Junie | 2016 | Mal, dis al...EkWasHier...
Monthly Archives: Junie 2016
Prinsessie op haar beste…
Matriek afskeid is eersdaags hier, die tyd vlieg behoorlik verby. Ek het die voorreg gehad om saam na rokkies te gaan kyk saam met een van ons matriekdogters. Toe ons daar aankom is ons hartlik verwelkom en C kon uit 'n hele paar rokke kies. Sy kies toe 3 en begin aanpas.
Die eerste rokkie was spierwit met bling om die middeltjie en met kant van silwer en wit na onder. Pragtig soos 'n prinsessie, die tweede rokkie was ongelooflik mooi, so see-groen maar ongelukkig effens te klein. Die derde rokkie was so bruinerig met roomkleurige blaartjies aan die bo-stuk en onder met net en materiaal van roomkleurige matriaal onder. pragtig maar nie vir haar nie.
Sy het besluit op die wit prinsessie rokkie. Persoonlik dink ek dit gaan absoluut 'n feeverhaal matriekafskeid vir haar wees. Die juwele wat sy gaan dra sal silwer wees. Sy het my vertel hoe haar hare gaan lyk, silwer om by die rok te pas. Ek stam saam, die goud pas beslis nie by haar nie. Sy gaan haar blond-bruin hare in sagte krulle laat stilleer en ek kan nie wag vir die 29ste September nie. Sal beslis foto's neem.
Daarna my rekenaar ingeneem en toe gewag vir die rekenaar. Ons was by D'interieu Art Decor and Gift winkeltjie en ietsie daar gedrink en 'n tjoklit-brownie gedeel, met heerlike room daarby. Die brownie, ek wou nie 'n klein stukkie gehad het, was warm en het op die tong gesmelt. Gevoel of mens in 'n sprokies, lekkergoedland is. Warm brownies smelt soos warm sjokolade op die tong. Yummm…
Die dag was 'n voorreg, dit was werklik 'n daggie wat iemand laat glimlag het. Ek begin al self uitsien na die afskeid. Om ons Poppeloppe te sien ontpop in pragtige jong dames en ook die galante jongehere wat hulle gaan vergesel. Voorwaar, dit gaan 'n uithang geleentheid wees. Om die aand vir my besonders te maak, gaan die man in my lewe, my seun M, ook mtriekafskeid toe. Sy laaste jaar op skool. My kinders is nou groot – wens soms ek kon hulle nog klein gehou het, maar so gaan die lewe voort. Sal seker 'n traan weg pik en sorg dat niemand dit sien nie.
Elke Poppelop wat haar matriekafskeid rokkie gaan kies, mag jy soos die prinses voel wat jy werklik is. Glimlag, want dis 'n aand om nie te vergeet nie.
Hoe kan ek so blind wees…
Sit ek en lag vir myself…regte blindemol…
Vanmiddag het ek 'n cuppachino'tjie by Wimpy gaan drink. Iemand ontmoet, baie nice en vriendelik. Elke keer wanneer ek iemand ontmoet beleef ek ietsie anders, soms lagwekkend en soms oe eh eh, net nee.
Ek het vir hom gewag en toe hy daar in sy 4×4 twin cab daar aankom, was ek effens senuweeagtig, maar het oorleef. Ja, hy het oor sy vorige verhouding gepraat. Dit het agt jaar geduur en was verhouding oor die naweke. Persoonlik sal ek dit as verkeerd beskou, maar alles gebeur maar met 'n rede. Mense ontmoet ook nie ander sonder rede nie.
Wel, so het ons begin gesels…en ek is geen flirt nie, ek weet nie eens meer hoe nie. Nevermind my wimpers fladder. Net gesels. Cuppachino bestel en ek natuurlik soos gewoonlik baie ekstra warm melk. Sterk koffie is net sleg. So tussen die gedrink deur het ons lekker gesels…
Toe kom daar 'n oproep en hy moes dit neem. Bloos die man toe bloedrooi en oe en aah en sê hy sal later skakel. Nou die wonder, is die man dan getroud, soek hy 'n flirtasie…of wat? Tuis gekom bel hy en verduidelik die hele storie. Net 'n vriendin, maar so iets pla my net mooi niks. Ek glo dat wanneer iemand iets aan iemand anders doen wat nie reg is nie, tref dit daardie persoon dubbel en dwars. Maar terug by die gesprek. Ek het lekker gesels en dit was aangenaam om hom te kon ontmoet het.
