As ‘n Jood opgestap het Jerusalem toe, deur die valleie rondom Jerigo, en hy kyk op na die berge en heuwels, wat sou hy sien? Die berge ja, maar ook baie meer. In die tyd toe die Psalm geskryf is was Palestina oortrek met afgodery. Baal, Ashera, Astarte en nog baie meer is aanbid. En hierdie aanbidding het meestal op hoë plekke geskied. Op die heuwels en berge is heilige bome, klippilare en houtpale gevind waar die aanbidding geskied het. So, as jy opgekyk het na die berge, wat sou jy sien? Afgod aanbiddingsplekke!
Hy is Skepper van alles, geen klip of grot of son of maan kan slegte invloede op jou uitoefen nie. Die Bybel is pynlik realisties oor die feit dat die lewe in geloof ook seerkry, siekte, ongelukke kan bevat. Tog is die belofte daar op baie plekke, maar ook spesifiek in Ps 121, dat Hy daar is om ons deur die moeite en verdriet te dra. God is nie daar ver eenkant wat wakker gemaak moet word deur die dominee of ons dankoffers of ons gebede nie. Hy is elke oomblik teenwoordig op ons lewenspad.
‘n Groot gevaar vir my lewe as Christen is om te leef asof ek twee gelowe het. Die een vir Sondag. Die een wat ons bêre vir die groot krisisse in ons lewe. Vir die algemene goed, die enkel wat onder ons knak, die stamp van die toon teen ‘n klip, die hitte, daarvoor gebruik ons ons elke dag se geloof – die antwoorde wat ons by Oprah kry, of ‘n vriend se advies, of die “Inspirational quote” op Facebook. Ons dink nie dat God belangstel in ons elke dag se lewe nie!