Brooke Garces - Bryan Garces | Search People Directory | Intelius
People Lookup by Name - Brooke Garces - Bryan Garces
Garces, Brooke — Garces, Bryan Posted on April 23, 2010 | 2 Kommentaar
Hierdie is vir my sulke groot waarhede dat ek dit net eenvoudig met almal moet deel. Jammer dat ek so stil is hier, maar ek het nou finaal my stryd teen Vader Tyd verloor 😦
Sodra ek weer bietjie kan asem skep klets ons weer behoorlik.
1. Die beste manier om iemand terug te kry is om te vergewe…
2. Voed jou geloof en jou twyfel sal sterf van die honger…
4. Hartseer kyk terug, bekommernis rondom heen en geloof na bo….
5. Suksesvolle huwelike is nie om die regte persoon te vind nie maar om die regte persoon te wees…
6. Dit is nie verkeerd om so nou en dan op jou selfbejammerings potjie te sit nie, maak net seker dat jy dit spoel wanneer jy klaar is…
7. As die gras groener is aan die ander kant van die draad kan jy verseker wees dat die water rekening ook hoër is…
8. Woede is ’n toestand waar die tong vinniger werk as die verstand…
9. Jy kan nie die verlede verander nie, maar jy kan die huidige ruïneer deur te bekommer oor die toekoms…
10. God gee altyd Sy beste aan hulle wat die keuse aan Hom oorlaat…
11. Alle mense glimlag in dieselfde taal…
12. ’n Drukkie is ’n groot geskenk …….. “one size fits all”…
13. Almal verdien om bemin te word…. veral hulle wat dit nie verdien nie…
14. Die werklike maatstaf vir ’n man se rykdom is wat hy belê het in die lewe hierna…
15. Elke een het skoonheid maar nie almal sien dit nie…
16. Dank God vir wat jy het en VERTROU HOM vir wat jy benodig…
17. Indien jy jou hart vul met verwyte oor gister en die bekommernisse van môre, het jy geen vandag om voor dankbaar te wees nie…
18. Indien iemand iets slegs van jou sê, leef so dat niemand dit glo nie…
19. Geduld is die vermoë om jou “engine te laat idle” terwyl jy voel jy wil jou” gears strip”…
20. Harde woorde breek nie bene nie maar wel harte…
21. Liefde word versterk deur saam deur konflik te werk…
22. Om uit die moeilikheid te kom, moet mens gewoonlik daardeur…
23. Ons neem as vanselfsprekend die dinge aan waarvoor ons moet dankie sê …
24. Liefde is die enigste ding wat verdeel kan word sonder dat dit minder word…
25. Neem tyd om te lag want dit is die musiek van die siel.. Mag God jou wysheid gee om dit te leef!
Kriekkie ly aan ontrekkings-simptome
Posted on Maart 16, 2010 | Lewer kommentaar
Ek is nog nie klaar ge-Egoli nie, maar die ontrekkings simptome raak nou te erg. Ek moet nou eers ‘n klets sessie inkry. Ek vra sommer byvoorbaat omverskoning, maar die gaan ‘n lange wees. 🙂
Met die spierspasma’s gaan dit strate beter. Dit sal seker nooit heeltemal weg gaan nie, dit is nou maar een maal deel van my pakkie. Ek het die 9de Maart die botox inspuiting gehad om die spierspasmas te breek. Om te sê ek was bang is ‘n effense understatement….. maar soos gewoonlik in my geval, was dit als verniet. Die dokter wat dit gedoen het is die beste in die wêreld op die gebied van botox. Hy het my dadelik op my gemak laat voel en ek het hom dadelik met my lewe vertrou. Ek sou regtig nie omgegee het as hy permanent my dokter kan wees nie, maar nou’s hy ongelukkig van Engeland en dis bietjie ver vir my as ek ‘n dokter nodig het…. Dit was ook nie eers regtig seer nie. Ek het gedink ek gaan klippe kou van seer toe ek hoor dit word in die rug ingespuit. Van die 3 spuite wat ek gekry het was net 1 effens seer, maar ek het al seerder inspuitings gehad.
