Geskryf deur Sidney Shapiro
Yore gelede, tydens 'n someronderbreking van die kollege was ek in die kantore van 'n advokaat van openbare belang, 'n veteraan van die stryd om sosiale geregtigheid. Die openbare belangegroep waarvoor hy gewerk het, het meer politieke veldslae verloor as wat hy gewen het. Ek het hom gevra hoe hy, in die lig van al hierdie nederlae, die energie volhou om die goeie stryd te beveg. 'U moet in inkrementalisme glo,' onthou ek dat hy gesê het.
Toe ek nog lees, het sy opmerking by my opgekom nog 'n misleidende eis deur president Trump oor sy rekord vir die beskerming van die omgewing. Die voorliefde van die president vir sulke vervaardigingswerk lyk eintlik net die passie van sy ondersteuners. Alhoewel leuens wel polities wenslik is, is feite en bewyse egter steeds van belang, veral as dit kom by die snaakse beleid. In regulerende agentskappe en die howe vereis wetgewing dat aksies met bewyse gerugsteun word. Selfs in die politiek is die geleidelike opeenhoping van bewyse oor openbare beleid kan die balans help van die openbare mening.
Sulke veranderinge is vooraf voorspelbaar, maar verandering kom wel. En ná drie jaar waarin die Trump-administrasie sy bes gedoen het om die beskerming van die omgewing terug te kry, neem die wetenskaplike bewyse toe ter ondersteuning van 'n sterk omgewingsbeleid - en die krake in teenstanders se teenregulerende argumente begin wys.
Die nuutste vals eis om in duie te stort, was Trump se herhaaldelike bewering dat die omgewingsregulasies in die Obama-era neerkom op 'n 'oorlog teen steenkool'. in 'n studie Cary Coglianese en Daniel Walters, wat verlede val gepubliseer is, het drie belangrike regulasies van die Omgewingsbeskermingsagentskap en verwante beslissings van die Hooggeregshof ontleed om te sien hoe beleggers reageer op sowel regulerende as nie-regulerende gebeure wat nadelige gevolge vir steenkoolondernemings gehad het. Hulle het bevind dat beleggers gereageer het op nie-regulerende gebeure, soos die daling in aardgaspryse, wat die aandeelpryse van steenkoolondernemings laat daal. Maar die markte het die aankondigings van regulatoriese veranderings, soos reëls wat die gebruik van steenkool in kragsentrales belemmer, afgetrek. Aandeelpryse het omtrent dieselfde gebly as wat dit sou gewees het sonder die aankondiging. Met ander woorde, ondanks wat Trump kan glo, beskou beleggers nie omgewingsregulering as 'n oorlog teen steenkool nie.
Die oorlog-teen-steenkool-eis is slegs een van die vele beweringe wat gemaak word om die beskerming van die omgewing te ondermyn. Regulerende opponente beskryf ook gereeld regulering as 'werkmoord', en voer aan dat regulering dit oplê Jaarlikse koste van $ 2 triljoen op die ekonomie. maar empiriese werk het gevestig dat regulasies weinig tot geen invloed op die totale aantal werkgeleenthede in die VSA het nie, en dit kan werkgroei aanspoor omdat ondernemings geld spandeer aan nakoming. Die syfer van 2 biljoen dollar, wat deur die Nasionale Vereniging van Vervaardigers bevorder word as die totale koste van regulasies, is ook gedebatteer. Soos professor Law Park van die Universiteit van Connecticut geskryf het in a onlangse papier, is die twee studies agter die eis nie in akademiese vaktydskrifte gepubliseer nie, die skrywers van een studie het geweier om die bron van hul data bekend te maak, en die skrywer van die ander studie gebruik data wat nie bekragtig is nie. Met behulp van dieselfde valse metodologie uit een van die studies, kon Parker byvoorbeeld soortgelyke fantastiese aansprake maak, soos dat 'n gebrek aan vertroue in verkose amptenare 1.9 biljoen dollar per jaar kos.
