Die oorsprong van somerkampe - GESKIEDENIS - Inligting
Die oorsprong van somerkampe
Kyk na die berge: 'n geskiedenis van die berg Lemmon
Ek het die afgelope somer hierdie boek oor die geskiedenis van Mt. Lemmon by die Palisades Ranger -stasie op Lemmon gevind en sedertdien probeer ek tyd kry om dit te lees. Die volledige titel is: Kyk na die berge: 'n Diepgaande blik op die lewens en tye van die mense wat die geskiedenis van die Catalina-berge gevorm het.
Besoekers aan die suide van Arizona word dikwels verbaas oor ons hoë "berge -eilande" hoë berge wat skielik en majestueus uit ons plat woestyn laaglande styg. Verskeie van die belangrikste sterrewagte in Arizona is bo -op Sky Island -pieke geleë. Die 7 Sky -eilande in die suide van Arizona is die berge met die naam Baboquivari, Whetstone, Chiricahua, Huachuca, Pinaleño, Santa Catalina -berge en Santa Rita. Die hoogste hiervan is 10.720 'Mount Graham in die Pinaleño -gebergte bo Safford en die Gila -rivier.
Mount Lemmon gesien vanuit ons swembad op die woestynvloer 7000 voet onder die top.
Mount Lemmon, die hoogste piek op die Santa Catalina Sky Island, het 'n unieke geskiedenis. Min mense besef wat 'n spesiale plek Mount Lemmon is, afgesien van die aantrekkingskrag van 'n koel somer ontsnapping. Van antieke paleo-Indiërs 4000 jaar gelede, tot die komplekse Hohokam-kultuur duisend jaar gelede, tot die Spanjaarde van die Coronado-ekspedisie in 1542, tot die Apaches en Mexikaanse en Anglo-Amerikaanse pioniers uit die 19de eeu van Arizona se territoriale tydperk, tot die inwoners van 'n Die 21ste -eeuse metropool, die berg Lemmon (9 159 ') en die Catalina -gebergte in die noordelike omtrek van Tucson is uitgebuit en geniet deur baie mense wat bosbronne soek en 'n blaaskans van die versengende woestynvloer soek.
Kyk na die berge is deur die plaaslike inwoner, Suzanne Hensel, geskryf. Dit was twaalf jaar in die maak en is gepubliseer deur Mt. Lemmon Woman's Club in 2006. Elke hoofstuk in hierdie boek is 'n verhaal op sigself, vol staaltjies, geskiedenis en baie persoonlike lewens van die mense wat voorheen hier was ons. Lees meer
Hoofstuk 1 gee 'n opsomming van die begin van die menslike besetting van Mount Lemmon, daarna die gebruik van die gebied deur Apaches en die weermag uit Ft. Lowell.
Hoofstuk 2 dek die eerste pioniers in hierdie gebied en die soektog na goud aan die noordekant van die berg. Daar is verskeie verhale in hierdie hoofstuk wat ek nie geken het nie, insluitend die legende van die myn met die ysterdeur, vermoedelik dieselfde deur waarna die restaurant op die top van die berg vernoem is. Baie name word in hierdie boek neergelê, name wat bekend is, maar waarvan die geskiedenis vir my onbekend was totdat ek hierdie boek gelees het: Canada del Oro, Salpointe, Romero, Oracle, Peppersauce word almal verwys. As u ooit die oorsprong van baie van die name wat rondom Tucson gebruik word, sou wonder, sou hierdie boek 'n uitstekende bron wees. Ons het almal van Sam Hughes gehoor, maar weet u wie Bob Leatherwood of E. O. Stratton of Louis Zeckendorf was? Al hierdie manne was baanbrekers in die myndae van Mount Lemmon. Het u geweet dat Buffalo Bill Cody 'n stuk van die Campo Bonito Mining Company naby Oracle besit.
Plantkundiges John & amp; Sara Lemmon.
Hoofstuk 3 handel oor die persoon na wie Mount Lemmon vernoem is. Nee, nie 'n ou nie Sara Lemmon, 'n plantkundige. Het u al ooit gewonder hoe Summerhaven Village ontstaan ​​het? Summerhaven is die gemeenskap naby die top van die berg, omring deur openbare grond wat in die Aspen -brand van 2003 verwoes is. Dit is in 1910 deur Frank Weber "gepatenteer" met behulp van die Homestead Act.
Hoofstuk 4 handel oor huisvesting op en om die berg, veral die Steam Pump Ranch van Oro Valley en die Romero Ranch, wat uiteindelik Catalina State Park geword het. Het u geweet dat die CCC Romero -swembaddens geskep het terwyl hy 'n roete vir 'n brandtoegangsroete geblaas het? Ons verneem dat die Bighorn -skaapbevolking in die Catalinas al in 1938 aan die afneem het en dat Catalina State Park amper 'n behuisingsontwikkeling geword het.
