Profesieë oor die Antichris, die groot verdrukking en verwante gebeure moet nie histories verklaar word nie, maar futuristies. Ten spyte van die opbouende militêre konflik in die Midde-Ooste, is daar baie mense wat steeds beweer dat die groot verdrukking iewers in historiese tye plaasgevind het. Hulle huldig die onbybelse siening dat ons nou op ‘n utopia afstuur, en dat die wêreld gevolglik nie op die vooraand van die openbaring van die Antichris is nie.
Die meeste kerke en Christelike organisasies het as gevolg van die historiese interpretasie van Bybelse profesieë oor die eindtyd, geen duidelike toekomsverwagting nie. Hulle is van mening dat ons iewers in die vroeëre of latere kerkgeskiedenis na die Antichris en die groot verdrukking moet soek. Sommiges van hulle beweer dat die verdrukking in die eerste eeu tydens die bewind van keiser Nero [as die Antichris] plaasgevind en op die vernietiging van Jerusalem in die jaar 70 n.C. uitgeloop het. Ander beweer dat die donker Middeleeue die groot verdrukking was, en dat die rol van die Antichris deur verskeie van die pouse vervul is. Dan is daar ook diegene wat Wêreldoorlog II as die groot verdrukking sien, en Hitler as die Antichris. Al hierdie sienings is egter hoogs subjektief en situasiegebonde omdat elke groep vir hulleself een of ander antichristelike diktator [bv. Nero, die pous of Hitler] uitsonder en dan al die profesieë oor die Antichris aan hom toeskryf.
Die historiese skool maak ook die wederkoms van Christus van die groot verdrukking los, terwyl dit uit die Bybel duidelik is dat Christus se sigbare verskyning op die Olyfberg reg aan die einde van die groot verdrukking sal plaasvind: “En dadelik ná die verdrukking van daardie dae sal die son verduister word, en die maan sal sy glans nie gee nie, en die sterre sal van die hemel val, en die kragte van die hemele sal geskud word. En dan sal die teken van die Seun van die mens in die hemel verskyn…” (Matt. 24:29-30).
Op daardie dag sal die Antichris en die valse profeet albei lewende persone wees. Die Antichris sal deur die verskyning van Christus se wederkoms verdelg word (2 Thess. 2:8), en hy sal saam met die valse profeet lewendig in die vuurpoel gegooi word (Op. 19:20). Die Antichris is dus nie ‘n historiese persoon nie, maar baie duidelik ‘n eindtydse wêreldleier.
Die historiese siening van Bybelse profesieë sal nou aan ‘n skriftoets onderwerp word. As uitgangspunt sal die teorie beoordeel word dat Wêreldoorlog II die groot verdrukking was. Al die argumente kan egter ook gebruik word om ander historiese sienings te diskrediteer.
Die vraag is: Kan die vervolging van Jode in die Tweede Wêreldoorlog as die finale vervulling van Bybelse profesieë oor die groot verdrukking beskou word? Die antwoord hierop is ‘n uitdruklike nee! Die komende verdrukking van sewe jaar is ‘n goed ontwikkelde tema in Bybelse profesieë, wat nie met Wêreldoorlog II of enige vroeër tydperk in die geskiedenis van die mensdom gelykgestel kan word nie. Die volgende tien Bybelse redes kan ten gunste van ‘n toekomstige verdrukking en regering deur die Antichris aangevoer word:
1. Voorwaardes vir die verdrukking
Israel moet na hulle land terugkeer voordat die eindtydse handelinge van God met hulle as volk kan begin: “Daarom, sê vir die huis van Israel… Ek sal julle uit die nasies gaan haal en julle uit al die lande bymekaar laat kom, en Ek sal julle in julle land bring. Dan sal Ek skoon water op julle giet, sodat julle rein kan word; van al jul onreinhede en van al jul drekgode sal Ek julle reinig” (Eseg. 36:22-25). Hieruit is dit duidelik dat Israel in ongeloof uit hul internasionale verstrooiing herstel sal word. Hulle fisiese herstel sal ook voortgaan totdat hulle die grootste enkele groep Jode in die wêreld is, en dus in ‘n posisie om besluite namens alle Jode te neem. Slegs dan sal gebeurtenisse begin plaasvind wat na hulle geestelike herstel as volk sal lei. Hulle groot eindtydse benoudheid en daaropvolgende geestelike herlewing sal gedurende die sewe jaar lange verdrukking gebeur, omdat dit ‘n belangrike tydperk in hulle nasionale heilsgeskiedenis is (Dan. 9:24-27). In daardie stadium moet baie van hulle in hul land terug wees.
