Stretching on the Seas: The First Ever Arctic Yoga Safari - Diverse
Wyndham Wallace is noordwaarts om sy horisonne - en skouers - te verbreed via 'n unieke uitstappie na 'n gesonde leefstyl.
Dit is 8.45 uur aan Saterdagoggend word ek deur 'n rendier na my joga-klas gelei.
Ek sit saam met nog vier ander yogini's agter in 'n motor wat deur 'n joviale Noorse plaaslike bestuurder na die dorpskool in Skogvika gery word, toe die reusagtige diere met 'n groot katjie in die gesig staar, met die agterkant los.
Terwyl my metgeselle verwonderd is oor die feit dat hulle so naby aan hierdie manjifieke dier is, val dit 'n goeie kilometer voor ons uit, vertraag hulle die motor tot 'n kruip, beweeg dan van die pad af en stap in die verte. Dit is die nuutste in 'n reeks gedagtegangs-oomblikke in wat ek voorheen gedink het 'n hoofuitstappie van liggaam sou wees: 'n Yoga-safari van vyf dae in die Noordpool.
Ek is hier op uitnodiging van Erlend Mogård Larsen, 'n musiekfeesondernemer waarmee ek die plesier gehad het om aan 'n aantal projekte te werk. 'N Paar jaar terug besluit hy om die argitek Sami Rintala opdrag te gee om die Vulkana - 'n voormalige walvisvaartuig van 75 meter lank - in 'n spa-boot met 'n borrelbad op die dek, 'n Finse sauna met uitsig oor die water en 'n hamam te omskep en 'Zen Lounge' op die plaas.
Eerder as om die gebruik daarvan te beperk tot na-partytjies vir dronk rocksterre, vind hy eerder die idee van ritte wat die boot se geriewe met 'n gesonde leefstyl gekombineer het. Met die buitengewone Arktiese landskap van Noorweë het Larsen 'n joga-instrukteur en sjef Eivind Austad gehuur om dienste op die boot te lewer.
Bamboozled om gesond te word
Die Vulkana is op pad na sy bestemming
Ek het besluit om op hierdie ongewone safari te gaan, omdat ek onlangs met hoë bloeddruk gediagnoseer is. En die idee om joga te verruil vir my hedonistiese lewenstyl sal waarskynlik nie so aantreklik wees soos 'n reis aan boord van so 'n vaart deur die Lyngen Alpe nie.
Ons vertrek Woensdagmiddag vanaf Tromsø in die verre noorde van Noorweë en beweeg noord deur die fjorde na Bromnes, 'n klein nedersetting op die eiland Rebbenesøya.
By my aan die gang is nog nege deelnemers, en ek is gou verlig om te ontdek dat ek nie die enigste persoon met nul-joga-ervaring is nie. Ons kyk hoe die berge verbybeweeg terwyl ons dit in die sauna uitsweet of deur die wind op die dek afgekoel word, en kyk na aanskoulike reënboë as 'n stortbui uitbars.
Dan vertrek ons ​​'n paar uur later, en huisies en vakansiehuise stoot die pad van die hawe af na die dorpsaal wat vir ons eerste sessie gekies is. Ek voel dat ons almal 'n gevoel van afwagting deel as ons die myl langs die kuslyn stap, en ek sien 'n sterk verligting by my skeiding van
die alledaagse lewe.
Die aantrekkingskrag van joga was nog altyd 'n raaisel vir my, die domein van pretensieuse yippies wat lief is vir patchouli-olie en IKEA. Aan die einde van ons eerste sessie word ek egter gedwing om hierdie stereotipe te heroorweeg. Vir die eerste keer is die eerste vyftien minute wat ek in stilte op my rug gelê het, waarskynlik die eerste ware verlangsaming wat ek in jare gedoen het.
Ek sal miskien nie die idee om my naeltjie na my ruggraat toe te laat om my innerlike kern te vind nie - of wat dit ook al is, wat die instrukteur Schirin Zorriassateiny aanmoedig - maar ek besef dat my skouers binne twee uur los is en my Engelse boude nie meer is nie. soos ek probeer om 'n okkerneut tussen hulle te kraak.
Of ek die geskiedenis van trauma en verwaarlosing het wat my liggaam ondervind het, kan ek nie sê nie, maar ek gee toe dat ek byna hoog is met die oefeninge.
Ek besluit ook gou dat joga-oefeninge, terwyl ek toets, nie meer stresvol is as aërobiese bewegings in slow motion nie. Of ek die geskiedenis van trauma en verwaarlosing het wat my liggaam ondervind het, kan ek nie sê nie, maar ek gee toe dat ek byna hoog is met die oefeninge.
