Moenie met kleinseuns die wêreld invaar | Netwerk24
Deur Johan van Wyk 29 Oktober 2020 05:00
Hulle sê een van die grootste gawes in die lewe is om jou kindskinders, soos die Bybel hulle noem, te kan "aanskou". Wel, ek het pas myne, twee seuntjies van sewe en nege, op 'n uitstappie vir vier dae, 24 uur nie net "aanskou" nie, maar ten diepste beleef.
Gelukkig het ek dit oorleef. Die ervaring het my egter so uitgeput dat ek kort duskant suurstof en 'n bloedoortapping gedraai het.
In vier dae het ek, en hul ouma, met minstens tien jaar verouder. Die wysgeer Plato het nie verniet hierdie waarheid kwytgeraak nie: "Of all the animals, the boy is the most unmanageable."
Die boodskap is: Moenie saam met jou kleinkinders die wêreld invaar nie. Nie eens met jou groot kinders, hul ouers, nie. As jy rus en vrede wil hê, bly by jou huis, trek die gordyne toe en maak of jy nie tuis is nie. Ry met Jan Tuisbly se karretjie. Of loop die risiko van suurstof en 'n bloedoortapping.
Hoewel ek eintlik vir hierdie advies, wat ek hiermee gratis aanbied, betaal behoort te word, so waardevol is dit, weet ek by voorbaat dat geen oupa en ouma dit ter harte sal neem nie. Die eenvoudige waarheid is dat oupas en oumas, mense van 'n vorige geslag wat die Depressie, plae en peste, droogtes, sprinkane, ellende, armoede, broedertwis, verraad, oorloë en die Engelse oorleef, maar in die bestaanstryd verskans geraak het teen emosie, soos oggenddou met sonsopkoms versmelt wanneer hulle in die groot, sagte, onskuldige oë van 'n kindskind kyk.
Die ervaring het my so uitgeput dat ek kort duskant suurstof en 'n bloedoortapping gedraai het.
Nog te meer, soos in my geval, dié van seuntjies.
Die gedagte is by my tuisgebring toe ek, verlig en verheug om tuis te wees, Helen Exley se bekende boekie Sons, met wonderlike waarhede oor seuntjies, weer in die "troonkamer" (waar anders kry jy sulke goeie, inspirende leesstof?) die soveelste keer opgeneem het. My vrou het dit jare gelede gekoop toe ons enigste seun 'n baba was.
Terwyl ek daardeur geblaai het, het ek geweet dat die vier dae waarin ek my twee kleinseuntjies kon "aanskou", ten spyte daarvan dat ek net-net suurstof en 'n bloedoortapping vrygespring het, kosbare ure was. Soos die Engelse digter Byron kon ek uitroep: "Ah! Happy years! Once more who would not be a boy!"
Of Dylan Thomas:"Forgotten mornings when he walked with his motherThough the parablesOf sunlightAnd the legend of the green chapels . . ."
Die hartseer waarheid is dat seuntjies nie seuntjies bly nie. Al doen jy ook wat, selfs al sit jy 'n skilpad op hul kop, gaan seuntjies groot en jy oud word. Ek was juis in die versoeking om dit te doen toe hulle met 'n skilpadjie uit die veld op 'n gasteplaas in die berge by Tulbagh te voorskyn kom. Dalk moes ek. Dalk sou dit hulle klein en op my skoot gehou het. Veral as die skilpadjie op hul kop gepiepie het.