As iemand met ’n begrip vir die ekonomie van sport, asook ’n student van sielkunde, sê ek egter sonder vrees van teenspraak dat kinders uitgebuit word en dat die skaal daarvan hul ontwikkeling as mense skade berokken.
Die oordrewenheid van als laat jou mond oophang – die wenners en hul gevolg vier fees asof die Webb Ellis-trofee in hul skool gaan staanplek kry en die verloorders lyk asof hulle ’n begrafnis bywoon.
Vir pa’s is die boodskap dat jy jou laaitie ernstige skade kan berokken as jy druk op hom plaas om die speler te word wat jy nooit was nie. Elke stukkie ongewenste kritiek deur jou laat ’n letsel.
Ouers se koppe word geswaai deur skole wat geld aanbied, anaboliese steroïede kry ’n vastrapplek, persoonlikhede van seuns wat in hul tienerjare as gode uitgemaak word, vorm so dat dit hul kans op welslae op ’n hoër vlak negatief raak, en mense kry op die lange duur seer.
Onder die stories wat ek onthou waaraan ek as ’n jong joernalis gewerk het, was oor ’n vuisgeveg wat tussen ouers uitgebreek het by ’n wedstryd tussen twee vooraanstaande Oos-Kaapse skole.
Een van die skoolhoofde het my gebel en eerder as om hoegenaamd skaam oor die voorval te wees het hy my voor stok gekry. Daar is onder meer vir my gesê dat ek duidelik nie ’n leerling was by ’n tradisieryke skool soos syne nie. Dankie tog nie.
In meeste gevalle kyk ek nie met verwondering na groot skole wat groot wedstryde wen nie. Ons is by ’n plek in ons rugby waar geld die bepalende faktor is. In sommige gevalle dalk selfs met ’n bietjie hulp van spuitnaalde.
Tog is dit dáár waar die groot provinsies dit uitbaklei om die menslike hulpbronne wat hulle nodig het om op die lange duur suksesvol te wees. Die skole het die grootste slagvelde geword tussen die Blou Bulle, Goue Leeus, Haaie en Westelike Provinsie.
Dalk is dit tyd vir ’n nasionale gesprek oor dié kwessie. Ek gun die skole en die gemeenskap ’n fees, maar nie ’n sotte-konsert nie.