Setna II (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Cessna 182 Skylane is 'n Amerikaanse vier-sitplek, enkelmotorige ligte vliegtuig, gebou deur Cessna van Wichita, Kansas. Dit het die opsie om twee kinderstoeltjies by te sit wat in die bagasie -area geïnstalleer is.
meer as 23,237 
Die 182, wat in 1956 bekendgestel is, is in 'n aantal variante vervaardig, waaronder 'n weergawe met intrekbare landingsgestel, en is die tweede gewildste Cessna -model wat nog in produksie is, na die 172.
Se-Osiris, die ou Egiptiese towenaar
'N Kykie na die legendariese legendes van Se-Osiris, die ou Egiptiese towenaar, wat as pre-tiener na die onderwêreld gereis het en later tweegeveg met 'n gereïnkarneerde towenaar.
Setne II, 'n eertydse Egiptiese verhaal wat op papirus oorleef het, vertel die verhaal van 'n inferno-agtige Dante-afkoms in die onderwêreld en 'n vlaag magiese tweegevegte en reïnkarnasie. O, en die persoon wat die towerkuns doen, is 'n 12-jarige kind.
• 'n Beskermende ma wat in 'n gans verander om te vlieg om haar towenaarseun te red
• Die weeg van harte
• Die jakkalskopgod Anubus
• Ammit, verslinder van die dooies
• 'n Reis na die land van die dooies
Briewe aan die dooies in antieke Egipte
In die Bybelse boek Lukas word die verhaal vertel van Lasarus en die ryk man waarin 'n ryk man en die armste bedelaar op dieselfde dag sterf. Die bedelaar, Lasarus, bevind hom in die paradys terwyl die ryk man pynig. Hy kyk op om Vader Abraham met Lasarus langs hom te sien en vra of Lasarus vir hom water kan bring, maar dit word ontken dat daar 'n groot kloof is tussen die in die hemel en die in die hel, en niemand mag oorsteek nie. Die ryk man vra dan of Abraham Lasarus na die lewendes kan terugstuur om sy gesin te waarsku, want hy sê hy het vyf broers wat almal dieselfde selfversorgende leefstyl leef as wat hy geniet het en hy wil nie hê dat hulle moet ly nie. dieselfde lot. As Abraham antwoord en sê: 'Hulle het Moses en die profete laat hulle na hulle luister', antwoord die ryk man dat sy broers nie na die Skrif sal luister nie, maar as iemand uit die dood terugkom, sal hulle beslis luister hom. Abraham sê dan: As hulle nie na Moses en die profete luister nie, sal hulle nie oortuig word nie, selfs as iemand uit die dood opstaan ​​" (Luk. 16: 19-31).
Hierdie verhaal is deur die eeue heen op baie verskillende maniere geïnterpreteer om verskillende teologiese punte te maak, maar die tema is tydloos: wat gebeur na die dood? Die ryk man het gedink dat hy 'n goeie lewe lei, maar bevind hom in die ergste soort hiernamaals, terwyl Lasarus, wat op aarde gely het, verwelkom word vir 'n beloning in die hemel. Die versoek van die ryk man om Lasarus na die aarde terug te stuur, klink redelik omdat iemand uit die dood sou terugkom om te vertel hoe dit was, mense beslis sou luister en hulle lewens anders sou leef, maar Abraham ontken die versoek.
Die reaksie van Abraham, hoe teleurstellend dit ook vir die ryk man lyk, is 'n akkurate beoordeling van die situasie. In die huidige tyd word mense se verhale oor ervarings in die nabye dood aanvaar deur diegene wat reeds in die soort hiernamaals glo en ontken word deur diegene wat dit nie doen nie. Selfs as iemand uit die dood sou terugkom, as 'n mens nie die soort werklikheid kan aanvaar nie, sal 'n mens nie hul verhaal glo nie en op dieselfde manier beslis nie antieke verhale aangaande dieselfde gebeurtenis aanvaar nie.
In antieke Egipte was die hiernamaals egter 'n sekerheid gedurende die grootste deel van die geskiedenis van die beskawing. Toe die een sterf, het die siel na 'n ander vliegtuig gegaan, die liggaam agtergelaat en gehoop op regverdiging deur die gode en 'n ewige lewe in die paradys. Daar was geen twyfel dat hierdie hiernamaals bestaan ​​nie, behalwe gedurende die tydperk van die Middelryk (2040-1782 v.G.J.), en selfs dan sou die literatuur wat sinisme tot die volgende lewe uitdruk, net so maklik as 'n ernstige teologiese uitdaging geïnterpreteer kan word . Die siel van 'n geliefde het nie opgehou om by die dood te bestaan ​​nie, en daar was geen gevaar vir 'n verrassing in die hiernamaals nie, soos die ryk man uit Lukas se ervarings.
'N Uitsondering is die fiktiewe werk uit Romeinse Egipte (30 v.C. – 646 n.C.), bekend as Setna II, wat die waarskynlike basis vir die Lukas -verhaal is. In een deel van Setna II lei Si-Osire sy pa Setna na die onderwêreld en wys hom hoe 'n ryk man en 'n arm man die hiernamaals beleef het. In teenstelling met Setna se vroeëre begrip dat 'n welgestelde man gelukkiger sou wees as die armes, ly die ryk man in die onderwêreld en die arme man is hoog. Si-Osire lei sy pa na die hiernamaals om sy misverstand reg te stel, en hul kort reis daarheen illustreer die nabyheid van die ou Egiptenare aan die volgende wêreld. Die dooies het geleef en as 'n mens wou, kon jy selfs met hulle kommunikeer. Hierdie kommunikasie staan ​​vandag bekend as ' briewe aan die dooies '.
DIE EGIPTIESE NA -LEWE & DIE DOOD
Daar word geglo dat, nadat 'n mens gesterf het en die regte lyksrituele nagekom is, 'n mens voor Osiris en sy tribunaal na die oordeel oorgegaan het, en as 'n mens 'n goeie lewe gelei het, is hy geregverdig en na die paradys oorgedra. Die vraag van ' Wat is 'n goeie lewe? ' is beantwoord deur die voordrag van die negatiewe belydenis voor die tribunaal van Osiris en die weeg van die hart in die weegskaal teen die wit veer van die waarheid, maar selfs voor een dood, sou 'n mens 'n redelike goeie idee hê van die kans in die Hall of Truth.
Die Egiptenare het nie op ou tekste staatgemaak om hulle oor morele gedrag te onderrig nie, maar op die beginsel van ma 'atharmonie en balans, wat hulle aangemoedig het om in vrede met die aarde en met hul bure te leef. Hierdie beginsel is beslis geïllustreer in godsdienstige verhale, beliggaam in die godin met dieselfde naam, wat in geskrewe werke soos mediese tekste en gesange opgeroep word, maar dit was 'n lewende konsep wat 'n mens se sukses in die daaglikse ontmoeting kon meet. 'N Mens sou nie iemand nodig hê om uit die dood terug te kom met 'n waarskuwing van sy optrede in die lewe nie en die gevolge daarvan sou genoeg gewees het of moes gewees het om 'n persoon 'n redelike goeie aanduiding te gee van wat op hom wag na die dood .
Die Papirus van Ani, 'n teks van The Egyptian Book of the Dead, is voorberei vir die priester Ani van Thebe (ongeveer 1250 v.G.J.) en is onder die grafgoed van sy graf opgeneem. Dit bevat 'n aantal hoofstukke uit die Book of the Dead. / Foto deur Cesar Ojeda, Flickr, Creative Commons
Die geregverdigde dooies, nou in die paradys, het die oor van die gode en kan oortuig word om namens mense in te tree om vrae te beantwoord, die toekoms te voorspel of die versoeker teen onreg te verdedig. Die gode het 'n wêreld van harmonie geskep, en al wat 'n mens moes doen om die volgende paradys te bereik, was om 'n ewigheid te lewe. As 'n mens elke dag 'n oefening sou maak om 'n lewe te skep, sou jy vir ewig wil voortgaan, gebaseer op die konsep van harmonie en balans (wat natuurlik aandag en vriendelikheid vir die bure insluit), kan 'n mens seker wees dat jy na die paradys kan gaan nadat jy dood.
Tog was daar bonatuurlike kragte aan die werk in die heelal wat een probleme op die lewenspad kan veroorsaak. Bose demone, woedende gode en die ongelukkige of wraakgierige geeste van die dooies kan almal se gesondheid en geluk te eniger tyd en om enige rede inmeng. Eenvoudig omdat die een in die lewe en loopbaan van 'n god, soos Thoth, in die een se lewe en loopbaan bevoordeel was, het nie beteken dat 'n ander, soos Set, nie een hartseer kon bring nie. Verder was daar eenvoudig die natuurlike bestaansprobleme wat die siel ontstel het en 'n mens uit balans gebring het, soos siekte, teleurstelling, hartseer en die dood van 'n geliefde. Toe hierdie soort probleme, of die meer geheimsinnige, 'n persoon teëkom, kon hulle iets regstreeks daaraan doen: skryf 'n brief aan die dooies.
GESKIEDENIS & DOEL
Briewe aan die dooies dateer uit die ou koninkryk (ongeveer 2613 en 2181 v.C.) tot in die laat periode van antieke Egipte (525-332 v.C.), in wese die hele Egiptiese geskiedenis. Toe 'n graf gebou is, afhangende van die rykdom en status van 'n mens, is daar ook 'n offer -kapel gebou sodat die siel daagliks voedsel- en drankoffers kon ontvang. Die briewe aan die dooies, wat dikwels op 'n offerbak geskryf is, word saam met die ete en drank by hierdie kapelle afgelewer en dan deur die siel van die ontslape gelees. Egiptoloog David P. Silverman merk op hoe " In die meeste gevalle sou die interaksie tussen die lewendes en die dooies egter meer toevallig gewees het, met gesproke gebede wat geen spoor gelaat het nie " (142). Dit is om hierdie rede dat daar vandag so min briewe aan die dooies bestaan, maar tog is dit genoeg om die bedoeling en belangrikheid daarvan te verstaan.
'N Mens sou 'n brief skryf op dieselfde manier as wat dit aan 'n persoon wat nog lewe, geskryf het. Silverman verduidelik:
Of dit nou op keramiekbakke, linne of papirus aangebring is, hierdie dokumente het die vorm van standaardletters, met aantekeninge van geadresseerde en sender en, na gelang van die toon van die brief, 'n groet: "A Mededeling deur Merirtyfy aan Nebetiotef: Hoe gaan dit jy? Sorg die Weste vir u soos u wil? " (142)
Die 'west ' is natuurlik 'n verwysing na die land van die dooies, wat vermoedelik in daardie rigting geleë was. Osiris was bekend as die 'Eerste van die Westerlinge ' in sy posisie as Lord of the Dead. Soos Silverman en ander opmerk, word 'n reaksie op hierdie briewe verwag sedert Spel 148 en Spel 190 van Die Egiptiese boek van die dooies het 'n gees in staat gestel om die lewendes te laat weet hoe dit in die hiernamaals gaan.
Klein standbeeld van Osiris. Staatliches Museum Ägyptischer Kunst (Staatsmuseum vir Egiptiese Kuns), München. / Foto deur Ali Kalamchi, Creative Commons
Sodra groete en aangenaamhede uitgespreek is, sou die sender by die aangeleentheid van die boodskap uitkom, en dit was altyd 'n versoek om 'n voorbidding. Dikwels herinner die skrywer die ontvanger aan die vriendelikheid wat hulle vir hom bewys het, of aan die lewe wat hulle gelukkig saam op aarde geleef het. Die egyptoloog Gay Robins noem een ​​hiervan:
'N Man wys in 'n brief aan sy oorlede vrou dat hy met haar getroud was toe ek 'n jong man was. Ek was by jou toe ek allerhande kantore gehad het. Ek was by jou en ek het nie van jou geskei nie. Ek het nie jou hart laat bedroef nie. Ek het dit gedoen toe ek 'n jeug was en toe ek allerhande belangrike ampte vir die farao, die lewe, die welvaart, die gesondheid, uitgevoer het sonder om van u te skei en gesê: "Sy was nog altyd by my, so het ek gesê!" 8216 Met ander woorde, terwyl mans op die burokratiese leer klim, was dit waarskynlik nie onbekend dat hulle van die vrouens van hul jeug sou skei en weer trou met 'n vrou wat meer geskik of voordeliger was vir hul hoër rang nie. (63-64)
Hierdie man herinner sy vrou aan hoe getrou en pligsgetrou hy teenoor hom was voordat hy sy hulp gevra het met sy probleem. Egiptoloog Rosalie David merk op hoe die versoeke in die briewe uiteenlopend is: sommige het hulp gesoek teen dooie of lewende vyande, veral in gesinsgeskille, terwyl ander om regshulp gevra het ter ondersteuning van 'n versoeker wat op die dag van die goddelike tribunaal moes verskyn. Oordeel en sommige pleit vir spesiale seëninge of voordele " (282). Die mees algemene versoeke handel egter oor vrugbaarheid en geboorte deur 'n beroep op 'n gesonde swangerskap en 'n kind, meestal 'n seun.
BRIEWE & VERANTWOORDE VAN DIE DOOD
'N Skrywer sou op verskillende maniere 'n antwoord van die dooies ontvang. 'N Mens kon in 'n droom van die oorledene hoor, 'n boodskap ontvang, of 'n teken in die loop van 'n dag, 'n siener raadpleeg of bloot 'n probleem sien wat skielik opgelos is. Die dooies was immers in die geselskap van die gode, en dit was bekend dat die gode bestaan ​​en verder slegs die beste vir mense beteken. Daar was geen rede om te twyfel dat 'n versoek gehoor is nie en dat 'n mens 'n antwoord sou kry.
Osiris was die heer van geregtigheid, en dit was net logies dat 'n siel in sy teenwoordigheid 'n groter invloed sou hê as die wat nog in die liggaam op aarde is. As dit vir 'n hedendaagse leser vreemd of argeïes lyk vir 'n hedendaagse leser, moet daar onthou word dat daar baie is wat dieselfde geloof vandag waarneem. Daar word nog steeds gedink dat die siele van die ontslape, veral die wat as heilig beskou word, meer trek by die goddelike as iemand op aarde. Silverman sê:
In alle gevalle word die oorledene aangemoedig om namens die skrywer op te tree, dikwels teen kwaadaardige geeste wat die skrywer en sy of haar gesin geteister het. Sulke versoeke verwys gereeld na die onderwêreldhof en die rol van die oorledene daarin: u moet 'n geskil met hom begin, aangesien u getuies in dieselfde stad van die dooies byderhand het. Die beginsel word bondig uiteengesit op 'n bak in die Louvre in Parys: Soos jy 'n uitstekende mens op aarde was, is jy ook 'n goeie persoon in die nekropolis. Ondanks hierdie wettiese aspek, is die briewe nooit formuleerlik nie, maar verskil dit in inhoud en lengte. (142)
Dit is duidelik dat skryf aan iemand in die hiernamaals dieselfde was as om vir iemand in 'n ander stad op aarde te skryf. Daar is amper geen verskil tussen die twee tipes korrespondensie nie. 'N Brief wat in die 2de eeu nC van 'n jong vrou met die naam Sarapias aan haar pa geskryf is, volg ongeveer dieselfde model:
Sarapias aan Ammonios, haar vader en heer, baie groete. Ek bid voortdurend dat dit met jou goed gaan en ek bid namens jou voor Philotera. Ek het Myos Hormos vinnig verlaat nadat ek geboorte gegee het. Ek het niks uit Myos Hormos geneem nie Stuur vir my 'n klein koppie en stuur 'n kussing vir u dogter. (Bagnall & Cribiore, 166)
Die enigste verskil tussen hierdie brief en een wat 'n seun aan sy oorlede moeder skryf (c. Eerste Tussentydse periode van Egipte, 2181-2040 vC) is dat Sarapias vra dat materiële voorwerpe gestuur moet word terwyl die seun geestelike ingryping versoek. Die seun begin sy brief met 'n soortgelyke groet, en dan, net soos Sarapias verduidelik hoe sy 'n koppie en 'n kussing moet stuur, versoek hy om hulp. Hy herinner ook sy moeder aan hoe pligsgetrou 'n seun was terwyl sy gelewe het, skryf, en jy het dit vir jou seun gesê, en bring vir my kwartels sodat ek hulle kan eet, en dit wat jou seun vir jou gebring het, sewe kwartels, en jy het dit wel geëet " (Robins, 107). Briewe soos hierdie maak die oorledene ook duidelik dat die skrywer nie 'n betowering in die uitvoering van die nodige rituele gemaak het nie. Dit sou die belangrikste wees om seker te maak dat die siel van die oorledene steeds onthou word sodat dit in die hiernamaals goed kon lewe.
