Cléo de Mérode, 'n ikoon tussen romantiek en simboliek - Verskeie
Cléo de Mérode, 'n ikoon tussen romantiek en simboliek
NADAR (Gaspard Félix TOURNACHON, bekend as) (1820 - 1910)
Titel: Cléo de Mérode.
Skrywer: OGERAU Charles (1868 - 1908)
Afmetings: Hoogte 14,5 - Breedte 10,5
Tegniek en ander aanduidings: Albumen druk op karton gemonteer. Rondom 1893.
Prentverwysing: 88-002725 / Pho1988-28
Skrywer: NADAR (Gaspard Félix TOURNACHON, bekend as) (1820 - 1910)
Afmetings: Hoogte 14,6 - Breedte 10,6
Tegniek en ander aanduidings: Albumen druk. Rondom 1893.
Prentverwysing: 03-000502 / PHO1988-28-10
Skrywer: FALGUIERE Alexandre (1831 - 1900)
Afmetings: Hoogte 165 - Breedte 77
Tegniek en ander aanduidings: Gips. Rondom 1896.
Prentverwysing: 85-002823 / RF2674
'N Engelse skoonheidspictogram
Gedurende die Belle Époque, onder die invloed van dekadentisme en simboliek, het hedonisme en spiritualiteit bymekaar gekom: literatuur, uitvoerende kunste en figuurlike kunste het die romantiese tema van vroue opgeneem as 'n afgod van skoonheid, soms engelagtig, soms duiwelsagtig. Hy grens dan aan obsessie, en voorbeelde van femme fatales vermeerder: een van die gunsteling karakters is die van Salomé, aan wie Oscar Wilde die gelyknamige drama wy, geïllustreer deur Aubrey Beardsley. Met hierdie swawelagtige beeld kom "die drie genades van de Belle Époque", die kunstenaars en demi-mondaines Liane de Pougy, Émilienne d'Alençon en die pragtige Otero ooreen, terwyl die engele-ideaal beliggaam word deur Cléo de Mérode, ikoon van 'n skoonheid sonder grimering of skaduwees, wat sy ten alle koste onderhou en verdedig.
Afkomstig van 'n Oostenrykse tak van die Belgiese huis Mérode, is Cleopatra Diane, bekend as Cléo, in 1875 in Parys gebore as Vincentia de Mérode wat, verlei deur 'n man met 'n hoë Weense samelewing, in Frankryk in ballingskap gegaan het. Veel meer as 'n manier van sosiale wraak, is Cléo haar moeder se enigste rede om te leef; Cléo was sewe jaar oud en het die Opera-dansskool binnegegaan (sien Van klas tot verhoog, die Opera-ballet van Parys gesien deur Edgar Degas), waar haar naam haar onderskei van die massa kinders. rotte en laat hom toe om in sosiale salonne te dans; tydens haar loopbaan by die Opera het sy meer opgeval as 'n model van die foto's wat op die rand van optredes geneem is as as 'n kunstenaar op die verhoog.
Die ontwikkeling van fotografiese tegnieke dra daartoe by dat Cléo de Mérode 'n internasionale bekendheid word: haar portret word in die vorm van poskaarte weergegee, gedruk en in duisende eksemplare versprei. Van nature mooi en baie fotogenies, het Cléo sproete wat stelselmatig verwyder word op foto's wat bedoel is vir reproduksie, om 'n beeld so minder aards as moontlik te hou.
Verkies onder 131 bekendes skoonheidskoningin op foto's deur lesers van Die illustrasie in 1896 het Cléo de Mérode vinnig 'n ikoon van die simboliste geword, terwyl sy 'n romantiese aura gehou het wat haar nader aan Maria Taglioni gebring het (sien Marie Taglioni en die apogee van die romantiese ballet), veral uit die 1900's, toe Cléo beslis gekies het vir die kopstyl haarstyl. Cléo poseer vir Degas (sien Degas en die viering van vroulike dans in die opera), maar ongelukkig is sy in geen van haar werke herkenbaar nie; daarenteen vier diegene wat die skilders Boldini en Toulouse-Lautrec, die beeldhouers Alexandre Falguière en Luis de Perinat aan hom terugbesorg het, en die fotograwe Goplo, Paul Nadar, Léopold Reutlinger, Charles-Pierre Ogereau en Henri Manuel, Cléo de Mérode as 'n ikoon van kuis sensualiteit.
