As ons saans na die sterre kyk is hulle soos ontelbare oë wat oor die heelal waghou. Hulle flikker met ‘n boodskap aan ons as mensdom om dit wat om ons is, ten alle koste te bewaar sodat ons die aarde as ‘n beter plek vir die wat na ons sal kom, sal agterlaat. Daar buite is vanaand ‘n wilde dier wat die droogte ontkom het maar steeds soek na die groenigheid wat deur die warm asem van ongenadiglike winde verskroei is. As ons die kraan oopdraai, moet dit net genoeg wees om hande te was want dit wat ons vermors is miskien net genoeg ‘n die lewe van een dier te red. Daar waar ons miskien op ‘n vakansieplaas die Kerstyd mag deurbring, kan ons die eienaar oortuig om ‘n gaatjie in die besproeingspyp te maak sodat die klein voëltjies in die sproei kan afkoel en die water kan drink. Orals waar ons kom is daar strikke wat op wreedaardige wyse die wilde diere vermink en doodmaak. Kom ons tel dit op en verhoed sodoende dat die steenbok gevang word. Die leë bottels en koeldrankblikkies wat in die veld lê kan gemaklik optel word om te keer dat die klein paddatjies daarin klim en doodgebrand word.