Nadat die siel die brief gelees het, moes die skrywer net geduldig wees en wag vir 'n antwoord. As die skrywer geen sondes begaan het nie en al die rituele behoorlik uitgevoer het, sou hulle op 'n manier positief reageer. Nadat hulle hul versoeke gerig het, beloof die skrywers gereeld geskenke in ruil daarvoor en versekering van goeie gedrag. Robins sê hieroor:
In 'n Eerste Tussentydse brief aan die dooies, sê 'n man vir sy vrou: "Ek het nie 'n betowering voor u gemaak nie, terwyl ek u naam op die aarde laat lewe het, en hy belowe om meer vir haar te doen as sy genees hom van sy siekte: Ek sal vir jou offerandes neerlê as die son se lig opgaan en ek vir jou 'n altaar sal oprig. Die broer van die vrou vra ook om hulp en hy sê: 'Ek het nog nie 'n betowering voor jou gemaak nie, ek het nie offergawes van jou weggeneem nie. (173)
Aangesien die dooie persoon sy persoonlike identiteit in die volgende wêreld behou het, sou 'n mens dit met dieselfde soort aanraking skryf wat in die lewe gewerk het. As 'n mens deur dreigemente gekom het, word dreigemente gebruik, soos om aan te dui dat, as 'n mens nie 'n wens sou kry nie, die aanbod by die graf afgesny sou word. Die gode word gereeld in hul heiligdomme en tempels gebring, en die gode het duidelik gehoor en gereageer, en daarom is gedink dat die dooies dieselfde doen. Die probleem met sulke dreigemente sou wees dat, as 'n mens ophou om offers te bring, die kans groter is dat 'n kwaai gees agtervolg word as dat sy versoek toegestaan ​​word. Net soos die gode fronsend na die onheilspellende mense se onheil in die terughou van offergawes, so het die dooies ook.
Elke antieke kultuur het 'n idee oor die hiernamaals, maar Egipte was die omvattendste en beslis die ideaalste. Egiptoloog Jan Assman sê:
Die wydverspreide vooroordeel dat teologie die uitsluitlike prestasie van Bybelse, indien nie Christelike, godsdiens is nie, is ongegrond ten opsigte van antieke Egipte. Inteendeel, die Egiptiese teologie is baie meer uitgebrei as enigiets wat in die Bybel gevind kan word. (2)
Die Egiptenare het niks aan die toeval oorgelaat nie, soos gesien kan word in die tegniese vaardigheid wat blyk uit die monumente en tempels wat nog steeds staan, en dit was net so waar vir hulle siening van die ewigheid as enigiets anders. Elke aksie in een se lewe het 'n gevolg gehad, nie net in die hede nie, maar ook vir ewig. Die lewe op aarde was slegs een deel van 'n ewige reis en 'n gedrag het 'n invloed op die toekoms op kort en lang termyn gehad. 'N Mens kan verseker voel van wat na die lewe wag, deur sy optrede te meet aan die standaard van harmonieuse bestaan ​​en die voorbeeld wat die gode en die natuurlike wêreld stel.
Hierdie porselein-erdewerk beeld die sogenaamde "soul house " uit. Dit het afgeplatte korrels wat 'n lus hout verteenwoordig. Een van die twee pilare wat die dak ondersteun, gaan verlore. Petrie het gedink dat hierdie voorwerp 'n woning vir die siel is, dat hierdie teorie nie deur alle egiptoloë aanvaar word nie. Nie alle Egiptenaars se grafte was ryklik gemeubileer nie. Op 'n stadium in die Egiptiese geskiedenis, in plaas van grafgoed, het armer individue voorwerpe, soos hierdie, bo hul begrafnisse laat plaas. Op die skinkbord is miniatuurvoorstellings van brood en vleis gemodelleer wat die oorledene in die hiernamaals kan ondersteun. Van E-Kab, Egipte. 11de tot 12de dinastieë, 2024-1700 vC. Die Petrie Museum of Egyptian Archaeology, Londen (met dank aan The Petrie Museum of Egyptian Archaeology, UCL). / Foto deur Osama Shukir Muhammed Amin, Creative Commons
Die Egiptiese weergawe van die verhaal in Lukas, hoewel dit soortgelyk is, verskil aansienlik. Die ryk man in Setna II sou verwag om in die volgende lewe straf te vind omdat hy die beginsel van ma 'at. Die bedelaar in die verhaal sou nie 'n beloning verwag het nie, bloot vir lyding. Almal het immers een of ander tyd gely, en die gode het niemand spesiale erkenning daarvoor gehad nie.
In Setna II word die ryk en arm man gestraf en beloon omdat hulle optrede op aarde óf onteer óf geëer word ma 'at, en terwyl ander hulle dalk beny of jammer gekry het, kon hulle verwag het wat op hulle wag buite die dood. In die gekerstende weergawe van Setna II wat in Lukas verskyn, het nie die ryk man of Lasarus 'n idee wat op hulle wag nie. Die Luke -weergawe van die verhaal sou eintlik verwarrend gewees het vir 'n eertydse Egiptenaar wat, as hulle 'n vraag het oor die hiernamaals en wat verder wag, eenvoudig 'n brief kan skryf en vra.
Deug en skryf
Hierdie geskrifte moes waar wees om betekenis of waarde te hê, maar 'waar ' het nie altyd gelyk gestaan ​​aan ' feitelik ' nie. Literatuurwerke soos Die verhaal van die skipbreukeling (uit die Middelryk) of Die verhaal van prins Setna (ook bekend as Setna ek uit die Ptolemaïese tydperk) is fiksie, maar verteenwoordig nie net die waarheid van die menslike bestaan ​​soos die skrywer dit gesien het nie, maar ook belangrike kulturele waardes soos moed, vertroue en lojaliteit teenoor ander en die vaderland.
Demotiese teks van Tale of Setna II, 1ste eeu nC, Aswan, Egipte / Britse biblioteek, Creative Commons
Die skrifgeleerde is beloon, nie bloot deur betaling vir 'n voltooide werk nie, maar deur die eer om iets te skep wat nog nie bestaan ​​het nie. Hierin was die skrifgeleerde gekoppel aan die groot gode soos Atum, Neith en Heka, wat almal voorgestel is as teenwoordig in die eerste skeppingsdaad toe orde gevorm is uit die nietigheid van chaos. Die gehoor het daarby baat gevind om herinner te word aan die sentrale waardes van die kultuur en hul plek in die heelal, en dit was net so waar vir gewilde werke wat wyd gelees of voorgelees is as inskripsies wat geen lewende oë ooit sou sien nadat hulle klaar was nie. Net omdat 'n teks aan die binnekant van 'n graf geskryf is om verseël te word, word dit nie minder werd geag as 'n groot stuk soos Die gedig van Pentaur, ingeskryf in groot skrif op tempelmure tydens die bewind van Ramses II (ook bekend as The Great, 1279-1213 v.C.) om sy oorwinning in die Slag van Kades in 1274 VH te verewig. Geleerde Rosalie David sê:
Die belangrikste doel van skryf was nie dekoratief nie, aangesien tekste gereeld op die grafte en op begrafnisgoed ingeskryf was waar dit nie sigbaar sou wees sodra die begrafnis verseël is nie. Alhoewel die kursiewe vorme van die draaiboek, bekend as hiëraties en demoties, wyd gebruik word vir sekulêre en kommersiële doeleindes, word die intrinsieke waarde van skryf nooit geïgnoreer deur die skryfwerk, wat as 'n geestelike funksie beskou word, altyd die voordeel van die skriba en die ontvanger van die teks. (27)
In die geval van grafinskrywings, is dit natuurlik verstaan ​​dat die teks in werklikheid deur die siel van die onlangs oorledene gesien sou word wat die inskripsie nodig sou hê om te herken wat pas met sy liggaam gebeur het en wat dit nodig het volgende te doen. Op hierdie manier is die teks nie net waardeer nie, maar eintlik ook noodsaaklik vir die voortbestaan ​​van die siel op sy ewige reis.
'N Mens kan net hoop om die ewige lewe in die Rietveld te bereik as jy 'n deugsame lewe geleef het, as jou hart ligter was as die veer van die godin Ma'at as dit in die Hall of Truth deur Osiris geweeg word, maar 'n mens het tekste nodig soos Die Egiptiese boek van die dooies om te weet hoe om daar te kom. Die belangrikheid van deug, van 'n deugsame lewe, word in die wysheidsliteratuur van die Middelryk beklemtoon, aangesien 'n mens nie kon hoop om deur die Hall of Truth te gaan as 'n mens se hart deur sondes en eiebelang belas is nie. Deur na die woorde van die skrifgeleerdes te luister-veral werke in die genre van wysheidsliteratuur wat advies gegee het oor hoe om die beste te leef-en om hul woorde in werking te stel, is dit gedink om die broodnodige ligtheid van die hart en balans te bevorder wat die individu sou baat in die lewe en na die dood.
'N Detail uit die Book of the Dead of Aaneru uit Thebe, Derde Tussenperiode, XXI-dinastie, 1070-946 vC. (Egiptiese museum, Turyn) / Foto deur Mark Cartwright, Creative Commons
Deug was ook nou verbonde aan die beroep van skrifgeleerde. Die skrifgeleerde moes die diepste waardes van die kultuur ken om dit te kommunikeer, en daarom sou hul pogings dubbel beloon word, hulle harte sou lig wees om die wil van die gode te ken en balans in alle dinge te handhaaf, en hulle sou ook ander aangemoedig het om dieselfde te doen deur hul werk. Verder, soos opgemerk, sou hulle voortgaan met die werk. Geleerde R. B. Parkinson sê:
Skryf bied 'n ontvlugting van veranderlikheid. Dit is verenigbaar met stellings elders in wysheidsliteratuur dat deugde die enigste manier van uithouvermoë is, aangesien skryf, as die bewaarder van inligting, sinoniem is met ou wysheid, en wysheid deug is. (148)
Egiptiese letterkunde van die Middelryk het soms skeptisisme uitgespreek oor die hiernamaals, en in sommige ook Die lê van die harperhierdie werke ontken eintlik die konsep van die rietveld of enige vorm van onsterflikheid, wat 'n sinisme uitdruk wat aandui hoe selfs die grootste grafte en monumente sal val en die name van diegene wat dit grootgemaak het, vergeet sal word. 'N Antwoord op die sinisme, uitgedruk in Die onsterflikheid van skrywers, is dat skryf duursamer is as enige graf, tempel of monument en die skrywer word onthou lank na enige groot farao of generaal elke keer as 'n werk gelees word.
Voorheen gebruik die meeste totale heupproteses 'n asetabulêre koppie wat óf met poliëtileen uitgevoer is, óf volledig uit poliëtileen bestaan ​​wat teen 'n kobalt-chroom-molibdeen (CoCr) of keramiek femurkop bestaan. Ernstige probleme wat die uitkoms van totale gewrigsvervanging met hierdie tipe prostese beïnvloed, is uitgebreide en progressiewe peri-prostetiese osteolise en aseptiese losmaak, wat tot hersiening kan lei, alhoewel die komponente nog steeds goed vasgemaak en funksioneer. Daar word vermoed dat poliëtileen deeltjies puin wat ontstaan ​​uit metaal-op-poliëtileen draoppervlakke en die gevolglike biologiese reaksie op hierdie puin grootliks verantwoordelik is.
In onlangse jare is daar 'n nuwe belangstelling in metaal-op-metaal laeroppervlakke vir totale gewrigs-artroplastiek. Dit geld veral vir jonger en meer aktiewe pasiënte wat gedurende hul leeftyd die moontlikheid van herzieningsprosedures ondervind. Op lang termyn het die tweede generasie metaalmetale prosteses laer wrywing en slytasie as metaal-op-poliëtileen draoppervlakke getoon. Onlangse studies het berig dat die tweede generasie metaal-op-metaal heupvervangingsproteses 'n laer tempo van asetabulêre hersiening en losmaak toon as dié met vorige metaal-op-metaal ontwerpe en dat hulle nie meer asetabulêre losmaak of osteolise gehad het as dié met vorige metaal-op-poliëtileen artikulasies vir opvolgperiodes van 5 tot 10 jaar.
'N Ander alternatief vir standaard poliëtileen is keramiek van aluminium-op-aluminium. By die vergelyking van hard-op-harde laers, het die keramiek-op-keramiek-koppeling verskeie teoretiese voordele bo metaal-op-metaal. Vanweë die uiters lae wrywingskoëffisiënt van die keramiek en die potensiaal vir 'n uitstekende slijtvastheid, belowe hierdie paartjies beide slagtingsnelhede wat aansienlik laer is as poliëtileen-op-metaal en metaal-op-metaal pare.
Beskikbare literatuur dui aan dat aluminium-op-aluminium-keramiekoppelings 'n lewensvatbare alternatief is vir metaal-op-poliëtileenontwerpe. Die kombinasie van nuwe hoë kwaliteit keramiek-asetabulêre en femorale koppe met heupstelsels wat langtermyn stabiele fiksasie bereik het, kan 'n aansienlike toename in die lang lewe van fiksasie vir inplantings tot gevolg hê, veral by die jonger en meer aktiewe pasiënte.
Beskikbare studies van metaal-op-metaal en keramiek-op-keramiek totale heupimplantate behels hoofsaaklik groepe jonger, meer aktiewe pasiënte. Die grootste voordeel van hierdie heupinplantings bo standaard metaal-op-poliëtileen heupinplantings is die groter lewensduur daarvan. Daar is geen voldoende bewys dat metaal-op-metaal of keramiek-op-keramiek totale heupinplantings klinies beduidende voordele bied bo standaard metaal-op-poliëtileen heupinplantings vir ouer pasiënte.
Bhandari et al (2005) berig 'n meta-analise van 6 gerandomiseerde gekontroleerde studies wat daarop dui dat bisfosfonate 'n voordelige uitwerking het op die handhawing van meer peri-prostetiese botmineraaldigtheid as by kontroles. Die beperkinge van die beskikbare studies en die gebrek aan ontledings van klinies relevante uitkomste (bv. Funksionele uitkomste, hersieningsyfers en lewenskwaliteit) noodsaak egter die beplanning en uitvoering van 'n voldoende groot, metodologies gesonde proef met klinies relevante eindpunte. Totdat dit gedoen is, moet die huidige bewyse aangaande die voordelige gevolge van bisfosfonate op peri-prostetiese been na totale gewrigs (bv. Knie en heup) artroplastiek met omsigtigheid geïnterpreteer word.
