Die massiewe leë dekorstoor met sy lang naklank bied ’n uitmuntende ruimte vir hierdie produksie wat ’n vars blik gee op die skepping en wat daarna gevolg het.
Namate die skepping vorder, onttrek hy hom van die gehoor en klim na die volgende verdieping vanwaar hy dit aanskou.
Daar is ’n laboratorium met gebottelde dierespesies, ape waarop geëksperimenteer word, gesmukte kunsuitstallings waartydens ’n akademikus voortbrabbel in ’n poging om sin te gee daaraan.
Ten einde laaste raak die vrou verstrengel in ’n hokweb en die man bewe onder die aanslag van ’n harde toetergeraas en dinge waarvoor hy nie ontwerp is nie.
Die godfiguur maak kontak met die mensdom deur ’n Skype-oproep, maar maak dit duidelik dat hy nie verder deel is van die skeppingsnadraai nie.
Die analogie bly egter nie by die Skepper nie, maar ook die verantwoordelikheid wat elke skepper het met sy maaksel en die gevolge daarvan.