Psigoterapie Tegnieke en Opsies
Psigoterapie is 'n algemene term wat gebruik word om die proses van sielkundige afwykings en geestelike nood te beskryf deur die gebruik van verbale en sielkundige tegnieke. Tydens hierdie proses help 'n opgeleide psigoterapeut die kliënt om spesifieke of algemene probleme soos 'n spesifieke geestesongesteldheid of 'n bron van lewensstres aan te pak.
Afhangende van die benadering wat deur die terapeut gebruik word, kan 'n wye reeks tegnieke en strategieë gebruik word.
Byna alle tipes psigoterapie behels egter die ontwikkeling van 'n terapeutiese verhouding , kommunikasie en die skep van 'n dialoog, en werk om probleemagtige gedagtes of gedrag te oorkom.
Psigoterapie word toenemend beskou as 'n afsonderlike beroep in eie reg, maar baie verskillende tipes professionele persone word gereeld betrokke by psigoterapie. Sulke individue sluit in kliniese sielkundiges , psigiaters, beraders, huweliks- en familieterapeute , maatskaplike werkers , geestesgesondheidsberaders en psigiatriese verpleegsters .
Hoe kan ek 'n terapeut word?
Hoe logoterapie kan jou help om betekenis in die lewe te vind
Watter tipes psigoterapie is beskikbaar?
Wanneer baie mense die woord psigoterapie hoor, stel hulle dadelik voor dat 'n pasiënt op 'n rusbank sit en praat terwyl 'n terapeut in 'n nabygeleë stoel sit en gedagtes op 'n geel notaboek neersit. Daar is eintlik 'n verskeidenheid tegnieke en praktyke wat gebruik word in psigoterapie. Die presiese metode wat in elke situasie gebruik word, kan wissel van 'n verskeidenheid faktore, insluitend die opleiding en agtergrond van die terapeut, die voorkeure van die kliënt en die presiese aard van die kliënt se huidige probleem.
Enkele van die belangrikste benaderings tot psigoterapie sluit in:
Psigoanalitiese Terapie : Terwyl psigoterapie in verskillende vorme beoefen is tot in die tyd van die Antieke Grieke, het dit sy formele begin ontvang toe Sigmund Freud begin met die gebruik van praatterapie om met pasiënte te werk.
Van die tegnieke wat algemeen deur Freud gebruik word, sluit in die analise van oordrag, droom interpretasie en vrye assosiasie. Hierdie psigoanalitiese benadering behels die delg van 'n pasiënt se gedagtes en ervarings in die verlede om onbewuste gedagtes, gevoelens en herinneringe op te spoor wat gedrag beïnvloed.
Gedragsterapie : Gedurende die vroeë deel van die twintigste eeu het gedragstegnieke 'n meer prominente denkskool geword, en tegnieke soos verskillende soorte kondisionering het 'n belangrike rol in psigoterapie begin speel. Alhoewel gedragsmag dalk nie so dominant is soos dit ooit was nie, is baie van sy metodes vandag nog baie gewild. Gedragsterapie gebruik dikwels klassieke kondisionering , operante kondisionering , en sosiale leer om kliënte te help om problematiese gedrag te verander.
Humanistiese Terapie: Vanaf die 1950's begin die denkskool bekend as humanistiese sielkunde 'n invloed op psigoterapie. Die humanistiese sielkundige Carl Rogers het 'n benadering ontwikkel wat bekend staan ​​as kliëntgesentreerde terapie , wat gefokus het op die terapeut wat onvoorwaardelike positiewe betrekking tot die kliënt toon.
Vandag word aspekte van hierdie benadering steeds wyd gebruik. Die humanistiese benadering tot psigoterapie fokus daarop om mense te help om hul potensiaal te maksimeer. Sulke benaderings is geneig om die belangrikheid van selfverkenning, vrye wil en selfaktualisering te beklemtoon.
Kognitiewe terapie: Die kognitiewe revolusie van die 1960's het ook 'n groot impak op die praktyk van psigoterapie gehad, aangesien sielkundiges toenemend fokus op hoe menslike denkprosesse gedrag en funksionering beïnvloed. Kognitiewe terapie word gesentreer op die idee dat ons gedagtes 'n sterk invloed op ons geestelike welsyn het. Byvoorbeeld, as jy geneig is om die negatiewe aspekte van elke situasie te sien, sal jy waarskynlik 'n meer pessimistiese uitkyk en 'n somber algemene bui hê. Die doel van kognitiewe terapie is om die kognitiewe vervormings wat tot hierdie tipe denke lei, te identifiseer en sulke gedagtes met meer realistiese en positiewe te vervang. Deur dit te doen, kan mense hul buie en algemene welsyn verbeter.