Natuurlik is ek lomp: ek kan my liggaam nie laat reageer op die eenvoudige, saggies gesproke instruksies van Zorriassateiny dat my brein net so goed in 'n winkeltrollie gedra kan word nie.
Maar teen die tyd dat ons twee dae later op 'n verlate strand aan die oorkant van die eiland by Breivika bymekaarkom, in 'n brandende sonskyn onder uitgestrekte berge wat met water verbind is, kom ek agter dat ek langer staan, dieper asemhaal, al hoe meer buigsaam en beter my balans te behou.
Die gesonde, lewendige atmosfeer hang egter nie van Zorriassateiny af nie. Ongemaklike motivering om vroeg op te staan, selfs as ons gewrigte styf en pynlik is, is wakker vir die reuk van Hongaarse rogbrood wat deur die tente rondvlieg.
Rou garnale bedien op rotse wat op
Die menu van die getatoeëerde sjef Eivind is net so skouspelagtig soos die natuurskoon, 'n vars kombinasie van plaaslike bestanddele en Japannese metodes wat tydens 'n vakleerling van twee jaar geleer is in een van Tokio se bekende inrigtings, Mutsukari.
Hy maak monnikvis en haneskjell op, klein kammossels wat net in die Noorde aangetref word en dieselfde dag deur sy kusvissersvriend, Kaspar, gevang word.
Ons geniet Thaise sop, heilbot sashimi, rou garnale, mossels wat in bier gestoom is (amper die enigste alkohol wat aan boord toegelaat word) en ohitashi, 'n nesnetel, suiker ertjies en beetstingels bedek met droë kabeljou, bedien met gekookte, gesoute okra op 'n plat vlak rotse wat van nabyliggende strande gered is.
Sy beste stukkie is egter 'n stuk wynstoomde heilbot, delikaat en ferm, moontlik die beste vis wat ek nog geëet het.
Na vier uur se joga en meditasie is hierdie maaltye nie net welkom nie, dit is ook nodig, en die etes wat aan die lang tafel deel word, is 'n hoogtepunt van elke dag.
Dit is totdat my rug knak.
O, die pyn
Spiere wat ek nooit geken het nie, het ek oornag aangegryp en my dubbele gebuig. Dit is asof ek herskryf het Die ou man en die see, Ek grap, maar Zorriassateiny kom tot die redding, lê my neer in die Zen Lounge en oefen iets met die naam The Rosen Method op my seer rug.
Sy het my skaars aangeraak om die ontsteking so suksesvol te maak dat ek eers weer aan die slaap raak as sy klaar is. Ek is regtig beïndruk, soveel dat ek wonder of ek my sinisme moet heroorweeg ten opsigte van die fisiese en geestelike aspekte van liggaamswerk wat sy graag wil beklemtoon.
Maar toe my rug die volgende dag weer stywer word, ontdek ek dat 'n eersteklas effek van tien minute in 'n warm bad van 44 grade met 'n uitsig oor die oseaan. En dit, ek is skaam om te erken, ek ook met 'n sigaret kan doen.
Oefen op die strand
Toe die Vulkana Sondagmiddag weer in Tromsø intrek, koel ek af in die stort na 'n lang sauna. Ek het die laaste van die gifstowwe wat op hierdie reis gesweet word, uitgesweet, terwyl ek 'n tee gemaak het van kruie wat Austad spesiaal vir die reis bymekaargemaak het.
Maar kort hierna gaan ons af met die wete dat ons nie die dag weer op die strand gaan mediteer of daarna gaan feesvier nie, en dat ons nie die volgende oggend in die sauna sal bymekaarkom nie, of dat ons die pyn met 'n vreemde trots sal verpleeg - dit ontlok die enigste voorspelbare reaksie van 'n man soos ek. Ek gaan na 'n plaaslike kroeg om my hartseer te verdrink.
Terwyl ek daar sit, gee ek toe dat ek hard sal moet werk om nie vinnig terug te val in ou roetines nie. Ek besef egter dat daar 'n Zen-agtige kalmte is vir my gedrag: my bloeddruk moet sekerlik af wees.
As ek diep binne in myself kyk - en Zorriassateiny graag sou wou weet dat ek die afgelope tyd meer hiervan gedoen het, moet dit ten minste genoeg motivering wees om ten minste 'n deel van my lewenstyl aan te pas by wat ek ontdek het.
Dink u dat 'n joga-safari 'n geïnspireerde idee is, of net 'n joga-gimmick? Deel u gedagtes hieronder.