Rusteloos II PY - Inligting - 2022
Restless II PY - Geskiedenis
(PY: dp. 137; 1. 115'6 "(reg.); B. 16 '; dr. 8'6" (reg.); S. 13 k .;
kpl. 33; a. 6 6-stuk., 2 6mm. Colt mg.)
Die tweede Restless, 'n yster, skoenerig-seiljag, gebou gedurende 1887 IJY Houston & Woodbridge, Marcushook, Pa, is IJY the Navy verkry van Hiram W. Sidley van Rochester N.Y., 22 April 1898; en in opdrag van 14 Mei 1898 by New York Navy Yard, luitenant Arthur W. Dodd in bevel.
Met vertrek uit New York op 24 Mei 1898, het Restless die noordoostelike kus van die Verenigde State patrolleer tussen Port Liberty NJ en New London, Conn. Yard 2 Desember 1899 is sy beskadig in 'n botsing met die torpedoboot Porter, wat geringe skade nodig het, wat herstelwerk vereis. Alhoewel dit vir diens as 'n stasierskip in Indian Head, Md, beskou is terwyl herstelwerk aan die gang was, is hierdie opdrag gekanselleer en het die skip teruggekeer na 'n onaktiewe reservaat.
Na 'n ondersoek na die nodige herstelwerk wat op 6 Januarie 1902 gehou is, is Restless gereed vir diens as 'n tender aan die Franklin -ontvangende skip by Norfolk Navy Yard. Die omgeboude seiljag bly in diens in Norfolk totdat dit in die reservaat op 17 Mei 1907 neergelê is. Rusteloos is in Januarie 1911 weer in diens geneem en na die Torpedo -stasie, Newport, R.I.
Uiteindelik uit die vlootlys van 5 September 1913, is Restless dieselfde dag aan M. Briggs, Inc., verkoop vir skrapping.
(Kleur) USS Missouri (BB-63) Augustus 1944
Nasionale Argief, Rekordgroep 80 | Nasionale Vrouegeskiedenis Museum Jaenn Coz Bailey (1945)
deur Martha Blakeney Hodges Spesiale versamelings en universiteitsargiewe, UNCG University Libraries National Women's History Museum
'N Lang reis
Geplaas op 'n troepetrein, het Jeann Coz Bailey deur die land gereis om werwingsopleiding by die Hunter College in New York by te woon. Omdat sy nie kon bad nie en amper nie die toilet kon gebruik nie, het Jeann ses dae lank op die trein gesit en die moeisame reis van Sacramento na die Bronx onderneem. In die herfs van 1944 kom die meisie uit Kalifornië nie ooreen met die yskoue ooskusweer nie: 'Hier kom ons en stap uit die trein in 'n paar sentimeter sneeu in ons klein skoene en ons klein Kalifornië -klere. . . Ek was besig om dood te vries en het enkeldiep deur die vervloekte sneeu gestap. " Jeann was een van die byna 100 000 vroue wat tydens die Tweede Wêreldoorlog die gemak van hul burgerlike lewe verlaat het om in die Women's Navy Reserve (WAVES) te dien. Teen Julie 1945 was meer as 86 291 vroue lid van die Navy WAVES, waaronder 8 475 offisiere, 3 816 aangewese en 4 000 rekrute. Hulle het in 'n wye verskeidenheid rolle gedien, wat wissel van klerke tot geheimsinnige kodebrekers. Die WAVES van die Tweede Wêreldoorlog was noodsaaklik vir die oorlogspoging en het gehelp om die grondslag te lê vir toekomstige vroue se toekomstige diens in die vloot
Verpleegsters in Kubaanse waters tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog
1898 Vlootgeskiedenis en Erfenisopdrag | Nasionale Vrouegeskiedenis Museum
Vroue in die vloot voor die Tweede Wêreldoorlog
Voor die Eerste Wold -oorlog was verpleegkunde die enigste diens wat vir vroue in die Amerikaanse vloot toegelaat is. Die rol van vroue in die vloot is in 1916 uitgebrei met die aanvaarding van Public Law 241, wat verklaar dat enige Amerikaanse burger in die vloot kan dien. As gevolg hiervan het 11 000 jongmanne saam met 1 713 verpleegsters en 269 vroulike mariniers tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen. Met onwilligheid het die menings begin verander nadat die nuutgeskepte Oorlogsbestuurskommissie homself nie in staat gestel het om die verwagte vlootuitbreiding te bereik nie. Kortom, die vloot het vroue nodig gehad om in die oorlog te help.
Publiekreg 689 30 Junie 1942
Library of Congress | Nasionale Vrouegeskiedenis Museum
Tweede Wêreldoorlog en die begin van die golwe
Openbare steun vir die insluiting van vroue in die weermag het gedurende 1941 toegeneem. Advokate het aangevoer dat vroue die reg het om alle verantwoordelikhede en pligte van burgerskap uit te oefen. Namate die druk toegeneem het, het die Kongres die Women's Auxiliary Army Corps (WAAC) op 15 Maart 1942 gestig. Byna vyf maande later het president Franklin Roosevelt op 30 Julie 1942 die Public Law 689 onderteken en die Women's Naval Reserve geskep. Die wet was daarop gemik om "die oorlogspoging te bespoedig deur amptenare en mans vry te laat vir diens op see en om hulle te vervang deur vroue in die vloot van die vloot en vir ander doeleindes". Ingevolge die openbare reg 689 het vroue nie in die voorste linies gedien nie; hulle het die rolle op die tuisfront oorgeneem, wat mans vrygemaak het om aktief te veg. Anders as die WAAC's, wat as aanvullende tak van die weermag funksioneer, was die Women's Naval Reserve 'n geïntegreerde deel van die vloot.
Luitenant -bevelvoerder Mildred H. McAfee, USNR
1942 - 1943 Nasionale Argief, Rekordgroep 80 | Nasionale Vrouegeskiedenis Museum
Alhoewel die vloot ingestem het om vroue te werf, het geskille aangaande die omstandighede en voorwaardes van inskrywing gebly. Die vloot het besluit om 'n paar van die mees intelligente vroue in Amerika saam te bring om die Adviesraad vir die Vrouereservaat te vorm. Onder die leiding van dr. Virginia Gildersleeve van Barnard College in New York, het die vroue in die adviesraad geen vlootagtergrond gehad nie. Hulle het eerder 'n paar van die beste vrouekolleges in die land gelei. Hulle het geweet hoe om vroue op te voed en het die vloot aangeraai oor die beste metodes om vroue op te lei hoe om die beste kandidate te werf en om dissipline in te boesem. Die adviesraad het die eerste direkteur van die WAVES, president van Wellesley College, Mildred McAfee, gekies. Nadat hy 'n verlof van die president van Wellesley gekry het, het McAfee die eerste vroulike vlootbeampte in die Amerikaanse geskiedenis geword.
1942 - 1944 Harvard University, Elizabeth Reynard Papers en National Archives | Nasionale Vrouegeskiedenis Museum
Die Adviesraad het ook gehelp om die uniform van die Women's Naval Reserve Navy te ontwerp. Omdat hulle 'n funksionele en modieuse ontwerp wou hê, het hulle 'n toegeruste baadjie, romp en hakskoen gekies as die finale uniform. Hoekom nie 'n broek nie? Dit handhaaf 'n duidelike onderskeid tussen vroue en mans. Die vroue in die WAVES het hul uniform met trots gedra. Die uniform het dinge baie makliker gemaak omdat u nooit hoef te bekommer oor wat u moet aantrek nie. . . jy was aangetrek vir enige geleentheid, "onthou 'n voormalige WAVE. 'N Ander een onthou dat die enigste probleem die skoene is:' gewone Oxford, dasse en al. Dit was nie die minste nie, maar ons het daardeur gely. "
Elizabeth Reynard van Barnard College
deur Jericho House, Dennis Historical Society, Dennis, MA. Nasionale Vrouegeskiedenis Museum
Die Women's Navy Reserve het aanvanklik nie 'n akroniemnaam gehad nie. Toe een koerant die Vrouereservaat lagwekkend 'matroos' noem, beveel vlootbeamptes Elizabeth Reynard, tweede in bevel van die vrouereservaat en adviesraadslid, om 'n beter naam te kies. In haar outobiografie beskryf sy hoe sy van plan was om 'n naam te kry wat 'nauties, geskik, dwaasbestand en maklik uitspreekbaar was'. Sy het geweet dat sy 'n 'V' vir vrywilligers moes insluit, want die vloot wou dit duidelik maak dat dit 'n vrywillige diens was en nie 'n opdrag nie. Sy moes ook 'n 'W' vir vroue insluit. 'Ek het met die twee letters en die idee van die see gespeel en uiteindelik gekom met' Women Accepted for Volunteer Emergency Service - W.A.V.E.S. Ek het gedink dat die woord noodgevalle ouer admirale sal troos, want dit impliseer dat ons slegs 'n tydelike krisis is en nie vir wagte beskikbaar sal wees nie. "
Bladsy uit werwingspamflet, "Hoe om u te dien. (18 Desember 1942)
deur The University of North Carolina Greensboro, Women's Veterans History Project National Women's History Museum
Die geskiktheid vir die WAVES -program was selektief. Vir 'n amptelike kandidaatskool moes vroue tussen 20 en 40 jaar oud wees, 'n universiteitsgraad hê of twee jaar kollege en twee jaar ander professionele ervaring hê. Om in aanmerking te kom vir die vrywilligersprogram, moes vroue tussen 20 en 35 jaar oud wees, 'n hoërskool- of sakediploma hê of ander soortgelyke ervaring hê.
Bladsye uit die werwingspamflet "Hoe om te dien. (18 Desember 1942) deur The University of North Carolina Greensboro, Women's Veterans History Project National Women's History Museum Collage van Navy WAVE -werwingsplakkate (1942 - 1945)
deur National Archives, Rekordgroep 44 National Women's History Museum
Die Vloot het opgevoede vroue gesoek om by sy geledere aan te sluit, en het propagandaplakkate op universiteitskampusse en nabygeleë dorpe geplaas. Hierdie werwingsplakkate beklemtoon tipies gelykheid tussen mans en vroue. As 'n Navy -werf sou vroue dieselfde loon ontvang, dieselfde tradisies en reëls volg en dieselfde werk verrig as hul manlike eweknieë.
WAVES werwingsbesoek (1942 - 1943)
deur National Archives, Rekordgroep 69 National Women's History Museum
Navalwerwers het ook universiteitskampusse besoek om potensiële rekrute te ontmoet, en baie vroue het as gevolg van hierdie besoeke by die vloot aangesluit. Mary Ada Cox Dunham was een van die universiteitsvroue wat aangesluit het na 'n werwer se besoek. Sy onthou dat sy in 'n "groot ouditorium by UNCG was, en 'n lieflike meisie het in haar WAVE -uniform uitgekom, 'n bietjie blonde, oulik soos sy kon wees. Sy was 'n werwer. Ek dink ek het op daardie oomblik besluit dat dit die regte pad is. "
Aansoek om kommissie in die Amerikaanse vloot (31 Julie 1942)
deur National Archive, Rekordgroep 24 National Women's History Museum
Intussen het Jeann Bailey onrustig geraak nadat sy die hoërskool in 1943 afgestudeer het. Terwyl ek op 'n aand in 'n straat in Sacramento stap, "het die mis net op die grond gekom, en ewe skielik sien ek hierdie posvragmotor kom en oom Sam sê: 'Die vloot het jou nodig.' Ek het gedink, wel, weet jy, ek sal maar ingaan en kyk. Ek is in elk geval doodverveeld. " Daarmee het sy begin met die korrekte papierwerk om by die vloot aan te meld. Die WAVES -program het vereis dat alle jongmense jonger as 21 jaar hul ouers se toestemming moes kry. Slegs 20 en 'n half destyds, met die wete dat haar ouers nie haar inskrywing sou goedkeur nie, het Jeann Bailey haar ma die toestemmingstrokie laat teken deur te sê dat dit 'n versekeringspolis is. Teen Oktober 1944 was sy op pad om opleiding aan die Hunter College te werf.
Collage van Naval Training School, Yeoman-W, Mil. (April 1945)
deur National Archives, Rekordgroep 80 National Women's History Museum
Die vloot het talle kollege -kampusse, soos Georgia State Women's College, gekontrakteer om hul deure oop te maak en as WAVES -werf te werf. Daar het rekrute ongeveer twee maande se intensiewe algemene opleiding ontvang, waar hulle vlooterminologie, tradisies, regulasies en oefeninge geleer het. Na werwingsopleiding het WAVES -lede gespesialiseerde opleiding op ander kampusse en vlootgeriewe ontvang. Terwyl die meeste vroue opgelei is om in geestelike rolle te dien, het baie vroue opleiding ontvang om radiooperateurs of winkeliers te word. Later in die oorlog het WAVES opleiding ontvang in ander gespesialiseerde beroepe wat gewoonlik deur mans beklee word, insluitend finansies, chemiese oorlogvoering en lugvaartbepalings.
WAVES -opleiding by Smith Center (1946) deur National Archives, Record Group 181 National Women's History Museum
Smith College was die eerste kampus wat vroulike vlootbeamptes werf. Vanweë sy ligging in Northampton, Massachusetts, het Smith College die bynaam die USS Northampton gekry.
deur Naval History and Heritage Command National Women's History Museum
Opleiding by Hunter College
Basiese opleiding aan die Hunter College in Bronx, New York, verteenwoordig die tipe opleiding wat WAVE -rekrute ontvang het. Die daaglikse roetine sluit in wakker word om 05:30 en ontbyt om 06:30 WAVES het klasse bygewoon en vier uur voor en na middagete geboor. Die meeste het 'n uur vrye tyd in die namiddag voor ete gehad. Die rekrute het twee uur studie of klas gehad na ete. Daarna het hulle 22:00 gehad. krane. 'Die skoolwerk, die klasse was taamlik moeilik, want hulle het dit so vinnig as moontlik vir ons ingegooi. En ons het nie tyd gehad om te studeer nie, so wat u opgeneem het terwyl u aangaan, was wat u gekry het, 'het 'n voormalige WAVE onthou. 'Ons moes klas toe gaan. Ons het identifikasieklasse van skepe, vliegtuie gehad. Ons moes al die reëls en regulasies van die vloot ken. Ons het ure geboor, en elke Saterdagoggend het ons 'n volledige kleredrag gekry ... Dit was nogal 'n belewenis. Ek bedoel, ons moes presies wees, "het 'n ander gesê.
Portret van Jeann Coz Bailey 1945
Martha Blakeney Hodges Spesiale versamelings en universiteitsargiewe, UNCG Universiteitsbiblioteke | Nasionale vrouegeskiedenis
Aktiewe diens WAVE
In Desember 1944 is Jeann van die Hunter College afgehaal en na Washington, DC gestuur. 'N Voormalige bibliotekaris van die California State Library, was Jeann een van die vyf vroue in die Naval Communications Annex wat topgeheim gedekodeerde boodskappe getik en ingedien het. Sy het ook gehelp om 'n biblioteek met geklassifiseerde materiaal te organiseer en gestuurde na die Withuis te stuur. Soos alle WAVES, het Jeann Bailey as 'n integrale deel van die oorlogspoging gefunksioneer. Sy werk onder sekuriteitsklaring en lewer gereeld gereeld topgeheim aflewerings direk aan die president van die Verenigde State. 'Niemand het aan die versending geraak nie, behalwe die presidente.' Bailey en die ander vroue in haar eenheid het direk aan die versendings gewerk en die inhoud daarvan persoonlik geken. Sy werk onder 'n hoë geheimhouding en het dikwels geweet van die vordering in die oorlogspoging voordat die regering dit in die openbaar aangekondig het. 'Ons het geweet dat die oorlog meer as drie dae voor die tyd was. Ons het soveel meer dinge geweet as wat die publiek gedoen het voordat dit ooit gebeur het, maar die president het nie
Yeoman 1ste klas Marjorie Daw Adams, USNR (W) (1945)
WAVES het tydens hul diens dikwels seksisme, teistering en diskriminasie in die gesig gestaar. Soms sou manlike vaandele WAVES beveel om take wat aan die huislike lewe toegeskryf word, uit te voer en nie in hul werkopdragte nie. Die vroue in die eenheid van Jeann Bailey is gereeld gevra om vloere te was. Gelukkig het haar bevelvoerder ingetree en gesê: "My meisies maak nie vloere nie." Die vaandels het aangevoer dat die eenheid die hoogste sekuriteit is, maar net iemand met die hoogste klaring kan daar dweil. 'Daarna was daar' ongeveer dertig ouens, almal beamptes, en almal het die vloere in ons afdeling gedompel. 'Ernstiger vorme van diskriminasie het ook plaasgevind. Een WAVE onthou:' Ek het 'n luitenant gehad wat wou hê ek moes saam met hom uitgaan. ... Hy het my lewe ellendig gemaak. " Toe sy met 'n ander begin uitgaan, het hy haar ontslaan. Baie mans in die vloot het hulle ontsteld oor die WAVES. 'Hulle het ons gegrief. taal, "onthou die voormalige WAVE Rosemary Dodd.
Vier golwe wat lag (1945)
deur die University of North Carolina Greensboro, Women's Veterans History Project National Women's History Museum
Ontspanning en vrye tyd
Normale nege-tot-vyf skedules vir hierdie vroue bestaan ​​nie in drie skofte per dag nie. Toe WAVES wel 'n kort tydjie vrye tyd gehad het, het hulle dit geniet in hul nuwe omgewing. WAVES het onder meer uitgegaan, piekniek gehou, museums besoek en gaan dans.
Collage van WAVE -werksgeleenthede (1942 - 1945) deur National Archives, Record Group 80 en Naval History and Heritage Command National Women's History Museum
Die Navy's WAVES het verskillende take op verskeie gebiede uitgevoer. Hulle het gedien as klerke, werwers, werktuigkundiges, valskermriggers, aerograwe, hidrograwe, kriptoloë, lugverkeerbeheerders, argivarisse, vlieëniers, rekenmeesters en verpleegsters. Hulle het onder meer in hospitale, winkels, poskamers, fotolaboratoriums, kantore, biblioteke, lugstasies, opleidingsbase gewerk. Die dapper vroue wat in die WAVES diens gedoen het, het die status van vroue in die vloot bevorder en opdragte gedoen wat voorheen aan vroue toegewys was. Vroue soos Elsa Hopper, wat as die enigste vroulike nautiese ingenieur van die vloot gedien het, het die perke wat die vroue in staat was, verskuif.
VJ-dag in New York. Menigtes kom saam in tyd. (15 Aug. 1945)
deur National Archives, Rekordgroep 111 National Women's History Museum
Nalatenskap en effek
Die WAVES verteenwoordig 'n fundamentele verskuiwing in die Amerikaanse samelewing. Vroue het van die huis na die arbeidsmag verhuis en 'n groter onafhanklikheid verkry. Hulle ontmoet mense van regoor die land en stel hulself bloot aan nuwe idees, gebruike en tradisies. Toe die oorlog geëindig het, het die vroue hierdie nuwe ervarings saamgebring huis toe.
Die bydraes van die WAVES tot die oorlogspoging was van kritieke belang om die oorlog te wen. Hierdie vroue, wat ongeveer 2,5 persent van die totale sterkte van die vloot uitgemaak het tydens die Tweede Wêreldoorlog, het besluit om die burgerlike lewe te verlaat en die struktuur, roetine en pligte van vlootdiens aan te neem. Dapper, waaghalsig, patrioties en avontuurlustig, het die WAVES vandag die grondslag gelê vir vroue in die vloot. Terwyl hulle in die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het, het die WAVES hul vermoë bewys om op nuwe terreine te werk, krities te dink, aandag te skenk aan detail en onder die hoogste geheimhouding te werk.
Wet op integrasie van gewapende diens vir vroue (11 Junie 1948)
deur Library of Congress National Women's History Museum
Na die oorlog het vlootleiers, vroulike offisiere en voormalige WAVES 'n beroep gedoen om permanente status vir vroue in die vloot te aktiveer. Na intense druk het die Kongres in 1947 die Army-Navy Nurses Act goedgekeur, wat die Navy Nurse Corp as 'n permanente korps tot stand gebring het. 'N Jaar later onderteken president Truman in Junie 1948 die Wet op die integrasie van vroue se gewapende diens, wat die WAVES ontbind en vroue in staat stel om hul permanente status in die weermag te ontvang.
Collage van vroue in die vloot vandag (24 Maart 2017)
deur die US Navy National Women's History Museum
Geleenthede vir vlootvroue het oor die volgende 50 jaar steeds uitgebrei. In 1978 verander die kongres artikel 6015 van titel 10, Amerikaanse kode, sodat vroue opdragte op nie-gevegskepe kan ontvang. In 1994 het vroue in aanmerking gekom om op gevegskepe en eskaders te dien.
Vanaf 2016 was 19% van die aangewese lede van die vloot en 18% van die offisiere van die vloot vroue. Vroue in die vloot strek steeds grense en bereik nuwe prestasies, wat ware gretigheid, moed en patriotisme toon.
Video met vergunning van Jeff Malet Photography, Washington, DC
Uitstalling saamgestel en geskep deur Sarah Aillon
Beelde en bronne met vergunning van:
Women Veterans History Project, Martha Blakeney Hodges Spesiale versamelings en UniversityArchives, die Universiteit van Noord -Carolina in Greensboro, Greensboro, Noord -Carolina.
WAVES Collection, Archives Branch, Naval History and Heritage Command, Washington, DC
Veterane History Project, Library of Congress.
Tweede Wêreldoorlog -plakkate, 1942 - 1945, Rekordgroep 44, Library of Congress.
National Youth Administration (NYA) Foto's met projekte in New England en New York, 1935 - 1942, Record Group 69, Library of Congress.
Amptelike militêre personeellêers, 1885 - 1998, Rekordgroep 24, Library of Congress.
Administratiewe geskiedenis van die eerste vlootdistrik in die Tweede Wêreldoorlog, 1946 - 1946, Rekordgroep 181, Library of Congress.
Ruth Koczela -versameling, Veterans History Project, American Folklife Center, Washington, DC
La Guardia en Wagner Argief, La Guardia Community College, New York, NY.
Akers, Regina. Die eerste aangewese vroue van die vloot. Washington, DC: Naval History and Heritage
Asal, Alex. "Leer om 'Navy te wees.'" Smith Alumnae Quarterly, (2019): 42-47. https://www.smith.edu/news/waves-smith-college
Cipolloni, Donna. "Onthou Navy WAVES tydens die vrouegeskiedenismaand." Amerikaanse departement van verdediging. Laas gewysig op 3 Maart 2017, https://www.defense.gov/Newsroom/News/Article/Article/1102371/remembering-navy-waves-during-womens-history-month/
Ebbert, Jean en Mary-Beth Hall. Gekruiste strome: Vlootvroue in 'n eeu van verandering. Washington, DC: Brassey's, 1999.
Ennis, Lisa. "The WAVES en GSWC: 'Goed vir mekaar.'" The Georgia Historical Quarterly 85, no.3 (2001): 461-472.
Godson, Susan. Trots dien: 'n Geskiedenis van vroue in die Amerikaanse vloot. Annapolis: Naval Institute Press, 2001.
Graf, Mercedes. "Susterverpleegsters in die Spaans-Amerikaanse oorlog." Prologue Magazine 34, no.3 (2002): https://www.archives.gov/publications/prologue/2002/fall/band-of-angels-1.html
Kornblum, Lori. "Vrouekrygers in 'n manswêreld: die bestryding van uitsluiting." Law & amp Ongelykheid: A Journal of Theory and Practice 110, no.3-4 (2017): 325-351.
