Omnibus 1: Katelknaap vir Carlien & Gogga op 'n Harley (Afrikaans Edition) by Yolande Pienaar by Yolande Pienaar - Read Online
Gogga op ’n Harley
Superintendent Karen Visser moet ten spyte van die vooroordele teenoor haar voorkoms, diamantsmokkelaars vastrek in die Noord Kaap. Waarmee sy nie rekening gehou het nie, is die uitwerking wat die rooikop Dewald en sy dogtertjie Amalia op haar hart sou hê. Tussen haar eie leuens en bedrog vind Karen uit dat die hart hom nie so maklik om die bos laat lei nie.
Publisher: Yolande PienaarReleased: Nov 28, 2014ISBN: 9781310744648Format: book
Omnibus 1 - Yolande Pienaar
Nou ja, Carlien, dit is Wouter Scholtz die nuwe waarnemende kantoorhoof in julle Landdroskantoor. Carlien se hand verdwyn in die groot hand van Wouter. Elektriese strome brand van haar hand ’n pad na haar bors oop.
Aangename kennis, ek neem aan jy is die Streekhoflanddros wat die aanklaer so lank in die hof gehou het vanoggend toe ek vir hom gewag het in die teekamer? Carlien voel hoe haar wange vlam. Sy het skoon vergeet die man begin vandag by die kantoor. Sy is so gewoond om haar eie ding te doen en het maar min te doen met die administrasie van die kantoor, so dit is nie vir haar vreemd dat sy vergeet het nie. Maar dit bly darem swak maniere aan haar kant.
Ek moet skuldig pleit. Ek het heeltemal vergeet die nuwe kantoorhoof begin vandag en ek vra om verskoning dat ek die aanklaer so lank besig gehou het. Baie welkom in Laurysmith. Vir wat babbel jy soos 'n skoolmeisie, raas Carlien met haarself.
Daar is geen skade gedoen nie, maar ek sou môre 'n draai in jou kantoor gemaak het om myself voor te stel. Volgens die res van die personeel moet mens eers mooi kyk watter kleur klere die moeilikste landdros op die personeel aanhet voordat jy aan die deur klop. Ek het beplan om eers goed uit te vis oor jou klere voordat ek dit in die leeukuil sou waag.
Ai, hulle oordryf erg en nou voel ek nog meer skuldig. Sy kyk op in die blou oë en voel hoe sy stadig verdrink. Hemel maar die man is aantreklik. Sy wonder of hy weet watter uitwerking hy op die skoner geslag het. Natuurlik weet hy, raas die stemmetjie in haar agterkop. Hoe kan 'n man wat so lyk deur die lewe gaan en dit nie weet nie - en nie uitbuit nie. Carlien trek haar hand uit syne.
Julle kan maar kom aansit as julle gereed is. Tant Gerda se woorde red Carlien van verdere verleentheid.
Die eikehout tafel is gedek met ’n drie-gang maal se eetgerei. Carlien kyk verwonderd na die formele plekname en sluk as sy sien dat Wouter langs haar sit. Hy trek die stoel vir haar uit en ’n trilling hardloop teen haar arm af as sy hand per ongeluk oor haar kaal skouer streel. Sy sluk om die skielike droogheid in haar keel te smeer. Die geselskap om haar vervaag wanneer sy been teen hare skuur. Opgewondenheid bewe deur haar lyf.
Carlien steek haar hand uit na die wynglas wat oom Pieter intussen vol geskink het en merk vererg dat haar hand liggies bewe. Sy trek dit vinnig terug en 'n blos stoot teen haar hals op. Sy konsentreer op die gesprek tussen Erik en oom Pieter, maar sy bly oor-bewus van elke beweging wat Wouter langs haar maak. Sy kom eers agter dat Wouter met haar praat wanneer sy hand op haar arm haar tot die werklikheid skok.
Ekskuus, kan jy herhaal asseblief?
Wouter se oe vonkel en Carlien vererg haar. Wat nou weer?
