Persoonlik – Waepad-kind
Sonsopkoms, dit is 'n splinternuwe dag wat besig is om te breek oor die horison. 'n Hele volle 24 ure wat joune is om te maak met dit net wat jy wil. Elke sonsopkoms lyk anders as gister sin. Dit beteken dus ook dat elke dag anders gaan wees as gister.
Het jy dalk gisteraand voor jy gaan slaap jou klere al vir more uitgehaal. Dalk het jy gedink dit gaan 'n beeldskone mooie dag wees en dan wanneer jy wakker word, is dit 'n vaal mistroostige dag wat buite op jou wag en jou klerekas moet weer oop gemaak word.
Vandag by ons dink ek is hier meer as opgewondenheid in die lug. 'n Uitdagende dag vir party.'n Droom vir ander en vir my is dit 'n dag wat ek weereens besef hoe "great" dit is dat ons van mekaar verskil.
Ek het soveel respek vir elkeen wat vandag hier deur die hek twee keer ry. Hulle gaan skryf hulle in vir die RECCE RACE 2021, mans en vrouens, as hulle terug kom sien jy hoe die spanning en opgewondenheid deur hulle are bruis. Hulle lyk so anders. Amper soos 'n bruidegom op sy troudag as die bruid laat is, en sy gedagtes begin te loop.
Hier is baie groepe inskrywings, van Mountain Bikers wat 420km, oor al hierdie mooi berge en dale van Mpumalanga, binne 56 uur moet voltooi. "Runners" wat van 160km tot 100km hardloop ook oor al hierdie mooi dele van ons. Almal eindig by Dullstroom.
Wat my die meeste beïndruk is dat dit almal se eerste keer is. Almal weet daar wag 'n groot-groot uitdaging vir hulle. Van hulle is stok siel alleen, sonder enige ondersteuning. Hulle is so vol adrenalien.
So is dit met ons ook, almal staan op met hierdie gedagtes in hulle kop van hierdie dag gaan ek dit en dit vermag. My dagboek is vol geskryf met afsprake. Jy kan jou dag al gister beplan het, of twee weke terug. As God se plan anders is as joune, gaan jou dagboek weer oor beplan moet word.
Niemand is in Sy Skoene nie, net Hy en Hy alleen weet hoe jou dag gaan uitdraai. Baie gaan voel hulle het meer as hul doelwitte bereik, ander gaan in sak en as terug gaan huis toe en hulle dag op ander uit haal of oorgee aan die onheil.
Vir baie is dit dalk hulle laaste sonsopkoms wat hulle het, vir ander is dit hul daaglikse stukkie brood waarmee hul die dag begin. Om na die skepping te kyk wat jare gelede geskep is om dag en nag te skei. Hulle voedsel vir die gees. Vir ander beteken dit hulle nagrus het so pas begin veral na 'n harde nagskof.
Wanneer jy my stuk lees sit die son al ver bo kant jou kop. Stel jou wekker more oggend. Maak vir jou koffie. Gaan soek 'n plekkie buite waar jy die sonsopkoms kan beleef. Kyk na hoe die lug begin kleur kry. Die natuur om jou begin ontwaak. Wanneer laas het jy met rustigheid die dag ingegaan.
Mag more oggend met die sonsopkoms ons weer laat besef dat ons het so baie om voor dankie te sê.
Dat ons oë alles kan waarneem. Dat ons ore die natuur kan hoor, en dat ons met ons mond alles kan oorvertel. Dit is naweek. Wat ook al in hierdie week gebeur het, dit is verby, geniet hierdie laaste ure van die dag.
Onthou jou wekker, jou koffie en die sonsopkoms more oggend. Kry kos vir jou siel.
Die Recce Race se "crew" het weer terug gekom. So al die manne en vroue is op hulle fietse om hierdie groot doelwit van hulle in 56ure te maak.
Jy het 24ure, gryp dit aan, jy het twee sonsopkomste om jou binnekant te verryk.
Geniet elke straal wat op die horison verskyn en maak daardie straal deel van jou dag dat jy ander ook kan warm maak van binne.
