Slaaisous | Slaai Sonder Blare
Ek het lief.
My liefde vir woorde skuil tussen die honderde boeke waarmee ek myself omring. So lief is ek vir woorde dat ek dikwels ook sommer stront lees… net sodat ek weer mooi woorde kan waardeer. Ek gril vir die woord "groceries" in 'n Afrikaanse sin, terwyl "liefkosing" die kraakbeen in my oor streel. Ek vind vreugde in dwangrym en verspotte limerieke en poëtiese verskynsels, maar daal tot op 'n Kômmin vlak waar ek oorboord gaan met ongehoorte vloekwoorde en uitspattige swart humor… en ja, swart humor maak ook saak.
Ek is lief vir kos. Lekker kos. Roomys en karameltert. Salm met heuning en kapokaartappels. Malvapoeding en dik, warm vla. 'n Skaaptjoppie met die vet wat krakerig gebraai is. Dit beteken nie ek eet net lekker kos nie. Soms wurg ek 'n selderystokkie af. Of eet ek slaai met blare in. En ek het een keer tofu probeer eet, maar ek sweer ek eet eerder 'n hoenderdrol en sluk dit af met suur jogurt. Die rolletjie om my middel is die getuie dat ek nie veel fiemies het as dit by voedselgroepe kom nie… en my drildye erken dat 'n sjokolade in elke hand my idee van 'n gebalanseerde dieet is.
Ek is lief vir musiek. Ek luister opera en Amanda Strydom en Jack Parow en Finneas en Travis Scott en Taylor Swift. Ek sing uit volle bors saam met enige musiekblyspel en soms eer ek selfs die bure met 'n akapella-weergawe van 'n Celine Dion treffer uit die negentigs. Terloops, ek dink die bure se kat is op hitte, maar dit is nie nou hier ter sprake nie. Ek leer waarvan ek hou en watter liedjies ek liefs oorslaan. Apple Music vra gelukkig nie vrae nie.
Ek is lief vir vars lug, al is dit tans so warm dat selfs die kaktusse sug. Ek is lief vir my klein tuintjie, al word selfs die vygies moedeloos in die humiditeit. Ek is lief vir die wolke, want hulle gee my eindelose moontlikhede. Ek is lief vir koffie en tee, maar ook vir jenewer, wyn en soms 'n bier. Ek is lief vir my MacBook en onbegrensde internettoegang en Yankee Candles en sagte, wit beddegoed en Zoom-kuiers en om in my stoel in die hoek, langs my Arabiese lamp te sit en skryf.
Ek is egter die heel liefste vir my mense. My man wat skrop aan die pan waarin ek salm met heuning laat aanbrand het. Hy wat visvang-goeters kerf, al vang hy nie vis nie. Hy wat met Job se geduld die kinders wys hoe magnetisme werk.
My dogter wat 'n vlymskerp sin van humor ontwikkel en met skewe glimlag haar oë vir my rol, want sy het gelees dis wat tieners doen… en sy is nou tien en moet begin oefen.
My seun wat nie meer 'n seuntjie is nie, maar styf teen my kom staan in die middel van 'n vergadering en trots aan die hele bestuurspan verklaar hoe lief hy my het.
My familie en vriende wat oral oor die aarde versprei is, maar wat sonder om te blik of te bloos, die foon sal antwoord as ek bel.
Ek was al die jare verkeerd. Ek het geglo ek het hulle onvoorwaardelik lief. Maar daar is nie iets soos onvoorwaardelike liefde nie. Daar is liefde. En dan is daar voorwaardes.