Dit was toe oorlog. Dis nou oorlog. Die verskil is, hierdie slag weet vroue dat hulle nie net ’n ondersteunende rol in die oorlogvoering speel nie. Hulle is die onderwerp daarvan. Hulle is die vyand wat ten alle koste op die knieë gebring moet word.
Maak nie saak hoe verskillend die verhale is nie, dis tog elke keer dieselfde. Die vrou betaal die prys. Twee keer. Een keer wanneer sy aangeval word. ’n Tweede keer wanneer sy geregtigheid probeer verkry.
Selfs wanneer dit ’n vreemdeling is wat haar aanval, wonder mense dadelik: Wat het sy aangehad? Was sy nugter? Wat het sy op daai plek gesoek? Hoekom was sy so laat op straat?
Reg van die begin af is die onus op die vrou om haar onskuld en haar reinheid te bewys. Selfs met die onlangse verkragting van die dogtertjie in die Dros-restaurant was die vraag dadelik hoekom die ma haar kind alleen laat badkamer toe gaan het. Dis altyd die vrou se skuld, nooit die man s’n nie. Selfs wanneer ’n babatjie, ’n gestremde of ’n bejaarde aangeval word, moet daar eers verskoing gesoek word vir die man se gedrag. Kyk maar hoe het die volk in oproer gegaan oor die pedofilie-bewerings teen Magnus.
Die Man (gesigloos, naamloos, verteenwoordigend van alle mans oral) moet jammer gekry word, want sy toekoms word deur die beweringe in die gedrang gebring. Is hy dood, soos in Magnus se geval, is die groter kommer oor sy naam en eer. Nevermind dat die vrou se toekoms ook onherroeplik verander, en in baie opsigte vernietig is. Die vrou se belange moet maar agter in die ry staan. Dis hoe die patriargie werk. Dis hoe dit nog altyd gewerk het. Die skuldige party word nou in die rol van slagoffer gewerp.
Nêrens was dit duideliker as onmiddellik na Ford se getuienis nie. Trump en sy trawante het die spot gedryf met haar pyn. Politici het gestem volgens partypolitieke opdragte asof hulle nie ’n woord gehoor het nie. Brené Brown het dit miskien die duidelikste gestel toe sy op Twitter die volgende gesê het: “It is no longer a matter of whether they believe her or not. They don’t care.”
Die skermutseling is dalk verloor, maar vroue maak hulle nou reg vir grootskaalse oorlog. Oorlog in die politieke arena. Oorlog in die vermaaklikheidsbedryf. Oorlog in die besigheidswêreld.
Dit het tyd geword dat Westerse vroue hulle mag terugneem. Hierdie slag is daar te veel op die spel om goedsmoeds tou op te gooi. The handmaid’s tale is nie meer net ’n distopiese verhaal nie. Dis ’n waarskuwing, ’n blik op ’n potensiële toekoms, een wat vroue nie kan bekostig nie. Nie nou nie, nie ooit nie.
Ongelukkig is dit in enige saak so dat jy onskuldig is tot jy skuldig bevind word. In die Blasey Ford-saak was haar getuienis vol gate soos Switserse kaas. Sy is deur die Demokrate misbruik of laat misbruik om ’n punt te maak teen Trump. Sy was glo ook een van die Pussy hat-draers wat teen Trump betoog het. Verkragting is ’n ernstige saak, maar vrouens moet hul ook waardig gedra in hul betoë. Ek sou wou sien dat toe haar regspan die brief onder oë gehad het hulle onmiddellik begin het om die saak sonder om haar bloot te stel en politieke punte te maak probeer afhandel het en nie gewag het tot die regter benoem is nie. Sonder die gehoehaai kon hul dalk nie eers haar naam genoem het nie en gekeer het dat hy benoem word en was daar nie nodigheid vir wagte om haar te beskerm nie.
Kwezi se getuienis was deurspek van soveel leuens dat dit ons soeke na die kosmiese waarheid, en selfs die regswaarheid (bewys bo redelike twyfel), besoedel het. Dr Ford se weergawe kon nie bevestig word nie en is deur verskeie persone wat sy geïdentifiseer het betwis, insluitende Kavanaugh, wie se skuld Bettina sommerso as bewese aanvaar. (Nie juis 'n wetenskaplike benadering in die soeke na die kosmiese waarheid nie.)
Wat dit ook is doen nie weg van die feit nie dat verkragting van vroue 'n wêreldwye verskynsel en euwel is. Dit is skokkend om te lees dat 'n gesiene oupa verdink word dat hy sy vyfjarige kleinkind verkrag het.