Posted on April 23, 2021 by hanadutoit Posted in Wêreld	Tagged hanadutoit, nuwedag, Persoonlik, waepad, waepadkind, Wêreld	Leave a comment
Gisteraand gaan tel ek gou my hoendertjies in die hok, want toe dit donker word was ek nie daar om hulle te bêre nie. Donkerte het klaar gekom so ek gaan nie een kry as daar kort nie, want hy het gaan wegkruip. Ek gaan die hok binne, my groottes sit almal op die stokke mooi langs mekaar.
My kuikens sit warm onder mekaar se vlerke ingekruip. My moeder hen wat vier babas het sit op die grond, met al vier haar kroos diep binne haar vlerke, snoesig warm en beskermend. Moederliefde in hoofletters.
Dit is moederliefde in ons diere lewe. Daardie mamma se trots om haar kroos veilig te hou en te beskerm is baie sterk. Sy sal haar lewe opoffer vir haar kinders.
Moederliefde is 'n woord met baie betekenisse. Dit is 'n rol wat God ons gekies het om te speel.
Kinders is 'n gawe van God, hulle is ons geskenke van Hom.
Ek as moeder moet hulle versorg, omgee, ek moet hulle help in hulle behoeftes, elke dag van elke maand en jaar. Ek moet betrokke by hulle wees. Ek moet help met hulle onderrig, hulle opleiding, ek as mamma moet kan dissipline toe pas. Ek moet hulle aanvaar en onvoorwaardelik lief hê. Ek moet vir hulle deur my gedrag wys hoe om te lewe. Soos kinders groter word verander hulle, maar ek as moeder, se liefde en omgee moet altyd dieselfde bly.
Of daardie lyfies klein is en of hulle al begin plooie kry het, hulle is myne en myne alleen. Daar moet altyd 'n plek op my skoot wees vir hulle. Ek moet hul "safe haven" wees. Vrees, angs of bangheid moet nie tussen ons staan nie.
Ek as mamma is daar om hulle op te help. Hulle by te staan met die lewenslesse van die lewe.
Dink om jou moeder te verloor as jy jonk is, is erg, want jou steunpilaar, jou mentor, jou liefde is een oomblik nog daar en dan is sy weg. Ook om nie 'n moeder te kon hê nie, moet jou as mens 'n ander siening gee oor moederskap. Om misbruik en gebruik te word deur 'n moeder verander ook jou siening. Of om 'n moeder te hê maar sy is afwesig.
Daar buite is baie moeders wie se kinders hulle in ouetehuise gesit het. Daar buite is baie kinders wie se ouers hulle afgeskryf het. Beide kante toe is daar seer, vreugdeloosheid, alleenheid, jou hart wat voel of hy uit mekaar geruk word van pyn, woorde wat geslinger was toe elkeen seer gekry het. Baie keer is trots 'n lelike ding wat rondloop, wat keer dat 'n mens oor die verlede praat en alles uit sorteer. 'n Mens dink daar is nog 'n more om dit reg te maak tot daar nie meer daardie oggend is nie. Wanneer nie eers 'n blom dit kan reg maak op die kis nie.
Dalk is dit die "memory" van 'n vorige keer se seer wat keer dat jy vashou om nie te woord te uiter wat binne jou afspeel as jy daaraan dink nie. Wat keer dat woorde soos jammer oor die verlede, kan ons dit vergewe en vergeet en aangaan met hierdie kosbare geleende tyd wat vir ons gegee is. Liefde tussen 'n moeder en haar kind is kosbaar. Ek as moeder is so feilbaar, elke dag van my lewe. Die feit dat ek ouer is maak my nie slimmer nie. Ek bly 'n mamma wat ook liefde benodig, wat ook drukke kort, wat ook wil voel sjoe ek beteken iets vir my nageslag.
So die woord moederliefde beteken baie dinge. Iewers tussen hierdie sinne het jy jou dalk raak gelees. Of jou moeder afwesig was in jou jare en of sy te aanwesig was, dat jy voel jy kon in 'n gat klim as jy net haar stem hoor. 'n Moeder is 'n moeder. 'n Mens kan hul nie verander nie. Hulle is gebore met eienskappe wat hulle maak wie hulle is.
