Deng Xiaoping - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Deng Xiaoping (22 Augustus 1904 - 19 Februarie 1997) was 'n prominente Chinese politikus en hervormer, en 'n onlangse leier van die Kommunistiese Party van China (CCP). Deng het nooit die amp as staatshoof of regeringshoof beklee nie, maar het gedien as die de facto leier van die Volksrepubliek China van 1978 tot die vroeë negentigerjare. Hy was 'n pionier in "sosialisme met Chinese kenmerke" en Chinese ekonomiese hervorming, ook bekend as die "sosialistiese markekonomie", en het China oopgemaak vir die wêreldmark. Deng word ook gekrediteer deur die verbetering van Chinese betrekkinge met die Weste. Tydens die leierskap van Deng is ooreenkomste onderteken om Hong Kong en Macao tot Chinese soewereiniteit terug te keer.
Deur die sosiale en institusionele probleme wat oorbly uit die kulturele rewolusie en ander massa-politieke bewegings uit die Mao-era, was Deng die kern van die leierskap van die "tweede generasie" van die Kommunistiese Party. Deng se leierskap word oor die algemeen gekrediteer met die ontwikkeling van China tot een van die vinnigste groeiende ekonomieë in die wêreld en het die Chinese lewenstandaard aansienlik verhoog. Hy was egter nie bereid om grootskaalse politieke hervorming aan te pak nie. Deur die Chinese samelewing oop te maak, het die hervormings ook gelei tot hoër misdaadsyfers, verhoogde korrupsie, die verlies aan tradisionele waardes en 'n toenemende ekonomiese verskil tussen die landelike bevolking en die stedelike werkersklas.
Kinderjare en vroeë loopbaan
Deng, 'n Hakka-Chinese, is gebore Deng Xiansheng (vereenvoudigde Chinees: 邓 先 圣, tradisioneel Chinees: 鄧 先 聖) op 22 Augustus 1904 in die dorp Paifang in die Xiexing-distrik, Guang'an County, Sichuan-provinsie. Terwyl hy op skool was, het hy die naam aangeneem Deng Xixian (邓希贤). In die somer van 1920 studeer Deng Xiaoping aan die Chongqing Preparatory School. Hy en tagtig skoolmaats wat aan 'n werkstudieprogram vir Chinese studente deelgeneem het, het op 'n skip na Frankryk op pad gestap en in Oktober 1920 in Marseilles aangekom. Deng, die jongste van al die Chinese studente, was pas 16 jaar oud.1 Hy het die meeste van sy tyd in Frankryk deurgebring, eers by die Le Creusot-yster- en staalfabriek in Sentraal-Frankryk, toe later as monteerder in die Renault-fabriek in die Paryse voorstad Billancourt, as brandweerman op 'n lokomotief en as kombuishulp in restaurante. Hy het skaars genoeg verdien om te oorleef. Hy het ook kortliks middelskole in Bayeux en Chatillon bygewoon.
In Frankryk, onder die invloed van sy seniors (onder andere Zhao Shiyan en Zhou Enlai), het Deng Marxisme begin studeer en politieke propaganda-werk gedoen. In 1922 sluit hy by die Chinese Kommunistiese Jeugliga in Europa aan. In die tweede helfte van 1924 sluit hy by die Chinese Kommunistiese Party aan en word hy een van die voorste lede van die Algemene Tak van die Jeugliga in Europa. Gedurende 1926 studeer Deng in die destydse USSR aan Moskou. Hy het vroeg in 1927 na China teruggekeer.
In 1929 lei Deng die Baise-opstand in die provinsie Guangxi teen die regering van Kuomingtang. Die opstand het vinnig misluk, en Deng is na die Sentrale Sowjet-gebied in die provinsie Jiangxi. Sy eerste vrou, Zhang Xiyuan, een van sy skoolmaats uit Moskou, is op die ouderdom van vier en twintig oorlede, enkele dae nadat hy die eerste kind van Deng, 'n babadogtertjie, gebore het. Sy tweede vrou, Jin Weiying, het hom verlaat nadat hy in 1933 onder politieke aanval gekom het. Sy derde vrou, Zhuo Lin, was die dogter van 'n nyweraar in die Yunnan-provinsie. Sy word in 1938 lid van die Kommunistiese Party en trou 'n jaar later met Deng voor die grotwoning van Mao in Yan'an. Hulle het vyf kinders gehad: Drie dogters (Deng Lin, Deng Nan, Deng Rong) en twee seuns (Deng Pufang, Deng Zhifang).
