Het die VSA 'n invloed op die Taliban 2.0? - EU -verslaggewer
Het die VSA 'n invloed op die Taliban 2.0?
In 'n onderhoud met George se Stephanopoulos van ABC (uitgesaai 19 Augustus 2021), het president Biden gesê dat hy nie glo dat die Taliban verander het nie, maar 'n 'eksistensiële krisis' ondergaan het in hul begeerte om legitimiteit op die wêreldverhoog te soek, skryf Vidya S Sharma Ph.D.
Toe Antony Blinken, minister van buitelandse sake, ook op ABC se "This Week" (29 Augustus 2021) verskyn, is hy gevra hoe die VSA sal verseker dat die Taliban hul kant van die winskopie sal behou en buitelanders en Afghanen met geldige dokumente sal toelaat om te vertrek die land na 31 Augustus 2021 die menseregte respekteer en veral toelaat dat vroue opgevoed word en werk soek? Blinken het geantwoord: 'Ons het 'n baie groot hefboom om mee te werk gedurende die weke en maande wat voorlê om die Taliban aan te spoor om dit goed te maak verpligtinge."
Waarna beide Biden en Blinken verwys het, is dat die ineenstorting van die ekonomie van Afghanistan (dws die gebrek aan fondse om basiese dienste te lewer, toenemende werkloosheid, stygende voedselpryse, ens.) Hulle tot gematigde gedrag sou dwing.
Die rede hiervoor is dat 75% van die begroting van die regering van Afghanistan afhanklik is van buitelandse hulp. Hierdie geld kom baie grootliks uit Westerse regerings (die VSA en sy Europese bondgenote en Indië) en instellings soos IMF, Wêreldbank, ens.
Die Taliban kon hul opstand bekostig deur die oes van opium, dwelmsmokkelary en wapenhandel te bekom. Volgens die voormalige hoof van Afganistan, Ajmal Ahmady, is dit geld sou nie voldoende wees nie basiese dienste te lewer. Daarom sou die Taliban internasionale erkenning nodig hê om die nodige fondse te bekom. Laasgenoemde sal nie kom nie, tensy die Taliban hul gedrag matig maak.
Onder leiding van die bogenoemde rede, het die Biden -administrasie vinnig gevries van die bates van Da Afghanistan Bank (of DAB, die sentrale of reserwebank van Afghanistan). Hierdie bates bestaan ​​hoofsaaklik uit goud en buitelandse valuta van $ 9.1 miljard. 'N Baie groot persentasie daarvan word by die Federal Reserve (New York) gedeponeer. Die res word in ander internasionale rekeninge gehou, waaronder die Bank for International Settlements in Switserland.
Op 18 Augustus het die IMF (Internasionale Monetêre Fonds) die toegang van Afghanistan tot IMF -hulpbronne opgeskort, insluitend $ 440 miljoen aan nuwe noodlenings op grond van die feit dat die Taliban -regering geen internasionale erkenning het nie.
Vanaf die toespraak van president Biden tot die nasie 31 Augustus, was dit ook duidelik dat sy administrasie, tesame met intense diplomasie, finansiële sanksies sal gebruik as 'n sentrale instrument om Amerikaanse buitelandse beleidsdoelwitte te bereik.
Net soos die kansellasie/bevriesing van buitelandse hulp (lees die salarisse van werknemers in die regering van die regering en uitgawes in die openbare sektor), is ander hefboominstrumente wat die Westerse regerings genoem het, op een of ander manier finansiële sanksies, dit wil sê wat Afghanen kan invoer en uitvoer , verhoed dat uitgeweke Afghanen formele bankinstrumente gebruik om geld tuis oor te betaal, ens.
In hierdie artikel wil ek ondersoek in watter mate enige sanksie -regime onder leiding van die VSA die beleid van die Taliban kan beïnvloed. Belangriker nog, benewens dat Afghanistan nie weer toegelaat word om die episentrum van terrorisme te word nie, watter beleidsveranderinge West moet eis in ruil vir die opheffing van sanksies of die vrystelling van bevrore fondse.
