Tuis Nuus Blog Voel u dat u die skermtyd van u kind bestuur?
'Dikwels wanneer ek met gesinne werk, begin ek die fisiologiese gevolge van skermtyd bespreek. Hoe skermtyd vertaal word in bepaalde simptome, en hoe die implementering van verlengde elektroniese vinnige (of vinnig op die skerm) kan help om die brein te herstel en te verduidelik wat aangaan.
Maar kom ons erken dit. Om te hoor dat videospeletjies, sms'e en die iPad moontlik uit die lewe van 'n kind verbied moet word, vul iemand nie met heerlike vreugde nie. Vir baie ouers skep dit eerder 'n onmiddellike drang om die inligting te diskrediteer of om dit te omseil. Soms voel ek dat ek dit verloor as ek ouers vertel wat hulle moet doen om dinge om te keer. Hulle oë skuif weg, hulle kriewel, en dit lyk asof hulle in die warm sitplek is. Dit is nie wat hulle wil hoor nie. Dit is asof ek vir hulle sê dat hulle sonder elektrisiteit moet leef. Dit is hoe ingeburgerde skerms in ons lewens is. Die ongemak van wat ek voorstel, kan oorweldigend lyk.
Wat skep weerstand by ouers?
Afgesien van die vrees vir die ongemak, veroorsaak die bespreking van skermtyd dikwels ook ander ongemaklike gevoelens wat weerstand skep om die behandeling vorentoe te laat beweeg. Sommige mense voel byvoorbeeld asof hulle ouerskap vaardighede word beoordeel. Of dat hulle pogings of vlak van uitputting nie waardeer word nie.
Maar verreweg die grootste dryfveer vir verset van ouers as dit gaan om die skermtyd skuld. Hierdie skuld kan ontstaan ​​uit verskillende bronne, wat losweg in twee kategorieë verdeel kan word: skuldgevoelens omdat hulle verwag dat die kind pyn sou veroorsaak, en skuldgevoelens oor wat die ouers self gedoen het of nie gedoen het nie. Die blote afwagting van skuldgevoelens is veral genoeg om weerstand te skep.
Bronne van ouerlike skuld wat kan inmeng met gesonde skermtydbestuur:
Skuldgevoelens wegneem van 'n aangename aktiwiteit en verwag die onmiddellike wanhoop / angs / nood /woede dat die verwydering van toestelle sal aktiveer
Skuldgevoelens oor die kind se siening of verbeelding "Weggelaat" sosiaal of nie 'in die loop' nie (of dit nou gebeur of nie)
Neem iets weg die kind gebruik om die hoof te biedontsnap of hulself kalmeer. Veral as die kind nie vriende, stokperdjies, denkbeeldige spel of skermvrye belangstellings het nie
Skuldgevoelens omdat dit té afhanklik is van die gebruik van skerms as 'nelektroniese oppasser " om dinge gedoen te kry of stil te wees
Skuldgevoelens oor die besef dat ouers self het moontlik bygedra tot die probleme van hul kind—Wetend of onwetend — deur toestelle in die huis in te stel of byvoorbeeld nie perke te stel nie ("wat het ons gedoen?")
Volwassenes model skermtydgewoontes vir kinders. Daar is 'n ongemaklike besef dat die ouer se skermtyd buite balans is of gebruik word om probleme te vermy of te ontsnap
Skuldgevoelens nie tyd wil spandeer / speel nie nie saam met die kind wil hê dat hulle in dieselfde kamer moet wees nie, of dat hulle negatiewe gevoelens teenoor die kind of die gedrag van die kind het (woede, wrewel, ergernis, afkeer, ens.); dit is gevoelens wat ouers - veral moeders - as sosiaal onaanvaarbaar beskou
Die aard van skuldgevoelens
Skuldgevoelens is 'n uiters ongemaklike emosie, en as sodanig is dit die menslike natuur om dit nie te voel nie. Om dinge verder te bemoeilik, kan skuldbewus wees (persoon is bewus van skuldige gevoelens). Of dit kan wees bewusteloos (persoon is onbewus en gebruik verdediging meganismes om die gevoelens smaakliker te maak). Of dit kan êrens tussenin wees.
Byvoorbeeld, met die eerste drie bogenoemde skuldbronne, is ouers gewoonlik in staat om hierdie gevoelens maklik te identifiseer. Maar vir 'n ouer wat deur 'n egskeiding, kan daar 'n ekstra laag van onbewuste skuldgevoelens wees oor die kind wat verlaat word (emosioneel of letterlik) of oor die ekstra las in twee huise. Hierdie skuld kan deur die ouers se eie vroeë vererger word traumas of verlate. En dit kan buite verhouding wees met die werklike omstandighede. Dit kan lei tot oormatige gebruik wat dan die kragdinamika in die huis onderstebo maak.