MacGregor, Morris. Integrasie van die weermag 1940-1964. Washington, DC: Center of Military History, 2001. https://history.army.mil/html/books/050/50-1-1/cmhPub_50- 11.pdf
Mullenbach, Cheryl. Dubbele oorwinning: hoe Afro -Amerikaanse vroue wedloop en geslagsversperrings gebreek het om die Tweede Wêreldoorlog te help wen. Chicago: Chicago Review Press, 2013.
Patten, Eileen en Kim Parker. "Vroue in die Amerikaanse weermag: groeiende aandeel, kenmerkende profiel." Pew Research Center, https://www.pewresearch.org/wp-content/uploads/sites/3/2011/12/women-in-the-military.pdf.
Ponte, Lucille. "Verenigde State v. Virginia: versterking van argaïese stereotipes oor vroue in die weermag onder die gebrekkige gedaante van opvoedkundige diversiteit." Hastings Women's Law Journal 7, nr. 1 (1996): 1-84.
Skrywer, Laurie. "Amerikaanse militêre vroue in die Tweede Wêreldoorlog: The Spar, WAC, WAVES, WASP en Women Marines in Amerikaanse regeringpublikasies." Journal of Government Information 26, no. 4 (1999): 361-383.
Smith, Lynn. "Voormalige golwe herinner aan 'n mens se wêreld." Los Angeles Times, 13 Julie 1992. https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1992-07-13-mn-3711-story.html
"Vyf-en-twintig jaar vrouens aan boord van vegskepe." Navy History and Heritage Command. Laas gewysig April 2019, https://www.history.navy.mil/browse-by-topic/diversity/women-in-the-navy/women-in-combat.html
Ware, Susan. Bekende Amerikaanse vroue: 'n biografiese woordeboek wat die twintigste eeu voltooi. Cambridge: Harvard University Press, 2004.
Weatherford, Doris. Amerikaanse vroue tydens die Tweede Wêreldoorlog: 'n ensiklopedie. New York: Taylor & amp; Francis Group, 2010.
Wilcox, Jennifer. Deel die las: Vroue in kriptologie tydens die Tweede Wêreldoorlog. Fort G. Meade: Sentrum vir Kriptologiese Geskiedenis, National Security Agency, 2013. https://www.nsa.gov/Portals/70/documents/about/cryptologic-heritage/historical-figures-publications/publications/wwii/sharing_the_burden. pdf
Williams Broome, Kathleen. "Vroue aan wal: die bydrae van golwe tot Amerikaanse vlootwetenskap en -tegnologie in die Tweede Wêreldoorlog." The Northern Mariner 8, nr. 2 (1998): 1-20.
Die eerste Spanjaarde het hierdie gebied vroeg in die 16de eeu bereik as deel van koloniale ekspedisies wat die wêreldwye Spaanse Ryk geskep het. Dit was oorwegend jong mans, aangesien byna geen Europese vroue aan hierdie ekspedisies deelgeneem het nie. Hulle trou met inheemse vroue, wat lei tot 'n grootliks gemengde (mestizo) en Creoolse bevolking. Hulle kinders het die tale van hul inheemse moeders gepraat, maar is grootgemaak in die Katolieke Spaanse kultuur.
Die koloniale geskiedenis van Paraguay was 'n algemene kalmte wat deur onstuimige politieke gebeure deurdring is; die onontwikkelde ekonomie van die land het dit destyds onbelangrik gemaak vir die Spaanse kroon, en die afstand van sy hoofstad Asunción tot die kusstreek en ander nuwe stede op die Suid -Amerikaanse vasteland het net toegeneem die isolasie.
Op 14/15 Mei 1811 verklaar Paraguay sy onafhanklikheid van Spanje. Sedertdien het die land 'n geskiedenis van diktatoriale regerings, uit die Utopiese regime van José Gaspar Rodríguez de Francia (El Supremo) tot die selfmoordregering van Francisco Solano López, wat die land bykans vernietig het in oorlogvoering teen die gesamentlike magte van Brasilië, Argentinië en Uruguay van 1865 tot 1870. Die Paraguayaanse oorlog eindig met massiewe bevolkingsverliese in Paraguay en sessies van uitgebreide gebiede tot Argentinië en Brasilië. Die na-oorlogse nasie het geleidelik 'n tweeparty (Colorado vs.
Na die tydperk van politieke onrus in die eerste drie dekades van die 20ste eeu, het Paraguay saam met Bolivia na die oorlog in Chaco gegaan oor die beheer van die Chaco -streek. Van 1932 tot 1935 was daar ongeveer 30 000 Paraguayaanse en 65 000 Boliviaanse ongevalle in die oorlog.
Van 1870 tot 1954 is Paraguay regeer deur 44 verskillende mans, van wie 24 uit militêre staatsgrepe uit hul amp gedwing is. In 1954 het generaal Alfredo Stroessner aan bewind gekom en met die hulp van die Colorado Party tot 1989 regeer.
Alhoewel daar min etniese twis in Paraguay is om sosiale en ekonomiese vooruitgang te belemmer, is daar die sosiale konflik wat veroorsaak word deur te min werk en die enorme ekonomiese ongelykheid tussen ryk en arm, wat meestal landelike inwoners is. Positiewe stappe om hierdie ongelykhede reg te stel, het plaasgevind sedert Stroessner uit 1989 verdryf is en die armes besetting van honderdduisende hektaar grond, wat hulle beweer het vir bestaansboerdery. Die land se politieke stelsel beweeg na 'n ten volle funksionerende demokrasie. Die tradisie van politieke hiërargiese organisasiestrukture en ruim beloning van politieke gunste heers egter.
Die oostelike deel van die huidige Paraguay is minstens 1000 jaar lank deur die Guaraní-mense beset voor die Spaanse kolonisasie van die Amerikas. Bewyse dui daarop dat hierdie inheemse Amerikaners 'n redelik gesofistikeerde semi-nomadiese kultuur ontwikkel het wat gekenmerk word deur talle stamme, gedeel deur taal, wat elkeen verskeie onafhanklike multi-dorpsgemeenskappe beset het.
Die Guaraní, die Cario, Tapé, Itatine, Guarajo, Tupí en verwante subgroepe was vrygewige mense wat 'n enorme gebied bewoon het wat strek van die Guyana Hoogland in Brasilië tot by die Río Uruguay. Die Guaraní was omring deur vyandige stamme en was gereeld in oorlog. Hulle het geglo dat permanente vroue onvanpas was vir krygers, so hul huweliksverhoudinge was los. Sommige stamme het poligamie beoefen om die aantal kinders te verhoog. Chiefs het dikwels twintig of dertig byvroue gehad, wat hulle vryelik met besoekers gedeel het, maar tog het hulle hul vroue goed behandel. Terselfdertyd het hulle owerspelers dikwels met die dood gestraf. Net soos die ander stamme in die gebied, was die Guaraní kannibale. As deel van 'n oorlogsritueel het hulle hul dapperste vyande geëet in die geveg in die hoop dat hulle die dapperheid en mag van hul slagoffers sou verkry.  Die Guaraní het die aankoms van die Spanjaarde aanvaar en het na hulle gesoek vir beskerming teen die erger naburige stamme. Die Guaraní het ook gehoop dat die Spanjaarde hulle teen die Inkas sou lei. 
In teenstelling met die gasvrye Guaraní, het die Gran Chaco -mense, soos die Payaguá (vandaar die naam Paraguay), Guaycurú, M'bayá, Abipón, Mocobí en Chiriguano die Europese kolonisasie verset. Reisigers in die Chaco-streek het berig dat die inboorlinge daar in staat was om met ongelooflike spoeduitbarstings te hardloop, wilde perde vol galop te ry en hertjies kaalhand te vang.
Vroeë ontdekkingsreisigers en veroweraars Redigeer
'N Groot deel van die vroegste geskrewe geskiedenis van Paraguay kom uit verslae van die Spaanse kolonisasie, begin in 1516 met die mislukte ekspedisie van Juan Díaz de Solís na die Río de la Plata. Op die seereis, na Solís se dood, het een van die vaartuie by die Santa Catarina -eiland naby die Brasiliaanse kus verniel. Onder die oorlewendes was Aleixo Garcia, 'n Portugese avonturier wat 'n werkende kennis van die Guaraní -taal opgedoen het. Garcia was geïntrigeerd deur berigte van 'die Wit Koning' wat kwansuis ver na die Weste geleef het en stede met onvergelykbare rykdom en glans regeer het. Byna agt jaar lank het hy mans en voorraad bymekaargemaak vir 'n reis na die binneland. 
Garcia se groep ontdek die Iguazú -waterval, steek die Río Paraná oor en arriveer dertien jaar voordat dit gestig is, op die terrein van Asunción, die toekomstige hoofstad van die land. Hulle het probeer om die Gran Chaco oor te steek en uiteindelik die buitenste verdediging van die Inka -ryk binne te dring. Na die moord op Garcia deur sy Indiese bondgenote, het die Spaanse ontdekkingsreisigers aan die kus die nuus oor die aanval bereik. Die ontdekkingsreisiger Sebastian Cabot is twee jaar later aangetrokke tot die Río Paraguay.  Cabot vaar in 1526 na die Ooste toe hy hoor van die prestasies van Garcia. Hy het besluit dat Río de Solís 'n makliker reis na die Stille Oseaan sou bied, en om die rykdom van Peru te wen, het hy die eerste Europeër geword om die riviermond te verken. 
Hy het 'n klein mag op die noordelike oewer van die breë riviermonding gelaat en het ongeveer 160 kilometer verder op die Río Paraná gegaan, waar hy 'n nedersetting gestig het wat hy genoem het Sancti Spiritu. Hy het nog 800 kilometer stroomop voortgegaan, verby die aansluiting met die Río Paraguay. Toe die navigasie moeilik raak, draai Cabot terug nadat hy 'n paar silwer voorwerpe gekry het wat volgens die Indiane uit 'n land ver in die weste gekom het. Cabot het sy roete op die Río Paraná teruggevind en die Río Paraguay binnegegaan. Cabot en sy manne vaar boontoe en handel vrylik met die Guaraní -stamme totdat 'n sterk mag van Agaces -Indiërs hulle aanval. Ongeveer veertig kilometer onder die plek van Asunción het Cabot 'n stam van Guaraní teëgekom wat in besit was van silwer voorwerpe, miskien 'n deel van die buit van Garcia se skat. Veronderstel dat hy die pad na die rykdom van Peru gevind het, hernoem Cabot die rivier Río de la Plata. 
Cabot keer in 1530 terug na Spanje en vertel keiser Karel V (1519–56) van sy ontdekkings. Charles het toestemming gegee aan Don Pedro de Mendoza om 'n ekspedisie na die Plata -kom te neem. Die keiser noem ook Mendoza goewerneur van die Governorate of New Andalusia en gee hom die reg om sy opvolger te noem. Mendoza, 'n sieklike en versteurde man, was as leier heeltemal ongeskik, en sy wreedheid het die ekspedisie amper ondermyn. In Februarie 1536 het Mendoza gekies wat moontlik die ergste plek was vir die eerste Spaanse nedersetting in Suid-Amerika, op 'n plek met 'n swak ankerplek aan die suidekant van die Plata-riviermonding op 'n onherbergsame, windverwaaide, doodloopvlak waar nie 'n boom of struik gegroei het. Stof in die droë seisoen, 'n moeras in die reën, die plek is bewoon deur die kwaai Querandí -stam, wat die Spanjaarde teëgestaan ​​het. As hulle hierdie toestande ignoreer, het die Spanjaarde die buitepos Buenos Aires (Nuestra Señora del Buen Ayre). 
Intussen het Juan de Ayolas, wat die tweede bevelvoerder van Mendoza was, en wat stroomop gestuur is om te herken, teruggekeer met mielies en nuus dat Cabot se fort in Sancti Spiritu verlaat is. Mendoza het Ayolas gestuur om 'n moontlike roete na Peru te verken. Saam met Domingo Martínez de Irala vaar Ayolas weer stroomop totdat hy 'n klein baai aan die Río Paraguay bereik het, wat hy Candelaria genoem het, die huidige Fuerte Olimpo. Ayolas, wat sy luitenant aangestel het, waag die Chaco aan en word nooit weer gesien nie. 
Nadat Mendoza onverwags na Spanje teruggekeer het, het twee ander lede van die ekspedisie - Juan de Salazar de Espinosa en Gonzalo de Mendoza - die Río Paraguay verken en Irala ontmoet. Na 'n kort rukkie het Salazar en Gonzalo de Mendoza die rivier afgeklim en by 'n goeie ankerplek gestop. Hulle het op 15 Augustus 1537, die datum van die Hemelvaartsfees, 'n fort begin bou en dit Asunción (Nuestra Señora Santa María de la Asunción, volledig, Our Lady Saint Mary of the Assumption).
Binne 20 jaar het die nuwe stad ongeveer 1500 inwoners gehad. Transkontinentale versendings van silwer het onderweg deur Asunción van Peru na Europa gegaan. Asunción het die middelpunt geword van 'n Spaanse provinsie wat 'n groot deel van Sentraal -Suid -Amerika omvat - dit is genoem La Provincia Gigante de Indias. Asunción was ook die basis vir kolonisering van hierdie deel van Suid -Amerika. Spanjaarde het noordweswaarts oor die Chaco getrek om Santa Cruz in die huidige Bolivia ooswaarts te stig om die res van die huidige Paraguay en suidwaarts langs die rivier te beset om weer Buenos Aires te vind, wat die inwoners in 1541 verlaat het om na Asunción te verhuis. 
Die jong kolonie Edit
Onsekerhede oor die vertrek van Pedro de Mendoza het daartoe gelei dat Charles V a cédula (dekreet) wat uniek was in koloniale Latyns -Amerika. Die cédula het koloniste die reg verleen om die goewerneur van die provinsie Río de la Plata te kies, hetsy as Mendoza versuim het om 'n opvolger aan te wys of as 'n opvolger gesterf het. Twee jaar later het die koloniste Irala as goewerneur verkies. Sy domein het die huidige Paraguay, Argentinië, Uruguay, die grootste deel van Chili, sowel as groot dele van Brasilië en Bolivia ingesluit. In 1542 word hierdie provinsie deel van die nuutgestigte Viceroyalty of Peru, met sy setel in Lima. Vanaf 1559 beheer die Real Audiencia van Charcas in die huidige Sucre die regsake van die provinsie. 
Die bewind van Irala het die patroon bepaal vir die interne aangeleenthede van Paraguay tot onafhanklikheid. Benewens die Spanjaarde, het Asunción se bevolking immigrante, meestal mans, uit die huidige Frankryk, Italië, Duitsland, Engeland en Portugal ingesluit. Hierdie gemeenskap van ongeveer 350 het vroue en byvroue uit Guaraní -vroue gekies. Irala het 70 byvroue gehad (sy van vul verskeie bladsye in die telefoonboek van Asunción ). Hy moedig sy mans aan om met Indiese vroue te trou en moed op te gee om na Spanje terug te keer. Paraguay het gou 'n kolonie mestisos geword. Voortgesette aankomste van Europeërs het gelei tot die ontwikkeling van 'n criollo -elite. 
Die vrede wat onder Irala geheers het, het in 1542 geëindig toe Charles V Alvar Núñez Cabeza de Vaca, een van die bekendste veroweraars van sy ouderdom, as goewerneur van die provinsie aangestel het. Cabeza de Vaca het in Asunción aangekom nadat hy agt jaar onder die inboorlinge van die Spaanse Florida gewoon het. Byna onmiddellik het die provinsie Rio de la Plata - wat nou uit 800 Europeërs bestaan ​​- in twee strydende faksies verdeel. Die vyande van Cabeza de Vaca beskuldig hom van cronyisme en verset hom teen sy pogings om die belange van inheemse stamme te beskerm. Cabeza de Vaca het sy vyande probeer paai deur 'n ekspedisie na die Chaco te stuur op soek na 'n roete na Peru. Dit het die Chaco-stamme so teëgestaan ​​dat hulle 'n oorlog van twee jaar teen die kolonie begin het, wat die voortbestaan ​​daarvan bedreig het. In die kolonie se eerste opstand teen die kroon, het die setlaars Cabaza de Vaca in beslag geneem, hom stukkend terug na Spanje gestuur en die goewerneurskap aan Irala teruggestuur. 
Irala regeer sonder verdere onderbreking tot sy dood in 1556. Sy goewerneurskap was destyds een van die menslikste in die Spaanse nuwe wêreld, en het die oorgang tussen die setlaars van veroweraars na grondeienaars gemerk. Irala het goeie betrekkinge met die Guaraní onderhou, vyandige stamme versag, die Chaco verken en handelsbetrekkinge met Peru begin. Hy moedig die begin van 'n tekstielbedryf en die bekendstelling van beeste aan wat in die vrugbare heuwels en weide van die land floreer. Vader Pedro Fernández de la Torre arriveer op 2 April 1556 as die eerste biskop van Asunción, wat die amptelike stigting van die Rooms -Katolieke Kerk in Paraguay was. Irala was die voorsitter van die bou van die katedraal, twee kerke, drie kloosters en twee skole. 
Irala het uiteindelik die inheemse volke gekantel. In die laaste jare van sy lewe het hy toegegee aan druk van setlaars en die vestiging van die encomienda stelsel, waaronder Spaanse setlaars landgoedere ontvang het saam met die reg op arbeid en opbrengs van inboorlinge wat op hierdie grond gewoon het. Alhoewel encomenderos Na verwagting sou hulle in die geestelike en materiële behoeftes van inboorlinge voorsien, het die stelsel vinnig in virtuele slawerny ontaard. 20 000 inboorlinge is onder 320 verdeel encomenderos, wat 'n volskaalse opstand in 1560 en 1561 tot gevolg gehad het.
Politieke onstabiliteit het die kolonie begin pla en opstand het algemeen geword. Gegewe sy beperkte hulpbronne en mannekrag, kon Irala min doen om die aanvalle van Portugese plegtiges langs sy oostelike grense na te gaan. Irala het Paraguay voorspoedig gelaat vir die Europeërs en relatief in vrede. 
Uitbreiding van Fransiskaanse en Jesuïete Redigeer
Gedurende die volgende 200 jaar het die Rooms -Katolieke Kerk, veral die Genootskap van Jesus (Jesuïete) en Franciskane, die kolonie baie meer beïnvloed as die goewerneurs wat Irala opgevolg het. Die eerste wat aangekom het, was die Franciskane, wat in die tweede helfte van die 1500's na Paraguay gekom het en in 1580 begin verminder het. Altos, Itá, Yaguarón, Tobatí, Guarambaré, Ypané en Atyrá is almal gestig teen 1600. Baie van hierdie missies was gedurende die 1600's verplaas weens aanvalle van Mbya -Indiane. 
Die eerste Jesuïete het in 1588 in Asunción aangekom en eers in 1609 hul eerste vermindering van San Ignacio Guazú gestig. In 1610 verklaar Filips III van Spanje dat slegs die 'swaard van die woord' gebruik moet word om Paraguayaanse inheemse stamme te onderdruk.Die Kerk het Jesuïete uitgebreide magte verleen om die encomienda stelsel wat koloniste kwaad maak, afhanklik van 'n voortgesette aanbod van Indiese arbeid en byvroue. In 'n eksperiment in gemeenskaplike leefstyl het die Jesuïete ongeveer 100,000 Guaraní in ongeveer 20 georganiseer reducciones (verminderings of townships) om hulle bymekaar te bring in meer georganiseerde nedersettings en om hulle te beskerm teen koloniste. Die Jesuïete het 'n outonome Christelike Indiese staat bedink, wat strek van die samevloeiing Paraguay-Paraná tot by die kus en tot by die Paraná-stroom. 
Die nuwe Jesuïet reducciones word voortdurend bedreig deur die slawe-aanval mamelucos, wat oorleef het deur inboorlinge te vang en as slawe aan planters in Brasilië te verkoop. Nadat hulle inheemse bevolkings naby São Paulo uitgeput was, het hulle die ryk bevolkings ontdek reducciones. Die Spaanse owerhede het verkies om nie die nedersettings te verdedig nie, en die Jesuïete en Guaranis het min verdediging teen sulke aanvalle gehad. Die mameluco die bedreiging eindig eers na 1639. Nadat duisende Guaranís verslaaf was, het die onderkoning in Peru Guaranís uiteindelik toegelaat om wapens te dra. Goed opgeleide en hoogs gemotiveerde inheemse eenhede het die stropers aangeval en hulle verdryf. Hierdie oorwinning het die weg gebaan vir die goue era van die Jesuïete in Paraguay. Lewe in die reducciones bied Guaranís 'n hoër lewenstandaard, beskerming teenoor setlaars en fisiese veiligheid. Die reducciones, wat taamlik ryk geword het, het goedere uitgevoer en Indiese leërs verskaf. 
In hul reducciones Jesuïete het orkeste, musikale ensembles en akteursgroepe geborg. Feitlik al die winste uit Guaraní -arbeid is aan die arbeiders terugbetaal. Die stelsel is later geprys deur leiers van die Franse verligting, wat andersins nie geneig was om Jesuïete te bevoordeel nie.
[Die samelewing] is gestig deur oorreding sonder geweld. 'Deur middel van godsdiens', het d'Alembert geskryf, 'het die Jesuïete 'n monargiese gesag in Paraguay gevestig, wat uitsluitlik gebaseer was op hul oorredingsvermoëns en op hul toegeeflike regeringsmetodes. . " Voltaire noem die Jesuïtiese regering '' 'n triomf van die mensdom ''. 
Die Paraguayaanse Jesuïete het baie vyande gekry as gevolg van hul sukses, en die reducciones ten prooi val aan veranderende tye. Tydens die opstand van Comuneros van 1720's en 1730's het Paraguayaanse setlaars in opstand gekom teen die Jesuïete -voorregte en die regering wat hulle beskerm het.
Die Comunero -opstand was in baie opsigte 'n repetisie vir die radikale gebeure wat met onafhanklikheid in 1811 sou begin. Die welvarendste gesinne van Asunción, wie se yerba maté en tabakplantasies regstreeks met die Jesuïete meeding, het aanvanklik hierdie opstand gelei, maar die beweging het steun getrek van arm boere in die binneland, het die rykes dit laat vaar en gou die koninklike owerhede gevra om die orde te herstel. In reaksie hierop het bestaansboere die boedels van die hoër klas begin gryp en hulle uit die platteland verdryf. 'N Radikale leër het Asunción amper verower en is ironies genoeg afgeweer slegs met die hulp van Guaraní -troepe van die Jesuïet reducciones.
Alhoewel hierdie opstand misluk het, was dit een van die vroegste en ernstigste opstande teen die Spaanse gesag in die Nuwe Wêreld. Die Spaanse kroon bevraagteken sy volgehoue ​​steun aan die Jesuïete. Die Jesuïet-geïnspireerde Oorlog van die Sewe Verminderings (1750–61) het die sentiment in Madrid net verhoog omdat hy hierdie 'ryk in 'n ryk' onderdruk het. In 'n stap om beheer oor die rykdom van die reducciones, die Spaanse koning Karel III van Spanje (1759–88) het die Jesuïete in 1767 verdryf en hul eiendom onteien.