Voordat ek hierdie kwessie verder ondersoek, wil ek u 'n blik gee op die ekonomie van Afghanistan en die diepte van die humanitêre probleme daarvan.
Die ekonomie van Afghanistan in 'n oogopslag
Volgens Die Wêreldfeiteboek (uitgegee deur die Central Intelligence Agency), Afghanistan, 'n land sonder grense, het 'n bevolking van 37.5 miljoen. In 2019 word die werklike BBP (op grond van koopkragpariteit) na raming $ 79 miljard beloop. In 2019-20 het dit na raming na raming uitgevoer US $ 1.24 miljard (est.) waarde van goedere. Vrugte, neute, groente en katoen (vloermatte) beslaan ongeveer 70% van alle uitvoere.
Afghanistan word geskat ingevoerde goedere ter waarde van $ 11.36 miljard in 2018-19.
Ongeveer twee derdes (68%) van sy invoer kom uit die volgende vier buurlande: Oesbekistan (38%), Iran (10%), China (9%) en Pakistan (8.5%).
Afghanistan verdien dus slegs 10% van die buitelandse valuta wat nodig is om vir sy invoervereistes te betaal. Die res (= tekort) word deur buitelandse hulp voorsien.
Afghanistan voer ongeveer in 70% van die elektriese krag teen 'n jaarlikse koste van $ 270 miljoen uit Iran, Oesbekistan, Tadzjikistan en Turkmenistan, volgens sy enigste kragvoorsiener, Da Afghanistan Breshna Sherkat (DABS). Slegs 35% van die Afghanen het toegang tot elektrisiteit.
In die jaar 2020-21 (dit wil sê, net voor die onttrekking van die Amerikaanse troepe), ontvang Afghanistan ongeveer $ 8.5 miljard hulp of ongeveer 43% van sy BBP (in VS $). Volgens 'n verslag wat in Al Jazeera, het hierdie bedrag "75% van die openbare uitgawes, 50% van die begroting en ongeveer 90% van die staatsveiligheidsbesteding befonds."
Natuurlike en mensgemaakte tragedies
Weens die voortdurende opstand het Afghanistan dit al gehad 3.5 miljoen ontheemde persone (GOP's) voordat die Taliban in Mei-Junie vanjaar hul groot offensief begin het om hul heerskappy na die hele land uit te brei. Volgens die UNHCR, die onlangse Taliban blitzkrieg het nog 300,000 XNUMX GOPe geskep.
Verder het die Covid 19 -pandemie Afghanistan baie getref. Byna 30% van sy bevolking (ongeveer 10 miljoen) is besmet met die COVID-19-virus en selfs die mediese personeel en gesondheidsorgpersoneel is nog nie ingeënt nie. En die land gaan gebuk onder die tweede droogte in vier jaar.
Die Taliban heers dus oor 'n kontantstrook, droogtegeteisterde land wat erg onder die Covid-9-pandemie ly.
Humanitêre hulp: Amerikaanse morele verantwoordelikheid
Sommige liefdadigheidsorganisasies in en buite die VSA en sommige buitelandse regerings het 'n indruk op die VSA gelewer om humanitêre hulp aan Afghanistan te verleen. Die UNHCR het ook gepraat oor die haglike situasie in Afghanistan.
Die oorname van die land deur die Taliban het die humanitêre situasie verder vererger. Hulle het tienduisende werknemers ontslaan en duisende het weggekruip uit vrees vir hul lewens in wraakaanvalle van die Taliban omdat hulle met laasgenoemde se teenstanders gewerk het. En hulle vrese is geregverdig soos ek hieronder bespreek.
In my eerste artikel in hierdie reeks het ek aangevoer dat Biden die regte oproep gemaak het toe hy besluit het om die Amerikaanse troepe uit Afghanistan te onttrek. Hierdie besluit het ook beteken dat die Taliban die mag kon herwin na 20 jaar van opstand.
Daarom kan 'n sterk argument aangevoer word dat dit moreel op die VSA en sy bondgenote rus om 'n humanitêre hulpprogram in Afghanistan te lei.
