Chevron: die giftige toer - Inligting
Chevron: die giftige toer
Foto deur Antoine Bonsorte; oorblywende foto's deur skrywer.
Manuel Ignacio Salinas was so trots om sy naam te herhaal toe ek hom 'n derde keer vra.
Die verouderde Señor Salinas, wat 'n bietjie meer as vyf voet lank was, het grys hare gehad, 'n verkleurde linkeroog en uitslag wat sigbaar was waar sy versplinterde ligblou knope-onderhemp nie sy donker Ecuadoriaanse vel bedek het nie.
Ons het verby sy huishulpe houthuis gegaan, wat deur wit betonstalletjies tien voet van die grond af gehou is. In die agterplaas het 'n groep kinders klere aan 'n lyn gehang en 'n klein, donsige wit hond agtervolg. Hulle het geglimlag en gewuif voordat hulle vinnig teruggekeer het na hul take. Dit was duidelik dat hulle weet wat ons daar was om te sien.
Ek het saam met een ander vrywilliger Señor Salinas besoek as deel van 'n toksiese toer in die besoedelde gebied in die Amasone-oerwoud. Toe ons in sy agterplaas binnekom, begin ek die ondraaglike geur van ru-olie ruik. Voor ons het daar gelyk soos 'n verlate rioolafvalterrein —'n 50 meter lange stuk moerasagtige land met onkruid wat uitsteek.
Daar was geen rotte of vlieë soos ek verwag het nie, miskien omdat selfs hierdie wesens nie in die omgewing van so 'n massiewe stilstaande olie kon woon nie. Die gebied was omring met geel band met 'peligro' —gevaar — maar die sy naaste aan Manuel Salinas se huis is oop gelaat. Ons het na die rand van die omgewing gestap, en Señor Salinas het met ons begin praat.
'Ek het hierdie land 25 jaar gelede gekoop sonder om te weet wat onder die oppervlak was,' het hy gesê. 'Ek het die bome begin skoonmaak en borsel om koffie- en vrugtebome te kweek, want dit was hoe ek van plan was om 'n bestaan ​​te maak. Maar toe ontdek ek wat ek dink 'n groot moeras was en kon net 'n paar bome daar rondom plant.
'Ons kon nie die land boer nie. Ons kon nie skoon water kry nie. Ons het in armoede verval. Maar ons het geen ander keuse gehad as om aan te hou drink uit die besoedelde put nie. Ons het 'n tyd lank niks gehad nie, ni agua, "het hy gesê. Nie eers water nie.
Toe ek luister, skree sy pragtige wit hond om ons voete. Skielik spring dit 'n bietjie te ver en spring direk in die poel besmette oliewater in. Ons het geskree dat hy terugkom, en toe hy homself uiteindelik uit die slyk trek, was sy jas heeltemal swart. Señor Salinas het ook die hond geroep, maar dit was duidelik dat hy nie naastenby so geskok soos ons was nie. Hy het immers al meer as 20 jaar naby die afvalwater in die agterplaas gewoon en gesien hoe baie diere daarin omkom.
'Ek wou verhuis, maar wie sou die grond koop?' gaan hy voort. 'Ek wil net nie hê my familie moet siek wees nie.'
Ondanks die feit dat Chevron-prokureurs met 'n leeftyd van regstappe gedreig word ', is Señor Salinas een van die 30.000 inwoners van die Ecuadoriaanse Amasone wat eisers is in 'n klagstaat van $ 27,3 miljard teen Chevron, om te herstel wat bekend geword het as die Chernobyl-Amasone. –Die ergste olieverwante ramp op die planeet.
Texaco, nou Chevron, het erken dat hy tussen 1964 en 1990 meer as 18 miljard liter giftige chemiese stowwe in honderde afvalputte in die oerwoud gestort het. As gevolg hiervan word olie en besoedelde water en grond oor meer as 1500 vierkante myl versprei in die ongerepte Amazon wildernis. Omgewings- en mediese kenners meen die gemors wat deur die nalatigheid van Texaco agtergelaat is, het buitengewoon hoë vlakke van kanker, miskrame, geboortedefekte en ander gesondheidsprobleme in die streek veroorsaak.
Te oordeel na die verkleurde oog- en veluitslag en die verhale van Señor Salinas van gereelde hospitaalbesoeke, was dit duidelik dat Señor Salinas self geraak is.
"Selfs die president van Ecuador, Rafael Correa, het gekom om te besoek," het Señor Salinas gesê. Terwyl hy gepraat het, was die hartseer in sy oë onmoontlik om te ignoreer. 'Die president het sy hand op my skouer gesit en gevra:' Wat kan ek doen? 'Die waarheid was op hierdie stadium nie veel nie.'
Sy gesin word gedwing om sewe uur per bus na Quito, die hoofstad, te reis om mediese behandeling te kry vir die siektes wat veroorsaak word deur die besoedelde water waarin hulle jare lank onbewustelik gedrink en gebad het. Ek kon my nie voorstel om 'n uur lank naby hierdie swembad te bly nie, soos die kinders van Señor Salinas. Na net 'n paar minute van die rondlopery het my neus en my hele liggaam deur die groot afval geïnfiltreer gevoel, en ek het selfs lig gevoel. Ek het my gesig afgevee en later in die motor met my neus geblaas, en ek was geskok om die weefsel swart te vind met onheilspellende petroleumdeeltjies wat waarskynlik die lug rondom Señor Salinas se huis besoedel het.
'N Paar dae later reis ek na die Cuyabeno Nasionale Park in die hartjie van die reënwoud van Ecuador. Terwyl ons stadig op 'n hobbelrige grondpad na die rivier ry, lê groot, ongerepte woude aan die een kant van die pad. Aan die ander kant was massiewe olie-onttrekkingsstasies sigbaar nog in werking. Ons het verby enorme, swart tenks gegaan omring deur 'n doolhof van swart en geel buise, omheinde silwer masjinerie bedek met skedel- en dwarsbene-tekens, ou ongebruikte olievate wat onverskillig in alle rigtings gegooi is en verskeie blink olieputte met buitengewoon hoë en swelgende gas fakkels op die agtergrond wat hoër gestaan ​​het as die honderde hoë groen bome direk langs hulle.
'Uiteindelik dink ek dat ek hierdie beelde kon vergeet. Maar die een ding wat ek altyd sal onthou, is die gesig van Manuel Ignacio Salinas. "
Ons het uiteindelik by die Cuyabeno-rivier aangekom, en ek stap in 'n kano wat ons na ons bestemming sou neem: 'n eko-lodge met reënwoude. Twee uur later arriveer ons by die lodge, omring deur 'n welige afdak. Ek stap van die boot af na die klein houtdok, en stap in die rigting van wat soos 'n pseudo-somerkamp in die middel van die oerwoud gelyk het - kompleet met vissersbote, klein, gestileerde strooihutte, stapelbeddens, hangmatjies en 'n gemeenskaplike eetarea buite .
Die geluid van voëls wat sing, meng deur die dreunende reën. Ek haal diep asem en geniet die vars oerwoudlug. Dit was hoe die reënwoud veronderstel was om te wees. Toe ek in 'n hangmat onder die afdak sit, dryf my gedagtes terug na al die dinge wat ek sopas gesien het: die aansteeklike poele van besoedeling, die ontelbare roesende olievate, die massiewe oliestasies en die brandende gasbranders met voëls wat in hul sirkels rondloop emissies.
Uiteindelik dink ek dat ek hierdie beelde kon vergeet. Maar die een ding wat ek altyd sal onthou, is die gesig van Manuel Ignacio Salinas.