PressReader - Kuier: 2016-04-20 - Han­teer dit só as jou man se kind uit die blou­te ver­skyn
Han­teer dit só as jou man se kind uit die blou­te ver­skyn
Jou he­le le­we word ge­kom­pli­seer as jou man se buit­eeg­te­li­ke kind net een­dag aan jou deur kom klop. So hoe kan jy dit han­teer?
Kuier - 2016-04-20 - Inhoud - DEUR il­la­na frantz *Skuil­naam
Elk­een van ons het ’n in­ge­bo­re be­geer­te om te weet wie ons ou­ers is en waar ons van­daan kom. Dit geld nie net vir aan­ge­no­me kin­ders nie, maar ook bui­te-eg­te­li­ke kin­ders en daar is hor­des e­mo­sies wat daar­mee ge­paard­gaan vir al die be­trok­ke par­tye. So hoe han­teer jy dit wan­neer jou man se bui­te-eg­te­li­ke kind ná ja­re aan jou deur klop en haar pa kom soek?
Ce­dric So­lo­mons* (34) en sy vrou, Va­len­cia* (33), van Ro­bert­son in die Wes-Kaap, het twee jaar ge­le­de die skok van hul le­we ge­kry toe sy bui­te-eg­te­li­ke kind uit die blou­te op­daag. Dié dog­ter was toe al ses jaar oud, maar Ce­dric was glad nie be­wus van haar be­staan nie.
Hy ver­tel dat hy en die ou­ens om­trent se­we jaar ge­le­de vir ’n na­week in Port E­li­za­beth was en om­trent bos ge­gaan het. Hoe­wel hy reeds in ’n ja­re­lan­ge ver­hou­ding met Va­len­cia was, het hy dié na­week ’n one nig­ht stand met ’n mei­sie ge­had. Een waar­van hy heel­te­mal ver­geet het, tot die pro­duk daar­van ja­re la­ter in le­wen­de ly­we voor hom kom staan het.
“Toe ek die vrou en haar dog­ter sien, het ek am­per flou ge­val van skok. Dit het ge­voel ek kon nie a­sem kry nie, want dit was as­of my wê­reld in­een­stort. Ek kon nie glo dit wat be­sig was om te ge­beur nie, want hoe ver­dui­de­lik ek dit nou aan my vrou as ek self van niks ge­weet het nie,”ont­hou Ce­dric daar­die eer­ste ont­moe­ting.
Die So­lo­mons-eg­paar was teen dié tyd net twee maan­de ge­troud met ’n ses­ja­ri­ge dog­ter van hul eie en dit het din­ge ver­der kom­pli­seer. Va­len­cia was ab­so­luut woe­dend oor dié on­ver­wag­se toe­voe­ging tot hul fa­mi­lie en het aan­ge­dring op ’n va­der­skap­toets.
Die vrou uit Ce­dric se ver­le­de het ver­dui­de­lik dat sy na hom kom soek het om­dat haar dog­ter be­gin vrae vra het oor wie en waar haar pa is. Sy meen hoe­wel sy hom nooit van haar swan­ger­skap ver­tel het nie, het haar dog­ter steeds ’n reg om te weet wie haar pa is en om hom be­ter te leer ken.
Die uit­slae van die va­der­skap­toets het Va­len­cia se groot­ste vrees be­ves­tig: Die dog­ter is in­der­daad haar man s’n. Ce­dric het sy an­der dog­ter aan­vaar, want vol­gens
hom het el­ke kind ’n reg om bei­de ou­ers in hul le­we te hê. Maar hy sê dit lyk as­of Va­len­cia steeds daar­mee wor­stel.
“Wan­neer sy (die an­der dog­ter) by ons is, be­han­del ek haar soos fa­mi­lie, want sy is my dog­ter en ek wil haar nie uit­ge­sluit laat voel nie. Maar ek let op dat my vrou haar soms an­ders as ons eie dog­ter be­han­del. Dis k­lein, on­der­lang­se goed­jies, soos sy sal by­voor­beeld vir ons dog­ter iets koop en vir my an­der dog­ter iets soort­ge­lyks, maar goed­ko­per of nie van die­self­de ge­hal­te nie.”
