JAAR EN JARE EPISODE 4 | RUSSELL T DAVIES OOR DIE KARAKTER SE DOOD - RADIO TIMES - WETENSKAP
Russell T Davies oor die familie-verpletterende draai in Years and Years, episode vier
** WAARSKUWING: SPOILERS VIR JAAR EN JARE EPISODE 4 **
Jare in die toekoms, in 'n wêreld van versterkte grense en toenemend desperate vlugtelinge, het jare en jare 'n dramatiese wending geneem in sy vierde episode. Kykers het die nood van Viktor (Maxim Baldry), kêrel van Russell Tovey se Daniel Lyons, gevolg en die neerslag op sy deportasie terug na sy vaderland, Oekraïne.
Baie van die reekse het gevolg op die pogings van die paartjie om weer bymekaar te kom - 'n missie wat aan die einde van episode vier in 'n tragedie geëindig het toe die paartjie aan boord van 'n noodlottige boot was om die Engelse kanaal oor te steek. Die laaste minute het 'n allemintige skok opgelewer, want Daniel is verdrink op 'n suidkusstrand, terwyl 'n geskokte Viktor na sy woonstel in Manchester teruggekeer en sy familie in kennis gestel het.
Die rolverdeling The Years and Years verduidelik waarom die reeks soos Black Mirror lyk - maar minder distopies
Het jy die jare en jare voorspelling raakgesien wat alreeds waar geword het?
Om die dramatiese wending te merk - en met nog net twee aflewerings oor - het Patrick Mulkern, Radio Times, die skepper van die jaar en jare Russell T Davies ingehaal vir sy siening oor die somber gebeurtenis van die reeks - en om te hoor wat volgende is vir die futuristiese gesinsdrama ...
Patrick Mulkern: Die skok in vanaand se episode is die dood van Daniel Lyons (Russell Tovey). Dit is opvallend hoe hy oor vier aflewerings verander het van 'n huisbeampte wat onverskillig is in sy omgang met asielsoekers (totdat hy vir die Oekraïense Viktor val) in 'n man wat alles verloor - sy geld, sy paspoort, sy identiteit, sy lewe - soos hy self word 'n vlugteling op 'n dun rubberboot wat doodgespoel is aan die suidkus. Dit is 'n donker en slim ironie. Vertel ons meer oor Daniel se ontwikkeling.
Russell T Davies: Wel, dit is die kern van die hele vertoning. Hierdie verskriklike dood. Wat Years and Years regtig wil doen - en ons kon nie veel hieroor praat toe ons die show van stapel gestuur het nie, omdat ons nie wou hê dat hierdie verhaal bederf moes word nie - is om te wys hoe die gebeure waaraan ons dink ver weg is , soos ander, as vreemd, nader is as wat ons dink.
Ons stel ons voor dat verdrinking in 'n ontvlugting van een land na 'n ander iets is wat met ander mense gebeur. Dit kan nooit hier gebeur nie. Toe die kleuter, Alan Kurdi, op 'n Griekse strand uitgespoel het, het ons almal gehuil en gesê dinge moet verander. Ons moet verander. Die wêreld moet verander. Niks het verander nie. Die probleem word al hoe erger. En nader en nader.
Toe ek die afgelope somer episode vier geskryf het, was daar geen woord van vlugtelinge wat die Engelse kanaal oorsteek nie. Teen Kersfees was dit elke dag in die nuus. Ek het geen spesifieke vooruitskouing daaroor getoon nie, dis bloedig voor die hand liggend. Dit is al lank, baie lank op pad en sal nie ophou nie. En die nabyheid is eintlik irrelevant - dit maak nie saak waar dit gebeur nie, dit maak saak dat dit hoegenaamd gebeur.
Dit was so 'n moeilike besluit om Daniël dood te maak. Toe ek die program aan die BBC voorgehou het, was dit Viktor (Maxim Baldry) wat gesterf het. Maar voordat ek episode vier geskryf het, het ek besef dat ek dit verkeerd begaan het, dat dit Daniel sou wees wat gesterf het, en ek het dit met Nicola Shindler, my uitvoerende vervaardiger, bespreek.