Ek het gevra of jy die sout kan aangee asseblief. Jy is so verdiep in die gesprek aan die ander kant van die tafel ek het skoon skuldig gevoel om jou te steur.
Carlien het geen idee waaroor die mans gesels het nie en 'n vinnige blik in Wouter se rigting bevestig dat hy dit goed weet. Sy strek haar arm om die sout by te kom en wil dit langs sy bord neersit, maar hy vat dit uit haar hand en hulle vingers raak. Verbeel sy haar of hou hy haar hand ’n aks te lank vas. Carlien snak na haar asem en staar gehipnotiseerd na die sterk, bruingebrande vingers wat liggies oor hare sluit. Sy los die soutpot vinnig en sak haar oë na die bord voor haar.
Broccoli-roomsop met perfek gevormde broodkorsies wat bo-op dryf. Sy proe versigtig aan die warm dis. Die broccoli en aartappels smelt met die room saam om 'n watertandlekker gereg te skep en sy moet haar keer om nie haar oe te sluit terwyl sy toelaat dat die kombinasie van smake haar verlei nie.
Sjoe, as broccoli sop jou so in ekstase kan kry, kan ek nie wag om te sien hoe iets wat jou werklik verlei jou gaan meevoer nie. Die diep baritonstem langs haar dwing haar terug na die werklike probleem en rede waarom die kos so goed daarin slaag om haar weg te voer. Dit help om op iets anders as Wouter te konsentreer, maar hy is klaarblyklik nie daarmee geneë om geïgnoreer te word nie.
Die sop is lekker. Ek kan nie wag om te proe wat tant Gerda verder vir ons voorberei het nie.
Carlien skud haar kop. Nie regtig nie. Dis miskien waarom ek ander mense se kos so geniet.
Lekker kos bly maar my gunsteling. Alhoewel 'n braaivleisvuur en pap en sous ook maar altyd 'n gunsteling van elke Suid Afrikaanse man sal bly, kan ek dit nogal waardeer as iemand moeite doen met 'n ete. Carlien knik.
Vandat Erik weg is, kry ek maar min geleentheid om vleis te braai.
Wouter frons en Carlien kyk vinnig af na haar bord. Die man moet dink sy Streekhof landdros is 'n totale idioot wat nie eers 'n behoorlike gesprek met iemand kan voer nie. Haar gedagtes tas rond na iets intelligent om te bespreek maar die ligte aanraking van sy been teen hare en die growwe materiaal van sy baadjie wat kort-kort teen haar kaal skouer skuur, kniehalter haar poging. Gelukkig red tant Gerda haar van verdere verleentheid.
Carlientjie, wanneer kom daardie seun van jou weer huis toe? Ek het so baie goed op my rekenaar wat ek glad nie verstaan nie en Erik was nog altyd die een wat dit kon verduidelik sodat ’n ou vrou soos ek dit kan verstaan.
Langs haar brom Wouter saggies. Dankie, tog Erik is jou seun, voordat hy na tant Gerda draai.
Sukkel mevrou met die rekenaar? Miskien kan ek help?
Tant Gerda skud haar kop ontkennend. Nee, jong Wouter, Erik is die enigste een wat daardie blikbrein van my kon verstaanbaar maak. Hy studeer rekenaar-ingenieurswese by Tuks en sy ma is darem nie te suinig as hy kom kuier om hom te deel met die res van ons nie.
Hy het oor twee weke vakansie, tannie en ek sal hom na tannie toe stuur om te kom help. Moet sê ek kan ook nie wag dat die kind huis toe kom nie. Gelukkig is hierdie tweede jaar makliker vir my. Mens raak seker alles gewoond, maar die huis was maar leeg in die begin sonder hom.
Ek weet steeds nie hoe jy so stoksielalleen in daardie kasarm kan bly nie, sê tannie Gerda en voor sy kan voortgaan onderbreek oom Pieter haar.