Die profeet Daniël beskryf die komende verdrukking as ‘n jaarweek (Dan. 9:27; kyk ook Lev. 25:3-8). Volgens die profetiese tydskaal van die Bybel is ‘n jaarweek ‘n tydperk van sewe jaar van 360 dae elk, waarin elke maand 30 dae lank is. Uit Daniël 9:27 en Openbaring 11:2-3; 12:14; 13:5 is dit duidelik dat die sewe jaar van die verdrukking in twee afsonderlike periodes van 3½ jaar [m.a.w. 42 maande of 1260 dae elk] verdeel is – elkeen met sy eie besondere kenmerke.
In die eerste 3½ jaar sal Israel ‘n verbond met die valse messias sluit, wat sal voorgee dat hy die ware Messias is (Dan. 9:27; Joh. 5:43). Hulle sal dan ook die derde tempel op die Tempelberg in Jerusalem bou (Op. 11:1-2). Dit sal ‘n tyd van valse vrede wees wanneer ‘n antichristelike nuwe wêreldorde van internasionale godsdienstige en politieke eenheid gevestig sal word. In die middel van die verdrukking [ná 3½ jaar] sal die Antichris die herboude tempel ontheilig deur die Allerheiligste te betree en homself daar tot God te verklaar (2 Thess. 2:4). ‘n Gruwelike beeld van homself sal in die tempel opgerig en mense oral gedwing word om dit te aanbid (Op. 13:14-15). Slegs dan sal die groot verdrukking van 3½ jaar begin. Oor hierdie tyd van benoudheid en verskrikking het die Here Jesus aan die Jode gesê:
Dit is baie duidelik dat die groot verdrukking van 3½ jaar slegs kan begin nadat Israel in hulle land herstel is, ná die herinbesitname van Jerusalem en die Tempelberg, ná die openbaring van die Antichris en Israel se verbondsluiting met hom, en ná die herbouing en ontheiliging van die tempel.
Israel is in Mei 1948 as ‘n onafhanklike volk erken. Die Ou Stad van Jerusalem is in Junie 1967 van Jordanië herower. In Augustus 1980 is Jerusalem se politieke status as Israel se administratiewe hoofstad herstel. Die toneel is nou gereed vir die openbaring van die Antichris, die begin van die sewe jaar lange verdrukking en die bou van die tempel op sy bestemde plek reg oorkant die Oospoort op die Tempelberg. Hierdie omstandighede het nie tydens Wêreldoorlog II, of in enige vroeër tydperk in die kerkbedeling, bestaan nie.
2. Die Wegraping en Dag van die Here
‘n Ander voorwaarde vir die begin van die verdrukking is die wegraping. Die kerkbedeling sal formeel deur die wegraping beëindig en deur die bedeling van die Antichris se regering op aarde gevolg word. Die komende sewe jaar-tydperk vorm ook deel van die dag van die Here wanneer Hy as Regter en Koning aan die wêreld geopenbaar sal word. God sal sy toorn oor die bose en onbekeerlike nasies uitstort, waaronder ook die herstelde Israel. Daar is beslis geen plek vir die ware kerk in hierdie tyd van oordeel nie, want daar is “geen veroordeling vir die wat in Christus Jesus is nie” (Rom. 8:1). “God het ons nie bestem tot toorn nie” (1 Thess. 5:9). Soos in die tyd van Noag en Lot, sal die Here eers die gelowiges uit die rampgebied van goddelike oordele wegneem.