Binne 'n paar dekades na die uitsetting was die meeste van wat Jesuïete bereik het, verlore. Die missies het hul waardevolle besittings verloor, wanbestuur en is deur Guaraní laat vaar.  Vanweë die belangrikheid van die Jesuïet -missies in die ontwikkeling van Paraguay, is die ruïnes van die Jesuïete Missies van La Santísima Trinidad de Paraná en Jesús de Tavarangue deur UNESCO as wêrelderfenisgebiede aangewys. 
Koloniale agteruitgang Redigeer
Die Comuneros -opstand was simptomaties van die agteruitgang van die provinsie. Sedert die herstigting van Buenos Aires in 1580, het die geleidelike agteruitgang in die belangrikheid van Asunción bygedra tot toenemende politieke onstabiliteit in die provinsie. In 1617 is die Governorate van die Río de la Plata in twee kleiner provinsies verdeel: Governorate of Paraguay, met Asunción as hoofstad, en Río de la Plata, met die hoofkwartier in Buenos Aires. Met hierdie besluit het Asunción beheer oor die riviermonding Río de la Plata verloor en afhanklik geraak van Buenos Aires vir seevaart. In 1776 het die kroon die onderkoning van Río de la Plata Paraguay geskep, wat ondergeskik was aan Lima, wat nou 'n provinsiale buitepos van Buenos Aires geword het. Paraguay, geleë aan die rand van die ryk, het gedien as 'n bufferstaat. Die Portugese het Paraguayaanse territoriale uitbreiding in die noorde geblokkeer, inheemse stamme het dit geblokkeer - tot hulle verdrywing - in die suide, en die Jesuïete het dit in die ooste geblokkeer.
Die onderkoning van Peru en die Real Audiencia van Charcas het nominale gesag oor Paraguay gehad, terwyl Madrid die kolonie grootliks verwaarloos het. Madrid wou die ingewikkeldhede en die koste van die bestuur en verdediging van 'n afgeleë kolonie wat vroeë belofte getoon het, maar uiteindelik min waarde het, vermy. Die goewerneurs van Paraguay het geen koninklike troepe tot hul beskikking nie en was in plaas daarvan afhanklik van 'n milisie wat uit koloniste bestaan. Paraguayane is in die koloniale milisie gedwing om langdurige diensreise weg van hul huise te onderneem, wat tot 'n ernstige tekort aan arbeid bygedra het. Paraguayane beweer dat die 1537 cédula het hulle die reg gegee om hul goewerneurs te kies en af ​​te sit. Die kolonie, en veral die munisipale raad van Asunción (kabildo), het 'n reputasie gekry omdat hy voortdurend in opstand was teen die Kroon.
As gevolg van sy afstand tot die res van die ryk, het Paraguay min beheer oor belangrike besluite wat die ekonomie beïnvloed het. Spanje het 'n groot deel van die rykdom van Paraguay bewillig deur lastige belastings en regulasies. Yerba maté is byvoorbeeld prakties uit die streekmark geprys. Terselfdertyd gebruik Spanje die grootste deel van sy rykdom uit die nuwe wêreld om vervaardigde goedere uit die meer geïndustrialiseerde lande van Europa, veral Brittanje, in te voer. Spaanse handelaars geleen by Britse handelaars om hul aankope te finansier. Handelaars in Buenos Aires het by Spanje geleen dié in Asunción geleen by die porteños (inwoners van Buenos Aires) en Paraguayaan peones (landlose boere in skuld by verhuurders) het goedere op krediet gekoop. Die gevolg was ernstige armoede in Paraguay en 'n toenemend verarmde ryk.
Die Franse Revolusie, die opkoms van Napoleon Bonaparte en die daaropvolgende oorloë in Europa verswak Spanje se vermoë om kontak te behou en sy kolonies te verdedig en te beheer. Britse invalle van die River Plate van 1806–7 is deur die plaaslike koloniale troepe en vrywillige milisies afgeweer sonder hulp van Spanje.
Onder die vele oorsake van die Mei -rewolusie was Napoleon se inval in Spanje in 1808, die verowering van die Spaanse koning, Ferdinand VII, en Napoleon se poging om sy broer Joseph Bonaparte op die Spaanse troon te plaas, wat die belangrikste oorblywende bande tussen die metropool en die kolonies aangesien Joseph geen ondersteuners in die Spaanse Amerika gehad het nie. Sonder 'n koning het die hele koloniale stelsel sy legitimiteit verloor, en kolonies het in opstand gekom. Die oop Cabildo van Buenos Aires het die Spaanse onderkoning op 25 Mei 1810 afgesit en beloof om in die naam van Ferdinand VII te regeer. Die Mei -rewolusie het gelei tot die stigting van die Verenigde Provinsies van die Rio de la Plata wat die provinsie Paraguay onder sy beheer wou bring. Hierdie porteño aksie het onvoorsiene gevolge vir die geskiedenis van Argentinië en Paraguay. Die nuus oor die revolusionêre gebeure in Buenos Aires het die royalistiese burgers van Asunción verstom. Ontevredenheid met die Spaanse monargie is ter syde gestel weens die veel groter wedywering met die stad Buenos Aires.
Die porteños het hul pogings om beheer oor Paraguay uit te brei, geknou deur José Espínola y Peña as hul woordvoerder in Asunción te kies. Espínola was 'miskien die mees gehate Paraguayaan van sy era', in die woorde van historikus John Hoyt Williams. Die ontvangs van Espínola in Asunción was minder as hartlik, deels omdat hy nou verbonde was aan die oud-goewerneur Lázaro de Rivera, wat willekeurig honderde burgers tereggestel het totdat hy in 1805 uit sy amp gedwing is. Buenos Aires en gelieg oor die omvang van porteño gewildheid in Paraguay, wat veroorsaak dat die Buenos Aires Primera Junta 'n rampspoedige besluit neem om die Paraguay -veldtog te loods en 1100 troepe onder generaal Manuel Belgrano te stuur om Asunción te onderwerp. Onder leiding van koninklikes het Paraguayaanse troepe wat deur plaaslike milisies versterk is, die stryd aansê porteños by die Slag van Paraguarí en die Slag van Tacuarí. Beamptes van beide kante het tydens die veldtog openlik verbroeder en uit hierdie kontakte het Paraguayane verneem dat die Spaanse oorheersing in Suid -Amerika tot 'n einde kom, en dat hulle nou die werklike mag het.
Die optrede van die laaste Spaanse goewerneur Bernardo de Velasco het die plaaslike politici en militêre beamptes net verder oproerig gemaak. Goewerneur Velasco het geglo dat Paraguayaanse offisiere 'n bedreiging vir sy bewind inhou, en versprei en ontwapen plaaslike magte en stuur die meeste soldate huis toe sonder om hulle vir hul agt maande diens te betaal. Velasco het voorheen sy gesig verloor toe hy glo dat Belgrano in Paraguarí gewen het, het hy van die slagveld gevlug en paniek veroorsaak in Asunción. Die laaste strooi was Velasco se onderhandelinge met Brasiliaanse Portugees waartydens hy militêre en finansiële hulp gevra het. Hierdie stap het 'n militêre opstand in Asunción op 14 Mei 1811 laat ontstaan ​​en die vorming van 'n junta vir magsdeling. Op 17 Mei het 'n openbare proklamasie mense ingelig dat 'n regerende junta, bestaande uit goewerneur Velasco, Gaspar Rodriguez de Francia en weermagkaptein Juan Valeriano de Zeballos, geskep is.
Voorlopige vlag, Mei – Junie 1811 
Na die eerste revolusionêre jare het die kongres in 1814 José Gaspar Rodríguez de Francia tot die hoogste diktator verkies (Supremo) van Paraguay. Onder diktature van Francia (1814-1840) het Carlos Antonio López (1841-1862) en Francisco Solano López (1862-1870) Paraguay heel anders ontwikkel as ander Suid -Amerikaanse lande. Hulle moedig selfonderhoudende ekonomiese ontwikkeling aan, eienaarskap van die staat in die meeste nywerhede en lê 'n hoë isolasie van buurlande op.  Die regime van die López -familie word gekenmerk deur 'n harde sentralisme in die produksie en verspreiding van goedere. Daar was geen onderskeid tussen die openbare en die private sfeer nie, en die López -familie het die land regeer net soos 'n groot landgoed. 
José Gaspar Rodríguez de Francia dien van 1811 tot sy dood in 1840 en bou 'n sterk, welvarende, veilige nasie in 'n tyd toe Paraguay se voortbestaan ​​as 'n onafhanklike land onwaarskynlik gelyk het.
Paraguay by onafhanklikheid was 'n relatief onontwikkelde land. Die meeste inwoners van Asunción en feitlik alle landelike inwoners was ongeletterd. Universiteitsopleiding was beperk tot die min studente wat die huidige studie aan die Nasionale Universiteit van Córdoba, in die huidige Argentinië, kon bekostig. Baie min mense het ervaring in die regering, finansies of diplomasie. Die land was omring deur vyandige bure, van oorlogsugtige Chaco -stamme tot die Argentynse Konfederasie en Ryk van Brasilië. Sterk maatreëls was nodig om die land van ontbinding te red.
Vrymoedig, eerlik, bekwaam en ywerig, Francia was gewild onder die laer klasse Kreools en inheemse mense. Ondanks gewildheid het Francia se diktatuur menseregte vertrap en 'n polisiestaat opgelê op grond van spioenasie, dreigemente en geweld. Onder Francia het Paraguay 'n sosiale omwenteling ondergaan wat die ou koloniale elite vernietig het.
Na die militêre opstand van 14–15 Mei 1811, wat onafhanklikheid gebring het, het Francia lid geword van die regerende junta. Alhoewel die werklike mag aanvanklik by die weermag berus het, het die talente van Francia steun van die land se boere gelok. Francia het sy magsbasis gebou op sy organisatoriese vermoëns en sy kragtige persoonlikheid. Deur uitoorlê porteño diplomate in die onderhandelinge wat die Verdrag van 11 Oktober 1811 tot stand gebring het, waarin Argentinië implisiet onafhanklikheid van Paraguay erken het in ruil vir vae beloftes van 'n militêre alliansie, het Francia bewys dat hy oor vaardighede beskik wat van kardinale belang is vir die toekoms van die land.
Francia het sy mag gekonsolideer deur Paraguayane te oortuig dat hy onontbeerlik was. Einde 1811, ontevrede met die politieke rol wat militêre offisiere speel, bedank hy uit die junta. Van sy beskeie chacra (kothuis of hut) by Ibaray, naby Asunción, het hy aan die besoekende burgers gesê dat hul revolusie verraai is, dat die verandering van die regering slegs 'n Spaans gebore elite vir 'n criollo een verruil het en dat die junta onbevoeg was.
Trouens, Paraguay het baie probleme ondervind. Die Portugese dreig om die noordelike grense te oorskry, en nadat hulle besef het dat Paraguay nie die verdrag van 11 Oktober sou nakom en by hul federasie sou aansluit nie, het die Verenigde Provinsies van die Rio de la Plata 'n handelsoorlog begin deur Río de la Plata vir handel in Paraguay te sluit, belasting en beslaglegging op skepe. Die porteño Die regering het ook Paraguayaanse militêre hulp gevra in sy First Banda Oriental -veldtog.
Toe die Paraguayaanse junta verneem dat a porteño diplomaat na Asunción gekom het, het hy besef dat hy nie bevoeg was om te onderhandel nie, en in November 1812 het lede van die junta Francia genooi om die buitelandse beleid te neem. Die junta het ingestem om die helfte van die weermag en die helfte van die beskikbare ammunisie onder die bevel van Francia te plaas. Francia het nou die regering beheer. Toe die Argentynse gesant, Nicolás de Herrera, in Mei 1813 aankom, is aan hom gesê dat alle belangrike besluite moes wag vir die vergadering van 'n Paraguayaanse kongres einde September. Onder virtuele huisarres het Herrera min ruimte gehad om ondersteuning vir eenwording op te bou, alhoewel hy tot omkopery gesteek het.
Die Tweede Nasionale Kongres is gehou van 30 September tot 12 Oktober 1813. Dit is bygewoon deur 1100 afgevaardigdes, gekies deur algemene stemreg by mans en onder voorsitterskap van Pedro Juan Caballero. Die kongres verwerp 'n voorstel vir Paraguayaanse deelname aan 'n konstitusionele kongres in Buenos Aires en keur die nuwe Grondwet op 12 Oktober 1813 toe die Paraguayaanse Republiek amptelik geproklameer word (die eerste in Suid -Amerika). Dit het ook 'n tweemans uitvoerende liggaam saamgestel met twee konsuls-Fulgencio Yegros en Francia. Yegros, 'n man sonder politieke ambisies, verteenwoordig die nasionalistiese militêre elite criollo, terwyl Francia magtiger van die twee was omdat hy sy krag van die nasionalistiese massas verkry het.
Die Derde Nasionale Kongres is op 3-4 Oktober 1814 gehou en het die tweemans-konsulaat vervang met 'n eenmansdiktatuur, waartoe Franzia verkies is.
El Supremo Dictador Wysig
Francia verafsku die politieke kultuur van die ou regime en beskou homself as 'n revolusionêr. Hy bewonder en volg die mees radikale elemente van die Franse Revolusie na. Alhoewel sommige kommentators hom vergelyk het met die Jacobin Maximilien de Robespierre (1758–1794), was   Francia se beleid en idees miskien die naaste aan dié van François-Noël Babeuf (1760–1797), die Franse utopiaan wat wou privaat eiendom af te skaf en grond te kommunikeer as 'n voorspel tot die stigting van 'n "republiek van gelykes". Die regering van Caraí Guazú ("Groot Señor", soos die arme Guaranis Francia genoem het) was 'n diktatuur wat die mag van die koloniale elite vernietig en die belange van gewone Paraguayane bevorder het. In teenstelling met ander state in die streek, was Paraguay doeltreffend en eerlik bestuur, stabiel en veilig (teen 1827 het die leër gegroei tot 5000 man met 20 000 in reserwe). Die regstelsel het misdadigers versigtig behandel. Moordenaars is byvoorbeeld aan openbare projekte gewerk. Asiel aan politieke vlugtelinge uit ander lande is toegestaan, soos in die opvallende geval van die Uruguayaanse patriot José Gervasio Artigas.
Terselfdertyd het 'n stelsel van interne spioenasie vrye spraak vernietig. Mense is gearresteer [ deur wie? ] sonder aanklag en verdwyn sonder verhoor. Marteling in die sogenaamde "Kamer van Waarheid" is toegepas op diegene wat vermoedelik van plan was om Francia omver te werp. Hy het politieke gevangenes, met 'n getal van ongeveer 400 in 'n gegewe jaar, na 'n aanhoudingskamp gestuur waar hulle in kerkers geboei was en mediese sorg en selfs die gebruik van sanitêre geriewe geweier is.
In 1820, vier jaar nadat die kongres die diktator van Francia lewenslank met die titel aangewys het Supremo -diktator Perpetuo de la Republica del Paraguay (Supreme Dictator in Perpetuity), het die veiligheidstelsel van Francia 'n komplot van die elite ontdek en vinnig verpletter om El Supremo te vermoor. Francia het byna 200 prominente Paraguayane gearresteer, onder wie almal die leiers in die onafhanklikheidsbeweging van 1811 was, en die meeste daarvan tereggestel. In 1821 slaan Francia 'n aanval op die Spaanse gebore elite en roep al 300 of wat Paraguay op peninsulares na die hoofplein van Asunción, waar hy hulle van verraad beskuldig het, laat arresteer en 18 maande in die tronk sit. Hulle is eers vrygelaat nadat hulle ingestem het om 'n enorme kollektiewe skadeloosstelling van 150 000 pesos (ongeveer 75 persent van die jaarlikse staatsbegroting) te betaal, 'n bedrag so groot dat dit hul oorheersing in die Paraguayaanse ekonomie verbreek het. 
Om die koloniale rassehiërargie wat hom ook gediskrimineer het vanweë sy gemengde bloed te vernietig, het Francia die Europeërs verbied om met ander Europeërs te trou, en sodoende die elite gedwing om eggenote uit die plaaslike bevolking te kies.
Hy het die grense van Paraguay aan die buitewêreld verseël en iemand tereggestel wat probeer het om die land te verlaat. Buitelanders wat daarin geslaag het om Paraguay binne te gaan, moes jare lank daar in virtuele arrestasie bly, soos die plantkundige Aimé Bonpland, wat Paraguay tien jaar lank nie kon verlaat nie.
Beide hierdie besluite het eintlik gehelp om die Paraguayaanse identiteit te versterk. Daar was nie meer aparte rasse -identiteite nie, alle inwoners moes binne die grense van Paraguay woon en 'n nuwe samelewing bou wat die moderne Paraguayaanse samelewing geskep het waarin die Spaanse en Guaraní -wortels ewe sterk was. 
Die internasionale handel in Paraguay het feitlik heeltemal gestop. Die afname het uitvoerders van yerba maté en tabak verwoes. Hierdie maatreëls val die hardste op die lede van die voormalige heersende klas van amptenare van die Spaanse of Spaanse afkoms, militêre offisiere, handelaars en hacendados (groot grondeienaars).
Die staat ontwikkel gou inheemse nywerhede in skeepsbou en tekstiele, 'n sentraal beplande en geadministreerde landbousektor, wat meer gediversifiseerd en produktief was as die vorige monokultuur vir uitvoer, en ander vervaardigingsvermoëns. Hierdie ontwikkelings ondersteun Francia se beleid oor ekonomiese selfvoorsiening.
Doelgerig op die Kerk Edit
Een van die spesiale doelwitte van Francia was die Rooms -Katolieke Kerk, wat die Spaanse heerskappy noodsaaklik ondersteun het deur die leer van die 'goddelike reg van konings' te versprei en die inheemse massas met 'n bedankende fatalisme te besweer oor hul sosiale status en ekonomiese vooruitsigte. In 1824 verbied Francia alle godsdienstige ordes, sluit die enigste kweekskool, 'gesekulariseerde' monnike en priesters deur hulle te dwing om lojaliteit aan die staat af te sweer, skaf die fuero eclesiástico (die voorreg van geestelike immuniteit teen burgerlike howe), beslag gelê op kerklike eiendom en sy finansies ondergeskik gestel aan staatsbeheer.
Die gewone mense het baat by die onderdrukking van die tradisionele elite en uit die uitbreiding van die staat. Francia het grond van die elite en die kerk geneem en dit aan die armes verhuur. Ongeveer 875 gesinne het opstalte ontvang uit die lande van die voormalige kweekskool. Die verskillende boetes en konfiskerings wat op die elite gehef is, het gehelp om belasting vir almal te verminder. Gevolglik het Francia se aanvalle op die elite en sy staatsosialistiese beleid weinig volksweerstand uitgelok. Die boetes, onteienings en konfiskering van eiendom wat deur buiteland gehou is, het daartoe gelei dat die staat vinnig die grootste grondeienaar van die land geword het en uiteindelik veertig veeteeltplase bedryf het. Hierdie plase was bestuur deur weermagpersoneel en was so suksesvol dat oortollige diere aan die kleinboere weggegee is.
Francia, 'n uiters spaarsaam en eerlike man, het die staatskas verlaat met ten minste twee keer soveel geld as toe hy sy amp beklee het, insluitend 36 500 pesos van sy onbestede salaris, wat gelykstaande is aan 'n paar jaar se salaris.
Die grootste prestasie van Francia, die behoud van die onafhanklikheid van Paraguay, was direk die gevolg van 'n nie-intervensionistiese buitelandse beleid. Aangaande Argentinië as 'n moontlike bedreiging vir Paraguay, het hy sy buitelandse beleid na Brasilië verskuif deur vinnig die Brasiliaanse onafhanklikheid in 1822 te erken. Hierdie stap het egter geen spesiale gunste tot gevolg gehad vir die Brasiliane uit Francia nie, wat ook op goeie, indien beperkte, voorwaardes was. met Juan Manuel Rosas, die Argentynse goewerneur. Francia het burgeroorlog voorkom en sy rol as diktator verseker toe hy sy interne vyande van hul vriende in Buenos Aires afgesny het. Ten spyte van sy 'isolationistiese' beleid, het Francia 'n winsgewende, maar noukeurige toesig gehou oor invoer-uitvoer-handel met albei lande om belangrike buitelandse goedere, veral wapens, te bekom.
Al hierdie politieke en ekonomiese ontwikkelings plaas Paraguay op die pad van onafhanklike nasie, maar die land se ongetwyfelde vordering gedurende die jare van die Franciata het plaasgevind as gevolg van volledige onderwerping aan die testament van Francia. El Supremo het elke aspek van die Paraguayaanse openbare lewe persoonlik beheer. Geen besluit op staatsvlak, hoe gering ook al, kon sonder sy goedkeuring geneem word nie. Al die prestasies van Paraguay gedurende hierdie tydperk, insluitend die bestaan ​​daarvan as 'n nasie, is byna geheel en al aan Francia toegeskryf.
Carlos Antonio López, 1841–62 Redigeer
Na Francia se dood op 20 September 1840 het 'n politieke verwarring ontstaan, want El Supremo, nou El Difunto (die Dooie), het geen opvolger agtergelaat nie. Na 'n paar dae het 'n junta onder leiding van Manuel Antonio Ortiz na vore gekom, 'n paar politieke gevangenes bevry, die sekretaris van Francia, Polycarpo Patiño, gearresteer en hom gou as ondoeltreffend bewys tydens die regering. Op 22 Januarie 1841 word Ortiz omvergewerp deur Juan José Medina wat op 9 Februarie omvergewerp is in 'n staatsgreep onder leiding van Mariano Roque Alonzo.
Alonzo het nie gesag gehad om te regeer nie, en op 14 Maart 1841 is die tweemanskonsulaat van die vroeë onafhanklikheidstyd herskep. Buiten Alonzo het Carlos Antonio López nou as medekonsul geregeer. Hierdie tweede konsulaat duur tot 13 Maart 1844, toe die kongres Lopez die president van die Republiek genoem het, 'n pos wat hy beklee het tot sy dood in 1862.
Terwyl hy 'n sterk politieke en ekonomiese greep op die land behou het, en ondanks al sy tekortkominge, het Lopez hom beywer vir die versterking van Paraguay se onafhanklikheid.
López, 'n prokureur, was een van die mees opgeleide mans in die land. Alhoewel López se regering soortgelyk was aan die stelsel van Francia, was sy voorkoms, styl en beleid anders. Francia het homself voorgestel as die eerste burger van 'n revolusionêre staat, terwyl López die almagtige staat gebruik het om homself en sy gesin te verryk. In teenstelling met maer Francia, was López vetsugtig (volgens 'n "groot vloedgolf van menslike vlees", volgens een getuie). López was 'n despoot wat 'n dinastie wou stig en Paraguay bestuur soos 'n persoonlike regering. López het gou die grootste grondeienaar en veeboer in die land geword en 'n fortuin versamel, wat hy aangevul het met winste uit die staat se monopolie op die yerba maté -handel.
Ten spyte van sy hebsug, het Paraguay voorspoedig gebly El Excelentísimo (die beste een), soos López bekend gestaan ​​het. Onder López het die bevolking van Paraguay toegeneem van ongeveer 220,000 in 1840 tot ongeveer 400,000 in 1860.