Vrou, dit lyk of almal klaar geëet het aan die voorgereg. Jy kan vir Bettie laat weet om af te dek en die hoofgereg te bring. Gerda Willemse vererg haar openlik en klik haar tong.
Pieter, moet jy nou nie vir my kom staan en vertel hoe om my gaste te onthaal nie. Jy kwyl al van vroegmiddag af om te proe aan die hoofgereg en jy kan maar nog bietjie wag.
Mooi op sy plek gesit, sou ek sê, fluister Wouter in haar oor en sy asem streel oor haar nek. Hoendervleis slaan op haar arms uit.
Hulle is mal oor mekaar, al lyk dit nie altyd so nie, sê sy sag.
Wouter glimlag en leun terug in sy stoel. Hy plaas sy arm op die armleuning van Carlien se stoel en die hitte van sy arm vind aanklank iewers diep binne Carlien. So ongemerk moontlik probeer sy haar skouers vorentoe trek om die kontak te vermy.
Ontspan, ek sal nie byt nie, in elk geval nie nou nie en as my arm jou steur sal ek dit wegneem.
Moenie laf wees nie. Jou arm pla glad nie.
Wouter se oe vonkel. Ek maak maar net seker. Jy moet weet ek het lanklaas langs iemand gesit wat borrelende geselskap is en ook nog mooi is daarby.
Carlien pers haar lippe opmekaar. As haar geselskap vanaand vir hom borrelend is, is hy aan min gewoond.
Die hoofgereg daag op en Carlien lê weg aan die gevulde hoender, sampioene, gestoomde groenboontjies met spek en uie en die soet patats met room en 'n titseltjie suurlemoensap. Almal geniet die ete en die geselskap verminder. Carlien bly deurentyd bewus van die man wat langs haar sit en sy skrik toe iemand haar wynglas weer vol skink.
Wanneer het sy die wyn gedrink en hoeveel glase het sy al in haar verdwaasdheid geniet? Sy sal moet stadig as sy nog huis toe wil bestuur. Sy is verlig wanneer almal klaar geëet het en woonkamer toe stap. Wouter trek weer vir haar die stoel uit en Carlien staan versigtig op om nie aan hom te raak nie. Sy verstaan nie haar lyf se hewige reaksie op Wouter se teenwoordigheid nie, maar dis ongevraagd en sy kan dit onderdruk.
Nadat almal koffie en likeur geniet het, maak Carlien verskoning, groet die gaste en stap saam met oom Pieter na haar kar.
Ek hou niks daarvan dat jy so alleen in die aand ry nie. Daardie hek van jou is nie goed verlig nie en wie weet wat wag vir jou daar.
Nee, wat oom, Duiwel is buite en sal my gou waarsku as daar fout is. Net iemand baie dapper sal by hom verbykom. Dis darem ook nie die eerste keer dat ek alleen laatnag tuis kom nie.
Nogtans stem ek saam met oom Pieter. Ek is ook op pad en ry agter jou aan. Sodoende kry almal ’n goeie nagrus. Sy het Wouter nie hoor aankom nie en wip van die skrik. Magtag, sal die man hom nou oral kom indring?
Dis werklik nie nodig nie.
Carlien, moenie moeilik wees nie. Gee nou maar ’n ou man sy sin.
Sy gee in en knik. Nou goed dan.
Wouter klim in die Land Cruiser en die enjin brul as hy dit aanskakel. Die voertuig pas by hom. Altwee is selfversekerd oor hulle vermoëns. Carlien trek die Corsa uit die parkering en woerts by die hek uit. ’n Duiweltjie sit op haar skouer en fluister in haar oor om haar normale haastige bestuurstyl toe te pas en te kyk of Wouter kan bybly. Rede tree gelukkig tussenbeide. Sy het geen idee hoeveel wyn sy gedrink het nie en as die verkeersbeamptes haar aftrek, kan dit dalk erge reperkussies hê - al is dit net met die skindertonge van die dorp.