Wie is in die rolverdeling van jare en jare? Hoe is die familie Lyons verwant aan mekaar?
Skryf wat jy die beste dink, het sy gesê. Maar ek het vasgehou aan wat ek belowe het - ek dink ek het uit die omvang daarvan gekuik - en die eerste konsep geskryf met Viktor wat sterf. Maar dit was nie so goed nie. Die reeks handel oor die Lyons-familie, en 'n ramp op hierdie skaal, wat die hele show verander, moet met 'n Lyons gebeur. Dit gaan oor hulle. Dit gebeur met hulle. Dit verander hulle. In 'n reeks oor 'n gesin wat die opmars van die geskiedenis beleef, moet die geskiedenis daarop afdruk.
Toe skryf ek 'n tweede konsep, met Daniel wat sterf. En uiteindelik het dit gewerk. Ons het nog steeds gehuiwer - besluite is agterna maklik, maar destyds was ons nog nie seker nie. Ons het albei skrifte geweeg. Het mense gekry om dit te lees. Lees dit weer. Op die ou end het ons geweet. Ek het regtig net vertraag, maar ek was seker.
Daniel se dood het die meeste impak, so daar is geen wedstryd nie. Omdat u reg is, is dit Daniel se ontwikkeling sedert episode 1. 'N Gewone man in 'n onbevredigende huwelik. Om 'n beter man te word en deur liefde bewus te word van die lot van vlugtelinge regoor Europa. En dan daarvoor te veg. Totdat hy sy lewe gee vir die man vir wie hy lief is. Hy het die hele pad gereis en sy verhaal is klaar.
Die probleem is om te besef dat dit omtrent Daniel was dat hy Russell Tovey vir al ses episodes gekontrakteer het! Ek moes hom toe bel, die storie verby hom laat loop en kyk of hy nie daarvan sal hou om doodgemaak te word nie. Terwyl dit ook geheim gehou word! Hy doen 'n goeie staaltjie oor die telefoonoproep waarin ek soos Noël Coward klink. Ek maak jou dood, liewe seun, dit gaan wonderlik wees! En toe lees Russell die teks en hou daarvan. Dank die Here!
Russell Tovey wat Daniel Lyons speel in Years and Years, afgeneem op die BFI / Radio Times Festival 2019
Ek dink wel as ek hieroor praat voordat dit uitgesaai word, kan sommige kykers ontsteld wees oor wat gebeur. Ek sou raai dat ons dalk woede sal kry van diegene wat kla oor die Bury Your Gays-trope, wanneer die gay karakters eers sterf, asof hulle meer weggooibaar is.
Ek dink die woede oor daardie trop is 'n goeie ding, ek het sekerlik programme gesien wat my opgewonde gemaak het. Maar vir my gaan my passie vir hierdie verhaal daaroor om gay karakters die middelpunt te beweeg. Om hoofrolle te word. Sodra u die hoof is, is u onderwerp aan elke plot. En as dit beteken dat u sterf, dan sterf u soos 'n sentrale karakter moet, ongeag identiteit.
Dit lyk asof Jed Mercurio 'n passie het vir episode vier sterfgevalle - Stephen Graham sterf in Line of Duty episode vier, Keeley Hawes is doodgemaak in Bodyguard episode vier. Ek is so lief vir Jed se werk, ek moes sy struktuur geabsorbeer het!
Maar die punt is dat u dit nie sou kategoriseer as heteroseksuele sterftes nie. Ek dink dus nie aan Danny se dood as gay nie. Dit is die sentrale intrige van die hele program, dit is die reis van die held, en sy klein glimpies van nietigheid in daardie episode is die belangrike fout van die held. Ek is mal oor Daniel Lyons. Ek sal hom mis. Dit is presies die emosie wat ek wil skep.
Ek dink die woede oor dooie gay karakters kom ook uit die feit dat die res van die drama, sodra dit dood is, dan reguit word. Maar dit gebeur nie hier nie. Viktor leef nog baie, en die stryd om hom namens Daniel te red, word die ruggraat van die res van die show. En vir 'n paar weke het ons wenke gehad van 'n verhouding tussen Edith (Jessica Hynes) en Fran (Sharon Duncan-Brewster). Hulle neem nou die middelpunt en word 'n paartjie. Die klimaks van die hele program in episode ses is in hul hande as hulle oorlog voer teen Viv Rook.