Kognitiewe gedragsterapie : Die benadering wat bekend staan ​​as kognitiewe gedragsterapie (CBT) is 'n tipe psigoterapeutiese behandeling wat pasiënte help om die gedagtes en gevoelens wat gedrag beïnvloed, te verstaan.
CBT word algemeen gebruik om 'n wye verskeidenheid van afwykings te behandel, insluitend fobies , verslawing, depressie en angs. CBT is 'n tipe psigoterapie wat kognitiewe en gedragstegnieke behels om negatiewe gedagtes en wanadaptiewe gedrag te verander. Hierdie benadering behels die verandering van die onderliggende gedagtes wat bydra tot die nood en die verandering van die problematiese gedrag wat voortspruit uit hierdie gedagtes.
Psigoterapie kan ook 'n aantal verskillende formate neem, afhangende van die styl van die terapeut en die behoeftes van die pasiënt. 'N Paar wat jy mag ondervind, sluit in:
Individuele terapie , wat behels die werk van een-tot-een met 'n psigoterapeut.
Couples terapie , wat behels 'n terapeut wat saamwerk met 'n paar om te help verbeter hoe die twee in hul verhouding funksioneer.
Gesinsterapie , wat fokus op die verbetering van die dinamiek binne families en kan verskeie individue binne 'n gesinseenheid insluit.
Groepterapie , wat 'n klein groepie individue insluit wat 'n gemeenskaplike doelwit deel. Hierdie benadering stel lede van die groep in staat om ondersteuning van ander te bied en te ontvang, asook om nuwe gedrag binne 'n ondersteunende en ontvanklike groep te oefen.
Hoe Sekere Staatsreg jou toegang verleen tot u terapie-aantekeninge
Hoe voorkomend is sielkundige afwykings?
Sommige dinge om te oorweeg voordat jy psigoterapie probeer
Daar is 'n aantal kwessies of bekommernisse vir beide terapeute en kliënte. As jy 'n terapeut kies , oorweeg of jy gemaklik voel om persoonlike inligting aan die terapeut te gee. U moet ook die terapeut se kwalifikasies assesseer, insluitend die soort graad wat hy of sy besit en jare se ondervinding.
Mense wat psigoterapie verskaf, kan 'n aantal verskillende titels of grade hou. Sommige titels soos "sielkundige" of "psigiater" word beskerm en dra spesifieke opvoedkundige en lisensiëringsvereistes . Van die individue wat gekwalifiseerd is om psigoterapie uit te voer, sluit in psigiater, sielkundiges, beraders, gelisensieerde maatskaplike werkers en gevorderde psigiatriese verpleegkundiges.
Wanneer dienste aan kliënte verskaf word, moet psigoterapeute kwessies soos ingeligte toestemming , pasiënt vertroulikheid en plig om te waarsku, oorweeg. Ingeligte toestemming behels die kennisgewing van 'n kliënt van al die potensiële risiko's en voordele wat met behandeling verband hou. Dit sluit in die presiese aard van die behandeling, moontlike risiko's, koste en die beskikbare alternatiewe te verduidelik.
Aangesien kliënte gereeld kwessies bespreek wat baie persoonlik en sensitief van aard is, het psigoterapeute 'n wettige verpligting om 'n pasiënt se reg op vertroulikheid te beskerm. Een geval waar psigoterapeute die reg het om die vertroulikheid van pasiënte te verbreek, is egter dat kliënte 'n dreigende bedreiging vir hulleself of ander veroorsaak. Plig om te waarsku, gee raadgewers en terapeute die reg om vertroulikheid te verbreek indien 'n kliënt 'n risiko vir 'n ander persoon inhou.
Hoe effektief is psigoterapie?
Een van die groot kritiek teen psigoterapie is een wat die doeltreffendheid in twyfel trek. In een vroeë en gereelde studie het sielkundige Hans Eysenck bevind dat twee derdes van deelnemers binne twee jaar op hul eie verbeter of herstel het, ongeag of hulle psigoterapie ontvang het.
In 'n meta-analise wat na 475 verskillende studies gekyk het, het navorsers bevind dat psigoterapie effektief was om die sielkundige welstand van kliënte te verbeter. In sy boek The Great Psychotherapy Debate het die statistikus en sielkundige Bruce Wampold berig dat faktore soos die terapeut se persoonlikheid sowel as sy of haar geloof in die effektiwiteit van die behandeling 'n rol gespeel het in die uitkoms van psigoterapie. Verrassend genoeg het Wampold voorgestel dat die tipe terapie en die teoretiese basis van die behandeling geen effek op die uitslag het nie.
Hoe weet ek as ek psigoterapie benodig?
Terwyl jy dalk besef dat psigoterapie kan help met die probleme van die lewe, kan dit soms moeilik wees om hulp te soek of selfs te erken wanneer dit tyd is om met 'n professionele persoon te praat.
