Daar is ook gedigte oor die digter self waarin hy homself in sy kreeftegang beskryf, hoe hy voor God in sy gestremdheid en pyn huppel (vgl. onder meer “refraksie” en “artropatie” in Idiolek, 1986:44 en 50). Dit word ’n periode van refleksie waartydens mens die verloopte jaar in oënskou neem. November in die Noorde is handrem tyd. Die bewering wat sommige teoloë maak dat daar nooit enige gevaar in ‘n kontantlose ekonomiese stelsel sal wees nie, en dat die nommer of die merk van die Antichris nie letterlik opgeneem moet word nie, is deel van Satan se propagandaveldtog om mense nou reeds op die aanvaarding van sy nommerstelsel voor te berei. ‘n Ekonomiese stelsel vir die beheer van koop- en verkooptransaksies is geen simboliese uitspraak oor een of ander abstrakte saak nie, maar ‘n letterlike stelling oor ‘n alledaagse menslike handeling. In die onlangse verlede is establishment-digters onder meer op die sosiale media van ontoeganklikheid beskuldig. Wat is jou mening oor hierdie kwessie, synde ’n digter wie se werk dalk deur baie lesers as “moeilik” of selfs ontoeganklik ervaar word?