Behalwe hulle, het ons Bethany se onopgeloste, ongedefinieerde seksualiteit - haar suster het haar in Jamaikaanse patois as 'n sodomiet na hierdie week verwys, wat Bethany met blydskap aangeneem het. En daar is 'n transeksuele karakter wat stil en gelukkig op die skerm reg voor jou oë afspeel. Ons het dus steeds 'n goeie mengsel. Natuurlik alles sonder Daniel Lyons, maar sy teenwoordigheid is massief - dit is 'n oorlogsfamilie wat voortaan probeer regkom.
Snaakse ding, maar Mike Bartlett's Press het 'n karakter op BBC1 gehad met die naam Danny Lyons. Hy is ook dood! Ek het Mike 'n e-pos gestuur met die naam Ongelukkige naam!
PM: Daar is 'n sterk tema van verraad in jare en jare. Nog 'n groot oomblik in episode vier is wanneer Celeste uiteindelik, majestueus, Stephen se verhouding met Elaine aan die hele Lyons-familie blootstel. Tot hul afkeur. Hoekom het Daniel, soos in die episode genoem, ligter afgeklim toe hy sy man verlaat en na Viktor gehaas toe die bom in episode een afgegaan het?
Celeste (T'nia Miller), Stephen (Rory Kinnear) en Elaine (Rachel Logan)
RTD: Wel, nie alle sake is gelyk nie. Daniel was getroud met 'n man wat op sy telefoon gewoon het, het gedink dat kieme nie bestaan ​​nie en was gefassineer deur 'n plat aarde. En toe Daniel wel by iemand anders geslaap het, het hy dit nie juis weggesteek nie. Dit was moeilik, maar hy het sy man baie eerlik verlaat.
Stephen, daarenteen, is so gebroke en geslaan, hy voer 'n lang, geheimsinnige verhouding oor 'n lang tyd terwyl sy vrou dag en nag werk om die gesin bymekaar te hou. Nie Daniel of Stephen kry dit reg nie, maar ek kan meegevoel hê met die een as die ander.
En ja, terloops, is Celeste nie majestueus nie? Dit is so 'n vreugde om te sien hoe T'Nia Miller daardie deel gryp en daarmee hardloop. Sy was in 'n aflewering van Banana [E4 2015], en ek besluit toe om weer met haar saam te werk. Ek dink hierdie hele rolverdeling is uitsonderlik. Saamgestel deur Andy Pryor. Daar is geen algemene toekennings vir rolverdeling-regisseur nie, dit behoort te wees!
Maar die groter punt is, ja, die vertoning sien hoe verhoudings styg en val, en selfs herhaal om weer op te staan ​​en te val. Maar daar is 'n spesifieke punt daarin om die verloop van tyd aan te toon. Ek het gedink aan my niggie, wat onlangs haar 23ste verjaardag gehad het. En ons kyk na 'n foto van haar 21ste. Nou dink ek aan my gesin as eenvoudig en gevestig. En tog, uit 'n foto van twaalf mense, binne twee jaar, is een dood, een geskei, een gestort en een ... ek kan dit net beskryf as verban. Lang storie. Maar sy verdien dit. En dis 'n gewone gesin. Die lewe beweeg aan.
PM: Die afgryslike Vivienne Rook (Emma Thompson) het uiteindelik premier geword met haar Four Star Party. Die meeste van die Lyons-familie het haar van meet af aan as 'n monster gekyk, maar haar opkoms was onverbiddelik, en selfs die opstandige Edith het blykbaar gewen. Wie het u in gedagte gehad toe u Vivienne ontwikkel het en hoe voel u oor die tipe publieke figuur wat sy verteenwoordig?
RTD: O, sy is die skrik van die moderne tyd. Ek dink ons ​​kan almal op haar wys en sê Boris of Trump of Farage of wie ook al hierdie week se monster is.