In hierdie verband berig Al Jazeera, "teen Augustus het die Amerikaanse tesourie 'n beperkte nuwe lisensie uitgereik vir die regering en vennote om humanitêre hulp in Afghanistan te verleen." Dit is 'n stukkie goeie nuus.
Die VSA en sy bondgenote kan die nodige humanitêre hulp verleen deur multilaterale organisasies, bv. Die VN, Rooi Kruis en Rooi Halfmaan, Wêreldvoedselprogram (WFP), Oxfam International, CARE, ens. Hierdie benadering behels nie erkenning van die Taliban -administrasie en sal verseker dat die hulp sy teiken bereik. Dit sal verseker dat die fondse nie deur die Taliban wanbesteding of onteiening gemaak word nie.
Aangesien Westerse lande nie die gewone Afghanen sal toelaat om honger te sterf nie, wat sekerlik sou verseker dat die Taliban uit Kaboel verdryf word, laat ons dan evalueer hoe 'n formidabele hulpmiddel die finansiële sanksies gesamentlik teen die Taliban kan bewys?
Hoe kan ons die aanspraak van Biden op hefboomfinansiering beoordeel, en belangriker nog: as 'n ooreenkoms met Taliban 2.0 aangegaan word, sal dit afgelewer word? Kan die Taliban 2.0 vertrou word? Een manier om dit te bepaal, is om te ondersoek hoe hulle hulle tot dusver gedra het? 'N Ander ding wat lig kan werp, is om te kyk of daar 'n gaping is tussen wat die Taliban 2.0 in hul perskonferensies vir internasionale verbruik sê en hoe hulle tuis optree? Is dit anders as die Taliban 1.0 wat Afghanistan van 1996 tot 2001 regeer het? Of is hulle net meer vaardig in hul openbare betrekkinge?
Daar kan redelik geargumenteer word dat Taliban 2.0 baie ooreenstem met die Taliban 1.0. Die tussentydse kabinet wat die Taliban verlede maand aangekondig het, is vol lede wat in die Taliban 1.0-kabinet gedien het.
Net soos die Taliban 1.0-kabinet van 1996, het die huidige kabinet ook die stempel van die Pakistanse eksterne intelligensie-agentskap, Inter-Services Intelligence (ISI). Laasgenoemde het die afgelope drie en 'n half dekades vir hulle in Pakistan finansieel ondersteun, opgelei, gewapen en georganiseer.
Om te verseker dat die Taliban 2.0 oor die hele land sal heers, is wyd berig dat in die Slag van Panjshir, die laaste provinsie wat die Taliban -bewind weerstaan ​​het, het Pakistan die Taliban gehelp met wapens, ammunisie en selfs vegvliegtuie sodat die Taliban vinnig die Noordelike Alliansie -vegters kon verslaan.
Die leser onthou miskien dat die Taliban op 15 Augustus Kabul binnegekom het en dit byna 'n maand geneem het voordat die tussentydse kabinet aangekondig is.
Dit was wyd berig dat daar vroeg in September 'n skietgeveg in die presidensiële paleis in Kaboel was waarin Mullah Abdul Ghani Baradar, wat vredesgesprekke met die VSA in Doha gelei het, fisies aangeval is deur Khalil ul Rahman Haqqani, 'n lid van die Haqqani -stam, omdat Baradar pleit vir 'n inklusiewe regering.
Kort na hierdie voorval het luitenant -generaal Faiz Hameed, hoof van ISI, na Kabul gevlieg om te verseker dat die Baradar -faksie van kant gemaak word en dat die Haqqani -faksie sterk in die kabinet verteenwoordig word.
Die huidige Taliban -kabinet het vier lede van die Haqqani -stam. Sirajuddin Haqqani, die leier van die stam en die deur die Amerikaanse aangewese terroris, dien nou as minister van binnelandse sake, die magtigste binnelandse portefeulje.
