Epilepsie - behandeling, simptome, tekens, tipes, vorms van epilepsie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
epilepsie - Dit is 'n algemene chroniese siekte van 'n neurologiese aard, wat hom manifesteer in skielike konvulsiewe aanvalle. Voorheen is hierdie patologie "epilepsie" genoem en is dit beskou as die goddelike straf. Die siekte-epilepsie is dikwels aangebore, waardeur die eerste aanvalle voorkom by kinders wat tussen vyf en tien jaar oud is of tydens puberteitontwikkeling. Klinies word epilepsie aanvalle gekenmerk deur oorgang sensoriese, verstandelike, motoriese en outonome disfunksie.
Epilepsie by volwassenes is verdeel in idiopatiese (geërf, dikwels selfs oor tien generasies), simptomaties (daar is 'n definitiewe rede vir die vorming van foci van patologiese impulse) en kriptogen (dit is onmoontlik om die presiese oorsaak van die voorkoms van onbepaald gepulseerde foci te bepaal).
Oorsake van epilepsie
In byna 60% van die gevalle kan die presiese oorsaak van epilepsie nie vasgestel word nie. Die idiopatiese en kriptogene vorm van epilepsie van onbekende etiologie word meer dikwels gediagnoseer.
Epilepsie, wat is dit? Dit kom voor teen die agtergrond van verhoogde aktiwiteit van die strukturele eenhede van die brein. Vermoedelik is hierdie toename gebaseer op die chemiese eienskappe van breinselle en sommige eienskappe van die selmembraan. Daar word vasgestel dat die breinweefsel by pasiënte wat aan hierdie siekte ly, baie sensitief is vir veranderinge in die chemiese samestelling wat voorkom as gevolg van blootstelling aan verskeie stimuli. Soortgelyke seine na die brein van 'n gesonde individu en 'n siek persoon, gaan in die eerste geval onopgemerk en in die tweede - lei tot 'n fiksheid.
Die oorsake van epilepsie kan bepaal word afhangende van die ouderdom waarop die siekte die eerste keer verskyn het. Die betrokke siekte kan nie aan oorerflike siektes toegeskryf word nie, maar 40% van individue wat aan epilepsie ly, het familielede wat aan beslagleggings ly. 'N Kind kan die spesifieke eienskappe van breinaktiwiteit, inhibisie en opwekking funksies erwe, 'n hoë mate van gereedheid vir 'n paroksysmale breinreaksie op eksterne veranderinge en fluktuasies van interne faktore. As een ouer aan hierdie siekte ly, is die waarskynlikheid van sy voorkoms in 'n baba ongeveer 6%, albei is 12%. Dikwels geërfde geneigdheid vir die siekte, as die aanvalle gekenmerk word deur 'n algemene kursus, eerder as brandpunt.
Epilepsie veroorsaak. Die waarskynlike oorsake wat die ontwikkeling van die betrokke siekte veroorsaak, kan in die eerste beurt toegeskryf word aan breinskade gedurende die fetale intrauteriene vorming. Daarbenewens moet onder die faktore wat bydra tot die voorkoms van epilepsie, uitgelig word:
- genetiese veranderinge;
- geboorte afwykings;
- sirkulasieversteurings in die brein;
- verskeie aansteeklike siektes (meningitis, encefalitis);
- absesse en tumorprosesse in die brein.
Psigomotionele oorstremming, stresvolle toestande, oorwerk, gebrek aan slaap of 'n oormaat slaap, klimaatsverandering, helder lig word beskou as provokerende faktore vir epilepsie. Die hoofoorsaak van konvulsiewe toestande by babas is perinatale komplikasies. Generiese en postpartum kopbeserings lei tot breinhypoksie. Daar word geglo dat die oorsaak van epilepsie in 20% van die gevalle suurstofhongersnood van die brein is. Breinbeserings in ongeveer 5-10% van die gevalle lei tot die voorkoms van die betrokke siekte.
Menslike epilepsie kan voorkom na 'n ernstige kopbesering, weens 'n verkeersongeluk, 'n skietwond. Na-traumatiese aanvalle ontwikkel dikwels dadelik na 'n besering of besering, maar daar is gevalle wanneer hulle na 'n paar jaar verskyn. Kenners sê dat mense wat ernstige skade aan die kop gehad het, wat gelei het tot 'n langdurige verlies van bewussyn, 'n hoë waarskynlikheid het om hierdie siekte te voorkom. Hierdie patologie kan selde ontwikkel weens geringe breinskade.