Soveel skoonheid en beskeidenheid, verenig met sy dubbele status van aristokraat en kunstenaar, wek die nuuskierigheid en laster van tydgenote, wat die danser van skynheiligheid vermoed en verheug is om dit te ontdek op die Salon des artistes français de 1896, 'n beeldhouwerk van Alexandre Falguière wat haar naak voorstel. Die omvang van die Falguière-saak is vergelykbaar met die van die skandaal wat in 1893 ontstaan ​​het weens 'n geïmproviseerde musikale ontkleedrag tydens die Quat'z'Arts-bal: in beide gevalle is die samelewing van die Belle Époque onthul in al sy dubbelsinnigheid.
Onder die sosiale lewe bewaar Cléo nietemin haar privaat lewe en haar liefdes, baie minder as dié wat die gerugte aan haar toeskryf. Vestal in haar eie beeld streef Cléo de Mérode daarna om 'n ewige jeug te handhaaf; toe sy in 1966 op een-en-negentigjarige ouderdom oorlede is, was sy nou die ikoon van 'n mitiese era.
'N Ideale model vir fotograwe en beeldhouers
Op Ogereau se foto verskyn Cléo de Mérode in 'n imposante leunstoel met haar regterhand wat 'n armleuning vashou. Die gesig van die jong vrou, omring deur haar hare wat slim gekam is in bande, kom uit 'n franje kant en 'n steel volstruisvere. Geklee in 'n elegante rok met die moue bloot net haar hande, staar sy na die lens met 'n sagte, maar selfversekerde blik. Die houding is nonchalant ondanks die korset wat haar middel wreed omhels.
Paul Nadar, seun en erfgenaam van die beroemde fotograaf, word hoog aangeskryf vir sy portrette. Cléo de Mérode verskyn hier in verhoogkostuum, maar dit is op haar gesig dat hierdie skoot die aandag trek: onder die vloed van die lang en oorvloedige blonde hare is die funksies gereeld, die blik so wys soos dit dromerig is. Die tiara gee 'n eksotiese aanraking, maar sonder erotiek.
Cléo de Mérode, wat deur haar moeder grootgemaak is in die persoonlikheidskultus sowel as in respek vir goeie sedes en haar edele herkoms, het nog nooit ingestem om naak uitgebeeld te word nie: dit is dus vir haar die ontsteltenis as sy die beeldhouwerk deur Falguière. Danksy die driedimensionaliteit van die werk bied die weelderige vorms en die slap houding van die model hulself sonder beskeidenheid aan die voyeuristiese begeerte van die bewonderaars van die danser. In 'n brief aan Figaro, beskuldig die Belgiese simbolieskrywer Georges Rodenbach Falguière dat hy die beeld van die danser in die algemeen en die van Cléo in die besonder 'gedeponeer' het, aangesien dit lyk asof ons haar almal het deur haar naak voor te stel! ". Ten spyte van die goeie bedoelings, het Rodenbach se brief Cléo 'n slegte diens gemaak, inteendeel die bespotting van die satiriese pers gewek.
Die kuns om 'n lewende meesterstuk te word
Cléo de Mérode merk nie die geskiedenis van ballet op nie: dekoratiewe danser eerder as kunstenaar, sy is nie 'n kunstenaar nie, maar, net soos die dandy gevier deur Oscar Wilde, slaag sy daarin om haarself te word 'n kunswerk, bekoor Marcel Proust en Reynaldo Hahn. 'Pre-Raphaelite' in haar jeug, 'klassiek' in haar volwassenheid, word Cléo die verpersoonliking van 'n ideaal van tydlose vroulike skoonheid wat 'n begeerte wek minder vleeslik as esteties. Peter Altenberg, 'n dekadente Weense skrywersvriend van Gustav Klimt, skryf: 'Cléo de Mérode, jy is 'n paradigma van estetiese krag wat 'n individuele voorkoms kry om die uitsonderlike genre van jou artistieke uitdrukking aan die wêreld te lewer. [...] Die openbare vertoon van 'n bepaalde volmaaktheid kan uitsonderlik bydra tot die evolusie van die mensdom! [...] Dit is asof u moderne vroue lei na die ideale beeld van hul begeertes, en in die sin is u 'n groot kunstenaar! "
Nadar (Tournachon Gaspard-Félix, alias)
• Christian CORVISIER, Cléo de Mérode en fotografie: die eerste moderne ikoon, Parys, Éditions du patrimoine-Centre des monuments nationaux, 2007. • Cléo de MÉRODE, Die ballet van my lewe, voorwoord deur Françoise Ducout, Parys, Pierre Horay Éditeur, 1985.