November 15th,2018	Algemeen, Sendelinge	| tags: opwindend | No Comments
October 8th,2018	Algemeen	| No Comments
October 3rd,2018	Algemeen	| tags: Jonk en Oud | No Comments
September 29th,2018	Algemeen	| No Comments
September 26th,2018	Algemeen, Bedieningsfokus, Sendelinge	| tags: Sendelinge | No Comments
Laat ons asseblief vir julle ‘n VENSTER OP JAPAN wees
Tobie en Annalie De Wet in Kobe, saam met jarelange Japannese vriende
Liewe Vriende en Voorbidders,
Vandag (Maandag 17 September) is presies 3 weke van ons 12 weke (3 maande) in Japan verby…
Die skok en teleurstelling met ons visums en die “verbod” om aan enige “godsdienstige aktiwiteite” deel te neem is min of meer verwerk, die uitmergende hitte van die somer is min of meer verby en Annalie se vreemde maagaandoening ook baie beter. Die afgelope drie weke was tog vir ons ‘n mooi, positiewe en vrugbare tyd saam met ons kinders en kleinkinders en saam met ons Japannese broers en susters.
Gister (Sondag) het ons hier by die plaaslike gemeente van Kita-Kobe (waar Carina lidmaat is) geluister na ‘n uitstekende preek deur die plaaslike leraar uit Handelinge 2 oor die kenmerke van ‘n Geesvervulde gemeente. In diepte vers-vir-vers Skrifuitleg met inspirerende toepassing. Ons is opgewonde oor die “nuwe” leraar, ds Nezu (die vorige een het so pas afgetree), sy mooi nederige gesindheid en sy deeglike voorbereiding en uitstekende Skrifuitleg.
More (Dinsdag) het ek en Annalie ‘n belangrike ete-afspraak by Osaka stasie (ongeveer 1 uur 30 minute per bus en trein van hier) met twee vriende uit Fukuoka, Kyushu (die Suid Eiland waar ons destyds 7 jaar gewoon en gewerk het), beide nie-Christene.
Ons is dankbaar om hier te wees en waardeer almal se belangstelling en gebede. Ons bly diep bewus daarvan dat ons hier is as gestuurdes en verteenwoordigers van Missie Japan en ons kerk in SA. Daarom kyk ons vorentoe na die res van ons tyd in Japan en vra onsself die vraag: Wat is ons rol gedurende hierdie tydperk?
Natuurlik, soos reeds duidelik beklemtoon is, is dit om te fokus op “sendelinge-versorging” van ons eie sendeling-kinders. Dit is ons groot voorreg en vreugde! Daaroor skryf Stéphan:
“Ons glo dat dinge nie toevallig so uitgewerk het rakende die visum kwessie nie. Die Here se beskikking was anders as wat ons almal verwag het, maar dis goed so. Nou is daar meer geleenthede vir ons en (pa) Tobie en (ma) Annalie om mekaar se teenwoordigheid rustiger te beleef. Hulle hier-wees is nou op ’n dieper vlak bemoedigend, want hulle self kry ook kans om minder te skarrel, en meer bloot net te ‘wees by ons’. Soos min (of eerder waarskynlik geen) ander mense het hulle nou opnuut vir ons iets van die vleesgeworde Woord kom word. Al is dit net vir ’n tydjie, gee dit ons nuwe krag en bring dit troos, waarvoor ons uiters dankbaar is!”
Verder op ons program is betrokkenheid by die plaaslike gemeente (waar Carina lidmaat is), en by die Kweekskool (daaglikse bidure en “chapel-“dienste) en besoeke aan enkele ander gemeentes (Tokushima, Okayama, Otsu en Takarazuka). Terselfdertyd wil ons graag ‘n VENSTER wees waardeur julle saam met ons hier na Japan kan kyk en saam kan bid.