Ek moes na ‘n rehab-hospitaal in Auklandpark gaan om die spuite te kry omdat ek ‘n soort van proefkonyn is en dit daarom verniet kon kry. Dis ‘n verskriklike duur behandeling en as ek daarvoor moes betaal sou dit R9 000 gekos het. My pa se medies het dit wel goedgekeur, maar ek was baie dankbaar dat ek dit verniet kon kry want anders so die medies binne die eerste 3 maande van die jaar uitgeput wees.
Dit is partykeer goed om na so rehab-hospitaal toe te gaan want dan besef jy weer hoeveel mens het om voor dankbaar te wees. Ek het eintlik skaam gekry vir myself omdat ek myself so af en toe oorgee aan selfbejammering.
Die ry soontoe en terug was vir my baie erger as die behandeling. Die hospitaal is so 45min na ‘n uur se ry van ons huis af. Dit het ons 3 ure gevat om daar te kom…. die verkeer is nag met die padwerke. Ons kon op die vinnigste 20km per uur op die snelweg ry. Ek is seker as ek met my stoel langs die kar kon ry sou ek vinniger beweeg het. Ek het gehoop met die terug kom slag sal dit beter gaan, maar dit was wishfull-thinking op sy beste. Ons is 10 uur die oggend by die huis weg en ons het 19:00 terug gekom. Dit was vir my nag want ek is nie eers gewoond aan verkeer nie en toe moet ek vir ‘n hele 6 ure in die verkeer sit. Ek het almal baie mooi en duidelik laat verstaan ek sal enige tyd weer gaan vir die behandeling as dit nodig sou wees, maar met ‘n kar ry ek beslis nie weer soontoe nie. Dit sal ‘n helikopter wees of die Gautrein, dis nou as die arme treintjie ooit gaan werk.
Behalwe vir die botox is dit ongelooflik watse verskil oefening maak. Ek oefen elke dag laat my tong behoorlik uithang. Nooit het ek gedink ek sal dit ooit sê nie, maar ek geniet die oefeninge al het ek al ‘n besering of wat opgedoen in die proses. Ek het rekke met gewigte aan waarmee ek my arms oefen. Nou die aand toe skiet die rek los en beland op my oog…..Gelukkig nie te hard nie, maar ek het vir so 2 dae met ‘n blou-oog en ‘n lekker kopseer gesit.
Ek kry ook nog 1 keer ‘n week fisio, maar dit is alles behalwe iets wat ek geniet. My terapeut is letterlik net ‘n tiekie en ‘n baksteen hoog, maar as sy met my klaar is, is ek nie altyd seker of doodgaan nie dalk ‘n beter opsie sou wees nie…. en dan vertel sy my sy werk baie sag met my. Ek glo nie ek sal oorleef as sy dan werk wat volgerns haar normaal is nie…..
Ek moet vir my ‘n nuwe ryding aanskaf wat spesiaal gemaak word volgens my lyf. Die stoele wat ek het ondersteun my nie genoeg nie en dit veroorsaak ook baie van die spierspasmas. Ek sal seker so oor ‘n maand of wat die ‘elbow-power’ model kry. Ongelukkig betaal my pa se medies net R8 500 vir rolstoele uit per jaar wat eintlik baie min is in vergelyking met Discovery en van die ander. Ek het uitgevind om oor te skuif Discovery toe, maar daar’s nie ‘n manier dat ek dit kan bekostig nie. Die mense wat die aanpassings en dinge vir my moet doen, het belowe hulle sal so na as moontlik aan die bedrag bly. Nou hou ek maar net duim vas.
My elektriese stoel is ‘n baie teer sakie. Behalwe dat daar geen manier is wat ek ‘n nuwe kan bekostig nie is dit vir my verskriklik erg om te dink ek moet van iets wat 20 jaar lank onlosmaaklik deel van my lewe was, laat gaan….. Ek kan nie eers daaraan dink nie…. As dit regtig nie anders kan nie, sal ek seker nie ‘n keuse hê nie, maar dit sal regtig die laaste uitweg moet wees. Ek gebruik deesdae net die elektriese stoel as ek iewers heen moet gaan want daar is geen manier dat ek die strate kan invaar op ‘elbow power’ nie. Alhoewel ek BAIE trots is om te kan sê ek ry elke dag op ‘elbow power’ van die huis af so 500m ver tot by die stopstraat en ek het nou die dag die Kollonade sentrum aangedurf. Dit is vir my ‘n hengse prestasie want ‘n maand terug kon ek nie eers van ons agterdeur tot by die afdak (omtrent) 10m kom sonder om soos ‘n blaasbalk te klink nie.