In hoofstuk 5 skryf Henzel oor hoe die Catalinas in 1908 die Coronado National Forest geword het onder Teddy Roosevelt. Hoofstukke 6 en 7 handel oor die lewe in Soldier Camp en Summerhaven in die vroeë 1900's. Soldaatskamp lê waar die Aspen -roete begin, deur die huise van die regering gehuur en verder na Marshall Gulch, nie ver van waar die Aspen -brand ontstaan ​​het nie. Dit is 'n kort staptog na Summerhaven, vanaf die Sunset Trailhead naby die kamp.
Catalina snelweg van Tucson na die berg Lemmon.
Vir jare was die enigste pad na die berg Lemmon deur Oracle en die roete uit die noorde. Min mense het deesdae die roete in die noordelike rigting afgelê. 'N Voertuig met 'n hoë klaring word aanbeveel. In hierdie boek verwys Henzel na die Catalina Highway met sy amptelike naam die Hitchcock Highway wat hoofstuk 8 van hierdie boek bevat.
Naby die voet van die berg is 'n kampterrein. In 1999 is dit herdoop tot die Gordon Hirabayashi -ontspanningsplek.
Sommige van die gevangeniskamp ruïnes vandag.
Die verhaal van Mr.
Dit is die voormalige plek van die gevangeniskamp waar federale gevangenes die skilderagtige Catalina Highway in samewerking met die Buro vir Openbare Paaie gebou het. Daar is baie foto's en staaltjies op hierdie bladsye. 'N Gedenkplaat wat aan generaal Frank Harris Hitchcock opgedra is, is by Windy Point. Dit is nuttig om op te let dat die term "generaal" in daardie dae nie na 'n militêre titel verwys nie, maar 'n honorarium. Hy was posmeester -generaal van die Verenigde State. Syne is 'n interessante verhaal. Naby myl 12 is 'n baie lekker kampterrein wat ook toegewy is aan hierdie man wat so 'n belangrike rol gespeel het om hierdie pad 'n werklikheid te maak. Die pad is in 1951 voltooi en later geplavei en verbreed van 22 tot 28 voet. Dit is vandag nog in 'n goeie toestand.
Beheerpad na die berg Lemmon. Die oorspronklike pad was nie breed genoeg vir twee motors om verby te kom nie. Daar was dus tye van die dag dat u slegs kon opry en ander tye dat u slegs kon afry.
Meer geskiedenis oor Summerhaven en Ski Valley word behandel in hoofstukke 9 en 10. Dit gee spesiale aandag aan die mense wat Summerhaven laat gebeur het en die stryd van The Lodge wat in die 50's gebou is, nou die Iron Door Restaurant. The Iron Door is een van ons gunstelinge. Dink aan uitstekende chili en mieliebrood, gevolg deur vars gebakte tert. Hierdie hoofstukke bevat baie prente om te illustreer hoe dit in die 1950's gelyk het en dit nog steeds doen.
Sterrewagte by Sky Center op die berg Lemmon.
Bo Summerhaven en die Ski -vallei is die sterrewagte en die radarbasis. Dit is ook in die 50's gebou om die Russiese bedreiging te stuit. Teen die 60's is dit egter gesluit en het die Universiteit van Arizona 'n belangrike rol gespeel in die herontwerp van hierdie webwerf vir astronomiese ondernemings. Verskeie sterrewagte is gebou. Vandag kan u die Sky Center besoek en die sterre deur een van hierdie teleskope sien. Dit is 'n wonderlike program wat die moeite werd is. U moet 'n bespreking maak en ons raai u aan om selfs in die somer warm aan te trek.
Hoofstuk 12 dek Scouting in die Catalinas, Camp Lawton, net suid van die Palisades -besoekersentrum by Organization Ridge. Daar is ook verskeie ander kampe op hierdie pad. Die laaste hoofstuk bring ons natuurlik op datum, ten minste tot 2006. Die bylae bevat foto's van die Aspen -brand in 2003. Ek onthou nog hoe ek die brand gesien het toe ek die somer van Texas na Burbank gevlieg het. Vanaf 30 000 'was die brand 'n wonderlike gesig. Op die grond was dit verwoestend: 85 000 hektaar bos en 340 huise en besighede het in die rook gesteek.
Daar is soveel goeie inligting in hierdie boek dat ek weer en weer daarna kan terugkeer. Een ding wat ek egter mis, is meer kaarte, sodat ek my kan oriënteer op die verskillende plekke wat in die wonderlike boek genoem word. Lees hierdie boek. Dit is bedagsaam en persoonlik. Koop Kyk na die berge of beter nog, gaan na die besoekersentrum van Palisades en koop dit daar.