'N Tegnologiese beoordeling van heupinplantings deur die Institute for Clinical Effectiveness and Health Policy (Augustovsky et al, 2006) het bevind dat die kliniese toetse wat keramiek met konvensionele prostese vergelyk het, geen beduidende verskille in die hersieningsyfer tussen die verskillende soorte prostese gevind het nie. By gevalle van pasiënte met keramiekprothese, was die gerapporteerde hersieningsyfers by 10 jaar minder as 10 %, wat binne aanvaarbare perke beskou word en vergelykbaar is met dié wat vir konvensionele prostese gerapporteer is. Soortgelyke resultate is gerapporteer vir metaal-op-metaal heupproteses, waar willekeurige beheerde toetse met opvolg tot 5 jaar geen verskille tussen metaal-op-metaal en konvensionele prostese in effektiwiteit en komplikasiesyfers gevind het nie (Augustovsky et al, 2006) . Die beoordeling het opgemerk dat, hoewel daar 'n paar berigte is van 'n toename in kanker by persone met metaal-op-metaal heupproteses, daar ander verslae is wat metaal-op-metaal prostese evalueer met 'n opvolg tot 28 jaar, wat geen toename gevind het nie in die voorkoms van enige kanker. Volgens die assessering is geen studie gevind wat keramiekprothese met metaal-op-metaal-prostese vergelyk nie. Die beoordeling het tot die gevolgtrekking gekom dat, hoewel tussentydse resultate met beide die keramiek- en metaal-op-metaal-prostese belowend is, beskikbare studies geen beduidende verskille in hersieningsyfers tydens opvolgperiodes van 10 tot 15 jaar gevind het nie. Die beoordeling het gesê dat, omdat die voordele van hierdie materiaal op langer termyn waargeneem kan word, die potensiële voordele daarvan die grootste sou wees vir jonger pasiënte (jonger as 50 jaar) (Augustovsky et al, 2006).
In 'n meta-analise het Smith en kollegas (2010) die kliniese en radiologiese uitkomste en komplikasiesyfers van heupresurfacing (HRS) en totale heupartroplastiek (THA) vergelyk. 'N Sistematiese oorsig is uitgevoer van alle gepubliseerde (Medline, CINAHL, AMED, EMBASE) en ongepubliseerde of grys literatuurnavorsingsdatabasisse tot Januarie 2010. Kliniese en radiologiese uitkomste sowel as komplikasies van HRS is vergelyk met dié van THA met behulp van risikoverhouding, gemiddelde verskil en gestandaardiseerde gemiddelde verskil statistiek. Studies is krities beoordeel met behulp van die CASP -beoordelingsinstrument. 'N Totaal van 46 studies is geïdentifiseer uit 1 124 aanhalings. Dit het 3,799 HRS's en 3,282 THA's ingesluit. By meta-analise was funksionele uitkomste vir proefpersone wat HRS volg beter as of dieselfde as vir proefpersone met THA, maar daar was statisties aansienlik groter gevalle van heterotopiese ossifikasie, aseptiese losmaak en hersieningsoperasie met HRS in vergelyking met THA. Die bewysbasis het 'n aantal metodologiese ontoereikendhede getoon, soos die beperkte gebruik van kragberekeninge en swak of afwesige verblinding van beide pasiënte en assessore, wat moontlik tot assessor -vooroordeel kan lei. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat HRS op grond van die huidige bewysbasis beter funksionele uitkomste as THA kan hê, maar die verhoogde risiko's van heterotopiese ossifikasie, aseptiese losmaak en hersieningsoperasie na HRS dui aan dat THA beter is as dit oorleef.
Garbuz en medewerkers (2010) het 'n voornemende gerandomiseerde kliniese proefneming uitgevoer om die kliniese uitkomste van heroppervlak teenoor metaal-op-metaal THA met groot koppe te vergelyk. Hierdie navorsers het 107 pasiënte wat in aanmerking kom vir artroplastiek herbevestig, gerandomiseer om óf standaard óf standaard THA te hê. Pasiënte is beoordeel vir lewensgehalte-uitkomste met behulp van die PAT-5D-indeks, WOMAC, SF-36 en UCLA-aktiwiteitstempo. Die minimum opvolg was 0,8 jaar (gemiddelde van 1,1 jaar tussen 0,8 en 2,2 jaar). Van die 73 pasiënte wat ten minste 1 jaar gevolg het, het beide groepe verbetering in lewenskwaliteit op alle uitkomsmaatreëls gerapporteer. Daar was geen verskil in lewenskwaliteit tussen die twee arms in die studie nie. Serumvlakke van kobalt en chroom is gemeet in 'n deelversameling van 30 pasiënte. In beide groepe is kobalt en chroom verhoog in vergelyking met die basislyn. Pasiënte wat 'n groot-kop metaal-op-metaal totale heup ontvang het, het verhoogde ioonvlakke in vergelyking met die herleefarm van die studie. Op 1 jaar het die mediane serumkobalt 46-voudig toegeneem vanaf die beginlyn by pasiënte in die grootkop-totale heupgroep, terwyl die mediane serumchroom 10-voudig toegeneem het. By 1 jaar was serumkobalt 10-voudig hoër en serumchroom 2.6-voudig hoër as in die heropgaande arm. As gevolg van hierdie uitermate hoë metaalioonvlakke, het die skrywers aanbeveel om hierdie spesifieke grootkop THA verder te gebruik.
Kim en kollegas (2013) het gesê dat die tydsberekening van totale heupvervanging (THR) by pasiënte met aktiewe tuberkulose (TB) van die heup omstrede is weens die moontlike risiko van heraktivering van infeksie. Daar is min inligting oor die uitkoms van THR by hierdie pasiënte. Hierdie ondersoekers het 'n sistematiese oorsig van gepubliseerde studies gedoen wat die uitkoms van THR geëvalueer het by pasiënte met aktiewe TB van die heup. 'N Oorsig van verskeie databasisse waarna verwys word, is tussen 1950 en 2012 gepubliseer. 'N Totaal van 6 artikels is geïdentifiseer, bestaande uit 65 pasiënte. Tuberkulose is histologies by alle pasiënte bevestig. Die gemiddelde opvolg was 53,2 maande (reeks van 24 tot 108). Anti-TB-behandeling het postoperatief tussen 6 en 15 maande, na debridement en THR, postoperatief voortgegaan. Een pasiënt wat nie voldoen nie, het die infeksie heraktiveer. By die finale opvolg was die gemiddelde Harris-heup telling 91,7 (reeks van 56 tot 98). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat THR by pasiënte met aktiewe TB van die heup 'n veilige prosedure is, wat simptomatiese verligting en funksionele verbetering bied as dit onderneem word in samewerking met uitgebreide debridement en gepaste behandeling teen TB.
In 'n multi-sentrum gerandomiseerde, gekontroleerde proef met 'n nie-minderwaardigheidsontwerp gebaseer op 'n minimale klinies belangrike verskil van 2,0 %, vergelyk Anderson et al (2013) uitgebreide profilakse met aspirien en dalteparien vir die voorkoming van simptomatiese veneuse trombo-embolisme (VTE) na THA. Randomisering is elektronies gegenereer. Pasiënte is via 'n webgebaseerde program aan 'n behandelingsgroep toegewys. Pasiënte, dokters, studiekoördineerders, lede van die gesondheidsorgspan, uitkomsbeoordelaars en data -ontleders was verblind vir intervensies. Die opset van hierdie studie was 12 ortopediese verwysingsentrums vir tersiêre sorg in Kanada, en 'n totaal van 778 pasiënte met elektriese eensydige THA tussen 2007 en 2010 is ingeskryf. Na 'n eerste 10 dae profylakse van dalteparien na elektiewe THA, is pasiënte lukraak toegewys aan 28 dae dalteparien (n = 400) of aspirien (n = 386). Die belangrikste uitkomsmaatreëls was simptomatiese VTE bevestig deur objektiewe toetsing (primêre effektiwiteitsuitkoms) en bloeding. Vyf van 398 pasiënte (1,3 %) wat lukraak aan dalteparien toegewys is en 1 van 380 (0,3 %) wat lukraak aan aspirien toegewys is, het VTE (absolute verskil, 1,0 persentasiepunt [95 %vertrouensinterval [CI]: -0,5 tot 2,5 persentasiepunte]) . Aspirien was nie minderwaardig (p & lt 0,001) maar nie beter (p = 0,22) as dalteparien nie. Klinies beduidende bloeding het plaasgevind by 5 pasiënte (1,3 %) wat dalteparien ontvang het en 2 (0,5 %) wat aspirien ontvang het. Die absolute verskil tussen groepe in 'n samestelling van alle VTE en klinies beduidende bloedinggebeurtenisse was 1,7 persentasiepunte (BI: -0,3 tot 3,8 persentasiepunte p = 0,091) ten gunste van aspirien. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat verlengde profilakse met aspirien vir 28 dae nie minderwaardig was as en so veilig as dalteparien vir die voorkoming van VTE na THA by pasiënte wat aanvanklik dalteparien vir 10 dae ontvang het. Gegewe die lae koste en groter gemak, kan aspirien beskou word as 'n redelike alternatief vir langdurige trombo-profilakse na THA.
'N UpToDate -oorsig oor "Total hip artroplasty" (Erens et al, 2014) sê dat: "Kontraindikasies - Total hip artroplasty (THA) nie in 'n aantal kliniese omgewings gedoen mag word nie, insluitend:
Aktiewe infeksie (plaaslik of sistemies)
Bestaande beduidende mediese probleme (bv. Onlangse miokardiale infarksie, onstabiele angina, hartversaking of ernstige bloedarmoede)
Onvolwassenheid van die skelet
Paraplegie of kwadriplegie
Permanente of onomkeerbare spierswakheid by gebrek aan pyn.
Relatiewe kontraindikasies sluit in 'n neuropatiese (Charcot) gewrig, onvermoë om te ambuleer wat nie op sigself verband hou met die heupafwyking nie, afwesigheid van spiermassa van die heupontvoerder, progressiewe neurologiese verlies en morbiede vetsug. Die gevolge van vetsug op die uitkoms bly egter onseker. Die meeste studies toon wel 'n groter risiko vir infeksie, veral by hoogs vetsugtige. Dit moet weeg teen die feit dat sommige pasiënte met morbide vetsug postoperatief aansienlike verbeterings kan ondergaan. 'N Studie uit Kanada uit 2011 het opgemerk dat pasiënte met morbiede vetsug aansienlike voordele kan behaal, ondanks 'n baie klein maar statisties beduidende toename in die behoefte aan hersiening as gevolg van septiese komplikasies. Ander studies het die verhoogde risiko van oppervlakkige en diep infeksies beklemtoon en 'n groter risiko vir ontwrigting by sulke pasiënte beskryf. "
Omar et al (2015) ondersoek die rol van sinoviale C-reaktiewe proteïen (CRP) in die diagnose van chroniese peri-prostetiese heupinfeksie. Hierdie navorsers het sinoviale vloeistof prospektief versamel van 89 pasiënte wat 'n hersiening van 'n heupartroplastiek ondergaan het en gemete sinoviale CRP, serum CRP, eritrosiet -sedimentasietempo (ESR), sinoviale witbloedseltelling (WBC) en sinoviale persentasies polymorfonukleêre neutrofiele (PMN). Pasiënte is as septies of asepties geklassifiseer deur middel van kliniese, mikrobiologiese, serum- en sinoviale vloeistofbevindings. Die hoë viskositeit van die sinoviale vloeistof het die ontledings by 9 pasiënte uitgesluit sodat die resultate in 80 pasiënte bestudeer kon word. Daar was 'n beduidende verskil in sinoviale CRP -vlakke tussen die septiese (n = 21) en die aseptiese (n = 59) kohort. Volgens die kenmerkende kromme van die ontvanger, het 'n sinoviale CRP -drempel van 2.5 mg/L 'n sensitiwiteit van 95.5 % en 'n spesifisiteit van 93.3 %. Die oppervlakte onder die kromme was 0,96. In vergelyking met serum CRP en ESR het sinoviale CRP 'n hoë diagnostiese waarde getoon. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat volgens hierdie voorlopige resultate sinoviale CRP 'n nuttige parameter kan wees in die diagnose van chroniese peri-prostetiese heupinfeksie.
In 'n UpToDate-oorsig oor "Total hip artroplasty" (Erens et al, 2014) word verder nie melding gemaak van die gebruik van sinoviale CRP as 'n postoperatiewe hulpmiddel nie.
Werner en kollegas (2014) het verklaar dat robot-gesteunde chirurgie in vergelyking met standaard chirurgiese tegnieke die voordele het van verhoogde chirurgiese akkuraatheid, reproduceerbaarheid, optimalisering van komponentposisie en verbeterde pasiëntuitkomste in eenkompartimentele knie-artroplastiek (UKA) en THA-prosedures. Die MAKO Tactile Guidance System (TGS MAKO Surgical Corp, Fort Lauderdale, FL) vergemaklik artroplastiekprosedures wat deur robots uitgevoer word, wat tans in baie operasiesale geïmplementeer word. Die voordele van hierdie tegnologie is duidelik, maar daar is nie bewys dat dit die pasiëntuitkomste verbeter nie en die bykomende finansiële las regverdig. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat verdere navorsing nodig is om te bepaal of hierdie tegnologiese vooruitgang sal lei tot verbeterings in langlewendheid en kliniese uitkomste.
Domb et al (2014) vergelyk THA met 'n robot-gesteunde posterior benadering met handmatige belyningstegnieke deur middel van 'n posterior benadering, met behulp van 'n pasgemaakte studie van 'n pasgemaakte studie, om te bepaal of die gebruik van die robot die kans groter het dat die asetabulêre beker geplaas word in die veilige sones beskryf deur Lewinnek et al en Callanan et al. Tussen September 2008 en September 2012 is 'n totaal van 160 THA's uitgevoer deur die senior chirurg 62 pasiënte (38,8 %) ondergaan THA met behulp van 'n konvensionele posterior benadering, 69 (43,1 %) ondergaan robot-ondersteunde THA met behulp van die posterior benadering, en 29 ( 18,1 %) ondergaan radiografies-geleide anterior benadering THA's. Van September 2008 tot Junie 2011 het alle pasiënte anterior of posterior benaderings gekry, ongeag beenmassa -indeks (BMI) en anatomie. Sedert die robot in Junie 2011 bekendgestel is, is alle THA's uitgevoer met behulp van die robotiese tegniek deur middel van die posterior benadering, tensy 'n pasiënt spesifiek anders versoek. Die radiografiese bekerposisionering van die robotgesteunde THA's is vergelyk met 'n ooreenstemmende kontrolegroep van konvensionele THA's wat deur dieselfde chirurg deur dieselfde posterior benadering uitgevoer is. Die veilige sone (helling, 30 ° tot 50 ° ante-weergawe, 5 ° tot 25 °) beskryf deur Lewinnek et al en die aangepaste veilige sone (helling, 30 ° tot 45 ° ante-weergawe, 5 ° tot 25 °) van Callanan et al. Is gebruik vir die assessering van koppies. Pas kriteria was geslag, ouderdom ± 5 jaar en (BMI) ± 7 eenhede. Na uitsluitings is 'n totaal van 50 THA's in elke groep ingesluit. Sterk inter-waarnemer- en intra-waarnemer-korrelasies is gevind vir alle radiografiese metings (r & gt 0.82 p & lt 0.001). Honderd persent (50/50) van die robotgesteunde THA's was binne die veilige sone wat deur Lewinnek et al beskryf is, vergeleke met 80 % (40/50) van die konvensionele THA's (p = 0.001) 92 % (46/50) van robot-gesteunde THA's was binne die aangepaste veilige sone wat deur Callanan et al beskryf is, vergeleke met 62 % (31/50) van konvensionele THA's (p = 0.001). Die kansverhoudings vir 'n ingeplante beker uit die veilige sones van Lewinnek et al en Callanan et al was onderskeidelik nul en 0.142 (95 % CI: 0.044 tot 0.457). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die gebruik van die robot die plaas van die beker in beide veilige sones verbeter, 'n belangrike parameter wat 'n belangrike rol speel in die sukses van THA op die lang termyn. Of die radiografiese verbeterings wat waargeneem is, sal lei tot kliniese voordele vir pasiënte (bv. Asetabulêre dra, prostetiese ontwrigtings, vermindering van komponentbelemmering en verbeterde lewensduur) bly egter on bewys.