Ek het 1 of ander simpel streep in my want ek is om 1 of ander rede mal daaroor om vir mense in hospitale te gaan kuier. So 3 weke terug word my Ouma in die Ierologiese hospitaal opgeneem. Na ‘n klomp toetse kry hulle geen probleem met haar blaas nie, maar kom agter sy’t ‘n ligte hartaanval gehad. Gelukkig het sy die hart-aanval in die hospitaal gehad anders was Ouma dalk nie meer vandag met ons nie. Sy het geen simptome van ‘n hart-aanval gehad nie en ook geen pyn, so ons was almal baie skepties oor die dokter wat gesê het sy’t ‘n hart-aanval gehad. Sy is toe oorgeplaas Zuid-Afrikaanse hospitaal toe waar die toetse toe wel die hart-aanval bevestig het. In dieselfde week bel ‘n vriendin wat ek lanklaas gesien het my en sê sy’s in Moot-hospitaal wat baie naby ons huis is. Daar vaar ek en my stoeletjie die straat in vir hospitaal besoek.
Ek en my ma gaan kuier vir Ouma in die hospitaal. My ma vind uit by die inligtings-toonbank waar Ouma lê. Ons kom by die bed maar daar’s geen Ouma. Volgens die ander mense in die saal het sy saam met die fisio gaan stap. Ons wag….. en ons wag….. Ek dog toe by myself maar as Ouma so lank kan stap kan sy mos nie te siek wees nie. Ons bekyk als om die bed, maar die vanity case en als wat daar rond staan lyk soos Ouma s’n. 15 Minute later bel Oupa om te hoor wanneer ons gaan kom want besoektyd is amper verby….. Hier sit ons toe al die tyd in die verkeerde saal by ‘n vreemde tannie met dieselfde van en voorletters as Ouma…. Ouma lê rustig in haar bedjie vir ons en wag en ons daag nie op nie. Ouma is darem nou weer terug by die huis en dit gaan heel goed alhoewel sy nog baie swak is en gou moeg word.
Ouma was nog nie eers uit die hospitaal nie, toe beland my pa in die Ierologiese hospitaal met prostaat ontsteking of iets. Terwyl ons by hom kuier steek daar ‘n lekker donnerstorm op en Kriekie kuier lekker, salig onbewus van wat buite aan die gebeur is. Ongelukkig is ‘n kruppelkriekkie en reën nie goeie maatjies nie want teen die tyd wat ek in die kar is, is ek natter as nat. Die sekeriteitsbeampte het seker gesien ek’s erg benoud toe sê hy my ma kanmy by die doktersparkering wat onderdag is gaan oplaai. Of hy bang was ons steel ‘n dokter se kar of iets weet ek nie, maar hy het al die pad saam gery tot ek in die kar was. Ons arme ou kombitjie het maar erg afgeskeep gelyk tussen al die smart dokterskarre, maar ten minste het ek droog anderkant uit gekom.
Verlede week toe beland ‘n ander vriendin se ma in die Pta-Oos hospitaal. Saterdag gaan kuier ek en my ma vir haar. Of laat ek eerder sê die plan was om te kuier, maar op die ou end was ons seker net 10 minute by haar. Ons het so verdwaal in die hospitaal dis nie eers snaaks nie. Hulle het die sale geskuif en een of ander slim Jan het besluit saal 3 moet nou tussen saal 12 en 13 wees, sonder om die bordjies met aanwysings ook te verander. Om vir die mense wat daar werk aanwysings te vra was ook nie juis suksesvol nie, maar ons het toe darem op die ou end die tannie gekry.
Ek dink ek is nou vir eers bietjie genees van hospitale dankie, en sommer van my ontrekkings-simptome ook. Hopelik as ek weer kom klets kan ek spog met my nuwe ryding. Ek is so opgewonde mens so dink ek het nog nooit ‘n nuwe stoel gekry nie. Ek het dit darem al toetsbestuur en het met ‘n baie swaar hart terug geklim in die oue.