Buiten vir die wonderlike voorreg om in hierdie pragtige land en tussen hierdie besondere nasie, vir wie ons soveel bewondering en waardering het, te kan wees, saam met ons kinders en klein-kinders kwantiteit en kwaliteit tyd deur te bring en hulle te geniet, en Sondae eredienste in verskillende gemeentes te kan bywoon en opnuut die gemeenskap van ons Japannese broers en susters te smaak, wil ons graag vir julle ‘n “venster” wees op Japan aan die anderkant van die aardbol, die kerk in Japan en op ons sendelinge sodat julle dalk meer konkreet saam met ons kan bid vir.
1) die mense van Japan, die miljoene rondom ons wat totaal buite die kerk en sonder enige kennis van die evangelie van Jesus Christus is (99+% van die 127 miljoen), vir mense en harte wat hul geestelike behoefte en nood sal begin besef, ervaar en begin soek na die Waarheid, na die “sin” en “doel” van hul bestaan en lewe op aarde, na ware geestelike vervulling, na die Enigste Bron daarvan, die lewende God, ons Skepper-Vader en Jesus Christus, ons enigste Verlosser-Here. Kom bid saam vir die soewereine werk van die Heilige Gees (“Die wind waai waar hy wil…”) in hierdie land en tussen hierdie mense;
2) die Kerk van Japan, die klein groepie Christen-gelowiges, die klein gemeentetjies (van gemiddeld 30 lidmate) verspreid oor die hele land, ons broers en susters, vir geestelike herlewing, dat hulle, toegerus en vol van die Heilige Gees kragtige getuies van Christus sal wees teenoor hul nie-Christen gesinne, families, vriende, bure, kollegas, land. Kom bid saam vir hierdie klein minderheid Christen-gelowiges in ‘n oorweldigende nie-Christelike samelewing met soveel fisiese, sosiale en geestelike struikelblokke en uitdagings;
3) ons sendelinge (Missie Japan sendelinge: Die van der Watt-gesin, die Olivier-gesin en die Du Rands op pad na Japan, asook die honderde ander sendelinge) wat daagliks woon en werk in hierdie veel-eisende samelewing, moeilike taal, vreemde kultuur, geslote volk gebonde deur hul godsdientige tradisies en materialisme. Kom bid saam vir ‘n intieme verhouding en onafgebroke wandel met die lewende Here Jesus, ‘n Geesvervulde lewe, ‘n groeiende roepings-besef, daaglikse selfverloenende gehoorsaamheid gedronge deur die liefde van Christus, bonatuurlike krag tot geduldige volharding te midde van soveel struikelblokke en teleurstellings (meestal deur gebrek aan sigbare vrug) en uitdagings, biddende en vaste vertroue op God en sy Gees om hulle te gebruik in die saai van die saad van sy Woord en om op Sy tyd die vrug te gebied.
Ons sal dus graag iets meer van die lewe en bediening van Stephan en Carina vertel en sporadies van die gemeentes, leraars, lidmate en kweekskool studente aan julle voorstel met die oog op meer gefokusde voorbidding.
Tobie en Annalie (uit Kobe, Japan)
Die onderstaande is slegs vir diegene wat belangstel om bietjie verder en dieper te lees en te verstaan oor SENDING en/of EVANGELISASIE in Japan “BINNE en/of BUITE” die kerk.
‘n Goeie vriend vra, veral ook na aanleiding van die “verbod” van die Japannese Immigrasie dat ons nie met ons “toeriste visum” aan enige amptelike godsdienstige aktiwitiete mag deelneem nie, oor sending- en evangelisasiewerk in Japan “binne die kerk” en/of “buite die kerk,” wat is prakties moontlik en toelaatbaar en hoe dit ons raak.
Ek probeer soos volg verduidelik:
Die vraag / opmerking oor sendingwerk (evangelisasie…) “binne en/of buite die kerk,” en wat is prakties moontlik, is ‘n belangrike vraag en om daaroor te dink en te gesels is goed vir onsself en vir ander om sendingwerk veral ook in ‘n land soos Japan beter te verstaan en beter te kan bid.
‘n Mens sou eerstens wou reageer en beklemtoon dat evangelisasie-werk eintlik meer buite die kerk as binne die kerk moet gebeur. Eintlik behoort diegene wat reeds “buite die kerk” ge-evangeliseerd is, nou “binne die kerk” geestelik opgebou en toegerus te word vir hulle evangelisasie-werk “buite die kerk.” Soos seker in meeste sendingvelde werk dit egter nie so eenvoudig nie.
