Nick Bostrom in 2014.
Nick Bostrom (gebore Niklas Boström) (Swede, 10 Maart 1973) is 'n Sweedse filosoof verbonde aan die Oxford Universiteit.
1 Persoonlike en werksareas
2.1 Etiek van menslike verbetering
2.2 Eksistensiële risiko
2.3 Antropiese beginsel
Persoonlike en werksareasWysig
Hy is bekend vir sy werk oor die eksistensiële risiko, antropiese beginsel en die simulasiehipotese. Hy neem ernstig in ag dat die wêreld waarin ons leef, 'n illusie is en miskien, 'n baie gevorderde rekenaarsimulasie is. Hy is een van die grondleggers van transhumanisme.
Bostrom het 'n PhD van die London School of Economics (2000). Hy is tans deel van die Oxford Martin School (deel van die Oxford Universiteit) direkteur van sowel die Future of Humanity Institute as die program oor die impak van toekomstige tegnologie..
Hy is die skrywer van ongeveer 200 publikasies, waaronder Anthropic Bias (Routledge, 2002), Global Catastrophic Risks (red., OUP, 2008) en Human Enhancement (red., OUP, 2009). Sy werk is in meer as 20 tale vertaal. Benewens sy akademiese publikasies en sy skryfwerk vir die gewilde pers, verskyn Bostrom gereeld in die media. Hy praat dan oor onderwerpe wat verband hou met transhumanisme, soos kloning, kunsmatige intelligensie, superintelligensie, gedagtesverskuiwing, kryonisme, nanotegnologie en die simulasie-argument.
Etiek van menslike verbeteringWysig
Bostrom is positief oor 'menslike verbetering' of 'selfverbetering en menslike volmaaktheid deur die etiese toepassing van die natuurwetenskappe.' Hij is een criticus van bio-conservatieve opvattingen. Hy is 'n kritikus van bio-konserwatiewe sienings. Hy het het 'n omkeertoets voorgestel om die status quo te verbreek in bio-etiese besprekings oor die verbetering van mense.
In 1998 het Bostrom en David Pearce die Wêreld-Transhumanistiese Vereniging gestig (wat sedertdien sy naam na Humanity + verander het). In 2004 stig hy saam met James Hughes die Institute for Ethics and Emerging Technologies saam. In 2005 word hy aangestel as direkteur van die Future of Humanity Institute, wat pas aan die Universiteit van Oxford gestig is. In 2009 was Bostrom die ontvanger van die Eugene R. Gannon-toekenning vir die voortgesette strewe na menslike bevordering. Hy is in 2009 aangewys as die toplys van die tydskrif, Foreign Policy of Global Thinkers in erkenning vir die "nie aanvaarding van perke vir die menslike potensiaal."
Bostrom het die filosofiese vraagstuk oor die oorlewing van die mensdom op lang termyn aangespreek. Hy definieer 'n eksistensiële risiko as een waarin 'n "negatiewe uitkoms die aardse intelligente lewe vernietig of die potensiaal daarvan permanent en drasties beperk." In die werk uit 2008 Global Catastrophic Risks bied Bostrom en Milan Ćirković as redakteurs 'n gedetailleerde taksonomie van eksistensiële risikos, en verskeie artikels koppel eksistensiële risikos aan die seleksievooroordele van waarnemers en die Fermi-paradoks.
Bostrom het aangevoer dat die korrekte begrip van die antropiese beginsel deur sy "sterk selfmonsternemingaanname"-argument moet geskied: Elke waarnemer-oomblik moet redeneer asof dit lukraak gekies word uit die klas van alle waarnemingsmomente in sy verwysingsklas. In hierdie opvatting moet elke waarnemer-oomblik geanaliseer word asof dit uit 'n ewekansige steekproef kom. Analise van 'n waarnemerervaring in 'n reeks "waarnemer-oomblikke" help om sekere paradokse te voorkom. Die belangrikste dubbelsinnigheid is egter die keuse van die toepaslike "verwysingsklas". Vir die swak antropiese beginsel kan dit ooreenstem met alle werklike of potensiële waarnemingsmomente in ons heelal.Vir die sterk weergawe kan dit ooreenstem met alle waarnemingsmomente in die multivers. Bostrom se wiskundige ontwikkeling toon aan dat die keuse van 'n te breë of te noue verwysingsklas tot intuïtiewe resultate lei; hy kan egter nie 'n perfekte keuse voorskryf nie.