Nee, almal is verkeerd, en die wie my ken weet dat dit my lank neem voordat ek verlief raak. Ek is oop koppie en val nie maklik vir enige stories nie. En, indien hy die persoon is wat my lewe gaan vul, sal ek eers die persoon leer ken en nie in 'n verhouding val nie. So, moenie bekommerd wees nie, dié poppie staan vierkantig op haar twee voetekies.
Wanneer iemand my lewe binnestap sal die Almagtige my hart stadig oopmaak en ek sal die regte besluit maak. Ek sal dan gelukkig wees…intussen is ek dankbaar vir ieder en elk wat my lewe binne kom. Woorde wik, God beskik.
Wel, sit ek en dink, dis so raar dat mense lief raak vir iemand en lief vir die persoon bly. Dis asof die mensdom net nie meer saam wil groei en saam oud wil word nie. Kyk daar is nog 'n handjie vol wat dit wil doen, maar vir baie is daar net nie meer daardie 'iets' wat hulle wil insit om die lewe tot die einde wil deursien nie. Is daar nog daardie gevoel van dat jy iemand heeltemal wil leer ken en te weet wie en wat die persoon is? Wat is sy gunsteling kleur, gunsteling kos, gunstensteling tydverdryf ens. nie…
Tweedens wonder ek nou, sal my volgende verhouding lewenslank hou, of sommer net 'n fly by night wees. Ek soek dit nie, sal ook nie sommer in 'n verhouding val indien dit nie 'n goeie vaste goedgeboude verhouding is nie. Is dit so veel gevra om iets vir 'n leeftyd te soek, iemand wat ek kan vertrou en kan gesels en vertrou. Iemand wat my nie afkraak of my kuns kritiseer nie. Ek het beslis nie aandag en affeksie nodig om my goed te laat voel nie. Ek voel klaar dankbaar vir alles wat ek het. Ek voel klaar menswaardig…maar ek soek iemand wat my kan aanvul. Ek weet ek sal altyd dankbaar en tevrede voel met iemand wat my raaksien vir wie ek is.
Derdens wonder ek ook of daar tog mense is wie ek volkome net kan vertrou. Ja, dis deesdae baie gevaarlik om sommer iemand te vertrou. Soveel wolwe in skaapklere. Soveel mense wat voorgee. Ek sal wel my alles gee, sodra ek Mr. Purrfect ontmoet.
Ek is beslis nie in om net een van hierdie bogenoemde na te streef nie, ek sal myself in 'n verhouding laat bind, vir al bogenoemde. Maar tot dan, sal ek geduldig wees en wag vir die regte persoon en regte tyd, dit kan tog nie uitbly vir ewig nie. Dit sal wel die een of ander tyd tog gebeur. Miskien is ek soos Lea en Ragel, sewe jare wag vir die regte persoon…gelukkig is ek al ses en 'n halwe jaar alleen…
My lyf aktrise hou…
Gisteraand kom die boodskap op my Whatsapp deur…Pierre soek vrouens van so 40 jr oud, vir 'n sepie op SABC3! Ek kontak hom en vra of 54 dalk te oud is; nee wat, my foto lyk goed en ek moet om 6:30 by Emmarentia Dam wees; hv. Louw Geldenhuis en Olifantstraat. So gesê so gedaan. Om 10 die aand pak ek die 5 stelle klere, van elegant tot casual, skoene ens.
Vroeg vanoggend staan ek op en maak klaar, kwart oor 5 val ek in die pad. Verkeer was nogal hewig vanaf Walkerville en suide van Johannesburg – M1. Daar gekom, was daar niemand en ek kontak Pierre, net om te hoor dis in Komatiestr. 103. Maklik gevind en ek wag maar so ewe geduldig. So begin die oggend. Ek ontmoet vir René en dadelik kliek ons. Die restaurantjie maak oop en ons vind dis 'n volledige gesondheidswinkeltjie. Yeah, uiteindelik vind ek Bee'sWax…die primêre bestanddeel vir my roompies wat ek maak, en Agar Agar, dis iets amper soos gelatien, net meer suiwer en gesonder.