Sending- en/of evangelisasiewerk buite die kerk
Baie van ons is goed vertroud met sendingwerk in Israel onder die Jode. Mens kan ook kyk na sending in Moslemlande. Onsself het ook gewoon en gewerk tussen Moslems in PE. Ons het sendeling-kollegas, goeie vriende wat in Basra, Iraq onder Marsh Arabiere sendingwerk doen. Hulle werk basies “buite die kerk” dmv ‘n amper “sekulere diensorganisasie” en fokus op praktiese dienswerk en suiwer “vriendskap evangelisasie” met die klem op konkrete projekte van liefdesdiens en verhoudings- en vertroue bou.
Geleenthede om die evangelie “buite die kerk” direk in woord oor te dra is baie beperk en neem dikwels baie lank voordat dit gedoen kan word en dan met baie groot versigtigheid en sensitiwiteit. Nie noodwendig uit vrees vir jou eie lewe nie, maar uit vrees dat jy deure en harte eens en vir altyd mag toemaak eerder as “sagmaak.”
Dit is “harde” langtermyn sending/evangelisasie, dikwels met weinig onmiddelike of korttermyn sigbare vrug, wat geweldige geloofsvolharding, daaglikse selfverloening en baie gebed sowel as baie morele, geestelike en gebeds ondersteuning van Stuurders en Ondersteuners vra om nie moedeloos te word en op te gee nie. Dit is ook baie waar van sendingwerk in Japan.
Alhoewel ons in Japan volkome godsdiensvryheid geniet, geld dieselfde beginsel ook hier. Hier is die klem hoofsaaklik (uitsluitlik?) op”vriendskapevangelisasie” en verhoudinge bou.
Vir praktiese dienswerk gerig op Japannese se fisiese en materiele nood, soos in tweede en derde werelde (Iraq, Afrika, ander Asiatiese lande ens.) met duisende konkrete fisiese en materiele nood, is hier in Japan egter weinig, indien enige moontlikhede. Japan is in die volste sin van die woord ‘n Eerste Wereld land en nasie met bitter min sigbare fisiese behoeftes (behalwe natuurlik wanneer `n skielike ramp Japan tref, soos die tsunami van 2011, die groot Kumamoto aardbewings van 2016 en die groot reens en vloede van vanjaar). Normaalweg is Evangelisasie uit en uit eenvoudig die maak en bou van vriendskapverhoudinge en vertroue.
Selfs dit is nie so eenvoudig in Japan nie. Hier is wel volkome godsdiensvryheid, maar die Japannese kultuur, goddienstige agtergrond (godsdiens, kultuur en nasionaliteit/Japannese identiteit is in-een gemeng), Japannese samelewing, lewenswyse, Japannese se vol program elke dag van die week, hulle geslotenheid, psigiese ingesteldheid teenoor enigiets van buite, absolute klem op uniformiteit (almal moet dieselfde dink en doen en andersheid is ‘n euwel: “Die spyker wat uitsteek moet ingeslaan word!”) ens. ens. maak selfs vriendskap evangelisasie (om by mense uit te kom en goeie verhoudinge te bou) baie-baie moeilik en tydsaam. Toe ons in 1974 die eerste keer in Japan gekom het, is aan ons vertel: “In Japan there are walls everywhere, walls around the houses en walls around people`s minds…”
Japan word, met reg, genoem “die begraafplaas van sendelinge.” Die talle mure is net eenvoudig te hoog en te dik. Baie gee eenvoudig moed op en wyk uit na “makliker,” oper (toegankliker) en “meer vrugbare” sendingvelde, of gaan “huis toe.”