Die ver­an­de­ring in hul ge­sin het na­tuur­lik nie son­der kon­flik ge­kom nie. Va­len­cia was diep seer­ge­maak en kwaad vir Ce­dric vir wat hy aan hul ge­sin ge­doen het.
“Ek het nog nie die moed ge­had om met haar te praat oor hoe sy my an­der dog­ter be­han­del nie, want ek voel steeds s­kul­dig oor hoe ek haar ver­raai en seer­ge­maak het. Ek pro­beer maar daar­voor op­maak deur ek­stra aan­dag aan my an­der dog­ter te gee wan­neer sy by ons is, maar dan mo­an my vrou weer dat ek die an­der dog­ter voor­trek, so par­ty­keer voel dit net vir my as­of ek nie kan wen nie. Ek het steeds hoop dat Va­len­cia reg­tig hier­mee kan vre­de maak en my een­dag ten vol­le te kan ver­ge­we.”
nie so mak­lik nie
Die he­le di­na­mi­ka van Lou­i­se van Nie­kerk* (52) se hu­we­lik van 34 jaar het in ’n oog­wink ver­an­der die dag toe haar man haar van sy bui­te-eg­te­li­ke kind ver­tel.
Sy ont­hou hy het in Au­gus­tus ver­le­de jaar, kort voor hy Bloem­fon­tein toe moes ver­trek vir werk, die bom laat bars.
Hy het ge­sê ie­mand het hom op so­si­a­le me­dia op­ge­spoor en ge­sê wie haar ma is (’n eks­mei­sie van hom) en dat hy die pa is. Daar­na het hy en sy dog­ter (34) toe vir ’n he­le ruk kon­tak ge­had en eers me­kaar leer ken voor­dat hy sy vrou en dog­ter in die hu­we­lik (30) daar­van ver­tel het.
“Ek was so ge­skok! Ek kon nie slaap nie en ek het net ge­huil,”ont­hou Lou­i­se van Lans­do­w­ne in die Kaap.
“En toe maak dit vir my sin. In ons vroeë 20s het ek een­dag ge­hoor hoe sy vrien­de met hom jo­ke en vra,‘Hoe gaan dit nog daar met jou an­der kind?’ Toe ek hom ag­ter­na daar­oor vra, het hy ge­sê dis net ’n sto­rie, want nie­mand het nog na vo­re ge­kom en van ’n swan­ger­skap ge­sê nie,” ont­hou Lou­i­se.
Lou­i­se sê sy voel be­drieg en ver­raai om­dat haar man eers dié skok­ken­de nuus van haar weer­hou het en ook om­dat hy eers al­leen, son­der haar me­de­we­te, sy dog­ter ont­moet en leer ken het.
“Ek voel nou soos ’n in­drin­ger in my man se le­we; ’n bui­te­stan­der, die an­der vrou. Hy en sy nu­we dog­ter is nou so co­sy met me­kaar, sy stap som­mer by ons huis in en noem vir hom‘Dad­dy’. Hul­le bel me­kaar el­ke dag en hy ver­tel vir haar al­les wat in ons huis aan­gaan. Hy koop vir haar ge­sken­ke en in haar oë is hy net die bes­te.”
Lou­i­se se man se ver­hou­ding met sy dog­ter in die hu­we­lik ly ook daar­on­der, want sy wil nou niks met haar pa te doen hê nie. Sy voel haar he­le le­we, waar sy ge­dink het sy is haar pa se oud­ste kind, was ’n leu­en.“Ek weet nie hoe om dit te ver­werk nie. Dit het nou al so lank­al ge­beur, maar ek voel steeds baie kwaad en seer­ge­maak,” sê Lou­i­se.
DIS BAIE GE­VRA
S­te­pha­nie Daw­son-Cos­ser, ’n ver­hou­dings­te­ra­peut van Jo­han­nes­burg, sê in­dien die si­tu­a­sie nie met die no­di­ge sen­si­ti­wi­teit benader word nie, kan dit baie trau­ma­ties vir al­mal be­trok­ke wees.
Sy sê om­dat daar so baie men­se se ver­skil­len­de e­mo­sies in ag ge­neem moet word, is daar nie ’n i­de­a­le ma­nier om die nuus oor te dra nie.