Later staan ons so rond en word verwys na waar die crew staan. Ons klere was heel skaflik vir die eerste shoot. Terwyl ons daar rondstaan, word ontbyt vir ons aangebied. Daarna word ons by tafeltjies geplaas en ek land by 'n pragtige jong dametjie wat van Kimberley af kom. Die akteurs sit agter my en ons kry 'koffie'. Julle,was die 'koffie' 'n belewenis. Swart koffie maar eintlik was dit net Coke. Die restaurantjie was eintlik baie cosy. Daar is tot warm kombersies om die bene warm te hou. Kyk, ek het nie eens op daardie stadia geweet dis vir die sepie Now or Never nie. Ons moes mimiek toepas en het dit nogal geniet. Die shoots was van alle hoeke afgeneem. Daarna moes ons weer ander klere aantrek. Dit was woerts-warts en ek het sommer net 'n ander baadjie aangetrek vir nog 'n scene. Dis toe ons 'wyn' kry. René kry wit wyn en ekke rosé. Dit was ongelooflik lekker wyn. Hehe, ja julle kon seker nou al geraai het, Coke vir koffie en druiwesap vir wyn. Die akteurs het by die eerste restaurant slaai geëet en verbasend hoe die kos gehanteer is. Daar was 'n paar borde slaai. Een volle, volgende halfpad en laaste so klein bietjie wat oor was…so is elke scene geskiet, soos ek gesê het, verskillende hoeke wat geskiet is. By die tweede restaurantjie het die twee akteurs wortelkoek geëet. Jinne, dit was so hoog en bietjie breër as blikkies met 'n wit versiersel om, versier ook met gekapte neute. My mond het behoorlik gewater.
Daarna moes ons volgens almal dam toe gaan, maar net om daar uit te vind dat dit die verkeerde plek is. Gelukkig vir 'n selfoon, het ons Melville toe gery. 27 Boxes of so 'n plek. Sjoe, die winkeltjies is almal in containers, so lyk dit en lyk asof dit 2 vloere bevat. Daar is 'n shoot gedoen, ons was nie betrokke nie. Middagete is toe bedien. Ek het gegeurede geel rys, met koolslaai en mengelslaai gekies. Daar was ook wit rys, kapokaartappels, viskoeke en beesgoelash. Ek moet sê, die rys en slaai was heerlik. René het vir haar 'n Coke Zero gekry en vir my Sparkling Water. Daarna word ekke geroep en moes 'n shoot doen in 'n tweedehandse boekwinkel. Ek moes maar boeke soek en verbeel ek browse die boeke. Was daar interessante boeke; boeke oor drome, geestelike boeke, storieboeke, historiese boeke, fantasie, woordeboeke, digbundels, kunsboeke, letterlik iets oor alles. En baie, baie netjies, selfs Melville se strate was skoon en netjies. En raai, geen potholes nie. Dit was nogal opvallend. Die infrastruktuur is baie goed en in puik gehalte. Buite het ons die mees interessantste boom gesien. 'n Onderstebo boom en sy wortels na bo, en bo-op die wortels – wat al uitgedroog is – grasgroen spriete wat daar groei. En ook tussen die plaveisel 'n eensame blommetjie was haar koppie skaam-skaam uitsteek. Die natuur bly maar mooi.
Daarna is ons toe in 'n konvooi dam toe.
Ons het net daar rond gedartel en is so voor 5 terug na die restaurantjie. René se motor se battery was bietjie pap en ons het dit gejump-start. Daar was 'n swartman wat ons dadelik kom help het. Ons weet nie wie hy was nie, maar dankie vir jou hulp, jy was 'n ware gentleman. Terug in ons motors en ons het die pad huis toe aangedurf.
Sjoe, wat 'n pad! Vandat ek op die snelweg geklim het by Empire M1, tot om en by Southgate het ons bumper-teen-bumper gery. Sommige plekke so stadig, sweer ons sou die motors weg kon gedraf het. 'n Regte slakkepas.
Naby Roshnee was die velde in sterlig en skade soos 'n vuur die veld verbrand het, dit was maklik 'n 100 meter stook lank.
Na ongeveer 'n uur en 'n half het ek veilig tuis gekom en is dankbaar om tuis te kan wees. Moeg, gedaan en tevrede het ek onder die stort ingeval…nou kan ek die aand rustig deurbring en warm gaan slaap.
Roses are red, soms geel…
So het ek getrek van een klas na die ander en die Pikkewyne het so mooi gehelp. Hulle is absoluut betroubaar. Wel, eintlik is ek baie opgewonde om in die nuwe klas te begin onderrig gee. Gelukkig het ek vroegtydig begin trek en vanoggend my oranje kas oorgebring. Alles is klaar en gereed, net een ding, die pers mure is skreeuend en roep uit: Maak ons 'n sagte grys of wit! Miskien wit gordyne koop en dit daar hang. Sal mooi lyk met die donker smeulende pers.