Elmallah en medewerkers (2015) het gesê dat komplikasies na THA (bv. Ontwrigting, losmaak van komponente en slytasie) steeds algemene aanduidings is vir hersieningsoperasies. Veelvuldige studies het sommige van hierdie probleme toegeskryf aan swak asetabulêre koppiebelyning en plasing buite die beweerde radiografiese veilige sone. Daarbenewens is bewys dat konvensionele handmatige asetabulêre bekerplasing nie tot optimale belyning kan lei nie, ongeag die chirurgiese ervaring. Boonop kan verkeerde beenlengte en verskuiwing tot ontevredenheid en onstabiliteit lei. Daarom is 'n robotarmondersteunde operasie ingestel om die akkuraatheid van die bekerplasing en beenlengte te verbeter en om die risiko van heuponstabiliteit te verminder en die tevredenheid na primêre THA te verbeter. Hierdie ondersoekers het die gebruik van robotarm-geassisteerde chirurgie by 224 pasiënte hersien en ondersoek of pre-operatief vasgestelde radiografiese doelwitte post-operatief bereik is en die hoeveelheid asetabulêre koppies buite die veilige sone. Die voorafbepaalde ante-weergawe en helling was onderskeidelik 15 en 40 grade. Resultate het getoon dat die gebruik van robotarm-ondersteunde chirurgie gelei het tot 'n postoperatiewe gemiddelde helling van 40 grade (reeks van 34 tot 51 grade) en 'n gemiddelde ante-weergawe van 16 grade (reeks van 9 tot 25 grade) 99 % van die pasiënte het binne die vooraf aangewese veilige sone gebly. Bewyse het getoon dat 'n operasie met 'n robotarm 'n verbeterde akkuraatheid in die bekerplasing kan hê in vergelyking met konvensionele chirurgie en moontlik met 'n rekenaargesteunde operasie. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat u bevindinge vergelykbaar was met die literatuur oor chirurgiese robotarmondersteunde chirurgie. Hulle het geglo dat hierdie chirurgiese tegniek kan help om postoperatiewe THA-komplikasies te verminder (bv. Aseptiese losmaak en ontwrigting), maar verdere voornemende studies is nodig om kliniese uitkomste en langtermynresultate te evalueer.
Banerjee et al (2016) het gesê dat presiese en akkurate biomeganiese rekonstruksie tydens THA noodsaaklik is vir langdurige oorlewing. Die akkurate pas van sementlose heupinplantings is ook van kardinale belang om die mikrobeweging tussen die been-inplanting-koppelvlakke te verminder om stabiele osseointegrasie moontlik te maak. Robottegnologie is daarop gemik om moontlike menslike foute tot die minimum te beperk en die uitlijning en pasvorm van die inplantaat te verbeter, en om volgehoue ​​probleme met moderne sementlose THA aan te spreek. Alhoewel robot THA uit die vroeë negentigerjare dateer, het kommer oor die verhoogde werktye, koste en komplikasies daartoe gelei dat dit onttrek is. Semi-aktiewe stelsels het egter 'n nuwe belangstelling in gewrigsondersteunde gewrigs-artroplastiek hernu. Hierdie navorsers het die huidige tegnologie, die potensiële voordele daarvan en die gerapporteerde kliniese en radiografiese uitkomste hersien. Vroeë bewyse dui daarop dat robotgebruik kan lei tot 'n meer akkurate rekonstruksie van radiografiese parameters (bv. Posisionering van die inplanting, pas, rotasie-middelpunt en beenlengte-afwyking). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat verdere navorsing nodig is om te bepaal of dit sal lei tot beter uitkomste en verbeterde inplantingslewendheid om verhoogde koste te regverdig. (Sleutelwoorde van hierdie artikel bevat MAKO).
Verder noem 'n UpToDate-oorsig oor "Total hip artroplasty" (Erens et al, 2016) nie "robot-geassisteerde artroplastie/MAKOplasty" as 'n terapeutiese opsie nie.
Die Alpha-Defensin-toets (Synovasure)
Patel en kollegas 92016) het opgemerk dat bio-merkers van die sinoviale vloeistof aansienlik kan help in die diagnose van peri-prostetiese gewrigsinfeksie (PJI) en die akkuraatheid van ander toetse, soos serum-biomerkers, kan verbeter. Telling en differensiaal van witbloedselle in sinoviale vloeistof is tans klein kriteria in die definisie van PJI, soos voorgestel deur die International Consensus Group. In onlangse jare is talle biomerkers egter ondersoek vir pasiënte met PJI, insluitend inflammatoriese sitokiene (bv. Interleukiene 1, 6, 8,10 en 17, tumornekrosefaktor-alfa [TNF-α], interferon-γ, resistien en trombospondien), inflammatoriese reaktiewe proteïene (soos CRP), bakteriedodende leukosiet-ensieme (bv. esterase, elastase, en bakteriedodende/deurlaatbaarheidsverhogende proteïen, gelatinase-geassosieerde lipokalien en laktoferrien, wat almal in polymorfonukleêre leukosiete voorkom), merkers van angiogenese (bv. vaskulêre endoteel groeifaktor) en anti-mikrobiese proteïene (bv. Baie van hierdie biomerkers van die sinoviale vloeistof het geen verband met die sinoviale WBC -telling nie, dus is hierdie sinoviale vloeistofmerkers nie net 'n surrogaatmerk vir 'n toename in plaaslike ontsteking in die gewrig as gevolg van 'n PJI nie. Daarbenewens is gevind dat die merkers met die hoogste spesifisiteit en sensitiwiteit proteïene het wat antimikrobiese eienskappe het, wat waarskynlik die rede is vir hul verhoogde konsentrasie in sinoviale vloeistof tydens PJI. Aangesien die werkingsmeganisme vir hierdie biomerkers anders is as dié van tans gebruikte toetse, hou hierdie biomerkers groot belofte in vir 'n nuwe benadering om PJI te diagnoseer. Die skrywers verklaar dat die grootste nadeel van sinoviale biomerkers is dat hierdie toetse afhang van die beskikbaarheid van sinoviale vloeistof, en dat sinoviale vloeistof nie in alle PJI -gevalle uit 'n gewrig kan afgesuig word nie. Boonop kan sommige van die inflammatoriese biomerkers enige tipe inflammatoriese proses in die prostetiese gewrig verteenwoordig (byvoorbeeld 'n nadelige reaksie op vreemde materiaal), dus is hierdie toetse moontlik nie spesifiek genoeg vir PJI nie.
Kasparek en medewerkers (2016) het die nuwe Synovasure PJI laterale vloeitoetsapparaat vir die opsporing van alfa-defensien ondersoek en die diagnostiese akkuraatheid daarvan bepaal vir die intra-operatiewe diagnose van PJI en dit vergelyk met bevrore snitte. Altesaam 40 opeenvolgende pasiënte, wat 'n hersieningsoperasie ondergaan het, tussen September 2014 en September 2015 is ingesluit. Pasiënte het 29 hersien totale knie-artroplastieke (TKA's) ondergaan en 11 hersiening THAs 12 pasiënte het 'n bevestigde PJI op grond van die Musculo-Skeletal Infection Society (MSIS) kriteria, en 28 pasiënte is as asepties beskou. Die algehele akkuraatheid om PJI op te spoor met behulp van die laterale vloeitoets was 85 % (95 % BI: 70 % tot 93 %). Die toestel het 'n positiewe voorspellingswaarde (PPV) van 80 % (95 % CI: 44 % tot 96 %) en 'n negatiewe voorspellende waarde (NPV) van 87 % (95 % CI: 68 % tot 96 %) en toon sensitiwiteit van 67 % (95 % CI: 35 % tot 89 %) en spesifisiteit van 93 % (95 % CI: 75 % tot 99 %). Bevrore gedeelte het 'n laer sensitiwiteit (58 % [95 % CI: 29 % tot 84 %]), maar 'n hoër spesifisiteit (96 % [95 % CI: 80 % tot 100 %]). Ontvanger -operateurkurwe -ontleding het 'n oppervlakte onder die kromme van die Synovasure PJI Lateral Flow Test Kit en 'n bevrore gedeelte van onderskeidelik 0.80 en 0.77 getoon. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die bevindings van die huidige studie daarop dui dat die intra-operatiewe laterale vloeitoets ten minste gelykstaande was aan die intra-operatiewe bevrore gedeelte en 'n nuttige hulpmiddel was om die afwesigheid van PJI te bevestig. Boonop het hulle gesê dat hoewel die kliniese resultate belowend is, dit nie so goed is soos vorige studies wat alfa-defensienvlakke gemeet het in 'n laboratorium nie.
Pupaibool en kollegas (2016) het die huidige bewyse hersien oor die nut van serum- en sinoviale vloeistofbemarkers om te help met die diagnose van PJI, met die fokus op sinoviale vloeistof alfa-defensine. Artikels en gegewens vir hierdie resensie is geïdentifiseer deur soektogte van PubMed en Ovid Medline tot 1 Junie 2016. Boonop het hierdie ondersoekers die bibliografieë van die opgesoekte artikels handmatig hersien vir addisionele aanhalings vir verwysings uit relevante artikels oor die diagnose van PJI. Serum -biomerkers kan verhoog word in verskillende inflammatoriese toestande. Sinoviale vloeistof biomerkers is meer akkuraat vir die diagnose van PJI in vergelyking met serum biomerkers. Gebaseer op huidige beskikbare data, is alfa-defensin die mees belowende biomarker van die sinoviale vloeistof vir die diagnose van PJI en is dit in die handel beskikbaar. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat alfa-defensine van die sinoviale vloeistof die vermoë om PJI te identifiseer kan verbeter en in die toekoms in die diagnostiese algoritme kan opgeneem word. Boonop het hulle gesê dat grootskaalse studies nodig is om meer data te verskaf oor die betekenis daarvan vir die diagnose van PJI.
Sigmund en medewerkers (2017) verklaar dat die diagnose van PJI steeds veeleisend is weens die beperking van al die beskikbare diagnostiese toetse. Die sinoviale vloeistof merker, α-defensin, is 'n belowende hulpmiddel vir die beoordeling van potensiële PJI. Hierdie ondersoekers het die kwalitatiewe beoordeling van α-defensin ondersoek deur gebruik te maak van Synovasure om peri-prostetiese infeksie in totale gewrigs artroplastie op te spoor of uit te sluit. In 'n voornemende diagnostiese studie het hierdie navorsers 50 pasiënte (28 vroue, 22 mans, gemiddelde ouderdom van 65 jaar tussen 20 en 89 jaar) bestudeer met 'n kliniese aanduiding vir hersiening artroplastiek wat aan die insluitingskriteria voldoen. Die teenwoordigheid van α-defensien is bepaal met behulp van die kwalitatiewe Synovasure-toets en vergelyk met standaard diagnostiese metodes vir PJI. Op grond van aangepaste MSIS -kriteria, is 13 gevalle as septies gekategoriseer en 36 as aseptiese hersienings 1 toets was onoortuigend. Die Synovasure -toets het 'n sensitiwiteit van 69 % en 'n spesifisiteit van 94 % behaal. Die positiewe en negatiewe waarskynlikheidsverhoudings was onderskeidelik 12,46 en 0,33. 'N Goeie diagnostiese akkuraatheid vir PJI, met 'n oppervlakte onder die kromme van 0,82, is aangetoon. Aangepaste p-waardes volgens die metode van Hochberg het getoon dat Synovasure net so goed was in die diagnose van PJI as histologie (p = 0.0042) en bakteriologie met 1 positiewe kultuur (p = 0.0327). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat Synovasure met sy gemak van gebruik en vinnige resultate na ongeveer 10 minute 'n nuttige hulpmiddel kan wees by die diagnose van PJI.
Suda en kollegas (2017) het opgemerk dat die diagnose van peri-prostetiese infeksie 'n uitdaging bly. Multiplex-PCR en biomerkers soos alfa-defensin is potensieel nuttige en vinnige metodes om peri-prostetiese infeksie op te spoor. Hierdie navorsers vergelyk hierdie nuwe metodes met kliniese assessering, konvensionele mikrobiologiese metodes en histo-patologiese ondersoek. 'N Totaal van 28 opeenvolgende pasiënte met 30 gewrigte en 'n gemiddelde ouderdom van 67,7 jaar (tussen 39 en 88) met die verwydering van THA of TKA is by hierdie studie ingesluit. Pasiënte is geklassifiseer volgens die aangepaste MSIS vir besmette gewrigte. Punvloeistof- en weefselmonsters is geneem vir konvensionele mikrobiologiese ondersoek, die alfa-defensientoets is uitgevoer, 'n sinoviale membraanmonster is gebruik vir multiplex-PCR en histopatologiese ondersoek is uitgevoer. Die alfa-defensinetoets en multiplex-PCR het 'n sensitiwiteit van onderskeidelik 76,9 teenoor 30,8 % en 'n spesifisiteit van 82,4 teenoor 100 % getoon. Hierdie ondersoekers het 'n beduidende verskil gevind tussen die positiewe en negatiewe resultate (p = 0.0023). Die konvensionele mikrobiologiese metodes verskil nie beduidend van die alfa-defensinetoets (p = 0,244) met 'n sensitiwiteit van 84,6 % en 'n spesifisiteit van 100 % nie, maar het wel aansienlik verskil van die multiplex PCR (p = 0,0030). Daar was 'n beduidende verskil tussen gemodifiseerde MSIS -klassifikasie en multiplex PCR (p = 0,0007). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat nie die alfa-defensinetoets of die multiplex-PCR peri-prostetiese infeksie onmiddellik en betroubaar kon opspoor nie. Hulle het gesê dat die multiplex-PCR geskik was vir die opsporing van nie-besmette, maar nie die werklik besmette nie en dat die alfa-defensinetoets nuttig was, maar geen bevredigende resultate toon nie. Hierdie navorsers het gesê dat die konvensionele mikrobiologiese metodes die betroubaarste bly vir die diagnose van peri-prostetiese infeksies.
Tranexamiese suur in totale heupvervanging
Zhang en kollegas (2016) het gesê dat, aangesien die voorkoms van THA toeneem, dit gewoonlik gepaard gaan met aansienlike bloedverlies. Daar word berig dat tranexamiensuur (TXA) peri-operatiewe bloedverlies by artroplastiek van die heupgewrig verminder. Die beste manier van TXA -administrasie is egter steeds omstrede. Ina meta-analise, het hierdie ondersoekers alle data van die 7 ingesluit proewe geïntegreer om die veiligheid en doeltreffendheid van aktuele en binneaarse TXA toediening in primêre THA te vergelyk. Die eindpunte wat in hierdie meta-analise beoordeel is, sluit in die vergelykings van totale bloedverlies, postoperatiewe hemoglobien (Hb) afname, transfusiesnelhede, die voorkoms van diep veneuse trombose (DVT), longembolie (PE) en wondinfeksie . Literatuurondersoeke van PubMed, Embase, die Cochrane-biblioteek, die Chinese Biomedical Literature-databasis, die CNKI-databasis en Wan Fang-data is tot 30 Augustus 2016 uitgevoer. Gerandomiseerde beheerde proewe (RCT's) is by hierdie meta-analise ingesluit as hulle dit vergelyk die veiligheid en doeltreffendheid van intraveneuse versus aktuele toediening van TXA by pasiënte wat primêre THA ondergaan het. Die meta-analise is uitgevoer volgens die riglyne van die Cochrane Reviewer's Handbook en die Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyzes (PRISMA) verklaring. Die samevoeging van data is uitgevoer met RevMan 5.3, Denemarke. 'N Totaal van 7 RCT's waarby 964 pasiënte betrokke was, het aan die insluitingskriteria voldoen. die meta -analise het aangedui dat daar geen beduidende verskille in die twee groepe was in terme van totale bloedverlies nie ([gemiddelde verskil (MD) = -14,74, 95 % CI: -89,21 tot 59,74, p = 0,7], transfusiesnelhede [RD = -0,02, 95 % CI: -0,05 tot 0,02, p = 0,39] geen beduidende verskille is gevind met betrekking tot die voorkoms van nadelige effekte (AE's) soos DVT [RD = 0,00, 95 % CI: -0,01 tot 0,01, p = 1,00], PE [RD = 0,00, 95 % BI: -0,01 tot 0,01, p = 0,71], of wondinfeksie [RD = -0,01, 95 % BI: -0,06 tot 0,04, p = 0,66]). Die saamgevoegde resultate het getoon dat die binneaarse groepe 'n laer postoperatiewe Hb -afname gehad het (MD = -0,47, 95 % CI: -0,74 tot -0,20, p = 0,0006). Dit was waarskynlik te wyte aan onvoldoende data en die uiteenlopende verslagdoening van uitkomste. Daar was 'n mate van inherente heterogeniteit as gevolg van die klein steekproefgrootte van elke primêre studie. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat aktuele en binneaarse toedienings van TXA 'n soortgelyke uitwerking op die afname van bloedverlies het sonder 'n groter risiko vir komplikasies (bv. DVT, PE en wondinfeksie). Hulle het opgemerk dat intraveneuse TXA-toediening 'n maksimum effektiwiteit kan hê, terwyl aktuele TXA-toediening by pasiënte met 'n hoë risiko vir trombo-emboliese voorvalle verkies kan word. Hulle het egter gesê dat groter RCT's van hoë gehalte nodig is om die optimale regime, dosis, tydsberekening te ondersoek voordat die wydverspreide gebruik van TXA by totale gewrigsartroplastiek aanbeveel word.
