Gedig: ErfgoedArgieffoto Almal wil stukkies Ma dra, stukkies Ma om hulle vou. Tina se tenger tienerlyf vryf teen die satynkatoen van ‘n nagjurk blou wat dubbel om haar vou. Kussinkies wat na Ouma ruik wil die kleinkinders gebruik. Frokkies laat ons links lê maar sokkies wil ons almal hê. (Trek tog nou die frokkie aan, het sy telkens ons gemaan. Dis die oorsaak van al julle kwinte en verkoues, dat julle meen frokkies is oorbodig, hoogstens bedoel vir die oues.) Met slaapsokkies aan dink ons terug, seil die hele ent pad op ‘n Turkse mat na die bed, waarop ons gesels en gelees het en met blokraaisel invul die woord “luttel” ontdek het. Die boontjiesak – gewoonlik soos ‘n boesel teen haar rugsaal – is in die oondjie warm gestraal daardie allerlaaste aand van die immer koue hand en voet. Dis vir Died soos ‘n laaste groet. Sy’t lughartig voor sy gaan ironies oor die koudwees gemaan: “Ja, ek is reeds halfpad dood.” Dalk was daar geen oorgang nie so vinnig was die laaste asemstoot. Klein Luke wil net die klippies hê vir tel en spel en om ‘n kraaltjie uit te lê… Dié filosoof tel vere op: “Soft feathers make me think of Ouma.” (Van die lae deurkosyn hang onderstebo ‘n vereband soos van ‘n Indiaan om grappig te waarsku, as ‘n lang ou deurgaan: Pasop jou kop!) ‘n Sus wat nooit ‘n oorbel dra vra hoe sy dan kamstig lyk; my gesig verroer geen spier nie, maar ek verkneuter my, het binnepret want eers die susters erf, dan kies die kleinkinders en kleuters, en miss Glamorous Mieke – skaars tien en vol dingetjies – is dol op oorringetjies, drama en ballet. Vir die tasbare onthou wil ons almal stukkies Ma koester en om ons vou.