wat in kognitiewe sielkunde opgehoop is, wat ons kan help om beter te dink en sodoende die slaggate te ontsnap wat ons dikwels so 'n klug gee wat ons verstand is:
1. Stel alternatiewe hipoteses :
Iets so eenvoudig soos om ons te dwing om 'n lys van alternatiewe te maak, kan die betroubaarheid van die redenasie verbeter. (bl. 200)
2. Herformuleer die vrae :
die manier waarop ons oor 'n vraag dink, bepaal altyd wat ons onthou en wat ons onthou, beïnvloed die antwoorde waarby ons uitgekom het. (bl. 200)
3. Onthou altyd dat korrelasie nie oorsaaklikheid impliseer nie (dit wil sê: twee feite kan langs mekaar wees, sonder dat die een die ander veroorsaak het).
4. Hou altyd die grootte van die monsters in gedagte :
Van die statistieke in medisyne tot die van bofbal, neem die mense dikwels nie die hoeveelheid data in ag wat gebruik is om sy gevolgtrekkings te onttrek nie […] Uit die wiskundige oogpunt, hoe groter is die muestram betroubaarder is die skatting . (bl. 201)
5. Verwag jou eie impulsiwiteit deur vooraf betrokke te raak:
Die versoeking is groter wanneer ons voor ons het, sodat ons beter sal staan ​​as ons verstandig is, dat as ons ons laat dra deur die impuls van die oomblik (p. 203)
6. Nee, om slegs doelwitte te stel: ons moet ook alternatiewe planne ontwikkel:
die navorsing wat deur die sielkundige Peter Gollwitzer uitgevoer is, toon dat deur die transformasie van die doelwitte in gebeurlikheidsplanne spesifiek - van die tipe "As X, dan y" (byvoorbeeld, "As ek 'n sak aartappelskyfies sien, sal dit nie maak nie ")- verhoog die kans op sukses aansienlik (bl. 203)
7. Probeer om nie belangrike besluite te neem wanneer ons moeg is of ander dinge in die kop het nie:
As ons net deur middel van die emosies wil redeneer, gaan voort; maar as jy verkies om te rasionaliseer, is dit belangrik om "wentoestande" te skep, en vir die belangrike besluite impliseer dit 'n voldoende rus en 'n volle konsentrasie (pp. 203-204)
8. Opweeg altyd van die voordele en die koste:
Mense is geneig om in 'n houding van "voorkoming" te wees, wat meer waarde gee aan die koste van hul optrede ("As ek nie na die konsert gaan nie, sal ek die geld verloor wat ek aan die kaartjies spandeer het"), of in 'n houding van "promosie", wat meer belang aan die voordele gee ("dit Sal pret wees! Wat maak dit saak as ek môre laat kom werk toe?). Uiteraard vereis gesonde oordeel opweeg van koste en voordele, maar tensy ons waaksaam is, moet ons temperament en ons gemoed ingedien word (p. 204).
9. Kom ons stel ons voor dat ons besluite onderhewig kan wees aan inspeksie:
Daar is studies wat aantoon dat mense wat dink hulle moet hul antwoorde regverdig, meer objektief is as nie (p. 204).
Dit is die moeite werd om die verskille te erken tussen hoe ons dit benader en hoe ons die toekoms beskou, en probeer om die twee tipes denke te balanseer - die onmiddellike en die ver-weg - om nie die fout te begaan om besluite uitsluitlik te baseer op wat word op die oomblik deur die kop aan ons oorgedra (p. 205)
11. Pasop vir die lewendige, persoonlike en anekdotiese:
Miskien kon ons voorouers viervoetig nie vermy om aandag te gee aan wat resutaba meer kleurvol of dramaties is nie; ons kan nie bekostig om 'n tyd vir nadenke toe te ken nie, en ons behoort dit te benut en te vergoed vir ons kwesbaarheid vir die lewendige deur groter waarde aan die onpersoonlike maar wetenskaplike toe te ken (p. 206)
12. Om voorkeure te stel:
Die besluite het 'n hoë koste, sielkundig en selfs fisies, en dit sal onmoontlik wees om al die besluite uit te stel totdat jy die volledige inligting en die nodige tyd het om oor elke gebeurlikheid en alternatief te besin (bl. 206).
Trouens, Marcus voorsien ons nie van 12 nie, maar 13 strategieë , maar die strategie # 13, ons kan dit nie as 'n strategie op sigself sien nie, maar as 'n verklaring van beginsels :
13. Laat ons daarna streef om rasioneel te wees :
Een van die belangrikste redes waarom dit die moeite werd is om te streef om rasioneel te wees, is sodat 'n mens, met oefening, geïnduseer kan word om van die ander tegnieke wat ek beskryf het te gebruik […] Word gesê dat 'n mens rasioneel moet wees, sal waarskynlik nie voldoende wees nie , maar dit help dalk saam met alles anders (bl. 207)