Gedurende sy ampstermyn het López die nasionale verdediging verbeter, die oorblyfsels van die reducciones, het ekonomiese ontwikkeling gestimuleer en probeer om die betrekkinge met die buiteland te versterk. Hy het ook probeer om die bedreiging van die inheemse stamme in die Chaco te verminder. Paraguay het groot vordering gemaak in die onderwys. Toe López sy amp beklee, het Asunción slegs een laerskool gehad. Tydens López se bewind is meer as 400 skole vir 25 000 laerskoolstudente gebou, en die staat het sekondêre onderwys weer ingestel. López se ontwikkelingsplanne vir opvoeding vorder moeilik, omdat Francia die land van die opgevoede elite gesuiwer het, waaronder onderwysers.
López het die beperkings op buitelandse betrekkinge verslap, uitvoere verhoog, buitelandse dokters, ingenieurs en beleggers genooi om hulle in Paraguay te vestig en betaal vir studente om in die buiteland te studeer. In 1853 stuur hy sy seun Francisco Solano na Europa om gewere te koop. López was bekommerd oor die moontlikheid van 'n oorlog met Brasilië of Argentinië, en daarom het hy 'n leër van 18,000 soldate geskep met 'n reserwe van 46,000, op daardie stadium die grootste leër in Suid -Amerika. 
'Terwyl Britse en ander buitelandse tegnici die land binnegestroom het, sou hulle byna heeltemal besig wees met die oprigting van 'n militêr -industriële kompleks, en die grootste projek van die era was 'n groot, uitgestrekte vesting Humaitá, die' Sevastopol van die Amerika '. " 
Verskeie snelweë en 'n telegraaf wat Asuncion met Humaitá verbind, is gebou. 'N Britse firma het in 1858 begin met die bou van 'n spoorlyn van Asunción na Paraguarí, een van die eerste in Suid -Amerika. Op 22 September 1861 is die sentrale treinstasie in Asunción geopen. Buitelandse kenners het gehelp om 'n ysterfabriek by Ybycuí en 'n groot wapenkamer te bou.
Ondanks sy oënskynlike liberalisme, was Antonio López 'n diktator wat Paraguayane nie meer vryheid gegee het om die regering teë te staan ​​as wat hulle onder Francia gehad het nie. Die kongres het sy marionet geword, en die mense het afstand gedoen van hul politieke regte, 'n situasie vervat in die Grondwet van 1844, wat alle mag in López se hande geplaas het.
Slawerny het sedert die vroeë koloniale dae in Paraguay bestaan. Setlaars het slawe as huishoudelike werkers laat werk, maar was oor die algemeen toegeeflik oor hulle slawerny. Die toestande het egter versleg na 1700, met die invoer van ongeveer 50 000 Afrikaanse slawe wat as landbouwerkers gebruik kon word. Onder Francia het die staat ongeveer 1 000 slawe bekom toe hy eiendom van die elite gekonfiskeer het. López het hierdie slawe nie bevry nie; hy het die wet van die vrye baarmoeder van 1842 uitgevaardig, wat die slawehandel beëindig het en gewaarborg het dat die kinders van slawe op vyf en twintigjarige ouderdom vry sou wees. Die nuwe wet het slegs die slawe -bevolking laat toeneem en slawepryse verlaag namate die slawe se geboortesyfers gestyg het.
Ten spyte daarvan de facto onafhanklik sedert 1811 en nadat hy in 1813 'n Republiek uitgeroep het, het Paraguay formeel eers op 25 November 1842 onafhanklikheid verklaar en in 1844 'n nuwe Grondwet aanvaar wat die Grondwet van 1813 vervang het.  Op grond hiervan het Paraguay amptelike internasionale erkenning begin kry.
Buitelandse betrekkinge het begin toeneem onder López, wat Paraguay se tradisionele wantroue teenoor die omliggende state behou het, maar steeds nie die diplomatieke vaardighede van Francia gehad het nie. Aanvanklik was López bang vir 'n aanval deur die Buenos Aires -diktator Rosas. Met Brasiliaanse aanmoediging het López Francia se beleid van neutraliteit laat vaar en begin inmeng in die Argentynse politiek. Met die slagspreuk "Onafhanklikheid of dood" verklaar López in 1845 oorlog teen Rosas om te ondersteun wat uiteindelik 'n onsuksesvolle opstand in die Argentynse provinsie Corrientes was. Alhoewel Brittanje en Frankryk hom verhinder het om teen Paraguay te beweeg, het Rosas 'n handelsverbod op Paraguayaanse goedere ingestel.
Nadat Rosas in 1852 geval het, het López 'n verdrag met Buenos Aires onderteken wat Paraguay se onafhanklikheid erken het, hoewel die porteños dit nooit bekragtig het nie. In dieselfde jaar onderteken López verdrae van vriendskap, handel en navigasie met Frankryk en die Verenigde State. Op 1 Oktober 1853 het die Amerikaanse oorlogskip USS Water heks het op besoek gekom in Asunción.
Die toenemende spanning met verskeie lande, waaronder die Verenigde State, kenmerk egter die tweede helfte van López se bewind. In 1858 stuur die Verenigde State 'n flotielie na die waters van Paraguay in 'n suksesvolle aksie om vergoeding te eis vir 'n Amerikaanse matroos wat drie jaar tevore vermoor is toe USS Water heks het die waters van Paraguay binnegekom ondanks die verbod van Lopez. 
López het sy beleid van neutraliteit roekeloos laat vaar sonder om te bepaal waar sy getrouheid lê. Hy het kontroversies en grensgeskille met Brasilië en Argentinië laat smeul. Die twee streeksreuse het die onafhanklikheid van Paraguay verdra, deels omdat Paraguay die ekspansionistiese neigings van beide teenstanders nagegaan het. Albei was tevrede as die ander nie die sake van Paraguay kon oorheers nie. Terselfdertyd sou 'n Paraguay wat beide Brasilië en Argentinië teenstrydig was, hierdie lande 'n rede gee om te verenig.
Francisco Solano López, 1862–70 Wysig
Francisco Solano López, gebore in 1827, het die tweede en laaste heerser van die López -dinastie geword. Na die dood van sy vader het die Paraguayaanse kongres hom op 16 Oktober 1862 tot president verkies. Solano López het sy mag na sy vader se dood in 1862 gekonsolideer deur 'n paar honderd kritici en toekomstige hervormers stil te hou deur gevangenisstraf.
Die regering het steeds beheer oor alle uitvoere uitgeoefen. Die uitvoer van yerba mate en waardevolle houtprodukte handhaaf die handelsbalans tussen Paraguay en die buitewêreld.  Die Paraguayaanse regering was uiters proteksionisties, het nooit lenings uit die buiteland aanvaar nie en hoë tariewe teen die invoer van buitelandse produkte gehef. Hierdie proteksionisme het die samelewing selfonderhoudend gemaak. Dit het ook die skuld van Argentinië en Brasilië vermy.
Solano López het 'n bederfde kinderjare gehad, sy pa het hom grootgemaak om sy mantel te beërwe en op agtienjarige ouderdom van hom 'n brigadier -generaal gemaak. Sy reis na Europa om wapens in 1853 te koop, was waarskynlik die belangrikste ervaring van sy lewe. In Parys bewonder Solano López die vakkuns en pretensies van die Franse ryk Napoleon III. Hy het verlief geraak op 'n Ierse vrou, Elisa Alicia Lynch, vir wie hy sy minnaar gemaak het. "La Lynch", soos sy in Paraguay bekend geword het, was 'n sterk wil, sjarmante, geestige, intelligente vrou wat 'n persoon van groot invloed geword het. Lynch se Paryse maniere het haar gou 'n trendsetter gemaak in die Paraguayaanse hoofstad, en sy het vyande gemaak net so vinnig as wat sy vriende gemaak het. Lynch het vir Solano López vyf seuns gebaar, hoewel die twee nooit getroud is nie. Sy het die grootste grondeienaar in Paraguay geword nadat Solano López tydens die oorlog die grootste deel van Paraguay en gedeeltes van Brasilië in haar naam oorgeplaas het. Sy begrawe Solano López met haar eie hande na die laaste geveg in 1870 en sterf 'n paar jaar later in Europa sonder geld.
Waarnemers het sterk verskil oor Solano López. George Thompson, 'n Engelse ingenieur wat vir die jonger López gewerk het (hy het hom tydens die Paraguayaanse oorlog as 'n Paraguayaanse offisier onderskei en later 'n boek oor sy ervaring geskryf), noem hom ''n monster sonder parallel'. Solano López se optrede het hom tereggestel op sulke aanklagte. In die eerste plek het die wanberekeninge en ambisies van Solano López Paraguay in 'n oorlog gedompel met Argentinië, Brasilië en Uruguay. Die oorlog het gelei tot die dood van die helfte van Paraguay se bevolking en het die land amper van die kaart verwyder. Tydens die oorlog beveel Solano López die teregstelling van sy eie broers en laat sy ma en susters martel toe hy daarvan verdink dat hulle hom teëstaan. Duisende ander, insluitend Paraguay se dapperste soldate en generaals, het ook na hul dood gesterf voordat hulle groepe afgedank het of op bevel van Solano López stukkend gekap is. Ander beskou Solano López as 'n paranoïese grootman, 'n man wat die 'Napoleon van Suid -Amerika' wou wees, wat bereid was om sy land tot ondergang te bring en sy landgenote tot bedelaars in sy ydele soeke na glorie.
Simpatieke Paraguayaanse nasionaliste en buitelandse revisionistiese historici het Solano López egter uitgebeeld as 'n patriot wat Argentynse en Brasiliaanse ontwerpe in Paraguay tot sy laaste asem weerstaan ​​het. Hulle het hom uitgebeeld as 'n tragiese figuur wat vasgevang was in 'n web van Argentynse en Brasiliaanse dubbelsinnigheid wat die nasie gemobiliseer het om sy vyande af te weer, en hulle heroïese weerhou het vir vyf bloedige, gruwelike jare totdat Paraguay uiteindelik oorval en neergesak is. Sedert die dertigerjare het Paraguayane Solano López as die grootste held van die land beskou.  [ aanhaling nodig ]
Solano López het die Brasiliaanse ingryping in September 1864 in Uruguay akkuraat beoordeel as 'n bedreiging vir Uruguay, maar ook vir Paraguay. Hy was ook korrek in sy aanname dat nie Brasilië of Argentinië baie aandag aan Paraguay se belange gegee het toe hulle hul beleid opgestel het nie. Hy was duidelik dat die behoud van die onafhanklikheid van Uruguay van kardinale belang was vir Paraguay se toekoms as 'n nasie. In ooreenstemming met sy planne om 'n Paraguayaanse 'derde mag' tussen Argentinië en Brasilië te begin, het Solano López die land tot Uruguay se hulp verbind.
Vroeg in 1864 het López Brasilië gewaarsku teen ingryping in die interne konflik van Uruguay. Desondanks het Brasilië Uruguay in Oktober 1864 binnegeval. Op 12 November 1864 het Lopez beveel dat 'n Brasiliaanse oorlogskip in die Paraguayaanse territoriale waters beslag gelê moet word. López het dit gevolg met 'n inval in die Mato Grosso -provinsie in Brasilië, in Maart 1865, 'n aksie wat een van die min suksesse van Paraguay tydens die oorlog was.
Toe Argentinië die versoek van Solano López om toestemming vir sy weermag om die Argentynse gebied oor te steek om die Brasiliaanse provinsie Río Grande do Sul aan te val, weier, het Solano López self 'n marskalk verklaar en 'n oorlog teen Argentinië begin.
Hierdie inval het die weg gebaan vir die ondertekening van die Verdrag van die Triple Alliance deur Argentinië, Brasilië en Uruguay in Mei 1865. Ingevolge die verdrag het hierdie nasies belowe om die regering van Solano López te vernietig.
Paraguay was nie voorbereid op 'n groot oorlog nie. Sy leër van 30 000 man was die magtigste in Latyns-Amerika, maar die krag daarvan was illusies omdat dit nie opgeleide leierskap, 'n betroubare bron van wapens en voldoende reserwes gehad het nie. Paraguay het nie die industriële basis om wapens wat in die geveg verloor is, te vervang nie, en die Argentynse-Brasiliaanse alliansie het verhinder dat Solano López wapens uit die buiteland kon ontvang.
Die bevolking van Paraguay was slegs ongeveer 450 000 in 1865, 'n syfer laer as die aantal mense in die Brasiliaanse nasionale garde, en heeltemal verdwerg deur die Geallieerde bevolking van 11 miljoen. Selfs nadat hy elke bekwame man, insluitend kinders so jonk as tien, ingeroep het en vroue gedwing het om alle nie-militêre arbeid te verrig, kon Solano López steeds nie 'n so groot leër as sy vyande kry nie.
Afgesien van 'n paar oorwinnings in Paraguay aan die noordfront, was die oorlog 'n ramp. Die kerneenhede van die Paraguayaanse leër het Corrientes bereik in April 1865. Teen Julie is meer as die helfte van Paraguay se 30.000 man se invalmag doodgemaak of gevange geneem saam met die beste handwapens en artillerie van die weermag. Teen 1867 het Paraguay 60 000 mans verloor as gevolg van ongevalle, siektes of gevangenes, en nog 60 000 soldate - slawe en kinders - is tot diens geroep.
Na Oktober 1865 verander López sy oorlogsplanne van offensief na defensief. Op 22 September 1866, tydens die Slag van Curupayty, het Paraguayane die Geallieerde leër 'n groot nederlaag toegedien en tot November 1867 was daar 'n relatiewe stilte in die gevegte.
In Februarie 1868 seil twee Brasiliaanse oorlogskepe die Paraguayrivier op en veroorsaak paniek in Asunción. Op 24 Februarie het hulle die hawe van Asunción binnegegaan, die stad beskut en vertrek sonder om dit te probeer vang. Gedurende hierdie tyd was López nie in Asunción nie en het hy al die verdedigingsaksies wat sy regering onderneem het, insluitend sy vise-president en broers, as 'n reuse sameswering teen sy heerskappy beskou. In sy basis in San Fernando het López 'n golf van marteling en teregstellings teen die vermeende samesweerders gereël.  Baie slagoffers is doodgemaak om ammunisie te bespaar. Die lyke is in massagrafte gestort.
Die vyandigheid van Solano López strek selfs tot die Amerikaanse ambassadeur in Paraguay, Charles Ames Washburn. Slegs die tydige aankoms van die Amerikaanse geweerboot Wesp het die diplomaat van arrestasie gered. López het egter 'n goeie verhouding met die nuwe Amerikaanse ambassadeur -generaal Martin T. McMahon.
Teen die einde van 1868 het die Paraguayaanse weermag tot 'n paar duisend soldate (baie van hulle kinders en vroue) gekrimp wat selfmoordmoed getoon het. Kavallerie -eenhede het te voet gewerk weens 'n gebrek aan perde. Vlootinfanteriebataljonne wat slegs met kapstokke gewapen was, het Brasiliaanse ysterklere aangeval. 'Oorwin of sterf' het aan die orde van die dag geword. 
Gedurende Desember het die Geallieerdes voortgegaan om die oorblywende verset te vernietig en op 1 Januarie 1869 het hulle Asunción binnegegaan. Solano López het nog veertien maande lank in die noordelike oerwoude gehou totdat hy uiteindelik in die geveg gesterf het.
1870 was die laagste punt in die geskiedenis van Paraguay. Honderdduisende Paraguayane is dood. Paraguay, arm en prakties vernietig, moes 'n lang besetting deur buitelandse troepe verduur en groot stukke gebied aan Brasilië en Argentinië afstaan.
Die geallieerde besetting van Asunción in 1869 het die oorwinnaars in direkte beheer oor die sake van Paraguay geplaas. Terwyl Bolivia en Argentinië hul aansprake op die Gran Chaco ingedruk het, het Argentinië (met die Machaín-Irigoyen-verdrag) en Brasilië (met die Loizaga-Cotegipe-verdrag) 154 000 vierkante kilometer Paraguayaanse gebied ingesluk.
Brasilië het die grootste deel van die gevegte gedra, met miskien 150 000 dood en 65 000 gewondes. Dit het 200 miljoen dollar bestee, en sy troepe vorm die grootste besettingsleër in die land, waardeur Brasilië Argentinië in beheer van die land tydelik oorskadu het. Skerp meningsverskille tussen die twee moondhede het die Geallieerde besetting tot 1876 verleng.
Verwoes deur oorlog, pes, hongersnood en onbetaalde buitelandse skadeloosstellings, was Paraguay op die punt om te verbrokkel in 1870. Sy vrugbare grond en die land se algehele agterstand het dit gehelp om te oorleef. Die meestal plattelandse bevolking van Paraguay het bly voortbestaan ​​soos dit al eeue lank gebeur het, en onder moeilike omstandighede 'n karige bestaan ​​uitgewerk.
Die eienaarskap van die Paraguayaanse ekonomie het vinnig oorgegaan op buitelandse spekulante en avonturiers wat hulle vinnig wou benut van die chaos en korrupsie. Die Paraguayaanse ekonomie, wat tot dan toe meestal in staatsbesit was, is ontmantel en geprivatiseer en word oorheers deur Argentynse en Europese ondernemings.
Tydens die presidentskap van Juan Bautista Gill (1874–77), nadat die Machaín-Irigoyen-verdrag onderteken is, het die besetende Brasiliaanse troepe die land uiteindelik in die middel van die somer van 1876 verlaat.
Die na-oorlogse politieke vakuum is aanvanklik oorheers deur oorlewendes van die anti-López Paraguayaanse legioen. Hierdie groep ballinge, gebaseer in Buenos Aires, het Solano López as 'n mal tiran beskou en tydens die oorlog aan die Geallieerde kant geveg. Hierdie groep het in 1869 'n voorlopige regering opgestel, hoofsaaklik onder Brasiliaanse beskerming, en onderteken die vredesooreenkomste van 1870, wat Paraguay se onafhanklikheid en gratis riviervaart verseker het. 'N Nuwe Grondwet is ook in dieselfde jaar afgekondig, maar dit was ondoeltreffend as gevolg van die vreemde oorsprong van sy liberale, demokratiese beginsels.
Die legioenêrs was vlugtelinge en ballinge wat uit Francia se tyd dateer het. Hulle teenkanting teen tirannie was opreg, en hulle trek na demokratiese ideologieë. Om terug te kom na agtergeblewe, arm, xenofobiese Paraguay uit die kosmopolitiese, welvarende Buenos Aires, was 'n groot skok vir die Legionnaires. Omdat hulle geglo het dat meer vryheid die siektes van Paraguay sou genees, het hulle slawerny afgeskaf en 'n konstitusionele regering gestig sodra hulle aan bewind gekom het. Hulle het die nuwe regering gebaseer op die standaard klassieke liberale voorskrifte van vrye onderneming, vrye verkiesings en vrye handel.
Die Legionnaires het egter nie meer ondervinding in die beginsels van republieke as ander Paraguayane nie. Die grondwet van 1870 het vinnig irrelevant geword. Die politiek het in factionalisme ontaard, en cronyisme en intrige het die oorhand gekry. Presidente het nog steeds soos diktators opgetree, verkiesings het nie vry gebly nie en die Legionnaires was binne minder as 'n dekade buite beheer.
Vrye verkiesings was 'n verrassende, en nie heeltemal welkome, innovasie vir gewone Paraguayane, wat hulself altyd verbind het met 'n patron (weldoener) vir veiligheid en beskerming. Terselfdertyd was Argentinië en Brasilië nie tevrede om Paraguay met 'n werklik vry politieke stelsel te verlaat nie. Benigno Ferreira, hoof van die pro-Argentynse milisie, verskyn vir 'n kort rukkie de facto diktator tot sy omverwerping deur Bernardino Caballero met Brasiliaanse hulp in 1874. Ferreira keer later terug om die liberale opstand van 1904, wat die Colorados verdryf het, te lei. Ferreira het toe tussen 1906 en 1908 as president gedien.
Voorlopige regering, 1869–70 Edit
Met Solano López op die vlug, het die land 'n regering ontbreek. Pedro II stuur sy minister van buitelandse sake, José Paranhos, na Asunción waar hy op 20 Februarie 1869 aankom en begin met konsultasies met die plaaslike politici. Op 31 Maart is 'n petisie onderteken deur 335 vooraanstaande burgers wat die Geallieerdes om 'n voorlopige regering vra. Dit is gevolg deur onderhandelinge tussen die geallieerde lande wat 'n paar meer omstrede punte van die Verdrag van die Drie-Alliansie opsy gesit het, en op 11 Junie is 'n ooreenkoms met Paraguayaanse opposisie aangegaan dat 'n voorlopige regering van drie man ingestel sal word. Op 22 Julie het 'n Nasionale Vergadering in die National Theatre vergader en 'n Junta Nacional van 21 mans, wat toe 'n vyfman-komitee gekies het om drie mans vir die voorlopige regering te kies. Hulle het Carlos Loizaga, Juan Francisco Decoud en José Díaz de Bedoya gekies. Decoud was onaanvaarbaar vir Paranhos, wat hom deur Cirilo Antonio Rivarola laat vervang het. Die regering is uiteindelik op 15 Augustus geïnstalleer, maar was slegs 'n front vir die voortgesette Geallieerde besetting. 
Die voorlopige regering het bestaan ​​uit:
President van die Raad, kolonel Carlos Loizaga.
Cirilo Antonio Rivarola, sekretaris van binnelandse sake.
Sekretaris van die tesourie, José Díaz de Bedoya. 
Na die dood van López het die voorlopige regering op 6 Maart 1870 'n proklamasie uitgevaardig waarin hy beloof het om politieke vryhede te ondersteun, om die handel te beskerm en om immigrasie te bevorder, maar die voorlopige regering het nie gehou nie. In Mei 1870 bedank José Díaz de Bedoya en op 31 Augustus 1870 bedank Carlos Loizaga ook. Die oorblywende lid Antonio Rivarola is daarna onthef van sy pligte deur die Nasionale Vergadering wat 'n voorlopige presidensie ingestel het waarvoor Facundo Machaín verkies is. Hy het die pos op 31 Augustus 1870 aangeneem, maar die volgende dag is hy omvergewerp deur 'n staatsgreep wat Rivarola aan die bewind herstel het.
Na-oorlogse politieke konflikte Redigeer
Die politiek van die eerste dekade na die oorlog is sterk beïnvloed deur diep persoonlike konflikte tussen López-lojaliste en hul meer liberale teenstanders, maar die steun van verskillende politici deur Argentinië en Brasilië was net so belangrik. Uiteindelik het die deur Brasilië gesteunde politici gewen en die heerskappy van die Colorado-party gevestig.
Nadat Cirilo Antonio Rivarola in Desember 1871 uit die presidentskap moes bedank, kom Salvador Jovellanos aan bewind, gesteun deur generaal Benigno Ferreira. Jovellanos was 'n toevallige president, en nadat hy in 1873 en 1874 herhaaldelike opstande van López -lojaliste ondervind het, het eers Ferreira en daarna Jovellanos in ballingskap gevlug. Generaal Bernardino Caballero was die mag agter die troon tydens die ampstermyne van president Juan Bautista Gill, wat in 1877 vermoor is, en sy politieke mentor, president Cándido Bareiro, wat in 1880 aan 'n beroerte gesterf het. van die tweepartstelsel, wat tot die Liberale revolusie van 1904 een van die invloedrykste politici was.
