Paartjies praat, voordat hulle ‘n verbintenis aangaan, oor belangrike dinge soos godsdiens en politiek, en of hulle kinders wil hê of nie, maar hulle praat nie oor die tipe ouers wat hulle wil wees nie.
Ouers besef dit nie, maar dit is meestal hulle verskillende ouerskapstyle wat die bakleiery ten opsigte van dissipline aanvuur. Die ouers wat die meeste bots, is die ouers wat te outoritêr, of te instemmend is. Wanneer mense tot ‘n verhouding toetree, bring elkeen sy eie waardes vanuit sy kinderdae saam. Dit beteken egter nie dat dit die beste manier is om jou kinders groot te maak nie. Die geheim lê daarin om met mekaar te kommunikeer en mekaar in die middel te ontmoet.
As dit ‘n ma byvoorbeeld grief as sy tuiskom (nadat haar man na die kinders moes kyk) en haar kinders is aan die slaap in die ouers se bed, kan dit in ‘n “wen” situasie vir albei omskep word as die pa die kinders na hulle eie beddens toe dra.
Dit is die verskille oor besluite wat ouers moet neem (ten opsigte van hulle kinders) wat die probleem is. Een ouer glo byvoorbeeld dat sy kind swaar gestraf moet word as hy jok, terwyl jok nie vir die ander ouer so ‘n ernstige oortreding is nie. Hier begin ouers baklei oor wie nou eintlik “reg” is, en die effek op jou kind is as volg:
Die kind word ‘n slagveld tussen die ouers in plaas daarvan dat hy in sy ontwikkeling deur sy ouers ondersteun en begelei word;