Die oordrag van 'n aantal besmetlike of somatiese siektes kan ook epileptiese aanvalle veroorsaak. Hierdie siektes sluit in: tumorprosesse in die brein, serebrale verlamming, meningitis, enkefalitis, vaskulêre patologieë, ens. In ongeveer 15% van die gevalle is aanvalle die eerste teken van sistemiese lupus eritematosus.
Ongeveer 35% van die breingewasse veroorsaak herhaalde aanvalle van hierdie siekte. Terselfdertyd is breingewasse self verantwoordelik vir ongeveer 15% van gevalle van konvulsiewe toestande. Die meeste individue met 'n geskiedenis van epilepsie het geen ander sigbare breinafwykings nie. Brein kapillêre displasie lei ook dikwels tot herhaalde aanvalle. Metaboliese afwykings word dikwels faktore wat die aanvang van epilepsie veroorsaak. Sulke oortredings mag egter oorerflike eienskappe hê of verkry word, byvoorbeeld as gevolg van loodvergiftiging. Wanorde van metabolisme in ongeveer 10% van die gevalle lei tot die aanvang van epilepsie. Gereelde inname van hoë-kalorie-, koolhidraat- en vetryke kosse kan die metabolisme ernstig beïnvloed en konvulsies in bykans enige vak veroorsaak. Mense met diabetes, sowel as gesonde individue, kan onderhewig wees aan epileptiese aanvalle as gevolg van 'n beduidende toename in bloedsuikervlakke. Konvulsies kan ook lewer- en niersiekte vergesel.
Strokes kan epileptiese aanvalle veroorsaak, waar die bloedtoevoer na die brein ontwrig word, wat dikwels lei tot kort- of langtermyn spraakafwykings, geestesversteuring en bewegingsversteuring. Hierdie siekte lei relatief selde tot stuiptrekkings. In slegs 5% van die gevalle ontwikkel pasiënte chroniese epilepsiebeslag. Beserings wat veroorsaak word deur beroerte reageer meestal goed op terapie.
Aanvalle van epilepsie oorsake kan veroorsaak word deur blootstelling aan insekdoders, narkotiese stowwe, soos kokaïen, die beëindiging van die gebruik van dwelms afkomstig van barbituriensuur, soos Valium, Dalman, alkoholhoudende vloeistowwe. Om 'n enkel dosis van 'n anti-epileptiese geneesmiddel wat deur 'n dokter voorgeskryf is, te slaan, kan ook 'n beslaglegging veroorsaak. Daar moet ook in gedagte gehou word dat stuiptrekkings nie net as gevolg van dwelmmisbruik voorkom nie.
Vakke met aanvalle met 'n lae drempel van konvulsiewe gereedheid kan veroorsaak word deur sterk neuroleptika (Aminazin), monamienoksidasemmers (Nialamid), trisikliese antidepressante (Amitriptyline) en penisillienmedisyne. Die interaksie van anti-epileptiese middels met ander medisyne kan soms ook 'n beslaglegging op epilepsie veroorsaak.
As daar geen redes is wat die teenwoordigheid van 'n primêre patologie van die brein voorstel nie, kan ons praat oor spontane (eintlike) epilepsie. Hierdie vorm van die siekte sluit, bykomend tot algemene beslagleggings, pubertaliese miokloniese stuiptrekkings, veralgemeende nagtelike krampe, asook sekere variëteite van hierdie siekte met miokloniese-astatiese fokale stuiptrekkings.
Die klassifikasie van epileptiese stuiptrekkings word elke jaar meer en meer wydverspreid weens die ontdekking van voorheen onbekende faktore wat die ontwikkeling van die siekte stimuleer. Vandag is daar twee groot groepe van stuiptrekkings, waarvan die simptome daardie of ander vorme van epilepsie veroorsaak: gedeeltelike of fokale aanvalle en algemene beslagleggings.
Fokale epileptiese krampe kom voor as gevolg van die nederlaag van een of verskeie areas van die brein. Die erns van die gedeeltelike aanvalle en die deel van die liggaam wat deur die aanval geraak word hang af van die beskadigde halfrond. Onder die fokale aanvalle kan die volgende onderskei word: 'n effense vorm van gedeeltelike stuiptrekkings, komplekse gedeeltelike stuiptrekkings, Jacksoniese, temporale en frontale epilepsie.