Op die oppervlak is Bostrom se simulasiehipotese 'n voorbeeld van 'n skeptiese hipotese, 'n voorstel rakende die aard van die werklikheid wat gelewer word om oortuigings te bevraagteken. As sodanig bestaan daar 'n lang geskiedenis van die onderliggende stelling dat die werklikheid 'n illusie is. Hierdie gedagte kan nagespoor word na Plato, wie se werk op sy beurt weer onderliggend is aan Rene Descartes se liggaam-gees-dualisme. Dit is ook nou verwant aan fenomenalisme. Bostrom het egter aangevoer dat dit nie die geval is nie en dat daar empiriese redes bestaan waarom die 'simulasiehipotese' geldig is. Hy het gesê dat as dit moontlik is om heel bewoonde planete of selfs totale heelalle op 'n rekenaar te simuleer, en dat sulke gesimuleerde mense ten volle bewus is, dan is die groot aantal sulke simulasies wat geproduseer kan word deur 'n voldoende gevorderde beskawing, dit (tesame met sy " Sterk selfmonsternemingaanname") is baie waarskynlik dat ons as mensdom in so 'n simulasie leef.
Bostrom noem dat ten minste een van die volgende stellings heel waarskynlik korrek is: 
1.	Geen beskawing sal die tegnologiese vlak bereik wat grootskaalse produksie van gesimuleerde realiteite moontlik maak nie.
2.	Geen beskawing wat die bogenoemde tegnologiese status sal bereik, sal 'n beduidende aantal gesimuleerde realiteite ontlok nie; dit om 'n aantal moontlike redes, soos die prioritisering van rekenaarvermoeëns vir ander take, etiese oorwegings rakende die "gevangenskap" van selfbewuste entiteite in gesimuleerde realiteite, ens.
3.	Elke entiteit met 'n versameling ervarings wat met ons vergelykbaar is, leef sekerlik in 'n simulasie.
Die volgende vergelyking word gebruik om hierdie drie stellings te kwantifiseer:
fp,is die breukdeel van alle beskawings wat 'n tegnologiese kapasiteit sal bereik wat dit moontlik maak om virtuele realiteite te produseer.
N,is die gemiddelde aantal moedersimulasies wat deur bogenoemde beskawings geproduseer sal word deur fp.
H,is die gemiddelde aantal individue wat in hierdie beskawing gewoon het, voordat die beskawing in staat was om realiteitssimulasies te kon produseer.
fsim,is die breukdeel van alle individue wat in 'n virtuele werklikheid leef.
Omdat H so 'n groot waarde het, sal ten minste een van die drie benaderings hieronder waar wees:
fsim ≈ 1
↑ Professor Nick Bostrom | People | Oxford Martin School
↑ 2,0 2,1 "The ideas interview: Nick Bostrom; John Sutherland meets a transhumanist who wrestles with the ethics of technologically enhanced human beings" John Sutherland, The Guardian, 9 Mei 2006.
↑ Human Genetic Enhancements: A Transhumanist Perspective Journal of Value Inquiry, Vol. 37, No. 4 (2003): pp. 493-506
↑ Nick Bostrom (2005) "In Defence of Posthuman Dignity" Bioethics, Vol. 19, nr. 3, bl 202-214
↑ Nick Bostrom, Toby Ord (2006). "De omkering test: het elimineren van de status quo bias in de toegepaste ethiek". Ethics (University of Chicago Press) 116 (4): 656-679.
↑ Nick Bostrom (Maart 2002), "Existential risks", Journal of Evolution and Technology
↑ Max Tegmark, Nick Bostrom, Astrophysics: is a doomsday catastrophe likely? Nature (2005) 438:7069, bl 754
↑ Nick Bostrom, Where are they? Why I Hope the Search for Extraterrestrial Life Finds Nothing, MIT Technology Review, Mei/Junie-nommer (2008): bl 72-77
↑ Oorspronklike Engelse aanhaling: Each observer-moment should reason as if it were randomly selected from the class of all observer-moments in its reference class.
↑ Bostrom, Nick (2003). “Are You Living in a Computer Simulation?”. Philosophical Quarterly 53 (211): 243–255.
↑ Nesbit, Jeff. "Proof Of The Simulation Argument". US News. Besoek op 17 Maart 2017.
↑ Bostrom, Nick. Are You Living in a Computer Simulation? Web. 19 Januarie 2010. <Are You Living in a Simulation?>.
Global Catastrophic Risks, redakteurs Nick Bostrom en Milan Ćirković, ISBN 978-0198570509
Human Enhancement, geredigeer deur Julian Savulescu en Nick Bostrom, ISBN 0199299722
Superintelligence: Paths, Dangers, Strategies, ISBN 978–0–19–967811–2
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Nick Bostrom.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Nick_Bostrom&oldid=2085720"
Last edited on 9 Desember 2019, at 11:41