Deng het aan die Lang Maart deelgeneem, en dien as sekretaris-generaal van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party. Terwyl hy as politieke kommissaris van Liu Bocheng opgetree het, het hy verskeie belangrike militêre veldtogte gereël tydens die oorlog met Japan en tydens die burgeroorlog teen die Kuomintang. Aan die einde van November 1949 lei Deng die finale aanslag in sy geboorteland Sichuan op die Kuomintang-magte, wat onder die direkte bevel van Chiang Kai-shek was. Die stad Chongqing het op 1 Desember by die Peoples Liberation Army geval en Deng is onmiddellik as burgemeester en politieke kommissaris aangestel. Chiang Kai-shek, wat middel November sy hoofkwartier na Chongqing verhuis het, het gevlug na die provinsiale hoofstad Chengdu, die laaste Chinese stad op die vasteland wat deur die Kuomintang gehou word. Die dag waarop dit val, op 10 Desember, het Chiang na Taiwan gevlug.
Toe die Volksrepubliek China in 1949 gestig is, as 'n ondersteuner van Mao Zedong, is Deng benoem na verskeie belangrike poste in die nuwe regering. Deng is gestuur om toesig te hou oor sake in die Suidwes-streek en het as die eerste sekretaris opgetree.
Nadat hy Mao Zedong amptelik in sy Anti-Rightist-veldtog van 1957 ondersteun het, word Deng sekretaris-generaal van die Kommunistiese Party van China en het hy die land se daaglikse aangeleenthede saam met die destydse president Liu Shaoqi bestuur. Te midde van die toenemende ontevredenheid met Mao se Groot sprong en die rampspoedige gevolge van sy radikale beleid, het Deng en Liu 'n invloed op die Chinese Kommunistiese Party gekry. Hulle het begin met pragmatiese ekonomiese hervormings wat hul aansien onder die partyapparaat en die nasionale bevolking versterk het.
Mao was bang dat Deng, Liu en ander gematigdes te veel invloed in die KKP verkry het en die Kulturele Revolusie in 1966 geloods het, waartydens Deng, wat daarvan beskuldig is dat hy 'n 'bourgeoisie' is, gedwing is om uit al sy ampte te gaan. Deng en sy gesin is deur Red Guards geteiken. Deng se seun, Deng Pufang, is in die tronk gesit, gemartel en uit die venster van 'n vierverdiepinggebou gedwing en 'n parapleeg geword. Deng Xiaoping is na die Xinjian County-trekkerfabriek in die landelike Jiangxi-provinsie gestuur om as gewone werker te werk. Terwyl hy daar was, spandeer Deng sy vrye tyd aan skryf. Hy is nasionaal gesuiwer, maar op 'n mindere skaal as Liu Shaoqi.
Toe premier Zhou Enlai siek geword het aan kanker, het Deng Xiaoping die keuse van Zhou vir 'n opvolger geword, en Zhou kon Mao oortuig om Deng Xiaoping in 1974, as uitvoerende vise-premier, te rehabiliteer in die praktyk om daaglikse sake te doen. Die Kulturele Revolusie was egter nog nie verby nie, en 'n radikale politieke groep bekend as die Gang of Four, gelei deur die vervreemde vrou van Mao, Jiang Qing, het meegeding om die beheer van die Kommunistiese Party. Die Bende het Deng gesien as die grootste bedreiging vir hul mag. Toe Zhou Enlai in Januarie 1976 oorlede is, het Deng ferm steun in die party verloor. Nadat Zhou die amptelike geselligheid by die staatsbegrafnis afgelewer het, is Deng weer met die aanhoor van die Gang of Four, waarna die politburo besluit het om hom van al sy poste te onthef weens 'politieke foute', eenparig.
Heropkoms van Deng
Na Mao se dood in 1976 het Deng geleidelik na vore gekom as die de-facto-leier van China. Voor die dood van Mao was die enigste amptelike posisie wat hy beklee het, die posisie van die Uitvoerende vise-premier van die Staatsraad. Deur sy ondersteuners versigtig binne die Chinese Kommunistiese Party te mobiliseer, kon Deng Mao se gesalfde opvolger Hua Guofeng, wat hom voorheen vergewe het, oorskry en Hua teen 1980-1981 uit sy leiersposisies verdryf. Deng het Hua toegelaat om tot November 2002 lidmaatskap van die Sentrale Komitee te behou, en om stil te trek, om 'n presedent te skep dat iemand wat 'n hoë leierskapstryd verloor het, nie fisies skade berokken of misbruik word nie.
Deng het die Kulturele Revolusie verwerp en in 1977 die 'lente van Beijing' geloods, wat openlike kritiek op die buitensporige lyding en lyding wat gedurende daardie tydperk voorgekom het, moontlik gemaak het. Deur openbare kritiek op die Kulturele Revolusie aan te moedig, het Deng die posisie van politieke teenstanders wat hul politieke status aan daardie gebeurtenis verskuldig was, verswak, terwyl hy die posisie versterk het van diegene wat soos hy gedurende daardie tyd gesuiwer is. Deng het ook baie gewilde ondersteuning ontvang.