'N Ligte vorm van epilepsie word gekenmerk deur 'n wanorde van motoriese funksies in die gebied van die liggaam wat beheer word deur die aangetaste area van die brein, die voorkoms van 'n aura toestand, wat gepaard gaan met 'n gevoel van deja vu, die voorkoms van 'n onaangename smaak of aroma, naarheid en ander manifestasies van verteringsversteurings. Die aanval van hierdie vorm het 'n duur van minder as 60 sekondes, terwyl die bewussyn van die individu duidelik bly. Simptome van 'n aanval slaag betreklik vinnig. 'N Ligte fiksheid het geen sigbare negatiewe effekte nie.
Komplekse fokale stuiptrekkings word gepaard met veranderde bewussyn, gedrags- en spraakafwyking. In die proses van 'n aanval begin die individu verskeie ongewone aksies uit te voer. Byvoorbeeld, hy pas gereeld klere aan homself aan, buitengewone, onbegryplike klanke, en beweeg sy kakebeen spontaan. Hierdie vorm van aanval duur een tot twee minute. Die hoof simptome van epilepsie verdwyn ná 'n aanval, maar verwarring van gedagtes en bewussyn word vir 'n paar uur gered.
Jacksoniese epilepsie word geopenbaar deur gedeeltelike stuiptrekkende aanvalle wat met die spiere van 'n deel van die liggaam aan die een kant begin.
Daar is sulke tipes stuiptrekkings:
- Jackson-optog, wat bestaan ​​uit 'n reeks aaneenlopende aanvalle met 'n klein tussenpose tussen hulle;
- 'n aanval wat die gesigspiere beïnvloed;
- 'n aanval in die spiere van 'n aparte deel van die liggaam.
'N Kenmerkende kenmerk van hierdie vorm van stuiptrekkings is die voorkoms van aanvalle op die agtergrond van duidelike bewussyn.
Die eerste aanvalle van frontale epilepsie kan op enige ouderdom voorkom. Eerstens moet kliniese manifestasies kenmerkende ictal simptome insluit, soos motoriese manifestasies. 'N Frontale aanval gaan soos volg voor. In die eerste beurt is daar 'n motoriese verskynsel (posturale, toniese of kloniese), wat dikwels aan die begin van 'n beslaglegging vergemaklik word. Die duur van so 'n aanval is gewoonlik 'n paar sekondes. Postikale verwarring is afwesig of minimaal gemanifesteer. Meer dikwels gebeur aanvalle snags. Bewussyn kan onderhou word of gedeeltelik ontwrig word.
Die naam temporale epilepsie word afgelei van die ligging daarvan. Hierdie vorm van die siekte is geleë in die tydelike streek van die brein. Dit manifesteer hom as gedeeltelike aanvalle. Met die verdere ontwikkeling van hierdie patologie, verskyn sekondêr algemene beslagleggings en geestesversteurings.
Algemene vorms van epilepsie is verdeel in:
- idiopatiese, gekenmerk deur assosiasie met ouderdomsverwante veranderinge;
- simptomatiese (kriptogene) epilepsie;
- simptomatiese aanvalle van nie-spesifieke etiologie;
- spesifieke epileptiese sindrome.
Idiopatiese aanvalle wat verband hou met ouderdomverwante eienskappe is aanvanklik veralgemeende stuiptrekkings. In die tydperk tussen aanvalle op die elektroensfalogram word veralgemeende ontslae waargeneem, verhoog in die stadium van stadige slaap en normale agtergrondaktiwiteit.
Die tipes epilepsie idiopatiese veralgemeende gee die volgende uit:
- goedaardige neonatale familiekonvulsies;
- goedaardige neonatale aanvalle;
- goedaardige mioklonale aanvalle van kinderjare;
- jeugdige miokloniese stuiptrekkings;
- kinders en jeugdige absorpsie
- veralgemeende tonikroniese konvulsies by ontwaking;
- refleks stuiptrekkings.
Kriptogene epilepsie, wat gekenmerk word deur 'n verband met veranderinge wat deur ouderdom veroorsaak word, kan op sy beurt verdeel word volgens die internasionale klassifikasie van siektes in:
- Lennox-Gasto sindroom;
- kindertempo of vesta sindroom;
- miokloniese-astatiese aanvalle.
