95 Dr. Wynanth van Arnhem en Henrick die Graeff, erfvoogd van Ercke... (Gelders Archief) - Gelders Archief
1527 Februari 6 Ons 2 Oktoberfeeste
Riaan was nog al die jare ‘n ATKV lid, maar ons het nou eers as gesin lojale besoekers (en dan groot ondersteuners) van die ATKV- oorde geword. Bederf met baie lae buite-seisoen pryse, het ons halstarrig geraak om onnodig duur te betaal vir kampeerplekke wat per kop vra, wat ons by ATKV oorde vir die hele staanplek betaal. So, ons soek hulle nou uit. Goed versorg, goed ingerig, outydse waarde vir geld. So vertrek ons dus na Klein Kariba in Bela Bela en fier daar ons 20ste huweliksherdenking en Adriaan se 16de verjaarsdag die 10 en 11de Oktober. Beide die feeste was midde majestieuse donderstorms. Vir my is die hele jaar ‘n huweliksherdenkingsfees, so ek verwag niks meer nie. Ons los egter tog die slapende kinders in die tent en gaan eet die buffet ontbyt by Klein Kariba se restaurant, die oggend van die 10de. Daar ontmoet ons 2 interessante ‘lektore’ by die kreatiwiteitseminaar. Ons gesels heerlik, Afrikaner, Jood en Indiër rondom SA se unieke uitdagings. Adriaan word later ‘getreat’ met ‘chocolate surprise’ wafels en roomys by Tobie en Mara se padstal en later die aand brie-kaas en groenvy ‘salticrax’, Texan ‘steak’ en kaassous onder die magsvertoon van die donders en bliksemstrale. So sit ons 6 rondom die sonsambreel wat onder die gazebo se dak ingedruk is om die massas water te help reg afloop (gazebo alleen kon nie) en kuier met repies ‘steak’ en Ina Paarman kaassous asof dit die beste ooit is. Toe die storm bedaar moes ons die kinders stil maak om nie die bure te steur met die geskater nie. Soos hulle sê ‘priceless’.
Die Eiland Spa
By die een ATKV oord hoor jy van die ander een. Hierdie een is blykbaar ‘n moet, met die land se langste supertube van ongeveer 70 meter. Ons vertrek so 12:30, bietjie vroeër as beplan vanweë nog reën. Dit reën al die pad van Bela Bela tot in Polokwane. Ons het eers gedink Die Eiland is naby Polokwane, maar was ietwat verlig om vas te stel dis nog meer noord (ek dink?) weg van die reë, want dit sous. Ons ry tot in Tzaneen. Dankbaar, dat ons liewer nog kan ry as om nou in die reën te probeer kamp opslaan, ry ons toe gewillig verder. Ek onthou van die foto in die Beeld dat Reiner (die sendelingkind wat van die bakkie geval het) se begrafnis op Tzaneen plaasgevind het en kan nie help om net biddend die genade komberse om hulle stywer te vou nie. Toe ons uiteindelik ongeveer 19:30 by die Eiland aankom reën dit steeds. Toe reën dit al 8 ure aanmekaar. Genadiglik toe ons uitklim hou die reën op. Ons slaan vinnig op en kry iets om te eet. Die supertube was voorwaar ‘n ‘treat’. ‘n Mooi sportiewe mamma het my ‘n truuk geleer om rêrig vining af te kan gly. Weens die aard van die truuk, kan ek dit nie hier bekend maak nieJ, maar al wat ek kan sê is, dit werk! Op ‘n stadium sê my jongste hy dog ek kry seer, toe kom hy agter ek maak soos ‘n motorfiets van lekkerte soos ek by die tube afgly! Groot prent, ure aanneen.