Kampering beskryf 'n verskeidenheid aktiwiteite en benaderings tot buitelugverblyf. Survivaliste -kampeerders het so min as moontlik vertrek, terwyl reisigers met toerusting aangekom het met hul eie elektrisiteit, hitte en tuinmeubels. Kampering kan gekombineer word met staproetes, soos in rugsakreis, en word dikwels geniet saam met ander buitelugaktiwiteite, soos kanovaart, klim, visvang en jag. Fastpacking behels hardloop en kamp.
Daar is geen universele definisie van wat is en wat nie kampeer nie. Net soos met motelle, wat beide ontspannings- en sakegaste bedien, kan dieselfde kampeerterrein terselfdertyd ontspanningskampe, trekarbeiders en haweloses bedien. Fundamenteel weerspieël dit 'n kombinasie van bedoeling en die aard van die betrokke aktiwiteite. 'N Somerskamp vir kinders met maaltye in die eetkamer en akkommodasie in 'n stapelhuis het moontlik' kamp 'op sy naam, maar weerspieël nie die gees en vorm van' kampeer 'soos dit in die breë verstaan ​​word nie. Net so kan 'n hawelose persoon se leefstyl baie algemene kampeeraktiwiteite behels, soos om uit te slaap en maaltye voor 'n vuur voor te berei, maar weerspieël nie die elektiewe aard en strewe na geesverjonging wat 'n integrale aspek van kampeer is nie. Net so kan daar nie gesê word dat kulture met 'n rondreisende lewenstyl of 'n gebrek aan permanente wonings 'kampeer' nie, dit is net hul lewenswyse.
Die geskiedenis van ontspanningskampe word dikwels teruggevoer na Thomas Hiram Holding, 'n Britse reis -kleermaker, maar dit is eintlik die eerste keer gewild in die Verenigde Koninkryk aan die rivier die Teems. Teen die 1880's het 'n groot aantal besoekers aan die tydverdryf deelgeneem, wat verband hou met die laat Victoriaanse gier vir plesiervaart. Die vroeë kampeertoerusting was baie swaar, so dit was gerieflik om dit per boot te vervoer of om vaartuie te gebruik wat in tente omskep is.  Hoewel Thomas Hiram Holding dikwels as die vader van moderne kampeerplekke in die Verenigde Koninkryk beskou word, was hy in die vroeë twintigste eeu verantwoordelik vir die gewildheid van 'n ander soort kampeerplek. Hy beleef die aktiwiteit in die natuur vanaf sy jeug toe hy baie tyd saam met sy ouers deur die Amerikaanse prairies deurgebring het. Later het hy 'n fiets- en kamptoer saam met 'n paar vriende deur Ierland onderneem.  Sy boek oor sy ervaring in Ierland, Fiets en kamp in Connemara het gelei tot die stigting van die eerste kampgroep in 1901, die Association of Cycle Campers, wat later die Camping and Caravanning Club geword het.  Hy het geskryf Die Campers Handbook in 1908, sodat hy sy entoesiasme vir die buitelug met die wêreld kon deel. 
Die eerste kommersiële kampeerterrein ter wêreld was moontlik die kamp van Cunningham, naby Douglas, Isle of Man, wat in 1894 geopen is. Teen daardie tyd het die organisasie 'n paar honderd lede gehad. In 1910 is die Vereniging saamgevoeg in die National Camping Club. Alhoewel WW1 verantwoordelik was vir 'n sekere kampeeraktiwiteit, het die vereniging ná die oorlog 'n nuwe lewe gekry toe sir Robert Baden-Powell (stigter van die Boy Scouts-beweging) sy president geword het.
In die VSA is kampeer moontlik herlei na die publikasie van William Henry Harrison Murray uit 1869 van Camp-Life in die Adirondacks wat die somer 'n vloed van besoekers aan die Adirondacks tot gevolg gehad het. 
Die International Federation of Camping Clubs (Federation Internationale de Camping et de Caravanning) is in 1932 gestig met nasionale klubs van regoor die wêreld wat daarby aansluit. Teen die 1960's het kampeer 'n gevestigde standaard vir gesinsvakansies geword, en vandag is kampeerplekke oral in Europa en Noord -Amerika.
Verskillende tipes kampeerplekke kan vernoem word na hul vorm van vervoer, soos kanokamping, motorkamping, kampeervakansie en rugsak, wat ultraligte toerusting kan behels.
Kampering word ook deur lewenstyl aangedui: Glamping (glansryke kampeerplek) kombineer kampeer met die luukse en geriewe van 'n huis of hotel,  en het sy oorsprong in die vroeë 1900's Europese en Amerikaanse safari's in Afrika. Met Workamping kan kampeerders hul arbeid op verskillende maniere verruil vir afslag op kampeerterreine, kampplekke en selfs 'n mate van betaling. Trekkampe word nie vir ontspanning gevorm nie, maar as 'n tydelike behuisingsreëling. Kampeerplekke vir pasgemaakte stropers in die Verenigde State kan parkeerplekke en ander groot plaastoerusting insluit.