Alhoewel dit is moeilik om die ekonomiese voordele van die vermindering van risiko's vir mense en die omgewing te meet, regeringstudies toon deurgaans aan dat die meeste regulasies die publiek wesenlik bevoordeel teen 'n billike koste vir die bedryf. Tog is die koste-bedrag van $ 2 triljoen en ander ontbeende eise herhaal deur die president en ander anti-regulatoriese politici. Die voormalige Amerikaanse senator en presidensiële adviseur Daniel Patrick Moynihan het dit eens gesê dat “elkeen geregtig is op sy eie opinie, maar nie op sy eie feite nie.” Maar dit wil voorkom asof baie kiesers verkies om “alternatiewe feite. " Waarom is dit so?
A groot wetenskaplike en sielkundige navorsing dui daarop dat ons brein nie nodig is om inligting te verwerk op maniere wat ons kan lei tot vals oortuigings rakende probleme soos klimaatsverandering nie. Ons is byvoorbeeld geneig om inligting wat ooreenstem met ons bestaande oortuigings meer aanvaarbaar te maak en feite wat dit nie doen nie, te verwerp of teë te staan, 'n fout wat bekend staan ​​as bevestiging vooroordeel. Ons is ook geneig om besluite te neem op grond van die inligting wat die maklikste vir ons beskikbaar is. As u net Fox News of MSNBC kyk, is u wêreldbeskouing onderworpe aan hierdie sogenaamde vooroordeel op beskikbaarheid.
maar navorsing deur politieke wetenskaplikes Kevin Arceneaux en Ryan J. Vander Wielen dui aan dat sommige mense ook gemotiveerd is om hul aanvanklike impulse oor politieke kwessies met rasionele denke na te gaan, waardeur hulle minder geneig is om beïnvloed te word deur bevestigings- en beskikbaarheidsvooroordele. Alhoewel ons die bronne van hierdie motivering nog nie ten volle begryp nie, is een van die verklarings dat wanneer mense sterk belangstel in 'n beleidskwessie en inligting daaroor het, hulle addisionele inligting gaan soek en beoordeel vir rasionele assessering. Hierdie neiging kan daartoe lei dat hulle hul stem van een party na die ander moet oorskakel as die partye duidelike en diametries gekant standpunte het. Selfs al is die meeste Amerikaners nie so oopkop nie, vereis demokrasie nie dat almal 'n rasionele kieser moet wees nie. Deurdagte kiesers kan 'n deurslaggewende verskil in die verkiesingsuitkomste lewer.
Beurs dui ook daarop dat die houding van Amerikaners ten opsigte van regulering gunstiger word namate dit duideliker word dat die land probleme ondervind wat slegs die regering kan hanteer. Namate markte misluk en omgewings-, sosiale of ekonomiese probleme toeneem, kiesers reageer deur amptenare te kies wat beloof om die regering te aktiveer om in die behoeftes van die land te voorsien. As die waarheid ons in die gesig staar, verwerp baie van ons anti-regulatoriese boodskappe.
Dit is een van die redes waarom klimaatsveranderinge so is 'n uitdagende politieke probleem: Die gevolge daarvan is langtermyn en is minder geneig. Ons het nou sterker storms en warmer somers, en hoewel ek hierdie stuk geskryf het, het Australië gloei. Maar nie almal besef dat hierdie gebeure verband hou met klimaatsverandering nie.
Steeds, daar is tekens dat kiesers begin stadig maar seker die eksistensiële gevaar wat klimaatsverandering vir ons land inhou, begryp. Daar is tekens dat ons ons vooroordele, ons knie-instink en die boodskappe van anti-regulatoriese belange oorkom. Daar is tekens dat ons demokrasie uiteindelik sy disfunksie sal oorkom. Die aangesprokene openbare belanghebbende, ek kan nou sien dat ek myself aangegryp het, was korrek: die stryd om waarheid en optrede kan 'n opdraande stryd wees, wat op 'n slag in stappe gewen is. Maar die feite wen uiteindelik.
Sidney Shapiro is die Fletcher-leerstoel in administratiefreg aan die Universiteit van Wake Forest en 'n lid van die Sentrum vir Progressiewe Hervorming.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Selfs in die era van Trump, waarom feite saak