AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie navorsing het ontstaan uit nadenke oor Carroll se Handbook for Congregational Studies as 'n moontlike prakties-teologiese basis vir 'n ondersoek na die identiteit van instellings soos Bybelskole. In Carroll word herhaaldelik verwys na hermeneutiese faktore soos gemeentes as draers van die geloof. Hierdie dissertasie wil beweer dat daar in beginsel geen verskil is tussen sulke instellings en gemeentes nie: albei is draers van die geloof. Dit was gou duidelik dat daar 'n nexus ('n saamgehegtheid) van hermeneutiese beginsels en prosesse is wat binne so 'n instelling funksioneer as 'n "thick discourse" daarvan. Die navorser was betrokke by 'n Bybelskool vir meer as 'n kwarteeu en het deeglik besef dat sulke instellings, net soos gemeentes, 'n dringende behoefte het aan 'n metakritiese benadering, veral in tye van snelle veranderinge. Hierdie dissertasie wil help om langs hierdie hermeneutiese weg 'n beter be_car-;f' verstaan te kry van die identiteit en prosesse wat instellings het. Bybelskole het gehad, en het nog steeds 'n groot invloed in die geloofswereld, veral in Derde Wereld opset. Die groei en bloei van die Bybelskool Beweging word beskrywe, veral in terme van die hermeneutiese beginsels en prosesse wat die identiteit manifesteer. Sommige van hierdie prosesse word krities beskrywe. Verder probeer die navorsing om 'n sentrale fokus van 'n Bybelskool te vind, maar het bevind dat die doelstellende fokus van 'n kerk, soos deur H Richard Niebuhr uitgebeeld, lei tot 'n uiteenlopende diversiteit van foci. Dus het hy hom berus by sy bevinding dat God gawes aan sy Kerk gee en dit benut soos Hy wil. Die navorsing vra dan hoe hermeneutiese beginsels, veral die van metakritiek, toegepas kan word op die hermeneutiese benadering van Carroll. Hierin moes teruggevra word na die heremeneutiese ontwikkeling vanaf Schleiermacher na Dilthey, Gadamer en veral Ricoeur. In hierdie ontwikkeling verskuif die basis van die hermeneutiek vanaf 'n psigologiese na 'n literere. Die navorsing probeer dan 'n sintese maak tussen Carroll (en sy voorganger Hopewell) en Ricoeur op grond van hulle gemeenskaplike metodologie gebou op 'n narratiewe benadering. Ongelukkig is gevind dat Carroll nie 'n goeie filosofiese basis aan sy kemgedagte gee nie, naamlik om die gemeente "op te som as verhaal" nie. Dit beteken dat die bestaan van 'n gemeente oor 'n bepaalde periode gereduseer word tot die blote verhaal daarvan, of die "thick description" daarvan. Ricoeur help die navorsing om 'n tree verder te gee met sy literere-analise. Dit het die navorser gehelp om dit te ekstrapoleer en so toe te pas dat 'n sintese met Carroll moontlik word. 'n Sleutelbegrip in Ricoeur se hermeneutiek is dat diskoers 'n taalgebeure is wat betekenisdraend is. In genoernde sintese word die "thick discourse" van 'n instelling 'n soort lokusionere handeling (of 'n sogenaamde "speech act"). Hierdie diskoers van 'n instelling het 'n veelheid fasette soos taal, kultuur, tyd, ruimte, ens - wat intrinsiek is aan genoemde gebeure of diskoers wat betekenisdraend is. Deur die gebruik van Ricoeur se konsepte van distansiasie en appropriasie en dan toegepas op instellings word die selfverstaan van 'n instelling verruim. Daardeur word nuwe lewenswerelde en selfverstaan ontdek. Die navorsing beklemtoon dat 'n soort postlokusionere handeling nodig is om tot iets nuut in 'n veranderende wereld te geraak. Dit weer veronderstel 'n soort van her-verbeelding ("reimaging") in 'n metakritiese benadering. Daarin is egter grense nodig waarbinne 'n instelling as 'n nuwe oop sisteem kan funksioneer. Aan die einde word dus 'n komplementere verhouding tussen Carroll en Ricoeur voorgestel as deel van genoemde "thick discourse" as die basis van hierdie voorlopige navorsing oor institutionele hermeneutiek.