Die Haqqani-netwerk, die wreedste en hardste van alle faksies wat die Taliban uitmaak, het die sterkste bande met ISI en het nog nooit sy bande met Al Qaeda verbreek nie. Dit is so onlangs as in Mei vanjaar versterk in 'n verslag wat deur die VN se moniteringskomitee vir sanksies deur die VN opgestel is. Dit sê, "die Haqqani-netwerk bly 'n spilpunt vir uitreik en samewerking met plaaslike buitelandse terreurgroepe en is die primêre skakel tussen die Taliban en Al-Qaeda".
Dit is die moeite werd om hier te noem dat duisende buitelandse stryders, waaronder Chinees, Tsjetsjenen, Oesbeke en ander, steeds uit die Taliban -burgermag bestaan. Al hierdie vegters het verbindings met terreurgroepe/slaapselle in hul onderskeie tuislande.
Die huidige kabinet het 4 terroriste wat deel uitmaak van die Haqqani -stam, en het meer as 'n dosyn persone wat op die VN-, die VSA- en die EU -lys van terroriste is.
Meester in spin -doktoring
Volledige amnestie: Hoe is die prestasie van die Taliban teen hul openbare verklarings? Alhoewel hulle herhaaldelik beloof het om 'n volledige amnestie vir diegene wat gewerk het vir die vorige administrasie of die Amerikaanse magte wat onlangs deur die VSA gelei is VN -dreigingsbeoordelingsverslag toon aan dat die Taliban huis-tot-huis soektogte gedoen het om hul teenstanders en hul gesinne op te spoor. Dit het beteken dat duisende werknemers uit vrees vir vergelding weggekruip het en dus sonder inkomste is. Na berig word, het die Biden -administrasie die Taliban 'n lys gegee met Afghanen wat saam met buitelandse troepe gewerk het.
Vergelyk nou hul optrede met hul stelling. Zabihullah Mujahid, 'n Taliban -woordvoerder, volgens die BBC op 'n perskonferensie op 21 Augustus, het gesê dat diegene wat saam met buitelandse troepe gewerk het veilig in Afghanistan sal wees. Hy het gesê: 'Ons het alles in die verlede vergeet ... Daar is geen lys [van Afghanen] wat saam met Westerse troepe gewerk het nie. Ons volg niemand nie.'
Vroueregte: Verder het die Taliban duisende mense beveel om nie vir werk op te daag nie. Dit geld veral vir vroue -werknemers. Dit is alhoewel hul woordvoerder, Zabihullah Mujahid, op 'n perskonferensie op 17 Augustus gesê: 'Ons gaan vroue toelaat om te werk en te studeer. Ons het natuurlik raamwerke. Vroue gaan baie aktief in die samelewing wees. "
Oor vroue, laat ek u vertel wat op die grond gebeur.
Op 6 September, toe sommige meisies en vroue protesteer omdat hulle nie na skole/universiteite of werk mag gaan nie, het die Taliban het die betogers geslaan en met stokke geslaan en skiet ronde koeëls af om die betogers uiteen te jaag (sien figuur 1).
Die BBC berig dat een betoger gesê het: 'Ons is almal geslaan. Ek is ook getref. Hulle het vir ons gesê ons moet huis toe gaan en sê dis waar 'n vrou se plek is. "
Op 30 September het 'n Agence France-Presse verslaggewer was getuie van die Taliban -soldate wat gewelddadig teen 'n groep van ses vrouestudente opdaag wat buite hul hoërskool bymekaargekom het en hul reg geëis het om skool toe te gaan. Die Taliban het skote in die lug geskiet om hierdie kinders bang te maak en hulle fisies teruggedruk.
Figuur 1: Foto van vreedsaam protesterende vroue wat bedreig word deur die Taliban.
Let op 'n Taliban -vegter wat sy Kalashnikov na 'n ongewapende vrou wys. (6 September 2021).
Bron: India Today: Taliban 2.0 is presies soos Taliban 1.0: In ses beelde gesien
Persvryheid: Wat van hul verbintenis tot persvryheid. Taliban woordvoerder Zabihullah Mujahid gesê (via Al Jazeera-vertaling), "Joernaliste wat vir staats- of privaatmedia werk, is nie misdadigers nie en nie een van hulle sal vervolg word nie.
'Daar sal geen bedreiging teen hulle wees nie.'
