In hierdie studie is ondersoek ingestel na sosiale uitsluiting in ’n onafhanklike, geloofsgebaseerde meisieskool in Suid-Afrika. Treitering word wyd as onaanvaarbaar erken en word deur baie skole in die vorm van anti-treiterbeleide aangeroer. Dit is egter so dat baie meisies voortdurend op sosiale vlak uit verhoudings gesluit word en omdat hierdie gedrag so subtiel is, word dit nie as ’n vorm van treitering erken nie en dit word ook nie in skole aangespreek nie. Teoloё voer aan dat opvoedkundige instellings die etiese dimensie van kenniskonstruksie behoort te evalueer en dat ’n fokus op morele norme, waardes en deugde noodwendig ’n fundamentele deel van sodanige gemeenskappe behoort te wees sodat die welsyn van gemeenskapslede bevorder kan word. Tensy probleme soos sosiale uitsluiting vanuit ’n teologies-etiese perspektief hanteer gaan word, is dit onwaarskynlik dat daar enige permanente verandering in die meisies se gedrag sal wees. Om samelewings wat treitering akkommodeer te verander, vereis verandering in perspektiewe, houdings en gedrag en skole kan ’n aansienlike bydrae lewer om ’n gemeenskap te vestig waarin elke kind aanvaarding en waardigheid ervaar. Hierdie studie bied ’n teoreties-etiese perspektief ten opsigte van sosiale uitsluiting en steun op insigte uit velde soos sosiologie, sielkunde en antropologie. Die studie identifiseer redes waarom meisies sosiaal uitgesluit word, die meisies sowel as die skool se sistemiese gedragspatrone, en wat opvoeders kan doen om ’n inklusiewe gemeenskap te ontwikkel. Om te bepaal tot watter mate die teorie ondersteun word, is oudleerders gevra om vraelyste te voltooi en om aan onderhoude deel te neem. Sommige personeellede het ook vraelyste voltooi en tot onderhoude ingestem. Die bevindinge van die empiriese navorsing het getoon dat die teoretiese navorsing grotendeels ondersteun word. ’n Paar interessante waarnemings het uit die vraelyste en onderhoude geblyk. Hierdie waarnemings het die verstaan van sosiale uitsluiting heelwat verbreed. Een belangrike bevinding is dat meisies wat van sosiale verhoudings uitgesluit word, voel dat hulle die blaam daarvoor moet dra en dat hulle om een of ander rede verdien om uitgesluit te word. Hulle ervaar sterk gevoelens van skaamte sowel as verlies aan selfwaarde. Dit weerhou hulle daarvan om die probleem te bespreek of te rapporteer en daarom is sodanige rapporteringstrukture nie doeltreffend nie. ’n Ander belangrike bevinding is dat daar nie ’n uniforme begrip is tussen die meisies en die personeel ten opsigte van die doeltreffendheid van huidige intervensies nie. Daarom, gebaseer op die teoretiese navorsing en die bevindinge van die empiriese data, maak hierdie dissertasie aanbevelings ten opsigte van die skep van ’n gemeenskap wat die welstand en waardigheid van almal bevorder.