Asem skep in Namibië
JY LEES NOU Asem skep in Namibië
Ons het per luukse trein Namibië toe gegaan vir ’n paar dinge. Om weer onbevange asem te haal, oop ruimtes, wild ná die oorvloedige reën, spa-behandelings in ’n wildreservaat . . . min wetende ons sou ‘kroonwild’ teëkom – die allerontwykende Brad Pitt
Die trein kom rukkerig aan die beweeg ná sy sluimerslaap om passasiers ’n onverstoorde nagrus op die Kranzberg-stasie te gun en skommel dan gerusstellend voort. Binne oomblikke slaap jy weer. ’n Paar uur later skuif jy die gordyntjie sommer vanuit die treinbed met jou toon oop en sien dít waarvoor ons Namibië toe gekom het: Die groot, oorvloedige oopheid. Uitgestrekte, kwartskleurige vlaktes met spatsels rooi, oker en donkergroen tussenin. Net gister nog was dit vlesige doringbome, knoetserige koppies, rysige miershope en bossies - steeds blakend groen ná die oordadige reënseisoen vroeër vanjaar. (Almal praat nou nog oor die geil reën - die beste in meer as 30 jaar.)
Terug in die trein swaai-slinger ons voor ete nostalgies deur die slaapwaens waar kompartemente name het soos Meerkat, Springbok en Kokerboom na Spitzkoppe, die kroeg, vir ’n SA rooiwyn (Hazendal). Met ete in die restaurantwa, die Welwitschia, is die keuse oorweldigend - beesvleis-carpaccio, pampoensop met rissie-steurgarnale, gerookte salm, beesvleis-filet met sampioene, gebraaide koningklip, malvapoeding, sjokolade-fudgekoek . . . Angela Doëses, aanboord-bestuurder van die Desert Express, werk al byna 7 jaar op die trein. Dis vir haar ’n hartsaak. “Die mense maak die trein besonders. Dis ’n spesiale produk vir Afrika.”
En versit jy ’n voet buite die trein, sien jy die woestyn léwe. Halfpad op teen ’n duin speel klein toktokkies kat en muis, verkleurmannetjies groet. Dis ’n loom Saterdagmiddag as ons Swakopmund tref. Ons stap deur ’n stil, palmbesaaide strandfront met kurio’s - meestal uit Midde-Afrika - en soek sterk koffie om die omgewing te verken. Al die paaie hier lei blykbaar na Café Anton (“. . . by die vuurtoring,” dui almal rigting aan). Soos in Windhoek hoor jy hier steeds nét Afrikaans en Duits. Die glastoonbanke blink met Bienenstich, Swartwoudkoek, verruklike Nuss Dreieck (driehoek met haselneute) en kaaskoek. Maar dis nie net Duitse gebak wat jou laat swig nie. Oesters, hemelse oesters. In die befaamde strandfrontrestaurant The Tug waak die bestuurder besitlik oor sy spyskaart. Mossels in ’n romerige rissie-en-witwyn-sous, sappige Weskus-tongvis met vars Swakopmund-aspersies, steurgarnale uit Mosambiek met ’n knoffelgeurtjie. En natuurlik die oesters. Vars. En wie wil eiers vir ontbyt hê as jy vars oesters, mossels en salm by die Swakopmund-hotel kan kry? Toerisme is die snelgroeiendste bedryf in Namibië en bewaring is hoog op die voorkeurlys vir die regering. En watter beter manier as om die twee te kombineer? ’n Luukse oord wat spa-en koesterbehandelings bied - reg in die middel van ’n reservaat.
“Pak maar verpleegster-uniforms in en doen julle voor as vroedvroue,” is gespot voor ons vertrek na Namibië, die land wat in daardie stadium skuiling gebied het aan die gesogte Brad Pitt en die toe nog swanger Angelina Jolie. Om hulle op kamera vas te lê was egter nie op ons
doenlysie nie. Maar ons moes seker geweet het - selfs dié wat nie soek nie, vind soms.
In Swakopmund - al wandelende in die arkade met tientalle kuriowinkels - hoor ons Angelina was “’n uur gelede hier deur en het in ’n Italiaanse restaurant geëet”.
Ons kom toevallig op die eetplek af, neem ’n foto en dink ’n uur is net sowel ’n week, ’n maand, ’n jaar . . .
Die volgende oggend stop ons op die Walvisbaai-lughawe - rég agter die voertuig wat Brad kom haal. Hy het pas geland van Windhoek. Lounette, SARIE se dekorredakteur, gewaar die rankerige figuur eerste - toe sien ek een van die twee stoepsitters vroetel met ’n selfoon en mik in die rigting van die man met ’n sonbril so groot soos Duin 7. Ek gaan aan die bewe, dink vlugtig aan die stories van al die paparazzi wie se kameras afgeneem en in die tronk gestop is, en besluit om tog maar die kamera uit te pluk. Dis immers ’n kans op ’n skinkbord dié. Al bewend zoem ek in op die donker figuur in die groot voertuig. Elke keer as ek daarheen mik of effens nader staan, versper een van die intimiderende lyfwagte die deur.
Die foto wat ek geneem gekry het, sal beslis nie die Pulitzerprys wen nie, maar ons het vermag wat min ander publikasies kon. Al was dit nie van die paartjie saam nie, was dit van die man wat die personeel oomblikke gelede nog in die aankomssaal vriendelik gegroet het en geduldig geposeer het saam met kelnerinne (“die foto’s mag net nie in die koerante verskyn nie”) - glad nie primadonna-rig soos sy reputasie wil voorgee nie.
By GocheGanas, weggesteek teen ’n heuwel sowat 30 km suidoos van Windhoek, verlangsaam die tyd. Die naam is ontleen aan ’n Damara-woord wat “plek van kameeldoringbome wat wemel van kerspeul-akasias” beteken. Die grond glinster van die fyn kwarts en ons kies koers na die gesondheidsoord. Ons koppe sing van al die keuses. (Die graniet-sauna en aanloklike verhitte swembad met ’n uitsig oor die boggelrug-rantjies los ons vir later.) ’n Rug- en nekmassering wat maande se spanning laat verdwyn en ’n kristalbad met aromaterapie-olies, wat met mikromassering en magnetiese velde werk, roep eindelik die hardste.
Net ’n paspoort is nodig - geen visum vir Suid-Afrikaners nie.
Gemütlich = gemoedelik = Namibië. Dwarsdeur die land kom jy dieselfde hulpvaardigheid
teë. Jy wonder nog hardop oor iemand se aksent, ’n vreemde plant, die maak van sauerkraut, en iemand antwoord, uitvoerig en akkuraat.