Etilaatroz, 'n Afgaanse nuusorganisasie en uitgewer van 'n daaglikse koerant, het op 6 September 'n aantal verslaggewers gestuur om vroue se protesoptredes te dek. Vyf van hierdie verslaggewers is in hegtenis geneem. Twee van hulle is gemartel, wreedaardig en ernstig met kabels geslaan.
Figuur 2: Etilaatroz -verslaggewers wat deur die Taliban geslaan is omdat hulle vroue se protesoptredes op 6 September 2021 gedek het
Bron: Twitter/Marcus Yam
Gratis reis: As deel van die onttrekking van die Amerikaanse troepe het die Biden -administrasie met die Taliban onderhandel dat Afgane met geldige reisdokumente ook saam met buitelanders toegelaat sal word om Afghanistan te verlaat.
Dit is deur die Taliban bevestig. Met verwysing na Afghane met geldige dokumente, sê Sher Mohammad Abbas Stanikzai, het adjunkhoof van die politieke kommissie van die beweging tydens sy perskonferensie van 27 Augustus gesê: "Die Afghaanse grense sal oop wees en mense sal te eniger tyd na en uit Afghanistan kan reis." Na bewering het die Biden -administrasie hulle 'n lys gegee met die Afghanen wat hulle die land wou verlaat.
Geskiedenis van onderhandeling in kwade trou
Toe die onttrekking van die Amerikaanse troepe aan die einde was, het die Taliban hul stem verander en gesê dat hulle nie toelaat dat Afgaanse burgers die land verlaat nie. Zabihullah Mujahid het tydens sy perskonferensie van 21 Augustus gesê:Ons is nie ten gunste daarvan dat Afghanen kan vertrek nie [land]. "
Die leser kan onthou in my eerste artikel in hierdie reeks waar ek die meriete van die onttrekking van Amerikaanse troepe uit Afghanistan bespreek het, het ek genoem dat president Trump 'n vredesooreenkoms met die Taliban gesluit het. Ek het ook genoem dat hoewel die VSA by die spesifieke voorwaardes en rooster gehou het soos uiteengesit in die ooreenkoms, die Taliban nooit aan hul kant van die winskopie gelewer het nie.
Uit die bespreking hierbo, moet dit vir die leser duidelik wees dat die Taliban 'n geskiedenis van onderhandeling in kwade trou het en nie vertrou kan word om te lewer wat hulle moontlik tydens die onderhandelinge ingestem het of selfs in die openbaar beloof het nie.
Biden -administrasie weet dat die Taliban gewone leuenaars is
Gelukkig lyk dit of die Biden -administrasie en Amerikaanse bondgenote ten volle bewus is van hierdie moeilikheid in die hantering van die Taliban.
Peter Stano, het 'n woordvoerder van die EU vroeg verlede maand gesê: 'Die Taliban sal beoordeel word op grond van hul optrede - hoe hulle die internasionale verbintenisse van die land respekteer, hoe hulle die basiese reëls van demokrasie en regstaat respekteer ... die grootste rooi lyn is respek vir menseregte en veral die regte van vroue. "
Op 4 September het die minister van buitelandse sake, Antony Blinken het gesê: "Die Taliban soek internasionale legitimiteit en ondersteuning ... ons boodskap is dat enige legitimiteit en enige steun verdien moet word."
Taliban 2.0 kan hierdie keer nog 'n paar vriende verwag
Die Taliban 1.0 regeer vir 4 jaar. Dit was 'n paria -regime, slegs erken deur drie lande: Pakistan, Saoedi -Arabië en Katar. Die Taliban 2.0 kan verwag dat nog 'n paar lande hulle sal erken, veral China, Rusland en Turkye.
Solank die Westerse lande steeds humanitêre hulp verleen, sal die Taliban 2.0 weinig internasionale erkenning nodig hê. 70% van sy uitvoer gaan na vier buurlande. Gebrek aan internasionale erkenning sal hierdie handel nie stop nie. Die Taliban het 'n goed ontwikkelde netwerk om opium na ander lande te smokkel. Dieselfde netwerk kan gebruik word om neute, matte, ens.