'N Ander manier om kampering te beskryf, is deur middel van die reëling: besprekingskampeer vs. Kampplekke kan vereis dat kampeerders by 'n werknemer of kampeerterrein aanmeld voordat hulle kamp opslaan, of hulle kan 'drop camp' toelaat waar dit nie nodig is nie. Inklap-kampeerplekke kan gratis wees, of 'n opbergkas kan voorsien word om betalings op die erestelsel te aanvaar. Alhoewel dropkampe gereeld spesifiek deur die wet toegelaat word, kan dit ook in 'n wettige grys gebied voorkom, soos in Slab City, Kalifornië.  Sosiale media wat op dropkamping gerig is, bied inligting oor onlangse polisiehandhawing, kwaliteit van die kampplek, koste en vereistes vir verblyf.
Die toerusting wat op kampeerplekke gebruik word, wissel na gelang van die beoogde aktiwiteit. By oorlewingskampe bestaan ​​die toerusting byvoorbeeld uit klein items wat die kampeerder help om voedsel, hitte en veiligheid te verskaf. Die toerusting wat in hierdie kampplek gebruik word, moet lig wees en is beperk tot die verpligte items. Ander kampeertipes, soos winterkampe, behels spesiaal ontwerpte toerusting ten opsigte van tente of klere wat sterk genoeg is om die liggaam van die kampeerder teen wind en koue te beskerm.
Oorlewingskampe behels sekere items wat kampeerders aanbeveel om saam te neem as iets verkeerd loop en dit moet gered word. 'N Oorlewingsuitrusting bevat verpligte items wat klein is en in u sak moet pas, of wat andersins op u persoon gedra kan word. Hierdie kit is in hierdie omstandighede nutteloos as dit in die rugsak wat in die kamp gelaat word, gebêre word. So 'n stel moet 'n klein metaalhouer bevat wat gebruik kan word om water oor 'n kampvuur te verhit, 'n klein lengte band wat in baie situasies nuttig kan wees, en 'n noodkombers. Hierdie komberse is spesiaal ontwerp om minimale ruimte in beslag te neem en is ideaal om noodskuilings te maak om die kampeerder warm te hou. Vanweë die aluminiumagtige kleur is hierdie kombers weerkaatsend, wat beteken dat dit maklik vanuit 'n vliegtuig gesien kan word. Kersblokkies is goed om 'n vuur aan te steek, sowel as om 'n omheinde ruimte warm te maak. Een of twee pleisters is verpligtend in hierdie tipe kampeerplekke. Elke kampeerder, en nie net die oorlewendes nie, benodig waterdigte vuurhoutjies of 'n aansteker en 'n groot veiligheidspennetjie of vishaak wat vir visvang gebruik kan word. Rubberhandskoene, antiseptiese doeke, tinfoelie, mes, of halasoon -tablette (wat die water suiwer) moet ook in 'n oorlewingskissie ingesluit word. Alhoewel dit te veel items lyk om op een persoon gedra te word, is dit eintlik klein, liggewig en beslis nuttig.
Winterkampe kan gevaarlik wees sonder om die basiese reëls te respekteer wat hierdie spesifieke aktiwiteit betref.
Eerstens word die koue beskerm teen die volgende klere van drie soorte lae: 'n voeringlaag teen die vel van die kampeerder (longjohns), 'n isolasielaag (fleece) en 'n water- en windbestande buitenste dop.  Alhoewel katoen een van die beste kwaliteit materiaal is, word dit nie aanbeveel om dit op die winterkamp te dra nie, want as dit nat word, droog dit baie stadig uit en kan die draer vries. In plaas van katoen, moet winter kampeerders wol of sintetiese materiaal dra. Die stewels moet waterdig wees en die kop moet teen die koue beskerm word. Alhoewel dit 'n goeie keuse lyk, word kampeerders aangeraai om nie te veel sokkies te dra nie, aangesien dit die bloedvloei na die voete kan beperk, wat koue voete tot gevolg kan hê. Gaiters moet ook gedra word om te voorkom dat sneeu en reën die stewels benat.
Tweedens moet koolhidrate by hul dieet ingesluit word om hul liggaam warm te hou en energie te verskaf. Hidrasie is baie belangrik, daarom moet winterkampeerders baie water drink om hulself goed gehidreer te hou, en let op dat waterstore nie vries nie.
Ten derde moet die tent sorgvuldig gekies word om dit teen die wind te beskerm.