Die verdrukkingsperiode sal begin wanneer Israel en die nasies die Antichris uit eie keuse sal aanvaar en aanbid. Wanneer hy 3½ jaar later teen hulle draai deur ‘n militêre diktatuur in te stel, sal hulle terselfdertyd ook die toorn van die Here beleef wanneer die kragte van die hemele geskud sal word en mense se harte sal beswyk van vrees en verwagting van die dinge wat oor die wêreld kom (Luk. 21:25-26). Die goddeloses sal in paniek na die berge vlug (Op. 6:15-17).
Hoewel baie mense gedurende die verdrukking gered sal word, sal hulle nie in die kerkbedeling wees nie en dus nie op die belofte aanspraak kan maak dat die poorte van die doderyk die kerk nie sal oorweldig nie (Matt. 16:18). In daardie tyd sal die Antichris teen die heiliges oorlog voer en hulle oorwin (Op. 13:7). Hulle sal wél gered kan word, maar sal as martelare moet sterf omdat hulle sal weier om die Antichris se merk te aanvaar en hom te aanbid (Op. 6:9-11; 13:15).
Die redding van 144 000 spesiale diensknegte van God onder die twaalf stamme van Israel (Op. 7:3-8) is ‘n onweerlegbare bewys dat hulle nie deel van die kerkbedeling vorm nie, maar van die toekomstige 70ste week van Daniël. Gedurende die kerkbedeling word geredde Jode deel van die kerk, wat die liggaam van Christus onder alle nasies is (Gal. 3:27-28; Kol. 3:11). Eers nadat die kerkbedeling deur die wegraping beëindig is, sal die tyd vir Israel se nasionale geestelike herstel in die 70ste week van Daniël begin. Geredde Jode sal dan uitdruklik as lede van ‘n bepaalde stam van Israel geïdentifiseer word. Hulle sal die eerste groep in die geestelike herlewing van Israel wees. Ons is tans nog steeds in die kerkbedeling, daarom is hierdie besondere Joodse herlewing nog toekomstig.
Die komende groot verdrukking sal ‘n wêreldwye verskynsel wees (Luk. 21:25-26), maar een van sy fokusgebiede sal die Midde-Ooste wees en, spesifiek, die stad Jerusalem. Gedurende die tyd van die benoudheid van Jakob sal die geestelik verblinde volk van Israel aan hewige verdrukking onderwerp word, sodat ‘n oorblyfsel van die volk gered kan word. Die Bybel verwys uitdruklik na hierdie tyd van groot beproewing en loutering in Jerusalem en omstreke:
Aangesien Bybelse Jerusalem [die Ou Stad] eers in die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 deur Israel verower is, is dit duidelik dat die bogenoemde profesieë van Eségiël slegs ná hierdie datum vervul kan word. Sedert hulle herstel in 1948 het Israel al die oorloë teen hulle Arabiese bure gewen, en is dus in beheer van die situasie in hulle land en ook in Jerusalem. Dit is slegs nou, te midde van die stygende konflik tussen Israel, die Palestyne en die ander Arabiese- en Moslemlande, dat die druk skerp op Israel toeneem om hulle land en hoofstad, Jerusalem, te verdeel en die een deel aan die Palestyne te oorhandig. Al hoe meer nasies (ook in die Weste) veroordeel Israel ten onregte oor hulle militêre optrede en standpunt oor Jerusalem, en verhaas sodoende die vervulling van die volgende profesie:
Israel sal vir een jaarweek ‘n verbond met die valse messias sluit. Hierdie verbond sal egter net vir 3½ jaar lank hou, tot in die middel van die week (Dan. 9:27). Die Here Jesus het hulle teen hierdie ernstige oordeelsfout gewaarsku toe Hy gesê het: “Ek het gekom in die Naam van my Vader, en julle neem My nie aan nie. As ‘n ander een in sy eie naam kom, hóm sal julle aanneem” (Joh. 5:43). In die middel van die week sal die Antichris in ‘n sluipmoordaanval sterf, maar hy sal deur sataniese magte uit die dood opgewek word (Op. 13:3, 12). Hy sal daarna ‘n beeld van homself in die herboude tempel laat oprig, en die doodstraf aankondig oor alle mense wat weier om hom as God te aanbid:
“En… almal [sal] gedood word wat die dier se beeld nie aanbid nie” (Op. 13:15).