Simptomatiese epipripsieë van nie-spesifieke etiologie is verdeel in vroeë miokloniese enkefalopatie, baba-enkefalopatie met sones van isoelektriese elektro-enfalogram en ander simptomatiese veralgemeende variasies.
Spesifieke epileptiese sindrome sluit in: febriele, alkohol-, dwelmaanvalle.
Febriele stuiptrekkings word gewoonlik waargeneem in kinders wat op die ouderdom van ses maande tot vyf jaar is. Aanvalle kom voor teen 'n agtergrondtemperatuur van meer as 38 ° C, met normale neurologiese status. Karakter word hulle hoofsaaklik genormaliseer met tonikroniese konvulsies. Eenvoudige febriele toevalle is enkel en kort en word nie gekenmerk deur die teenwoordigheid van fokale manifestasies, na hulself nie en verlaat nie langtermyn verwarring of sluimering nie. Komplekse febriele aanvalle kan verleng word, reeks of 'n brandpunt bevat. Sulke aanvalle vereis meer ernstige ondersoek. Febriele stuiptrekkings kom voor in ongeveer 4% van die kinders, en in ongeveer 1,5% van hulle kan hulle herhaal word.
Alkoholaanvalle vind plaas gedurende die tweede of derde stadium van alkoholisme tydens onttrekking. Hulle word gekenmerk deur die ontwikkeling van kloniek-toniese stuiptrekkings.
Dwelmaanvalle kom dikwels voor weens die gebruik van kokaïen of amfetamien. Die gebruik van penisillien, isoniazied, lidokaïen, aminofillien in hoë dosisse kan ook aanvalle veroorsaak. Drie-sikliese antidepressante en fenotiasiene word gekenmerk deur die vermoë om die konvulsiewe drempel te verlaag, en in teenwoordigheid van 'n sekere deel van die vatbaarheid kan dit 'n beslaglegging veroorsaak. Aanvalle is ook moontlik teen die agtergrond van die afskaffing van barbiturate, baclofen, bensodiasepiene. Daarbenewens het baie anti-konvulsante in 'n toksiese dosis 'n epileptiese eienskap.
Soos hierbo genoem, is die vernaamste manifestasie van hierdie siekte 'n uitgebreide konvulsiewe aanval, wat meestal skielik begin. As 'n reël word so 'n beslaglegging nie gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n logiese verband met eksterne faktore nie. In sommige gevalle is dit moontlik om die tyd van aanval te bepaal.
Epilepsie kan die volgende voorgangers hê: 'n Paar dae voor 'n moontlike beslaglegging het 'n persoon 'n algemene malaise, anorexia, slaapstoornis, hoofpyne, oormatige prikkelbaarheid. In sommige gevalle word die voorkoms van 'n aanval gepaard met die voorkoms van 'n aura, wat 'n sensasie of ervaring is wat altyd 'n epileptiese aanval voorafgaan. Aura kan ook 'n onafhanklike aanval wees.
'N Beslaglegging op epilepsie word gekenmerk deur die teenwoordigheid van toniese stuiptrekkings, waarin die kop teruggegooi word, die ledemate en bolyf, wat in 'n gespanne toestand is, word gestrek. Terselfdertyd word asemhaling vertraag, en die are in die servikale gebied - swel. Op die gesig is daar 'n "dodelike" bleek, kake gebind. Die tydsduur van die toniese fase van die aanval is ongeveer 20 sekondes, gevolg deur kloniese stuiptrekkings, wat hulself manifesteer in ruige spierkontraksies van die hele liggaam. Hierdie fase word gekenmerk deur 'n duur van tot drie minute. As dit asemhaal, word dit hars en lawaaierig, as gevolg van die ophoping van speeksel, terugtrekking van die tong. Daar kan ook 'n uitskeiding wees van die mond van die skuim, dikwels met bloed as gevolg van die byt van die tong of wange. Geleidelik verlaag die frekwensie van stuiptrekkings, die afhandeling daarvan lei tot spierverslapping. Hierdie fase word gekenmerk deur die gebrek aan reaksie op enige stimuli. Die leerlinge van die pasiënt in hierdie stadium word verwyd, daar is 'n gebrek aan reaksie op ligblootstelling. Reflekse van die beskermende en diepe tipe word nie veroorsaak nie, onwillekeurige urinering word dikwels waargeneem.
Simptome van epilepsie en hul diversiteit hang af van die vorm van epilepsie.