Gaan bietjie afwesig wees.
Posted on Februarie 28, 2010 | 1 comment
Hierdie is net ‘n vinnige inloer om te sê ek gaan vir so ‘n wyle bietjie afwesig weeshier in my klets kamer…..
Nie regtig uit eie keuse nie, maar ons sê maar vrywilligedwamg.
Vandat ek die PVR gekry het, het ek baie min tv gekyk en BAIE gefacebook. Die PVR het my nou baie vriendelik laat verstaan dis nou tot hier toe en nie verder nie…. so ek moet nou plan maak.
Net ter inligting…. Egoli maak Dinsdag klaar…. ek trek by die 29ste Okt. se episode…..
Is binnekort weer terug.
Kriekgroete vir eers…..
‘n Altyd onthou aand
Posted on Februarie 22, 2010 | 1 comment
Hi Ingrid jy laat my nou skoon sleg voel. My idee was nou regtig nie om jou tot trane te dryf nie…. Dis erg genoeg dat ek deesdae liters vol trane stort…. maar dankie dit help nogal om te weet daar is iemand wat ‘verstaan’.
Vandag wil ek 1 van daai diep wegbêre altyd onthou herinneringe met julle deel. In die meeste van my baie spesiale herinneringe het ‘n sekere baie omtrede, maar baie geliefde S.A. sanger ‘n aandeel.
Die keer is ook nie anders nie, maar een van sy orkeslede het hierdie keer die grootste aandeel gehad, maar laat ek voor begin.
Ek was al by ‘n hele paar van die Dis Hoe dit is opnames, maar die afgelope drie of vier seisoene kon ek nie gaan nie omdat die opnames by Carnaval City gedoen word en dis bietjie ver vir my. Met die onlangse optredes was dit weer-eens die geval, maar my swaer het gesê hy sal my vat, ek moet net die kaartjies boek. Erg opgewonde het ek Computicket se website bespring, maar behalwe nou vir Steve was daar regtig nie een van gaste wat oor naweke optree waarvoor ek bereid was om R85 te betaal om dan nog nie eers van die petrol te praat om daar te kom nie. Ek wou vreeslik graag na die opname van Mathys Roets en Andries Botha gaan kyk, maar ongelukkig was hulle opname op ‘n Donderdag wat dit vir my totaal onmoontlik maak omdat my ma die volgende dag werk en sussie se dogtertjie moet skool toe gaan die volgende dag. Al het ek myself vreeslik jammer gekry het en weer eens my afhanklikheid verwens, ek dit maar aanvaar.
Dinge werk toe so uit dat ek Vrydag die 5de die dokter moet gaan sien en my ma moet my vat. Hierdie ratjies in my kop begin toe oortyd werk want nou kan ek mos na die opname toe gaan. Ek’s so opgewonde mens so dink ek het die jackpot gestrike…..Soos die duiwel dit wil hê is al die kaartjies uitverkoop…. Om te sê ek was ongelukkig is die understatement van die jaar. Hoekom is die lewe so onregverdig??????
Ek besluit om vir Andries ‘n boodskap op facebook te stuur. Net dalk kan hy vir my ‘n toutjie of 2 trek. Ek verduidelik my situasie vir hom, maar ek het besluit om tog die kans te vat al het ek nie gedink ek sal iets van hom hoor nie. Twee dae later kry ek ‘n briefie dat hy vir my kaartjies gereël het ek moet ‘n kontak no. stuur. Ek’s so opgewonde ek kan dit nie oorvertel nie…… Ek pas my foon soos ‘n babatjie op, tog te bang ek mis sy oproep, maar al wat bel is Andries….
