Geskryf deur Steven Pressman
Warren en Sanders is die kandidate met die mees aggressiewe planne om die rykes te belas. AP Photo / Meg Kinnard
Dit is amper verbasend dat indien 'n Demokraat die Withuis wen, belasting op welgestelde Amerikaners en korporasies waarskynlik sal styg. Hoe dit gaan, is die interessanter vraag.
Die Demokratiese presidentskandidate van 2020 stem in die algemeen saam dat die Amerikaanse ekonomie 'n verskeidenheid uitdagings in die gesig staar: rekord-hoë inkomste-ongelykheid, vervalle infrastruktuur, openbare skole misluk, klimaatsverandering wat reeds lei tot brande en oorstromings en 'n gebrek aan gesondheidsversekering vir miljoene Amerikaners, om maar 'n paar te noem.
Om hierdie probleme reg te stel, elke kandidaat het voorgestel om die regering se inkomste te verhoog deur op die een of ander manier belasting op die rykes te verhoog, hetsy deur hoër inkomstebelastingkoerse, 'n welvaartbelasting of deur die verandering van die hantering van beleggingsinkomste.
Hier is 'n kort blik op die belastingplanne van die top agt kandidate in die stembus en wat ekonome soos ek dink aan hulle.
Bloomberg het voorgestel om 'n nuwe 5% -heffing op inkomste bo $ 5 miljoen te skep. AP Foto / David Goldman
President Donald Trump se wet op belastinghervorming van 2017 verlaag die boonste individuele inkomstebelastingkoers van 39.6% tot 37%. Elke Demokratiese kandidaat wat Trump wil vervang, stem saam dat dit geopper moet word. Die meeste raai dit aan tot 39.6%; 'n paar dink dat dit hoër moet gaan.
Bloomberg stel voor 'n bykomende 5% toeslag op inkomste bo US $ 5 miljoen, wat 'n koers van 44.6% oplewer, terwyl Vermont Sen Bernie Sanders wil 'n topkoers van 52% hê.
In die algemeen sê die kandidate vir belasting op Amerikaners met laer- en middelinkomste hulle beplan om die huidige koerse te verlaat in plek of laat sak.
Die kandidate fokus op die skat van die rykes omdat hulle sê die rykste Amerikaners het in die onlangse verlede baie baat gevind by die Amerikaanse belastingbeleid en betaal nie meer hul billike deel nie.
Die vraag wat ekonome vra by die beoordeling van sulke beleidsrigtings, is wanneer het hoë belastingkoerse negatiewe ekonomiese gevolge, soos deur produktiewe werk te ontmoedig omdat oom Sam so 'n groot deel van elke ekstra dollar neem wat hulle verdien.
Die standaard ekonomiese argument vir laer marginale belastingkoerse is dit dat dit aansporings bied vir mense om hard te werk en produktief te wees. Maar dit is nie duidelik in watter tempo dit gebeur nie, en 37% blyk nie die punt te wees nie.
Vir perspektief, die jaar 1940 tot 1980, die die boonste marginale belastingkoers was minstens 70%. Tog groei produktiwiteit en ekonomiese groei in hierdie tydperk was albei sterk.
'N Verwante probleem is indien beleggingsinkomste, soos dividende, kapitaalwins en dra-rente, teen 'n laer koers as arbeidsinkomste belas sou word.
Beleggingsinkomste word tans teen 'n topkoers van 20% belas - in teenstelling met die belastingkoers van 37% op arbeidsinkomste - met ander koersverskille teen laer inkomste. Die Demokratiese kandidate wil almal beeindig om beleggingsinkomste teen 'n laer koers te belas as arbeidsinkomste.
Ek glo daar is goeie redes om dit te doen, soos baie ander ekonome.
Die laer belastingkoers stimuleer die rykes in die eerste plek maniere vind om verdienste om te skakel van arbeid tot kapitaalinkomste om hul belastingrekening te verminder. En glo dit of nie, privaatekwiteitsbestuurders wat gewoonlik honderde miljoene dollars per jaar verdien, het al hul verdienste geklassifiseer as kapitaalinkomste, wat hul belastingrekening in die helfte verminder.
Buttigieg en Klobuchar is ten gunste van die verhoging van die belastingkoers vir ondernemings. AP Foto / Patrick Semansky
Die Trump-wetsontwerp op 2017 het ook ondernemersbelasting van 35% tot 21% verlaag met voorstanders deur te argumenteer dat dit sake-belegging sou aanwakker en ekonomiese groei.
