Die verspreiding van moderne sport - Nuut
Skrywer: LHÔTE André (1885 - 1962)
Stoorplek: Antoine Lécuyer Museum webwerf
Kontak kopiereg: © ADAGP, © Foto RMN-Grand Palais - G. Blot
Publikasiedatum: Maart 2007
Verspreiding van sport in die Franse samelewing
Die ontwikkeling van moderne sport in Frankryk het verskillende oorsprong. Britse herkoms is een hiervan, aangesien daar in die Victoriaanse samelewing baie balspeletjies gebore is, geroep tot wêreldroem soos sokker of rugby, sowel as roei (roei) of skaats (ysskaats). Sport, wat ook voortspruit uit ander suiwer Franse (omheinings, fietsry) of Noord-Europese (gimnastiek) tradisies, het vinnig 'in die net van ideologieë' geval, soos Ronald Hubscher daarop gewys het. Aanvanklik was die elite se voorreg, en sportaktiwiteite het in die laaste derde van die 19de eeu ander klasse van die Franse samelewing gekry.e eeu, gehoorsaam aan die projekte van promotors wat dit tot diens van politieke of sosiale doeleindes stel. Onder hierdie sportsoorte versprei rugby en wortel op 'n unieke manier.
Die eerste keer gespeel deur Engelse inwoners (vandaar die skepping in Le Havre van die eerste span in 1872, Le Havre Athletic Club Rugby), bereik die spel dan Paryse parke waar hoërskoolleerlinge jong Britte en hul balspeletjies naboots ( laat 1870's). Van hierdie tyd dateer die winteroefening, terwyl die ligter weer hardloop of fietsry.
Na 'n eerste fase in Parys het rugby Aquitaine gewen. Vanaf 1912 het André Lhôte in Bordeaux, die eerste rugbysentrum aan die oewer van die Garonne, 'n eerste reeks werke oor sport geskilder waarin die ovale bal prominent was.
'N Piramide wat aan die ballon hang
Die skildery is georganiseer in 'n driehoekstruktuur wat gesentreer is op 'n vertikale skuif na links. Daar is sewe rugbyspelers wat om die bal meeding. Dit kan 'n aanraking wees, dit wil sê 'n gekodifiseerde fase van ingooi van die bal nadat dit die veld verlaat het, of 'n luggeveg op die skop van stuur. Regs alleen sit 'n speler agteroor en neem die stryd om die bal waar. Die omlysting maak dit nie moontlik om te weet aan watter kant van die veld die toneel afspeel nie. Die een span dra 'n baksteen trui met wit strepe, die ander 'n wit, liggrys, geel en olyfgroen geruite trui. Die krae is wit en die kortbroek is effens of tweekleurig. Hierdie harlekyn-uitrustings stem ooreen met die realiteit van baie spanne wat hierdie karakter uit die commedia dell'arte dikwels in hul naam noem. Dit is inderdaad 'n mededingende wedstryd, soos blyk uit die telkaart in die agtergrond. Laasgenoemde verwys waarskynlik na die Britse oorsprong van die spel met die opskrif "gebeurtenis "," Event ", en die vermelding van 'n telling wat nie gesê kan word of dit die besoekers of hul teenstanders was nie. Sommige spelers spring en gryp na die bal om dit te vang, ander is in kontak met wie hulle moet ondersteun, wie om die draer in die hande te kry as hy weer in besit van die bal is. Die kollektiewe dimensie word getrou gelewer, want ons sien duidelik dat 'n hergroepering, een van die spesifieke fases van hierdie wedstryd, sal plaasvind sodra 'n span die bal verower het.
