Marita van der Vyver: Uit Provence Weer en Weer
JY LEES NOU Marita van der Vyver: Uit Provence Weer en Weer
As jy nou in Europa móét woon, het ek nog altyd geglo, is suid beter as noord.
Elke keer as ek in Nederland of Skotland kom, hang die grys winterwolke so laag (soms selfs in die somer) dat dit soos ’n skof op my skouers voel. Asof ek nie my kop gelig kan kry nie. Daarom is ek dankbaar dat ek ’n holte vir my hart in Provence kon vind, want hier is die hemel mos eindeloos blou en die lig verblindend helder en . . .
Dis min of meer wat laas winter in ons Mediterreense omgewing gebeur het. Teen die derde dag van diep sneeu kon ons nie meer die 5 km na die naaste dorp ry om te gaan
kos soek nie. Die paaie tussen dorpe het eenvoudig verdwyn, die loeiende wind het alles wit gewaai, jy kon nie sien waar die landskap ophou en die lug begin nie. Elke paar meter is jou weg versper deur ’n ander motor wat vasgeval het in die sneeu, en as jy stilhou om die arme mense te help om hul motor uit te grawe word jou eie motor binne minute begrawe.
Maar ’n paar dae later sien ek twee songeel krokusse wat deur ’n dik laag sneeu in die tuin gebars het. Tóé rol ek daardie sneeubal en gooi dit uitbundig hoog in die blou lug op. Joegaai!
Nog nooit was twee geel blomme vir my só mooi nie. Nog nooit was die lente só welkom nie.