Sending- en/of evangelisasie binne die kerk
Dit is ons ondervinding dat werklike direkte evangelisasie eintlik eers “binne die kerk” gedoen word wat Japan betref. Buite die kerk bou ons verhoudinge en leef ons die lewe van Christene sodat ons vriende mettertyd agterkom ons (die Christene) het dalk iets wat hulle nie het nie. Ons nooi ons vriende gereeld uit na spesiale evangelisasiebyeenkomste “binne die Kerk” waar hulle iets van die gemeenskap van gelowiges, onderlinge liefde en warmte, die positiewe atmosfeer van die kerk ervaar, en ook blootgestel word aan die verkondiging van die Woord.
Vir ‘n baie lang tyd verstaan hulle weining van die inhoud van die prediking en is dit dalk meer die onderlinge verhoudinge wat hulle aantrek en weer laat kom. Wanneer hul belangstelling egter geprikkel is, word hulle uitgenooi om ‘n persoon-tot-persoon Bybelstudie te doen. Dit kan natuurlik normaalweg lank neem voordat so ‘n persoon gereed en bereid is om gedoop te word. Doop is ‘n geweldige groot stap vir ‘n Japannees met talle verreikende implikasies vir hom in sy gesin. Aan die anderkant is selfs die doop eintlik maar die eerste stap tot ‘n lang pad van dissipelmaking….
Binne of buite die Kerk?
Wat is die implikasies van bogenoemde vir ons drie maande in Japan met die verbod om by praktiese sendingwerk betrokke te wees veral dan binne die kerk met Woordbediening?
1) My persoonlike bediening in Japan was veral Woordbediening en daarvoor het ons ook hierdie keer gekom (‘n Hele program van prediking elke Sondag in verskillende gemeentes). Woordbediening was en is basies toegespits op die Christene om hulle in hul geloof te versterk, maar die hoogtepunt elke keer was en is wanneer in ‘n erediens ‘n nie-Christen (uitgenooi deur onsself, of aangemoedig deur ‘n Christen-vriend, of om’n ander rede) die kerk binnekom, soms selfs vir die heel eerste keer in sy/haar lewe, en aan die Woord blootgestel word.
Hopelik kry ek hierdie keer af en toe geleenthede om “binne die kerk” wel in ‘n groeteboodskap ook my persoonlike getuienis te lewer wat dalk vir ‘n “soeker” iets kan beteken. Daarvoor bid ons. Hier het elke saadjie, klein of groot, elke geleentheid, hoe gering ook al, ewigheids betekenis.
2) Ons beplande besoeke aan gemeentes was eintlik meer om ons broers en susters te bemoedig en te versterk, al is dit dan net om hulle te verseker dat ons hulle nie vergeet het nie en dat die Kerk in SA vir hulle bid. Dit as sodanig is natuurlik vir hierdie Japannese Christene van groot waarde, omdat die gemeentes bitter klein is en Christene baie ge-isoleerd is. Ons is dikwels in die verlede bemoedig deur die Japannese kerk met die woorde: “Net jul teenwoordigheid is al genoeg…” Hier by die Kweekskool waar ons bly, neem ons aan sommige Kweekskool aktiwiteite deel waar ons ook met die teologiese studente (toekomstige leraars) ontmoet en vir hulle kan bemoedig.
3) Vriendskap evangelisasie was in ons 20-plus jare ‘n integrale deel van ons “buite die kerk” bediening deur bv. Engelse klasse te gee, mense vir Kersfees en ander geleenthede na ons huis te nooi, goeie verhoudinge te bou en dan sulke mense dikwels na spesiale evangelisasie dienste “binne die kerk” uit te nooi. Met die groot tsunamie van 2011 was ons egter wel ook (vir die heel eerste keer van ons werk in Japan) intens betrokke “buite die kerk” by praktiese en konkrete “liefdesdiens” in die vorm hande arbeid van huise help skoonmaak ens.
NB: Vir vriendskap evangelisasie is permanente langtermyn woon onder mense absoluut noodsaaklik (Destyds toe ons in ‘n plek begin werk het, is die betekenisvolle vraag aan ons gestel: “Hoe lank beplan julle om hier te bly?” ‘n Opmerking wat bedoel dat indien julle julle nie langtermyn hier tussen ons vestig nie, kan ons julle nie regtig leer ken, vertrou en waag om op jul boodskap te reageer nie….). Dit is wat voltydse sendelinge kan en MOET doen. Daaroor is ons baie realisties. Ons kan maar net ons sendelinge en die kerk se hande probeer versterk op ‘n baie geringe manier gedurende ‘n kort tydjie hier. Dit geld natuurlik basies vir alle korttermyn uitreike.