Die tydperk van partypolitiek in Paraguay kon in alle erns begin. Die ontruiming van buitelandse magte het egter nie die einde van buitelandse invloed beteken nie. Sowel Brasilië as Argentinië was diep betrokke in Paraguay as gevolg van hul bande met Paraguay se mededingende politieke magte. Die politieke wedywering tussen toekomstige liberale en Colorados het reeds in 1869 begin voordat die oorlog verby was, toe die terme begin het Azules (Blues) en Colorados (Reds) verskyn die eerste keer.
Die oorblywende López -lojaliste het vergader rondom Cándido Bareiro, wat op 31 Maart 1869 die Republikeinse Unie -klub wat vroeg in 1870 die Club del Pueblo en na 17 Februarie 1878, Club Libertad en wat hul koerant gepubliseer het La Voz del Pueblo. Die Bareiro -faksie was ook bekend as lopiztas vanweë hul lojaliteit teenoor die geheue van president López en dit was gekant teen die Decoud -faksie wat hul mededinger gevestig het Club del Pueblo (na 23 Maart 1870 het die Gran Club del Pueblo).
Op 26 Junie 1869 stig die Decoud -faksie hul Club del Pueblo, onder leiding van Facundo Machaín, en op 1 Oktober 1869 begin hulle die koerant uitgee La Regeneración. Hulle mededingers, López -lojaliste, het gevestig Club Unión met Cayo Miltos as president. So begin die twee strome wat uiteindelik tot die Liberale en Colorado -partye gelei het. 
In die dekade na die oorlog weerspieël die belangrikste politieke konflikte in Paraguay die skeuring tussen Liberal en Colorado, terwyl Legionnaires teen Lopiztas (ex-volgelinge van Solano López) stry om mag, terwyl Brasilië en Argentinië op die agtergrond maneuver. Die Legionnaires het die Lopiztas as reaksionarisse beskou. Die Lopiztas beskuldig die Legionnaires as verraaiers en buitelandse marionette. Baie mense het voortdurend van politieke kant verander. Politieke en finansiële opportunisme het hierdie era gekenmerk, nie ideologiese suiwerheid nie.
Die Liberale en Colorado -partye is amptelik gestig in 1887. Beide partye het voormalige ondersteuners van López en veterane van die Paraguayaanse legioen in hul geledere. Die liberale party is verdeel burgerlikes (burgerlikes) en radikale (radikale) faksies, terwyl Colorados verdeel is caballeristas (ondersteuners van president Bernardino Caballero) en egusquicistas (ondersteuners van president Juan Bautista Egusquiza). 
Die National Republican Association-Colorado Party (Asociación Nacional Republicana-Partido Colorado) oorheers die politieke lewe van Paraguay vanaf die middel van die 1880's totdat die liberale dit in 1904 omverwerp het. die belangrikste politieke mag in Paraguay, en die opkoms van die Argentynse invloed.
Die eerste Colorado -era Edit
Cándido Bareiro, die voormalige handelsagent van López in Europa, keer in 1869 terug na Paraguay en rondom hom groei 'n groep López -lojaliste, waaronder Bernardino Caballero en Patricio Escobar, maar ook López -teenstanders, waaronder Juan Bautista Gill, wat uiteindelik tot die presidentskap verkies is. Nadat president Juan Bautista Gill in 1877 vermoor is, het Caballero sy mag as leërbevelvoerder gebruik om Bareiro se verkiesing as president in 1878 te waarborg. Toe Bareiro in 1880 aan 'n beroerte sterf, het Caballero die mag oorgeneem tydens 'n bloedlose staatsgreep en oorheers die meeste van die politiek in Paraguay gedurende die grootste deel van die volgende twee dekades, hetsy as president of deur sy mag in die weermag. Sy toetreding tot mag is opvallend omdat hy politieke stabiliteit gebring het, die Colorado Party in 1887 gestig het om die keuse van presidente en die verspreiding van buit te reguleer en 'n proses van ekonomiese heropbou begin het.
In 1878 het die internasionale kommissie onder leiding van die Amerikaanse president Rutherford B. Hayes aan Paraguay die omstrede Chaco -gebied tussen die Río Verde en Río Pilcomayo toegeken. Ter ere van hom is die departement Presidente Hayes gestig.
Regerings onder leiding van twee voormalige offisiere uit die López-era, Bernardino Caballero (1880–86) en Patricio Escobar (1886–90), het 'n ernstiger nasionale rekonstruksie begin. 'N Algemene politieke amnestie is afgekondig en opposisie in die parlement toegelaat. National University is gestig in 1889. 'n Sensus in 1886–87 toon 'n bevolking van 329.645. Om dit te verbeter, is buitelandse immigrasie aangemoedig. 
Ondanks hul beweerde bewondering vir Francia, het die Colorados die unieke stelsel van staatssosialisme van Francia afgebreek. Die Colorados was desperaat vir kontant weens die groot skuld wat in die vroeë naoorlogse tydperk in Londen aangegaan is, maar het nie 'n bron van fondse gehad nie, behalwe deur die verkoop van die staat se groot besittings, wat meer as 95% van Paraguay se totale grond beslaan. Die regering van Caballero het 'n groot deel van hierdie grond in groot erwe aan buitelanders verkoop. Terwyl Colorado -politici die winste ingesamel het en self groot grondeienaars geword het, moes boerderyplakkers wat al generasies lank op die grond boer, ontruim en in baie gevalle emigreer. Teen 1900 het nege en sewentig mense die helfte van die land se grond besit.
Alhoewel die liberale dieselfde grondverkoopbeleid bepleit het, het die ongewildheid van die verkope en bewyse van deurdringende korrupsie in die regering 'n geweldige oproep van die opposisie veroorsaak. Liberale het bitter vyande geword van die verkoop van grond, veral nadat Caballero die verkiesing van 1886 opgestel het om 'n oorwinning vir generaal Patricio Escobar te verseker. Oud-legioenen, idealistiese hervormers en voormalige Lopiztas het in Julie 1887 aangesluit om die Centro Democrático (Demokratiese Sentrum), 'n voorloper van die liberale party, om vrye verkiesings te eis, 'n einde aan grondverkope, burgerlike beheer oor die weermag en 'n skoon regering. Caballero het saam met sy hoofadviseur, José Segundo Decoud, en Escobar gereageer deur 'n maand later die Colorado -party te stig en sodoende die stelsel van twee partye te formaliseer. Beide partye het interne verdeeldheid en baie min ideologie het hulle geskei, sodat Colorado en Liberale lede van kant kon verander wanneer dit voordelig was. Terwyl die Colorados hul monopolie op mag en buit versterk het, het Liberaliste gevra vir hervorming.
Frustrasie het 'n afgebroke liberale opstand in 1891 veroorsaak wat in 1894 verander het, toe minister van oorlog, generaal Juan Bautista Egusquiza, Caballero se gekose president, Juan Gualberto González, omverwerp. Egusquiza het staatmakers in Colorado geskrik deur die mag met die liberale te deel, 'n stap wat beide partye verdeel het. Ex-Legionnaire Ferreira saam met die cívico (burgerlike) vleuel van die liberale het by die regering van Egusquiza aangesluit, wat in 1898 sy amp verlaat het om 'n burger, Emilio Aceval, president te word. Liberaal radikale (radikale) wat gekant was teen kompromieë met hul vyande in Colorado, het die nuwe reëling geboikot. Caballero, wat ook die alliansie boikot, was van plan om die burgerlike heerskappy omver te werp en het daarin geslaag toe kolonel Juan Antonio Escurra die mag in 1902 oorgeneem het. Hierdie oorwinning was egter die laaste van Caballero. In 1904 het die ou nemesis van Caballero, generaal Benigno Ferreira, met die steun van cívicos, radikale, en egusquistas, uit Argentinië binnegeval. Na vier maande se gevegte het Escurra op 12 Desember 1904 die Pact van Pilcomayo aan boord van 'n Argentynse geweerboot onderteken en die mag aan die Liberale oorgegee.
Die Liberale Revolusie van Augustus 1904 het as 'n volksbeweging begin, maar Liberale bewind het vinnig ontaard in faksie -stryery, militêre staatsgrepe en burgeroorloë. Politieke onstabiliteit was uiterste in die liberale era, waarin een en twintig regerings binne ses en dertig jaar plaasgevind het. Gedurende die tydperk 1904 tot 1922 het Paraguay vyftien presidente gehad.
Revolusie van 1904 Redigeer
Die rewolusie van 1904 is in Buenos Aires gereël deur ballinge in Paraguay onder leiding van Manuel J. Duarte wat in die Argentynse vloot gedien het. Rebelle het 'n handelsskip van Paraguay gebruik Sajonia, wie se kaptein 'n liberale ondersteuner was. Op 4 Augustus 1904 neem rebelle beheer oor die skip in die hawe van Buenos Aires. Die skip het later aan boord gegaan deur liberale soldate wat duisende gewere, masjiengewere en klein artilleriegewere aan boord gebring het. 
Nadat hy van hierdie skip geleer het, verklaar president Juan Antonio Escurra op 8 Augustus 'n belegerstatus. Die Paraguayaanse leër het destyds ongeveer 1500 gehad en geen werklike vloot nie, so 'n ander handelsskip, Villa Rica, is vir militêre doeleindes gebruik en gestuur Sajonia. Beide skepe het op 11 Augustus naby die stad Pilar ontmoet en baie vinnig Villa Rica is gesink en 28 staatsseelaars is dood. Rebelle het toe die skip verlaat en vir die volgende vyf maande 'n oorlog met die regering voortgesit. Die gevegte eindig op 12 Desember 1904, toe Escurra bedank het in 'n ooreenkoms wat die Brasiliaanse diplomaat Brasílio Itiberê da Cunha, die Pilcomayo -verdrag, bedank het en 'n tydelike president, Juan Bautista Gaona, van die Liberale party op 19 Desember 1904 beëdig is. November 1906 is die ou Liberale held, generaal Benigno Ferreira, tot president verkies. 
Teen 1908 het die Liberaal radikale het generaal Ferreira en die cívicos. Die liberale het Caballero se leër ontbind toe hulle aan bewind gekom het en 'n heeltemal nuwe een gereël. Tog het die weermagbevelvoerder, kolonel Albino Jara, in 1910 sterk genoeg gevoel om 'n staatsgreep teen president Manuel Gondra te bewerkstellig. Die staatsgreep van Jara het teruggekeer toe dit 'n anargistiese periode van twee jaar begin het waarin elke groot politieke groep minstens een keer die mag oorgeneem het en tot die burgeroorlog van 1912 gelei het. radikale weer uit Argentinië binnegeval, en toe die charismatiese Eduardo Schaerer president word, keer Gondra terug as minister van oorlog om die weermag weer te reorganiseer. Schaerer het die eerste president geword sedert Egusquiza sy termyn van vier jaar voltooi het.
Die nuwe politieke kalmte is egter verpletter toe die radikale verdeel in Schaerer- en Gondra -faksies. Gondra het die presidentsverkiesing in 1920 gewen, maar die schaereristas het sy mag ondermyn en hom gedwing om te bedank. 'N Volskaalse burgeroorlog van 1922–23 tussen die faksies het in Mei 1922 uitgebreek en het veertien maande geduur. Die gondristas klop die schaereristas beslissend en tot 1936 aan bewind gehou.
Laissez-faire Die liberale beleid het 'n handjievol toegelaat hacendados om byna feodale beheer oor die platteland uit te oefen, terwyl kleinboere geen grond gehad het nie en buitelandse belange Paraguay se ekonomiese lotgevalle gemanipuleer het. Die liberale was, net soos die Colorados, 'n diep gefaksionaliseerde politieke oligargie. Sosiale toestande - altyd marginaal in Paraguay - het tydens die Groot Depressie van die dertigerjare versleg. Die land het duidelik hervormings nodig in werksomstandighede, openbare dienste en onderwys.
Paraguay se geskil met Bolivia oor die Chaco, 'n stryd wat dekades lank aan die gang was, het die liberale uiteindelik ontspoor. Oorloë en swak diplomasie het die vestiging van grense tussen die twee lande tydens die eeu na onafhanklikheid verhinder. Alhoewel Paraguay die Chaco gehou het so lank as wat iemand kan onthou, het die land min gedoen om die gebied te ontwikkel. Afgesien van verspreide Mennonitiese kolonies en nomadiese Indiese stamme, het daar min mense gewoon. Bolivia se aanspraak op die Chaco het dringender geword nadat dit sy seeskus (die Atacama -streek) tydens die 1879–84 Oorlog van die Stille Oseaan aan Chili verloor het. Bolivia, sonder enige uitlaat na die see, wou die Chaco absorbeer en sy gebied uitbrei tot by die Paraguay -rivier om 'n rivierhawe te verkry. Boonop het die ekonomiese potensiaal van die Chaco die Boliviane aangegryp. Daar is olie in die 1920's deur Standard Oil ontdek, en mense het gewonder of daar 'n enorme poel olie onder die hele gebied lê.
Die Chaco -uitgawe Edit
Terwyl Paraguayane gedurende die twintigerjare besig was om onder mekaar te veg, het Boliviane 'n reeks forte in die Paraguayaanse Chaco gevestig. Daarbenewens het hulle wapens van Duitsland gekoop en Duitse militêre offisiere aangestel om hul magte op te lei en te lei. Frustrasie in Paraguay met liberale passie het in 1928 aan die gang gekom toe die Boliviaanse weermag 'n fort aan die Paraguay -rivier gevestig het, genaamd Fortín Vanguardia. In Desember van daardie jaar het die Paraguayaanse majoor (later kolonel) Rafael Franco sake in sy eie hande geneem, 'n verrassingsaanval op die fort gelei en daarin geslaag om dit te vernietig. Die roete Boliviane het vinnig gereageer deur twee paraguayaanse forte in beslag te neem. Beide kante het gemobiliseer, maar die liberale regering was onvoorbereid op oorlog, en het ingestem tot die vernederende toestand om Fortín Vanguardia vir die Boliviane te herbou. Die liberale regering het ook kritiek ontlok toe dit Franco, toe 'n nasionale held, genoop het om uit die weermag te tree.
Terwyl diplomate uit Argentinië, die Verenigde State en die Volkebond vrugtelose 'versoeningsgesprekke' gevoer het, het kolonel José Félix Estigarribia, paraguay se adjunk -weermagbevelvoerder, sy troepe vroeg in 1931 beveel om teen Boliviaanse posisies in aksie te tree. Intussen het nasionalistiese oproerigheid onder leiding van die National Independent League (Liga Nacional Independiente) toegeneem. Die Liga, wat in 1928 gestig is deur 'n groep intellektuele, het 'n nuwe era in die nasionale lewe gesoek wat 'n groot politieke en sosiale wedergeboorte sou beleef. Sy aanhangers bepleit 'n 'nuwe demokrasie' wat, volgens hulle gehoop, die land sou bevry van klein partydige belange en buitelandse aantasting. Die Bond, 'n mengsel van uiteenlopende ideologieë en belange, weerspieël 'n ware gewilde wens vir sosiale verandering. Toe regeringstroepe in Oktober 1931 op 'n skare Liga -studente wat teen die regeringspaleis betoog het, afvuur, het die liberale administrasie van president José Guggiari die geringe legitimiteit verloor wat dit behou het. Die studente en soldate van die stygende "New Paraguay" -beweging (wat korrupte partypolitiek wou wegvee en nasionalistiese en sosialistiese hervormings wou instel) sou die liberale daarna altyd moreel as bankrot beskou. [ aanhaling nodig ]
Die oorlog en die liberale ondergang Redigeer
Toe die oorlog uiteindelik amptelik in Julie 1932 uitbreek, was die Boliviane vol vertroue dat hulle vinnig sou wen. Hulle land was ryker en bevolker as Paraguay, en hul gewapende magte was groter, het 'n beter offisierkorps en was goed opgelei en goed toegerus. Hierdie voordele was vinnig irrelevant in die lig van die paraguayaanse ywer om hul vaderland te verdedig. Die hoogs gemotiveerde Paraguayane het die geografie van die Chaco beter geken as die Boliviane en het maklik Boliviaanse lyne binnegedring, buiteposte omsingel en voorrade gevang. In teenstelling hiermee is Indiërs uit die Boliviaanse hoë plato -gebied, bekend as die Altiplano, in die Boliviaanse weermag gedwing, het hulle geen werklike belangstelling in die oorlog gehad nie en kon hulle nie aanpas by die warm Chaco -klimaat nie. Boonop het lang toevoerlyne, swak paaie en swak logistiek die Boliviaanse veldtog belemmer. Die Paraguayane was meer verenig as die Boliviane, ten minste aanvanklik, aangesien president Eusebio Ayala en kolonel (later maarskalk) Estigarribia goed saamgewerk het.
Na die Paraguayaanse oorwinning in Desember 1933 op Campo Via, het Bolivia op die punt gestaan ​​om oor te gee. Op daardie oomblik het president Ayala egter ingestem tot 'n wapenstilstand. Sy besluit is in Asunción met bespotting begroet. In plaas daarvan om die oorlog te beëindig met 'n vinnige oorwinning wat hul politieke vooruitsigte moontlik 'n hupstoot kon gee, het die liberale 'n wapenstilstand onderteken wat die Boliviane kon laat hergroepeer. Die oorlog het tot Julie 1935 voortgeduur. Hoewel die liberale Paraguay se besetting van byna al die betwiste gebiede suksesvol gelei het en die oorlog gewen het toe die laaste wapenstilstand in werking getree het, was hulle polities klaar.
Op baie maniere was die Chaco -oorlog 'n katalisator om die politieke opposisie te verenig met werkers en kleinboere wat die grondstowwe vir 'n sosiale revolusie voorsien het. Na die wapenstilstand van 1935 is duisende soldate huis toe gestuur en die gewone leër verlaat om die frontlinies te patrolleer. Die soldate wat die gevare en beproewings van die slagveld gedeel het, was baie ontsteld oor die onbevoegdheid en onbekwaamheid wat hulle geglo het die Liberale het bewys dat hulle nie die land op oorlog voorberei het nie. Hierdie soldate was getuie van die ellendige toestand van die Paraguayaanse weermag en is in baie gevalle gedwing om die vyand wat slegs met kapmes was, in die gesig te staar. Na wat hulle deurgemaak het, het partydige politieke verskille irrelevant gelyk. Die regering het die weermag beledig deur in 1936 te weier om pensioene vir oorlogsveterane vir gestremdes te finansier terwyl hy 1 500 goue pesos per jaar aan Estigarribia toegeken het. Kolonel Franco, wat sedert 1932 weer aktief was, het die fokus van die nasionalistiese rebelle binne en buite die weermag geword. Die laaste vonk tot rebellie het gekom toe Franco verban is omdat hy Ayala gekritiseer het. Op 17 Februarie 1936 daal eenhede van die weermag op die Presidensiële Paleis af en dwing Ayala om te bedank, en beëindig twee en dertig jaar van Liberale bewind.
Die Februarie -rewolusie Edit
Die rewolusie van Februarie 1936 het politici van die Liberale Party wat die oorlog gewen het, omvergewerp. Die soldate, veterane, studente en ander wat in opstand gekom het, het eintlik gevoel dat die oorwinning gekom het ondanks die liberale regering. Met die belofte van 'n nasionale en sosiale revolusie, beset hulle Asunción en bring kolonel Rafael Franco aan bewind.
Gedurende sy 18 maande van bestaan ​​het die Franco -regering getoon dat dit ernstig is oor sosiale geregtigheid deur meer as 200 000 hektaar grond te onteien en dit aan 10 000 boeregesinne te versprei. Boonop het die nuwe regering werkers die reg om te staak gewaarborg en 'n werkdag van agt uur ingestel.
Miskien is die regering se blywendste bydrae [ volgens wie? ] die nasionale bewussyn beïnvloed. In 'n gebaar wat bereken is om die geskiedenis te herskryf en sewe dekades van nasionale skaamte uit te wis, verklaar Franco Francisco Solano López 'n nasionale held 'sonder 'n presedent', want hy het buitelandse bedreigings opgedaag en 'n span na Cerro Corá gestuur om sy ongemerkte graf. Sy oorskot, saam met die van sy vader, is begrawe in die National Pantheon of the Heroes. 'N Monument vir hom is op die hoogste heuwel van Asunción opgerig.
Ondanks die gewilde entoesiasme wat die Februarie -rewolusie begroet het, het Franco se regering nie 'n duidelike program gehad nie. In 'n teken van die tye oefen Franco sy spellingbindende oratorium in Mussolini-styl vanaf 'n balkon. Maar toe hy sy duidelik fascisties-klinkende dekreetwet nr. 152 publiseer waarin 'n "totalitêre transformasie" soortgelyk aan dié in Europa beloof word, het protesoptredes ontstaan. Die jeugdige, idealistiese elemente wat bymekaar gekom het om die Febrerista -beweging tot stand te bring, was eintlik 'n hodgepodge van teenstrydige politieke neigings en sosiale teenoorgesteldes, en Franco was gou in groot politieke moeilikheid. Franco se kabinet weerspieël byna elke denkbare skakering van andersdenkende politieke opinie, en het sosialiste, fascistiese simpatiseerders, nasionaliste, Colorados en Liberaal ingesluit cívicos.
'N Nuwe party regime -ondersteuners, die Revolutionary National Union (Unión Nacional Revolucionaria), is in November 1936 gestig. basis. Uiteindelik het Franco sy algemene steun verloor omdat hy nie sy beloftes aan die armes gestand gedoen het nie. Hy durf nie die eiendomme van buitelandse grondeienaars, wat meestal Argentyne was, onteien nie. Boonop het die liberale, wat nog steeds invloedryke steun in die weermag gehad het, voortdurend geroer vir Franco se omverwerping. Toe Franco Paraguayaanse troepe beveel om die gevorderde posisies in die Chaco wat hulle sedert die wapenstilstand van 1935 beklee het, te laat vaar, het die leër in Augustus 1937 in opstand gekom en die liberale aan bewind teruggekeer.
Die weermag was egter nie eensgesind oor die Febreristas nie. Verskeie staatsgrepe het president Félix Paiva (die voormalige dekaan van die regsgeleerdheid aan die Nasionale Universiteit) daaraan herinner dat hoewel die Februarie -rewolusie buite werking was, dit nog lank nie dood was nie. Mense wat vermoed het dat die liberale niks uit hul ampstermyn geleer het nie, het spoedig bewyse: 'n vredesverdrag wat op 21 Julie 1938 met Bolivia onderteken is, bepaal die laaste grense agter die Paraguayaanse gevegslyne.
In 1939 het die liberale politici, wat erken het dat hulle iemand met 'n nasionale status en gewildheid moes kies om president te wees as hulle die mag wil behou, op 19 Maart 1939 generaal José Félix Estigarribia as hul kandidaat gekies. Hierdie held van die oorlog in Chaco was 'n spesiale gesant na die Verenigde State, en op 13 Junie onderteken Estigarribia en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordell Hull, die Export-Import Bank-lening van US $ 3,5 miljoen.  Dit het die Amerikaanse invloed sterk toegeneem in die land waar Nazi -simpatie algemeen voorkom. Op 15 Augustus 1939 aanvaar hy die presidentskap en besef hy vinnig dat hy baie van die idees van die Februarie -rewolusie sal moet voortsit om politieke anargie te vermy. Hy het 'n grondhervormingsprogram begin wat 'n klein stuk grond aan elke Paraguayaanse gesin beloof het. Hy het die Universiteit heropen, geldelike en munisipale hervormings geïmplementeer, die begroting gebalanseer, die openbare skuld gefinansier, die kapitaal van die Sentrale Bank van Paraguay vergroot en planne opgestel om snelweë en openbare werke te bou met die lening van die Verenigde State.
