Rusland stuur vliegtuie na Venezuela | Die Vryburger
Die stryd om Venezuela het nou ’n internasionale stryd geword met President Nicolas Maduro wat hom tot Rusland wend om die isolasie te bowe te kom.
Rusland het homself verbind tot bondgenoot van die omstrede president Maduro, en het twee vragvliegtuie met militêre voorraad, asook ’n aantal Russiese troepe na die hoofstad Caracas gestuur.
Die Russiese betrokkenheid kom nadat Westerse land besluit het om nie die diktator, President Maduro, se regering te erken nie.
Die twee vliegtuie het via Sirië na Venezuela gevlieg en na raming is ’n 100 troepe onder aanvoering van ’n weermag hoof en 35 ton materiaal afgelewer in Caracas .
Die optrede van Rusland word beskou as ’n duidelike waarskuwing aan Westerse moondhede om nie militêre inmenging te prober toepas in Venezuela nie. Aangesien die klimaat krisis toenemend oor die hele wêreld voel, betogers na die strate en politici scrabble om te reageer, begin 'n belangrike vraag ontstaan. Hoe kan regerings klimaatstrategieë ontwikkel wat openbare steun vir aksie bou? 'N aankondiging deur ses Britse parlementêre komitees wat hulle sal hou 'n burgersvergadering oor die noodtoestand van die klimaat is 'n belangrike stap in die beantwoording van die vraag.
Daar is geen tekort aan voorskrifte vir klimaataksie nie. Van ekonome wat vra vir 'n ekonomiese koolstofbelasting, wetenskaplikes wat die "aardstelselbestuur" op planeetvlak bepleit, is daar kundiges wat ons verseker dat hulle strategieë het om die uitstoot van kweekhuisgasse vinnig en effektief te verminder. Maar daar is 'n gevaarlike illusie agter hierdie voorskrifte - wat die sosiale wetenskaplike Maarten Hajer die illusie van "cockpitism". Cockpitisme beskryf die aanname dat jy klimaatoplossings kan dikteer op dieselfde manier as 'n vlieënier 'n vliegtuig kan vlieg wat in die kajuit die mees doeltreffende kursus sit, met perfek gekalibreerde instrumente en hefbome.
Hierdie illusie is baie problematies - en nie net omdat die klimaatstelsel 'n entiteit is wat baie komplekser as 'n vliegtuig is nie. Dit is problematies omdat dit mense uitskakel. Dit is 'n skynbaar apolitieke siening dat selfdefinieerde "kundiges" kan besluit wat die beste is vir mense en die oplossings oplê. Op sy uiterste punt stel dit voor dat demokrasie die probleem is, nie die oplossing nie - as veteraanwetenskaplike James Lovelock eenkeer gesê, "Klimaatsverandering kan 'n probleem wees so ernstig soos 'n oorlog. Dit kan nodig wees om die demokrasie vir 'n rukkie in die wiele te hou. "
My eie navorsing stel voor dat die teenoorgestelde waar is. Om die klimaatkrisis aan te pak, het ons meer, en beter, demokrasie nodig, nie minder nie. My onderhoude met politici het getoon dat hulle oortuig was van die noodsaaklikheid van klimaataksie, maar het nie geweet watter ondersteuning daar van die kiesers sou wees nie. Soos 'n mens vir my gesê het: "Ek het tien duisende gesprekke met kiesers gehad, en ek het net geen gesprekke oor klimaatsverandering nie."
Maar dit kan op die punt staan ​​om te verander, soos ons weet van die stemming data algemene besorgdheid oor klimaatsverandering is nou op 'n heeltydse hoogte. Tog, hoe vertaal dit die steun vir die verreikende klimaataksie? Sal mense meer geneig wees om plaaslik gebaseerde programme te ondersteun, met magte wat aan stede en dorpe gegee word om uitstoot te verminder? Sou daar in die volgende dekade 'n verbod op petrol- en dieselvoertuie wees? Sal mense hoër belasting op koolstof ondersteun, as die geld in laekoolstofoplossings en ondersteuning vir kwesbare huishoudings belê word? En hoe kan dit alles in 'n geloofwaardige en effektiewe klimaatstrategie koppel wat die mandaat sal bou vir verdere optrede teenoor 'n netto-nul-koolstofdoel?
Mense sê hulle wil klimaataksie hê. Maar is hulle regtig gereed om petrolmotors te verban? madeliefie / shutterstock
Dit is hier waar prosesse soos 'n burgersvergadering of ander beraadslagende prosesse soos burgerlike jury of beraadslagende werkswinkels kan help. Hierdie prosesse laat 'n verteenwoordigende groep burgers met gelyke geleenthede met kundiges ontmoet, beoordeel bewyse, debatteer en stel oplossings voor. Hulle is nie 'n plaasvervanger vir verkiesingspolitiek nie, maar bied 'n meer genuanseerde en gedetailleerde begrip van kiesers se standpunte as tradisionele politieke stemmings of fokusgroepe.
By die onlangse Burgers Vergadering oor klimaatsverandering wat in Ierland gehou is, het burgers 'n verrassend radikale en selfversekerde stel voorstelle aangebied, waarvan die meeste nou die regering is vorentoe. In die Verenigde Koninkryk vestig baie plaaslike gebiede nou beraadsprekende prosesse om hul eie volgende stappe oor die klimaat te bepaal.
Goed gedoen, kan sulke prosesse help om 'n meer inklusiewe, minder verdelende politiek te ontwikkel, die wantroue van "kundiges" teen te gaan en 'n konstante wisselwerking tussen die standpunte en waardes van die publiek en politici moontlik te maak.
'N Vergadering van die burgers is nie 'n wondermiddel nie. Berading sal nie op sigself die probleem oplos nie. Ons het verreikende optrede nodig wat radikale beleid en konfrontasie van gevestigde belange vereis. Maar hierdie beleid en aksie sal slegs haalbaar wees as mense dit verstaan ​​en ondersteun. Hoe meer ons uitvind oor hoe om 'n openbare mandaat vir klimaataksie op te bou, en hoe meer ons mense in werklike debat en beraadslaging insluit, hoe groter is dit dat ons 'n pad deur die klimaatkrisis sal vind. As dit nie demokraties is nie, is dit nie realisties nie.
Rebecca Willis, navorser in omgewingsbeleid en politiek, Lancaster Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Om die klimaatkrisis aan te pak, benodig ons meer demokrasie, nie minder nie