Moskal en Capps (2016) het gesê dat vorige meta-ontledings bevind het dat TXA voordele bied wanneer dit tydens THA gebruik word. 2 van hierdie metaanalises het egter 'n verskeidenheid toedieningsmetodes van TXA in THA ingesluit (aktueel, binneaarse, orale en intra-artikulêre), 'n ander meta-analise bevat 'n verskeidenheid anti-fibrinolitiese middels (nie beperk tot 'n enkele geneesmiddel), en die finale meta-analise het nie-RCT's ingesluit. Hierdie meta-analise fokus op 'n enkele medikasie, TXA, wat op 'n spesifieke manier toegedien word, binneaars by pasiënte wat primêre THA ondergaan, met behulp van data wat slegs in RCT's gerapporteer is. Uitkomste was beperk tot bloedverlies, allogene transfusiesnelhede en komplikasies. Ander uitkomste, soos terugkeer na funksie of kliniese tellings, kon nie geëvalueer word nie weens gebrek aan konsekwente verslagdoening.Die skrywers verklaar dat om die gevolge van binneaarse TXA in THA op kliniese uitkomste, soos herstel, funksionele terugkeer en uitkomsmaatreëls wat deur die pasiënt gerapporteer is, beter te verstaan, dit meer nuttig sou wees as meer RCT's hierdie maatreëls op 'n gestandaardiseerde manier ondersoek. Hulle het opgemerk dat intraveneuse TXA voordelig was vir bloedverlies intra-operatief, bloedverlies deur dreine en totale bloedverlies tydens hospitalisasie, benewens die vermindering van allogene transfusiesnelhede. Daar was egter geen verskil tussen intraveneuse TXA en placebo vir die meeste komplikasies nie, behalwe DVT, wat gunstige resultate met placebo getoon het.
In 'n meta-analise vergelyk Shang en kollegas (2016) die veiligheid en doeltreffendheid van gekombineerde intraveneuse en aktuele TXA met intraveneuse gebruik alleen in primêre TKA en THA. Daar is gesoek na PubMed, Embase, Cochrane -biblioteek en OVID. Geskikte RCT's wat gekombineerde intraveneuse en aktuele TXA evalueer versus intraveneus alleen in primêre TKA en THA, is ingesluit. Die relatiewe risiko (RR) of die gemiddelde verskil (MD) vir digotome of deurlopende data is onderskeidelik bereken en heterogeniteit is geanaliseer deur Chi-square en I2 toetse. 'N Totaal van 5 RCT's het aan die insluitingskriteria voldoen en is by die studie ingesluit. Die meta -analise het aangedui dat daar 'n statisties beduidende verskil was in die totale bloedverlies van die gekombineerde groep (MD = -160,90, 95 % CI: -201,26 tot -120,54, p & lt 0,00001), Hb -daling (MD = -0,41, 95 % CI: -0,73 tot 0,08], p = 0,01), transfusievereistes (RR = 0,29, 95 % CI: 0,12 tot 0,70], p = 0,006) en lengte van hospitaalverblyf (MD = -0,21, 95 % CI: -0,40 tot -0,02], p = 0,03). Beide groepe het soortgelyke uitkomste getoon met betrekking tot trombo-emboliese komplikasies (RR = 0,84, 95 % CI: 0,26 tot 2,70], p = 0,76). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die gekombineerde gebruik van intraveneuse en aktuele TXA op grond van die bevindinge van hierdie studie doeltreffender was as intraveneuse TXA alleen in primêre TKA of THA sonder om die risiko van trombo-emboliese komplikasies te verhoog. Verder het hulle gesê dat verdere studies van hoë gehalte met meer pasiënte nodig is in toekomstige studies.
In 'n meta-analise het Li en medewerkers (2017) die veiligheid en doeltreffendheid van gekombineerde intraveneuse en aktuele toedieningsmetodes geëvalueer teenoor enkel intraveneus van TXA in primêre TKA en THA. Hierdie navorsers het 'n sistematiese soektog uitgevoer in Medline (van 1966 tot 25 September 2016), PubMed (van 1966 tot 25 September 2016), Embase (van 1980 tot 25 September 2016), ScienceDirect (van 1985 tot 25 September 2016) en die Cochrane -biblioteek. Slegs RCT van hoë gehalte is geïdentifiseer. 2 outeurs het onafhanklik data-ekstraksie en kwaliteitsbeoordeling van ingesluit studies uitgevoer. Meta-analise is uitgevoer met behulp van Review Manager 5.1 sagteware. 'N Totaal van 6 RCT's wat 687 pasiënte ingesluit het, het aan die insluitingskriteria voldoen. Die huidige meta -analise het aangedui dat daar beduidende verskille was in terme van totale bloedverlies (MD = -193,59, 95 % CI -338,06 tot -49,13, p = 0,009), transfusiesnelheid (RD = -0,07, 95 % CI -0,12 tot -0,03, p = 0,001), Hb -afname (MD = -0,51, 95 % CI -0,83 tot -0,18, p = 0,01) en duur van verblyf (MD = -0,20, 95 % CI -0,38 tot -0,02, p = 0,03) tussen groepe. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat gekombineerde toediening van TXA by pasiënte met TKA en THA geassosieer word met aansienlik verminderde totale bloedverlies, oortappingsvereistes, postoperatiewe Hb-afname en duur van verblyf in vergelyking met enkele toediening alleen, maar dit word nie geassosieer met langdurige operasietyd nie. Boonop is geen AE's, soos oppervlakkige infeksie, DVT of PE, met TXA geassosieer nie. Hierdie navorsers het voorgestel dat gekombineerde toediening van TXA uitstekende kliniese veiligheid en doeltreffendheid toon by pasiënte met TKA en THA. Boonop het hulle gesê dat goed ontwerpte studies met 'n groter steekproefgrootte nodig is om verdere betroubare bewyse te lewer vir die gesamentlike gebruik van TXA.
'N Evaluering van die Veteran's Health Administration (VHA, 2014) het bewyse gevind vir die gebruik van TXA by pasiënte wat totale knie -artroplastiek en totale heup -artroplastiek ondergaan. Hulle het egter bevind dat "[e] vidensie ontbreek vir die veilige en effektiewe gebruik van TXA in gesamentlike hersiening of chirurgie, daarom is die risiko/voordeel van TXA in hierdie instellings onbekend."
'N Evaluering deur die Canadian Agency for Drugs and Techologies in Health (CADTH, 2015) het bevind dat die gevolgtrekkings van gepubliseerde resensies oor die algemeen die gebruik van TXA ondersteun om intraoperatiewe en postoperatiewe bloedverlies by primêre heup- en knie -artroplastiek te verminder. 'N Bewysgebaseerde riglyn van Health Quality Ontario (2014) beveel die gebruik van TXA aan vir knie- en heupvervanging.
Riglyne oor perioperatiewe bloedverlies van die American Society of Anesthesiologists (2015) het bevind: "Metaanalise van placebo-beheerde RCT's dui aan dat tranexamiensuur vir die voorkoming van oormatige bloeding toegedien voor en/of tydens 'n prosedure effektief is in die vermindering van perioperatiewe bloedverlies, die aantal pasiënte wat oorgedra is, en die volume bloedprodukte wat oorgedra is (kategorie A1-B bewyse). Gerandomiseerde proewe wat tranexamienzuur met placebo vergelyk of geen kontroles van tranexamienzuur, meld geen verskille vir beroerte, miokardiale infarksie, nierversaking, heroperasie vir bloeding, of sterfte (bewys van kategorie A2-B). Metaanalise van placebo-beheerde RCT's dui aan dat tranexamiensuur vir die voorkoming van oormatige bloeding begin na 'n knie- en heupartroplastiek en voor afwyking van toerniket in vergelyking met placebo ook laer bloedverliesvolumes (kategorie A1- B bewyse) ... Die literatuur is onvoldoende om die postoperatiewe toediening van tranex te evalueer amiensuur vir die behandeling van oormatige bloedverlies. "
Preoperatiewe intraveneuse glukokortikoïede vir die vermindering van akute pyn en postoperatiewe naarheid en braking na totale heupartroplastiek
Yang en kollegas (2017) het 'n sistematiese oorsig en meta-analise van gepubliseerde RCT's uitgevoer om die veiligheid en doeltreffendheid van pre-operatiewe binneaarse glukokortikoïede te evalueer versus kontrole vir die voorkoming van postoperatiewe akute pyn en post-operatiewe naarheid en braking (PONV) na primêre THA. 'N Rekenaarliteratuurondersoek na elektroniese databasisse, insluitend PubMed, Embase, die Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), Web of Science, China National Knowledge Infrastructure (CNKI) en China Wanfang -databasis, is uitgevoer om die relevante RCT's te identifiseer wat vooraf vergelyk -operatiewe binneaarse glukokortikoïede versus placebo's vir die vermindering van akute pyn en PONV by THA -pasiënte. Die primêre uitkomste was die gebruik van die visuele analoog skaal (VAS) met rus of mobilisasie na 6, 24, 48 en 72 uur en die voorkoms van PONV. Die sekondêre uitkoms was totale morfienverbruik. Hierdie navorsers het die RR bereken met 'n 95 % CI vir digotome uitkomste, en die geweegde gemiddelde verskil (WMD) met 'n 95 % CI vir deurlopende uitkomste. Saamgestelde data van 7 RCT's (411 THA's) bevoordeel pre-operatiewe intraveneuse glukokortikoïede teen akute pynintensiteit op 4, 24 en 48 uur (p & lt 0,05). Daar was geen beduidende verskil tussen die VAS met rus of mobilisasie na 72 uur nie (p & gt 0.05). Vervolgens het pre -operatiewe binneaarse glukokortikoïede 'n totale morfienbesparende effek van 9,36 mg (WMD = -9,36, 95 % CI: -12,33 tot -6,38, p = 0,000) gelewer. Boonop is pre-operatiewe intraveneuse glukokortikoïede geassosieer met 'n beduidende vermindering van die voorkoms van PONV (RR = 0.41, 95 % CI: 0.30 tot 0.57, p = 0.000). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat binneaarse glukokortikoïede die vroeë pynintensiteit en PONV na THA kan verminder. Hulle het egter gesê dat die lae aantal studies en die variasie in doseringsregime die bewyse vir die gebruik daarvan beperk. Dus is meer RCT's van hoë gehalte nodig om die optimale geneesmiddel en die veiligheid van binneaarse glukokortikoïede te identifiseer.
Hierdie ondersoekers het gesê dat hierdie meta-analise verskeie moontlike beperkings het. Hulle analise het slegs 7 RCT's bevat, en die steekproefgrootte van die ingesluit studies was beperk. Die moontlike risiko vir publikasievooroordeel kan bestaan ​​as gevolg van die beperkte aantal ingesluit studies en die opvolging in die ingesluit studies wissel van 24 uur tot 1 jaar na THA. AE's is dus moontlik onderskat. Laastens het die verskillende dosis en tipe glukokortikoïede ook die finale gevolgtrekking beïnvloed.
Intra-wond Vancomycin vir die vermindering van peri-prostetiese gewrigsinfeksie na totale heup artroplastie
Patel en kollegas (2018) het opgemerk dat peri-prostetiese gewrigsinfeksie (PJI) 'n verwoestende komplikasie is na artroplastiek van die heup en knie. Binne-wond-vankomisien is breedvoerig in die ruggraatliteratuur beskryf, maar inligting oor gebruik by artroplastiek is beperk. Hierdie ondersoekers het die veiligheid en doeltreffendheid van intra-wond-vankomisien by artroplastiese chirurgie ondersoek. Alle primêre THA en totale knie -artroplastie (TKA) gevalle (n = 460) wat deur 'n enkele chirurg vanaf April 2016 tot Oktober 2017 uitgevoer is, is hersien. Vanaf Oktober 2016 is intra-wond vankomisien in alle totale gewrigte gebruik. Grondlynkenmerke, infeksiesyfers, heropname van 90 dae en ander komplikasies is vergelyk tussen onbehandelde proefpersone en diegene wat intra-wond vankomisien ontvang het. Daarbenewens is kostedata oorweeg. Die gemiddelde opvolgduur vir die kontrole- en vankomisiengroepe was onderskeidelik 11,3 en 7,7 maande. Grondlynkenmerke en -komorbiditeite was soortgelyk vir die kontrole (n = 112) en vankomisiengroepe (n = 348). Die vankomisienkohort toon 'n afname in die algehele infeksiesyfer (0.57 % versus 2.7 % p = 0.031) en PJI -koers (0.29 % teenoor 2.7 % p = 0.009) in vergelyking met die onbehandelde groep. Daar was geen statistiese verskil in die voorkoms van ototoksisiteit of akute nierbesering (AKI) nie. Alhoewel daar geen verskil was in die algehele heropnamesyfer van 90 dae nie, het die vankomisien-subgroep 'n laer hertoelating as gevolg van infeksie getoon (0,57 % teenoor 2,7 % p = 0,031). Gebaseer op die koste van vancomycin poeier en die berekende aantal wat benodig word om te behandel (NNT = 47,5), was die koste om 1 infeksie te voorkom met die toevoeging van intra-wond vancomycin $ 816. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie bevindings suggereer dat intra-wond vankomisien 'n veilige, koste-effektiewe benadering kan wees wat belofte toon in die vermindering van PJI in vroeë opvolging. Hulle het gesê dat toekomstige voornemende en gerandomiseerde navorsing nodig is voordat enige formele aanbevelings vir die roetine gebruik daarvan in totale gesamentlike artroplastiek gemaak kan word.