Maak vandag 'n tyd om jou moeder 'n boodskap te stuur of as jy kan 'n koppie koffie saam met haar te gaan drink. Stuur 'n foto, leer haar om te "video-call". Maak tyd vir iemand wat eintlik naby hou hart lê.
Gee liefde al word jy verstoot, moenie ophou probeer nie.
Liefde gaan nie ongesiens verby nie.
Posted on April 8, 2021 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, moederliefde, Persoonlik, waepad, waepadkind	Leave a comment
Ons is almal uniek geskape deur Hom. Geen mens op aarde het die reg om af te kyk op iemand anders nie. Dan praat ek nie eers van hoe jy met mense praat of hoe jy hulle hanteer nie.
Daar word gesê dat vormings jare begin as jou kind klein is. Soos hulle ouer word, word dit minder. Tot daar nie meer 'n verandering in jou kind se persoonlikheid of gedrag kan plaas vind nie, tensy ons almal die hulp van 'n sielkundige inroep nie. Jy is die mamma of die pappa, leiding kom van jou af.
Soos die jare van jou lewe aanstap en jy al ouer word en jy in baie sirkels beweeg, vra jouself af, is jy daardie persoon oor wie mense mal is oor, hulle is dankbaar jy is deel van hulle kring, of jy is daardie persoon van wie mense eerder wegdeins.
Daar is so baie verskillende soorte mense op aarde. Die beskermer, die dronkaard, die narsis, die versorger, die begaafde, die sportster, die professioneel, die bouer en die bakleier, die bakker, die skelm, die gevangene van jou eie lewe, die weldoener en die geliefde. Die lys kan nog aangaan.
Iewers tussen die mense is jy. Iewers beskryf die naam jou. As jy die woord oplees, wat sal jy kry. Kom ons vat die onbekende soos 'n narsis.
As ek die woord narsis moet beskryf, sou ek sê dit klink vir my na 'n vetplantjie. Dalk het die blare dorings, die kleur van die blommetjie sou geel wees. Die beskrywing van 'n narsis op die webtuiste het my hoendervleis gegee.
My eerste gedagte was wie het hierdie woord geskep. Wat het gebeur dat dit so beskryf word. Watter impak het dit op 'n persoon gehad.
'n Narsis 'n persoon wat 'n obsessie met homself het. Wat geen empatie kan betoon nie en ander se lewe hel maak. Die emosionele, verbale en fisiese mishandeling wat hulle uitdeel aan ander raak net meer. Die eie ek floreer, met 'n groot behoefte aan erkenning en bewondering. Om ander af te kraak en te verkleineer laat hulle beter oor hulself voel.
Ek wonder of hulle ander mense kan liefhê, want waar die eie ek tel, is dit onmoontlik. Jy is te lief vir jouself. Gewone mense word gemanipuleer en misbruik om hulle doelwitte te bereik. Daardie groot groot magsbeheptheid. Narsiste is altyd reg, hulle woede bars uit hulle nate en hulle toon min of geen berou daarna. So word baie mense om die bos gelei want hulle voel goed, iemand sien hulle raak, maar min besef hulle hulle word net gebruik totdat die taak voldoen is wat hulle moes verrig.
Om so verslaan te word op 'n daaglikse manier is uitmergelend.
Bly jy stil is dit verkeerd. Staan jy jou man is jy verkeerd.
Wanneer is ver, ver genoeg?
Wanneer trek jy die streep?
Wanneer verlos jy jouself van so 'n persoon?
Soos ek hier sit en skryf dink ek aan al die soorte mense wat ek al raak geloop het in my lewe. Hoeveel van hulle my geleer het van ja en nee. Moets en moenies. Hoe ek mense moet hanteer, hoe ek met hulle moet praat, hoe ek hulle oor hulle self moet laat voel.
By almal was daar 'n les om te leer. 'n Ware lewensles. Iets wat niemand kan steel by jou nie.
Baie aande as ek in my bed klim en ek die Here dank vir my dag en my genadegawes wonder ek hoe 'n narsis dit reg kry om met dankbaarheid aan die slaap te raak, want alles en almal is in hulle oë niks werd nie. Hulle gaan slaap stoksielalleen en staan op stoksielalleen met 'n koue hart. Dit voel vir my of dit altyd winter om hulle is. Die mure van hulle harte aanmekaar gegom is van valsheid.
