The Girl with the Dragon Tattoo is gebaseer op die gelyknamige roman wat deesdae soos soetkoek in Suid-Afrika en regoor die wêreld verkoop. Dit is die eerste boek in ’n trilogie deur Stieg Larsson, wat ’n Sweedse speurjoernalis was en veral navorsing gedoen het oor die verregse karakters aan die rand van die Sweedse samelewing. In hierdie verhaal word daar onder andere gekyk na ’n aantal individue wat destyds die Nazi-party ondersteun het.
Blomkvist word uitgehelp deur ’n jong meisie met swart hare, dik swart skoene en swart klere wie se lyf op talle plekke met ysterpennetjies deurboor is en wat ’n tatoeëermerk van ’n draak op haar rug het. Haar naam is Lisbeth Salander en myns insiens is sy een van die interessantste karakters van die jaar, vertolk deur ’n uiters bekwame aktrise, Noomi Rapace, omdat daar verby die harde buitekant vreeslike leed in haar oë gelees kan word. Ek is baie bly dat die Engelse titel die fokus op haar plaas, eerder as die veel meer ontstellende “Men who hate women”, soos die boek en film in die oorspronklike Sweeds heet.
Die film is ’n speurverhaal en bevat ’n paar tonele wat sensitiewe kykers kan ontstel, maar die samestelling van die dikwels grafiese aksietonele is met ’n seker hand gedoen wat die brutale aard van die optredes weergee sonder om te veel te wys. Die oorspronklike titel dui op die aard van die geweld en vrouehaat is ’n tema wat deur talle onnoembare dade loop.
Die eerste halfuur is volgepak met inligting, veral wanneer Henrik die familiegeskiedenis aan Blomkvist verduidelik en ons sin maak uit die tipe omstandighede, tussen familielede en in die dorp self, daardie dag in 1966 toe Harriet verdwyn het. Dit was eers met die tweede kyk dat ek agtergekom het hoe belangrik baie van hierdie besonderhede is; ek kon eenvoudig nie byhou nie en dit maak die ontknoping ’n bietjie moeiliker, maar die film se vermaaklikheidsfaktor ly nie vreeslik daaronder nie.
Wanneer geloof bygebring word en die Bybel nageslaan word om die wilde teorieë te staaf, raak die storie ’n bietjie Mission Impossible-agtig en dit is snaaks om te sien hoe die Bybel altyd maklik bereikbaar is vir enigiemand, wie hulle ook al is en waar hulle ook al is.
Dit is egter verbasend dat, met ’n titel soos “The Girl with the Dragon Tattoo” ons niks omtrent hierdie tatoeëermerk leer nie.
Die film werk baie goed op sy eie en jy hoef nie die ander films in die reeks (daar is nog twee wat hierop volg) te sien om sin hieruit te maak nie. Al die drade van die verhaal word teen die einde van die film netjies saamgebind en selfs die karakters is goed genoeg ingekleur om ons aandag te hou.