Epilepsie in pasgeborenes, wat voorkom teen 'n agtergrond van hoë temperatuur, word gedefinieer as intermitterende epilepsie. Die aard van die aanvalle in hierdie vorm van siekte is soos volg: krampe beweeg van een deel van die liggaam na die ander, van een ledemaat tot die tweede. As 'n reël is daar geen skuimvorming en byt van die tong, wange nie. Ook afwesig na paroksysmale slaap. By die terugkeer van bewussyn kan 'n kenmerkende swakheid aan die regterkant of linkerkant van die liggaam gevind word, die duur daarvan kan verskeie dae wees. By babas is voorgangers van aanvalle, soos die waarnemingsprogram, hoofpyne, algemene prikkelbaarheid en eetlusversteurings.
Temporale epilepsie word uitgedruk in polymorfe paroksisme, voorafgegaan deur 'n soort aura. Die beslaglegging op epilepsie van hierdie vorm word gekenmerk deur 'n duur van manifestasies van meer as 'n paar minute.
Temporale epilepsie simptome en kenmerke:
- manifestasies van abdominale aard (verhoogde peristalese, naarheid, buikpyn);
- hartimptome (hartkloppings, pyn, ritmestoornis);
- persoonlikheidsveranderinge wat deur paroksysmale gemoedsversteurings manifesteer word;
- gebrek aan motivering in aksies;
- outonome afwykings van hoë erns wat voorkom tussen aanvalle ('n skending van termoregulering, drukveranderinge, allergiese reaksies, versteurings van water sout en vetmetabolisme, seksuele disfunksie).
Hierdie vorm van epilepsie het meestal 'n kroniese progressiewe kursus.
Absensepilepsie is 'n siekte waarin daar nie tipiese simptome van epilepsie is nie, naamlik val en stuiptrekkings. Hierdie tipe siekte word by kinders waargeneem. Dit word gekenmerk deur 'n vervaagende kind. Tydens 'n aanval hou die baba op om te reageer op wat daar gebeur.
Sulke simptome en kenmerke is inherent aan abses epilepsie:
- skielik verdwyn met onderbreking van aktiwiteit;
- die onvermoë om die aandag van die baba te trek;
- naby of afwesige blik, gerig op een punt.
Dikwels kom die diagnose van absesepilepsie meer dikwels by meisies voor as by seuns. In twee derdes van die gevalle by siek kinders is daar familielede wat aan hierdie siekte ly. Hierdie soort siekte en sy manifestasies duur gemiddeld sewe jaar, word geleidelik minder en heeltemal verdwyn, of ontwikkel tot 'n ander vorm van patologie.
Myokloniese epilepsie word gekenmerk deur kronkels tydens aanvalle. Hierdie vorm van patologie beïnvloed eweneens persone van beide geslagte. 'N Kenmerkende kenmerk van hierdie tipe siekte is die identifisering van morfologiese studies van breinselle, hart-, lewer-, hart-, koolhidraatafsettings.
Myoklonale epilepsie debuut gewoonlik tussen die ouderdom van 10-19 jaar. Dit word manifesteer deur epileptiese aanvalle, waaraan myoklonieë later aansluit (dit is onwillekeurige spierkontraksies met die teenwoordigheid van 'n motoriese effek of afwesigheid). Die frekwensie van aanvalle kan wissel van daaglikse aanvalle tot 'n paar keer per maand.
Na-traumatiese epilepsie is direk verwant aan breinskade wat veroorsaak word deur skade aan die kop. Met ander woorde, konvulsiewe aanvalle kom 'n tyd na die breinskade voor as gevolg van 'n blaas of indringende besering.
Spasmas is 'n reaksie op die elektriese ontlading van die patologiese tipe wat in die brein voorkom. Konvulsiewe aanvalle kan twee jaar na die besering voorkom. Die simptomatologie van hierdie vorm van die siekte hang gewoonlik af van die ligging van die patologiese aktiwiteit in die brein. Hierdie soort epilepsie word dikwels gekenmerk deur veralgemeende tonikroniese aanvalle of gedeeltelike aanvalle.
Alkohol epileptiese aanvalle is die gevolg van oormatige verbruik van alkoholbevattende drank. Hierdie patologie manifesteer in konvulsiewe aanvalle wat skielik voorkom. Die aanvang van 'n beslaglegging word gekenmerk deur 'n verlies van bewussyn, waarna die vel van die pasiënt se gesig 'n "dodelike" pallor verkry, wat geleidelik 'n blou tande bereik. Skuim en braking kan voorkom.