Lys van algemene toerusting Redigeer
Die volgende is 'n lys van algemeen gebruikte kampeertoerusting:
Baie van die oorblywende kamptoerusting is algemeen beskikbaar in die huis, insluitend: skottelgoed, potte en panne, maar baie mense verkies om nie hul huisartikels te gebruik nie, maar gebruik eerder toerusting wat beter aangepas is vir kampeer. Hierdie geriewe sluit in tafelgerei van plastiek en sout- en peperbottels met blikke wat toemaak om die skudders teen reën te beskerm. Ou kombuistoerusting wat in tweedehandse winkels of motorhuise verkoop word, kan ook in plaas van huishoudelike items gebruik word as 'n alternatief vir die aankoop van gespesialiseerde (en duurder) kampeertoerusting. Rugsakreisigers gebruik ligte en draagbare toerusting. 
Hoe 'n somerkamp in Noord -Carolina met Kersfees in Julie begin het
Kampdirekteur Fannie Hold het die vakansie in 1933 bedroom.
Page Ives Lemel het grootgeword en elke somer 'n week lank elke kuns en kunsvlyt gebruik om 'n geskenk te maak vir 'n mede -kampeerder in die Keystone -kamp in Noord -Carolina. Miskien was dit 'n kussing met 'n monogram of 'n tennisbalhouer wat in 'n potloodhouer verander het, of 'n teddiebeer met knoppies wat nie ooreenstem nie. Aan die einde van die week het Page en haar mede -kampeerders, geklee in flanel -pyjamas en bekers warm kakao, gewag op die aankoms van Kersvader agterop 'n onderhoudsvragmotor wat deur Page se pa bestuur is. Die enigste manier om die man in rooi te ontbied, onthou Page, was om kersliedere bo -op jou longe te sing.
Eers 'n paar jaar gelede het die voormalige Keystone -kampeerder besef dat haar slaap -ervaring in die 1970's nie tipies was nie. 'Ek het nooit gedink dit is uniek aan ons nie,' sê sy. 'Dit lyk asof iets ander kampe sou doen.' Nou is die direkteur van Keystone Camp in Brevard, Noord-Carolina, 35 myl suid van Asheville, Page die vierde geslag in haar gesin wat die titel beklee het, wat deur haar oupagrootjie Florence Ellis oorgedra is.
Verlede jaar, ter herdenking van sy 100ste bestaansjaar, het die kamp sy geskiedenis in 'n nuwe boek beskryf. Deur 'n vroeë konsep te blaai, het Page verneem dat die eerste keer dat iemand ooit 'Kersfees in Julie' gevier het en 'n mdasha-frase wat ontstaan ​​het uit 'n opera uit 1892 in Keystone, in opdrag van die kamp stigter Fannie Holt.
"Juffrou Fannie was so 'n karakter: 'n grillerige, droomende, kreatiewe tipe wat al hierdie uniekheid by die program gevoeg het," sê Page. "Die meeste kampe tel die hutte om hulle te identifiseer. Hier het ons byvoorbeeld Crabapple, Skylark en Crow's Nest. In plaas van junior en senior kampeerders het ons Elwe, Pixies en Dryads."
Die eerste midsomer Noel begin 84 jaar gelede op 24 en 25 Julie 1933, met gaste wat bymekaar gekom het om 'n versierde verhoog. "Toe die gordyne oopgaan, kyk ons ​​na 'n groep karolers wat by die kersboom staan," het kampeerder Blanche Ulmer Pavlis gesê oor 'n viering in 1935. "Wie moet dan aankom behalwe Kersvader self? Reg uit die bokant van die skoenhuis op die wysie van 'Jingle Bells'. Nadat hy vir almal 'Hallo' gesê het, het hy die geskenke begin uitdeel. Toe gooi die kerslieders katoen -nagemaakte sneeu. En diegene wat nog nooit sneeu gesien het nie, het baie opgewonde geraak. "
Teen die tyd dat Page se ouers in die sewentigerjare oorgeneem het, het die jaarlikse viering tot 'n behoorlike produksie ontwikkel. Kampeerders sou die vorige aand wasgoedtasse buite hul hutte neersit en wakker word om te sien dat hulle vol lekkergoed was. Almal, insluitend personeel, het aan die geskenkuitruil deelgeneem. 'Dit was intimiderend vir die arme 12-jarige wat Bill Ives se naam getrek het,' onthou sy. "My pa het een keer 'n versierde toiletplunjer gekry wat met vere en glinster versier is."
Elwe, rendiere en mevrou Claus het Old Saint Nick begin vergesel, wat altyd sy knus rooi pak gedra het, ondanks die temperatuur van 86 grade wat standaard is vir die somers in Noord-Carolina. 'Die feit dat ons nie Kersvader aan 'n hitte beroerte verloor het nie, was baie gelukkig,' sê Page. Om 'n geskenk in die meer te gaan swem, het standaard geword. 'N Paar jaar gelede het die kamp sy uitgedinkte vakansie omskep in 'n meer inklusiewe viering, wat Hanukkah-, Halloween- en Paasrituele bygevoeg het.