Maar sy is ons ook, sy is elke veniese, selfsugtige gedagte wat ons ooit gehad het, vlees gemaak. Sy is daardie stem, die aanlyn gehuil, sy is 'n kru gedagte wat uitgedruk word met komedie en krag en gif. Ons wonder waarom hierdie groot, populistiese figure in die samelewing opstaan, maar dit is vanweë ons. Ons almal. Ons doen dit. Nie ander nie. Dit is ons.
Daarom moes ek Viv soms dinge laat sê waarmee ek absoluut saamstem. Haar episode twee toespraak oor kinders se toegang tot porno via selfone is heeltemal reg. Dit is skrikwekkend. Ek het gesien hoe 'n skrywer onlangs sê dat dit nie so 'n probleem was nie, want kinders raak na tien minute verveeld daaroor. Dit is nie 'n oplossing nie, wat wys dat die probleem verdonker!
Dus, ja, Viv gebruik elke platform, elke idee, elke rage om gehoor te word. Maar ons almal doen dit deesdae.
PM: Jare en jare verwag 'n nabye toekoms wat baie van ons vrees. Namate die reeks vorder, sien ons die ineenstorting van die wêreldorde, terwyl die Lyons-familie die val van Westerse liberale demokrasieë en die opkoms van ekstremisme betreur, hetsy regs of links. Jy het nog altyd 'n baie vrolike en optimistiese man gelyk. Het u verander en hoe nou weerspieël hierdie reeks u eie bekommernisse?
RTD: Ek het nie veral verander nie, ek dink nie iemand is net optimisties of net pessimisties nie. Veral in my werk. Ek is in diens om die een dag iets gelukkig te skryf, die volgende dag tragies, 'n rom-com op 'n Woensdag en 'n apokalips op 'n Vrydagmiddag.
Dit gesê, die wêreld lyk op die oomblik buitengewoon. Ek het nooit gedink dat ek sou sien dat die president van die Verenigde State met anti-vaxxers gesels nie. Of mense openlik en ernstig Flat Earth-teorieë uitdruk. Of 'n minister van regering sê: Mense in hierdie land het genoeg kundiges gehad. Ek dink dus ek voel deesdae meer bekommerd. En dit lyk asof hierdie patrone so groot is dat ek dit kan sien aangaan lank nadat ek dood is. Ek dink hierdie rollercoaster het nog 'n lang pad om te gaan.
Maar ek was nog altyd bekommerd oor hierdie goed! Ek dink al dekades lank dat gay-regte papierdun is, dat die geringste omskakeling in die stemming alles wat ons opgedoen het, binne 'n japtrap kan uitroei. Ek sien dat die moontlikheid elke jaar nader en nader kom. En maak nie saak vir gayregte nie, kyk wat gebeur met vroue in die VSA. Wat 'n wêreld.
Jare en jare is dus nie 'n skielike reaksie op die lewe in Brittanje deesdae nie, dit bou al dekades in my op. Ek het nog altyd hierdie bekommernisse gehad.
Dit is snaaks, ek dink dikwels ek word beïnvloed deur die feit dat my ouers klassieke onderwysers was, en die huis was vol boeke oor Griekse en Romeinse mites. Ek was mal oor daardie goed. Ek was dus nog altyd omring deur verhale oor die ineenstorting van beskawings. Hierdie boeke handel oor goue eeue, nou weg. Daar is 'n verhaal van Plutarchus oor die dood van die Great God Pan. Die werklike dood van 'n god word aangekondig, en dit weerklink deur die land, ek het dit nog nooit vergeet nie. So blameer my mamma en pappa, ek is diep daarin.
Russell T Davies (middel, staande) saam met lede van die rolverdeling en bemanning van Years and Years op die BFI / Radio Times Festival 2019
Dit gesê, ek dink die enigste plek waar ons 'n gelukkige einde kan hê, is in fiksie. En ek het probeer om in jare en jare hoop en veerkragtigheid en triomf te toon. Miskien is die komedie 'n bietjie donker - ek is op die oomblik in Wallis en mense vertel my steeds hoe snaaks die program is, waarmee ek nogal saamstem, so miskien is dit 'n Walliese sin vir humor. Miskien is dit te Wallies! Dit is nie dikwels wat jy dit kan sê nie. Maar eerlik, ek belowe jou, hou dit tot die einde toe, en jy sal beloon word. Daar is hoop, en daar is vreugde. Dit is net 'n reis om daarheen te kom.
