As wêreldreisiger het Stanley mense en plekke bestudeer. Hy het vir amper 10 jaar op skepe gewerk en gedurende hierdie tyd materiaal bymekaargemaak om sy stories deur middel van woorde en foto's aan die wêreld te vertel.
Vir 4 jaar het hy in Hondeklipbaai, ’n klein dorpie op die Namakwalandse weskus, in afsondering gaan bly. Daar het hy ’n wonderlike mens ontmoet wat hom baie van Namakwaland en die Weskus geleer het. Omdat hy in afsondering was, het hy begin stories skryf. Waar of onwaar, sy stories raak mense se harte.
"Dit was daardie Woensdag toe al die vrouens in die dorp hare wou kom doen het. Tot dié wat nie eens genoeg hare gehad het om te doen nie, het sommer net gekom vir ’n shampoo en rinse. Want sien, ek kom toe te hore dat die dorp ’n nuwe dominee gaan kry."
"Ek maak die dekseltjie van die kissie oop en haal ’n potlood uit. Dit ruik na hout, lood, boek en tabak. Ek gaan sit plat op die vloer en gebruik die houtkissie as ’n tafeltjie en begin skryf."
“Toe begin Rudolph pakkies met neute vir die juffrou aandra. So een of twee keer ’n week. Nogal toegedraai in ’n mooi sakkie en toegebind met ’n gekleurde lint. Die juffrou kon sien dit was ou linte wat seker van laasjaar se kersgeskenkies af kom, maar sy het nie omgegee nie. Dis die gedagte wat tel.”
“‘Ons is Rhodes, Totius en Kruger,’ hoor ek die gang praat. ‘Hulle het ons verniel, maar ons gaan bly staan. Vryf ons net ’n klein bietjie blink.’"
“Na weke se gespook, stel die predikant se vrou voor dat die tweetjies nou maar in ’n mooi tuin moet trou. Hier af in Patrysstraat is ’n mooi tuin.”
"My mens, ek en ou mister Babinski wat die antieke winkel het, daar tussen die sentrale en die poskantoor, sit nou die dag op sy rooi stoep en gesels."