Ek het nooit verwag dat die lewe so rot is nie. As 'n palmlezer my hand gestudeer het terwyl ek grootgeword het en my dit vertel het, saam met 'n dokter en 'n televisiekorrespondent. Ek sal drie keer getroud wees, een keer gaan breek, begin met my lewe alleen met twee kinders in 'n splinternuwe stad op die ouderdom van ses-en-dertig en eindig uiteindelik persoonlik gelukkig in my veertigerjare as vrou en moeder van drie, ek sou my hand terug geruk en my oë gerol het. En vra vir 'n terugbetaling.
Maar sy sou tog reg gewees het. Ek het natuurlik geen palmlesers in Fort Wayne, Indiana, waar ek grootgeword het, te midde van myl van rollende heuwels en vrugbare landbougrond, met 'n wit boerhuis en 'n rooi skuur gespot. Die behuisingsontwikkelings en strookentrums wat sedertdien die plase gesit het, was nie deel van die lewe in Amerika se hartland nie, en elke straat en winkel het sy eie persoonlikheid. Nou, as ek teruggaan en die pendelvliegtuig die lughawe sirkel, vind ek my gesig teen die venster, soek na die landmerke wat my vertel dat ek by die huis is. Elke keer is ek teleurgesteld om te sien dat meer van hulle weg is. Die kind in my wil "tuis" wees soos dit altyd was.
Fort Wayne was nie 'n plek wat ek ooit onthou om te beplan om te vertrek nie, nie ten minste bewus nie. Eintlik is ek nie regtig seker dat ek alles so ver in die toekoms beplan het nie. Ek het eenvoudig aanvaar dat my lewe net soos my ouers se lewe en die vordering van my kinderjare sal wees: netjies en ordelik. Die lewe in Fort Wayne was solied, en dit is nog steeds. My beste vriende uit my kinderjare en my adolessensie leef nog daar, net soos my ouers. Al hierdie jare is ek nog steeds naby Mike, my beste vriend in die hoërskool, en in die loop van die besoek het sy kinders en my vriende geword. Ek gaan elke jaar terug vir die vierde Julie en die parade is net soos ek dit onthou.
Ek het in dieselfde huis gewoon van die tyd dat ek een was tot ek sewentien gewees het, in 'n omgewing waar niemand heinings gehad het nie en kinders het van tuin tot tuin gehardloop en almal se ma het jou en jou ma geken. Ek dink ek was betreklik bevoorreg - my pa was 'n dokter en behoort aan die plaaslike landklub - maar my familie het 'n pretensieuse lewe geleef en ek het grootgeword om 'n deel van die lewensstof in 'n klein Midwestern-stad te voel.
Ek woon nou in San Francisco, 'n pragtige en romantiese stad op 'n baai wat lyk soos die poskaarte honderde duisende toeriste elke jaar huis toe stuur. Dit is die stad waarna ek verhuis het om my lewe te herbou en my net tien jaar gelede as 'n enkelma van twee te herontdek. Baie meer as myle skei my kinders se tuisdorp af van die een wat ek grootgeword het. Die vrou wat 'n ma en vrou, dokter en televisie korrespondent is, is nie dieselfde persoon as die meisie wat in Fort Wayne woon en gedroom het nie. Maar soveel as die ervarings van die paaie wat ek gereis het sedert ek vertrek het, het my gevorm, Fort Wayne en wat my opgroei het, is ook deel van my sielstof. Gaan terug na Fort Wayne het my altyd gegrond en ek het dit 'n punt gemaak om seker te maak dat my kinders, wat 'n bevoorregte lewe in 'n kosmopolitaanse stad leef, my Indiana-wortels verstaan.
Alhoewel baie van my ouers in Fort Wayne verander het, en my ouers twintig jaar gelede na 'n meer gevorderde, meer moderne huis verskuif het, het die eenverdieping-plattelandshuis wat ek grootgeword het, nog in dieselfde huise opgestaan, nog steeds dieselfde kleure geverf, in my ou omgewing. Die sipresboom het ek albei as 'n tomboy geklim en later, as 'n tiener wat desperaat is vir ruimte en 'n uitsig op die wêreld, nog steeds torings oor die heuwel. Tog weet ek presies hoe lank ek weg is en hoeveel kilometers weg het ek gereis toe ek na die boom kyk wat my ouers in die voorplaas geplant het toe ek ses was. Die een keer sonnige grasperk word nou deur sy blare en takke in skaduwee gegooi, en my ma se versigtig geneigde aarbei-patch is al lankal deur grasperk oorgeneem.