Die Taliban beheer die hele land, sodat hulle meer belastinginkomste kan inwin.
China het $ 31 miljoen se hulp aan Afghanistan beloof. Dit het ook belowe om entstowwe teen koronavirus te verskaf. Op 28 Julie was die Chinese minister van buitelandse sake, Wang Yi, gasheer vir 'n 9 -lid Afvaardiging van die Taliban. Wang het gesê China verwag dat die Taliban ''n belangrike rol sal speel in die proses van vreedsame versoening en heropbou in Afghanistan'.
China wil ten minste om vier redes diplomatieke bande met Afghanistan aangaan:
China is geïnteresseerd in die uitbuiting Afghanistan se groot minerale rykdom, na raming meer as een biljoen dollar beloop. Sulke ondernemings sal egter nie op kort termyn baie inkomste aan die tesourie van Afghanistan oplewer nie.
China sou nie wou hê dat die Taliban enige hulp verleen aan Uyghurs, 'n Turkse etniese groep, afkomstig uit die Xinjiang -provinsie. In ruil vir hul belofte, sal die Taliban waarskynlik herhaaldelike finansiële hulp/hulp ontvang.
China wil sy China-Pakistan Economic Corridor (CPEC) -projek uitbrei na Afghanistan, aangesien Afghanistan dit weer toegang gee tot die Sentraal-Asiatiese state en verder na Europa.
In ruil vir enige hulp wat China aan Afghanistan kan bied, kan China die gebruik van Bagram -vliegbasis eis.
Net soos China, is Rusland bly dat die VSA in Afghanistan verslaan word. Sowel Rusland as China, sowel as Pakistan, sou bly wees dat die VSA nie meer in hul agterplaas is nie. Beide sal ook graag die politieke leemte wat die vertrek van die VSA gelaat het, invul en sodoende internasionale legitimiteit aan die Taliban verskaf.
Net soos China het Rusland al 'n dekade of wat in die openbaar en klandestien met die Taliban in aanraking gekom. Dit wil ook nie hê dat die Taliban Islamitiese ekstremisme na Rusland of sy veiligheidsvennote in Sentraal -Asië moet uitvoer nie. Dit wil hê dat Islamitiese ekstremisme binne die grense van Afghanistan verseël moet word.
Volgens Russiese veiligheidskenners het Rusland ten minste twee keer wapens aan die Taliban verskaf. Eens was dit wanneer Genl John Nicholson, die hoof van die Amerikaanse magte in Afghanistan, het in Maart 2018 beweer dat Rusland die Taliban bewapen. Volgens Russiese kenners was dit 'n teken wapenoordrag wat bedoel was as 'n gebaar wat vertroue opbou.
Die die tweede keer Rusland het wapens aan die Taliban gegee om wraak te neem op die moord op Russiese huursoldate deur Amerikaanse troepe tydens die Slag van Khasham in Sirië in Februarie 2018.
Volgens Andrei Kortunov, die direkteur-generaal van die Russiese Raad vir Internasionale Aangeleenthede, vrees Rusland dat 'n skerp agteruitgang van die Afghaanse ekonomie die mag van die Taliban onwrikbaar kan maak, aangesien dit die posisies van ISIS (K) en Al-Qaeda en ander ekstremistiese groepe kan versterk.
Maar Rusland sal verskeie delikate verhoudings moet balanseer. Dit wil graag met die Taliban skakel en hulle bystaan ​​sodat Afghanistan nie gefragmenteerd of balkaniseer word nie. Dit wil ook verseker dat dit geen bedreiging vir Sentraal -Asiatiese state inhou nie. En as Afghanistan onstabiel raak, vlug Afghaanse vlugtelinge nie na die naburige Sentraal -Asiatiese state (Tadzjikistan, Oesbekistan en Turkmenistan) nie. Met ander woorde, as die Taliban die magstrokies aanhou, loop Afghanistan se probleme nie na Sentraal -Asiatiese state nie.