Dan vra ek die Here, hoe kan 'n mens so liefdeloos en koud leef. Hoekom jaag hulle die eie ek so na. Dink die meeste wat so 'n persoon aan sy medemens kan gee op 'n dag is om afwesig te wees. Die stilte word dan waardeer.
Waar jy ook al sit en dit lees wat ek skryf, gaan my hart uit na jou as jy die een is wat deur so 'n marteling moet gaan en met 'n narsis moet saam lewe.
Met watter soort mens jy ook al te doen het in jou lewe, iemand wat jy nie verstaan of wat jou menswees ruk, gaan op jou knieë en dra hulle op aan die Here.
Pille vir genesing is daar nie hier op aarde vir mense wat vreugde steel by ander nie.
Net gebed bly oor.
Posted on February 22, 2021 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, Persoonlik, soorte mense, waepad, waepadkind	Leave a comment
Nog amper net 40 dae en Kersvader moet weer sy sakke kom aflaai vol bestellings.
Al die aardse bestellings, van klein na groot. Almal begin nou al in opwinding die lyste maak of om dit te begin uitvoer.
Ons raak al so besig met die aardse goed, dat ons vergeet van ons Koning, Wie se geboortedag amper hier is.
'n Babatjie, gebore in 'n stal. Om weer te sterf in my plek.
Met hoeveel dankbaarheid lewe ek? Sien ek al die dinge raak waaroor ek moet jubel en juig? Of kyk ek vas teen die sukkel bestaan van die lewe, teen verraad, teen haat, teen moord, teen 'n liefdelose lewe, ek kan aanhou, daar is nog baie.
Al hoe ek deur die trauma van die lewensdae kan gaan, is om op my knieë te bly.
Om elke dag wakker te word met 'n lied in my hart. Die mooi van die dag raak te sien en te weet HY is in beheer.
Dat niks wat deur die dag moeilik sal wees nie, want HY is daar om my hand vas te hou of om my te dra, wanneer my voete vassteek. Wanneer my geloof in myself verdwyn.
Om vanaand in die bed aan die slaap te raak met 'n glimlag op my gesig, want ek het in die dag my fokus verplaas van negatief na positief. Met 'n rustigheid om te weet HY was daar, al kan ek HOM nie sien nie. HY is deel van my lewe.
En geen aardse bestelling vir Kersvader kan by HOM kom nie!!
Aardse goed vergaan mettertyd, maar my KONING bly leef.
Posted on November 15, 2020 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, kersvader/hemelse vader, Persoonlik, waepad, waepadkind	Leave a comment
LEEF DIE SEISOENE
Lente, lente, lente, ek dink ons het 'n seisoen gemis.
Want ewe skielik is dit somer.
Die swaeltjies is hier…..hulle is besig om weer hul huisies reg te begin maak.
Hulle gaan weg, en kom weer terug as die tyd reg is.
Kan ons dit van onsself ook sê? Elkeen van ons het een of ander al in ons lewens 'n besluit gemaak om te verander of van werk of van huis of (dalk) moet ek dit nie noem nie, maar van familie ook.
Jy het genoeg van jou man/vrou gehad en ander weivelde gaan soek of jou maat verloor aan die dood.
As jy die verandering gedoen het, keer jy nie terug na die ou pad nie.
Nee jy bly net op die nuwe een, of jy sukkel in die begin en eers na 'n lang ruk dink jy het jouself in die voet geskiet met jou besluit, maar tog hou jy nog steeds aan met stap vorentoe.
Baie keer nadat 'n mens in 'n situasie was, dink jy eers daarna, moes jy dit nie anders hanteer het nie.
Mense wat ek voor respek het, en 'n plek in my lewe het, sal my verskoning dan aanhoor, of hulle dit aanvaar of nie, dit is hulle besluit. Tog loop ons nie dieselfde pad as die swaeltjies nie. Hulle lyk so opgewonde om weer alles wat bekend is, weer om hulle te voel en te ervaar.
Ons kyk eerder ander pad, en ons harte het op 'n manier daardie huppel verloor.
