Hoekom het jy ŉ dokter geword?Foto: DarkoStojanovic/Pixabay.com Ek kan klagtes indien by die betrokke hospitale of Mediese Raad om van my frustrasie ontslae te raak, maar ek weet daar sal net mooi niks van kom nie. Daarom spreek ek maar my misnoeë uit op dié manier. Miskien sal een van ons goeie dokters dit raaklees en, net miskien, sal daar ŉ liggie begin flikker. My ouma is 85 jaar oud en haar gesondheid (vanselfsprekend) is nie wat dit moet wees nie. Sy is in ŉ bekende hospitaal opgeneem met erge hartversaking. Ná ŉ dag in die waakeenheid het die dokter haar na ŉ gewone saal oorgeplaas met die opmerking, “dit is oumense soos jy wat net heeldag lê wat so siek word” (hoewel sy in daardie stadium nog baie aktief was en haarself versorg het). Hy het vir haar fisio gereël sodat sy ’n bietjie meer kon loop. Sy het so sleg en verneder gevoel. In die saal het sy op haar eie probeer regkom, al voel sy sleg, en as gevolg hiervan het sy met haar kop teen die muur geval. Sy het harsingskudding opgedoen en vir ŉ week het sy nie geweet waar sy is nie. Sy kon nie slaap nie, want die drogbeelde wat “uit die mure kom”, het haar gejaag. In plaas daarvan om haar miskien iets te gee om haar te laat slaap, het die verpleegpersoneel haar by hul diensstasie laat sit sodat sy nie die ander pasiënte pla nie. Ons het met die dokter in verbinding getree en sy antwoord was: “Sy moet dit maar net afslaap.” Sy is net so ontslaan … ’n Paar maande later is sy weer in dieselfde hospitaal opgeneem met erge blaasontsteking en sy kon nie wakker bly nie. Sy het self na die rolstoel geloop sodat hulle haar in ŉ ambulans kon laai om na die hospitaal te vat. Sy was vir ’n paar dae regtig siek, maar het stelselmatig beter geword. Die een dag het sy nog regop gesit en met die volgende besoektyd het sy ons nie herken nie. Sy was soos ŉ bondeltjie opgerol, en kon nie loop nie. Ons wou die dokter laat weet, maar sy beantwoord toe nie ons oproepe nie. Ons los briefies vir haar op haar lêer – geen antwoord nie. Ons los vir haar boodskappe op my ouma se selfoon – geen reaksie nie. Ons vra die verpleegpersoneel wat gaan aan en hulle antwoord is: “Vra die dokter.” Ons vra my ouma wat was die dokter se terugvoer – as weens haar ouderdom kan sy nie onthou nie en sy verstaan nie wat sy sê nie. Nadat die ontsteking genees is, ontslaan die dokter haar. My ouma kon loop, praat, sit, lag toe sy hospitaal toe is. Toe ons haar sewe dae later huis toe vat, kan sy nie loop nie. As sy regop sit, val sy agteroor – sy moet doeke dra, want sy kan nie haar blaas voel nie. Sy kan nie self eet nie, want haar arms wil nie werk nie. Sy kan nie praat nie en trane loop net oor haar wange … Ek bel die dokter om te hoor wat gaan aan. Daar is glo nie ernstig fout nie, dis dalk net haar natrium wat laag is (nee, dit is nie). Ons moet haar maar net weer terugbring! (O nee, ons sal nie.) My ouma is hospitaal toe met hartversaking – sy kom huis toe met ŉ breinbesering. My ouma is hospitaal toe met blaasontsteking – sy kom huis toe as ŉ invalide. Ons as familie is in trane elke liewe dag, want ons het my ouma oornag verloor. As dit vir ons as familie so traumaties is, wat van daardie arme 85-jarige vrou. Daar is regtig goeie dokters en hulle weet wie hulle is, maar vir daardie dokters wat nie tyd het vir die sorg van hulle pasiënte nie, wat ons mensies so behandel – ek weet nie hoekom het julle al daardie jare aan die universiteit deurgebring nie. Kyk ’n bietjie in die spieël vanaand en vra jou af: Gee ek regtig my beste vir daardie siek mensie (en familie) of gaan dit net oor die getalle? Daar is ŉ gedeelte in die Bybel wat sê: Dit wat jy aan die geringste van My doen, doen jy ook aan My. Volgende keer, as jy nie tyd het vir daardie oumens nie, weet dit is nie net ŉ mens wat jy in die steek laat nie, maar ook vir Jesus. Debbie Zaayman