Vier aktrises stem mans se woorde in Gary McNair's Locker Room Talk. David Monteith Hodge / Traverse Theatre, CC BY-SA
Ek het verlede week twee baie verskillende vertonings by die Edinburgh Fringe gesien. Twee wyses het betrekking op hoe mans en vroue oor mekaar praat, in baie verskillende formate en met baie verskillende vlakke van sukses. Maar veral, elke toneelstuk het 'n soortgelyke stylskeuse van skakelrolle gehad - vroue het manlike stemme uitgevoer en mans het vroulike stemme uitgevoer en 'n interessante draai op die verrigtinge gespeel.
Locker Room Talk deur Gary McNair vrae gestel oor hoe genormaliseerde begrippe van seksisme en misogynie in alle manlike situasies is, terwyl die Royal Court Theatre Manwatching, anoniem geskryf, gefokus op vroulike seksuele begeertes en fantasieë oor mans.
Geïnspireer deur die Amerikaanse president se nou berugte "gryp hulle deur die pussy'N opmerking wat hy as 'n kluis in die kleedkamer afgewys het, het dramaturg Gary McNair uitgevra om te ondersoek wat mans regtig sê oor vroue wanneer hulle nie rond is om na die gesprekke te luister nie.
Hy het honderde mans aangeteken en bespreek hoe hulle oor vroue praat, insluitende wat hulle gedagtes het oor kwessies soos gelykheid, seksisme en feminisme. Gerig deur Orla O'Loughlin, is die gesprekke op 'n deskundige wyse uitgevoer deur vier aktrises wat die stemme van mans van verskillende nasionaliteite, ouderdomme en sosio-ekonomiese agtergronde kanaliseer.
Tydens die na-verrigtingsbespreking het McNair sy redes verduidelik vir die feit dat vroue die gesprekke voer: om agentskappe na die onderwerpe van die gesprekke terug te keer - en omdat vroue diegene was wat nie hierdie gesprekke moes hoor nie. Die effek van die geslagsomslag was om op die woorde eerder as die spreker te fokus.
Woorde is die kern van die probleem van alledaagse seksisme uitgedruk deur die stemme in hierdie opvoering.
Eerder as om hierdie soort praatjie te verwerp as iets wat net soos Trump uitgespreek word - met ander woorde, as afsonderlike, skaars voorvalle - het die vertoning die kern van hierdie saak aangedui: die Amerikaanse president se woorde is 'n simptoom van 'n veel groter probleem van sistemiese seksisme en misogie.
Die vertoning het ook interessante punte oor die betekenis van humor opgewek. Soos een van die stemme in die vertoning gesê het:
Dit gaan meer oor die toon as jy iets sê. Soos wanneer hy dit gesê het, klink dit taamlik verkragtig en slinks, maar as ons dit sê, weet almal dit is 'n grap.
So humor in hierdie gesprekke word 'n verskoning vir seksistiese en misogynistiese taal - word as onskuldig ontslaan omdat dit as 'n grap bedoel is.
Mans lag vir vroue wat by mans lag
Die ander vertoning, Manwatching, bied 'n insig in die seksuele begeertes en fantasieë van 'n anonieme heteroseksuele vrou. Gerig deur die Royal Court Theatre Lucy Morrison, elke aand het 'n ander manlike komediant die skrif sonder enige vorige kennis van die inhoud uitgevoer.
Op die betrokke nag, komediant Darren Harriott begin giggelend sodra hy die koevert met die skrif oopgemaak het, wat die skare van die skare laat uitlê. En hier raak ons ​​die hoofprobleem: al was die gehoor saam met die manlike komediant by die vroulike skrywer. Die probleem is dan stylisties en geslagsgetroue.
In 'n onderhoud in The Guardian in Januarie vanjaar het die dramaturg verduidelik dat haar keuse om anoniem te bly, toegelaat word dat enige vrou eienaarskap moet neem van wat gesê is. Sy het bygevoeg dat die bedoeling was om die manlike komediant te beswaar maak wat haar woorde spreek en die manlike blik onderdruk.
Die manuskrip het in werklikheid 'n interessante insig gegee in heteroseksuele vroulike begeerte en belangrike kwessies opgewek, soos hoe vroulike masturbasie so skandelik gestruktureer is en hoe problematies dit kan wees om ongewenste seksuele aandag van 'n ex-kêrel te hanteer.
Kry dit verkeerd
Die toneelstuk begin met die skrywer wat beskryf wat sy aantreklik vind in 'n man, wat alle fisiese eienskappe evalueer. Die feit dat 'n man uitlees wat 'n vrou aantreklik in hom sou vind, kan dan moontlik as 'n baie interessante omkering van die manlike blik werk. Dit was egter nie die situasie waaraan ons in hierdie vertoning deelgeneem het nie.
In plaas daarvan is die manuskrip gefiltreer deur 'n manlike komediant wat lag op die woorde wat deur 'n anonieme vrou uitgedruk word. Vroulike seksualiteit is eerder belaglik as gelegitimeer. En eerder as om 'n vrou se begeerte en fantasieë te stem, verdwyn enige idee van vroulike agentskap terwyl die gehoor saam met die komediant gelag het.
Vir my lyk dit fundamenteel problematies vir 'n toneelstuk wat daarop gemik is om te keer tradisionele gendered notions of objectification en herstel vroulike seksuele begeerte om 'n man vir die vrou te praat. Interessant genoeg, het Guardian-onderhoudvoerder Brian Logan die toneelstuk heel anders gesien:
Voeg die ryk plesier om 'n manlike kunstenaar te kyk, onderhandel die teks oomblik vir oomblik - selfs wanneer dit begin om op hul koste te begin - en jy het 'n intrigerende uur in die teater, een wat 'n klein stukkie manlike voorreg terugvorder en die manlike blik opgewek opwek. .
Verontrus deur hierdie formaat, het ek gesukkel om te fokus op die woorde wat in Manwatching uitgedruk was, wat 'n skande was en in sterk kontras met die betekenis wat die taal in Locker Room Talk gehad het.
Die woorde wat ons elke dag sê, is so belangrik. Hulle is nie onskadelik of onbeduidend nie, en daar is nie so iets soos "net 'n grap nie", veral wanneer dit kom by seksisme en misogie. Ongelukkig merk ons ​​skaars dikwels op of word hulle gedwing om hulle te verskoon omdat hulle as 'n onskadelike skelm ontslaan word. Die depressiewe ding is, dit is niks anders nie.
Maja Brandt Andreasen, PhD-student Kommunikasie, Media en Kultuur, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Hoe mans en vrouens werklik elkeen sien