Lhôte se evolusie binne die Kubistiese beweging het hom 'n geometriese samestelling van verstrengelde liggame moontlik gemaak. Hulle neem hul momentum om 'die sonbal te land' wat in die lug hang, die ovale bal verskyn amper rond terwyl 'n deel daarvan buite die raam verdwyn. Die kunstenaar laat vaar die analitiese kubisme wat 'n tyd lank deur sy meesters ontwikkel is om verteenwoordigende kubisme te benader. Die vorm is nie gefragmenteerd en gefragmenteerd nie, maar hier bly dit konsekwent. In hierdie besef skyn dit egter deur wat André Lhôte 'liefde met die eerste oogopslag' genoem het, dit wil sê die indruk - vir hom die bekoring - wat 'n beweging op die kyker uitoefen. Die vlugtigheid daarvan regverdig dus die amputasie van 'n deel van die liggaam en die onnauwkeurigheid van sekere gesigte onder hul haarstyl wat kenmerkend is van die Roaring Twenties. Die kunstenaar speel op die bou van hierdie goed ontkoppelde mans en komponeer meetkundig met vierkante en strepe in sagte kleure wat die grys en wit bewolkte lug weerklink. Die figure reghoekig voldoen aan die krommes van die atlete se atlete wat aan die lig gebring word deur die kortbroek wat laag op die dye sak. Hierdie skildery, baie soortgelyk aan die een in die Musée des Beaux-Arts in Brussel, kan uit 1920 gedateer word. Na die geweld en afgryse van die oorlogsagtige episode, bring dit hulde aan 'n speelse en lewendige jeug wat hulself toewy aan sport, 'n bloeiende verskynsel.
Demokratisering van spansport, die faktore van teenwoordigheid in rugbyunies
Dit is nie toevallig dat kunstenaars soos Robert Delaunay wie se bekende doek ons ​​ken nie Die Cardiff-span, of André Lhôte, gebaseer op sketse uit die lewe, stel belang in sport. Hierdie kunstenaars het in werklikheid 'n fundamentele beweging in die eerste kwartaal van die XX gerapporteere eeu, gekenmerk deur die massivering van sport. Binne die raamwerk van die liberale Republiek het die wet van 1901 oor vryheid van assosiasie die verspreiding, selfs die ontploffing, van sportstrukture toegelaat. Sport het verskillende wortel- en verspreidingskenmerke, afhangende van die politieke en sosiale kragte wat dit bevorder. Ons weet byvoorbeeld die rol van Katolieke beskerming in die uitbreiding van sommige daarvan in Frankryk. Rugby het eers 'n Paryse en elitistiese bloei gehad. Hierdie fase stem ooreen met die laaste twee dekades van die XIXe eeu en word geïllustreer in die eerste eindstryd van die Franse kampioenskap, wat in 1892 die Stade Français en die Racing Club de France teëgestaan ​​het. Op daardie dag was die kinders van die hoërburgery en die aristokrasie in die meerderheid in die twee spanne, terwyl Pierre de Coubertin die konfrontasie arbitrêr gemaak het. Met sukses in Parys word Bordeaux die swaartepunt van die "ovaal". Die Sporting Bordeaux Université Club het 'n reeks nasionale titels tydens die Belle Époque. Daarna het dit die hele Garonne-kom oorwin, soos die titel wat Stade Toulousain in 1914 verower het, getuig en feitlik deur die hele Occitanië versprei het. Die spel gaan dan die Rhône-vallei op en eindig aan die ander kant in Auvergne en Limousin.
Verskeie faktore verklaar die spesifisiteit van hierdie diffusie. Persoonlike roetes word in ag geneem. Dit is die studente van die terugkeer van Parys waar hulle begin is, wat in hul provinsie die baan van die eerste afrigters - Engels, Skot, Wallies - wat deur die klubs gewerf word, oorskry. Die politieke en sosiale kragte wat toesig wil hou oor die Franse, gebruik ook sport as vektore van hul vestiging. In Suidwes stem die rugbygebied dus ooreen met die bastions van radikalisme. Op hierdie lande word dit beoefen deur die klein en medium klein boerdery, een van die kiesbasis van die party wat die mag onder die IIIe Republiek. Só is hierdie 'dorpsrugby' wat kenmerkend is van die Franse praktyk gevorm.
Kuns en sport: van Toulouse-Lautrec, Picasso, Magritte, Hockney tot New Fauves, katalogus van die tentoonstelling van die Musée des Beaux-Arts de Mons, Mons, Musée des Beaux-Arts, 1984. Jean DURRY, Ronald HUBSCHER en Bernard JEU, Geskiedenis in beweging: sport in die Franse samelewing (19de-20ste eeu), Parys, Armand Colin, 1992 Jean LACOUTURE, Boewe en here: 'n geskiedenis van rugby, Parys, Gallimard, coll. "Découvertes", 1993. Simone SPETH-HOLTERHOFF, "André Lhôte, rugby", in Bulletin van die Royal Museums of Fine Arts34, Brussel, September-Desember 1961.