Na 'n aanval van epilepsie kom die bewussyn geleidelik terug, en gee plek aan 'n lang slaap.
Simptome van alkoholiese epilepsie kan soos volg wees:
- ernstige "brandende" pyn;
- 'n gevoel van knyp, die vel styf.
'N Beslaglegging kan na 'n paar dae na die beëindiging van die gebruik van alkoholiese vloeistowwe plaasvind. Dikwels word die aanvalle vergesel deur hallusinasies wat inherent is aan alkoholisme.
Nie-konvulsiewe epilepsie, dit is die siekte wat voorkom sonder die teenwoordigheid van konvulsiewe aanvalle. Manifesteer in die vorm van duisternisbewussyn, wat skielik kom. Dit kan van 'n paar minute tot 'n paar dae duur. Skielik verdwyn ook. Met die aanvang van 'n sametrekking van bewussyn. Met ander woorde, pasiënte sien slegs die verskynsels of dele van voorwerpe wat emosionele betekenis vir hulle het. Dikwels kan daar hallusinasies van 'n taamlik ontsagwekkende karakter en dwalinge wees. Hallusinasies kan die aanval van die pasiënt op ander veroorsaak. Hierdie soort epilepsie word gekenmerk deur die teenwoordigheid van geestelike patologieë. Na aanvalle vergeet pasiënte wat met hulle gebeur, selde kan daar herhalende herinneringe van gebeure voorkom.
Epilepsie en swangerskap. Epileptiese aanvalle kan eers tydens swangerskap opgespoor word. Dit is te danke aan die feit dat tydens hierdie tydelike fisiologiese toestand die las op die liggaam toeneem. Daarbenewens, as die vrou die siekte voor swangerskap gehad het, kan die aanvalle tydens swangerskap toeneem. Die belangrikste manifestasies van epilepsie tydens swangerskap is gereelde migraine, beswyking, duiseligheid, histeriese toestande, slapeloosheid.
Epilepsie en swangerskap is twee nie onderling uitsluitende state nie. Jy kan swanger raak en geboorte kry by hierdie kwaal, net om die besluit oor die voortsetting van die wedloop te nader moet bewus wees. Vir 'n suksesvolle proses van swangerskap in 'n vrou wat aan epilepsie ly, is dit nodig om noue samewerking tussen die swanger vrou self, haar familie, die terapeut, die neuropatoloog, die ginekoloog en die genetika te vestig. Versuim om te voldoen aan alle mediese voorskrifte en aanbevelings, die gevolge van epilepsie tydens swangerskap kan rampspoedig wees vir die baba. Byvoorbeeld, swangerskap kan soms onderbreek word op grond van 'n klassieke aanval. As die swangerskap voortduur, kan suurstofhongersing van die fetus voorkom.
Konvulsiewe sindroom (algemene beslagleggings), waarin aborsie voorkom as gevolg van abdominale trauma, vorm 'n groot gevaar vir die lewe van die baba. Ook in sulke gevalle is daar 'n skending van die uteroplasentale sirkulasie, wat tot plasentale abruksie sal lei.
Tekens van epilepsie
Die mees spesifieke teken wat die diagnose van epilepsie toelaat, is 'n groot stuiptrekkende aanval, wat voorafgegaan word deur 'n prodromale periode, waarskynlik van 'n paar uur tot twee dae. In hierdie fase word pasiënte gekenmerk deur prikkelbaarheid, verlies aan eetlus, gedragsverandering.
Simptome van epilepsie is voorlopers of aura, wat gepaard gaan met naarheid, spiertrekkings of ander ongewone gevoelens, soos vreugde, kruip en torso, kom onmiddellik voor 'n kramppas. Aan die einde van sulke voorgangers val 'n epileptiese val, die bewussyn verloor, waarna hy die volgende tekens van epilepsie het. Eerstens, toniese krampe (torso-tense en boë), wat ongeveer 30 sekondes duur, kom dan kloniese spierkontraksies in die vorm van ritmiese ossillasies van tot twee minute. As gevolg van die sametrekking van die respiratoriese spiere, word die pasiënt se gesig blou-swart as gevolg van versmoring. Daarbenewens byt epileptici hul eie tong of wange, weens die inkrimping van die kake. Skuim vloei uit die pasiënt se mond, dikwels met bloed as gevolg van 'n wond op die tong of wange.