Niks wat selfs eers vaagweg met Israel se toekomstige verbond met die Antichris ooreenstem, of met die Antichris se optrede in die tweede helfte van die jaarweek, het gedurende Wêreldoorlog II, of in enige ander tydperk in die geskiedenis, gebeur nie. Omstandighede is nou eers vir die vervulling daarvan gereed.
Die eerste helfte van die verdrukking sal ook deur die herbouing van die tempel in Jerusalem gekenmerk word. Daar is verskeie verwysings in die Bybel na die bou van die derde tempel in Jerusalem wat deur die Antichris ontheilig sal word. Daniël 9:27 sê dat in die middel van die week [die verdrukking van 7 jaar] sal die Antichris “slagoffer en spysoffer laat ophou.” Volgens Daniël 11:31 sal die magte van die Antichris “die heiligdom, die vesting, ontheilig, en hulle sal die voortdurende offer afskaf en die ontsettende gruwel opstel.” Daarna sal net die aanbidding van die Antichris as God toegelaat word. Die Here Jesus het teen hierdie bose sameswering gewaarsku toe Hy gesê het: “Wanneer julle dan die gruwel van die verwoesting, waarvan gespreek is deur die profeet Daniël, sien staan in die heiligdom… dan sal daar groot verdrukking wees” (Matt. 24:15, 21).
Wanneer die Antichris homself in die tempel tot God verklaar en Israel weier om hom in hierdie hoedanigheid te aanbid, sal hy die agtervolging en uitwissing van alle Jode gelas wat na die berge van Judéa sal wegvlug. Hulle sal dan na die woestyn vlug [waarskynlik na Petra in die Negev woestyn, suid van die Dooie See] waar hulle “uit die gesig van die slang onderhou [sal] word, ‘n tyd [een jaar] en tye [twee jaar] en ‘n halwe tyd [ses maande]” (Op. 12:14). Gedurende die laaste 3½ jaar, waarna as die groot verdrukking verwys word, sal die Here ‘n oorblyfsel van Israel beskerm en versorg om aan die lewe te bly tot met die koms van die Messias op die Olyfberg (Sag. 14:4-5). Hierdie tyd van ontvlugting na die woestyn is duidelik die laaste 3½ jaar voor die koms van Jesus Christus, en is beslis nog toekomstig.
Nie slegs ‘n oorblyfsel van Israel nie, maar ook van die ander nasies, sal gered word wanneer Jesus aan die einde van die verdrukking terugkom aarde toe: “En dadelik ná die verdrukking van daardie dae… sal die teken van die Seun van die mens in die hemel verskyn, en dan sal al die stamme van die aarde rou bedryf en die Seun van die mens sien kom op die wolke van die hemel met groot krag en heerlikheid” (Matt. 24:29-30).
Die tekens van die tye wat in Mattheus 24 bespreek word, het hoofsaaklik betrekking op Israel in die komende tyd van verdrukking. Die Here Jesus praat hier met die Jode wat deur die verdrukking sal gaan. Hy verwys ook na hulle vlug woestyn toe in die middel van die verdrukking, asook na die invloed wat klimaatsomstandighede en Israel se sabbatswette op hulle vlug kan hê (24:15-21). Vir hulle sal die begin van die smarte in die eerste helfte van die jaarweek aanbreek, en die groot verdrukking in die tweede. Die oorloë, hongersnode, pessiektes en aardbewings sal ook elders in die wêreld voorkom.