Beskou die geval van Ali, a depressief dertienjarige meisie. Sy was verslaaf aan sosiale media, sny op haarself, aanlyn geboelie en op skool misluk. Die vader het die gesin onlangs verlaat en by 'n ander vrou en haar kinders ingetrek. Ali se moeder het herhaaldelik nie daarin geslaag om die toegang tot die kind se toestelle snags en in die slaapkamer te verwyder nie. Dit was ondanks talle gesprekke oor die verband tussen snags lig van skerms en depressie / selfmoordgedrag, sosiale media en depressie / lae selfbeeld, en sosiale media en afknouery. Dit lyk asof hierdie ma 'n goeie begrip van die wetenskap en navorsing agter hierdie bevindings gehad het.
Op die oog af was daar die afwagtende skuldgevoelens oor die wegneem van iets wat Ali as ontsnapping gebruik het en om haarself te beset. Maar daaronder was nog 'n laag wat die moeder 'n tydjie geneem het om toe te gee. Sy het haar voorgestel hoe haar dogter woedend word en spitsvondige opmerkings soos "Ek haat jou!" en "Jy verwoes my lewe!" ('n vaardigheid wat meisies van hierdie ouderdom veral goed kan doen). Hierdie denkbeeldige toneel was op sy beurt gekoppel aan a vrees van haar dogter "my nie meer liefhet nie". Dit was 'n irrasionele voorspelling wat nie net voortspruit uit die egskeiding nie, maar ook van die moeder kinderjare. Vir hierdie gesin was daar baie bewuste en onbewuste skuld en angs aan die gang. Dit moes deurgewerk word voordat die ma die gepaste perke kon bepaal.
Kinders, veral ouer kinders en vrouens, maar ook seuns kan dit ook doen, kan hierdie 'swakhede' aanvat en uitbuit om ouers te manipuleer. Hierdie dinamika kan veral vernietigend wees in gevalle van tegnologie verslawing en in enkelouerhuise.
Tekens dat skuldbestuur moontlik kan beïnvloed
Maar as die skuld onbewus is, hoe kan ons weet of dit ons raak? Aangesien skuld so ondraaglik kan wees, gebruik ons ​​verdedigingsmeganismes om dit te versag. Wat elektronika betref, is een manier om ouers skuldig te wees aan die gebruik daarvan: "Skermtyd is die enigste keer dat my kinders stil is". "Elektronika laat my toe om dinge gedoen te kry". "Skermtyd is die enigste motiveerder wat werk". "Dit is wat al die kinders doen, en in elk geval gebruik my kind dit baie minder as ander". 'Ek het haar net opvoedkundige speletjies laat speel'. En so aan. As u agterkom dat u kind die gebruik van 'n kind rasionaliseer, ondanks die feit dat u weet, hoor of lees dat dit nodig is om te sny of elektronies vinnig te doen, moet u die idee openbaar dat skuld die trein kan bestuur.
Nog 'n idee van die aanwesigheid van skuldgevoelens is as die onderwerp van skermtyd u ongemaklik maak of angstig. Soos vroeër genoem, kan dit manifesteer deur die onderwerp te vermy of om maniere te vind om die inligting te diskrediteer. 'As dit die geval was, sou dokters dit dan nie weet nie?' of "As dit die geval was, sou ons almal gedoem / verslaaf wees / woedend wees" of "Dit is wat hulle in die verlede ook oor TV gesê het - en ons het net mooi geword!"
'N Knie-jerk-reaksie om die inligting te diskrediteer sonder om daarna te kyk, kan 'n teken wees dat daar iets is wat u buite die skermgebruik kry, wat pynlik is om te oorweeg. Deur byvoorbeeld gesinstyd sonder skerms as 'n buffer deur te bring, kan dit ouers dwing om probleme in 'n huwelik dat hulle net so gou sou ignoreer.