Wat ons wel reeds beleef het, is dat van ons nie-Christen vriende van vorige jare reeds met ons gekontak het en ons besoek het en/of wil besoek. Dit bied verdere geleenthede om “buite die kerk” uit te reik en voort te gaan om saadjies te saai en nat te maak.
4) Soos, a.g.v. die visum-verbod, besluit is dat ons ons moet toespits op “sendelinge-versorging,” beskou ons hierdie eksklusiewe taak gladnie as gering nie. Inteendeel, dit is ‘n uiters nodige en noodsaaklike deel van die kerk se sendingtaak, naamlik om die sendelinge wat ons uitstuur, teen geweldige finansiele koste en fisiese opofferings, gereeld en deeglik te versorg op alle moontlike maniere —- gebed, finansies, besoeke, praktiese hulp en bystand, berading, bemoediging, ens. ens. —- om te verseker dat hulle nie ook net nog ‘n sendeling-“ongeval” word nie.
Ons het self destyds ons eie veral geestelike en emosionele behoefte aan sulke versorging akuut ervaar (en gemis) en ons sien dit nou opnuut in die lewens van ons sendeling-kinders. Ons hoor en lees dit ook gereeld van ander sendelinge.
September 17th,2018	Algemeen, Bedieningsfokus, Sendelinge	| No Comments
Naby Takayama (Sendai, Japan)
Read this post in English by clicking HERE.
Bemoedig in ‘n nuwe seisoen
Wees gegroet uit ‘n kalmer en koeler Kobe …
Dodelike somer agter die rug
Met hittegolwe, vloede, tifone en aardbewings wat sedert middel Junie hul tol ge-eis het, hang die nadraai van alles nog soos ‘n donker wolk oor Japan. Op klein, maar betekenisvolle maniere het plaaslike kerke uitgereik en ingespring met ondersteunings-aksies. Natuur-rampe is nou amper nie meer die uitsondering nie, maar eerder die reël hier!
‘n Nuwe seisoen en ‘n vol huis
Intussen het ‘n nuwe seisoen en kwartaal aangebreek, en is ons lankal weer op volspoed wat werk aanbetref. Ons jaarlikse verlof was regtig geseënd, al sou ons graag meer fisies wou rus as wat moontlik was. Die verswelgende Japannese somers laat jou maar soos ‘n uitgewringde waslap voel, maak nie saak waar jy jou bevind in dié land nie.
Genadiglik het ons kort na ons terugkeer na Kobe, die groot voorreg beleef om Carina se ouers by ons aan huis te ontvang. Hulle teenwoordigheid, omgee, gebede, praktiese hulp in die huis en met ons kinders ens. bemoedig en troos ons diep. Hulle is hier vir 3 maande, basies t.w.v. ons ondersteuning, al was die aanvanklike plan ook dat langer sou kom en baie gemeentes sou besoek en bedien. Visum probleme het die planne gestuit, maar dis nie die einde van die storie nie! (Pa) Tobie vertel self meer, lees gerus hier.
Kerklike bediening en geleenthede (fokus: diakonia)
Einde Augustus het ek (Stéphan) die voorreg gehad om Kampen (Holland) te besoek om ‘n kort aanbieding te doen oor diakonale werk in Japan en SA n.a.v. onlangse natuurrampe. Die konferensie wat ek bygewoon het (met eie navorsingsfondse) was getiteld “Education, Formation and the Church”. Dit was ‘n goeie kans om kerklik-akademiese netwerke te verdiep, en heelwat te leer by nuwe gespreksgenote.
Verder het ek ook vroeg in September by RCJ Sonoda gemeente (naby Osaka) ‘n spesiale evangelisasie-diens gelei, en daarna ook kans gekry om meer te deel oor die NG Kerk se huidige rol in die uitdagings van die Suid-Afrikaanse samelewing. Dit was ook baie lekker en spesiaal dat (pa) Tobie kon bywees en iets van sy eie ervaringe kon deel in die verband.