Die skrywers verklaar dat die nie-gerandomiseerde en terugwerkende aard van die studie 'n nadeel was. Die relatief kort termyn en veranderlike opvolg wat in die kontrole- en behandelingsgroepe waargeneem is, was nog 'n nadeel. Alhoewel hierdie ondersoekers daarna gestreef het om alle infeksies op te vang, was daar die moontlikheid dat meer rustige infeksies na die opgetekende opvolgperiode kon verskyn. Net so het hierdie navorsers erken dat die verskil in post-operatiewe opvolging tussen die kontrole- en vankomisiengroepe verwarrende veranderlikes kan veroorsaak. Ander beperkings sluit in die lae effekgrootte ten opsigte van die aantal infeksies op die operasie. 'N Steekproefgrootte van 3,416 pasiënte sal nodig wees om 'n vermindering van 50 % in infeksiesnelheid van 2,7 % tot 1,35 % met 'n krag van 0,80 en alfa van 0,05 voldoende op te spoor. Om hierdie aantal pasiënte in die kontrolegroep te bekom, moet 'n historiese beheerinfeksiesyfer gebruik word, of inligting van meer as 1 chirurg moet gebruik word, wat ander verwarrende veranderlikes en protokolveranderings kan inbring. Daarbenewens sal 'n aantal opeenvolgende jare van kliniese praktyk nodig wees om genoeg vankomisiengroep-pasiënte te identifiseer om die nodige krag te verkry, wat die rapportering van 'n potensieel veilige en voordelige strategie kan vertraag om die algehele infeksiesyfer te verminder. Daar is oorweeg om data van ander chirurge en instellings op te neem, maar die skrywers het geglo dat dit talle verwarrende veranderlikes sou ingebring het in 'n poging om die steekproefgrootte te vergroot. Toekomstige navorsing oor die vergroting van die steekproefgrootte om die nodige krag moontlik te maak sonder om verwarrers in te stel, is 'n waardige poging. Die toegekende steekproefgrootte van 460 was egter voldoende om die aansienlik verminderde vroeë infeksiesyfer wat in hierdie ondersoek aangetoon is, op te spoor. Daarbenewens kan toekomstige ondersoeke met groter krag moontlik veranderlike gevolge oorweeg vir die infeksiesyfer wat verband hou met THA versus TKA.
Dial en medewerkers (2018) het die veiligheidsprofiel van die gebruik van vankomisienpoeier (VP) ondersoek om infeksiesyfers te verlaag deur akute post-operatiewe komplikasies te hersien. Hierdie navorsers het 'n terugwerkende oorsig gedoen van 265 opeenvolgende pasiënte wat THA ondergaan het. Die eerste 128 pasiënte, die kontrolegroep, het nie VP ontvang nie, en die daaropvolgende 137 pasiënte, die VP -groep, het VP ontvang tydens die sluiting van die wond. Pasiënte se demografiese data, mediese mede-morbiditeite en peri-operatiewe inligting is vergelyk. Die primêre uitkoms was 'n post-operatiewe chirurgiese komplikasie binne 90 dae na die operasie. Die demografiese, mediese ko-morbiditeite en peri-operatiewe inligtingsdata van die kontrole en die VP-groep was statisties soortgelyk. Diepe besmettingsyfer in die kontrolegroep was 5,5 %, terwyl die diepe besmettingsyfer in die VP -groep 0,7 % was (p = 0,031). Steriele wondkomplikasiesyfer was 4,4 % in die VP -groep en 0 % in die kontrolegroep (p = 0,030). Die oorblywende komplikasies verskil nie statisties tussen die groepe nie. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat VP geassosieer word met 'n toename in steriele wondkomplikasies in vergelyking met die kontrolegroep, maar die tempo van PJI is verminder met die gebruik van VP. Hierdie ondersoekers het gesê dat hulle nie voor of teen die gebruik van VP aanbeveel ten tyde van wondafsluiting om PJI te voorkom nie, en studies met 'n hoër krag is nodig om die doeltreffendheid van VP aan te toon.
Die skrywers het verklaar dat hoewel die statisties beduidende verlaagde koers van PJI in die VP -groep verklaar kan word deur die gebruik van die VP, dit onduidelik is waarom die PJI -koers van die kontrolegroep van 5.4 % veel hoër was as die PJI -koers van 1 % tot 2 % wat in die literatuur, en dit was 'n belangrike beperking van hierdie studie. Alhoewel die oorsaak onduidelik was, het die hospitaal gedurende hierdie tydperk 'n toename in infeksiesyfers gehad en 'n deeglike evaluering deur kundiges in aansteeklike siektes is uitgevoer sonder dat 'n duidelike oorsaak geïdentifiseer is. Een oorweging was dat 6 van die 7 pasiënte met PJI 'n BMI van meer as 30 kg/m2 gehad het, wat bewys is dat dit 'n risikofaktor is vir PJI by pasiënte met THA deur 'n anterior benadering. Soos genoem, kon die hoër koers van chroniese obstruktiewe longsiekte (COPD) in die kontrolegroep ook bydra tot 'n hoër infeksiesyfer. Laastens het een van die PJI in die kontrolegroep clindamisien ontvang vir pre-operatiewe profilakse, 'n bakteriostatiese antibiotika, wat verband hou met 'n hoër PJI-dosis.
Obturator senuweeblokke vir die behandeling van postoperatiewe pyn na totale heup artroplastiek
Nielsen en kollegas (2019) het opgemerk dat 'n aansienlike groep pasiënte ly aan matige tot ernstige pyn na elektiewe totale heupartroplastiek THA. As gevolg van die komplekse innervasie van die heup, kan perifere senuweebloktegnieke uitdagend wees en nie wyd gebruik word nie. Aangesien die obturatorsenuwee die antero-mediale deel van die gesamentlike kapsule sowel as die intra-artikulêre nociceptore senuwees, het hierdie navorsers veronderstel dat 'n obturator senuweeblok (ONB) die opioïede-verbruik na THA sou verminder. Twee-en-sestig pasiënte is gerandomiseer om ONB of placebo (PCB) te ontvang na primêre THA in spinale narkose. Die primêre uitkomsmaatreël was die gebruik van opioïede gedurende die eerste 12 postoperatiewe ure. Sekondêre uitkomsmaatreëls sluit in postoperatiewe pyn telling, naarheid telling en vermoë om te ambuleer. In 'n gerandomiseerde kliniese proef is altesaam 60 pasiënte by die analise ingesluit. Die gemiddelde (SD) opioïedverbruik gedurende die eerste 12 post-operatiewe ure was 39,9 (22,3) mg perorale morfienekwivalente (PME) in die ONB-groep en 40,5 (30,5) mg PME in die PCB-groep (p = 0,93). Geen verskil in die vlak van pyn of naarheid is tussen die groepe gevind nie. Verlamming van die heupadduktorspiere in die ONB -groep het die beheer van die geopereerde onderste ledemaat verlaag in vergelyking met die PCB -groep (p = 0,026), maar dit het nie die proefpersone se vermoë om te ambuleer beïnvloed nie. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n beduidende afname in die postoperatiewe opioïedverbruik nie waargeneem is vir aktiewe versus placebo ONB na THA nie.
Op maat gemaakte asetabulêre inplantings vir hersiening van totale heupartroplastiek
Gladnick en kollegas (2018) verklaar dat pasgemaakte triflange asetabulêre komponente (CTAC's) toenemend gebruik word vir die rekonstruksie van Paprosky tipe IIIB asetabulêre defekte. Gegewens oorlewing op die middeltermyn ontbreek egter. Hierdie ondersoekers het die voornemende registers by 2 hoëvolume hersieningsentrums ondersoek vir pasiënte wat hersiening van THA (rTHA) ondergaan het met behulp van 'n pasgemaakte triflange-komponent tussen 2000 en 2011. Hulle het 73 pasiënte geïdentifiseer met 'n minimum van 5 jaar opvolg. Hierdie pasiënte se rekords is hersien om die voorkoms van hersiening of heroperasie, kliniese prestasie en radiografiese stabiliteit te bepaal. Die gemiddelde opvolg was 7,5 jaar (reeks van 5 tot 12 jaar) 15 van 73 triflange-komponente (20,5 %) was aangedui vir hersiening gedurende die opvolgperiode, insluitend 6 vir onstabiliteit (8 %) en 8 vir infeksie (11 %) 12 van die 73 pasiënte (16 %) het 'n heroperasie ondergaan weens ander redes as die mislukking van die triflange-komponent. Die mediane heupgestremdheid en osteoartritis (OA) uitkoms telling vir gesamentlike vervangings telling by middeltermyn opvolg was 85 (interkwartiel reeks [IQR] 73 tot 100). Slegs 1 van 73 inplantings was vasgestel dat dit tydens die middeltermyn-opvolging radiografies los was. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat pasgemaakte driehoekige rekonstruksie vir ernstige asetabulêre tekort 'n lewensvatbare opsie is, maar komplikasies kom gereeld voor en daar is groot uitdagings vir diegene wat misluk het.
Aprato en medewerkers (2019) ondersoek die pasgemaakte Lima Promade-pasgemaakte asetabulêre toestel wat pas by die behandeling van komplekse asetabulêre Paprosky 3B-defekte voorkom. Tussen 2016 en 2018 is altesaam 8 pasiënte met groot asetabulêre osteolise en meervoudige hersieningsgeskiedenis behandel met 'n pasgemaakte inplanting in 'n enkele sentrum en deur 'n enkele chirurg. Hierdie navorsers het die demografie van pasiënte, peri-operatiewe data en komplikasies geëvalueer, en 'n spesifieke vraelys is na elke operasie aan die chirurg voorgelê. Al die toestelle is korrek geplaas. In 2 gevalle het 'n post-operatiewe ontwrigting plaasgevind, waar ekstensiewe sagte weefsel aangetas was. Die vraelys het 'n goeie pre-operatiewe en intra-operatiewe ervaring van die chirurg getoon. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die Promade-pasgemaakte asetabulêre stelsel bemoedigende resultate toon vir komplekse defekte en dat die hele prosedure positief beoordeel is.Hierdie ondersoekers het gesê dat verdere analise met 'n groter aantal gevalle en 'n langer opvolging uitgevoer moet word vir 'n volledige kliniese en koste-effektiewe evaluering.
De Martino en mede-werkers (2019) het opgemerk dat verskeie studies die oorlewing en kliniese uitkomste van CTAC-gebruik by komplekse asetabulêre hersiening geëvalueer het, maar daar is geen konsensus oor die algehele prestasie van hierdie pasgemaakte inplantaatontwerp nie. Hierdie navorsers het 'n sistematiese oorsig van die literatuur gedoen om die oorlewing en die komplikasiesyfer van CTAC -gebruik te ondersoek. Hulle het 'n sistematiese oorsig van die literatuur uitgevoer volgens die PRISMA -riglyne. 'N Omvattende soektog na PubMed, Medline, Embase en die Cochrane Database of Systematic Reviews is uitgevoer na Engelse artikels met behulp van verskillende kombinasies van die sleutelwoorde "custom triflange", "custom-made triflange", "acetabular triflange", "THA", " THR "," hersiening "," beenverlies "," beendefek "en" bekken diskontinuïteit ". Altesaam 17 artikels wat aan insluitingskriteria voldoen het, is 579 CTAC's ingeplant. Die oorlewingsvrye oorlewing van alle oorsake was 82,7 %. Die algehele komplikasiesyfer was 29 %. Ontwrigting en infeksie was die algemeenste komplikasies wat met 11 % en 6,2 % onderskeidelik waargeneem is. Senuwee beserings na CTAC -plasing het 'n voorkoms van 3.8 %gehad. Die voorkoms van CTAC aseptiese losmaak (AL) was 1,7 %. In die algemeen het pasiënte verbeterde uitkomste, soos gedokumenteer deur post-operatiewe heup tellings. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat CTAC's op grond van die huidige data 'n hoë komplikasiesyfer het, maar 'n effektiewe terapeutiese opsie bly by komplekse asetabulêre rekonstruksies. By die hantering van pasiënte met aansienlike asetabulêre beenverlies vir rTHA, moet chirurge CTAC's as 'n lewensvatbare opsie beskou, maar pasiënte inlig oor die verhoogde risiko van postoperatiewe komplikasies en heroperasies.
Weber en medewerkers (2019) het gesê dat in rTHA, pasgemaakte inplantings 'n opsie is by pasiënte met asetabulêre Paprosky III-defekte. In 'n terugwerkende ontleding het hierdie navorsers 11 pasiënte geïdentifiseer wat beker hersiening ondergaan het met behulp van 'n pasgemaakte inplantaat. Die akkuraatheid van die beoogde posisie van die inplantaat is op post-operatiewe 3D-computertomografie (CT) ondersoek en vergelyk met die pre-operatiewe 3D-beplanning ten opsigte van helling, anteversie en rotasiesentrum. Boonop is die akkuraatheid van postoperatiewe gewone radiografieë vir die meting van die inplantingsposisie geëvalueer in verhouding tot die 3D CT-standaard. Hierdie ondersoekers het 'n gemiddelde afwyking gevind tussen die beplande en die finale posisie van die pasgemaakte asetabulêre inplantaat op 3D CT van onderskeidelik 3,6 ° ± 2,8 ° vir helling en van - 1,2 ° ± 7,0 ° vir anteversie. Die herstel van die draaipunt het geslaag met 'n akkuraatheid van 0,3 mm ± 3,9 mm in die medio-laterale (x) rigting,-1,1 mm ± 3,8 mm in die antero-posterior (y) rigting en 0,4 mm ± 3,2 mm in die kranio -kaudale (z) rigting. Die akkuraatheid van die post-operatiewe gewone radiografieë by die meting van die posisie van die pasgemaakte inplantaat in verhouding tot 3D CT was 1,1 ° ± 1,7 ° vir die inklimasie van die inplanting,-2,6 ° ± 1,3 ° vir anteversie en 1,3 mm ± 3,5 mm in die x-rigting, en-0,9 mm ± 3,8 mm in die z-rigting vir rotasie middelpunt. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat pasgemaakte asetabulêre inplantings volgens die vooroperatiewe beplanning met goeie akkuraatheid in Paprosky III-defekte geposisioneer kon word. Gewone radiografieë was voldoende vir die evaluering van die inplantingsposisie tydens roetine-opvolging.
Froschen en kollegas (2020) het opgemerk dat ernstige asetabulêre beenverlies, beide met of sonder bekkenonderbreking, 'n uitdaging in rTHA bly. Hierdie navorsers ondersoek die middeltermynresultate vir opeenvolgende pasiënte met Paprosky III asetabulêre beenverlies met of sonder bekkenonderbreking wat rTHA benodig met pasgemaakte asetabulêre inplantings en vergelyk die resultate met dié van ander studies. 'N Totaal van 68 pasiënte met ernstige asetabulêre beenverlies (Paprosky Type IIIa en IIIb), wat rTHA benodig het, is by hierdie studie ingesluit. Alle prostese is gemaak op grond van dunlaag CT-skanderings van die bekken. Die VAS, Harrison hip-score (HHS) en kliniese en radiografiese opvolgbeoordelings is gebruik om die uitkoms te evalueer. Die gemiddelde opvolgtyd was 43 maande (tussen 1 en 120 maande). Oorlewing van die inplanting by die laaste opvolg was 75 % (51 van 68). Oorlewingsanalise van Kaplan-Meier, met eksplantasie as die eindpunt, het 'n oorlewingsyfer van 82,7 % (3 jaar) en 77 % (5 jaar) aan die lig gebring. Pasiënte met hersiening van die asetabulêre komponent het slegs 'n beduidende hoër oorlewingsyfer (p & lt 0,012). Die totale hersieningsyfer was 36,7 %, die herinfeksiesyfer was 34,4 %. Komplikasies sluit in 15 (22 %) peri-prostetiese gewrigsinfeksies (PJI), 7 ontwrigtings (10,2 %) en 2 AL (2,9 %). Gemiddelde VAS by laaste opvolg was 1,45 in vergelyking met 3,2 pre-operatief, terwyl gemiddelde HHS verbeter het van 21,1 punte pre-operatief tot 61 by laaste opvolging. Die verandering in beide tellings was dus beduidend (p & lt 0.001). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat defektrekonstruksie met pasgemaakte modulêre asetabulêre inplantings 'n goeie, maar duur, terapeutiese opsie kan wees met klinies en radiologies bevredigende resultate in vergelyking met onlangse literatuurstudies. Tog bly hoë postoperatiewe komplikasiesyfers, veral wat PJI betref, 'n uitdaging.