Een belangrike ding om te onthou, is dat hoe gouer jy hulp soek, hoe gouer sal jy verligting begin ervaar. In plaas daarvan om te wag totdat u simptome buite beheer kom, moet u oorweeg om hulp te kry sodra u begin erken dat daar 'n probleem mag wees.
Sommige sleutel tekens dat dit tyd kan wees om 'n psigoterapeut te sien, sluit in:
Die probleem veroorsaak beduidende nood of ontwrigting in jou lewe. As jy voel dat die probleem wat jy in die gesig staar, 'n aantal belangrike areas van jou lewe onderbreek, insluitende skool, werk en verhoudings, kan dit tyd wees om te sien of psigoterapie kan help.
U reken op ongesonde of gevaarlike hanteringsmeganismes. As jy jouself te doen kry met jou probleem deur te rook, te drink, te ooreet of jou frustrasies op ander uit te oefen, kan hulpverlening jou help om gesonder en meer voordelige hanteringstrategieë te vind.
Vriende en familie is bekommerd oor jou welsyn. As dit 'n punt bereik het waar ander mense bekommerd is oor jou emosionele gesondheid, kan dit tyd wees om te sien of psigoterapie jou sielkundige toestand kan verbeter.
Niks wat jy tot dusver probeer het nie, het gehelp. Jy het selfhelpboeke gelees, sommige tegnieke ondersoek wat jy oor aanlyn lees, of selfs probeer om die probleem te ignoreer, maar dinge blyk net dieselfde te bly of selfs erger. Onthou net dat jy nie hoef te wag totdat jou probleme so oorweldigend raak dat coping onmoontlik lyk nie. Hulp is beskikbaar en hoe gouer jy uitkom, hoe gouer sal jy weer op koers wees na 'n gesonder, gelukkiger gemoedstoestand.
Hoe kies ek 'n terapeutiese tegniek en terapeut?
As jy voel dat jy 'n probleem het wat van psigoterapie mag baat, kan jou eerste stap wees om jou bekommernisse met jou primêre dokter te bespreek. U dokter kan begin deur enige fisiese siektes uit te daag wat u simptome kan bydra. As daar geen ander oorsaak gevind kan word nie, kan u dokter u dan verwys na 'n geestesgesondheidswerker wat bevoeg is om die simptome wat u ervaar, te diagnoseer en te behandel.
Jou simptome speel dikwels 'n rol in die tipe behandeling en tipe terapeut wat jy kies. As u dokter vermoed dat u probleme ervaar wat die gebruik van voorskrifmedisyne kan benodig benewens psigoterapie, kan u of u verwys na 'n psigiater . 'N Psigiater is 'n mediese dokter wat medikasie kan voorskryf en het spesifieke opleiding in die behandeling van sielkundige en psigiatriese toestande.
As u simptome suggereer dat u voordeel kan trek uit 'n vorm van praatterapie sonder die byvoeging van voorskrifmedisyne, kan u na 'n kliniese sielkundige of berader verwys word .
Verwysings van vriende en familielede kan ook 'n goeie manier wees om 'n terapeut te vind wat jou kan help om jou besorgdheid aan te spreek. Psigoterapie is egter baie en beide kuns en wetenskap. As dinge lyk of dit nie werk nie, of jy lyk nie met jou huidige terapeut te kliek nie, moenie bang wees om ander professionele persone te soek totdat jy iemand met wie jy kan koppel, vind nie.
Soos u enige psigoterapeut evalueer, oorweeg die volgende vrae:
Vind die terapeut professioneel en gekwalifiseerd?
Voel jy gemaklik om jou gevoelens en ervarings te deel?
Hou jy van die terapeut se gespreksstyl?
Is jy tevrede met die mate van jou interaksie met die terapeut?
Lyk hy of sy wat jy voel?
Psigoterapie kan in baie vorme kom, maar almal is ontwerp om mense te help om sielkundige probleme te oorkom en beter lewens te lei. As jy vermoed dat jy die simptome van 'n sielkundige of psigiatriese versteuring mag ervaar, oorweeg dit om 'n evaluering te bekom van 'n opgeleide en ervare psigoterapeut wat bevoeg is om sulke toestande te assesseer, te diagnoseer en te behandel. U kan die moontlike voordele van psigoterapie oes, selfs as u net voel dat daar iets in u lewe is wat u kan verbeter deur raad te pleeg met 'n geestesgesondheidspersoon.
> Eysenck, HJ (1957). Die effekte van psigoterapie: 'n Evaluering. Tydskrif van Raadgewende Sielkunde. 1957; 16: 319-324.
> Henrik, R. (1980). Die Handleiding vir Psigoterapie. Die AZ-handboek vir meer as 250 psigoterapieë soos dit vandag gebruik word. Nuwe Amerikaanse Biblioteek; 1980.