JY LEES NOU Bioniese man
'n Vrou het 'n baie aantreklike man in 'n winkelsentrum gewaar. Sy het sit en koffie drink en hy het verbygestap en vir haar geglimlag.
Tuis was haar man nie te danig oor die nuwe vriendskap nie, maar aan die ander kant het hulle tereg gereken sy het ook haar eie lewe om te lei. Lucius kon gesels oor boeke, rolprente, poësie, skilderkuns, musiek, politiek, godsdiens - alles onder die son. Wanneer sy haar feite verkeerd gehad het, het hy haar saggies reggehelp en dan so mooi geglimlag dat sy totaal van haar blaps vergeet het. Hy het gereeld agter sy rug gevat.
"Ek is baie lief vir jou en het jou begeer van die oomblik toe ek jou die eerste keer gesien het. Jy moet altyd by my wees. Want ek hou net van permanente verhoudings . . ." het hy gemymer. Toe vroetel hy weer aan sy verstelknoppie. Sy hand het net effens geglip en hy het ietwat te ver gedraai en méér as sy rug verstel. In 'n oogwink het sy hom gesien soos hy is: sy gesig aaklig, sy hande kloue, sy oë kole vuur - die bose self. Lucius was eintlik Lucifer, die lig wat die engel van die duisternis geword het. Hy het skielik van ver geroep: "Ek wou eintlik jou siel hê."