Die volgende twee Saterdae (22 en 29 Sept) is ek genooi om vier lesings aan te bied oor die geskiedenis, asook die relevansie van diakonale werk in Japan en wyer. Ek leer baie in die proses, en is opgewonde oor wat die Here aan die doen is deur Sy kerk op dié terrein. Die volgende storie getuig ook hiervan …
Omgee-harte bring breë glimlagte
Nioma Venter van Diaconia Wes-Kaap is aan die woord:
Ek moet eenvoudig hierdie deel. In 2011 na die tsunami in Japan, bied ‘n klein gemeentetjie in Kumamoto ‘n veilige plek vir kinders wat getraumatiseer is deur die ramp. Sedertdien het hulle Saterdae ‘n uitreik na kinders. Met die droogte in die Wes Kaap, reik hierdie gemeentetjie met sy skrale 20 lidmate na ons uit. Ons konnekteer hulle met die gemeente in Frazerburg toe hulle ‘n dankoffer wil stuur om droogte te verlig. In die proses voel ons in ons kantoor by Diaconia, dat ons ietsie wil stuur vir die kinders van Kumamoto. Ons hekel toe beertjies. Elkeen het op sy ruggie ‘n rugsakkie met ‘n woordlose boekie wat die Evangelie in kleur oordra. Die beertjies is in Augustus op die vliegtuig gesit en vandag het ons hierdie fotos gekry! Dit is só kosbaar! (sien foto hierbo)
Ons bly afhanklik van jou gebede en ondersteuning (emosioneel en finansieël ook).
Baie dankie dat ons daarop kan staatmaak!
Stéphan, Carina en die span in Kobe.
Asb. vir die Here se sorg en leiding m.b.t. die volgende sake:
Gemeentes wat steeds uitreik in gebiede wat deur natuur-rampe getref is in die somer.
Elmar en Nadine Du Rand wat ondersteuning werf in SA om as kandidaat-sendelinge te kom na Japan (vroeg in 2019).
Ons kinders – Annlie (11), Cornelius (9), Lodewyk (6) en Stephan (4) – se geestelike en emosionele ontwikkeling.
Carina se daaglikse voorbereiding en aanbied van tuisonderrig van ons kinders: dit bly baie veeleisend en uitdagend.
Die De Wets se tyd in Japan – dat dit vir ons maar ook vir baie ander mense tot seën sal wees.
Stéphan se klasgee, bediening in gemeentes, aanbieding van seminare (soos hierbo genoem), die voorbereiding en lewering daarvan.
Ons betrokkenheid en rol by RCJ Kita Kobe gemeente waar ons eredienste bywoon, en bid oor hoe ons dieper in ons buurt kan dien en uitreik.
Vir meer gebedsversoeke, lees ook hier.
September 1st,2018	Algemeen, Bedieningsfokus, Nuusflitse	| No Comments
Ons leef in ‘n tyd van buitengewone uiterstes. In Suid-Afrika is daar plekke (soos Fraserburg) wat onlangs binne een hele jaar minder as 100mm reën gekry het. In die afgelope 11 dae het 1687mm neergestort in ‘n dorp (Motoyama) in Japan! Dié stortvloed het sedert Vrydag op baie plekke riviere laat oorstroom. Die skade en verlies is oorweldigend!
In die kort nuusflits gee ek die nuutste kernfeite deur, en vra elkeen wat dit lees om asseblief in hierdie tyd te bid vir Japan.
Kliek ook hier (of hier onder) om ‘n kort video te sien, wat gisteraand (8 Julie) se TV nuus opsom.
73 mense is dood, 63 vermis, honderde wag nog om gered te word
2310 mense is tot dusver gered deur reddingspanne (met helikopters, bote ens.)