Swaer kon toe ook nie meer gaan nie a.g.v van werksverpligtinge. Ek, Sus, en Ma vat die pad Carnival toe. Nou nie eintlik ‘n oefening wat baie veilig is vir 3 vrouens alleen in ‘n kombi nie, maar nou ja. My stresvlakke omtrent verby breekpunt want ek hoor niks van die jonge heer Botha, maar is gewapen met al die e-mails om as bewys te toon as hulle my nie wil inlaat nie. Net voor hulle die deure oopmaak om die mense in te laat, kom Andries uit om my te kom haal. Ek was lanklaas so bly om iemand te sien. Hy het ons omtrent op die hande gedra en vir almal mooi verstaan ons is sy spesiale gaste en hulle moet sorg dat ons gemaklik is en elke ding voor die ander inkom. Ek is in die heelvoorste gestoeltes staan gemaak om seker te maak ek mis niks en kort-kort het Andries kom hoor of ek ok is. Ek het dit nie geweet nie, maar die opname was om DHDI se 10de verjaardag te vier en na die tyd het ons koek gekry en elke ding. Toe’s dit sommer vir my nog meer special want ek was by die heel 1ste opname en toe’t ek die geleentheid om die 10de jaar saam te vier. As daar nou een ding is waarvoor ek maklik sal moor, is dit ‘n cupcake. Daar kry ons toe sowaar koppie koekies en dis nie net sommer cupcakes nie, dis Bloubul koekies.
Soos dit maar met T.V. opnames gaan is dit ‘n redelike lang storie en is ons 10 uur eers klaar met die 1ste helfde, of segment soos die slim mense sê. My ma bel huis toe om die Oompie te laat weet ons gaan baie laat wees, hy moenie bekommerd wees nie.
Tussen opnames is Mnr. Hofmeyr op sy stukke en ek laat toe ook nie op my wag nie want hy het die lelikste skoene aangehad wat ek in ‘n lang tyd gesien het. Ek sê toe vir hom die vorige keer toe iemand gesê het hy’t lelike skoene het hy hom ged@nnner, maar ek moet dit net van my hart af kry dat ek dink sy skoene is vrek lelik. Ek het hom ook baie mooi laat verstaan hy mag niks sê oor rolstoelle nie aangesien Mathys ook daar was met sy rolstoel. Gewoonlik spot Steve lekker met ons kruppelkriekkies en dan glo die mense als wat hy kwytraak, dan grap hy eintlik net.
Met die onderhoud met Mathys was een van Steve se vra wat vir hom die moeilikste aanpassing was om in ‘n rolstoel te beland. Na hy geantwoord het begin Steve hom vertel van sy Vriendin wat in die gehoor is en al jare na sy showa toe kom en elke ding. Daar moet ek ‘n hele conversation met hom voer op nationale TV of ek dieselfde voel as Mathys. EK HOOP hulle sny dit uit want ek het dit glad nie verwag nie en is toe skoon stom en natuurlik bloedrooi tot agter my ore.
Kwart oor 12 is die opnames klaar en toe is dit eers koek eet en bietjie gesels en foto’s neem. Andries het weer-eens kom seker maak of ek dit geniet het. Sê hy toe so ewe vir my dit gaan nou so goed met my want die vorige keer toe hy my gesien het was ek doodsiek in die hospitaal…. Iewers op aarde het ek duidelik nog ‘n dubble waarvan ek nie weet nie, want ek was 18 jaar laas in ‘n hospitaal bed en het defnitief nog nie van Andries se bestaan geweet nie.
Ongelukkig het my wonderlike aand op ‘n ongelukkige noot geëindig want toe ons 2:30 by die huis kom was die Oompie smoor kwaad want hy het heelnag wakker gelê en bekommer oor ons. Ek kan heeltemal verstaan dat hy bekommerd was oor ons, maar my argument is dat ons 3 selfone by ons gehad het waarheen hy kon bel en ons het hom, laat weet ons gaan baie laat kom. As ons so iets gereeld gedoen het, so ek ook nog kon verstaan hoekom hy so moes tekere gaan…. Volgens my was dit ook baie selfsugtig van hom want hy kon saamgegaan het as hy dan so danig bekommerd was maar hy wou nie. Ek verstaan hy hou nie van Steve en uitgaan en sulke dinge nie, maar hy het geweet hoe graag ek wou gaan en dit sou niks van hom afgevat het om vir my die opoffering te maak nie. As die rolle omgeruil was, het ek diti met die grootste liefde vir hom gedoen het. Vir so 2 dae was ‘n koue oorlog van doodse stilte aan die orde van die dag hier rond, maar na my ma hom goed laat verstaan het hoe kinderagtig en selfsugtig hy is, was die witvlag weer gehys.