PM: U hoef nie net 'n stap voor die gekke wêreld van die politiek te hou nie, u verbeel u ook vooruitgang in die wetenskap en tegnologie, soos telefone wat in die hande van gebruikers ingeënt word, trans-mense (mense wat hulself in pure data verander), of die Blink, Vivienne Rook se penagtige toestel wat elke aanlyn-toestel in die omgewing uithaal. Watter bekommernisse het u oor die vinnige tempo van die tegnologie - en sou u nie van hierdie innovasies gepatenteer het nie?
RTD: Hah, ek wens ek kon daardie filtermasker uitvind en patenteer. Terloops, dit was baie meer bedoel ... maar ons het net 'n ordentlike TV-begroting, en dit was 'n duur FX-opname, dus verdwyn die maskers na afloop van die eerste episode! Ek het amper 'n reël gegee oor hoe ontdek is dat dit kankerverwekkend is.
Wat die Blink betref, dit is nie baie vindingryk nie. Ek dink die heel eerste episode van The Good Wife het so 'n toestel gehad wat binne 'n skool bedryf word. As ek dit reg onthou het. Ek sal van die beste af nick! Maar dit is maklik om op my ouderdom sinies te wees oor tegnologie. Toe ek jonk was, is gesê dat te veel TV ons brein sou belemmer, maar ek het alles reg gedoen. (OK, hou die opmerkings.)
Dit is belangrik om daarop te wys dat ons deur Bethany die tegnologie aanskou, en dat sy 'n eensame meisie is wat op die skerm grootword. Sy verstaan ​​dit dus verkeerd. Aanvanklik is dit nie die tegnologie wat boos is nie, maar net Bethany wat jonk is. Maar sy word groot - Lydia West doen die buitengewoonste werk om Bethany te laat groei tot 'n vrou - en aan die einde verstaan ​​sy die tegnologie, en die tegnologie pas uiteindelik by haar. Sy is in beheer daarvan, sy is 'n volwassene. Dit gee nie te veel weg om te sê dat daar 'n werklike gelukkige einde vir Bethany is nie. Transhumanisme gaan nie oor dood en duisternis nie; dit gaan oor 'n nuwe wêreld wat ons 'n rukkie neem om te verstaan.
Years and Years speel Rory Kinnear, T'Nia Miller, Lydia West, Anne Reid, Ruth Madeley, Maxim Baldry en Russell Tovey by die Radio Times / BFI Festival 2019
PM: Wat was die aanvanklike vonk wat u daartoe gedryf het om jare en jare te skryf?
RTD: Dit was Donald Trump se verkiesing. Dit blyk die spil te wees, die gebeurtenis waarom ons wêreld draai. God weet waarheen dit op pad is, en God weet waar dit vandaan kom. Ons is nog besig om dit uit te werk. Selfs Donald Trump het nie 'n antwoord daarop nie. Maar dit het my gegalvaniseer - Jare en jare het baie jare in my kop gesit, maar daardie aand het ek 'n lêer oopgemaak en begin skryf.
PM: Doctor Who-aanhangers met goeie herinneringe kan onthou dat u 11 jaar gelede nog 'n Vivien Rook geskep het, 'n Mirror-joernalis wat deur Nichola McAuliffe gespeel is en deur John Simm as die Meester gestamp is. Waarom het u daardie naam hergebruik?
RTD: Ag, net 'n wonderlike naam. Ek was baie lief vir Jean Rook in die Daily Express toe ek 'n kind was. Die eerste persoon wat ek ooit gelees het wat die koninklike familie kritiseer. Die presidentsvrou van Fleetstraat, noem sy haarself. Sy is waarskynlik 'n groot drama wat wag!
PM: 'N Vriendin het gesê dat die episode haar aan u dokter van Who Who herinner, net dit het nie die dokter daarin nie. Aspekte van jare en jare herinner my aan u briljante episode in 2008 Draai links, waar die wêreld pot toe gaan nadat die Time Lord vermoor is. Hoeveel dink u stel u vorige werk in kennis van nuwe projekte namate u as skrywer ontwikkel?