“Om net een­dag aan die man se deur te klop en sy kind aan hom voor te stel, sal nie die op­ti­ma­le uit­koms hê nie. Dit is nou wel die kind se pa, maar teg­nies ge­spro­ke is dit steeds ’n vreem­de­ling.
“Jy kan ook nie voor­spel wat die pa se re­ak­sie gaan wees nie en dié on­se­ker­heid is nie in die kind se bes­te be­lang nie. Daar is ook geen waar­borg dat hy wel by die huis sal wees as die tak­tiek van skok jou a­gen­da is nie.”
Vol­gens S­te­pha­nie is dit ver­staan­baar dat die ma van die bui­te-eg­te­li­ke kind, wat eers be­sluit het om die swan­ger­skap en die kind van die pa te weer­hou, ná ’n paar jaar van plan kan ver­an­der, want ’n mens se denk­wy­se en om­stan­dig­he­de ver­an­der ook met die ja­re.
“Maar om dit op dié ma­nier te han­teer, is ook nie reg­ver­dig teen­oor die pa nie. In dié ge­val het hy nie eens die reg van ’n ou­er wat haar kind vir aan­ne­ming op­ge­gee het, om te be­sluit of hy wel sy kind wil ont­moet of nie. Die pa moet ook die kans ge­gun word om te be­sluit tot wat­ter ma­te hy die kind in sy le­we wil toe­laat. Daar sal na­tuur­lik van hom ver­wag word om on­der­steu­ning in ter­me van fi­nan­sies te gee, maar ou­er­li­ke kon­tak kan nie af­ge­dwing word nie,”ver­dui­de­lik S­te­pha­nie.
Sy sê ook die ma in die hu­we­lik sal ’n reeks van e­mo­sies be­leef, in­slui­tend skok, ont­ken­ning, woe­de en hart­seer, want sy word nou el­ke dag vir die res van haar le­we her­in­ner aan hoe haar man haar ver­neuk en be­drieg het, in die vorm van die kind wat nou deel van hul le­we is.
Sy sê dit is ook nor­maal vir die man se kin­ders in die hu­we­lik om hom tot ’n ma­te te ver­werp om­dat hy hul le­we so om­ver­ge­gooi het.
“Dis baie van die man ge­vra dat sy vrou net soos nor­maal met haar le­we aan­gaan. Maar ui­ter­aard het die vrou net twee op­sies: Om die ver­le­de en wat ge­beur het, te aan­vaar en te be­sef dat al­mal fou­te maak. Of as sy nie daar­mee kan vre­de maak nie, moet hul paad­jies dalk skei. Maar na­tuur­lik nie eers voor­dat al­le vor­me van be­ra­ding pro­beer is nie, want ek glo in won­der­wer­ke,”is S­te­pha­nie se raad.
om te Ont­hou
Die kin­ders is al­tyd die on­skul­di­ge par­tye in so ’n si­tu­a­sie en al­le be­slui­te wat ge­neem word, moet in hul bes­te be­lang wees.
Daar is ook an­der fak­to­re wat by­ge­re­ken moet word: Hoe­kom het die dog­ter eers ná so­veel ja­re haar ver­sky­ning ge­maak? Wat is haar ver­hou­ding met haar ma? Was daar ooit ’n an­der va­der­fi­guur soos ’n stief­pa in die prent­jie en in­dien wel, het die feit dat sy op die laat sta­di­um in haar le­we haar pa kom op­soek het, e­nig­iets met die an­der va­der­fi­guur se ver­hou­ding te doen?
In baie ge­val­le wan­neer ons seer­kry, het ons e­mo­si­o­ne­le on­der­steu­ning no­dig; of dit nou be­ra­ding is vir jou­self of jou en jou man. Dit sal ook help as die vrou ’n uit­laat­klep vir haar woe­de kan kry son­der om e­nig­ie­mand an­ders leed aan te doen.
Sit ook jou­self in die bui­te-eg­te­li­ke kind se skoe­ne. Hoe sou jy han­teer wou word as dit jy was? Ont­hou ook al is dit nie jou eie kind nie, is dit steeds jou man se kind, so jy moet be­sluit tot wat­ter ma­te jy die kind in jou le­we wil toe­laat.