Verskeie studies is egter min gevind or geen bewyse van hierdie impak.
en die belastingrekening vir 2017 verminder inkomste uit korporatiewe belasting as 'n deel van die BBP tot 1.1% vanaf die 50-jarige gemiddelde van 1.9%, wat 'n groter deel van die belastinglas op individue plaas.
Dit is die rede waarom al die Demokratiese kandidate stel verhogings voor korporatiewe belastingkoerse. Sommige, soos die voormalige vise-president Joe Biden en sen. Amy Klobuchar, wil die koers verhoog, terwyl ander, soos die burgemeester, Pete Buttigieg en die sen. Elizabeth Warren, Massachusetts, die pre-Trump-persentasie van 35% sal herstel.
Net soos die individuele belasting, kan dit moeilik wees om die optimale belastingkoers vir ondernemings te vind.
Oor die algemeen, veranderings aan korporatiewe belasting het 'n klein impak op die Amerikaanse ekonomie, so die verhoging daarvan behoort nie groei te vertraag nie.
Hoër ondernemingsbelasting is egter aandeelpryse verlaag, aangesien korporasies meer geld aan die regering en minder aan aandeelhouers as dividende sal betaal, en sodoende die aansporings vir die aandele te besit verminder. Dit kan minder welgestelde Amerikaners skade berokken deur beleggings in aftreeplanne en onderlinge fondse.
Sens. Sanders en Warren voer aan dat die superrykes selfs hoër belasting moet betaal om ongelykheid te verminder - en om hul groter bestedingsplanne te dek. Die meeste Amerikaners stem saam.
Warren wil klap 'n belasting van 2% op die netto waarde van meer as $ 50 miljoen, en 'n belasting van 3% op fortuin van meer as $ 1 miljard.
Sanders sou verder gaan. Hy stel voor 'n belasting van 1% op die netto waarde van meer as $ 32 miljoen wat geleidelik sou styg, tot 8% op die welvaart van meer as $ 10 miljard.
ekonome is nie groot aanhangers vir welvaartbelasting nie. Hulle meen dat dit belastingontduiking sou veroorsaak en om hierdie rede waarskynlik nie tot bykomende inkomste sal lei nie.
Meer as dit, 'n welvaartbelasting kan ongrondwetlik wees. Al sou die Kongres so 'n belasting betaal, sou dit onmiddellik in die howe betwis word. Die Hooggeregshof sou dit waarskynlik ongrondwetlik hou, soos die geval was met die individuele inkomstebelasting, wat die 16de wysiging van die Amerikaanse grondwet geslaag word voordat dit geïmplementeer kon word.
Koolstofbelasting is belasting op besoedelende aktiwiteite, soos die gebruik van petrol of elektrisiteit.
ekonome oor die politieke spektrum is geneig om koolstofbelasting te ondersteun omdat dit die verbruiker en ondernemings aansporings gee om geld te spandeer op maniere om koolstofvrystellings te verminder en klimaatsverandering te vertraag.
Dit sal die koste verbonde aan die bestuur, vlieg en verhitting van u huis verhoog. Dit sou ook die prys verhoog van alle goedere wat lang afstande vervoer word en waarvan die produksie baie energie benodig. Hierdie regressiewe kant van die belasting is die rede waarom Sanders nie koolstofbelasting steun nie - hoewel die meeste van die ander kandidate wel.
As 'n voorbeeld, Yang se belasting van 40 dollar per ton sou die gemiddelde Amerikaanse gesin $ 2,000 per jaar kos. Behalwe dat hy die omgewing help, sê die ondernemer dat 'n koolstofbelasting sy basiese inkomstewaarborg kan finansier.
Yang steun 'n koolstofbelasting van $ 40 per ton. AP Foto / Mary Altaffer
Draai die bladsy
Met enkele uitsonderings lyk dit asof die Demokrate op die presiese bladsy op dieselfde basiese belastingbeleid verskyn.
Hulle wil almal meer inkomste insamel deur kapitaalinkomste te belas teen dieselfde koers as arbeidsinkomste en die verhoging van die koerse op die welgestelde en op korporasies. Dit verskil oor die ekstra belasting, soos op koolstof-, welvaart- en finansiële transaksies.
Watter kombinasie van hierdie belastingveranderings ook al mag wees, as 'n demokraat die Withuis in 2020 wen en die Kongres deur die Demokrate beheer word, sal die rykes hul groot winste onder Trump beslis verloor.
Steven Pressman, professor in ekonomie, Colorado State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Demokratiese planne om belasting op rykes te verhoog: 'n gids vir die middelklas
Is jy gestamp deur die aandelemarktempo?