Ons was hier bietjie onkant gevang met hoe ver die naaste dorpie van die Eiland af is, so vinnig Spar of Pick en Pay toe draf vir voorrade, is toe nie so maklik nie. Ons besluit om Sondag deur te ry dorp toe vir voorrade. Die naaste dorp is Letsitele ongeveer 43 km se ry. Dis toe net hier waar daai gebed vir ‘hoogmoed uitwys’ beantwoord is. Ons let nie op die tyd nie – winkels is mos maar oop op Sondae ook. Ons kom so 12:50 by die Spar aan. Ek sien nie die kennisgewing dat die winkel 13:00 sluit op ‘n Sondag nie en stap dus rustig met my lysie in die een hand, budget in my kop, en laai sorgvuldig items in die waentje om my so lank moontlik te hou. Op ‘n stadium kom die sekuriteitswag na my toe, tik my op die skouer en sê nogal ernstig ‘the shop is closed’. ‘oh’ sê ek en stap verder. Minute later stap Riaan na my, wat nou van buite af sy weg deur die deurwag moes boender om te kom betaal, en lig my toe ook in dat die winkel reeds gesluit het. Met die gemengde emosies van 43km ry, genoeg hê vir tiener aptyte en my begroting, was daar net nie ruimte vir hierdie vierde issue van die winkel wat nou toe is nie. Ek sê toe ewe: ‘Well, wat moet ek nou maak-hulle moet net wag’ Dis mos hoe dit werk in die Kaap: die klant is koning. Ek stap toe rustig verder en voltooi my aankope. Riaan sê vies vir die mense toe hy loop dat hulle ‘n kennisgewing oor die toemaaktyd by die deur moes sit, dan sou dit nie gebeur nie. Toe ons loop, sien hy die kennisgewing was al die tyd daar! Oppad terug koop ons die heerlikste vrugte langs die pad. Ons sien ook ‘n mooi versorgde dorpie, huise en NG Kerk. Een interessante huis se tuin is propvol mooi goedjies en beeldjies, maar tog is daar ‘n bordjie buite wat lees; “Be a friend … just keep driving”. Ons verstaan nie. Daardie aand steel die apies al my piesangs en gryp met die wegholslag sommer ‘n avo ook. Dis eers ‘n hele paar dae later (na ‘n gesukkel met ‘n keelseer…) wat ek skielik die hoogmoed in my optrede in die Spar raakgesien het. Die wêreld moet wag, want ek doen my aankope. Ongeag moeë mammas want na ‘n lang week se werk by hul gesinne wil uitkom. Effe verleë en dankbaar vir die insig kan ek sonde bely…
Net te toevallig
Jy sal nou sê ‘haai, dis nou toevallig’ as jy hoor wie ontmoet ek in die swembad: die bure van die Mosambiek sendelinge wat Reiner verloor het – Mauritz en Staphanie Perold met hul 2 kinders. Die dogtertjie en Reiner was saam die enigste wit kinders in ‘n Sotho kleuterskool, om Sotho te kan leer. Wat is nou die kanse dat met die voorval wat my so intens raak, ek wraggies die bure raakloop hier? Ons het gou lekker vriende geraak en die klein kinders het mekaar geniet. Toe ons groet, gee sy haar dagstukkie boek vir my as ‘n geskenk. Met my verblyf in Roodepoort het ek tot die oortuiging gekom om my dagstukkieboek aan Erna, my gasvrou, te gee. Ek het net geweet geld of iets wat geld kan koop, kan nie vergoed vir wat hulle vir ons beteken het nie. My dagstukkieboek was ‘n rare fonds, een van Charles Spurgeon, wat vir my ‘n juweel was - en hier ontvang ek weer ‘n dagstukkieboek - een wat vir die gewer spesiaal is. Wat jy saai sal jy maai…
Ek was opgewonde toe ek uitvind dat Greta Wiid, ‘n gaspreker is die naweek van 19-21 Oktober 2012. Ek tel so te sê die slapies. Ek het mos my storie vertel van die WWC en my kritiek oor die 5300 mense wat sy gelok het-menseverering en hoe ‘handle’ jou ego dit en so aan. Nou ja, met ‘n skoon hart kan ek vir haar en haar gesin bid en vir dit wat sy hier kom doen. Die oggend breek uiteindelik aan en ek maak gereed om te gaan. Riaan maak dit duidelik dat hy ander dinge het om te doen, maar stap tog saam. Toe ons 9:50 by die saal kom is ons die eerste mense daar. Later kom daar nog 2 en nog later nog 2 (Riaan bly toe maar…). Toe Greta daar instap, is ons toe ‘n volle 6. Mens kan die organiseerder se verleentheid met ‘n stok aanvoel. Ai, dis seker nou sleg vir haar. Sy en Francois het die die Vrydagaand eers 12nm tuis gekom en moes weer 5vm in die pad val om betyds te wees vir 10:00 (vir ons 6). Sy moet die aand weer op ‘n plek wees om mense toe te spreek. Dis daardie oggend wat my respek en waardering vir Greta gegroei het. So natuurlik stel sy die organiseerder op sy gemak oor die min getalle, trek ons nader en begin haar ding doen op so ‘n wonderlike persoonlike vlak. Sy zoom in op elke gesin verteenwoordig se persoonlike vrae asof sy regtig omgee en eindig die gesprek na 2 en ‘n half ure met woorde van lewe wat in elke gesin se spesifieke behoefte ingespreek het. Wow, ek sluk nou my gedagtes oor haar 10 keer en besef hierdie vrou is voorwaar ‘n Worthy Woman. Wat ‘n inspirasie!