Toe sy nog klein was, het Brolloks in die nag by haar huis ingebreek en haar mammie en pappie vermoor en haar na sy spelonk gebring, waar hy haar gevange gehou het, totdat sy groot genoeg was om soos ŉ slavin vir hom te werk. Hy het haar só opgepas en met sy toordery vasgehou dat sy nie van hom kon wegvlug nie. Boonop was daardie wêreld maar baie eensaam en die berge en klowe vol wilde diere.
Op dié manier berei hy sy kieries voor, sodat hy met hulle kan toor. Nadat hy hulle gedokter het, steek hy hulle sorgvuldig in die agterste, donkerste hoekie van die spelonk weg, sodat Skoonlief hulle nie in die hande kan kry nie.
Maar dikwels, wanneer ou Brolloks met sy duiwelstreke aan die gang is, hou Skoonlief maar vir haar aan die slaap. Terwyl sy stadig asemhaal, loer sy deur haar wimpers om te sien wat ou Brolloks maak en waar hy sy kieries wegsteek. Naderhand ken sy ook die snaakse toorwoorde uit haar kop, hoewel sy nie weet wat hulle beteken nie.
Toe Skoonlief omtrent twaalf jaar oud is, sit sy weer een oggend alleen in die grot en treur oor haar ma en pa, wat sy byna nie meer kan onthou nie, omdat sy so klein was toe ou Brolloks hulle vermoor het. Toe sy nie meer die eensaamheid van die grot kan verduur nie, sap sy na ŉ riviertjie, waar sy neerval en bitterlik begin huil.
“Wat het ek tog gedoen,” snik sy, “dat ek my jong lewe só moet deurbring? Ek het geen maats nie. Ek het nie ouers nie. Nêrens kry ek ooit ŉ woordjie van liefde nie. Waarom is ek in die wêreld?”
Meteens is dit vir haar asof sy in die orrelsang van die kabbelende water ŉ stem verstaan, wat vir haar sê: “Skoonlief, Skoonlief, jou geluk sal nog kom. Hier waar jy is, is eers werk vir jou.” Die stem troos haar, en haar hart voel soveel ligter dat sy net hier aan die slaap raak.
In die bloedige warm middag staan ŉ uitgespande wa aan die soom van die digte bosse van die Grasveld. Terwyl die osse wei, lê die man en vrou en hul dogtertjie, Kapokkie, onder die koelte van die bome en rus. Kapokkie, wat so genoem word omdat sy so wit soos sneeu is, kyk na haar slapende ouers en besluit om weg te kruip sodat hulle haar kan soek as hulle wakker word. Sy loop om die eerste boom, toe om nog een, kruip deur ŉ tonneltjie in die bosse, en so dwaal sy al verder weg, totdat sy nie weet hoe om weer by die wat uit te kom nie. Hoe meer sy soek, hoe meer verdwaal sy.
Toe hy by sy spelonk kom en sien dat Skoonlief nie daar is nie, gooi hy vir Kapokkie neer, bind haar styf vas en stap briesend buitentoe. “Waar is jy, meisiekind? Kom hier of ek sny jou aan stukke!” bulder hy. Skoonlief, wat steeds langs die riviertjie slaap, word wakker van die geskreeu, en haas haar dadelik na die grot. Maar hy loop verder om haar te soek, en toe sy by die grot kom, vind sy net die arme Kapokkie daar.
En terwyl die skoenlapper by die grot uitvlieg, hoog die lug in, hoor Skoonlief hoe die vlerke soos ŉ fluistering suis: “Dankie, Skoonlief! Dankie, Skoonlief!” En terselfdertyd word die kabbeling van die riviertjie al harder en Skoonlief hoor die water sing: “Sien jy, Skoonlief! Hier was werk vir jou. Wees nou gelukkig, jy het ŉ ander mens gelukkig gemaak!” En toe voel Skoonlief gelukkig.
Maar sy weet dat sy moet maak dat sy wegkom: As Brolloks my hier kry, sal hy raai dat dit ek was wat die kind laat ontsnap het. Haastig bêre sy weer die kierie en op haar tone hardloop sy by die grot uit, die skemeraand en die donker bosse in.