Die nuwe juffrou het gearriveer en ek het haar sleutels oorhandig. Lyk na 'n pragtige mens en ouerig, dit sal goed wees, 'n ouer hand is 'n soms 'n ferm hand. Net daar kom twee van my vorige jare se Pikkewyne binne, elkeen met 'n roos; 'n pragtige oop bloedrooi rooi en die ander een met 'n bottergeel roos, met die geel oopgevlekte blare. Ek neem dit en bedank hulle. Wat 'n verrassing! Daarna het ek klas toe gestap en die rose geruik. Geen wonder William Shakespeare het die volgende gesê nie: A rose by any other name would smell as sweet. Ek is nie 'n roosmens nie, maar die reuk, die geur van rose is net ietsie wat onweerstaanbaar is. Dis soet en geurig, dis om die varsheid daarvan te ruik, 'n unieke reuk. En vir my is dit asof ek die verskillende aroma's kan ruik. Die rooie was effens soeter as die gele. Geel laat my so aan my sonskynpikkies dink en die rooi roos aan my hartspikkewyne.
By die klas gekom, het ek dit by my ander gedroogte rosies geplaas. Ek droog my rosies uit en ek onthou wie dit vir my gegee het. Wat so interessant is, is dat die Pikkies vir my meestal rose aandra, en dis nie meer laerskool nie. Om onderwyseres te wees, moet jy absoluut deernis vir leerders hê, liefde soos vir jou eie kinders, net op 'n ander wyse. Indien jy nie onderwys as jou roeping beskou en dit geniet om elke dag skool toe te gaan nie, moet jy beslis 'n ander beroep kies. Onderwys is 'n beroep wat innerlike vrede moet bring en indien jy daagliks jou stem verhef…is jy beslis in die verkeerde beroep. Onderwys is maatskaplik en daarom moet dit uit die hart wees.
Ek sien uit na Maandae, ek sien uit om die gesiggies te sien. Om te kommunikeer met hulle. Maar streng moet jy ook wees, anders gryp hulle sommer die hele hand. My gunsteling geskenk wat ek ontvang is klippe. Ja, klippe, van heinde en verre en die Pikkewyne bring klippe wat kom van Kaapstad, Duitsland, NZ, Thabazimbie, Prieska ens.
'n Roos op sy tyd is ook 'n geskenkie so uit die hart. Dankie my hartskinders…my sonskynkinders…
Citrus en gemmer tee…ekstra gemmer
Skink maar vir my 'n tee'kie, Citrus & Ginger met vars gerasperde tikkie gemmer by. Dis wat ek vanaand na smag. Wat 'n blessed dag wat ek beleef het! Blessed en baie dankbaar.
Ek trek mos, ja het uit die een klas bedank en verhuis na 'n ander klas. MAAR, die klas het 'n mat en baie kaste. Ek het die mat probeer vee, maar stofwalms vorm om die besem se borsels en dan verstik jy skoon in die stof.
Een van die Mamas besluit om haar Kirby vir my te leen. Vanoggend het sy gekom, en sommer gou na die mat gaan kyk.Die vaalbruin mat het ons in die oë gestaar, 'n stof dog bedompige reuk het in die lug gehang. Dis toe die pragtige Mama wegval en begin stofsuig. Glo dit of nie, maar daardie Kirby se sak is 'n paar keer dolleeg gemaak. En dit het baie lank geneem…Intussen neem ek die vraestelle kantoor toe. Op pad loop ek haar dogter raak en vra wat Mama drink, so ewe antwoord sy: Wyn. Ek lag maar net en antwoord dat die snoepie nou nie wyn aanhou nie, maar sy moet ietsie vir Mama kry om te drink. Wel die wyn sal nog volg.
Later die oggend het die vaalbruin mat, sy blouerige kleur al na vore gebring. Dis toe die Mama die mat begin was…modder het gevorm terwyl die skuimbad oor die mat vloei. Dis waar sy stop! Sy skakel Dry-Chem en spoedig is die mense daar. Die proses het van een uur tot en met so half 4 geneem. Nee, nog nie klaar nie, Vrydag gaan hulle weer net steam en suig. Die chemikalieë kry kans om mooi die mat in te trek. Ek dink daardie masjiene het nog nooit so 'n vuil mat beleef nie. As masjiene kon weg hardloop, sou hulle.
Om 'n blessing nog meer te maak, het ek 'n stofsuier as geskenk ontvang, en my registerklas gaan die mat gereeld stofsuig. En nie een moet dink om krummels, krammetjies of krrrrrr…wat ookal rond te gooi nie. Hulle weet hoe erg ek is op 'n skoon vloer. Ek kan eenvoudig nie my dankbaarheid betoon nie, want woorde kan nie die dankbaarheid wat ek beleef uitspel nie.
Julle wonder seker waarom die kaste? Al die items ens. wat vir liefdadigheid inkom druk ons gewoonlik onder my tafel in en alles staan rond. Nou het ons kaste, berg dit daar, daarna na ons stoortjie en terug klas toe. Dit gaan soveel dinge vergemaklik en ons gaan beslis nie oor alles val nie. Dankie tog.
