AP Kerk - Wegraping
Sal daar iets soos 'n "wegraping" plaasvind?
Voorstanders van die geloof in die "wegraping" is almal "Chiliaste" – hulle glo dat die Here Jesus teen die einde van die tyd letterlik vir 'n duisend jaar hier op die aarde saam met sy ware gelowiges sal regeer. Hoewel daar 'n groot variasie van opvattings onder hulle voorkom, dink diesulkes almal dat daar meer as een wederkoms sal plaasvind waarvan die "wegraping" die eerste sal wees. By dié geleentheid, glo hulle (veral met 'n beroep op 1 Ts 4: 16-17), sal die ware gelowiges skielik van die aarde af "weggeraap" en by die Here gevoeg word in die lug. Dikwels word ook dramatiese voorstellings aan die "wegraping" verbind, soos dat 'n mens se familielede sommer net skielik sal verdwyn... Hulle is dan met die Here in die hemel. Daarna volg die tydperk van die "groot verdrukking" en die heerskappy van die antichris op die aarde (wat die ware gelowiges dus gespaar bly). Ná 'n vasgestelde tydperk (sommige sê sewe jaar) kom die Here Jesus dan weer met dié heiliges af aarde toe om vir duisend jaar saam met die heiliges hier op die aarde in 'n vrederyk te regeer.
Wat sê die Bybel, onder andere in 1 Ts 4:13-18, nou werklik? Ons laat ons lei deur William Hendriksen in sy boek Die Hiernamaals, bladsy 168-169.
1 Ts 4:13-18 beskryf eenvoudig wat sal plaasvind by die enigste wederkoms van Christus. Die Thessalonicense het verwag dat die Here sommer in hulle tyd weer sou kom en was besorg oor hulle dierbares wat reeds gesterf het: sou hulle nie dalk oor die hoof gesien word as die Here kom om ons weg te neem nie? Die apostel se antwoord kom hierop neer: "Moenie bekommerd wees oor julle dierbares in die Here wat alreeds gesterf het nie. In geen opsig sal hulle enige skade ly wanneer Jesus weer kom nie. Inteendeel, dié wat nog op aarde lewe, sal 'n oomblik moet wag totdat die Here die gelowige ontslapenes opgewek en hulle siele herenig is met hulle liggame. Gedurende daardie oomblik van wag, sal die oorblywendes in 'n oogwink verander word. Dan, soos EEN groot skare, sal hulle wat tevore die twee groepe uitgemaak het, GESAMENTLIK uitgaan om die Here te ontmoet sodat ons almal saam altyd by die Here kan wees". Chiliaste lig die "wegvoer"-gedagte, wat einlik maar net wil sê dat ons almal by die (enigste) wederkoms met die Here herenig sal word, uit as 'n dramatiese gebeure (lank) vóór die (finale) wederkoms. Dit is nie die gedagte wat in die teks beklemtoon word nie.
'n "Wegraping"? – nie geheimsinnig en geluidloos nie.
Let op die woorde: Want die Here self sal van die hemel neerdaal met 'n geroep, met die stem van 'n aardsengel en met geklank van die basuin van God. Dit dui beslis daarop dat die koms van die Here in die openbaar en hoorbaar sal wees. Christus se wederkoms sal duidelik sigbaar wees (Op 1:7)
'n "Wegraping"? – nie met die oog op 'n vasgestelde tydperk (onder andere van sewe jaar) nie.
Ons lees: En so sal ons altyd by die Here wees. Let op daardie woord altyd, nie "sewe jaar" (soos sommige Chiliaste blykbaar wil) nie. "Ons almal vir altyd by die Here" – dáároor gaan die troos. Bemoedig mekaar dan met hierdie woorde.
'n "Wegraping"? – beslis nie om die gelowiges van die groot verdrukking te spaar nie
Gelowiges kan hulle maar gereedmaak om die groot verdrukking kort voor die (enigste) wederkoms van Christus deur te staan. Dié tydperk sal dan juis ter wille van die uitverkorenes verkort word (vgl. Mt 24:22) en groot, groot dele van die Bybel (onder andere Openbaring) se bedoeling is juis om ons aan te spoor om in die geloof te volhard ten spyte daarvan.
'n "Wegraping"? – beslis nie 'n duisend jaar voor die opstanding van die goddelose nie.
Voorstanders van die Chiliasme hou daarvan om die stelling te beklemtoon: "en die wat in Christus gesterf het, sal eerste opstaan". Hulle interpreteer dit asof die hele gedeelte min of meer soos volg gelees moet word: die wat IN CHRISTUS gesterf het, sal eerste opstaan, en dan, 'n duisend jaar daarna, sal die wat NIE IN CHRISTUS gesterf het nie, opstaan.
Paulus dink hier egter net aan gelowiges en aan niemand anders nie. Hy onderskei tussen DIE DODE in Christus en DIE WAT NOG LEWE in Christus. Aan die een kant sal daar dié gelowiges wees wat met Christus se koms alreeds gesterf het. Aan die ander kant sal daar die oorblywendes wees, die kinders van God wat nog op die aarde sal lewe. Hy troos laasgenoemde nou oor eersgenoemde. Dáároor gaan dit in die teks, en nie oor 'n dramatiese "wegraping" soos deur Chiliaste voorgestel nie.
Chiliaste se voorstelling van die eindgebeure word sterk gekleur deur die aanname dat die Here se wederkoms uit meer as een "fase" sal bestaan – wat die tydperk van die duisendjarige vrederyk insluit. Hulle grond hul siening veral op Op 19 en 20 en beskou Op 20 as 'n verlengde van Op 19. Só volg die duisendjarige vrederyk dus op die oorwinning van Christus oor die dier en die valse profeet. Kyk egter gerus na William Hendriksen se weergawe oor die struktuur van die boek Openbaring (Hendriksen se kommentaar oor Openbaring is vroeër in Afrikaans uitgegee onder die titel Meer as Oorwinnaars) en dit word duidelik dat Openbaring telkens met die eerste koms van Christus begin en die "lyn" deurtrek na die wederkoms toe – elke keer net 'n bietjie verder. Openbaring 19 verteenwoordig die voltooiing van een so 'n "lyn" en Openbaring 20 trek weer so 'n lyn van voor af: dit "las" dus nie aan by Op 19 nie. Die sogenaamde "duisendjarige vrederyk" strek dus vanaf die eerste tot die tweede koms van Christus – die tydperk waarin die satan inderdaad gebind is in die opsig dat hy nie in staat is om die uitbreiding van die kerk onder die nasies van die wêreld te voorkom nie, en dat hy nie die kerk as magtige sendinginstelling kan laat vernietig nie. In die tyd heers ons inderdaad saam met Christus – hoewel nog nie so volkome soos ná die (een) wederkoms nie.