Enigiemand wat twyfel daaroor dat Suid-Afrika “God se eie land” is, moet vir ’n paar jaar in ’n vreemde land gaan woon, soos wat ek in my diplomatieke dienstermyn in Thailand gedoen het.
Ongeag hoe opwindend en eksoties dit is, het ek ná ’n paar maande agtergekom ek hunker daarna om, selfs net vir ’n week of twee, ons eie land te besoek.
Elke keer as ek sommige van ons wonderlike toeriste-aantreklikhede besoek, keer ek opnuut geesdriftig terug oor ons land en wat hy het om te bied. Toerisme is wêreldwyd die grootste skepper van werkgeleenthede en kan dit ook in Suid-Afrika wees.
Ons nasionale paaie is uitstekend, maar dieselfde kan nie gesê word wanneer jy tussen Dullstroom en Lydenburg en verder ry nie. Die manier waarop Mpumalanga sy paaie in stand gehou het, is skokkend.
Ons het ’n merkbare verbetering opgemerk toe ons die Limpopo-paaie bereik het. Hulle vaar ten minste op daardie gebied baie beter as in Mpumalanga.
Dieselfde hartseerstorie kan natuurlik deur ons land gesien word. Die ouditeur-generaal het onlangs in sy verslag aan die parlement aangedui dat slegs 33 van die 257 plaaslike regerings in Suid-Afrika op ’n redelik gesonde voet is. Die plundery, korrupsie, nepotisme en politiekery het gelei tot droewige standaarde in groot dele van die land.