Maar nou ja, ten spyte daarvan was dit nog steeds ‘n aand wat ek nooit sal vergeet nie. Ek is oortuig daarvan Steve is die persoon wat die rekord hou vir grootste oorsaak van menige huismoleste in Suid-Afrika. By my is dit defnitief die geval en die ergste is dat die arme man niks eers doen en die meeste van die tyd nie eers daarvan weet nie.
Selfbejammering is ‘n blik…..m
Posted on Februarie 15, 2010 | 1 comment
Net toe ek nou finaal besluit ek gaan nou maar die naam verander na Kriekkie se Klaagliedere, beland Smurf se briefie in my posboks. Dankie vir jou ‘preek’ Smurf. Dit is sulke waar woorde, dis eintlik skrikwekkend. Dit is net by die toepassing daarvan wat ek begin bubbles hap…..
Jammer vir my taal, maar selfbejammering is ‘n blixem en dit is die grootste drol in die drinkwater hier in Kriekkieland op die oomblik. Ek het nog altyd gedink ek is redelik sterk en kan die suurlemoene wat die lewe na my kant toe gooi, redelik goed hanteer. Iewers het ek erg opgeslip die laaste tyd. Nie eers met my ouers se egskeiding was dit vir my so moeilik nie, maar ek’s bevrees as ek dit nou moes deurmaak, het ek dit beslis nie gemaak nie. Nie dat ek trots daarop is om dit te sê nie, maar dis ‘n feit soos ‘n koei waarby ek nie gaan verby kom nie, al probeer ek hoe hard.
Ek sukkel nou al ‘n hele paar jaar met spierspasmas wat net nie gebreek kry nie. Daar is regtig nie ‘n pil of behandeling wat ek nog nie probeer het nie en alhoewel die fisio ‘n redelike mate van verligting gebring het, dit effe noodlottig geeindig…. gebreekte voete ens. Ek het soort van geleer om nou maar daarmee saam te leef en vrede daarmee te maak.
Ek glo die emosionele stres van die afgelope tyd het ‘n groot rol gespeel want enige mens moet een of ander tyd die einde van jou krag/pad/wat ook al bereik. Hier middel Januarie het ek toe nou by daai punt uitgekom waar ek net nie ‘n tree verder kon of wou gaan nie.
My ma maak toe vir my ‘n afspraak by Meulmed hospitaal se rehabilitasie sentrum om te kyk of hulle nie kan help nie. Baie teesinnig het ek toe gegaan want ek ken die rympie wat die meeste dokters sê al uit my kop uit. Voor jy gewig verloor is daar nie veel wat ons kan doen om te help nie….. bla bla bla. En dis ook nou nie asof ek nog nie omtrent al wat ‘n dieet is uitprobeer het nie….Ongelukkig het Liewe Jesus dit goed gedink om my te seën met ‘n metabolisme wat als in vet verander nog voor ek dit geëet het. Ek was so bly toe ek so ruk terug die pille gebruik het wat nou so baie in die koerante was en ek het geen newe effekte nie en vir die eerste keer werrk iets regtig vir my. Maar nou ja……the story of my life…..
My eerste kennismaking met die rehab sentrum was ongelukkig ook nie wat wonders nie. My waterwerke wou opsluit die storie gaan uitcheck. Alhoewel dit ‘n rehab sentrum is is die troon waar ek toe nou heeltemal ontoeganklik vir my. Dit is ongelukkig so dat elke tipe gestremdheid ander hulpmiddels nodig het. Nie dat ek verwag dat alle toilette alle hulpmiddels moet in hê nie, maar die spesifieke 1 was vir my die ergste in ‘n lang tyd. Nou ja, 3 helpers later, heelwat trane van moedeloosheid en frustrasie en sommer ‘n paar ekstra pyne van die gesukkel kon ek uiteindelik my nood verlig.
Kyk toe is ek by moedeloos verby….. as ek so sukkel om te piepie, hoe gaan hierdie mense my kan help. As ek my sin gehad het, het ek net daar op die daad my pie gevat en gewaai, maar nou ja, ek moes toe maar voortgaan want dis nogal ‘n duur storie om soontoe te gaan.