Daar kan nie gesien word dat Rusland te naby aan Afghanistan is nie, want dit sou dan kommer veroorsaak in Indië waarmee Rusland die veiligheidsamewerking versterk het. Indië beskou die Taliban as 'n volmag van Pakistan.
Turkye het ook belangstelling getoon om met die Taliban in gesprek te tree. President Recep Erdoğan beoog dat Turkye die middelpunt van die Islamitiese wêreld sou wees soos tydens die hoogtepunt van die Ottomaanse Ryk. Dit was die setel van die Kalifaat. In hierdie visie van Turkye het president Erdoğan militêr ingegryp in Sirië, Libië en Azerbeidjan. Turkye, as 'n lid van die NAVO, het die afgelope twintig jaar 'n klein groepie troepe in Afghanistan gehandhaaf in nie-gevegte.
Turkye is geïnteresseerd in die beheer van die veiligheid van die Hamid Karzai Internasionale Lughawe in Kaboel. Die Taliban wil dit self doen. Hulle het Turkye egter die geleentheid gebied om verantwoordelikheid vir logistieke ondersteuning na die lughawe in Kaboel te neem. Teen die tyd dat hierdie artikel geskryf is, was die onderhandelinge vasgeloop. Turkye het 'n indruk op die Taliban gemaak wat die internasionale gemeenskap sou verkies as die lughawensekuriteit beheer word deur 'n land waarin hulle vertroue het.
Erdoğan wil ook nie sien dat Afgaanse vlugtelinge na Turkye kom nie. Om te verhoed dat hulle skuiling in Turkye soek, bou Erdoğan 'n muur langs die grens tussen Turkye en Iran.
Turkye is ook geïnteresseerd in gesprekke met die Taliban omdat Erdoğan hoop dat dit die Turkse konstruksiebedryf sal help om 'n paar bouprojekte te wen. Erdoğan glo Katar, 'n jarelange ondersteuner van die Taliban, kan geld vir sulke projekte voorsien.
Die VSA sal waarskynlik nie omgee dat Turkye met die Taliban in gesprek tree nie. Turkye kan in die toekoms 'n belangrike rol speel in die terugkanaalonderhandelinge tussen die VSA en die Taliban.
Hoe effektief kan sanksies wees?
Hulle werk volgens uitputting. Baie stadig. Net soos die vloeiende water in 'n stroom 'n klip glad maak en poleer. En hulle mag nie 'n tasbare resultaat in die gewenste tydperk lewer nie.
Een van die swakpunte van enige sanksies wat 'n land toegedien word, is dat die sanksies wat partye oplê, aanvaar dat die heersers van die geteikende land omgee vir die welsyn van hul burgers.
Maak nie saak hoe noukeurig geteiken nie, sanksies veroorsaak groot probleme vir gewone burgers van die geteikende land. Ekonomiese stagnasie of 'n ekonomie wat teen 'n baie trae tempo groei, verminder die kans van gewone mense om hul volle loopbaanpotensiaal te verwesenlik. Dit verminder hul toegang tot die beste gesondheidsopsies in terme van die nuutste mediese en chirurgiese deurbrake.
Die outoritêre heersers stel slegs daarin belang om aan die bewind te bly en hulself te verryk. Noord -Korea is byvoorbeeld al dekades lank onder sanksies. Ons hoor gereeld van voedseltekorte en toenemend moeilike lewensomstandighede in Noord -Korea, maar dit het die opeenvolgende voorsitters van Noord -Korea nie gekeer om kernwapens en interkontinentale ballistiese missiele te ontwikkel en te versamel in plaas van geld te bestee aan inisiatiewe wat die lewensomstandighede van die gewone Noord -Noord sal verbeter nie. Koreane. Die sanksies het Noord -Korea ook nie gedwing om met 'n redelike voorstel na die onderhandelingstafel te kom nie. Dit is waarom die sanksies nie resultate gelewer het teen die regime van Saddam Hussein in Irak nie. Dieselfde geld Iran, Rusland, Venezuela, Sirië en ander lande.