Vroeg in haar ampstermyn het iemand van Greensboro gebel om navraag te doen oor Kersfees in Julie wat hulle wou bywoon, net vir 'n dag. Keystone maak natuurlik nie sulke toegewings nie, alhoewel daar 'n stad 150 myl noord is wat soortgelyke feeste bied. West Jefferson, Noord -Carolina, het vroeër hierdie maand sy 31ste jaarlikse Kersfees in Julie gehou. Natuurlik is daar ook baie son-deurdrenkte Yuletide-gejuig wat hierdie maand elders te vinde is, insluitend die Hallmark Channel se weeklikse Kersfilmreeks vanaf 14 Julie.
4. Fisiese en virtuele toegang
'N Kamp is die bindplek van 'n nomade. Hy mag dit vir 'n seisoen of slegs vir 'n enkele nag gebruik, volgens die webwerf en sy omgewing, al dan nie, die wil van die swerwer. As die vis nie byt nie, of die wild wegbeweeg, of as daar onaangename bure inbreek, of as iets anders verkeerd loop, is dit net 'n uur se werk om die stokke op te tel en weg te gaan, op soek na die besonder goeie plek wat gewoonlik lê buite die rand van die horison.
- Horace Kephart 13
Die eerste kampeerplek is om aanspraak te maak op die terrein. Maar die verleidelike beeld van die kampeerder wat sy tent opslaan, 'n geërfde simbool van hoë avontuur, en#8221 vang nie regtig die eerste gebaar van besetting vas nie. 14 'n Mens sou byvoorbeeld kon redeneer dat die motor - en nie die kampeerder nie - die eerste insittende van die skoongemaakte terrein is (die geïmmobiliseerde groot deel van die motorvoertuig is 'n baie kragtiger verklaring van voorneme as die stoftent). Ander verwys moontlik na die kaart van die kampterrein met sy vlek met vars ink, of selfs na die besonderhede van 'n aanlyn bespreking wat maande vooruit gemaak is, as alternatiewe bewys.
Toegang is 'n komplekse verskynsel wat binne en buite die webwerf self voorkom. Om seker te wees, behels toegang die teenwoordigheid van fisiese infrastruktuur (paaie) wat die kampeerder na die drumpel van die werf lei. Die plantpatoloog Emilio Meinecke, wat die kommer oor die oormatige gebruik in ekologies sensitiewe gebiede van nasionale parke in die twintigerjare uitgedruk het, was die eerste om die potensieel vernietigende rol van die motor te kodifiseer: die mens beseer slegs die kleiner plante wat hy eintlik onder sy voet trap. Die motor, baie onhandiger om te hanteer, verpletter struike en vee bome af, spoor lewende bas af en beseer dit ernstig. Olie, 'n dodelike gif vir plante, drup uit die geparkeerde motor. " 15 Meinecke se volgehoue ​​bydrae tot die ontwerp van die kampterrein was om verder te gaan as die idee van die individuele erf en eenrigtingluspaaie voor te stel wat motors na individuele parkeergeleenthede gelei het langs elke kampplek. In hierdie lig gaan die plot soos ons dit vandag ken net soveel oor die oprigting van 'n gebied vir die kampeerder as om die motor in die landskap te huisves. Die opkoms van die swaarder, meer gesofistikeerde sleepwaens in die dertigerjare sal 'n nog meer vrygewige herontwerp vereis van Meinecke se aftrekstang en die implementering van verskillende infrastruktuurverbindings (bv. Elektrisiteit, riool), sowel as die progressiewe segregasie van RV- en tentpersele. Hier is John Steinbeck op die sleepwa: hulle is wonderlik geboude huise, aluminiumvelle, dubbelwandig, met isolasie, en dikwels met houtfineer. Soms tot veertig voet lank, met lugversorgers, toilette, baddens en altyd televisie. ... 'n Stacaravan word na die sleepwa -park getrek en op 'n oprit aangebring, 'n swaar rubber rioolpyp word vasgebout, water en elektriese krag aangeskakel, die televisie -antenne opgelig en die gesin woon. " 16
Dit sou aanloklik wees om die kwessie van toegang tot kampplekke tot fisieke infrastruktuur te beperk. Maar net soos in die geval van die kaart van die kampeerplek, impliseer toegang ook toenemend die teenwoordigheid van 'n virtuele infrastruktuur, wat die verbeelding vereis om 'n leemte in die ervaring op te maak. Deur na 'n kaart te wys, besluit ons voor die aankoms van watter erf ons moet beset, voordat ons die webwerf gesien het. In die twintigerjare van die vorige eeu is Meinecke se nuutgemaakte infrastruktuurriglyne geïmplementeer in reaksie op die groeiende aantrekkingskrag van motortoerisme. Die vermaning van Horace Kephart om in die natuur te gaan, om die belange op te tel en na 'n ander plek te beweeg, is vinnig omhels deur vroeë motoriste, wat die tirannie van organisasie en die kunsmatige kenmerke van laat 19de-eeuse treintoere verwerp het van die nasionale parke: "Jy is jou eie meester, die pad lê voor, jy eet soos jy wil, kook jou eie maaltye oor 'n oop vuur en slaap as jy onder die sterre gaan, wakker word met die dagbreek swem in 'n bergmeer as jy sal, en altyd die pad vorentoe. Thoreau teen 29 sent per liter. " 17