Uiteindelik is dit my beurt by die dokter. Ek weet nie of dit moontlik is was nie, maar toe ek die dokter sien sak my moed sommer nog meer. Ek is defnitief nie ‘n rassis nie, mier sit Tannie Tjoklitsmurf voor my en wag dat ek my storie vertel. Aggie van 7de Laan se tweeling as sy een sou hê. Ek het net gewag dat sy vir my koffie en ‘n koekie aanbied…..
Ek het eintlik skaam gekry dat ek so bevooroordeeld was. In my hele 35 jarige bestaan het ek nog nooit ‘n dokter teegekom wat haar storie ken soos dokter “Aggie” nie. Die meeste ander drs. wil sommer dadelik opereer omdat dit meer geld vir hulle beteken. Vir die eerste keer in ‘n baie lang tyd het ek weer bietjie hoop gehad. Ek is daar uit met baie hoop en pille. Ek het ook ‘m draai gaan maak by die gym en was verstom oor al die apparate wat hulle gebruik. Ek wil sommer daar en dan begin oefen….maar weer-eens spring daar ‘n reuse struikelblok in die pad….Sou my medies dit goedkeur, hoe kom ek daar?????
Die pille werk wonderlik en ek kan weer klein dingetjies doen wat ek in nie kon doen nie as gevolg van die spasmas. Gewoonlik het pille nie eintlik newe effekte op my nie omdat ek redelik groot van lyf is, maar alhoewel dit wondere vir die spiere gedoen het was ek omtrent permanent op ‘n stasie van my eie. Ek kan wragties nie verstaan hoe kan mense druggies word nie want dit is ‘n aaklige gevoel. Ek wou net slaap, slaap en nogmaals SLAAP en ek moes elke 20 minute die troon besoek. Nie dat ek eintlik by die slaap deel kon uitkom nie want nes ek op die bed is, moes ek weer op vir troonbesoek. Ek het die dosis verminder en dit het nog steeds goed gewerk, maar ek was darem bietjie meer by.
Twee weke later is al die pyne en skete weer terug en die pille doen my absoluut niks. Nie eers as ek die dosis verdubbel kry ek enige reaksie nie. Die moedelooshied en selfbejamering slaan met mening toe. Ek is gewoond daaraan dat my liggaam weerstand opbou na so jaar of wat, maar 2 MAANDE, is vir my 1 te veel.
My medies het darem ook die gym sessies goed gekeur waaroor ek baie dankbaar is. Ek gaan Vrydag vir my 1ste sessie waarna ek nogal uitsien. My ma gaan saam vir die 1ste sessie en dan sal ons maar kyk of ons iets kan uitwerk met die vervoer saam. Hou asb. saam met my duim vas.
Wat my moed die meeste breek is dat ek vandag sekere dinge kan doen en môre kry ek met die beste wil ter wêreld dit nie reg nie…. Hopelik sal die behandeling help. Dis nou nie asof ek wil gaan berge klim of so iets nie, ek sal ook nie eers wil loop nie. Ek sal die gelukkigste mens op aarde wees as ek net weer in en uit ‘n gewone kar kan klim…..
Nou weet julle sommer ook hoekom ek nie juis kom klets het die laaste tyd nie…. ek was heeltemal te besig om myself jammer te kry…..!!!!!!
Hoop julle het almal ‘n wonderlike Valentynsdag gehad. Ek sal nou nie sê dis ‘n groot gunsteling by my nie. Ek het nog nooit iemand spesiaal gehad om dit mee te deel nie en die kanse dat hy in die nabye toekoms gaan arrive is baie skraal. Aan die een kant is ek baie bly ek het nie nog hartsake ook gehad om mee te cope nie, maar tog sal ek graag wou weet of dit regtig so wow is soos wat dit in flieks en storieboeke klink en lyk. Ek wil net 1 keer voor ek my houtsuit aantrek ‘n vuurwarm vrysessie beleef….. Nee wag, my koppie raas alweer erg….. seker al die liefde in die lug die afgelope tyd.
‘n GROOT dankie vir Ingrid vir die spesiale boodskap. Waardeer dit ontsettend BAIE.
Aflewering no. ?????? van Kriekkie se Klaagliedere
Posted on Februarie 3, 2010 | 1 comment
Kyk ek is nou regtig nie snaaks nie, maar as die res van my jaar gaan verloop soos die afgelope maand, weet ek wragtie nie of ek kans sien om ‘n tree verder te vorder nie….