Reuse skade aan huise, paaie, brûe en infrastruktuur a.g.v. vloede, modderstortings
1.2 miljoen mense het hulle huise ontruim in die proses
Een plek (in Gifu provinsie) het 987mm reën gekry binne 5 dae
Die grootste verliese is gely in 3 provinsies, nl. Okayama, Hiroshima en Ehime
Gister het ek gepreek by RCJ Okayama-Wes gemeente. Een lidmaat, mnr. O se huis is net-net nie oorstroom nie, maar die buurt waarin hy woon is heeltemal onder water. Hy het ‘n boodskap vir ons gestuur, terwyl ons in die kerk was en vir hom/hulle gebid het:
“Baie dankie vir julle omgee. Ek is veilig. Die noodreddingspan het ons (huis) ook uiteindelik bereik. Een persoon is sopas deur die helikopter gered. Baie mense uit die omgewing is vasgevang in noodskuiling sentrums. Dié wat wel by hulle huise kan uitkom, is heeltemal verdwaas deur die oorweldigende modder wat hulle huise deurspoel het. Ander kon wel by naburige dorpe uitkom vir hulp en lewensmiddele – soos minstens water. Baie bejaardes woon hier. As die watervlak nie sak nie, kan ons niks doen nie. Bid asb. vir die bewaring van mense hier se lewens en gesondheid.”
Baie dankie vir jou meelewing en gebede hierin.
NS: ons is geleë op ‘n hoër gebied buite Kobe, en het geen skade gely nie. Ons kantore by die kweekskool het baie amper oorstroom, maar ons kon gelukkig voorsorg tref.
2) Bid vir ons broers en susters in die geaffekteerde gebiede.
3) Bid vir die duisende mense wat diep geraak is deur verwoesting en verlies.
4) Bid vir soveel wat geliefdes verloor het en getraumatiseer is.
5) Bid vir fisiese hulp vir mense wat beseer is en baie verloor het.
6) Bid vir die heropbou-proses wat baie jare gaan neem.
7) Bid vir die rol en getuienis van die kerk in hierdie tyd.
July 9th,2018	Bedieningsfokus, Foto's en Video's, Nuusflitse	| tags: lyding;rampe, rampe | No Comments
June 30th,2018	Bedieningsfokus, Foto's en Video's	| tags: bekering, getuig | No Comments
Click here for an English version of this newsletter
Groete uit Kobe, wat dag-vir-dag ontvou in ‘n lemmetjiegroen lente lushof.
Dit gaan goed met ons almal, opnuut bewus van die Here se sorg en ons totale afhanklikheid van Hom. Ons gebed is, “Leer ons ons dae so gebruik dat ons wysheid bekom.” (Psalm 90:12)
Die doel van die nuusflits is die deel van ‘n video (korter as 4 min)
Kliek op die rooi “play” knoppie hieronder.
Dis ‘n getuienis met die oog op Pinkster – ideaal vir gebruik in eredienste.
Baie dankie vir elkeen wat dit kan deel. Ons gebedsversoeke volg hieronder. Onthou ons asseblief in jou gebede.
‘n Geseënde Aprilmaand – die begin van ons akademiese jaar.
Baie sinvolle ontmoetings met allerlei gaste wat ons besoek het, o.a. uit SA en Rusland.
Agt nuwe studente wat goed aanpas en vorder by KRTS.
Sy leiding met die bekering van Hiromi (skuilnaam) vir wie ons lank gebid het.
Hiromi se nuwe lewe as Christen, haar getuienis teenoor haar gesin.
Carina se gesondheid, tuisonderrig dagtake, gasvryheids-bediening ens.
Stéphan se klasgee, navorsing vir nuwe kurrikulum se opbou.
Sy besoeke aan Fukuoka en Osaka vir preekbeurte (13 en 27 Mei) .
Sy bywoning ‘n landswye byeenkoms van teologiese dosente (25-26 Mei).
Nuwe sendeling-kandidate, Elmar en Nadine Du Rand se werk om ondersteuning te werf vir hulle koms na Japan (DV Maart 2019).
Gys en Linda Olivier se lewe en werk by SEIWA Christenskool in Kochi.
May 7th,2018	Bedieningsfokus, Foto's en Video's, Nuusflitse	| tags: bekering, opwindend, rampe | No Comments