Skaars het sy agter die bome verdwyn, of Brolloks daag op met ŉ drag hout en ŉ oop mes. Toe hy sien dat Kapokkie verdwyn het, kry hy byna die stuipe van teleurstelling en woede. Maar hy verdink glad nie vir Skoonlief nie. Hy dink dit is die werk van Bittergal, ŉ towenaar aan die oorkant van die berge, wat alewig teen hom toor. En hy vloek ou Bittergal en trap wild rond en gaan soos ŉ wilde dier te kere.
Die man skuif die seil opsy en ŉ allemintige skoenlapper kom ingevlieg. Só ŉ lieflike ding het hulle nog nooit gesien nie! Die skoenlapper gaan aan die kop van hul bed sit, op die man se kussing, en in die lanternlig in die eenvoudige wa blink die vlerke van juwele mooier as enige koning se kroon. Terwyl Kapokkie se ouers verwonderd na die pragtige skoenlapper staar, is die uur wat Skoonlief voorgestel het, meteens om, en hul dogtertjie sit voor hulle op die kussing. En sy was vir hulle baie, baie mooier as die skoenlapper met diamantvlerke.
Selfs nou die dag met die krieketuitsendings vra hulle ’n Nieu-Seelandse krieketkommentator wat sy indrukke van Suid-Afrika was. So ter afsluiting meld hy dat die Suid-Afrikaners se ryery teen rooi verkeersligte deur hom sal bybly.
Ja, daar was selfs ’n hofsaak waarin ŉ motoris vrygespreek is nadat hy bewys het ’n spesifieke verkeerslig in Bloemfontein was gesinchroniseer om rooi vir aankomende motoriste te slaan. ’n Motorfietsryer het die aand by mense gekuier, en toe hy ry, ry hy ’n ent daarvandaan, en binne sig van die mense wat hom gaan afsien het, teen ’n motor in die oorgang vas. Die motorfietsryer is dood. Sy vriende wat hom gaan afsien het, getuig almal die verkeerslig was groen vir die motorfietsryer, en nee, die motorfietsryer het ook mooi besadig die straat afgery.
Die motoris word van strafbare manslag aangekla. Toe dit sy beurt is om sy saak te stel ruk hy rekenaaruitdrukke van die misipale uit wat duidelik wys daai verkeerslig is gesinchroniseer om rooi te wees vir aankomende verkeer wat die vorige verkeerslig groen gekry het, tensy die padgebruiker taamlik ver oor die spoedgrens jaag. Hy is onskuldig bevind.
Koos jaag weer rustig op ŉ rooi verkeerslig af, toe dit skielik groen slaan. Koos slaan verwoed ankers aan en die passasier sit omtrent soos ’n rotstekening teen die voorruit.
Herman, jy weet baie goed, oor rooi ligte ry is die minste van die slegte gewoontetjies van Bloemfonteiners. Kom wees nou eerlik, en vertel ons verder… Ons wag op Deel II…
Sy naam is Nelson Mandela. Hy is nie Madiba nie. Julle joernalistiek is baie parydig, net soos Beeld s’n.
Die polisie is nog steeds op soek na ŉ weermagkolonel wat 18 jaar gelede ’n gewapende rooftog by ’n polisiekantoor in die Oos-Kaap uitgevoer het, nadat ŉ lasbrief vir sy inhegtenisname uitgereik is.
Ek wonder maar net hoe hard hulle regtig soek? Ek kry net die indruk niemand is ernstig om hierdie man agter tralies te kry nie
Hy sê die klein prins, wat op 22 Julie gebore is, “hou daarvan om rond te beweeg”. “Hy wikkel baie. Hy hou ons op ons tone,” het hy gesê.
Ja Gerda, my eerste gedagte ook. Ek dag dit is soos asem haal, dit kom sommer so spontaan en almal weet hoe. Paul, ek weet nie met die Griekse geskryf of jy werk soek nie, maar ek hoop regtig as dit n hulpgeroep is dat die Here iemand sal stuur wat vir jou n deur sal oopmaak en vir jou n geleentheid gee.