Toekomsbeplanning – Die Venster
Posted bymarileensteyn August 22, 2020 August 22, 2020 Posted inUncategorized
In graad 2 gesels ek en my pa oor wat ek eendag wil doen. "As jy sê jy hou van Wiskunde, dan sal jy dalk daarvan hou om 'n ouditeur te word," sê my pa. "Wat is 'n ouditeur?" My pa het 'n laaaaaaang antwoord in sy taal gegee. Dus: taal wat 'n agt-jarige maar skrams verstaan. Hy sou ons altwee baie tyd kon spaar as hy net 'n bietjie in die toekoms kon insien.
In Graad 8 gesels ek en my pa oor wat ek die dag gedoen het. "My EBW (Ekonomiese Bestuurswetenskap) juffrou het pa se nommer gevat. Sy sê sy gaan pa bel omdat ek in haar klasse slaap." Sy't nooit gebel nie, maar in hierdie onderwyseres se klasse het ek besluit dat ek nooit die ekonomie of rekeningkunde interessant sal kan vind nie.
Oor die jare sal ek natuurlik uitvind dat mens iets gewoonlik interessanter vind as jy dit verstaan, maar ongeag wat ek lees of luister, die ekonomie bly vir my onverstaanbaar en daarom vervelig – soos 'n dominee se gebrabbel vir 'n jong kind.
Hierdie gedagtegang word vanaand my agtergrondmusiek terwyl ek aan my tuinprojek werk. Na drie en 'n half jaar in my tuinwoonstel wat ek huur, wil ek uiteindelik tuin maak. Ek kyk om my en besef dat alles wat ek vandag gekoop het, alles wat ek hier gaan bou en plant, gaan agterbly as ek die dag trek. En net vir 'n oomblik slaan die gedagte my: Is dit dan die moeite werd? Ek sien hoe 8-jarige ouditeur Marileen haar kop vir my skud. Dis nie hoe mens met geld werk nie.
Wanneer is iets die moeite werd? Eers wanneer ek iets daaruit kan kry en dit daarom 'n bate word? En wat kwalifiseer as daardie "iets" wat ek moet uitkry? Moet dit geld wees? Sover ek verstaan, ja. Of ten minste bitcoin. Maar wat van die vreugde van skep of die gedagte dat ek dit wat ek gekry het in 'n goeie toestand gaan teruggee? Of dat ek, al is dit hoe kort ook al, sal kan vreugde put uit 'ons' erf?
Ek word onwillekeurig aan Jeremia 29 herinner. Die Israeliete is in Ballingskap, in 'n vreemde land. Die grond is nie hulle eie nie. En tog:
"4So sê Ek… 5Bou vir julle huise en bewoon dit, lê tuine aan en eet die opbrengs daarvan… 7Bevorder die belange van die stad waarheen Ek julle in ballingskap weggevoer het, bid tot My vir daardie stad, want sy belange is ook julle belange."
Ek hou daarvan om te dink dat hierdie stukkie erf, al het ek ook geen titelakte nie, nie net my landlords s'n is nie, maar myne ook. Vir die tyd wat ek hier bly, lê die waarde van wat ek doen dan nie in of ek dit eendag sal kan saamtrek nie, maar in die saambou aan wat ons hier het. Miskien is dit ons unieke verhouding, miskien sal ek eendag anders voel, maar vir nou is hierdie vir my 'n 'ons' ding. Want hulle belange is my belange.
My toekomstige tuin is die moeite werd omdat dit waarde as kreatiewe uitlaatklep het. Omdat dit waarde vir die geheel van my tuinwoonstel het. Omdat ek graag wil kan sê dat ek gehelp het om aan die waarde van my hoekie van die Aarde by te dra. En omdat ek 'n gewoonte daarvan wil maak om in goed (lees: geleenthede, verhoudings, hierdie lewe selfs) te belê ongeag hoe tydelik dit mag wees.
So nee. Ekonomie was nog nooit en sal ook nooit my forte wees nie. Dalk omdat ons gedagtes oor waarde ietwat verskil. Gelukkig het die ouditeur plan nie lank gehou nie. Dit was grootliks te danke aan my 8-jarige brein, want toe my graad 2 juffrou wou weet wat ek eendag wil doen, antwoord ek: "Ek wil 'n outeur word."