Bo: Parkeerplek vir motors wat gewild geword het deur Emilio Meinecke, kampterrein Longmire Village, Mount Rainier National Park. [Met vergunning van die National Park Archives] Onder: Overland Park munisipale kampterrein. [Met vergunning van Denver Public Library, Western History and Genealogy Collection]
'N Mens vermoed dat Kephart - gefokus op nie net individualisme nie, maar ook op eensaamheid - heel moontlik skrikwekkend geraak het oor die massas motortoeriste wat die Amerikaanse pad aflê. Deur gesamentlik die hoogs georganiseerde bedrywighede van die spoorwegtoerusting te laat vaar, het hierdie nuwe motor kampeerders die behoefte aan 'n ander stel regulasies geskep. Treintoere was beperk tot die ryk, bekostigbare motors, soos die Ford Model T vir die groeiende middelklasse ontspanningsgeleenthede sou bied. Die opwindende retoriek oor wat 'buite die rand van die horison lê,' het die koms van outokamping vinnig nuwe logistieke probleme gebied. Waar moet ek gaan? Sal daar genoeg spasie wees? Hoe lank kan ek bly? Kan ek besluit voordat ek aankom? Dit is miskien ironies, indien nie verbasend nie, dat hierdie nuwe vryhede gepaard gaan met 'n diepe gevoel van angs, wat die kampeerplek weer 'n soort virtuele goedere sou maak wat vergelyk, verkry en verhandel kan word buite die fisiese grense van die kampterrein.
Hoofstuk XIII van Motorkamp deur J.C. en J.D. Long (1923), is miskien die eerste ware maatstaf van die kampterrein as 'n pleklose handelsware. Deur die versameling van inligting oor meer as 2000 munisipale, staats- en federale fasiliteite, het die skrywers die eerste gids van Amerikaanse kampeerplekke gepubliseer. Die doel was nie om elke kampeerterrein aan te bied in terme van sy unieke eienskappe (bv. Die natuurlike omgewing) nie, maar om elke aparte eenheid in verhouding tot 'n groter stelsel uit te beeld. Deur die staat volgens staat in 'n matriks van ses kolomme opgestel, stel die skrywers rigiede kriteria (byvoorbeeld koste, teenwoordigheid of afwesigheid van toilette, drinkwater, kaggel of stoof, ligte, bad of stort) wat kampeerders kan vergelyk voor aankoms die relatiewe verdienste van potensiële kampeerplekke.
Onverwags sou 'n vergelykende beskrywing generatief sowel as argiefgewend wees: die kampplekmatriks sal as voorraadrekord en as veranderingsagent dien. Die Overland Park, Denver 's, wat prominent verskyn in die Long-gids, was een van die eerste kampeerplekke wat hierdie nuwe nut-gebaseerde beskrywende styl geoptimaliseer het. En deur die ongeëwenaarde reeks dienste wat sy gewilde reputasie verseker het, energiek te bevorder, sou Overland Park in die 1960's die model word vir korporasies soos KOA. Terwyl nasionale en staatsparke, en selfs munisipale fasiliteite soos Overland Park, as 'n stelsel van landskappe beskou is, het Kampgrounds of America 'n visie van kampeer bevorder as 'n dig verpakte stel dienste, soortgelyk aan dié wat deur ander ondernemings in die gasvryheidsbedryf aangebied word (bv. , McDonald's, Holiday Inn, Howard Johnson). Teen die middel van die eeu het kampeer 'n groot onderneming geword, en die groei van KOA was voortstuwend: van 'n enkele kampeerterrein in 1961 tot 829 landwyd teen 1979. 18 Teen die middel van die 1960's het dit die National Park Service reeds oortref in die aantal individuele kampeerplekke . 19
KOA Directory, 1970-71, met 'n resep vir geroomde beesvleis op die kampings. Klik op die prent om te vergroot. [Met vergunning van Kampgrounds of America]
'N Belangrike komponent van die inligtingstrategie van KOA was die eksklusiewe, jaarlikse gids wat die beeld van sy kampeerplekke as 'n selfonderhoudende stelsel van fasiliteite in werking gestel het. Aan die kampeerder het die gids belowe dat die kwaliteit van die kampervaring gerusstellend sal wees: Reis sonder kommer oor waar u elke aand gaan bly. " 20 Met hierdie inligting tot hul beskikking, kan kampeerders nou hul volgende beplan stop en bel selfs 'n bespreking om die beskikbaarheid te verseker. Waarom elders soek? En meer nog: deur elke franchise te koppel aan 'n individuele familie van eienaars/operateurs, het KOA 'n vriendelike gesig op sy korporatiewe bestuur gesit: die logistiek kan hoogs georganiseerd en abstrak wees, maar daar is 'n werklike persoon op die grond. Hierdie kombinasie verseker feitlik herhaalde sake van tevrede kliënte iewers onderweg.