Estigarribia het skerp kritiek gekry van die konserwatiewe Katolieke intellektuele en hul koerant El Tiempo sowel as linkses febrerista studente -aktiviste aan die universiteit. Nadat demonstrasies teen die regering in Asunción uitgebreek het, het die weermag hulle onderdruk en Katolieke en febrerista leiers. Dit het daartoe gelei dat die steun van Colorado vir Estigarribia onttrek is, en 'n poging tot 'n staatsgreep op 14 Februarie 1940 het in die militêre basis van Campo Grande uitgebreek. 
Op dieselfde dag het Estigarribia voorgestel om 'n tydelike diktatuur tot stand te bring. Hierdie voorstel verdeel die liberale partyleierskap, van wie baie hierdie idee ondersteun het, en op 18 Februarie 1940 stig hy 'n tydelike diktatorskap, verwerp die Grondwet van 1870 en beloof 'n nuwe Grondwet.
Op 10 Julie is die projek van die nuwe Grondwet gepubliseer en op 4 Augustus 1940 in die referendum goedgekeur. Die nuwe grondwet was gebaseer op die outoritêre grondwet van Estado Novo in 1937 en het 'n korporativistiese staat gestig. Die Grondwet van 1940 beloof 'n 'sterk, maar nie despotiese' president nie en 'n nuwe staat wat magtig is om sosiale en ekonomiese probleme direk te hanteer. Maar deur die bevoegdheid van die uitvoerende gesag sterk uit te brei, het dit die openlike diktatorskap gewettig. Dit het die magte van die presidensie aansienlik uitgebrei, die ondervoorsitterschap uitgeskakel, 'n eenkamer-parlement geskep en die staat se mag oor individuele en eiendomsreg verhoog. Dit het die weermag ook die plig gegee om die Grondwet te beskerm, en sodoende 'n rol in die politiek gegee. 
Die era van die New Liberals, soos die ondersteuners van Estigarribia genoem is, het op 7 September 1940 skielik tot 'n einde gekom toe die president en sy vrou in 'n vliegtuigongeluk gesterf het. In die hoop om hul beheer oor die regering te handhaaf deur 'n meer onderdanige militêre man, het die ou -liberale ministers en weermagleierskap besluit oor die oorlogsminister Higinio Moríñigo as tydelike president totdat nuwe verkiesings oor twee maande gehou kon word.
Die oënskynlik geniale Moríñigo was vinnig 'n uitgeslape politikus met sy eie gedagtes, en die liberale ministers bedank op 30 September toe hulle besef dat hulle nie hul wil aan hom kan afdwing nie. Nadat hy die naby-diktatoriale magte van Estigarribia geërf het deur die nuwe grondwet van 1940, het Moríñigo vinnig verbied febreristas en liberale en het die spraak en individuele vryhede drasties ingekort.
Morínigo, 'n nie-party-diktator sonder 'n groot aantal ondersteuners, het polities oorleef-ondanks baie komplotte teen hom-vanweë sy skerp hantering van 'n invloedryke groep jong militêre offisiere wat sleutelposisies beklee het.
Die geallieerde oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog het Moríñigo onder druk geplaas om sy regime te liberaliseer in 1946. Paraguay het 'n kort tydperk van openheid beleef toe hy die beperkings op vrye spraak verslap, politieke ballinge laat terugkeer en 'n koalisieregering saam met liberale en febreristas. Moríñigo se bedoelings om uit te tree was egter onduidelik, en hy het volgehou de facto bondgenootskap met die hardlopers van die Colorado Party en hul regses Guión Rojo (Red Banner) paramilitêre groep onder leiding van Juan Natalico Gonzalez, wat die opposisie teëgestaan ​​en geterroriseer het. Die gevolg was 'n mislukte staatsgreep in Desember 1946 en 'n volskaalse burgeroorlog het in Maart 1947 uitgebreek. Onder leiding van die ballingskap-diktator Rafael Franco was die revolusionêre 'n onwaarskynlike koalisie van febreristas, Liberale en kommuniste, verenig slegs in hul begeerte om Moríñigo omver te werp.
Die Colorados het Moríñigo gehelp om die opstand te verpletter, maar die man wat Moríñigo se regering gered het tydens belangrike veldslae, was die bevelvoerder van die General Brúgez Artillery Regiment, luitenant -kolonel Alfredo Stroessner. Toe 'n opstand by die Asunción Navy Yard 'n strategiese werkersklasbuurt in rebellehande plaas, het Stroessner se regiment hierdie gebied vinnig in puin gelê. Toe rebellegeweerbote dreig om van Argentinië af op te jaag om die hoofstad te onderwerp, het Stroessner se magte woedend geveg en hulle vernietig.
Teen die einde van die opstand in Augustus 1948 het die Colorado Party, wat sedert 1904 sonder krag was, byna totale beheer in Paraguay. Die gevegte het die politiek vereenvoudig deur alle ander partye uit te skakel en die grootte van die weermag te verminder. Aangesien 90% van die offisierkorps by die rebelle aangesluit het, kon minder individue nou meeding om mag.
Die Colorados is egter in mededingende faksies verdeel. Die harde lyn guioniste, onder leiding van die vurige regse nasionalistiese skrywer en uitgewer Juan Natalicio González, was gekant teen demokratiese gebruike. Die gematigde demokraties, onder leiding van Federico Chávez, het vrye verkiesings en 'n magsdeling-ooreenkoms met die ander partye voorgestaan.
Met die steun van Moríñigo, gebruik González syne Guión Rojo paramilitêr om te intimideer demokraties en kry sy party se presidensiële benoeming. Hy het onbestrede opgedaag tydens die lang beloofde verkiesings van 1948. Omdat hy vermoed het dat Moríñigo nie die mag sou afstaan ​​aan González nie, het 'n groep Colorado -militêre offisiere, waaronder Stroessner, Moríñigo op 3 Junie 1948 uit sy amp verwyder. Na 'n kort presidentskap het González by Moríñigo in ballingskap aangesluit en Chavez het op 10 September 1949 die presidentskap aangeneem.
Moríñigo het die orde gehandhaaf deur individuele vryhede ernstig te beperk, maar as gevolg hiervan het hy 'n politieke vakuum geskep. Toe hy probeer om dit met die Colorado -party te vul, het hy die party in twee verdeel, en geen van die partye kon homself aan die bewind vestig sonder hulp van die weermag nie. Die totstandkoming van eenparty-heerskappy en -orde ten koste van politieke vryheid en aanvaarding van die weermag se rol as die finale politieke arbiter, het voorwaardes geskep vir die ontstaan ​​van die regime van Stroessner.
Binne 'n paar dekades het die Paraguayaanse politiek tot 'n volle sirkel gekom. Die Chaco -oorlog het die Februarie -rewolusie veroorsaak, wat die einde van die liberale bewind aandui en 'n herleefde Paraguayaanse nasionalisme ingelui het wat die diktatoriese verlede van die López -era vereer het. Die gevolg was die Grondwet van 1940, wat byna-diktatoriale magte aan die presidensie terugbesorg het, wat die liberale weggeneem het. Toe 'n kort flirt met veelparty-demokrasie tot die burgeroorlog gelei het, het die Colorado-party, getrou aan die geheue van López, weer Paraguay bestuur. Intussen het die invloed van die gewapende magte in die binnelandse politiek dramaties toegeneem, aangesien geen Paraguayaanse regering sedert die Chaco -oorlog die mag gehad het sonder sy toestemming nie.
As een van die min offisiere wat getrou gebly het aan Moríñigo, het Stroessner 'n formidabele speler geword sodra hy die hoër klasse van die gewapende magte betree het. Op 4 Mei 1954 beveel Alfredo Stroessner sy troepe in aksie teen die regering van Federico Chávez. Heftige verset deur die polisie het byna vyftig dood gelaat.
Die finansiering van Brasilië van die Itaipú-dam van $ 19 miljard aan die Paraná-rivier tussen Paraguay en Brasilië het verreikende gevolge vir Paraguay gehad, maar dit het geen finansiele bydrae tot die bou nie, maar sy samewerking, insluitend omstrede toegewings rakende eienaarskap van die bouperseel en die tariewe waarvoor Paraguay ingestem het om sy deel van die elektrisiteit te verkoop, was noodsaaklik. Itaipú het die ekonomie van Paraguay 'n nuwe bron van rykdom gegee. Die konstruksie het 'n geweldige ekonomiese oplewing opgelewer, aangesien duisende Paraguayane wat nog nooit 'n gewone werk gehad het nie, aan die enorme dam gaan werk het. Vanaf 1973 (met die bouwerk) tot 1982 (toe dit geëindig het) het die bruto binnelandse produk jaarliks ​​meer as 8% gegroei, dubbel die koers vir die vorige dekade en hoër as die groeikoerse in die meeste ander Latyns -Amerikaanse lande. Die verdienste van buitelandse valuta uit elektrisiteitsverkope na Brasilië het die hoogte ingeskiet, en die nuut aangestelde Paraguayaanse arbeidsmag het die binnelandse vraag gestimuleer, wat 'n vinnige uitbreiding in die landbousektor teweeggebring het. 
Behalwe die finansiële steun wat hy van die Verenigde State ontvang het-wat sy anti-kommunistiese stryd gesteun het-is sy regime gekenmerk deur korrupsie en die verdeling van gunste onder wat bekend staan ​​as "die trilogie": die regering, die Colorado Party en die gewapende magte. Smokkelary - geografies begunstig deur die ligging van Paraguay tussen Brasilië, Argentinië en Bolivia - het een van die belangrikste inkomstebronne geword. Van alkohol en dwelms tot motors en eksotiese diere. Sommige skat dat die hoeveelheid smokkel drie keer die amptelike uitvoersyfer was. En Stroessner gebruik 'n deel van die geld, sowel as stukke groot infrastruktuurwerke en die aflewering van grond, om die lojaliteit van sy offisiere te koop, van wie baie groot fortuine en groot landgoed versamel het. 
Die konsentrasie van rykdom en grond in die hande van 'n paar het Paraguay die mees ongelyke land op die planeet gemaak. Humanitêre organisasies soos Oxfam en Amnesty International het aan die kaak gestel dat dit steeds een van die hoogste grondkonsentrasies in Latyns -Amerika het. Volgens Oxfam besit 1,6% van die bevolking 80% van die grond. En volgens Oxfam is stronisme direk verantwoordelik: tussen 1954 en 1989 is ongeveer 8 miljoen hektaar onreëlmatig onder magsvriende versprei, sê hy. Dit is 'n derde van die bewerkbare grond. 
Op 3 Februarie 1989 word Stroessner omvergewerp tydens 'n militêre staatsgreep onder leiding van sy naaste mede -generaal Andrés Rodríguez. Hy het in ballingskap gegaan in Brasilië, waar hy in 2006 gesterf het. Ten tyde van sy dood was Stroessner die verweerder in verskeie menseregte -sake in Paraguay. President Rodríguez het politieke, regs- en ekonomiese hervormings ingestel en 'n toenadering met die internasionale gemeenskap begin. . In die munisipale verkiesing van 1991 het opposisiekandidate verskeie groot stedelike sentra gewen, waaronder Asunción.
Die grondwet van Junie 1992 het 'n demokratiese regeringstelsel tot stand gebring en die beskerming van fundamentele regte dramaties verbeter. In Mei 1993 is die kandidaat van die Colorado -party, Juan Carlos Wasmosy, verkies tot die eerste burgerlike president van Paraguay in bykans 40 jaar in wat internasionale waarnemers regverdige en vrye verkiesings beskou het. [ aanhaling nodig ] Die nuut verkose meerderheids-opposisie-kongres het vinnig sy onafhanklikheid van die uitvoerende gesag getoon deur wetgewing op te skort wat deur die vorige in Colorado oorheersde kongres uitgevaardig is.Met die steun van die Verenigde State, die Organisasie van Amerikaanse State en ander lande in die streek, het die Paraguayaanse mense 'n poging van April 1996 deur die destydse leërhoof -generaal Lino Oviedo om president Wasmosy te verdryf, verwerp en 'n belangrike stap geneem om die Paraguayaanse Republiek te versterk. [ aanhaling nodig ]
Oviedo het tydens die verkiesing in 1998 die kandidaat vir president in Colorado geword, maar toe die hooggeregshof van Paraguay in April sy skuldigbevinding bekragtig het op aanklagte wat verband hou met die staatsgreeppoging van 1996, kon hy nie die kandidaat stel nie en het hy in aanhouding gebly. Sy voormalige bestuurslid, Raúl Cubas, word die kandidaat van die Colorado -party en word in Mei verkies in verkiesings wat deur internasionale waarnemers as vry en regverdig beskou word. [ aanhaling nodig ] Een van Cubas se eerste dade nadat hy in Augustus sy amp aangeneem het, was om die vonnis van Oviedo te versag en hom uit die bevalling vry te laat. In Desember 1998 het die hooggeregshof in Paraguay hierdie optrede ongrondwetlik verklaar. Nadat hy twee maande lank vertraag het, het Cubas in Februarie 1999 die Hooggeregshof openlik getart en geweier om Oviedo terug te keer tronk toe. In hierdie gespanne atmosfeer het die moord op vise-president en die jare lange Oviedo-mededinger Luis María Argaña op 23 Maart 1999 daartoe gelei dat die Kamer van Deputate Cubas die volgende dag aangekla het. [ aanhaling nodig ] Die moord op 26 Maart op agt studente-demonstrasies teen die regering, wat algemeen aanvaar word deur Oviedo-ondersteuners, het dit duidelik gemaak dat die Senaat op 29 Maart sou stem om Cubas te verwyder en dat Cubas op 28 Maart bedank het. [ aanhaling nodig ] Ondanks die vrees dat die weermag nie die regering sou toelaat nie, is die president van die Senaat, Luis González Macchi, 'n teenstander van Cubas, daardie dag ingesweer as president. Cubas vertrek die volgende dag na Brasilië en het sedertdien asiel gekry. Oviedo het dieselfde dag gevlug, eers na Argentinië, daarna na Brasilië. In Desember 2001 verwerp Brasilië Paraguay se versoekskrif om Oviedo uit te lewer om tereg te staan ​​weens die sluipmoord in Maart 1999 en die voorval "Marzo Paraguayo".
González Macchi het kabinetsposisies in sy regering aan senior verteenwoordigers van al drie politieke partye aangebied in 'n poging om 'n koalisieregering te stig. Terwyl die Liberale Party in Februarie 2000 uit die regering onttrek het, het die Gonzalez Macchi -regering 'n konsensus onder die partye bereik oor baie omstrede kwessies, waaronder ekonomiese hervorming. [ aanhaling nodig ] Liberaal Julio César Franco het die verkiesing in Augustus 2000 gewen om die vakante pos as president te beklee. In Augustus 2001 het die laerhuis van die kongres 'n mosie oorweeg, maar dit het nie goedgekeur nie om González Macchi te beskuldig weens beweerde korrupsie en ondoeltreffende regering. In 2003 is Nicanor Duarte verkies en ingesweer as president.
Op 1 Augustus 2004 het 'n supermark in Asunción afgebrand, byna 400 mense dood en honderde beseer. 
Op 1 Julie 2005 het die Verenigde State na bewering troepe en vliegtuie na die groot militêre vliegveld van Mariscal Estigarribia ontplooi as deel van 'n poging om die beheer oor strategiese belange in die Latyns -Amerikaanse gebied, veral in Bolivia, uit te brei. 'N Militêre opleidingsooreenkoms met Asunción, wat Amerikaanse soldate immuniteit gee, het kommer veroorsaak nadat mediaberigte aanvanklik berig het dat 'n basis wat 20 000 Amerikaanse soldate huisves in Mariscal Estigarribia binne 200 km van Argentinië en Bolivia, en 300 km van Brasilië, naby 'n lughawe wat groot vliegtuie kan ontvang (B-52, C-130 Hercules, ens.) wat die Paraguayaanse lugmag nie het nie. Huidiglik, [ wanneer? ] word nie meer as 400 Amerikaanse troepe verwag nie.  
Die regerings van Paraguay en die Verenigde State het daarna verklaar dat die gebruik van 'n lughawe (Dr Luís María Argaña International)  'n oordragpunt was vir 'n paar soldate tegelyk in Paraguay. Volgens die Clarín Argentynse koerant, die Amerikaanse militêre basis is strategies vanweë die ligging naby die Drie Frontera tussen Paraguay, Brasilië en Argentinië, die nabyheid van die Guarani -waterdraer en uiteindelik sy nabyheid aan Bolivia (minder as 200 km) op dieselfde oomblik as wat Washington se vergrootglas op die Altiplano en wys na die Venezolaanse Hugo Chávez as die aanstichter van die onstabiliteit in die streek "(El Clarín ), met 'n duidelike verwysing na die Boliviaanse gasoorlog. [ aanhaling nodig ]
Vir die algemene verkiesing in 2008 was die Colorado Party weer 'n gunsteling. Hierdie keer was die kandidaat egter nie 'n interne teenstander van die president en selfverklaarde hervormer nie, soos in die twee vorige verkiesings, maar minister van onderwys Blanca Ovelar, die eerste vrou wat as kandidaat vir 'n groot party in die geskiedenis van Paraguay verskyn het. Na sestig jaar van eenparty-bewind deur die Colorados, het die kiesers hierdie keer 'n nie-politikus gekies, die voormalige Rooms-Katolieke biskop Fernando Lugo, 'n jarelange volgeling van die omstrede Bevrydingsteologie, maar gesteun deur die sentrum-regse Liberale Party, die Colorados 'tradisionele teenstanders. 
Die uittredende president Nicanor Duarte het besin oor die nederlaag en het die oomblik as die eerste keer in die geskiedenis van sy land beskou dat 'n regering op ordelike en vreedsame wyse die mag aan opposisiemagte oorgedra het. Lugo is op 15 Augustus 2008 beëdig en in 2012 aangekla. 
In 2013 is Horacio Cartes tot president verkies.  Cartes wou die grondwet wysig om voorsiening te maak vir herverkiesings in die presidensie, maar wydverspreide protesoptredes het hom verhinder om sy doel te verwesenlik (sien: Paraguayaanse krisis 2017). In Augustus 2018 sweer Mario Abdo Benítez as sy opvolger nadat hy die presidentsverkiesing van 2018 gewen het. Beide president Mario Abdo Benitez en sy voorganger Horacio Cortes verteenwoordig die konserwatiewe en regse Colorado-party. 
^William E. Barrett (1952), Woman on Horseback: The Story of Francisco Lopez en Elisa Lynch, hersiene uitgawe, herdruk, n.d., New York: Curtis Books, "Voorwoord", p. 5.
^ abcdefg Sacks, Richard S. "Die jong kolonie". In Hanratty en Meditz.
^ abcdefg Sacks, Richard S. "Vroeë ontdekkingsreisigers en veroweraars". In Hanratty en Meditz.
^ By die graf van die opblaasvark bladsy 122
^ Hebblethwaite, Margaret (2010). Paraguay. Bradt reisgidse. bl. 103.
^ abc Sacks, Richard S. "Die swaard van die woord". In Hanratty en Meditz.
Durant, Will Durant, Ariel (1961). Die tydperk van die rede begin . Die verhaal van die beskawing. Simon en Schuster. pp. 250. ISBN978-0671013202. Besoek op 22 April 2006. Paraguay is uitsluitlik gebaseer op hul magte. die voorafgaande paragraaf is gebaseer op bladsye 249–50
"Paraguariae Provinciae Soc. Jesu cum Adiacentibg. Novissima Descriptio" ['n Huidige beskrywing van die Provinsie van die Genootskap van Jesus in Paraguay met naburige gebiede]. Wêreld digitale biblioteek (in Latyn). 1732.
"Las Banderas del Paraguay y su Historia: el Ministerio del Interior cuenta con una Galería". mdi.gov.py. Besoek op 7 Januarie 2017.
^ PJ O'Rourke, Gee oorlog 'n kans, New York: Vintage Books, 1992. Bladsy 47.
^"Carlos Antonio López", Library of Congress Country Studies, Desember 1988. URL verkry 2005-12-30.
"Briewe oor Paraguay". The British and Foreign Review of European Quarterly Journal. Londen: Ridgway. 7: 602. Julie – Oktober 1838. Besoek op 23 Februarie 2016. Een van die opmerklikste van hierdie paar, indien nie die merkwaardigste nie, was die diktator Francia, wat ons sonder enige groot skending van die historiese eerlikheid die Robespierre van Paraguay sou kon noem.
Crespo, Maria Victoria (2007). "Die konsep en politiek van tirannie en diktatuur in die Spaanse Amerikaanse revolusies van 1810". In Palonen, Kari (red.). Herbeskrywings: Jaarboek van politieke denke en konseptuele geskiedenis. 10. Berlyn/Münster: LIT Verlag. bl. 100. ISBN9783825899264. Besoek op 23 Februarie 2016. Uitgelê in die lyn van 'n ekstreme Jacobinisme, eerder as 'n tiran, tree Francia op as 'n suksesvolle, tropiese Robespierre.
Rengger, Johann Rudolph (1827). Die bewind van dokter Joseph Gaspard Roderick de Francia in Paraguay: rekeningkunde van sesjarige verblyf in die Republiek, van Julie 1819-tot Mei 1825. T. Hurst, E. Chance. bl. 45. Besoek op 7 Januarie 2017.
Schweller, R.L. (2006). Onbeantwoorde bedreigings: politieke beperkings op die magsbalans. Princeton Universiteit. bl. 94. ISBN9780691124254. Besoek op 7 Januarie 2017.
"Carlos Antonio López". ensiklopedie.com. Besoek op 7 Januarie 2017.
Leonard, T.M. Coerver, D.M. Perez, L.A. Delpar, H. Harris, W.L. Clayton, L.A. Tulchin, J.S. Smith, J. Fernandez, J.B. Zimnoch, J.M. (2014). Verenigde State - Latyns -Amerikaanse betrekkinge, 1850–1903: Oprigting van 'n verhouding. Universiteit van Alabama Press. bl. 226. ISBN9780817358235. Besoek op 7 Januarie 2017.
Stearns, Peter N. (red.). Ensiklopedie van wêreldgeskiedenis (6de uitgawe). Die Houghton Mifflin Company/Bartleby.com. Bladsy 630
Hanratty, D Menditz, S (1988). "Paraguay - Francisco Solano Lopez". countrystudies.us. Amerikaanse Library of Congress Washington. Besoek op 7 April 2020.
Warren, H.G. Warren, K.F. (2014). Paraguay en die Triple Alliance: Die naoorlogse dekade, 1869-1878. Universiteit van Texas Press. ISBN9781477306994. Besoek op 7 Januarie 2017.
matin, frederick (1870). Die Staatsman se Jaarboek. bl. 546. Besoek op 7 Januarie 2017.
Foster, D.W. (2015). Handbook of Latin American Literature (Routledge Revivals). Taylor & Francis. ISBN9781317518259. Besoek op 7 Januarie 2017.
"La Revolucion Paraguaya van 1904". histarmar.com.ar. Besoek op 7 Januarie 2017.
"6. Paraguay (1904-hede)". uca.edu. Besoek op 7 Januarie 2017.
Mora, F.O. Cooney, J.W. (2010). Paraguay en die Verenigde State: Verre bondgenote. Universiteit van Georgia Pers. bl. 97. ISBN9780820338989. Besoek op 7 Januarie 2017.