Iemand het Vrydag oor die radio gepraat oor kommunikasie, ons weet nie wat in 'n ander persoon se kop aan gaan nie.
Ons moet ons ophou verbeel wat hulle dink. Sonder 'n gesprek weet ek nie hoekom tree jy op soos jy optree nie. Doen jy dit uit wanhoop, of woede, of bitterheid, of alleenheid, of verwerping, of voel jy net jy hoef dit met niemand te bespreek nie of het jy net besluit ek is nie meer lus om te wees wie almal dink ek is nie. Dit is jou besigheid en geen mens het 'n antwoord daarop nie, want hy/sy loop nie in jou spore nie.
Maar as gevolg van jou onttrekking en jou stilte, voel die mense na aan jou dat hulle jou seer gemaak het, want hoekom bespreek jy dit nie.
Hierdie jaar het mense op my pad gekom, sonder dat ek eers gedink het hulle sou uitreik na my.
Hulle het elkeen op hulle manier verstaan waardeur ek gaan. Ek hoef nie eers my hart uit te gepraat het nie. Dit was of hulle dwarsdeur my kop en hart kon kyk, en net met 'n druk of oogkontak of 'n glimlag woorde kon wissel.
Partykeer kan 'n mens in stilte ook daar wees, en partykeer is dit baie meer werd as woorde.
Ek dink dit is hoekom 'n persoon se empatie wat blind of doof is anders is.
Want net met gebare of gevoel kan jy jou uitdruk.
Dieselfde kan ek sê van iemand se "body language". Dit is iets wat jou laat vou soos nou.
Geen woord kan gespreek word nie, maar net die houding kan jou laat uitmekaar val. Jou minderwaardig laat voel en jou selfbeeld 'n knou gee.
Soos watter een van almal hierbo is jy, om jouself te onttrek, of laat jy toe dat jou "body language" mense vou of laat jou besluite en keuse die mens word wie jy is. Daarmee mis ons elkeen ook vir lente, ons gaan sommer dadelik na somer toe.
Want die antwoord is: om oop te maak en jou binneste te deel met iemand wat jou binneste ken of met ons Vader wat jou geskep het. By elkeen van bogenoemde gaan jy 'n ander antwoord kry of jy gaan moet wag om op Sy tyd jou antwoord te kry.
Ek weet hoe dit voel om jare te wag vir 'n antwoord. Dit dryf jou teen die dak uit. Die mense wat weet gee soveel antwoorde maar al die blokkies van die legkaart sukkel om in te pas. Die hoekies bly uit pas, krom en skewe kante wil nie pas nie. Die wat weet swyg soos die graf. Dit vat aan my hart.
Dan wens ek ek is soos 'n swaeltjie. Jy bly hier vir 'n ruk, pak nie eers jou goed op een oggend nie. Nee, jy vat jou vlerke en vlieg net weg. Al wat jy agter laat is grond op iemand se voorstoep met jou leë nes as bewys dat jy wel daar was die somer. Hoe verder jy vlieg hoe ligter word jou gemoed.
Volgende jaar kom jy weer terug na jou ou bestemming waar daar mense is wat bly is om jou weer te sien of ander wat jou nes stukkend geslaan het in jou afwesigheid. Ten minste weet jy waar jy staan met hulle.
Partykeer sluit jy jouself so erg toe dat jy nie eers die somer sien nie, jy leef dwarsdeur die ander seisoene, voor jy jou kon kry is dit weer lente. Antwoorde is nog steeds 'n blanko lyn. Daar staan net vraagtekens met hartseer gesiggies.
Die slim mense sê deel met dit, sit die agter jou en gaan aan. Immigreer bietjie na 'n ander land toe.
Daar is ook water en kos en 'n plek om 'n tuiste weer te vind. Maar die hoofsaak van alles is, jou verlede stap 'n pad saam met jou. Daardie legkaart wat se stukke nie wil pas nie, se antwoord is nie omdat jy dom is nie, of daar stukkies kort nie, dit is net nog nie die regte tyd dat die legkaart inmekaar moet skuif nie.