Hoewel daar beslis ‘n aanloop tot die verdrukkingsperiode is, sou dit verkeerd wees om Wêreldoorlog I en II as die oorloë te beskou waarna Jesus verwys het. Daar sal baie oorloë wees wat die verdrukkingstyd sal kenmerk. Die eerste groot oorlog sal die Russies/Arabiese inval in Israel wees (Eseg. 38 en 39). Daarna sal Israel ook direk geraak word deur oorloë tussen die Antichris as die koning van die Noorde, en Egipte as die koning van die Suide [rigtings soos vanuit Israel waargeneem] (Dan. 11:40-42). Die Antichris sal verder ook teen verskeie ander nasies oorlog voer (Dan. 11:44). Teen die einde van die groot verdrukking sal alle nasies teen Israel gemobiliseer word (Sag. 12:3; 14:2) en ook teen hulle komende Messias-Koning (Op. 19:19). Bose geeste sal die konings van die aarde aanhits om hulle leërs in Israel te ontplooi (Op. 16:13-16).
Met die wederkoms van Christus moet die Jode terug wees in hulle land – ook in die stad Jerusalem. “…elke oog sal Hom sien, ook hulle wat Hom deursteek het” (Op. 1:7). Die Jode is sedert 1948 terug in hulle land, en sedert 1967 beheer hulle ook die stad Jerusalem. In 1980 is Jerusalem tot die ewige, onverdeelde hoofstad van Israel verklaar. Die destydse eerste minister, mnr. Begin, het toe sy kantoor van Tel Aviv af na Jerusalem verskuif.
Die eindtydse stryd om die beheer oor Jerusalem het ‘n nuwe dimensie betree toe Israel die Ou Stad [waarvan die Tempelberg deel is] in Junie 1967 van Jordanië verower het. Die magte van die duisternis weet verseker dat dié een wat in die toekoms sy koninkryk in Jerusalem vestig, ook oor die hele wêreld sal regeer. Dit is die rede waarom die Antichris homself in Jerusalem tot God, en dus ook tot opperheerser van die heelal, sal verklaar! Verskeie ander dramatiese gebeure sal in Jerusalem plaasvind, insluitende die groot oorlog tussen Christus en die Antichris (Op. 19:19-21; Dan. 11: 45). Die neerlaag van die Antichris sal in hierdie stad plaasvind op die dag wanneer die Messias kom, en dit sal vinnig en beslissend wees. Hy en die valse profeet sal saam verdelg word.
Wêreldoorlog II–Teorie só Weerlê
· Het Israel ‘n verbond met die Antichris [na bewering met Hitler] gesluit en hom as die Joodse Messias erken? Nee.
· Is die Antichris [na bewering Hitler] deur die verskyning van Christus se wederkoms tot niet gemaak (2 Thess. 2:8) en in die poel van vuur gegooi (Op. 19: 20)? Nee.
· Was Wêreldoorlog II die slag van Armageddon, met sy sterk fokus op Israel? Nee.
· Is Israel se ongeregtighede en sonde deur hulle vervolging in Wêreldoorlog II beëindig, en het die tyd van ewige geregtigheid waarvan Daniël 9:24 praat, toe aangebreek? Nee.
· Is die Jode aan die einde van Wêreldoorlog II met die Messias versoen, soos wat die geval sal wees aan die einde van die groot verdrukking (Sag. 12:10; 13: 1, 9)? Nee. As ‘n volk verwerp hulle nog steeds vir Jesus.
Die bogenoemde feite weerlê enige historiese vertolking van Bybelse profesieë oor die groot verdrukking en die openbare optrede van die Antichris – ongeag of hierdie tydperk na die eerste eeu, na die Middeleeue of na Wêreldoorlog II in die 20ste eeu teruggeskuif word. Hierdie profesieë is duidelik eindtyds en sal sekerlik op die wederkoms van Christus, die vernietiging van die antichristelike magte by die slag van Armageddon, die redding van die oorblyfsel van Israel en die vestiging van Christus se vrederyk op aarde uitloop.
