Foto deur Michelle Spencer / Unsplash
Eensaamheid het 'n onderwerp van fassinasie geword in die moderne Westerse samelewings omdat ons glo dat dit 'n verlore kuns is - dikwels begeer en tog selde gevind. Dit wil voorkom asof ons heeltemal van die samelewing moet wegstap om vir onsself vreedsame oomblikke te vind. Tog is daar 'n aanhaling wat ek regtig van die boekEenzaamheid: in die strewe na 'n enkelvoudige lewe in 'n oorvol wêreld (2017) deur die Kanadese joernalis Michael Harris:
Ek wil nie van die wêreld weghardloop nie - ek wil myself daarin herontdek. Ek wil weet wat gebeur as ons weer eensaamheid dosisse inneem van ons druk dae langs ons oorvol strate.
Stadig, stadig neem die belangstelling vir navorsing in eensaamheid toe. Let op, alleenheid - tyd alleen - is nie sinoniem met eensaamheid nie, wat 'n subjektiewe gevoel is van ongewenste sosiale isolasie. skadelike tot geestelike en fisieke gesondheid. In teenstelling, in die afgelope jaar, baie deur waarneming studies het 'n verband tussen groter welstand en 'n gesonde motivering vir eensaamheid gedokumenteer - dit wil sê dat alleenheid iets aangenaam en waardevol is. Maar op sigself bewys dit nie dat die soek na eensaamheid voordelig is nie. In die wetenskap, om 'n oorsaaklike stelling te maak, moet ons 'alleenheid' as die enigste veranderlike isoleer, terwyl ons ander alternatiewe verklarings konstant hou. Dit is 'n moeilike uitdaging. In die daaglikse lewe spandeer ons tyd alleen terwyl ons ander dinge doen, soos werk, inkopies doen, pendel, stap, leer 'n stokperdjie of 'n boek lees. Sekerlik, met soveel variasies in die manier waarop mense alleen tyd spandeer, is dit moeilik om 'n definitiewe stelling te maak dat dit eensaamheid is per se wat ons welstand verbeter.
Deur eksperimentele studies uit te voer - waarin vrywilligers tyd in gekontroleerde toestande in eensaamheid of met ander spandeer het - het 'n span navorsers, onder leiding van die kliniese sielkundige Netta Weinstein aan die Universiteit van Cardiff, my die tekortkominge van die korrelasionele navorsing oorkom, wat die lig werp op watter eensaamheid is regtig goed vir.
In een reeks van studies, het ons gekyk hoe mense se emosies verander het nadat hulle alleen tyd spandeer het. Ons het positiewe emosies gemeet wat gepaard gaan met hoë opwekking, soos opwinding en energie, en positiewe emosies, soos kalmte en ontspanning; ons het ook negatiewe emosies met groot opwekking gemeet, soos woede en angs, en negatiewe emosies met lae opwekking, soos eensaamheid en hartseer. Deur beide pole te dek van wat sielkundiges 'affektiewe valensie' (positief vs negatief) en 'affektiewe opwekking' (hoog teenoor laag) noem, het ons gedemonstreer dat tyd wat alleen spandeer 'n unieke geleentheid bied vir 'regulering van opwekking' - dit wil sê, positief en negatiewe vorme van groot opwekking daal laer as ons tyd alleen deurbring. Ons noem dit die 'deaktiveringseffek'.
Alhoewel die deaktiveringseffek konstant was in al die alleenheids- en alleenomstandighede wat ons uitgedink het, was veranderinge in die positiewe en negatiewe gevolge vir lae opwekking afhanklik van hoe gemotiveerd 'n persoon was om alleen tyd deur te bring. As vrywilligers hulself met hul voordele omhels en geniet het, was hulle geneig om 'n toename in positiewe emosies met 'n lae opwekking te ervaar - dit wil sê om meer ontspanne en rustig te voel - maar as mense dit nie waardeer om tyd alleen deur te bring nie, is dit meer geneig om dit te ervaar 'n toename in negatiewe emosies met lae opwekking - dit wil sê om hartseer en eensaam te voel.
Dit beteken dat dit belangrik is om oop te wees vir die voordele wat eensaamheid kan inhou om meer te verdien uit tyd alleen. Vir baie mense wat nou beperkings op hul bewegings en hul sosiale lewens ervaar, sal dit 'n eensame tyd wees; vir sommige van ons is dit 'n kans om die voordele van onverwagte eensaamheid te ervaar. Alhoewel dit ons lewe as 'n geheel nie kan verbeter nie, kan dit die gevolge van negatiewe emosies draagliker maak.
IAs ons voordeel kan trek uit die deaktiveringseffek (dit wil sê om ons opwekking te verlaag) deur bloot tyd deur te bring, maak dit saak of ons gedurende die tyd op sosiale media gaan, of iets anders doen? Ek word gereeld gevra. Die bewyse wat ons bymekaargemaak het, dui daarop dat die blaaiery op die foon nie die deaktiveringseffek kan kanselleer nie. Dit neem egter 'n ander voordeel weg van die besteding van daardie tyd alleen sonder 'n besetting: die geleentheid tot selfrefleksie.