RTD: O, soms dink ek dat ek een lang draaiboek skryf. Ek dink elke show wat ek al geskryf het, pas in een groot wêreld in. Bob & Rose kan Harold Saxon enige dag raakloop. Ek is nie net glibberig nie - ek dink aan die dinge waaroor ek die hele dag skryf. Dit is niks unieks nie, ons het almal goed waarmee ons ons hele lewe lank stilstaan. Dus, ja, iets wat ek tien jaar gelede geskryf het, kan môre in Scene 67 verskyn. Maar dit was nie tien jaar gelede vir my nie; dit was altyd daar.
Jare en jare-skepper Russell T Davies: die versorging van my man is die grootste werk wat ek ooit sal doen
PM: Dit is jammer dat Jare en Jare nie heeltemal in die graderings weggespring het nie, maar diegene wat daarmee hou, hou daarvan. Hoe voel u oor die ontvangs wat die reeks ontvang het en dat dit nie meer mense bereik nie?
RTD: Ag, duidelik het ek nie genoeg Jed Mercurio geabsorbeer nie, hy kry die graderings! Ek is altyd tussen twee uiterstes deurmekaar - ek kan nie glo dat iemand eintlik na iets kyk wat ek skryf nie, terwyl ek tegelykertyd glo dat vyf miljard mense moet kyk.
Die onsekerheid en arrogansie van skryf gaan hand aan hand. Maar tog het ek 'n handgeskrewe kaart van Alan Bleasdale gehad wat sê hoe lief hy dit het. Wat 'n kompliment, wat 'n eer! Dit sal my doen. En ons hoop almal dat 'n gehoor die program op iPlayer sal kry, so duim vas. Ons het altyd op elke vlak geweet dat dit 'n riskante kommissie was - hoe sou dit nie kon wees nie? So dank God vir 'n BBC1 wat risiko's neem.
PM: U het my vertel dat Jare en Jare mal en verwilder word. Wat kan ons in die laaste twee aflewerings verwag ...?
RTD: O dit is op pad na algehele oorlog! Dit is 'n lastige vertoning om te balanseer, want die Lyons-familie is heeltemal gewoon - hulle is nie koningmakers of miljoenêrs nie; die geskiedenis gebeur met hulle, eerder as dat hulle dit laat gebeur. Dit is hoe Daniel sterf, as 'n klein figuurtjie in groot, verskriklike gebeure wat oor Europa heen spoel.
Maar dit is in teorie alles baie goed. Drama het ander reëls. Drama eis dat karakters nie net kan terugsit nie. Dit is dus die rewolusie, stadig in episode vyf en dan geweldig in episode ses - gemotiveer deur Danny se dood - terwyl die gesin uiteindelik vir homself opstaan. Net soos die hele land in die hel gly terwyl Viv Rook haar finale hand openbaar.
En die Lyons is nie verenig nie, dit is 'n broer van broer teen suster, jonk teenoor oud, familie teen die staat. Ontploffings, onluste en van die beste toneelspel wat ek nog ooit gesien het - daar is 'n skrikwekkende kragmeting tussen Stephen en Celeste, wat werklik verwoestend is. Jy sal Jessica Hynes op haar beste en dapperste sien. 'N Toespraak van vyf bladsye van Anne Reid [as die Lyons se gran Muriel], wat bloot 'n waarnemende meesterklas is. O ja, ek is baie tevrede met hierdie vertoning. Ek hoop jy geniet dit.
Anne Reid wat Muriel speel in Years and Years, afgeneem op die BFI / Radio Times Festival 2019
PM: Hoe vorder dinge met u volgende groot projek, The Boys ('n reeks oor die Vigs-krisis in die 1980's)?
RTD: Ag, dit beweeg vorentoe met Channel 4. Vinniger en vinniger. Dit is baie opwindend! Die verfilming in die tweede helfte van hierdie jaar. Alhoewel ek bygelowig is oor ek te veel vooraf praat. Ek is seker dat ons die naam sal moet verander omdat daar 'n ander show met die naam The Boys bestaan, gebaseer op 'n jarelange titel. So voorstelle op poskaart asb!