Kinderverhale is by uitstek ’n genre waarin pret en kreatiwiteit moet seëvier. Daarom soek uitgewers na
Noudat jy sekerlik ’n hele klomp kinderstories gelees, ’n paar prenteboeke deurgeblaai en deeglik beplan het aan jou kinderstorie, is dit tyd vir ’n paar praktiese skryfwenke.
Die storie word vertel uit die perspektief van ’n karakter met dieselfde ouderdom as die teikengroep vir wie jy skryf. Vermy volwassenes se perspektief. Vir jong lesers/luisteraars kan perspektiefwisseling verwarrend en hinderlik wees. Probeer so oortuigend moontlik uit die kind se perspektief skryf.
’n Algemene fout wat beginnerskrywers maak, is om te veel verkleinwoorde in kinderverhale te gebruik. ’n Kind of karakter soos ’n kabouter of feetjie, sien nie sy eie liggaamsdele as “klein” nie en sal nie aanhoudende van sy “koppie”, “oortjies” of “armpies” praat nie.
Volwasse skrywers is geneig om “af te praat” na kinders. Verhoed dat jou stem en rol as volwassene in die storie deurskemer. In ’n sekere sin moet jy ’n “medepligtige” eerder as ’n storieverteller word. Aanspreekvorme soos “maatjies” in ’n sin soos: “Maatjies, kan julle raai wat volgende gaan gebeur?” is taboe. ’n Neerbuigende houding skemer makliker deur wanneer ’n skrywer doelbewus “oulik” probeer skryf.
Min skrywers het regtig die talent om kinderverse of -stories op rym te skryf. Rymdwang en flou versies kan ’n andersins belowende storie maklik bederf.
Watter genre jy ook al kies, die belangrikste van alles is: Geniet dit! As jy besluit om vir kinders te skryf, tel jy die sleutel op wat die hangkas na ’n betowerende wêreld oopsluit. ’n Wêreld waar die onmoontlike kan gebeur, waar skrik en lag om elke hoek kan wag, waar jong seuns towenaars kan wees, ’n skoolmeisie ’n perd kan ronddra of waar jy weer sestien jaar oud en halsoorkop-dolverlief kan raak.
"Jy moet vir kinders skryf op dieselfde manier as wat jy vir grootmense skryf, net beter." - Maxim Gorky