Die outoritêre heersers weet dat solank hul onderdrukkende veiligheidsapparaat hulle ondersteun, hulle aan die bewind kan bly. Die Iraanse Ayatollahs weet byvoorbeeld dat hulle aan bewind sal bly solank hulle na die belange van die Islamitiese Revolusionêre Gardekorps (Pasdârân-e Enqâlâb-e Eslâmi) omsien. Die Revolusionêre Wagte het in die verlede alle volksopstande teen die regime wreed vermorsel en verseker dat daar tydens alle presidentsverkiesings wydverspreide optredes was.
Verder is dit makliker om te verseker dat die sanksies in sommige lande toegepas word as in ander lande. Byvoorbeeld, Iran voer veral olie uit, sodat dit makliker is om sy oliehandel te monitor. Rusland kon die gevolge van sanksies grootliks neutraliseer.
Die oplegging van sanksies op die Taliban veronderstel ook twee dinge: (a) hulle hunker na internasionale erkenning; en (b) hulle kan nie oorleef sonder Westerse hulp nie.
Die Taliban 1.0 het vier jaar lank sonder internasionale erkenning oorleef. Soos hierbo vermeld, was die totale hulp aan Kaboel vir die jaar 2020-21 ongeveer $ 8.5 miljard.
Miskien word die helfte van die hulp verduister. Maar laat ons meer konserwatief wees en aanvaar dat slegs 25% van die hulpbegroting wanbesteding het. Dan kom ons tot 'n syfer van $ 6.3 miljard. Deur die Weste te blameer vir swaarkry, kan die Taliban geld bespaar deur die salarisse van staatsamptenare te verminder. Hulle hoef nie die lone van spookwerknemers en soldate te betaal nie. 'N Groot deel van die staatsbegroting was vir die versekering van sekuriteit. Dit sal nie meer die geval wees nie, aangesien die opstandelinge nou aan die bewind is. Die Taliban kan ook 'n deel van hierdie tekort uitmaak deur belasting doeltreffender in te vorder. Die oorblywende tekort sal bykans verseker word deur hulp van hul ou en nuwe weldoeners, byvoorbeeld olie-ryk Saoedi-Arabië en Katar, China en Rusland.
Hierbo is genoem dat die Taliban afstand gedoen het van hul ooreenkoms en dat Afgane wat in verskillende hoedanighede vir die Amerikaanse, NAVO en Australiese missies gewerk het, nie die land kon verlaat nie. Daar is ook genoem dat die Taliban huis-tot-huis soektogte gedoen het om hierdie mense te vind. Al hierdie ontwikkelings sal druk op die VSA en sy bondgenote plaas om hul bes te doen om hierdie persone so vinnig as moontlik uit te haal. As die Westerse lande hierdie mense nog steeds wil hê, sal hulle waarskynlik 'n groot losprys moet betaal (dit kan wees in die vorm van die vrystelling van geld wat by die Federale Reserweraad in New York gestort is.).
Dit sou egter verkeerd wees om tot die gevolgtrekking te kom dat die sanksies totaal ondoeltreffend sou wees. Die Taliban kan aanvanklik in China vertroetel omdat China bereid is om hulle te erken en ook geld vir ontwikkelingsdoeleindes aan te bied. Maar hulle is nie dom nie. Hulle sou gou agterkom dat dit in hul belang sou wees om beter betrekkinge met die Weste te soek, sodat hulle hul onderhandelingsposisie teenoor China, Pakistan, ens.
Die VSA kan byvoorbeeld ook aanbied om geld terug te gee in ruil vir die verbod op opiumproduksie. Net soos Rusland en China, is dit ook in die belang van die VSA dat ekstremistiese Islamiste, as hulle hulself in hul huise bevind, beperk bly in Afghanistan en hul bewegings en aktiwiteite (bv. Probeer om die jeug in ander lande te radikaliseer) fyn dopgehou word. Die vrystelling van 'n paar bevrore bates kan vir hierdie doel as 'n bedingingsinstrument gebruik word.
Afghanistan: Kommissie kondig Afghaanse ondersteuningspakket van 1 miljard euro aan
Die internasionale gemeenskap het gewaarsku teen die 'gevaar' van die Taliban vir veiligheid en vrede