Elke nuwe jaarsdag dan oortuig ek myself die komende jaar kan met beter gaan en tot nou toe, het dit gewoonlik altyd goed gewerk, maar dit lyk my 2010 is gejinx of iets dit voel vir my ek vorder 2 tree vorentoe en 3 tree terug. Nes ek dink daar kan nou niks meer gebeur om my te gooi nie, dan is dit die volgende episode in die drama. Dit is seker ook my eie skuld dat ek toelaat die dinge my so ontstel, maar ongelukkig is ek nou maar een maal so gemaak en so gelaat staan.
Ek was so seker na die NLP-kursus gaan ek dinge makliker kan hanteer, maar duidelik was ek verkeerd. Ek is noual half gewoond daaraan dat medikasie en behandelings en dinge nie dieselfde uitwerking op my het as op ander nie as gevolg van die Kruppelkriekkie status, maar regtig, ek twyfel of daar hoop is vir my as ‘n kursus nie eers ‘n effek op my het nie…..Miskien is daar meer skroewe los as wat ek vermoed het.
Ek weet (en het tot nou toe geglo) alles gebeur met ‘n doel, maar as iemand net vir my kan verklaar wat kry ‘n persoon daaruit om famile bande wat oor 10 jaar opgebou is binne ‘n dag onherstelbaar te verbreek. As ek net kan verstaan wat hy daardeur probeer bereik, sal ek seker die gelukkigste mens op aarde wees. As daar minder leuns by betrokke was sou dit ook nie vir my so erg gewees het nie, maar ek sukkerl om leuns te verwerk. Nie dat ek nog nooit ‘n leun in my lewe vertel het nie, maar ek kan met sekerheid sê ek het nog nooit mense te na gekom of seer gemaak deur leuns nie. As ek dit dalk onwetend gedoen het, en die betrokke persone het nie met my daaroor hom praat, sodat ons die saak kan opklaar nie, kan ek ongelukkig niks daaraan doen nie.
As daar daar iemand is wat oortollige trane het waarvan jy wil ontslae raak, stuur gerus die kant toe. Ek dink ek het my kota al meer as opgebruik. Ek dink nie ek het al in my hele 35 jaar so veel trane gestort soos die afgelope paar maande nie. My konstitusie is nou maar eenmaal nie gebou vir sulke onenigheid nie. En dit als net oor ek probeer goed doen het. Kyk baie van my goeie daad pogings het al bietjie skeef geloop maar hierdie 1 het behoorlik in my gesig ontplof en ek erken ek’s defnitief nie sterk genoeg om die gevolge te dra nie.
Die mense wat ek gedink het die naaste aan my is en my deur hierdie persoonlike krisus sal help het my ook erg teleurgestel en dit is vir my die heel moelikste om te verwerk. Maar eendag sal ek seker verstaan hoekom…. Net jammer daai eendag vat bietjie te lank na my sin…..
Belowe ek’s nou klaar gekla en kerm. Ek’s seker julle is al net so moeg vir my klaagliedere soos ek self. Dankie vir almal wat so gereeld kom inloer om na my klaagliedere te luister.
My wens vir die samelewing….
Posted on Januarie 28, 2010 | 1 comment
As almal volgens hierdie beginsels kan lewe, dan sal die wêreld onverbeterlik wees…. Of wat sê ek alles?
Mag… die mense om jou jou persoonlike ruimte respekteer….
Mag jy iemand aan jou sy hê wat dieselfde goed as jy kan geniet en waardeer…
Mag jou ma nie oprock by een van jou presentations en jou aandag aftrek nie….
Mag jy iets regkry wat jy nog altyd gedink het onmoontlik is…
Mag mense jou genoeg vertrou om hulle grootste geheime met jou te deel…
Mag mense nie misbruik maak van jou sagmoedigheid nie…
Mag onverwagte gaste jou nie onkant vang nie…
Mag jy kans sien vir enigiets, ongeag die ander party(e) se oormag….
Mag jy ‘n onwrikbare steunpilaar hê op wie jy onder alle omstandighede kan vertrou…
Mag iemand vir jou só liefhê dat dit jou eintlik
en niemand jou met valse beloftes oorreed om iets te doen wat jy nie wil nie…