'N Paar jaar gelede het ek by die huis gery, soos ek altyd doen as ek in Fort Wayne is, maar hierdie keer het dit 'n "For Sale" uitgemerk. Vir jare het ek gef fantasieer om weer deur die huis te gaan, net om van my kinderdae te herleef en miskien selfs kontak te maak met my meisie self wat so gelukkig daar was. Ek het die makelaar geroep en natuurlik was hy gelukkig om my te laat sien. Ek het my ma gevra of sy wou kom, maar sy het gedink dit sou te hartseer wees, iets wat my destyds verwar het, maar dit doen nie meer nie. In plaas daarvan het ek my oudste dogter, Kate, gevra om haar te wys waar my stories plaasgevind het. Ek het gedink ek het haar die toer gegee: Hier is die traliewerk op die dak, my suster en ek het geklim toe ons weggeberg het van ons broers; dit is die sitkamer waar jou ouma die stryd tussen jou ooms gestop het toe hulle seuns was en haar vinger in die proses gebreek het; Dit was my kamer en dit was wit geverf.
Die kamers was kleiner en die plafonne laer as wat ek onthou het, en die bos wat die agterplaas van die snelweg geskei het, was korter en dunner as die kinderjare wat in my geheue gestoor is. Maar die warmte en liefde van die gesin wat ek grootgeword het, was vir my ten minste nog 'n deel van die plek, en deur die kamers met Kate, met haar oë geanimeer, het my meisie vir ons albei lewendig geword.
Vir baie jare het ek teruggegaan na Fort Wayne, juis omdat my lewe so vol verandering en onrus was dat die fantasie om terug te gaan, my kon volhou. Die punt wat my tuisdorp verteenwoordig het, vasgestel in my stewige kinderjare, was so troosvol soos 'n mondvol sjokolade. Ek gaan nie so dikwels terug as wat ek nou gewoond was nie, bloot omdat ek nie meer nodig het nie.
Die lewe wat ek vir myself voorgestel het, het groot geword in daardie huis in my ou omgewing, was eenvoudiger en netjies as die een wat ek eintlik geëindig het. Die lewe was, dink ek toe, 'n reguit, onbelemmerde pad na die bestemmings wat ek sou kies, met mooi uitsigte en sonsondergange onderweg. Gelei deur my ouers se voorbeeld, het ek geglo dat huwelike altyd geduur het en dat selfs wanneer ouers geveg het, het hulle altyd opgemaak. Ek het geweet niemand wie se ouers geskei was nie, en as daar 'n enkele les was, was ons almal bedoel om te leer. Dit was die waarde om die kursus te bly.
Ek het 'n ongelooflike onvermydelike, gelukkige kinderjare gehad. Teen die tyd dat ek in die derde graad was, het ek geweet ek wil dokter wees. Ek het na hoërskool gegaan waar ek nie die mooiste of gewildste was nie, maar het net goed gegaan as die redakteur van die jaarboek. Ek het gegaan na die kollege, waar die pad een onverwagte beurt geneem het en reguit na die mediese skool gegaan waar ek in my vorige jaar met 'n jong man getrou het wat ek sedert die kinderjare geweet het. Ek was vier en twintig en terwyl die lewe my nie heeltemal ongedeerd gelaat het nie, het die pad vorentoe nog taamlik reguit en relatief ongekompliseerd gekyk.
My man en ek het 'n gemeenskaplike agtergrond gedeel en was elkeen ambisieus en gretig; ons ouers het mekaar sosiaal lank geken. Dit lyk, van buite af, soos 'n perfekte wedstryd. Hy was 'n prokureur, ek was 'n dokter, en dit het gelyk of die wêreld byna die s'n was. Ek het pediatrie gekies vir my verblyf, en die twee van ons het na Pittsburgh gegaan om ons volwasse lewens te begin en die "gelukkig ooit" -deel te begin. Ek was trots ek kon grootword sonder om ooit 'n belangrike verkeerde beurt of 'n groot fout te maak.
Die volgende paar jaar sal dit alles verander. Eerstens het my huwelik ná net vyf jaar uitmekaar gesak en toe besluit ek om pediatrie vir 'n spesialiteit in oor-, neus- en keelchirurgie te verlaat, iets wat ek as 'n ander openbare toelating gesien het, het ek nie geweet waarheen ek gaan of wat ek het gedoen. Ek het my gekies vir elke valse stap wat ek geneem het. Maar kyk terug, daardie jare merk die begin van my ware "opgroei", die begin van die langafstand wat my sal bring waar ek vandag is. Foute in oordeel, verkeerde keuses en mislukkings, sowel as suksesse en oorwinnings het my visie van die pad verander wat ek aangepak en verander het.
Nou kyk ek terug, ek sien dat die kaart van my lewe allerhande draaie en kinkels, slaggate en modder, dooie punte het, en nou en dan 'n sweep oop pad. Dit is nie die kaart wat ek verwag het om uiteindelik te kyk na, opgroei in Fort Wayne, Indiana nie, maar dit is myne. Dit is ook 'n rekord van 'n onewe, soms kranige reis wat ek met baie vroue deel, indien nie in die spesifieke besonderhede nie, dan in sy breë trekke.