Chiarlone en medewerkers (2020) het gesê dat die bestuur van asetabulêre beenverlies 'n uitdagende probleem in rTHA is. In 'n sistematiese oorsig het hierdie ondersoekers indikasies, komplikasies, kliniese en radiologiese uitkomste van pasgemaakte asetabulêre komponente in rTHA ontleed. Hulle het 'n sistematiese oorsig van die Engelse literatuur oor Medline gedoen. Terugskouende of voornemende studies met 'n minimum van 2 jaar opvolg (FU) is ingesluit. Die PRISMA 2009 vloeidiagram en kontrolelys is oorweeg om die resensie te wysig. Tariewe van intra- of postoperatiewe komplikasies, AL, PJI, heroperasies en hersieningsyfers is geëxtrapoleer. Altesaam 18 artikels met 'n bewys van IV is ingesluit. 'N Totaal van 634 asetabulêre pasgemaakte komponente (627 pasiënte) met 'n gemiddelde FU van 58,6 ± 29,8 maande is ontleed. Die studies het goeie kliniese en funksionele uitkomste getoon. Op maat gemaakte asetabulêre komponente het 'n stabiele fiksasie moontlik gemaak met 'n 94.0 ± 5.0 % oorlewingsyfer. Die beraamde tempo van heroperasies en hersienings was onderskeidelik 19,3 ± 17,3 % en 5,2 ± 4,7 %. Die voorkoms van PJI was 4,0 ± 3,9 %. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die asetabulêre pasgemaakte inplantings 'n betroubare oplossing is vir bekken diskontinuïteit en spesifieke gevalle van beenverlies wat as Paprosky Type IIIa en IIIb of tipe III-IV geklassifiseer word volgens die American Academy of Orthopedic Surgeons stelsel waar die kenmerk van die defek nie met standaard inplantings hanteer word. Met hierdie strategie kon die inplanting by die oorblywende gasheerbeen geplaas word, die benige tekort omseil en die biomeganika van die heup herstel word. Bevredigende kliniese en radiologiese uitkomste by middeltermynopvolging is in literatuur gerapporteer.
Draagbare navigasiestelsel op versnellingsmeter in totale heup artroplastiek
Kamenaga en kollegas (2019) het die akkuraatheid van die koppie-oriëntasie en leerkurwe van die weggooibare draagbare navigasiestelsel op grond van versnellingsmeter vir THA in die rugliggende posisie ondersoek. Altesaam 75 pasiënte wat THA ondergaan het deur die anterolaterale rugbenadering (ALS) met 'n versnellingsmeter-gebaseerde draagbare navigasiestelsel vir die rugliggende posisie (HipAlign) tussen Julie 2017 en Oktober 2018, is in hierdie studie geanaliseer. Hierdie navorsers het die intra-operatiewe bekerhoeke met behulp van navigasie-rekords vergelyk met die post-operatiewe hoeke met behulp van post-operatiewe CT-data. Alle deelnemers is in die volgende groepe ingedeel volgens die verloop van 3 diskrete, opeenvolgende operatiewe tydperke: 1 tot 25 (aanvanklike groep), 26 tot 50 (intermediêre groep) en 51 tot 75 (onlangse groep). Hierdie ondersoekers vergelyk die akkuraatheid van bekerhelling en anteversie tussen die 3 groepe. Die tyd wat nodig is vir navigasie en die operatiewe tyd van alle pasiënte is gemeet. Die gemiddelde absolute fout in die meting (post-operatiewe CT-navigasie rekord) was 2.6 ° ± 2.7 ° (helling) en 2.8 ° ± 2.7 ° (anteversie). Daar was geen beduidende verskille tussen die 3 groepe nie. Die gemiddelde tyd wat nodig is vir navigasie en die operatiewe tyd was onderskeidelik 365,1 ± 90,3 sekondes en 76,1 ± 1,6 minute. Die vereiste tyd vir HipAlign -navigasie en operatiewe tyd was konstant by die meeste pasiënte, behalwe dié van die aanvanklike 5 gevalle. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die versnellingsmeter-gebaseerde draagbare navigasiestelsel 'n goeie akkuraatheid van die koppie-oriëntasie bied, 'n kort leerkurwe het en 'n minimale chirurgiese tyd vir THA in rugliggende posisie benodig. Hierdie navorsers het verklaar dat die grootste nadeel van hierdie studie die afwesigheid was van 'n kontrolegroep wat ander navigasiestelsels gebruik het; daarom moet hulle die akkuraatheid van bekeroriëntasie en leerkurwe van 'n enkele chirurg vergelyk tussen die draagbare navigasie op versnellingsmeter en ander navigasie in die toekomstige proewe.
Hayashi en medewerkers (2020) het gesê dat akkurate oriëntasie van asetabulêre en femorale komponente belangrik is tydens THA. In die afgelope jaar is verskeie navigasiestelsels ontwikkel. In 'n voornemende kohortstudie het hierdie navorsers die oriëntasie-akkuraatheid van koppies wat met 'n wegwerpbare versnellingsmeter gebaseerde draagbare navigasiestelsel vir THA's ondersoek is, ondersoek. Hulle ontleed 63 heupe met navigasie prospektief en 30 heupe sonder navigasie retrospektief as historiese beheer. Onderwerpe ondergaan THA via die mini anterolaterale benadering in die rugliggende posisie met behulp van 'n versnellingsmeter-gebaseerde draagbare navigasiestelsel. Hierdie ondersoekers vergelyk die pre-operatiewe teikenhoeke, intra-operatiewe bekerhoeke met behulp van navigasie rekords, post-operatiewe hoeke met behulp van post-operatiewe CT data, meetfoute van bekerhoeke en kliniese parameters soos seks, behandelde sy, ouderdom tydens chirurgie, en BMI. Die gemiddelde absolute fout (post-operatiewe CT-navigasie rekord) was 2,7 ± 2,1 ° (helling) en 2,7 ± 1,8 ° (anteversie), en die absolute fout (post-operatiewe CT-pre-operatiewe teikenhoek) was 2,6 ± 1,9 ° (helling) en 2,7 ± 2,2 ° (anteversie). Die absolute fout tussen postoperatiewe CT en teikenhoek met navigasie was aansienlik laer as die fout sonder navigasie (helling p = 0,025, anteversie p = 0,005). Bepaling van die beker (absolute verskil in helling of anteversie tussen post-operatiewe CT en pre-operatiewe teikenhoek van meer as 5 °) was beduidend geassosieer met BMI waarde (kans verhouding [OR]: 1.3, 95 % CI: 1.1 tot 1.7). Die absolute meetfout van bekerhelling en anteversie was beduidend gekorreleer met pasiënte se BMI (hellingfout: korrelasiekoëffisiënt = 0,53, p & lt 0,001, anteversionfout: korrelasiekoëffisiënt = 0,58, p & lt 0,001). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat die kliniese akkuraatheid van versnellingsmetergebaseerde draagbare navigasie presies was vir die oriëntasie van bekerplasing, hoewel akkurate bekerplasing beïnvloed word deur 'n hoë BMI. Dit was die eerste studie wat die akkuraatheid van die versnellingsmeter-gebaseerde draagbare navigasie vir THA in die rugliggende posisie gerapporteer het.
Shigemura en medewerkers (2021) het opgemerk dat presiese inplanting van die inplanting 'n deurslaggewende prognostiese faktor is vir suksesvolle uitkomste na THA. 'N Draagbare versnellingsmeter-gebaseerde navigasie-toestel (PN) kan dieselfde akkuraatheid bereik as die wat deur die rekenaargesteunde navigasie-chirurgie-tegniek verkry word, met die gemak van 'n konvensionele tegniek. Alhoewel die nut van PN in THA (PN-THA) gerapporteer is, is dit steeds omstrede of dit noukeuriger is as om THA uit te voer met 'n konvensionele tegniek (CON-THA). Die verskil in chirurgiese tyd tussen PN-THA en CON-THA is ook onduidelik. Hierdie navorsers het 'n stelselmatige oorsig en meta-analise van studies uitgevoer wat die resultate van PN-THA vergelyk het met die van CON-THA. Hulle fokus op die volgende vraag: is PN-THA beter as CON-THA in terme van radiologiese parameters en chirurgiese tyd? Hierdie ondersoekers het literatuursoektogte uitgevoer in PubMed, Web of Science en Cochrane Library om studies te identifiseer wat aan die volgende insluitingskriteria voldoen: RCT's of nie-RCT's, studies met pasiënte wat PN-THA ondergaan het en pasiënte wat CON-THA ondergaan het, studies insluitend data oor radiologiese parameters en chirurgiese uitkomste. Skrywersname, publikasiejaar, land, studieontwerp, chirurgiese benadering, demografiese eienskappe van die deelnemers (diagnose, geslag, ouderdom en BMI) en chirurgiese uitkomste (die radiologiese parameters en die chirurgiese tyd) is onttrek. Hierdie navorsers bereken die MD's vir deurlopende data met 95 % CI's vir elke uitkoms p & lt 0.05 word as beduidend beskou. 'N Totaal van 3 studies is by hierdie meta-analise ingesluit. Die meta-analise het getoon dat die absolute afwyking van die postoperatiewe gemete hoeke van die teikenposisie vir die beker-anteversie aansienlik kleiner was in PN-THA as in CON-THA (MD = -1,70, 95 % BI: -2,91 tot -0,50 , p = 0,005). Daar was geen beduidende verskil in die absolute afwyking van die postoperatiewe gemete hoeke van die teikenposisie vir bekerontvoering tussen die groepe nie (MD = -1.82, 95 % CI: -4.32 tot 0.67, p = 0.15). Die chirurgiese tyd was aansienlik langer in PN-THA as in CON-THA (MD = 8.58, 95 % CI: 4.05 tot 13.10, p = 0.0002). Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie sistematiese oorsig en meta-analise van studies wat die resultate van PN-THA vergelyk met die van CON-THA toon dat die PN-THA voordelig was vir presiese bekerinplanting in vergelyking met CON-THA, hoewel PN-THA 'n langer chirurgiese tyd in vergelyking met CON-THA. Bewysvlak = III. Daar moet ook op gelet word dat al drie studies die postoperatiewe bekerposisie bespreek het, maar nie die kliniese uitkomste nie.
Asai en kollegas (2021) het opgemerk dat 'n draagbare navigasiestelsel (PNS) onlangs bekendgestel is. Die PNS stel chirurge in staat om die asetabulêre komponent akkuraat te plaas. Alhoewel die foutmarge vir die ontvoering en anteversie van die beker groter was as die waardes van 'n CT-gebaseerde navigasiestelsel, het hierdie navorsers veronderstel dat die akkuraatheid van die PNS beïnvloed kan word deur die bekkenhelling. 'N Beenvervangende model van die bekken is in hierdie in vitro studie gebruik. Hierdie ondersoekers stel die asetabulêre komponent vas met behulp van PNS. Hulle stel die asetabulêre komponenthoek na die verandering van die sagittale, koronale en aksiale bekkenhelling. Hierdie navorsers het die verskil bereken tussen die hoek wat op die PNS -skerm vertoon word en die werklike hoek van die asetabulêre komponent. Die verskil in hellingshoek is gedefinieer as ΔRI, en die verskil in die anteversiehoek is gedefinieer as ΔRA. Hulle ondersoek die tendense in hierdie ΔRI en ΔRA as gevolg van die bekkenhelling. In hierdie in vitro studie was die plasing van die asetabulêre komponent akkuraat in die neutrale posisie ΔRI was 0,5 ± 0,7 ° en ΔRA was 1,0 ± 0,7 °. Sagittale bekkenhelling en aksiale bekkenhelling het beide die ΔRA en ΔRI verhoog (p = 0.017). Die koronale kanteling het ΔRI verhoog, maar het nie verander nie. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat hoewel die PNS chirurge in staat kan stel om akkurate komponentplasing in die neutrale posisie te plaas, die akkuraatheid daarvan afneem deur die bekkenhelling. Die chirurge moet 'n soliede bekken -laterale posisioneerder gebruik om die afwykings in die bekkenhelling te verminder wanneer die PNS in die laterale decubitus -posisie gebruik word.
Die skrywers verklaar dat hierdie studie verskeie nadele het. Eerstens het hulle nie faktore ondersoek wat die plasing van die asetabulêre komponent, byvoorbeeld sagte weefsel, beïnvloed nie, omdat hulle 'n bekkenmodel gebruik het. Tweedens kan die impaksie -energie wat nodig is om by die asetabulêre komponent te pas, die bekkenmodel en houtbord vervorm, wat moontlik tot die variasies gelei het. Derdens het hierdie navorsers slegs 'n enkele rigting van bekkenhelling ondersoek en die kombinasie van aksiale, sagittale en koronale bekkenhelling wat intra-operatief kan plaasvind, nie geëvalueer nie. In die vierde plek stel hierdie ondersoekers slegs die asetabulêre komponent in die linker asetabulum, wat die resultate moontlik beïnvloed het omdat beide operateurs regshandig was. Die resultaat sou egter omgekeer word ten opsigte van linker- en regterkanting en -draai as hierdie ondersoekers dit in die regte asetabulum plaas. Uiteindelik het hierdie navorsers slegs kombinasies met die bekken ondersoek, en enige verband met ruggraatbelyning was onbekend.
10 gedagtes oor & ldquoOrigins of the Infancy Gospel of Thomas Tales & rdquo
Ek is ontsteld dat 'n boek uit 2009 deur 'n geleerde in godsdiens in Engels oor Boeddha en Krishna sou praat. Dit moet die Boeddha of Gautama/Gotama Boeddha wees, nie net Boeddha nie. Sodanige versuim om die regte terminologie te gebruik, laat die moontlikheid oop dat die geleerde min of niks van die Boeddha weet nie. En as dit so is, waarom sou ek dan vertrou op hierdie vergelyking van Jesus en die Boeddha met geleerdes?
Ehrman, Bart D. (2005). Verlore Skrifte: Boeke wat dit nie in die Nuwe Testament gemaak het nie. pp. 57–58. ISBN 978-0-19-518250-7:
[Per The Infancy Gospel of Thomas] Die teks bied min leidrade om ons te help om die tyd van die samestelling daarvan vas te stel. Die meeste geleerdes meen dat sulke "kinderjare -evangelies" gedurende die eerste helfte van die tweede eeu begin versprei het. Die baba -evangelie van Thomas blyk een van die vroegste te wees.
Brakke, David. The Great Courses: The Apocryphal Jesus Guidebook, bl. 23:
Dit lyk asof [die kinderjare -evangelie van Thomas] in die Middeleeue gewild was, want ons het manuskripte daarvan in Grieks, Siries, Latyn, Georgies, Ethiopies, Slawies en Arabies. Skilderye van die seuntjie Jesus wat klei -voëls lewendig maak, versier middeleeuse kerke en#8230
• Jesus wat lewe/gees/pneuma in voorwerpe/mense blaas, verskyn in die Kindertydse evangelie van Thomas en kan afgelei word van Gnotic en Pagan -konsepte.
Freke, Timothy Gandy, Peter (2001). The Jesus Mysteries: Was die " Oorspronklike Jesus " 'n heidense God?. ISBN 978-0-676-80657-1:
Die Gnostici noem diegene wat met hul liggaam geïdentifiseer het, 'Hylics', omdat hulle so heeltemal dood was vir geestelike dinge dat hulle soos bewustelose materiaal was, of hyle Diegene wat met hul persoonlikheid geïdentifiseer het, of psige, was bekend as "Psychics. Diegene wat heeltemal opgehou het om met enige vlak van hul afsonderlike identiteit te identifiseer en hul ware identiteit as die Christus of Universele Daemon besef het, het Gnosis beleef. Hierdie mistieke verligting het die ingewyde verander in 'n ware gnostikus of kennis.
In sowel die heidendom as die Christendom was hierdie vlakke van bewustheid simbolies verbind met die vier elemente: aarde, water, lug en vuur.
