kortkortverhaal – dalenatjie se sketsblad
Vir ‘n sonskyn-bessiebos man
Haar bors dein sigbaar wanneer sy die soet sitrusstoom behaaglik inasem terwyl sy luister na sy naderende voetval op die plankvloer van hul slaapkamer. Sy hou haar oë geslote terwyl sy wag vir sy vingerpunte om oor haar hare te streel, soos altyd as hy haar groet na ‘n lang dag.
Hy versteur die gety wanneer hy sy moeë lyf tussen haar rug en die bad se rant laat insak. Haar seepbelhalslyn stoot op en af oor haar bors soos n nagrok wat kleef op n warm bergwindnag. Sy lê agtertoe sodat haar kop op sy skouer kan rus. Sodat sy met net n effense draai van haar gesig haar lippe teen sy nek kan druk, hom sag in sy nek kan soen en sy sonskyn-bessiebos reuk diep kan inasem. Sy knieë verrys weerskante van hare uit die soel water en anker hulself wyd teen die wit enamel. ‘n Handvol borrels gly oor sy bobeen, skaam-skaam teen sy binnebeen af, terug water toe. Sy lig haar knieë om hul paralel teen syne aan te lê, haar vel porselein, syne sonbruin.
Die gety eb en vloei teen hul velle en fluisterings van lemmetjie en suurlemoen, selfs ‘n bietjie bergamot, tuimel saam met die stoom deur die vertrek. Sy arms volg die vorm van die bad se rant en sy vingers tas ingedagte oor die sementsoom tussen die enamel en die teëls. Sy vou sy kniekoppe toe met haar handpalms, trek spelerig aan die liggoud hare op sy skene. Sy arms glip deur haar kieliebakke, vou om haar lyf en trek haar nader aan sy bors, stywer teen sy lyf vas. Sy skep ‘n bakhand vol skuim en giet dit in die klofie tussen sy voorarms en haar borste. Dit sypel stadig weg tussen die porselein en sonbruin van hul ineengestrengelde lywe, sypel weg soos die dag se gejaag en frustrasie wegsypel wanneer hul lywe mekaar na ‘n lang dag vind en weer heelmaak.
17/09/2015 dalenatjie	fiksie,kortkortverhaal	4 Kommentaar
Iewers langs ‘n stofpad
Hy kan sy oë nie van haar af hou nie. Haar gevryde lippe, die vonkel in haar stormblou oë. Haar bors dein effe op en af, hy herken nog sy ritme daarin. Hy sien die vlekkelose blos oor haar wange, waardeer weer die rondings van haar lyf wat oomblikke tevore nog sy handpalms volgelê het, die vrou wat kortstondig maar blywend besit geneem het van sy rede en hede. Hy trek sy gulp stadig op terwyl hy haar dophou. Haar oë loer wimperskaam na hom. Hy sien hoe sy ingedagte haar klere regtrek, met haar hand oor haar hare tas en met haar wys- en middelvinger oor haar lippe streel. Daai lippe wat ondeund glimlag, wat smeek vir nog.
“Ek weet nie hoe ek jou ooit gaan kan los nie,” bely hy terwyl hy traag haar rug na hom draai om die kalkstof daarvan af te vee.
24/02/2015 dalenatjie	fiksie,kalkstof,kortkortverhaal	2 Kommentaar