Waarom die 'outentieke kulturele ervaring' 'n mite is - Inligting
Die curandero kniel en gooi 'n ingeduikte blikbeker in die water. Sy swaar strooihoed het oor sy gesig neergesak en alles behalwe sy lippe verduister, wat onophoudelik beweeg het in een of ander gebed of skelm wat ek as Quechua erken het. Verder terug het 'n gesin van mans, vroue en kinders 'n heiligdom omring wat bestaan ​​het uit swaarde en verskillende kanse en punte - skale vol vloeistowwe, heilige plante, prente en Christelike simbole. Die curandero begin met 'n misvormde stok te swaai terwyl hy uit die beker sluk en water op die grond voor hom spoeg, en die gesin het hul eie gebede aangesluit.
My gids Alvarez, 'n sewentig-jarige afgetrede taxibestuurder, trek aan sy oranje poncho en kyk na die ritueel met 'n losstaande bekendheid. My begrip van Spaans was oppervlakkig; probeer om die katalaans van Alvarez of die curandero se Quechua was buite my. Ek kon net in gedempte fassinasie staar. Dit was nie net die taalversperring wat my geïsoleer het nie. Terwyl ek net buite die kring met Alvarez gestaan ​​het, kon ek 'n warmerheid in die optog voel. Die vrouens kyk af en toe op in hul rigting asof hulle senuweeagtig is, en ek weet dat ek nie hier hoort nie.
Ek trek my eie geleende poncho verder op teen my nek, terwyl 'n koue ruk oor die meer waai en in ons instorm. Die Huaringas, of Sacred Lakes, bestaan ​​uit veertien aaneengeslote liggame water hoog in die Peruaanse cordillera, en is geestelike spilpunte vir seremonies soos die een wat ek waargeneem het.
Sedert ek my in die werke van Joseph Campbell, Wade Davis, Mircea Eliade en ander etnoloë ingedoen het, het ek 'n belangstelling in sjamanisme ontwikkel - om deur Suid-Amerika te reis was 'n geleentheid om die praktyke van antieke sjamanistiese kulture te verken. En hier was ek. Op die tien uur busrit vanaf die grensdorp Piura na die bergdorpie Huancabamba, het ek Alvarez ontmoet en hy het my na hierdie huis genooi waar ek by sy gesin gebly het en hul maaltye gedeel het (nieteenstaande cavia). Die tweede oggend het hy aangebied om my te perd na die mere te neem, wat Peruviërs en toeriste lok wat die dienste van brujos en curanderos (sjamane en toordokters).
Shamanistiese rituele het 'n reputasie in die Noord-Amerikaanse kultuur verwerf vir die gebruik van psigotropiese plante, veral in die vorm van ayahuasca seremonies. Die bitter wingerdstok word geoes en gekook saam met ander plante wat die hallusinogene verbinding DMT (dimethlytryptamine) toelaat om mondelings aktief te word, wat braking en trance-agtige psigedeliese toestande veroorsaak wat sjamane as middels vir geestelike genesing gebruik.
In groot stede soos Cuzco verkop buitelanders buitelanders met afslagpryse op die San Pedro kaktus, en toerisme-agentskappe pas duur op ayahuasca seremonies met 'outentieke' sjamaangidse. Oral waar ek was, was daar 'n kommersialisering van die geestelike ervaring. Daar is 'n prysetiket aangeheg aan insig en openbaring wat dit net goedkoper gemaak het.
Ek het na die bergdorp Huancabamba gereis op soek na 'n praktisyn wat steeds in die tradisionele kulturele konteks opgetree het, wat geestelik en geografies ver van die verbruikerswese van die stad geleë was, en wie se belange nie deur wins afgewater is nie. In 'n sekere sin het ek dit gevind - maar dit was 'n tweesnydende swaard, want hoewel dit outentiek en gewortel in tradisie was, het ek geweet dat ek nooit daaraan sou kon deelneem of regtig daaraan kon deelneem nie.
Die curandero het voortgegaan om te mompel, heen en weer na die meer te beweeg, en Alvarez stoot my nader in die ring van mense. Ek het onmiddellik wantroue in die oë van die familielede gevoel.
Net toe druk 'n klein dogtertjie, nie ouer as ses nie, tussen twee van die vroue vas en stop voor die huis curandero. Haar gesig verdraai asof dit van pyn is, en sy begin huil en trek aan die curandero se broeksak totdat een van die vroue vorentoe jaag en haar weer in die skare trek.
Ek voel 'n sleepboot op my skouer en Alvarez beduie met sy kop dat ons moet vertrek.
Die gesin se oë het ons agternagesit terwyl ons weer op die paadjie na ons perde geklim het. Dit het vir my gevoel asof ek by iets sou ingetree het, en sonder die historiese of geestelike raamwerk om dit te waardeer, het my waarneming daarvan die hele proses op die een of ander manier gekelder. Alhoewel ek weet dat Alvarez gereël het dat ek die seremonie sou bekyk, en die curandero Ek het ooreengekom, daar was 'n groot afstand tussen ons twee kulture wat net waarlik gevoel is op die oomblik toe ek toegelaat is om te kyk.
Ek was nie seker of daar 'n manier was om die gaping te oorbrug nie. Toe ons die vallei afdaal en die son uit die wolkbedekking neerdaal, voel ek 'n spyt van spyt. Ek het dadelik besef dat die naïwiteit van 'n gebruik gepas is, die wêreld waarneem wat nooit aan my kan behoort nie, nie omdat ek nie bereid was om dit te beleef nie, maar omdat ek nie daarin gebore is nie.
Alvarez moet my ongemak opgemerk het, want hy het my nie probeer om met my in gesprek te tree nie. Ek het die leisels laat slap en die perd die vryheid gegee om op sy eie spoed te kronkel. Ek kon nie anders as om te wonder of Alvarez dit alles beplan het om my vooropvattings te verbreek nie, maar toe ek in die saal draai, kou hy die einde van 'n stuk gras terloops.
Hy glimlag 'n soort wetende glimlag, en ek het dit teruggegee. Die middag het ek sy huis verlaat om terug te keer na Huancabamba, maar die erkenning dat die 'geestelike' nie iets is wat u bloot kan assimileer nie, saamgeneem. Spiritualiteit is 'n leefwyse, 'n praktyk in elke sin van die woord.