In ons studies, ons definieer selfrefleksie as die handeling van gedagtes en gevoelens. In twee eksperimente het ons gevind dat diegene wat in 'n volledige afsondering was sonder 'n sekondêre aktiwiteit, meer gereflekteer het as dié wat alleen gelees het. Diegene wat alleen op sosiale media blaai, was die minste reflektief. In werklikheid, as u iemand is wat geneig is om selfrefleksief te wees, het ons navorsing getoon dat tyd alleen die aangenaamste is as u uself in eensaamheid laat sit eerder as om u telefoon te lees of te gebruik.
Natuurlik is dit nie 'n nuwe insig nie. Dit was wyd voorgestel in gewild boeke en filosofies tekste dat tyd alleen spandeer is goeie vir selfrefleksie. Tog is nie alle selfrefleksie tydens tyd alleen kwalitatief dieselfde nie: dit kan insiggewend of herkouerend wees. In ons huidige eksperimente, toe ek en Weinstein deelnemers vra om 'n tyd te beskryf toe hulle alleen was en hulself inauthenties of 'nie waar' was nie, word dit gekenmerk deur die herkouende verskeidenheid selfrefleksie, gevul met negatiewe gedagtes en berou. hulle kon nie wegkom nie.
As selfrefleksie suur word en herkou oorneem, is dit bedag praktyke vir sommige mense kan dit 'n effektiewe strategie wees om hul herhalende negatiewe gedagtes te kalmeer. Hierdie voorstel moet egter saamgevat word versigtig aangesien mindfulness nie vir almal werk nie en dit die beste kan wees in matigheid. Alternatiewelik is dit miskien nie 'n slegte idee om die eensaamheid te verbreek en na 'n betroubare vriend uit te reik nie, selfs nie deur 'n telefoonoproep of boodskap nie. As u 'n keuse het, is dit nooit raadsaam om in afsondering te bly as dit nie meer vrugbaar is nie, veral as u voel dat herkou en bekommernis u benoud is.
Time alleen is 'n geleentheid vir ons om op die terugstelknoppie te druk, om ons emosies met groot opwekking te kalmeer. Gedurende die tyd wat ons alleen deurbring, het ons ook die opsie om volledige eensaamheid te soek, ons daaglikse aktiwiteite te laat vaar en 'n ruimte te vind om na ons gedagtes en emosies om te sien. Maar as die daaglikse alleenheid 'n verlore kuns is, soos Harris voorstel, hoe vind ons die motivering om dit te oes?
Die antwoord hang van die individu af, maar verbasend genoeg nie daarvan of u 'n introvert of 'n persoon is nie ekstravert. In plaas daarvan, ons navorsing toon dat 'n gesonde motivering om tyd alleen deur te bring gekoppel is aan 'n persoonlikheidseienskap genaamd 'disposisionele outonomie', wat mense se vermoë beskryf om hul daaglikse ervarings na wense te reguleer. In wese beteken dit dat die omhelsing van eensaamheid meer handel oor die vermoë om self emosies te reguleer as oor hoe introverte jy toevallig is.
Mense met 'n outonome persoonlikheid voel dat hulle gekies het om te doen wat hulle doen, in plaas daarvan om hulself as pionne te sien aan die genade van die eksterne omgewing. Om hierdie benadering tot die lewe te benader, gaan ook oor belangstelling in elke bietjie van u ervaring, nuwe ervarings uitprobeer en ondersoek hoe u daaroor voel. Inderdaad, toe ons 'n manipulasie in die laboratorium waar sommige mense gedwing is om alleenheid te ervaar (om sodoende hul gevoel van outonomie te verminder), en ander uitgenooi is om daarin belang te stel en dit uit te probeer (om hul outonomie te bevorder), het diegene wat tot alleenheid gedwing is, minder waarde gesien om dit te ervaar en op sy beurt minder genot daaruit verkry.
Dit is belangrik om daarop te let dat al die vrywilligers wat in hierdie studies getoets is, universiteitstudente in die Verenigde State was. Hierdie bevindings van 2017-19 vertel ons dus van die daaglikse ervarings met alleenheid van jong volwassenes in samelewings wat maklike toegang tot baie vermaakopsies en buigsame werksure bied. In 'n kultuur aangevuur deur vinnige lewenstyl en gerieflike tegnologieë, word ons maklik deur ons toestelle en ons obsessie met produktiwiteit getrek. As ons alleen is, vind ons dat ons werk, en as ons 'n vrye oomblik het, wil ons inhaal wat ander mense doen deur ons telefone op te tel. Dit kan waar wees, selfs as mense in 'n slot is en nie self kan sosialiseer nie. So 'n ingesteldheid waarin ons aktief probeer om alleenheid te vermy, verhoog net die kans dat die ervaring onaangenaam sal wees wanneer dit ontstaan. Aan die ander kant, deur die geleentheid te benut om te ontspan en te besin deur oomblikke (of selfs stukke) van eensaamheid in ons besige lewens, kan ons die Voordele. 'N Tyd waarin ons onverwags alleen is, kan moeilik wees, maar dit kan, vir sommige van ons, ook 'n seën in die vermomming wees.
Thuy-vy Nguyen is 'n assistent-professor in sielkunde aan die Durham Universiteit in die Verenigde Koninkryk.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die bepalende oomblik: die vertroue om te verander