Egmont Sippel is ‘n uitsonderlike figuur in die joernalistieke wêreld en dan veral in die motorjoernalistiek. Die wonderlike is dat Egmont Sippel nie ‘n sommerso motorjoernalis is nie. Na voltooiing van twee jaar studie in die ingenieurswese, slaan hy oor na ‘n BA-graad met filosofie en staatsfilosofie en behaal die graad met uitsonderlike prestasies. Daarna behaal hy die BA-honneursgraad in joernalistiek met eweneens die beste resultate. Sy akademiese studie het hom uitstekend geskool vir die joernalistieke wêreld, wat ook ‘n loopbaan as sportskrywer (gholf, tennis en rugby) ingesluit het.
Sy veelsydigheid strek tot artikels oor musiek, rolprentsterre, bedelaars, popsterre en die “ideale vrou”. Maar hy het in die besonder sy staal gewys in die motorjoernalistiek. Sedert 1995 is hy motorskrywer vir Rapport, maar lewer op vryskutbasis bydraes vir onder andere De Kat, Taalgenoot, Car Magazine, Wheels24, Moneyweb, Drive Magazine, Cars in Action, ens. Wat uitstaan, is die joernalistieke taal en styl in die motorbedryf.
Die Taalkommissie van die SA Akademie vir Wetenskap en Kuns kan kers opsteek by Egmont Sippel wanneer dit kom by die vind van tegniese terme en terminologie in Afrikaans, want Afrikaans is sy sterkste punt. Daar word van hom gesê dat hy soos ‘n filosoof en taalvirtuoos na motors kyk en hulle as sodanig beskryf. Hy is in sy skryfwerk kundig, deurdag, leesbaar, poëties met sy beskrywings van die motor-wêreld wat dikwels talle ander aspekte van die menslike wêreld insluit. In die motorwêreld is Egmont Sippel talle kere bekroon. Hy is agtereenvolgens in 2002, 2004, 2007 en 2008 as Motorjoernalis van die Jaar benoem en die lofprysings is nog vele. Dis duidelik dat Egmont Sippel ook buite die omraming van die motorwêreld taalgewys groot aansien in die Afrikaanse wêreld geniet.
Oom Herrie was nog maar ’n jong kannetjie in die laerskool toe die een-dag-per-week tuinman Sjert onverwags op ’n vakansiedag met sy fiets by ons huis aangery kom. Hy het ’n groot moeilikheid, beduie hy.
Sjert brom en besluit hy sal bly. Ons gee hom iets te ete en Sjert begin later in die tuin woel – hy kan net sowel vrug op sy arbeid wys wanneer hy by Pa en Ma vir ’n geldjie naderstaan. Hy oorweeg nie eens om by van sy ander werkgewers ’n voorskot te gaan probeer opneem nie.
Omtrent elke kwartier wil Sjert weet wanneer die “oumense” dan kom. Ons het nie ’n benul nie. Selfone het nog lank nie bestaan nie, en die internet nog minder. Veral Pa kan nogal soms ’n paar geniepsige potte inkry en om vroeg uitgeskakel te word is geen gegewe nie.
Maar teen half vier ry Pa en Ma in die inrypad in. Pa klim met ’n silwer beker uit die kar, en glimlag van oor tot oor. Maar sy glimlag verstar toe hy Sjert gewaar wat ook naderstaan.
Dis ook nie ’n onaardige bedrag wat Sjert so dringend benodig nie. Nadat Pa en Ma hul beursies en ons ons spaarvarkies omgedop het, is daar saam omtrent net ’n tiende van die bedrag wat Sjert so dringend benodig. Maar almal se turf sit, want daar was nog nie bankoutomate nie en die banke was op die vakansiedag bottoe. Van in natura soos ’n halwe sakkie aartappels, ’n halwe pampoen en ander groente, asook ’n pakkie wors wil Sjert ook niks weet nie. “Dis strieklie kêsh ounlie” beduie hy oor sy moeilikheid.
Pa gaan haal en Sjert se oë blink. Sjert vergeet skoon sy haas dat hy dringend “by ’n plek moet wees” en besluit dis gans te gevaarlik om met dié besondere bottel op die fiets te klim. Netnou maak hy ’n ongeluk en dan is daai bottel daarmee heen. Hy sal die bottel dus maar eers klaarmaak voor hy ry.