Bethell, L. (1991). Die geskiedenis van Cambridge van Latyns -Amerika. Cambridge University Press. bl. 234. ISBN9780521266529. Besoek op 7 Januarie 2017.
^ Richard S. Sacks. "Die Stronato". In Hanratty, Dannin M. & Sandra W. Meditz. Paraguay: 'n landstudie. Library of Congress Federale Navorsingsafdeling (Desember 1988). Hierdie artikel bevat teks uit hierdie bron, wat in die publieke domein is.
"Minstens 300 sterf in ontploffings, brand in Paraguay -supermark - Paraguay | ReliefWeb". reliefweb.int. Besoek op 7 Januarie 2017.
"Amerikaanse militêre bewegings in streeksverhoudinge in Paraguay Rattle". Internasionale Betrekkinge Sentrum. 14 Desember 2005. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Junie 2007. Ontsluit 1 April 2006.
^ abAmerikaanse mariniers het 'n voet in Paraguay gesit, El Clarín, 9 September 2005 (in Spaans)
"World Aero Data: DR LUIS MARIA ARGANA INTL - SGME". worldaerodata.com. Besoek op 7 Januarie 2017.
"¿Quién es Federico Franco, wat is die nuutste president van Paraguayo?" [Wie is Federico Franco, die nuwe president van Paraguay?]. La Nación (in Spaans). 22 Junie 2012. Besoek op 22 Junie 2012.
Werke aangehaal Edit
Hierdie artikel bevat teks uit hierdie bron, wat in die publieke domein is.
Diego was 'n swerwer wat die huis verlaat en jare gelede sy ma se hart gebreek het. Hy was 'n groot arm gesin van Kubaanse afkoms, sy vader was 'n fabriekswerker in Mortenson-Drucker. Hy keer terug na Genua nadat hy gehoor het van die probleme wat sy jonger broer, Raul, ondervind het. Hy het besorgdheid getoon oor sy broer se sukkel met diabetes en 'n nuutgevonde gebrek aan aandag aan detail en verlies aan belangstelling in die universiteit en goeie grade. Sy kommer is in sommige gevalle woedend, want Raul het vir hom gesê dat hy geen reg het om hom te oordeel of te sê wat hy moet doen nie. 'N Vrou met die naam Kara Blast het baie vir hom beteken voordat hy terugkom huis toe, maar sy het die verhouding verbreek. Larry Warton het hom gehelp om 'n goedkoop woonstel te vind, en Nick en Sharon Newman het hom 'n pos by die koffiehuis gegee en ook met die perde by die Newman Ranch gewerk.
Dit lyk asof Diego op die regte tyd op die regte plek was wanneer Sharon 'n vriend nodig het. Keer op keer, toe Sharon in 'n krisis was, was Diego daar vir haar, maar sy bedoelings was altyd die van 'n vriend. Toe verloor Sharon haar baba en gee Nick die skuld, sodat hulle uitmekaar is. Net soos daar hoop was dat hulle weer bymekaar sou kom, het Sharon Nick betrap terwyl hy 'n ander vrou in die kantoor by die koffiehuis soen, en na Diego gaan, maar hy het haar verskeie kere afgewys. Maar een keer te veel, en Diego het toegegee en verlief geraak op 'n behoeftige Sharon, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat Nick 'n verhouding met Grace het, wat sy toevallig deur die stad sien gaan het. In plaas daarvan het Nick Sharon weggeneem op 'n tweede wittebrood, seker dat hulle eers versoen sou wees as hulle alleen was. Versoen hulle wel, maar die skuldige Sharon het dit moeilik gehad om dit te geniet.
Victoria, wat agterdogtig is oor die verhouding tussen Diego en Sharon, het belang gestel in Diego. Maar sy het ten spyte van haar voorneme vir hom geval, en hulle het 'n verhouding begin. Op 'n dag, net toe hulle hul liefde verklaar, erken Sharon haar trou met Diego aan Nick. Nick het dit baie sleg geneem, Diego geslaan, toe vir Grace gebel en haar gekneusde ego in die bed laat kalmeer. Victoria het uitgevind en met Diego geskei. Al die Newmans het dit agtergekom en met Nick of Sharon geskakel toe hulle die kinders vertel dat hulle weer gaan skei. Diego het aan almal wat sou luister, verduidelik dat dit slegs een keer was, dit beteken niks, en hy was nie die aggressor nie. Niemand het hom geglo nie, behalwe Victoria, wat hom vergewe het.
Ongelukkig beteken dit dat sy teen haar gesin se wense moet gaan om by die man te wees wat sy liefgehad het. Sy verhuis uit die plaas, en sy en Diego woon tydelik saam in 'n hotel. Nick het haar ontken, Victor het Diego probeer afbetaal terwyl hy Sharon vertroos het, en Nikki het probeer om almal 'n bietjie ruimte te gee toe sy Sharon nie beledig het vir haar dwaasheid nie. Maar twee boewe slaan Diego, neem die $ 100,000 wat Victor hom gegee het, en Diego word later as 'n John Doe na die hospitaal geneem. Victoria het hom opgespoor. Alhoewel dinge nie goed gelyk het nie, aangesien Diego in 'n ernstige toestand was, het hy herstel. Victoria het daarna uitgesien om saam 'n woonstel te koop, maar Diego was meer geïnteresseerd in wraak teen die ouens wat hom geslaan het. Hy het met behulp van Larry gereël om Victor te dwing om hulle op te stel. Alhoewel die plot meestal werk en die boewe in hegtenis geneem is, het Victoria nie soos die wraakgierige man Diego geword en dit afgebreek nie. Diego val weer op die pad vir onbekende onderdele.
Natuurlike piriet het 'n sterk vermoë om Ni (II) onsuiwerhede te immobiliseer. Die verskille in die oksidasiereaktiwiteit tussen Ni (II)-geabsorbeerde piriete [Py*-Ni (II)] en Ni (II) -struktureel geïnkorporeerde piriete [Py-Ni (II)] word egter steeds nie duidelik verstaan ​​nie. In hierdie studie is Ni (II) -vrye piriet (Py-vry), Py*-Ni (II) en Py-Ni (II) voorberei, en die oksidasiereaktiwiteit daarvan is vergelyk. Ons resultate toon dat Ni (II) suksesvol in die kristallyne struktuur van Py-Ni (II) opgeneem kan word deur strukturele Fe (II) te vervang deur die vorming van swaeldefekte op die oppervlak van Py-Ni (II). Die oksidasiereaktiwiteit van verskillende piriete hang af van hoe Ni (II) in piriet geïmmobiliseer word en volg die volgorde van Py-0.08 & gt Py-0.02 & gt Py-free & gt Py*-Ni (II) [Py-0.02 en Py-0.08 is vernoem volgens die Ni (II): Fe (II) molverhoudings in die uitgangsmateriaal vir die sintese van Py-Ni (II)], wat aandui dat struktureel opgeneemde Ni (II) die oksidasietempo van piriet verhoog, terwyl geadsorbeerde Ni ( II) doen die teenoorgestelde. Verskille in die elektrochemiese eienskappe dui ook aan dat struktureel opgeneemde Ni (II) die elektronoordragspoed by die Py-Ni (II) -oppervlak verhoog, wat die oksidasietempo van piriet verhoog. Variasies in H.2O2 konsentrasies bevestig dat die hoë elektronoordragspoed wat veroorsaak word deur struktureel geïnkorporeerde Ni (II) die reaksietempo tussen opgeloste suurstof en die pirietoppervlak verhoog, wat H produseer2O2 by pH 2,5 en 7,0. Die teenwoordigheid van Fe (III) -S (-II) defekte dra ook aansienlik by tot die produksie van H2O2. Variasies van kumulatiewe ·OH dui aan dat struktureel opgeneem Ni (II) die produksie van ·OH by pH 2,5 en 7,0. Die aansienlik hoër konsentrasies van ·OH as dié van H.2O2 by pH 2,5 dui dit aan ·OH speel 'n belangrike rol in pirietoksidasie onder suur toestand. Die vergelykbare konsentrasies van H2O2 en ·OH by pH 7,0 dui daarop dat H2O2, ·OH, en selfs Fe (IV) gevorm tussen piriet en H2O2 dra by tot pirietoksidasie onder pH-neutrale toestand.
Argitektuur en gedigte
Die tipiese Renaissance man, Michelangelo het tot met sy dood voortgegaan om te beeldhou en te skilder, hoewel hy toenemend aan argitektoniese projekte gewerk het soos hy ouer word: sy werk van 1520 tot 1527 aan die binnekant van die Medici -kapel in Florence het muurontwerpe, vensters en kroonlyste ingesluit. wat ongewoon was in hul ontwerp en het verrassende variasies op klassieke vorme ingebring.
Michelangelo het ook die ikoniese koepel van die Sint -Pietersbasiliek in Rome ontwerp (hoewel die voltooiing daarvan na sy dood gekom het). Onder sy ander meesterwerke is Moses (beeldhouwerk, voltooi 1515) Die laaste oordeel (skildery, voltooi 1534) en Day, Night, Dawn and Dusk (beelde, almal voltooi in 1533).
Py en Cl is beide ligande monodentaat. Daarom is die koördineringsgetal van Pt in beide gevalle 4 en Pt toon in die algemeen +2 oksidasietoestand vir 4 koördinasiegetalle. Weereens is py neutrale ligand terwyl Cl anionies (-1) is. Dus, $ ce <[Pt (py) 4]^2+> $ is positief gelaai en $ ce <[PtCl4]^2-> $ is negatief gelaai. In die IUPAC -nomenklatuur, vir 'n koördinasiekompleks, word die naam van katioon eers geskryf en van anioon aan die einde (katioon of anion kan eenvoudig wees of enige koördinasie -entiteit). Daarom kan die tweede naam wat u gesê het, nie aanvaar word nie.
Nou word die voorvoegsels bis, tris, tetrakis gebruik-
As die naam van die ligand lank of ingewikkeld is (polisillabiese of vermenigvuldigende voorvoegsels is reeds in die naam van die ligand)
In gevalle van organiese ligand.
In alle ander gevalle waar bi, tri, tetra,. skep dubbelsinnigheid, want in daardie geval kan 'n enkele naam meer as een verbinding aandui.
In die geval van py is dit eers 'n organiese ligand, en ondanks dit, as u bi/tri/tetra gebruik, kan dit 'n ander ligand aandui (byvoorbeeld, bipyridien en piridien is twee verskillende ligande). Dus, die voorvoegsel tetrakis sal hier gebruik word.
Wat het gebeur met Phillip Chancellor III op THE YOUNG & amp THE RESTLESS
Daar was 'n paar Phillip Chancellors op THE YOUNG & amp THE RESTLESS, so dit is te verstane as daar verwarring is vir nuwer kykers van die sepie wat nie vertroud is met elkeen nie. Phillip Chancellor III verskyn die eerste keer in 1976 en word gespeel deur kinderakteurs tot 1983. Die karakter word die meeste geïdentifiseer met akteur Thom Bierdz, wat hom van 1986-89 uitgebeeld het, en weer in 2009-11.
Phillip Chancellor III was die kind van Jill Foster en Phillip Chancellor II, hoewel sy pa destyds met Katherine Chancellor getroud was. Alhoewel Jill met Phillip II op sy sterfbed getroud is, het Kay die vakbond ongeldig gemaak, wat beteken dat Jill en haar seun hul erfenis van die kanselier verloor het. Terwyl Jill steeds betrokke raak by verskillende ryk mans, het sy nie veel tyd gehad vir Little Phillip wat meestal deur haar ma, Liz Foster, grootgemaak is nie. Toe Jill met John Abbott trou, is Phillip na 'n Switserse kosskool gestuur.
In 1986 keer Phillip terug na Genua City as 'n tiener met 'n sterk wrok teenoor sy ma omdat hy hom in 'n kosskool gestort het en 'n drankprobleem gehad het. In plaas daarvan om by Jill in te trek, het hy besluit om saam met haar nemesis, Katherine, op die landgoed Chancellor te bly. Jill was woedend toe Kay hom probeer aanneem het en tydens 'n bitter dispuut oor die toesig word al die vuil geheime van die bevrugting en geboorte van Phillip onthul. Katherine het tydelike toesig gekry en Phillip het sy naam wettiglik verander na kanselier. Nina Webster was verlief op Phillip, maar hy val vir Christine "Cricket " Blair. Nadat hy in 'n motorongeluk beland het terwyl hy dronk bestuur het, het Cricket die skuld geneem en Phillip probeer help om op te hou drink. Maar Nina het Phillip dronk gemaak en hom verlei, en toe Cricket die voorstel van Phillip aanvaar, bederf sy dit deur te onthul dat sy swanger was met sy kind! Jill en Katherine het saamgespan om Nina weg te hou van Phillip en was gefrustreerd toe DNS -toetse bewys die kind is syne. Phillip het uiteindelik verlief geraak op en met Nina getrou, maar die druk van werk en ouerskap het hom terug na die bottel gestuur. Op pad huis toe van 'n kantoorpartytjie, het Phillip dronk bestuur en gesterf toe hy met sy motor vasgery het.
Alhoewel die gees van Phillip in 2004 by Katherine verskyn het, is dit in 2009 onthul dat hy eintlik lewe! Katherine onthou dat sy herinneringe aan die vervanging van Jill ' se seun met 'n ander geblokkeer het, wat daartoe gelei het dat almal geglo het dat Cane Ashby 'n tyd lank die ware Phillip Chancellor III was. Maar toe word onthul dat Phillip sy dood verval het en hom in Australië gevestig het waar hy Cane gehuur het om sy plek in te neem. Hy het erken dat hy gay is en die druk het hom so oorweldig dat hy homself wou doodmaak deur met sy motor te bots. Hy het gevoel dat Nina en hul seun beter sou wees sonder hom en dat Cane 'n beter Phillip sou wees as hy.
Phillip ontmoet toe sy seun, Phillip "Chance " Kanselier IV, wat pas uit Irak teruggekeer het, en die twee het stadig 'n verhouding begin vorm. Toe Chance gesteek word, was Phillip bang dat sy seun sou sterf voordat hulle weer kon skakel, en dit het Chance geïnspireer om sy pa te vergewe omdat hy hom verlaat het. Die hart van Phillip was gebreek toe Chance deur Ronan Malloy tydens 'n dwelmbotsing doodgeskiet is, maar gelukkig werk Chance eintlik onder die dekmantel en was dit alles 'n opset. Phillip en Nina was verlig dat hul seun nog gelewe het, maar moes afskeid neem toe hy in die Getuiebeskerming ingegaan het.
In 2011 verhuis Phillip terug na Australië en die volgende jaar verhuis Jill tydelik by hom om haar seun te help herstel na 'n knieoperasie. Kan Phillip ooit weer 'n besoek aan Genoa City maak? Jy weet nooit, so hou aan kyk na Y & ampR!
Phillip Chancellor II is gebore op 19 Junie 1928 as die seun van Phillip Chancellor I en die vader van Phillip Chancellor III.
Phillip Chancellor was op 'n foto wat deur Jill Foster gehou is, terwyl sy vir haar ma, Liz Foster, gesê het dat sy eendag met 'n aantreklike ryk man soos hy gaan trou. Liz was 'n monteerbaanarbeider by Chancellor Industries, en Phillip was uitvoerende hoof. Phillip was getroud met Katherine Chancellor, en hulle het op die luukse Chancellor Estate gewoon. Katherine se voormalige man, Gary Reynolds en Phillip, was kollegas, vriende totdat Gary dood is, toe word Kay en Phillip naby en trou uiteindelik. Na baie jare van 'n liefdevolle huwelik met Phillip, het Katherine 'n alkoholis en 'n groot roker geword en seks met die stalseuns begin hê. Sy blameer dit vir verveling, Phillip se lang ure, haar vervaagde voorkoms en haar vervreemding van haar seun, Brock Reynolds. Phillip het haar probeer oortuig dat sy haarself vernietig, asook hul huwelik. Hy stel voor dat sy iets vind om haar tyd in beslag te neem, anders gaan hy weg.
Kay reageer met 'n selfmoordpoging. Toe het Kay haar arme en onskuldige jong manikure, Jill, liefgehad, en sy het Jill aangestel as haar betaalde metgesel, diensmeisie en haarkapper. Jill het van Kay gehou en was baie ondersteunend in die stryd van Kay met haar ondeugdes. Omtrent hierdie tyd, die verlore seun, het Brock 'n veranderde man teruggekeer huis toe, nou baie godsdienstig en 'n praktiserende advokaat. Selfs Brock kon "The Duchess" nie oortuig om by AA aan te sluit nie. Phillip het aan Jill gesê dat alhoewel hy geweet het dat hy op haar verlief was, hy Kay nooit sou verlaat as sy hom nodig gehad het nie. Kay het gesien hoe hulle hul afskeid omhels en besef dat sy hom verloor, begin na AA gaan en begin met hul gesprekke. Jill voel so skuldig dat sy planne gemaak het om te vertrek. Kay het aangebied om vir universiteitsopleiding te betaal, maar Jill het dit van die hand gewys. Jill het na Phillip gegaan om afskeid te neem, maar hulle het uiteindelik hul liefde volbring met Kay kyk. Kay het gereël dat haar seun Brock, wat deur Jill aangetrokke was, voorstel.
Jill aanvaar, en Brock trou self met hulle. Voordat hulle die huwelik voltrek het, het Jill uitgevind sy is swanger en het dit vir Phillip gesê. Phillip was verheug en het Kay om 'n egskeiding gevra, wat haar terug na die bottel gestuur het. Kay het die papiere in 'n dronk bedwelm onderteken en die eiendomsskikking deurgetrek, want sonder hom wou sy niks hê nie, selfs nie die landgoed nie. Phillip het na die Dominikaanse Republiek gevlieg vir 'n vinnige egskeiding, terwyl Jill die nuus aan Brock gebring het wat ingestem het om uit hul huwelik terug te keer, wat in elk geval nie wettig was nie. By die terugkeer van Phillip word hy op die lughawe ontmoet deur Kay, wat aangebied het om hom huis toe te ry. Kay het 'n laaste poging aangewend om Phillip te oortuig om van mening te verander oor hul huwelik. Maar toe hy haar afdraai, tref sy die versneller terwyl sy 'n kromme afrond, en die motor seil van 'n krans af. Kay het ernstige beserings opgedoen, en Phillip was in 'n kritieke toestand. Jill sweef by sy bed. Phillip het die hospitaalkapelaan gevra om met hulle te trou, en kort daarna is Phillip dood.
So begin die lewenslange vete tussen Jill en Kay - Jill beskuldig Kay van moord op haar ware liefde, en Kay beskuldig Jill daarvan dat sy haar gesteel het! Kay besluit, ter nagedagtenis van Phillip, om vir altyd op die wa te gaan. Jill het 'n seun gebaar, wat sy 'Phillip Robert Chancellor III' genoem het. Katherine het probeer om hom vir 'n miljoen dollar by Jill te koop, maar in plaas daarvan het Jill die helfte van Phillip se boedel gedagvaar. Kay het prokureur Mitchell Sherman aangestel om die huwelik van Jill te vernietig en sodoende enige erfenis te stop, omdat die egskeidingspapiere onderteken is toe sy dronk was. Ter weerwraak het Jill alkohol op die landgoed geplant sodat Kay uit die wa sou klim en ook probeer om Kay mal te maak. Phillip III is op 19 -jarige ouderdom dood in 'n motorongeluk.
Maar in 2009 is die lyk opgegrawe en die kis leeg gevind. Verdere toetse het getoon dat daar nog nooit 'n lyk in die kis was nie, net die sakke sand om dit gewig te gee. Phillip het opgedaag en gesê dat dit sy taak was. Almal was ontsteld om Phillip, nog lewend, weer te sien! Katherine het nog 'n klein beroerte gehad en is per ambulans na die hospitaal gehaas. Patrick Murphy, Jill en Nina Webster was by haar toe Phillip opdaag en almal verseker dat hy nog lewe, en verduidelik dat hy op 19 hom oorweldig met verantwoordelikhede as 'n jong uitvoerende gesag by die kanselier en 'n nuwe pa, 'n alkoholis in depressie en selfmoordpoging met sy sportmotor vasgery. Toe hy nog lewendig in die hospitaal wakker word, het hy daarin geslaag om 'n dokter en 'n polisieman af te betaal om sy dood te vervals, en daarna na Australië te ontsnap en 'n nuwe lewe te begin as Langley, 'n kroeg. Toe gooi Phillip die bom op Nina en vertel haar dat 'n ander rede waarom hy so desperaat was om te sterf of om te gaan, was dat hy gay is en is!
FM is 'n ingewikkelde mediese toestand wat hoofsaaklik gekenmerk word deur wydverspreide pyn in die gewrigte, spiere, senings of sagte weefsels in die omgewing wat vir minstens drie maande aanhou. FM is 'n algemene sindroom.  As iemand 'n ongeskiktheidsvoordele soek wat geheel of gedeeltelik aan FM verskuldig is, moet ons die simptome van die persoon behoorlik in ag neem wanneer ons besluit of die persoon 'n MDI van FM het. Soos met enige eis vir ongeskiktheidsvoordele, moet ons seker maak dat daar voldoende objektiewe bewyse is om vas te stel dat die persoon se gestremdheid (s) die funksionele vermoëns van die persoon beperk, sodat dit die funksionele vermoëns van die persoon beperk. hom of haar verlaat om enige beduidende winsgewende aktiwiteit uit te voer. In hierdie uitspraak beskryf ons die bewyse wat ons nodig het om 'n MDI van FM vas te stel en verduidelik hoe ons hierdie gestremdheid evalueer wanneer ons bepaal of die persoon gestremd is.
FM is 'n MDI as dit vasgestel word deur toepaslike mediese bewyse. FM kan die basis wees vir die bevinding van gestremdheid.
I. Watter algemene kriteria kan bepaal dat 'n persoon 'n MDI van FM het? Oor die algemeen kan 'n persoon vasstel dat hy of sy 'n MDI van FM het deur bewys te lewer van 'n aanvaarbare mediese bron.  'n Gelisensieerde geneesheer ('n mediese of osteopatiese dokter) is die enigste aanvaarbare mediese bron wat sulke bewyse kan lewer. Ons kan nie alleen op die diagnose van die dokter staatmaak nie. Die bewyse moet bewys dat die dokter die mediese geskiedenis van die persoon hersien en 'n fisiese ondersoek gedoen het. Ons sal die behandelingsnotas van die dokter hersien om te sien of dit in ooreenstemming is met die diagnose van FM, bepaal of die persoon se simptome oor tyd verbeter het, vererger het of stabiel gebly het, en die beoordeling van die dokter na verloop van tyd van die persoon se fisiese krag en funksionele vermoëns vasstel .
II. Watter spesifieke kriteria kan bepaal dat 'n persoon 'n MDI van FM het? Ons sal vind dat 'n persoon 'n MDI van FM het as die dokter FM gediagnoseer het en die bewyse lewer wat ons in afdeling II.A. beskryf. of afdeling II. B., en die diagnose van die dokter is nie in stryd met die ander bewyse in die saak se rekord nie. Hierdie afdelings bied twee stelle kriteria vir die diagnose van FM, wat ons oor die algemeen baseer op die 1990 American College of Rheumatology (ACR) Criteria for the Classification of Fibromyalgia  (die kriteria in afdeling II.A.), of die 2010 ACR Preliminary Diagnostiese kriteria  (die kriteria in afdeling II.B.). As ons nie kan vind dat die persoon 'n MDI van FM het nie, maar daar is bewyse van 'n ander MDI, sal ons nie die gestremdheid onder hierdie uitspraak evalueer nie. In plaas daarvan sal ons dit evalueer volgens die reëls wat van toepassing is op die waardedaling.