Ons is baie naby aan die wegraping, waardeur die kerkbedeling beëindig sal word. Hierna sal die Antichris geopenbaar word. Sy verbond met Israel sal die 70ste jaarweek van Daniël inlui, wat die verdrukking sal wees – 3½ jaar van valse vrede, gevolg deur 3½ jaar van groot verdrukking soos wat die wêreld nog nooit geken het nie. Aan die einde van die sewe jaar sal Christus by sy wederkoms die Antichris en sy demoniese regering vernietig en daarna die troon van Dawid in Jerusalem herstel. Hy sal dan as Koning van die konings in sy beloofde vrederyk op aarde regeer.
Mense wat alle profesieë oor die Antichris en die groot verdrukking as reeds vervuld in historiese tye beskou, het geen insig in – en ook geen Bybelse verklaring vir – die eindtydse opbouing van antichristelike magte nie. Omdat hulle nie op die toekomstige vervulling van profesieë oor die Antichris ingestel is nie, bemerk hulle glad nie die politieke, ekonomiese en godsdienstige magsbasisse wat nou vir die Antichris se wêreldregering, wêreldekonomie en sy alliansie van wêreldgodsdienste geskep word nie. Hulle sien dit eerder as positiewe ontwikkelings vir groter eenheid, en gee selfs hulle samewerking daaraan. Hulle het ook geen begrip vir die naderende onheil en oordele van God oor die aarde nie, en verkondig derhalwe ook nie die belofte van ontvlugting uit hierdie donker tydperk nie. Omdat alles so versleg, begin baie van hulle aan God te twyfel.
Dit belemmer jou opdrag tot weerstand
Omdat ons in “die teenwoordige bose wêreld” leef (Gal. 1:4), moet ons die lig van ‘n donker wêreld en die sout van ‘n bedorwe aarde wees. Die realiteit van ‘n toekomstige groot verdrukking waarin “die mens van sonde” oor die aarde gaan regeer (2 Thess. 2:3), veroorsaak dat ons verslegtende toestande beleef wat deur grootskaalse geestelike en morele verval gekenmerk word. Hoe kan ons effektief teen die ontluikende sonde-kultuur van die Antichris weerstand bied as ons nie eers glo dat daar só ‘n tyd en só ‘n persoon aan die kom is nie? Hoewel ons die Antichris nie sal sien nie, moet ons hom en sy ideologieë nogtans in hierdie aanloopfase sterk teëstaan. Met die wegraping kom die Here die “teëhouers” teen die mens van sonde haal (2 Thess. 2:6-8).
Dit lei tot verkeerde gevolgtrekkings
In die historiese skool word die Antichris se voorlopers tot die status van die finale Antichris verhef (vgl. 1 Joh. 2:18). Paulus het die slagoffers van die Romeinse Ryk se skrikbewind, waarin die Christene erg vervolg is, daaraan herinner dat dit nog nie die dag van die Here was nie (2 Thess. 2:1-2). So ook was nie een van die “antichristelike” pouse in die Middeleeue die finale Antichris nie. Hulle was almal antichriste in die kleine, soos ook Hitler, en as sodanig onder die baie wegbereiders vir die eindtydse Antichris wat ‘n lewende persoon sal wees wanneer Jesus kom (2 Thess. 2:8; Op. 19:9-20). Die eindtydse verdrukking sal die ergste van alle tye wees.
Dit ontneem jou van waarskuwings
‘n Historiese interpretasie van profesieë oor die eindtyd ontneem mense van finale waarskuwings oor die nabyheid van Christus se wederkoms. Omdat dié mense nie die herstel van Israel en die opbouing van antichristelike ideologieë en strukture as tekens van die eindtyd aanvaar nie, spreek die huidige wêreldgebeure hulle nie uitdruklik aan om vir die spoedige wederkoms van Jesus Christus gereed te maak nie. Hulle gaan dus houtgerus met ‘n materialistiese leefwyse voort en maak nie seker dat hulle waak en bid om waardig te wees om al hierdie dinge wat kom [die groot verdrukking van God se oordele en die Antichris se diktatuur] te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan nie (Luk. 21:36).