Die beslaglegging op epilepsie eindig met onwillekeurige urinering en fekale ontslag. 'N Persoon kom nie onmiddellik na bewussyn nie en verwarring kan vir 'n paar dae voortduur. Epileptici onthou niks van die aanval nie.
'N Soort algemene beslaglegging is febriele stuiptrekkings wat by babas van vier maande tot ses jaar voorkom. Hulle word vergesel van hoë liggaamstemperatuur. Basies kom sulke stuiptrekkings verskeie kere voor en gaan nie in ware epilepsie in nie.
Benewens groot konvulsiewe epipripsies, kan epileptici dikwels klein voorkom, wat hulself manifesteer as 'n verlies van bewussyn sonder om te val. Die spiere van die gesig kramp, die epileptiese begaan onlogiese handelinge of herhaal dieselfde handelinge. Na 'n beslaglegging kan 'n persoon nie onthou wat gebeur het nie en gaan voort om te doen wat hy gedoen het voor die beslaglegging.
Die gevolge van epilepsie, die erns daarvan is verskillend en hang af van die vorms van die siekte en die area van die breinskade.
Om te verstaan ​​hoe om epilepsie te behandel, om sekere stappe wat tot langdurige vergifnis bydra, te identifiseer, is dit nodig om ander patologieë uit te sluit en die tipe siekte vas te stel. Vir hierdie doel word anamnesis in die eerste beurt versamel, dit wil sê 'n deeglike opname van die pasiënt en sy familie word uitgevoer. Elke detail is belangrik in die versameling van die geskiedenis: of die pasiënt 'n naderende aanval het, as daar 'n verlies van bewussyn is, of krampe onmiddellik in vier ledemate begin of in een wat hy voel na 'n krampbeslag.
Epilepsie word beskou as 'n nogal verraderlike siekte, wat dikwels lank nie herkenbaar is nie.
Kan epilepsie genees word? Dikwels vra hulle hierdie vraag aan dokters, omdat mense bang is vir hierdie siekte. Enige behandeling begin met 'n diagnose. Die dokter kan dus baie vrae aan die pasiënt self en sy onmiddellike omgewing vra om die mees akkurate beskrywing van die patologie te verkry. Die opname help om die vorm en tipe aanval te bepaal, en stel jou ook in staat om vermoedelik die gebied van breinskade en die area van verdere verspreiding van patologiese elektriese aktiwiteit te vestig. Moontlike hulp met epilepsie en die keuse van 'n voldoende behandelingstrategie hang af van al die bogenoemde. Nadat die mediese geskiedenis voltooi is, word 'n neurologiese ondersoek uitgevoer, met die doel om die volgende neurologiese simptome te identifiseer in 'n pasiënt met 'n hoofpyn, onstabiele gang, eensydige swakheid (hemiparesis) en ander manifestasies wat organiese breinpatologie aandui.
Diagnose van epilepsie sluit in magnetiese resonansie beelding. Dit help om die teenwoordigheid van disfunksies en patologieë van die senuweestelsel wat konvulsiewe aanvalle veroorsaak, soos brein tumor prosesse, kapillêre abnormaliteite en breinstrukture uit te skakel. Magnetiese resonansie beelding word beskou as 'n belangrike deel van die proses om epilepsie te diagnoseer en word uitgevoer wanneer die eerste stuiptrekkings voorkom.
Elektroencefalografie is ook 'n noodsaaklike diagnostiese metode.
Elektriese brein aktiwiteit kan geregistreer word deur elektrodes wat op die kop geplaas word, gediagnoseer. Uitgaande seine word baie keer verhoog en deur die rekenaar opgeneem. Die studie word in 'n verduisterde kamer uitgevoer. Die duur is ongeveer twintig minute.
In die teenwoordigheid van 'n siekte sal elektroencefalografie wysigings toon wat epileptiese aktiwiteit genoem word. Daar moet kennis geneem word dat die teenwoordigheid van sulke aktiwiteit op die elektro-enfalogram nie die teenwoordigheid van epilepsie beteken nie, aangesien 10% van die heeltemal gesonde bevolking van die planeet verskeie oortredings van die elektro-enfalogram kan identifiseer. Terselfdertyd, in baie epileptici, kan die elektro-enfalogram tussen aanvalle geen veranderinge toon nie. In sulke pasiënte is een van die moontlikhede om 'n diagnose van epilepsie te maak, die uitdaging van patologiese elektriese beloftes in die brein. Byvoorbeeld, enkefalografie kan tydens die slaap van die pasiënt uitgevoer word, aangesien slaap 'n toename in epileptiese aktiwiteit veroorsaak. Ander maniere om epileptiese aktiwiteit op 'n elektroencefalogram te veroorsaak, is fotostimulasie en hiperventilasie.