Geniet jou rit as 'n swaeltjie, vlieg, sien die wye wêreld, deur jou oë en deur ander se oë. Behou die goeie, gooi die sleg weg. Maklik gesê nè. Na 'n ruk sal jy weer oppad terug wees na alles wat bekend vir jou is. Tyd heel alles. Leef Lente, Leef Somer, Leef Herfs en Leef Winter, Leef die volle jy uit elke minuut van die dag. Sprei jou vlerke swaeltjiekind.
Posted on November 15, 2020 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged hanadutoit, leef die seisoen, Persoonlik, waepad, waepadkind	Leave a comment
Ek was ook lank gelede 'n klein dogtertjie, en elke klein dogtertjie droom oor haar droom man of Ridder op 'n wit perd. Daardie een persoon wat niemand sien kom het nie. Soos die jare verby gaan en ek groter geword het – bly daardie droom by my. Ek kon hom so mooi beskryf in my dagboek.
Punt vir punt. Net daar in my dagboek kry hy lewe. Word hy volwaardig mens, maar in die werklike lewe bly hy op die horison. Ek kon myle loop en hy kom nie nader nie.
Einde laaste het ek my hart gegee aan die een waarvan almal gehou het. Almal om jou, het al voor die kansel gestaan of was op pad daar heen. So het baie jare verby gegaan en my binnekant kon nie meer saam met my buite kant lag nie. My dagboek is al wat die hele tyd 'n hegte pad gestap het saam met my. Dit is al waarin my ridder nog voort geleef.
Na die skeiding, het ek meer tyd gemaak om alles in my lewe en van my hart op die bladsye van my dagboek vas te gevang het. Daar het intussen baie ander karakters ook hul plek in my dagboek gevind. Rooikappie en die wolf, Scar van Lion KIng, Die dapper muis, Aaklige heks van Sneeuwitjie, die Goeie Feë, maar my dagboek het nie vorm gekry nie. Dan net soos Aspoestertjie die skoen moes aan pas saam met 100de vrouens, kry ek op 'n onbeplande dag 'n skoen wat ek moet aan pas, en hy pas of dit spesiaal vir my gemaak was. Staan daardie Ridder op sy wit perd voor my. Is al die ink in my pen opgeskryf want die storie gaan nou geskryf word in die regtig lewe.
Ons het elkeen ons eie beskrywing van 'n droom man. Soos die jare gestap het van 'n klein dogtertjie tot nou het my opinie oor 'n droom man baie verander.
'n Droom man het verander in my sielsgenoot. Daardie een persoon wat jare gelede al op my pad gesit is, die ink in my pen moes net opgedroog het, voor ek hom kon ontmoet het.
Jy is daardie een mens wat net deur na my te kyk, te weet ek is aan die stry met iets binne my of ek bars uit my nate van geluk. Wat met jou oogkontak alles kan sê wat nie in woorde nie hoef nie. Wie my hand vat en oor die moeilike klippe help. Wie saam met my lag. Wie my kan verras met 'n bos blomme uit die tuin/veld. Jy beleef my met al my nonsens. Jy luister as ek my drome met jou deel, jy dink nie ek is deur die weer om te dink soos ek dink nie. Jy word een met my. Jy maak van my 'n beter mens. Jy maak my toe in jou arms elke nag, daar waar ek veilig voel en soos 'n klip kan slaap.
Saam word jy en ek 'n ONS. Jy het laat in my lewe gekom, ek kan nie belowe dat ek daar sal wees vir die res van jou lewe nie. Maar ek sal jou lief hê tot aan die einde van my lewe.
Saam sal ONS alles aanpak. Saam sal ons ons liefde gee soos 'n kraan wat oop is aan ieder en elk wat dit benodig. Diep diep uit ons binneste. Want saam is ons 'n wenner.
Ek, as 'n ouma kan my kleindogters leer dat Ridder's op wit perde nie altyd is soos hulle lyk nie.
Dit is eerder Sielsgenote, waarna julle moet soek. Met net 'n oogkontak kan jou hart gallop.
My liefste kind soek daardie hart klop. Daar waar 'n ONS is, sal jy hom vind.
Posted on May 22, 2020 by hanadutoit Posted in Persoonlik	Tagged Droomman, hanadutoit, Persoonlik, waepad, waepadkind	Leave a comment