Dit laat jou geestelik aan die slaap raak
Indien ons nie die Here Jesus se spoedige koms verwag nie, is daar nie by ons so ‘n groot dringendheid om heilig te leef en sonder vlek of rimpel voor die hemelse Bruidegom te verskyn nie. Johannes sê dat elkeen wat die hoop op sy verskyning het, homself reinig soos wat Hy rein is (1 Joh. 3:2). Ons moet bid sodat die Here ons harte deur die Heilige Gees se werking sal versterk om onberispelik te wees in heiligheid by die wederkoms van Jesus Christus (1 Thess. 3:13). Die maagde wat nie meer die spoedige koms van die bruidegom verwag het nie, het aan die slaap geraak en op die kritieke oomblik nie genoeg olie in hulle lampe gehad nie (Matt. 25:1-13).
Dit ondermyn geloof in die profesieë
Een van die talle gevolge van die historiese siening is dat die herstel van Israel, insluitende die herowering van Jerusalem, nie as tekens van die eindtyd aanvaar word nie. Jesus se uitspraak dat Jerusalem vertrap sal word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is (Luk. 21:24), word nie as ‘n uitdruklike teken van die einde van die kerkbedeling aanvaar nie. Omdat daar volgens dié mense nie ‘n letterlike groot verdrukking van sewe jaar voor die wederkoms van Christus sal wees nie, word daar geen noodsaaklikheid vir ‘n wegraping gesien sodat Christene hierdie oordele kan ontvlug nie. Die wegraping word dus as gevolg van subjektiewe redenasies verwerp, en nie op grond van 'n eerlike eksegese van Bybeltekste nie.
Die wegraping is ‘n positiewe en stabiliserende belofte in ‘n andersins donker toneel van eindtydse profesieë oor die oordele van God en die skrikbewind van die Antichris in die groot verdrukking. Mense wat die hoop van die wegraping verwerp omdat daar na bewering nie ‘n groot verdrukking kom nie, ontneem hulself van ‘n geestelike anker in die lewe. Wanneer die donker tye oor hulle toesak, sal hulle in wanhoop verval: Op die aarde sal daar “benoudheid van nasies in hulle radeloosheid wees… en mense se harte sal beswyk van vrees en verwagting van die dinge wat oor die wêreld kom. Want die kragte van die hemele sal geskud word” (Luk. 21:25-26).
Persone wat geneig is om die bedeling van die Antichris se regering van 7 jaar met die kerkbedeling te integreer, vertoon geen dispensasionele onderskeidingsvermoë nie. Hulle trap dikwels ook in die strik om die komende koninkryksbedeling van die duisendjarige vrederyk met die huidige kerkbedeling te versoen. Dit lei tot pogings om nóú, voor die wederkoms, koninkrykstoestande op aarde te skep. Hulle wil nie meer vreemdelinge en bywoners in ‘n bose wêreld wees nie, maar absolute heerskappy voer en as konings regeer. Hulle eis ook die mag op om die duiwel te bind en hom selfs uit stede en hele lande te verdryf. Hulle wil ryk en voorspoedig wees, en na willekeur tekens en wonders doen terwyl hulle oor hul erfdeel op aarde regeer.
Evangeliese, chiliastiese Christene verwerp die historiese verklaring van profesieë oor die Antichris en die groot verdrukking omdat dit in stryd met die duidelike, eskatologiese aard van die betrokke profesieë is. Watter reg het ons om profesieë oor ‘n eindtydse wêreldleier, wat as ‘n lewende persoon deur Christus by sy wederkoms verdelg sal word, te vergeestelik of iewers na die verlede terug te skuif sodat dit ons nie meer aanspreek nie? Wanneer profesieë in die Bybel ‘n logiese en voor-die-hand-liggende betekenis het – soos bv. dat Israel in hulle land herstel sal word en dat daar vir sewe jaar lank ‘n Antichris oor die hele wêreld sal regeer – het ons géén reg om dit te vergeestelik en sodoende effektief te ontken nie.