A. Die ACR -kriteria van 1990 vir die klassifikasie van fibromialgie. Op grond van hierdie kriteria kan ons vind dat 'n persoon 'n MDI van FM het as hy of sy al drie die volgende het:
1. 'n Geskiedenis van wydverspreide pyn en mdashthat is pyn in alle kwadrante van die liggaam (die regter- en linkerkant van die liggaam, beide bo en onder die middellyf) en aksiale skeletpyn (die servikale ruggraat, anterior bors, torakale ruggraat of lae terug) & mdashthat het ten minste 3 maande aangehou (of dit het aanhou). Die pyn kan wissel in intensiteit en is nie altyd teenwoordig nie.
2. Ten minste 11 positiewe tenderpunte tydens fisiese ondersoek (sien diagram hieronder). Die positiewe tenderpunte moet bilateraal (aan die linker- en regterkant van die liggaam) en bo en onder die middel gevind word.
a. Die 18 tenderpunte is aan elke kant van die liggaam geleë:
Occiput (basis van die skedel)
Lae servikale ruggraat (rug en kant van die nek) Trapezius -spier (skouer)
Supraspinatus spier (naby die skouerblad) Tweede rib (bokant van die ribbekas naby die borsbeen of borsbeen)
Laterale epikondiel (buitenste aspek van die elmboog)
Gluteal (bokant van die boude)
Groter trochanter (onder die heup) en
Binne -aspek van die knie.
b. By die toets van die tender-point-plekke  moet die dokter digitale palpasie uitvoer met 'n geskatte krag van 9 pond (ongeveer die hoeveelheid druk wat nodig is om die kleinkiekie van die ondersoeker te blancheer). Die dokter beskou 'n teer punt as positief as die persoon pyn ervaar wanneer hierdie druk op die terrein toegepas word.
3. Bewyse dat ander afwykings wat die simptome of tekens kan veroorsaak, uitgesluit is. Ander fisiese en geestelike versteurings kan simptome of tekens hê wat dieselfde is as dié van FM.  Daarom is dit algemeen in gevalle waar FM verband hou met bewyse van ondersoeke en toetse wat ander afwykings uitsluit wat die simptome en tekens van die persoon kan verklaar. Laboratoriumtoetse kan beelding en ander laboratoriumtoetse insluit (byvoorbeeld volledige bloedtellings, eritrosiet-sedimentasietempo, anti-kern teenliggaam, skildklierfunksie en rumatoïede faktor).
B. Die 2010 ACR -voorlopige diagnostiese kriteria. Op grond van hierdie kriteria kan ons vind dat 'n persoon 'n MDI van FM het as hy of sy al drie die volgende kriteria het :
1. 'n Geskiedenis van wydverspreide pyn (sien afdeling II.A.1.)
2. Herhaalde manifestasies van ses of meer FM-simptome, tekens,  of mede-voorkomende toestande,  veral manifestasies van moegheid, kognitiewe of geheue probleme (& ldquofibro mis & rdquo), wakker word, vars,  depressie, angsversteuring, of prikkelbare dermsindroom en
3. Bewyse dat ander afwykings wat hierdie herhaalde manifestasies van simptome, tekens of mede-voorkomende toestande kan veroorsaak, uitgesluit is (sien afdeling II.A.3.).
III. Watter dokumentasie het ons nodig?
1. Soos met alle eise vir ongeskiktheidsvoordele, benodig ons objektiewe mediese bewyse om die teenwoordigheid van 'n MDI te bepaal. As 'n persoon FM beweer, is longitudinale rekords wat voortdurende mediese evaluering en behandeling uit aanvaarbare mediese bronne weerspieël, veral nuttig om die bestaan ​​en erns van die gestremdheid vas te stel. In gevalle waarby FM betrokke is, sal ons, soos in elk geval, alles in ons vermoë doen om alle beskikbare, relevante bewyse te bekom om gepaste en deeglike evaluering te verseker.
2. Ons sal oor die algemeen bewyse versoek vir die tydperk van 12 maande voor die datum van aansoek, tensy ons rede het om te glo dat ons bewyse uit 'n vroeëre tydperk nodig het, of tensy die beweerde aanvang van gestremdheid minder as 12 maande voor die datum van aansoek is .  In laasgenoemde geval kan ons steeds voor die beweerde aanvangsdatum bewyse aanvra as ons rede het om te glo dat dit relevant kan wees vir 'n bevinding oor die bestaan, erns of duur van die siekte, of om die aanvang daarvan vas te stel van gestremdheid.
B. Ander bewysbronne.
1. Benewens die verkryging van bewyse van 'n dokter, kan ons ook bewyse van ander aanvaarbare mediese bronne, soos sielkundiges, versoek om te bepaal of die persoon 'n ander MDI (s) het en om die erns en funksionele gevolge van FM of enige van die ander persoon se gebreke. Ons kan ook bewyse van mediese bronne wat nie aanvaarbare mediese bronne is nie, oorweeg om die erns en funksionele gevolge van die gestremdheid (s) te evalueer.
2. Ingevolge ons regulasies en SSR 06-3p kan  inligting uit nie-mediese bronne ons ook help om die erns en funksionele gevolge van 'n persoon se FM te evalueer. Hierdie inligting kan ons help om die persoon se vermoë om daagliks en mettertyd te funksioneer, te bepaal. Dit kan ons ook help as ons bevindings maak oor die geloofwaardigheid van die persoon se bewerings oor simptome en die gevolge daarvan.  Voorbeelde van nie -mediese bronne sluit in:
a. Bure, vriende, familie en geestelikes
b. Vorige werkgewers, rehabilitasie beraders, en onderwysers en
c. Verklarings van SSA -personeel wat 'n onderhoud met die persoon gevoer het.
C. As ons onvoldoende bewyse het om vas te stel of die persoon 'n MDI van FM het of gestremd is.
1. Ons kan een of meer stappe doen om die gebrek te probeer oplos: 
a. Ons kan die persoon se behandelende of ander bronne weer kontak om te sien of die inligting wat ons benodig, beskikbaar is
b. Ons kan addisionele bestaande rekords aanvra
c. Ons kan die persoon of ander vir meer inligting vra of
d. As die getuienis steeds onvoldoende is om vas te stel of die persoon 'n MDI van FM het of gestremd is, ondanks ons pogings om bykomende bewyse te bekom, kan ons 'n besluit of besluit neem op grond van die bewyse wat ons het.
2. Ons kan 'n konsultatiewe ondersoek (CE) op ons koste koop om te bepaal of 'n persoon 'n MDI van FM het of gestremd is wanneer ons hierdie inligting benodig om die saak te beoordeel. 
a. Ons koop nie slegs 'n CE om vas te stel of 'n persoon FM het nie, behalwe 'n ander MDI wat sy of haar simptome kan verduidelik.
b. Ons kan 'n CE koop om ons te help om die erns en funksionele gevolge van medies bepaal FM of enige ander gestremdheid (s) te bepaal. Indien nodig, kan ons 'n CE koop om ons te help bepaal of die waardedaling (e) aan die tydsvereiste voldoen.
c. Omdat die simptome en tekens van FM mettertyd in erns kan wissel en selfs sommige dae afwesig kan wees, is dit belangrik dat die mediese bron wat die CE uitvoer, toegang tot longitudinale inligting oor die persoon het. Ons kan egter op die CE -verslag staatmaak, selfs al het die persoon wat die CE uitvoer nie toegang tot longitudinale bewyse nie, as ons bepaal dat die CE die mees bewyse in die saak is.
IV. Hoe evalueer ons 'n persoon se stellings oor sy of haar simptome en funksionele beperkings?
Ons volg die twee-stap proses wat in ons regulasies en in SSR 96-7p uiteengesit word. 
A. Eerste stap van die simptomevalueringsproses. Daar moet mediese tekens en bevindings wees wat toon dat die persoon 'n MDI (s) het, wat redelikerwys verwag kan word om die pyn of ander beweerde simptome te veroorsaak. FM, wat ons as 'n MDI besluit het, voldoen aan die eerste stap van ons proses in twee stappe om simptome te evalueer.
B. Tweede stap van die simptomevalueringsproses. Sodra 'n MDI vasgestel is, evalueer ons dan die intensiteit en volharding van die persoon se pyn of enige ander simptome en bepaal ons in watter mate die simptome die persoon se werkvermoë beperk. As objektiewe mediese getuienis nie die persoon se stellings oor die intensiteit, volharding en funksioneel beperkende gevolge van simptome staaf nie, neem ons al die bewyse in die dossier in ag, insluitend die daaglikse aktiwiteite, medikasie of ander behandelings wat die persoon gebruik, of gebruik, om simptome te verlig, die aard en frekwensie van die persoon se pogings om mediese behandeling te verkry vir simptome en verklarings deur ander mense oor die simptome van die persoon.Soos ons in SSR 96-7p verduidelik, sal ons 'n bevinding maak oor die geloofwaardigheid van die persoon se uitsprake rakende die uitwerking van sy of haar simptome op die funksionering. Ons sal alles moontlik doen om beskikbare inligting te bekom wat ons kan help om die geloofwaardigheid van die persoon se verklarings te bepaal.
V. Hoe vind ons 'n gestremde persoon op grond van 'n MDI van FM?
Sodra ons vasgestel het dat 'n persoon 'n MDI van FM het, sal ons dit in die opeenvolgende evalueringsproses oorweeg om te bepaal of die persoon gestremd is. Soos ons in afdeling VI verduidelik. hieronder kyk ons ​​na die erns van die waardedaling, of die gestremdheid medies gelyk is aan die vereistes van 'n genoteerde waardedaling, en of die gestremdheid die persoon verhinder om sy of haar vorige werk of ander werk wat in aansienlike getalle in die nasionale ekonomie bestaan, te verrig.
VI. Hoe beskou ons FM in die opeenvolgende evalueringsproses? 
Soos met enige eis vir ongeskiktheidsvoordele vir volwassenes, gebruik ons ​​'n opeenvolgende evalueringsproses in vyf stappe om vas te stel of 'n volwassene met 'n MDI van FM gestremd is. 
A. By stap 1 kyk ons ​​na die persoon se werksaktiwiteit. As 'n persoon met FM aansienlike winsgewende aktiwiteite uitvoer, vind ons dat hy of sy nie gestremd is nie.
B. By stap 2 kyk ons ​​of die persoon 'n & ldquosevere & rdquo MDI (s) het. As ons agterkom dat die persoon 'n MDI het wat redelikerwys verwag kan word om die pyn of ander simptome wat die persoon beweer te veroorsaak, sal ons die simptome (s) in ag neem by die besluit of die persoon se gebrek ernstig is. As die pyn van die persoon of ander simptome 'n beperking of beperking veroorsaak wat meer as 'n minimale uitwerking op die vermoë het om basiese werksaktiwiteite uit te voer, sal ons agterkom dat die persoon 'n ernstige gebrek het. 
C. In stap 3 kyk ons ​​of die persoon se gestremdheid (s) aan die kriteria van een van die lyste in die lys van waardes in aanhangsel 1, subdeel P van 20 CFR deel 404 (bylaag 1) voldoen of dit medies is. FM kan nie aan 'n notering in aanhangsel 1 voldoen nie, omdat FM nie 'n genoteerde waardedaling is nie. In stap 3 bepaal ons dus of FM medies gelyk is aan 'n notering (byvoorbeeld die vermelding van 14.09D in die lys vir inflammatoriese artritis), of dit medies gelyk is aan 'n notering in kombinasie met ten minste een ander medies bepaalbare gestremdheid.
D. Residual Functional Capacity (RFC) assessering: In ons regulasies en SSR 96-8p,  verduidelik ons ​​dat ons 'n persoon se RFC assesseer wanneer die persoon se gestremdheid (s) nie 'n genoteerde gestremdheid bereik of gelyk is nie. Ons baseer ons RFC -beoordeling op alle relevante bewyse in die saakrekord. Ons kyk na die gevolge van al die medies bepaalbare gestremdhede van die persoon, insluitend gestremdhede wat ernstig is. & ldquobad dae en goeie dae. & rdquo
E. By stap 4 en 5 gebruik ons ​​ons RFC -assessering om vas te stel of die persoon in staat is om enige relevante werk uit die verlede te doen (stap 4) of enige ander werk wat in groot hoeveelhede in die nasionale ekonomie bestaan ​​(stap 5). As die persoon enige relevante werk uit die verlede kan verrig, vind ons dat hy of sy nie gestremd is nie. As die persoon nie in staat is om vorige relevante werk te verrig nie of nie oor sulke werkervaring beskik nie, bepaal ons of hy of sy enige ander werk kan verrig. Die gewone beroepsoorwegings geld. 
1. Wydverspreide pyn en ander simptome wat verband hou met FM, soos moegheid, kan inspanningsbeperkings tot gevolg hê wat 'n persoon verhinder om die hele reeks ongeskoolde werk in een of meer van die inspanningskategorieë in bylaag 2 van subdeel P van deel 404 ( bylaag 2).  Mense met FM kan ook fisiese of geestelike beperkings as gevolg van hul pyn of ander simptome hê.  Sommige het moontlik omgewingsbeperkings, wat ook nie onbelangrik is nie.
2. Beoordelaars moet bedag wees op die moontlikheid dat daar inspannings- of onbeperkte (byvoorbeeld postuur- of omgewings-) beperkings kan wees wat 'n persoon se beroepsbasis genoegsaam ondermyn om die gebruik van 'n reël in aanhangsel 2 te verhinder om 'n besluit te rig. In sulke gevalle moet beoordelaars die reëls in aanhangsel 2 as raamwerk vir besluitneming gebruik en moet hulle moontlik 'n beroepsbron raadpleeg. 
DATUMS: Inwerkingtredingsdatum: Hierdie SSR is van krag op 25 Julie 2012.
Kruisverwysings: SSR 82-63: Titels II en XVI: Medies-beroepsprofiele wat 'n onvermoë toon om aan te pas by ander werk SSR 83-12: Titel II en XVI: Vermoë om ander werk te verrig Die medies-beroepsreëls as raamwerk vir die evaluering van inspanningsbeperkings binne 'n werkbereik of tussen werksvlakke SSR 83-14: Titels II en XVI: Vermoë om ander werk te verrig Titels II en XVI: vermoë om ander werk te verrig -4p: Beleidsuitleg Beslissende titels II en XVI: simptome, medies bepaalbare fisiese en geestelike gestremdhede, en inspannings- en nie-eksertionele beperkings SSR 96-7p: titels I I en XVI: Evaluering van simptome in gestremdheidseise: beoordeling van die geloofwaardigheid van 'n individu se verklarings SSR 96-8p: titels II en XVI: beoordeling van die oorblywende funksionele kapasiteit in aanvanklike eise SSR 96-9p, titels II en XVI: bepaling van die vermoë om ander te doen Implikasies van 'n oorblywende funksionele kapasiteit vir minder as 'n volledige reeks sedentêre werk SSR 99-2p: Titels II en XVI: Evaluering van gevalle met chroniese moegheidsindroom (CFS) SSR 02-2p: Titels II en XVI: Evaluering van interstitiële sistitis en SSR 06-3p: Titels II en XVI: Oorweging van menings en ander bewyse van bronne wat nie goed is nie Akseptabele mediese bronne en rdquo in eise vir gestremdhede met inagneming van besluite oor gestremdheid deur ander regerings- en nie-regeringsagentskappe en programbedieningshandleidingstelsel (POMS) DI 22505.001, DI 22505.003, DI 24510.057, DI 24515.012, DI 24515.061-DI 24515.063, DI 24515.075, DI 24555.001, DI 25010.001, en DI 25025.001.
 Vir eenvoud verwys ons in hierdie SSR slegs na aanvanklike eise vir voordele deur volwassenes (individue wat minstens 18 jaar oud is). Die polisinterpretasies in hierdie SSR is egter ook van toepassing op eise vir voordele wat kinders (individue onder 18 jaar) onder titel XVI van die Wet maak en vir eise bo die aanvanklike vlak. FM kan kinders beïnvloed, en die tekens en simptome is in wese dieselfde by kinders as volwassenes. Die beleidsinterpretasies in hierdie SSR is ook van toepassing op deurlopende gestremdheidsbeoordelings van volwassenes en kinders kragtens artikels 223 (f) en 1614 (a) (4) van die Wet, en vir herbepalings van die geskiktheid vir voordele wat ons maak ooreenkomstig artikel 1614 (a ) (3) (H) van die Wet wanneer 'n kind wat titel XVI kinderongeskiktheidsvoordele ontvang 18 jaar oud word.
 Sien National Center for Biotechnology Information, U.S. National Library of Medicine, Fibromyalgia, http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmedhealth/PMH0001463.
 Sien Frederick Wolfe et al., The American College of Rheumatology 1990 Criteria for the Classification of Fibromyalgia: Report of the Multicenter Criteria Committee, 33 Arthritis and Rheumatism 160 (1990), beskikbaar by http://www.rheumatology.org /practice/clinical/classification/fibromyalgia/1990_Criteria_for_Classification_Fibro.pdf.
 Sien Frederick Wolfe et al., The American College of Rheumatology Preliminary Diagnostic Criteria for Fibromyalgia and Measurement of Symptom Severity, 62 Arthritis Care & Research 600 (2010), beskikbaar by http://www.rheumatology.org/practice/ klinies/klassifikasie/fibromialgie/2010_Preliminary_Diagnostic_Criteria.pdf.
 Ons mag die kriteria in afdeling II.B. van hierdie SSR om 'n MDI van FM te bepaal as die dossier nie 'n verslag bevat van die resultate van tenderpunttoetse nie, of as die verslag nie die getal en ligging op die liggaam van die positiewe tenderpunte beskryf nie.
 Enkele voorbeelde van ander afwykings wat simptome of tekens kan hê wat dieselfde of soortgelyk is aan dié wat as gevolg van FM voorkom, sluit in rumatologiese afwykings, myofasiale pyn sindroom, polymyalgia rheumatica, chroniese Lyme-siekte en servikale hiperextensie-geassosieerde of hyperfleksie-geassosieerde afwykings .
 Ons het die kriteria van die 2010 ACR Preliminary Diagnostic Criteria aangepas omdat die wet en ons regulasies vereis dat 'n eiser vir ongeskiktheidsvoordele deur objektiewe mediese bewyse vasstel dat hy of sy 'n medies bepaalbare gestremdheid het. Sien artikels 223 (d) (5) (A) en 1614 (a) (3) (D) van die Wet 20 CFR 404.1508 en 416.908 SSR 96-4p: Titels II en XVI: Simptome, medies bepaalbare liggaamlike en geestesgestremdhede, en beperkinge op inspanning en nie-uitoefening, 61 FR 34488 (2 Julie 1996) (ook beskikbaar by: http://www.socialsecurity.gov/OP_Home/rulings/di/01/SSR96-04-di-01.html).
 Simptome en tekens wat oorweeg kan word, sluit in die & ldquo (s) omatiese simptome en rdquo waarna verwys word in tabel nr. 4, en ldquoFibromyalgia diagnostiese kriteria, & rdquo in die 2010 ACR Preliminary Diagnostic Criteria. Ons beskou sommige van die & ldquosomatiese simptome en rdquo wat in tabel nr. 4 gelys word, as & ldquosigns & rdquo onder 20 C.F.R. 404.1528 (b) en 416.928 (b). Hierdie en kwosomatiese simptome sluit spierpyn, prikkelbare dermsindroom, moegheid of moegheid, probleme met dink of onthou, spierswakheid, hoofpyn, pyn of krampe in die buik, gevoelloosheid of tinteling, duiseligheid, slapeloosheid, depressie, hardlywigheid, pyn in die boonste buik, naarheid, senuweeagtigheid, pyn op die bors, versteurde visie, koors, diarree, droë mond, jeuk, asemhaling, Raynaud se verskynsel, korwe of velle, ringe in die ore, braking, sooibrand, maagsere, smaakverlies, smaakverandering, aanvalle, droë oë, kortasem, verlies aan eetlus, uitslag, sensitiwiteit vir die son, gehoorprobleme, maklik kneusplekke, haarverlies, gereelde urinering of blaaskrampe.
 Daar word in Tabel No. 4, & ldquoFibromyalgia diagnostiese kriteria, en rdquo in die 2010 ACR Preliminary Diagnostic Criteria verwys na & ldquosomatiese simptome, & rdquo soos prikkelbare dermsindroom of depressie. Ander siektes wat nie in tabel 4 verskyn nie, kan ook oorweeg word, soos angsversteuring, chroniese moegheidsindroom, prikkelbare blaas-sindroom, interstisiële sistitis, temporomandibulêre gewrigsversteuring, gastro-esofageale refluksversteuring, migraine of rustelose been sindroom.
 & ldquoWakker word onopgemaak & rdquo kan in die saak aangetoon word deur die verklarings van die persoon wat 'n geskiedenis van nie-herstellende slaap beskryf, soos stellings oor moeg wakker word of probleme ondervind om gedurende die dag wakker te bly, of ander stellings of bewyse in die rekord wat weerspieël dat die persoon 'n geskiedenis van nie-herstellende slaap het.
 Sien 20 CFR 404.1513 (d) (4), 416.913 (d) (4) SSR 06-3p: Titels II en XVI: Oorweging van menings en ander bewyse uit bronne wat nie aanvaarbaar is nie & ldquo Aanvaarbare mediese bronne & rdquo in gestremdheidseise, 71 FR 45593 (9 Augustus 2006), (ook beskikbaar by: http://www.ssa.gov/OP_Home/rulings/di/01/SSR2006-03-di-01.html).
 Sien 20 CFR 404.1520b (c) (3) en 416.920b (c) (3). Ons kan 'n CE koop sonder om 'n persoon se behandelende of ander bronne te kontak indien die bron nie die nodige inligting kan verskaf nie, of as die inligting nie by die bron beskikbaar is nie. Sien 20 CFR 404.1519a (b) en 416.919a (b).
 Sien 20 CFR 404.1529 (b) en (c) en 416.929 (b). en (c) SSR 96-7p: Titels II en XVI: Evaluering van simptome in gestremdheidseise: beoordeling van die geloofwaardigheid van 'n individu se verklarings, 61 FR 34483 (2 Julie 1996) (ook beskikbaar by: http: //www.socialsecurity .gov/OP_Home/beslissings/di/01/SSR96-07-di-01.html).
 Soos ons reeds opgemerk het, verwys ons in hierdie SSR slegs na eise vir volwassenes met gestremdhede, maar die riglyne in die SSR is van toepassing op alle gevalle van ongeskiktheid onder titels II en XVI waarby FM betrokke is. Ons gebruik verskillende opeenvolgende evalueringsprosesse vir eise van kinders onder titel XVI en vir voortgesette gestremdheidsbeoordelings van volwassenes en kinders onder titels II en XVI. Sien 20 CFR 404.1594, 416.924, 416.994 en 416.994a. Ons gebruik ook 'n wysiging van die opeenvolgende evalueringsproses van 5-stappe vir volwassenes in 20 CFR 416.920 vir volwassenes wanneer ons ouderdom-18 herbepalings onder titel XVI doen. Sien 20 CFR 416.987.