Neem byvoorbeeld die huwelik. In Amerika vandag, sal amper een uit twee vroue hulself lewe en op 'n pad wat baie anders is as hul meisiesdroom. Versamel 'n groep vroue saam en die statistiese waarskynlikheid is dat byna die helfte van hulle minstens een keer geskei is. Hulle vind hulself nie net besig om hul lewens te begin nie, maar dikwels ook kinders met min of geen emosionele of finansiële ondersteuning. Daarenteen sou in my ma se geslag 'n byeenkoms van vroue vir koffie en koek vir elke egskeiding nege getroude vroue gehad het. In my ouma se leeftyd sou 'n vrou veel meer geneig wees om weduwee te wees as geskei.
Dit het my baie lank geduur om op te hou om verskoning te vra vir myself, my ouers en vir almal wat belangstel in hoe ongelyk die paaie wat ek geneem het, blyk te wees.
Ek weet nou beter.
As ek terugkyk na my lewe, het ek 'n noodsaaklike reis geneem wat my vir my 'n ryker weefsel gemaak het, as 'n bietjie rond die rande geskeur het. Ek weet nou, soos ek dit nie gedoen het nie, dat die reis self net so belangrik is as waar die pad uiteindelik ons ​​vat. Ek dink dit is hoekom my kinderjare meubels nog steeds die huis waarin ek woon, versier en hoekom ry ek nog dieselfde ou motor, die 1983 BMW wat saam met my oudste kind en die klere op my rug was, alles wat ek van my kon kry tweede huwelik. Dit is ook die motor wat ek van Little Rock na San Francisco gery het om my lewe te begin. Die 150,000-myl op sy kilometerteller is 'n belangrike herinnering aan waar ek myself bevind het - gebreek, die enkelmoeder van twee, begin oor en clueless oor hoe om dit te doen - en waar ek nou is.
Trouens, ek het dalk nie kon kry waar ek vandag is as ek nie eers na die ander plekke gegaan het nie. En daarom hang ek so lank as wat ek kan aan die kar. Dit is my eie persoonlike, self toegewyde meriete badge.
Om ons stories te vertel is belangrik, en soos ek vir my sê, beide wie ek is en waar ek duideliker geword het, meer gedefinieër. Ek kan na die kaart kyk, en ek sien die kruisings waar my lewe 'n nuwe beurt geneem het. Ek kan wys op die plekke waar ek verander het, die gebeure en mense wat my die betekenis van vreugde geleer het, die stadiums waar ek die volle las van wanhoop gevoel het. Wat nie sigbaar is as jy op die pad is nie, is in retrospek duideliker. Ek kan nou sien dat die paaie wat ek kon regkry, nie seëninge was nie, saam met 'n paar wat ek seker sou moes geneem het. Die kaart, soos die reis van die lewe, is besonderhede, is steeds aan die gang, met baie kruisings wat voorlê.
Wanneer ons noukeurig na die kaarte van ons lewens kyk, besef ons dat elke kruising anders is. Sommige is paaie wat ons gekies het, doelbewus of ondenkbaar, en sommige is paaie wat ander vir ons gekies het. Nog ander is ompad of blinde gange. En dan is daar die kruisings wat ons slegs kan toeskryf aan iets groter as onsself, 'n kosmiese krag wat ons deur een van die vele name kan noem. Die belangrike punt is dat elkeen van hierdie kruisings iets leer om ons te leer om ons groei in te lig. In plaas daarvan om onsself te slaan vir wat ons gedoen het of nie gedoen het nie, moet ons probeer om die reis te sien wat ons geneem het as wat nodig is, uit te haal wat ons kan, en begin met die skandering van die horison vir nuwe geleenthede.
Die nodige reise wat ek geneem het, het my 'n sterker, meer veerkragtige, meer selfversekerde vrou as my jong meisie self gemaak, op haar bed gelê in die pragtige huis in Fort Wayne wat ooit gedroom het om te word. Natuurlik, wanneer jong meisies oor die toekoms droom, droom hulle net van wat hulle sal wees, nie wie hulle sal wees nie. Dit neem die reis om jou te leer dat wie jy is, belangriker is as enigiets anders.
Uitgesoek met toestemming van Hyperion Books,
Noodsaaklike reise: Om ons lewens te laat leer
deur Nancy L. Snyderman, MD en Peg Streep.
Dr Nancy L. Snyderman is 'n ma van drie, 'n vrou en 'n chirurg wat spesialiseer in otolaryngology. Sy is 'n mediese korrespondent vir ABC News, 20 / 20, en Good Morning America.
Peg Streep is die moeder van 'n dogter en die skrywer van geestelike tuinbou, onder andere boeke.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > jouself > Vriendskap die skaduwee