'N Kykie na 'n reeks jaarlikse gidsbeskrywings vir 'n enkele KOA -franchise in Fort Myers, Florida, onthul veranderende style en prioriteite. Net soos die diagrammatiese abstraksies van die kaart, word 'n snelskrif met spesifikasies gebruik om die kampeerterrein te beskryf.
FORT MYERS (1967) HELE JAAR $ 3,00 per motor vir twee persone oop. 25 ¢ elke ekstra persoon. 10 myl suidwes op State Hwy. 867 (Beach Road) na Iona. Dan 1 myl suidwaarts op Fort Myers Beachweg (San Carlos Boulevard). Kampterrein slegs 5 km van die veiligste strand van die wêreld, Thomas A. Edison Home and Laboratory van ons bekendste burger. Vars en soutwater visvang. Gladiola en mamma groei in die wêreld se hoofstad. Dit is tropiese Florida op sy beste. EIENAAR: Iona Kampground, Inc., Fort Myers, Florida, P.O. Box 1502. Telefoon: MO 4-9642.
FT. MYERS (1969) HELE JAAR OOP Gesluit vir vakansie 10 tot 25 September. $ 3,00 per motor vir 2, 50 ¢ elke ekstra persoon. Geleë tussen Ft. Myers en strand op State Rd. 865. 128 ruimtes - volledige geriewe met parkeerplek, TV -voorportaal met lugversorging, 24 yskassies. Troeteldiere aan die leiband. Besienswaardighede: alle soorte visvang, Amerika se beste seeskil, die veiligste strand ter wêreld, slegs 2 ½ myl en baie gholfbane. Eienaar, besprekingsadres: Iona Kampground Inc., Box 1502, Ft. Myers, Fla. 33902. Telefoon: (813) 664-9642. FLITS - nog 10 ruimtes met 'n paar direkte rioolverbindings teen 10 Desember.
FORT MYERS (1970) OOP DIE HELE JAAR $ 3,50 per nag vir twee, 50 ¢ elke ekstra persoon. Geen ekstra koste vir water, elektriese aansluitings nie. Deur parkeerplek, TV -voorportaal met lugversorging, wassery, 24 yskassies, troeteldiere aan die leiband. Alle soorte visvang. Amerika se beste seeskil, gholfbane, veilige strand 3 myl daarvandaan. Kleurvolle uitstappies, insluitend die oerwoud en diere in Florida, tropiese tuine, watershowe, goeie restaurante. Geleë tussen Ft. Myers en Mount Myers Beach. Take 867, turn on beach road, one mile south. Iona KOA, Rt. #3, Box 462. Ft. Myers, Florida, 33901. (813) 664-9642
In many ways, KOA's appeal lay in homogenizing the camping experience and smoothing out the endearing kinks that make each campsite and experience unique. The company's telegraphic descriptions underscore its standardization, the consistency of utilities (BBGMPSV) and ease of access from interstates and other major roadways (on rt 865 1 mi S jct 867. S bound on US 41 take dntn Exit turn R on 867). Among the more curious and revealing descriptions of the Fort Myers campground is the characterization of the campsite as a ruimte, acknowledging the importance of the automobile (parking ruimte) over the quality of the encampment itself. The campsite is no longer a prized destination — die end of the road — but rather a brief pause on the way to someplace else.
Drawing these lines might be largely a matter of perception. Modern comforts have long been part of the wilderness campsite. Early on the installation of electric lights in municipal campgrounds meant that campers could stay on the road until night they no longer had to set up camp in daylight. Nowadays, purists might gasp at the availability of flush toilets or at the presence of neighbors for the night, while others might draw the line at the necessity of driving to the campsite, or the opportunity of overnighting an RV in a shopping mall parking lot. 25 The ability to watch a nationally televised baseball game from the concrete pad outside a late-model RV using campground-provided cable, or to send emails wirelessly from the campsite picnic table — standard amenities at most KOAs — bespeaks the near total elimination of boundaries between the home and weg. Is this the point at which the labor of camping — or, rather, the absence of it — ceases to hold any of its old, once almost mythical power? Or maybe our denial is a new kind of labor, as we work to ignore, in the face of mounting evidence and increasing comfort, the parody of camping that takes places at so many modern campgrounds. But this is camping as well.