Nog 'n positiewe teken is dat alles wat nie meer gebruik word nie, in die asblik beland. En dit is werklik baie. Die laaie is sonder handvatsels, maar dis geen probleem nie, ek sit vinnig nuwes aan. het so 'n paar hier. Ek is mos al gewoond daaraan om handywoman te speel. Natuurlik dink ek verandering is goed, maar ek besef dis meer skoonmaak, veral voor die klas ook. Ek het planne want voor die klas skreeu potentiaal vir vernuwing. Ek kan nie wag nie.
Dankie, dankie, dankie…ek is dankbaar vir diegene wat my lewe op wonderlike wyses betree.
Die lewe is soos 'n knickerball…
'n Knickerball sê ek! Ja, want hoe anders sou die lewe hard, lekker, taai, so uitgerek soms, soms ook so soet, soms val dit op die grond…gewees het? As alles net maklik en seepglad was, waar sou ons vandag gewees het? Ons sou in dieselfde ou plekkie gebly het, elke dag dieselfde ding gedoen het, dieselfde ou gewoontes gehad het. En wie soek dit? Beslis nie ek nie. Ek verkies die knickerball.
Deur soms die moeilike tye te gaan, die probleme deur te mergel, trane wat oor die wange vloei, brei die lewe dat jy is wie en wat jy is. Soms kom die vraag van "Hoekom?" by jou op. Dis een vraag wat mens nooit sal kan antwoord nie, tensy jy gaan sit en dink aan wat jou lewensdoel werklik is.
Vir my kom die vraag op, waarom derdepartye? Wat het hom gedryf om so iets te doen? En wanneer ek myself genoeg verwyt het, kom die antwoord – dit was nie ek nie, dit was verloop van omstandighede. Wanneer ons trou, is alles rooskleurig, dan word ons babas gebore en as Mama moet ons, ons aandag op die pragtige bondeltjie vestig. Al ons aandag en tyd gaan in daardie bondeltjies in. Later van tyd is tyd gaan dan met skoolwerk in en ons moet die kiddies help met hul skoolwerk ens. Ons aandag is nie net meer, soos toe ons pasgetroud is, net op manlief nie, nou is dit totaal geheel en al verdeel in wie weet hoeveel dele. Manlief gaan werk toe, kom tuis, soek sy kos en jy weet wat nog…vroulief is doodmoeg, soms deurnag sy met 'n siek kind, met soveel tuiswerk en ook kids se huiswerk, moet help met take ens. En waar laat dit vir vroulief? Uitgeput en doodmoeg, maar sy móèt maar net aangaan. Dis waar manlief nie vroulief meer waardeer nie, selfs kids neem alles as vanselfsprekend aan en Mama swoeg om by te bly. In plaas daarvan dat manlief vir vroulief begin vertel hoe mooi sy eintlik is, gebeur die teenoorgestelde en daar bars die bom! Freakin' stupid bom!!!
My raad is, probeer om veel eerder 'n oplossing te vind i.p.v. skei. Skei los geen probleem op nie, inteendeel; dit skep probleme. Ek het in my hele onderwysloopbaan nog geen kind gesien wat ongeskonde deur 'n egskeiding gekom het nie. SA het die hoogste egskeidingsyfer in die wêreld. Ek persoonlik dink dat wetgewing verander moet word en daar 'n versoeningstydperk moet wees vir ongeveer 'n jaar waar berading deur 'n kliniese sielkundige moet geskied en nie net berader nie. Beide partye moet werklik commit.
Maar, deesdae wil mense vinnig skei, en ek wil bylas dat die gras miskien groener lyk aan die anderkant, maar (hahahaha) die mis is baie dikker en jy gaan vas sit. Nie bietjie nie, sommer tot oor jou ore toe. Die trane loop nou oor my wange soos ek nou sit en lag. Lag is soms goed vir die siel ook.
Moet nooit sê – fonteintjie ek gaan nooit weer van jou drink nie. Elke ding wat jy waag, is 'n kans in jou lewe, hetsy goed of sleg. En waag daardie kans. Jy sal nooit die uitkoms sien indien jy nie waag nie. Die mooi in die lewe lê reg onder jou neus. Deur daardie een treetjie in die toekoms in te gee, is al wat jy nodig het vir 'n toekoms wat so rooskleurig kan wees. Toe, waag dit, ek daag jou uit, maak jou hart oop en kyk die lewe vierkantig in die oë en sê: Lewe, hier is ek! Miskien moet ek my eie raad volg, goeie plan…