Sy stop voor die hek na ’n besadigde rit en sluit die slot oop. Duiwel hardloop haar tegemoet en sy streel oor sy kop voordat sy terug klim in die voertuig en om die huis ry. Wouter stop agter haar wanneer sy haar deur toeklap en sy klik vererg haar tong. Môre is ’n werksdag en sy is moeg na die aand se spanning.
Dankie, vir die agterna ry. Goeie maniere laat haar vervolg. Kan ek jou iets aanbied om te drink?
Koffie sal nogal lekker wees.
Carlien byt haar tong om nie hardop te sê dat sy net uit goeie maniere aangebied het nie. As die man enigsins maniere gehad het, sou hy nou die koffie bedank het. Sy sluk haar bytende antwoord terug en stap vooruit om die agterdeur oop te sluit. Duiwel hardloop voor haar die huis binne en Carlien sit haar handsakkie onnodig hard op die kombuisblad neer. Wanneer sy omdraai, kyk sy in Wouter se bors vas.
Hier in haar kombuis, lyk hy nog meer intimiderend as by oom Pieter waar daar soveel ander mense ook teenwoordig was. Vir die eerste keer dink sy daaraan dat sy Wouter eintlik glad nie ken nie en dus ’n wildvreemde man by haar in die huis het waar sy stoksielalleen woon. Sy stap vinnig en skakel die ketel aan.
Melk en suiker? vra sy oor haar skouer. Wouter het intussen met sy heup teen die ontbyt blad gaan staan en sy arms voor hom gevou.
Laat jy altyd vreemde mans toe by jou in die huis? Weet jy nie dit is baie gevaarlik nie?
Carlien se humeur vat vlam. Hy moet dink sy is ’n totale idioot. Ek hou nie van jou insinuasie nie. Jy ken my nie eers nie, maar jy het reeds sekere aannames gemaak. Dink net hoe maklik jy opgespoor kan word en oom Pieter weet presies wie het saam my huis toe gery.
Wouter lag saggies. Ek moes kon dink jy sal nie enigeen toelaat nie en ja, ek het soos jy, sekere aannames gemaak.
Die ketel klik af en Carlien haal koppies uit die kas uit. Melk en suiker?
Hy skud sy kop. Swart en bitter is goed. Ek dink na die nagereg van vroeër is dit wys om nie nog soetigheid in te kry nie. Ek voorsien in elk geval 'n slapelose nag.
Hulle neem die koffie sitkamer toe. Wat bring jou na Laurysmith? Ek sou nie dink dit is 'n dorpie wat enigeen sou trek nie. Hier is maar min nuwelinge en almal weet gewoonlik alles van almal se besigheid.
Die kantoor het aandag nodig en ek is gevra om te kom help. Het jy die vorige kantoorhoof goed geken?
Sy skud haar kop ontkennend. As streekhoflanddroste kry ons maar min te doen met die administratiewe deel van die kantoor. Solank alles in die hof werk en ons kan aangaan met ons daaglikse pligte, het ons min kontak met die res van die kantoor. Natuurlik werk ons nou saam met die klerk van die hof, maar dis ook al administrasie waarby ons betrokke is.
Nou waarom die lang relaas wanneer sy net kon sê nee? Het dit dalk iets te doen met die manier waarop hy hom tuis gemaak het op die rusbank of die manier wat die huis hom blyk te verwelkom? Miskien het dit te doen met die feit dat sy steeds nie na hom kan kyk sonder dat haar hart op loop gaan en haar lyf aan die tintel gaan nie. Carlien, raas sy met haarself, jy het heeltemal te lank sonder 'n man klaargekom om jou kop nou weer in daardie bynes te steek.
Dit verklaar waarom jy vandag vergeet het die nuwe kantoorhoof sal opdaag. Ten minste verstaan ek nou bietjie beter waarom jy my ignoreer het gedurende die dag.
Sy weier om weer onverskoning te vra en