September | 2014 | Lewies Mymer
Die ou man en die duif
September 28, 2014 Lewies Mymer	17 Comments
Gistermiddag, so skuins voor afskoptyd, balf die honde agter in die erf, 'n opgewonde blaf, een wat roep vir ondersoek. Toe ek buite op die stoep staan, sit die telefoondraad vol duiwe, wagtend vir die kos wat ek elke middag strooi. Die volgende oomblik is daar 'n klapgeluid en die duiwe vlieg verskrik weg, behalwe een wat tuimelend neerfladder. Ek moet spring om hom te red voor die honde toeslaan. My hande is vol rooi klewerige bloed, los vere, die duif wanhopig om weg te kom. Dan besef ek , een of ander doos het die duif met 'n windbuks geskiet. Ek is seker die skoot het van die erf skuins agter gekom, maar toe ek oor die muur loer sien ek niks. Die duif se vlerk is af, die koeëltjie in sy lyf in. Ek het nie kon dink dat 'n duif so baie kan bloei nie. Ek sit die duif in een van Vroukie se vele ornamentele voëlkoutjies, sit hom in die garage met kos en water. As hy wil dood sal dit ten minste op sy eie wees, sonder dat hy katkos word . Vanoggend leef hy nog, sit in die koutjie en kyk my verwytend en bang aan. Jy wil my lewe steel, sê sy oë. Sal sy vlerk aangroei? Sal die koeëlwond toegroei? Sal die wond ontsteek en die weefsel verrot?
Draai sy nek om, sê my buurman, sy vlerkbeentjies is versplinter, dit sal nie aangroei nie, hy het pyn, hy ly.
Fok Buurman, dis my duif,een van die wat my smiddae kom roep vir kos, een van die wat mak hier voor my voete wei.
Ek sal dit vir jou doen, Lewies. Die duif sal nie regkom nie.
Ek moet in elk geval more 'n draai by die veearts maak, sal hoor wat hy sê.
Ironies, ek bly in Birdlaan, die skoot het uit Mossielaan gekom. Bird, Mossie, bosduif.
Die invloedryke Lewies
September 19, 2014 Lewies Mymer	19 Comments
Hoor ek nou die dag oor die nuus ek is skaars weg uit Noord-Wes of 'n ondersoek na die administrasie van plaaslike regering bring aan die lig dat Noord – Wes die swakste vaar van alle munisipaliteite in SA, en ek het skaars hier in Hermanus te lande gekom of die Wes-Kaap word aangewys as die provinsie waar die munisipaliteite die beste presteer. Wys jou nou net!
Iets om oor huis toe te skryf.
September 6, 2014 Lewies Mymer	20 Comments
Gedorie! Daar doen Danie dit! Terwyl ek in Hartenbos luilekker luier op 'n welverdiende wegbreek uit my uitmergelende emeritaat bestaan, boekstaaf hy ons ontmoeting en die lekker kuier. Amper het dit nie gebeur nie, ons sou reeds met die dag van die ontmoeting weg gewees het, maar die gure koue front wat ewe skielik hier in die Kaap aangekom het, het ons genoop om die vakansie met 'n paar dae uit te stel.
Dit was my eerste ontmoeting met 'n Paraguyaan , mens sou dit nie sê nie want ou Danie lyk nes 'n Vrystaatse Boerklong daar uit Smithfield se wêreld. En met daardie einste eienskappe wat van 'n boer 'n Boer maak. Kyk, om jou goedjies hier in Suid-Afrika op te pak en jou hartsgrond vaarwel toe te roep op soek na 'n beter, veiliger bestaan vir jou en jou geliefdes in 'n vreemde land met 'n vreemde taal en vreemde kultuur waar alles vir jou onbekend is en om dan met geloof, vertroue in jouself en harde werk jou visie waar te maak sit nie in elke ou se broek nie. Vir seker nie in myne nie. Ek kan onthou hoe ek daar in die begin toe ek Danie, doerie tyd Latino, se blog begin lees het altyd verwonderd was dat 'n mens so ver in die vreemde kan gaan en gelukkig en suksesvol kan wees.
Die vrou des huises waar ons gekuier het, Danie se suster, het ons getrakteer met 'n beesstert, so uit die Boerekombuis, terwyl die man des huises 'n parmantige rooietjie geskink het, een wat kan saampraat in hoë gestoeltes. Ons spys en samesyn was geseënd en ons kon lekker gesels en luister na Danie se vertellinge oor sy lewe daar doer.
In sy blog-inskrywing oor die ontmoeting sê Danie terloops dat hoe ons bymekaar uitgekom het weer stof vir 'n ander storie is. Dit het kortliks so gebeur: Toe ek nou destyds op my blog vertel van ons verhuising Hermanus toe, het Danie laat weet dat sy suster en swaer in Vermont bly, hier om die draai van Hermanus af, en ons aangemoedig om met hulle kontak te maak, en so het hy hulle ook van ons vertel. In daardie dae toe ek nog taamlik ontredderd was na die trekkery en ietwat ontgogel oor die omvang van die selfopgelegde taak om 'n haard van hierdie verwaarloosde huis en tuin te maak, het hulle ons kom besoek en so het 'n vriendskap ontkiem.
Dit was inderdaad 'n voorreg om Danie in lewende lywe te ontmoet en saam te kuier.
Hasta la proxima Danie!
Hier is die twee bloggers. Kyk maar of julle kan uitfgure wie is wie. Daar is geen pryse op die spel nie!