Oorkom skuldgevoelens wat verband hou met skermtydbestuur
Doen eers 'n bomenslike poging om ondraaglik eerlik met jouself te wees. Byvoorbeeld, in een gesin met 'n negejarige seun wat aan videospeletjies verslaaf was, het die moeder dit na maande se videospeletjies uit die huis gehou, terwyl sy op vakansie was. Met die eerste oogopslag het dit gelyk asof sy in 'n gevoel van selfvoldaanheid verval is en gedink het dat dit veilig sou wees om hulle weer te probeer. Maar nadat die moeder nie weer die speletjies kon verwyder toe dit duidelik a veroorsaak het nie terugval, is sy gedwing om sielkundige ondersoek te doen. Uiteindelik het sy dit gedeel: 'Dit is nie net dat hy verslaaf is aan die speletjies nie. Dit is dit Ek is verslaaf daaraan dat hy boontoe gaan na sy kamer. '
Dit was nie net 'n behoefte aan stiltetyd nie. Inteendeel, sy het erken dat sy nie gereeld by haar seun wou wees nie. Hy het nog steeds gesukkel om 'n gevoel van selfstandigheid te skep, onafhanklik van skerms en was geneig tot tantrums. Die oplossing hier was nie om weer op te voed nie, maar om meer ondersteuning te vind. Sy het dit reggekry deur familielede te vra om weekliks saam met hom uitstappies te doen.
'N Ander ma het hierdie gevoel meer onomwonde gestel. Toe ek voorstel dat sy 'n elektroniese vasdag gaan doen om haar seun se afbreekpunte en akademiese stryd te help - 'n belangrike deel daarvan is om een-tot-een met die kind deur te bring - antwoord sy: 'Waarom sou ek dit doen? Hy tree op soos 'n klein gaatjie! '
Goed, miskien het daardie laaste moeder nie met skuldgevoelens gesukkel nie per se aangesien sy haar gevoelens sonder huiwering aangekondig het. Maar ek vertel u hierdie storie om aan te toon hoe algemeen dit is. Dit bring my by my volgende punt. Behalwe dat jy eerlik is en skuld of ander gevoelens erken, kan dit jou skerm ondermyn -tydsbestuur, weet dat byna elke gesin 'n kombinasie (of al) van die bogenoemde punte ervaar. Dis normaal.
Nog 'n belangrike element in die verbygaan van skuldgevoelens is vergifnis. Dit is veral belangrik vir item # 5 hierbo, en kan een van die twee insluit selfvergifnis of om 'n eggenoot of ander te vergewe versorger. Ouers kan hulself bewoon, versot of verslaan oor wat reeds gebeur het. Van al die skuldbronne kan hierdie een die seerste wees, veral as die kind kwesbaarhede het soos outisme, ADHD of aanhegtingsversteuring en die ouer begin om die sterkte van skermverwante hyperarousal en disregulasie en die risiko's van tegnologieverslawing in kwesbare bevolkings.
Ongeag, om te konsentreer op wat reeds gebeur het, is teenproduktief. Maar afgesien daarvan, was die publiek tot onlangs nog grootliks onbewus van risiko's. Selfs gesondheidspraktisyns onderskat hulle selfs nou. Boonop is daar georkestreerde pogings deur korporasies wat gesofistikeerd gebruik bemarking tegnieke om twyfel en verwarring te skep oor die risiko's waarmee die publiek daagliks gebombardeer word. Elke risiko wat onder die publiek gebring word aandag word deur naysayers teëgestaan: "Spelers maak beter chirurge!" "Sosiale media help ons almal verbind!" 'Tegnologie is besig om te revolusioneer onderwys! " en so aan. Elke klankgreep stuur ouers die boodskap telkens weer dat die gebruik van skermgebaseerde tegnologie propvol voordele is. Dit is 'hoe kinders vandag leef'.
Maar selfs as u uself of iemand anders nie dadelik kan vergewe nie, moet u dit nie verder terughou nie. Begin met stappe - in die vorm van onderwys of deur met ander gesinne te praat wat meestal skermvry is. Stel u doel om 'n eksperimentele poging aan te pak elektronies vinnig vir drie tot vier weke selfs al glo jy nie dit sal help nie. Sodra ouers die voordele en veranderinge in hul kind en gesin begin raaksien, raak hulle vinnig vas en beweeg hulle van hulpeloos na bemagtiging. "
dit artikel is die eerste keer in 2017 in Psychology Today geplaas. Dit is effens geredigeer om sinne te verkort en foto's by te voeg.
Dr Dunckley is 'n kinderpsigiater en skrywer van: Herstel die brein van u kind: 'n plan van vier weke om die smeltverlies te beëindig, grade te verhoog en sosiale vaardighede te verhoog deur die effekte van elektroniese skermtyd om te keer. Sien haar blog by drdunckley.com.