Die meeste mense is bekommerd oor die vraag: "Kan epilepsie genees word," omdat daar 'n persepsie is dat hierdie patologie ongeneeslik is. Ten spyte van al die gevare van die siekte wat beskryf word, is dit moontlik om dit te genees, mits dit betyds geïdentifiseer word en voldoende behandeling verskaf word. Stabiele remissie kan bereik word in ongeveer 80% van die gevalle. As die siekte vir die eerste keer opgespoor word en voldoende terapie onmiddellik begin word, kom dit in 30% van die mense met epilepsie-aanvalle nie meer vir minstens twee tot drie jaar nie.
Hoe om epilepsie te behandel? Die keuse van behandelingsmetodes vir die betrokke patologie, afhangend van die vorm, tipe, kliniese beeld, pasiënt se ouderdom en die letsel, word óf chirurgies óf deur 'n konserwatiewe metode uitgevoer. Moderne medisyne oorreed dikwels na mediese behandeling, aangesien die gebruik van antiepileptiese middels in byna 90% van die gevalle 'n blywende effek het.
Konserwatiewe terapie dek verskeie fases:
- differensiële diagnose, wat toelaat om die vorm van die siekte te bepaal en die tipe aanvalle vir die korrekte keuse van dwelms;
- die vestiging van faktore wat aanleiding gegee het tot epilepsie;
- voorkoming van aanvalle vir die volledige eliminasie van risikofaktore soos moegheid, spanning, gebrek aan slaap, hipotermie, alkoholverbruik;
- verligting van epileptiese aanvalle deur middel van noodsorg, die aanstelling van 'n anticonvulsant.
Dit is belangrik om die familie in kennis te stel van die diagnose en om hulle te instrueer oor voorsorgmaatreëls, noodhulp vir krampbeentjies. Sedert tydens beslagleggings is daar 'n hoë waarskynlikheid vir besering aan pasiënte en asemhaling as gevolg van tongval.
Geneesmiddel behandeling van epilepsie behels die gereelde gebruik van anti-epileptiese middels. Ons moet nie toelaat dat 'n epilepsie medisyne slegs drink na die aanvang van 'n epileptiese aura nie, want as dit betyds geneem word vir 'n antiepileptiese middel, verskyn die hawens van 'n toekomstige beslaglegging in die meeste gevalle glad nie.
Wat om te doen met epilepsie?
Konserwatiewe behandeling van epilepsie behels die volgende reëls:
- streng nakoming van die skedule van medikasie en dosering;
- Om positiewe dinamika te behaal, moet jy nie ophou om dwelms te gebruik sonder die toestemming van 'n spesialis nie;
- Stel jou dokter dadelik in kennis van alle ongewone manifestasies, veranderinge in gesondheid, veranderinge in die staat of bui.
Pasiënte wat gedeeltelike epiprips het, word voorgeskryf vir sulke groepe middels soos karbokamiede, valproate, fenitoïene. Vir pasiënte met algemene beslagleggings word 'n kombinasie van valproaat met karbamazepien aangedui; in idiopatiese vorm word valproaat gebruik; met abses epilepsie - etosuximide; met miokloniese stuiptrekkings - slegs valproate.
Met aanhoudende remissie van epilepsie wat minstens vyf jaar duur, kan jy dink oor die stop van geneesmiddelterapie.
Behandeling van epilepsie moet geleidelik voltooi word, en verminder die dosis dwelms tot 'n volledige staking binne ses maande.
Noodhulp vir epilepsie behels, in die eerste beurt, die verhoed dat die tong val, deur 'n voorwerp tussen die pasiënt se kake te plaas, verkieslik van rubber of ander materiaal, maar nie baie moeilik nie. Om die pasiënt tydens 'n beslaglegging te dra, word nie aanbeveel nie, maar om beserings te vermy, moet jy iets sag onder jou kop sit, byvoorbeeld klere wat in 'n plastiek gewikkel is. Dit word ook aanbeveel om die oë van die epileptiese middel met iets donker te bedek. Met beperkte lig toegang, is die fiks vinniger.