Waarna ek op soek is, is die besonderhede.Dit is duidelik dat daar lenings is uit Joodse en nie -Joodse mites, geen twyfel nie, maar ek is op soek na die mikro -besonderhede: watter spesifieke mites, die bronne wat ons hiervoor het, wat ons weet oor die oorsprong daarvan, en die besonderhede van die invloede, motiewe, tekstuele, ens.
Aarde, Andries van (5 Augustus 2016). "Die Heroïese Mite Van Die Kind-God Jesus in Die Kindheidsevangelie Van Tomas ". Acta Patristica et Byzantina. 14 (1): 266–302. doi: 10.1080/10226486.2003.11745729
[Per die Kindertydse evangelie van Thomas] waarom het die skrywer geïnspireer gevoel om die magtige (positiewe en negatiewe) dade van die kind Jesus op te stel asof hy 'n volwassene is? Kan die inspirasie lê in verhale van gode, keisers en filosowe wat as wonderwerkers af en toe in die kinderjare wonderwerke verrig? 'N Antwoord word gesoek in die verband tussen die mite van die kind-god en die sosiale verwagtinge van kinders in die Hellenisties-Semitiese en Grieks-Romeinse letterkunde.
Het hierdie artikel of bronboek die inligting wat ek soek? Dit was 'n aanhaling in 'n werk van Aarde wat ek probeer opspoor, want ek verstaan ​​dat dit die besonderhede bevat wat hy nie herhaal in sy eie werk nie, en bespreek 'n ander aspek van die leen van mites, soos motivering, kulturele verwagtinge, ens.
Ek vind dit snaaks dat NT -geleerdes met die heidense invloede goed is met betrekking tot die apokriewe boeke, maar nie met betrekking tot die Evangelies nie. Ek was oortuig dat Luke beïnvloed is deur heidense kindermites. Daar is antieke Egiptiese verhale oor 'n held met die naam Si-Osire, waar sy ma en vader in 'n droom deur 'n god of gees besoek word en vertel word dat hulle 'n seun sal he wat Si-Osire genoem word en hy sal goed doen dinge. Op die ouderdom van 12 gaan Si-Osire na 'n tempel en weet hy meer as sy leermeesters. Die verhaal het ook die gelykenis van die ryk en arm man.
Daar is ook mites oor Farao se moeders wat deur 'n god bevrug is en gesê word dat hulle die toekomstige koning sal baar wat oor Egipte sal regeer.
Uit die antieke Egiptiese letterkunde: volume 3: die laat periode deur Miriam Lichtheim:
"H. Die deurdringende studie van Gressmann " Vom reichen Mann und armen Lazarus ", het dit aanneemlik gemaak dat die kontrasterende tonele van die ryklik begrawe edelman wat in die onderwêreld gemartel word en die arme man wat vlugtig begrawe word, 'n geëerde edelman in die onderwêreld word. egte Egiptiese motiewe wat die basis gevorm het vir die gelykenis van Jesus in Lukas 16, 19-31, en vir die verwante Joodse legendes, bewaar in baie variante in Talmoediese en Middeleeuse Joodse bronne. "
Die verhale het baie latere skrywers en belangrike literatuurwerke beïnvloed. Herodotus noem Setna as die hoëpriester Sethos in een van sy bekendste gedeeltes rakende die troepe van die Assiriese koning Sanherib wat verslaan is deur muise wat deur hul toerusting knaag terwyl hulle slaap (Histories II. 141). Hierdie gedeelte is sy weergawe van die verhaal wat in die Bybelse boek II Konings 19:35 vertel word waarin 'n engel van die Here die Assiriese leër vernietig wat Jerusalem beleër.
Die volgorde uit Setna II waarin Setna en sy seun Si-Osire na die onderwêreld reis, maak gebruik van die Griekse mitologie en beïnvloed die latere Christelike skrif in die verhaal van die ryk en arm man in die hiernamaals. en die dood, wat later vaardig deur die skrywer van die Boek van Lukas gebruik is, illustreer die belangrikheid van die sentrale waarde van antieke Egipte: nakoming van ma 'at. Daar was op sigself niks verkeerd om rykdom te hê nie. Farao was immers redelik ryk, en tog het niemand getwyfel dat die koning hom in die hiernamaals geregverdig sou vind en na die rietveld sou gaan nie. Die outobiografieë en grafinskripsies van baie ryk antieke Egiptenare uit verskillende tydperke spreek dieselfde vertroue uit. "
Uit Chronicle of a Faraoh: The Intimate Life of Amenhotep III deur Joann Fletcher:
By Luxor kan ons die groot koning volg vanaf sy goddelike opvatting, dwarsdeur sy lewe en daarna. Die verhaal begin met Amun wat diplomaties die vorm van Tuthmosis aanneem om Mutemwia, wat in die binnekamers van haar paleis slaap, te besoek. Volgens die inskripsies wat by die tempelreliëfs vergesel is, word sy wakker vanweë die geur van die god en roep voor hom uit. vloei deur haar liggaam. Die paleis is oorstroom met die aroma van die god. "Woorde wat deur Mutemwia uitgespreek is voor die majesteit van hierdie groot god Amun-Ra: Hoe sterk is u krag! U dou vul my liggaam, en dan doen die majesteit van hierdie god alles wat hy saam met haar verlang het. Woorde wat deur Amun-Ra gespreek is: 'Amenhotep, heerser van Thebe, is die naam van hierdie kind wat ek in u liggaam geplaas het … Hy sal die weldadige koningskap in hierdie hele land uitoefen, en hy sal die twee lande soos Ra vir ewig regeer. '" Die sandsteenreliëfe beeld die egpaar se vingers kortliks aan - en in hierdie gunstige oomblik word Amenhotep, seun van Amun, verwek. "
Die Grieks-Romeinse tydperk en Faiyum-portrette
Die Derde Tussenperiode (ongeveer 1069-525 v.C.), wat op die Nuwe Koninkryk gevolg het, het 'n Egipte in heerskappy verdeel tussen Tanis en Thebe, heersers uit Libië en Nubië, en is aan die einde deur die Persiese inval onderbroke. Die laat periode (525-332 vC) was 'n era waarin die land hande gevat het tussen die Perse en Egiptenare totdat die Perse die land verower het. Aleksander die Grote het Egipte in 332 vC van die Perse afgeneem en na sy dood word beweer deur een van sy generaals, Ptolemeus I Soter (323-285 v.G.J.), wat die Ptolemaïese dinastie gestig het.
Ptolemaeus I en sy onmiddellike opvolger, Ptolemeus II Philadelphus (285-246 v.G.J.) het aansienlike aandag aan die Faiyum gegee, die herstel en opknapping van die monumente, tempels, kanale en administratiewe geboue wat verval het. Ptolemaeus I het die Moerismeer verder gedreineer vir meer bewerkbare grond en Ptolemeus II het baie van hierdie vrugbare streek toegeken aan Griekse en Masedoniese veterane wat dit verbeter het.
Mummieportret van Lady Aline, uit Hawara, Egipte, direk op die doek van die mummieverpakking geverf. Die graf van Aline is 'n ou Egiptiese graf uit die tyd van die Romeinse keiser Tiberius of Hadrianus, opgegrawe in Hawara in 1892 nC. (Neues Museum, Berlyn) / Foto deur Carole Raddato, Flickr, Creative Commons
Sedert die verowering van Alexander die Grote in 332 vC, het die lewe in die Faiyum dramaties verbeter. Alhoewel bewyse van hierdie voorspoed in 'n aantal voorbeelde gesien word, is die Faiyum -portrette die beste en bekendste. Dit is skilderye van die elite -lede van die gemeenskap wat op houtpanele vervaardig is en op hul mummies geplaas is.
Toe hulle aan die einde van die 19de eeu na die eerste keer deur Flinders Petrie ontdek is, word gedink dat hulle uit die lewe geskilder is en die onderwerpe het hulle tot by hul dood op die mure van hul huise gehou. Daar is egter sedertdien vasgestel dat hierdie skilderye na die dood van die vakke gemaak is. Die ongelooflike lewenskragtigheid van die skilderye, veral die ekspressiewe oë, maak dit maklik om te verstaan ​​waarom Flinders Petrie geglo het dat die onderwerpe lewendig moes gewees het toe die skilderye gedoen is.
Hierdie werke is gedetailleerde weergawes wat die kleredrag, juweliersware, haarstyle en belangrike persoonlike voorwerpe van destyds presies uitbeeld. Die voor die hand liggende rykdom van die onderwerpe weerspieël die welvaart van die streek, wat ook bloot getoon word deur die bestaan ​​van die skilderye, werke van hoë gehalte, geskep deur 'n welvarende en stabiele samelewing. Egiptoloog Helen Strudwick skryf:
Die Faiyum -portrette is werklik oorspronklike kunswerke, wat 'n sintese verteenwoordig van die naturalistiese klassieke portretstyl met die ou Egiptiese konsep van dood as 'n poort na 'n voortbestaan ​​in die hiernamaals. Die portrette het aan Egiptoloë 'n magdom inligting verskaf oor lede met 'n hoë status in die Grieks-Romeinse samelewing in Egipte-veral hul kleredrag, versiering en fisiese kenmerke-sowel as kunswerke in eie reg. (336)
Die skilderye weerspieël die aandag wat gedurende hierdie tyd weer op die Faiyum geplaas is. Die eerste twee heersers van die Ptolemaïese Dinastie het inspirasie uit die verlede van Egipte geput en gewerk om 'n multikulturele samelewing te skep wat diversiteit verwelkom en kultuur en intellektuele strewes aanmoedig. Dit was onder hierdie heersers dat die biblioteek in Alexandria, die Serapeum en die groot vuurtoring in Alexandria almal geskep is. Hulle opvolgers was egter minder bevoeg en teen die tyd van Cleopatra VII (c.69-30 vC) het die grootsheid van Egipte aansienlik afgeneem.
("die profeet", oftewel Iarel Faith, Irial F áid, Iriel F áith)
Ethriel (ook bekend as Ethrel)
Duach Laidrach (ook bekend as Dui Ladrach)
Crimthann Nia N áir
F hu Finnolach
F ha Sroiptine (ook bekend as Fiachu Sraibtine, Legend sê dat hy deur die drie Collas omvergewerp is
Gann en Geannan
MacCuill, MacCeacht en MacGreine
Goideliese hoë konings
Foto van Airgtheach
Semi-historiese hoë konings
Lughaidh mac L ༾gairi 479-503
T ྪthal M พlgarb 528-538 539-558
Domhnall en Fearghus 559-561
Eochaidh en Baedan 562-563
Ainmuire mac S étnai 564-566
B พt án mac Ninnedo 567
쇭 Sl áine en Colm án R ímid 595-600
M พl Coba mac 쇭o 608-610
Cellach en Conall Cael 640-656
Diarmait en Blathmac 657-664
Cenn F พlad 670-673
F ínsnechta Fledach 674-693
Fergal mac M พle D úin 709-718
Fogartach mac N éill 719
Cin  mac Írgalaig 720-722
쇭 All án 730-738
Niall Caille 833-846 of Feidlimid mac Crimthainn 836-841
Turgesius van Noorweë, die tiran
Historiese hoë konings
M พl Sechnaill mac M พle Ruanaid 846 �
쇭 Findliath 861 �
Flann Sinna 877 �
Niall Gl úndub 915 �
Donnchad Donn 918 �
Congalach Cnogba 943 �
Domnall Ua N éill 955 �
M พl Sechnaill mac Domnaill 979 �
Brian B óruma 1002 �
M พl Sechnaill mac Domnaill (herstel) 1014 �
Corcran Claireach en Conn O Lochlain
Donnchad mac Briain (met opposisie) sterf 1064
Diarmait mac Ma íl na mB ó (met opposisie) sterf 1072
Toirdelbach Ua Briain (met opposisie) sterf 1086
Domnall Ua Lochlainn (met opposisie) sterf 1121
Muirchertach Ua Briain (met opposisie) sterf 1119
Toirdelbach Ua Conchobair (met opposisie) sterf 1156
Muirchertach Mac Lochlainn (met opposisie) sterf 1166
Ruaidr í Ua Conchobair (met opposisie) sterf 1186
Brian Ua Neill (met opposisie) 1258-1260 (met opposisie) 1315-1318
Die towenaar as god
Die besonderse en uitnemende posisie van die towenaars/priesters in die Egiptiese samelewing was nie net te danke aan hul opleiding en geestelike vermoëns nie, maar veral aan hul krag om in aanraking te kom en die geestelike koninkryk van die goddelike entiteite te beheer.
In die loop van 'n magiese seremonie word 'n spesiale verhouding tussen die towenaar en die opgeroepene gode ontwikkel. Die frase 'Ek is die god N', wat baie keer in magiese spreuke voorkom, bestaan ​​uit 'n baie belangrike magiese tegniek wat die menslike (towenaar) en die bomenslike (godheid) wese assimileer en gelykstel.
Die towenaar glo dat hy nie net die medium is waarop die goddelike mag tot uiting kan kom nie, maar 'n onafhanklike entiteit wat die wil en vryheid behou om hierdie mag te gebruik en te versprei volgens sy begeerte. Byvoorbeeld, in 'n beswering van 'n ostracon uit die negentiende dinastie van Deir el-Medineh, wat teen 'n menslike vyand gerig is, 'verander' die towenaar homself in 'n sekere god Montu, wat sy vyand bedreig:
'Ek sal sê: & quotKom na my toe Montu, heer van die dag! Kom, sodat u N gebore uit N in my hand kan steek soos 'n insek in die bek van 'n voël & quot. Ek is Montu vir wie die gode aanbid. Ek sal jou bene afsny en jou vleis eet
Net so, in die Spel X van die Metternich Stela, wat bestaan ​​uit 'n beswering ten gunste van 'n man wat deur 'n slangbyt gebyt is, begin die towenaar met die spreuk as die god Thoth, wat die magie van Horus aanroep, en voltooi die ritueel is geassimileer met die oproepende god:
'' N Aanbidding van Horus om hom te verheerlik. Resitasie op die water en op die land. Resitasie deur Thoth, die redder van hierdie god. Ek het met jou towerkuns voorgehou (HkA) en ek het met jou spreuke gepraat (Akhw) en ek het met jou woorde besweer. Mag u vir my al die leeus in die woestyn wegry, al die krokodille in die rivier, al die bytende slange in hul gate/. Mag u vir my die polsende gif wat in al die ledemate is, verwyder. U naam word op hierdie dag aangeroep: & quotIk is Horus, die Verlosser & quot. '
Of hy gebruik imperatief ('kom!'), Soos in die eerste voorbeeld, of perspektiefvorm ('mag u verwyder'), prys die towenaar die goddelike magiese vermoëns en krag, wat hom help om die ritueel uit te voer en die goddelike bereik verklaar deur die gesaghebbende en effektiewe uiting van die gesproke woorde. Die klank was die noodsaaklike 'brug' wat die towenaar met die alledaagse en onsigbare wêreld verbind het en hom in staat gestel het om toegang en mag daaroor te hê. '
Die towenaar verpersoonlik en verwoord nie net die wil van die bonatuurlike kragte nie, deur homself 'n 'kanaal' te maak, 'n medium waardeur hierdie kragte in die menslike sfeer gevisualiseer kan word, maar ook 'transformeer' hy homself in god: 'Want I Ek is onder die gode: Seth is aan my regterkant, Horus aan my linkerkant, Nephthys is in my omhelsing, o gode! Maak plek vir my! Ek is een van julle! '& Quot Hierdie goddelike transformasie is sonder baster, volgens die Griekse idee van arrogante gedrag en optrede, maar in volledige ortodoksie met die oerkrag en superioriteit van die Egiptiese magie.
Dus het towenaars in direkte kontak met die gode geleef, terwyl hulle terselfdertyd die belangrikste posisies in die politieke en sosiale orde beklee het. Aangesien die Egiptiese samelewing as teosentries beskou is, was dit die towenaars se plig om dit in harmonie met die gode te hou en Ma'at daar te stel en te onderhou.