Deng was ook agter die afskaffing van die "klasagtergrond" -stelsel, waarvolgens die KKP werkversperrings opgestel het vir Chinese wat geassosieer word met die voormalige verhuurderklas. Met die verwydering daarvan kon Chinese kapitaliste dus effektief by die Kommunistiese Party aansluit.
Terwyl Deng geleidelik die beheer oor die CCP gekonsolideer het, is Hua vervang deur Zhao Ziyang as premier in 1980, en deur Hu Yaobang as partyhoof in 1981. Deng bly die invloedrykste KKP-kader, hoewel sy enigste amptelike poste na 1987 as voorsitter van die staat en die kommunistiese party se sentrale militêre kommissies.
Oorspronklik is die amp as president bedink as 'n figuurkop, met die eintlike staatsmag in die hande van die premier en die partyhoof. Hierdie twee ampte moes deur verskillende mense gehou word om te verhoed dat 'n persoonlikheidskultus soos rondom Mao ontstaan; die party sal beleid ontwikkel, en die staat sal dit uitvoer.
Deng se opkoms as China se nuwe sentrale figuur het beteken dat die historiese en ideologiese vrae rondom Mao Zedong behoorlik moes aangespreek word. Deng se hervormings was onversoenbaar met Mao se harde "klassestryd" -beleid en massa-openbare veldtogte. In 1982 het die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party 'n dokument met die titel vrygestel Oor die verskillende historiese aangeleenthede sedert die stigting van die Volksrepubliek China. Mao het sy status behou as 'n 'groot Marxistiese, proletariese rewolusionêr, militaris en generaal', en die onbetwiste stigter en pionier van die land en die People's Liberation Army. 'Sy prestasies moet oorweeg word voor sy foute,' lui die dokument. Deng het persoonlik gesê dat Mao "sewe dele goed, drie dele sleg was." Die dokument het ook die primêre verantwoordelikheid vir die Kulturele Revolusie van Mao weggelei, hoewel daar wel gesê word dat "Mao verkeerdelik die Kulturele Revolusie begin het." In plaas daarvan het die 'teen-rewolusionêre kliek' van die Gang of Four en Lin Biao die meerderheid van die skuld gekry.
Buitelandse beleid: opening
Onder Deng se leiding het die betrekkinge met die Weste aansienlik verbeter. Deng het in die buiteland gereis en 'n reeks vriendelike vergaderings met Westerse leiers gehad. In 1979 word hy die eerste Chinese leier wat die Verenigde State besoek het toe hy met president Carter in die Withuis vergader het. Kort na hierdie vergadering het die Amerikaanse diplomatieke betrekkinge met die Republiek van China (Taiwan) verbreek en hulle met die Volksrepubliek China gevestig. Die Chinese-Japannese betrekkinge het ook aansienlik verbeter, en Deng gebruik Japan as voorbeeld van 'n vinnig groeiende ekonomiese mag wat China kon naboots.
'N Verdere prestasie was die ooreenkoms wat op 19 Desember 1984 deur Brittanje en China onderteken is (Sino-British Joint Declaration), waarvolgens Hong Kong in 1997 aan die PRC oorhandig sou word. Met die einde van die 99-jarige huurkontrak op die Nuwe Dengebiede het ooreengekom dat die PRC vyftig jaar nie met die kapitalistiese stelsel van Hongkong sou inmeng nie. 'N Soortgelyke ooreenkoms is met Portugal onderteken vir die terugkeer van die kolonie Macau. Hierdie redelik ongekende benadering, wat 'een land-twee stelsels' genoem word, is deur die PRK aangewys as 'n moontlike raamwerk waarbinne Taiwan in die toekoms met die vasteland sou kon herenig.
Deng het egter weinig gedoen om die betrekkinge met die Sowjetunie te verbeter en bly voortdurend by die Maoistiese lyn vanaf die era van die Sino-Sowjet-skeuring, dat die Sowjetunie 'n supermag was, net so 'hegemonisties' as die Verenigde State, maar selfs meer bedreigend vir China weens die geografiese nabyheid daarvan.
Veranderende China: ekonomiese hervormings
Die verbetering van die betrekkinge met die buitewêreld was die tweede van twee belangrike filosofiese verskuiwings wat in Deng se hervormingsprogram uiteengesit is, Gaige Kaifang ("Hervormings en openheid"). Die binnelandse sosiale, politieke en veral ekonomiese stelsels het gedurende Deng se tyd as leier aansienlike veranderinge ondergaan. Die doelstellings van Deng se hervormings is opgesom deur die 'Vier modernisering' van landbou, nywerheid, wetenskap en tegnologie en die weermag.
Die ontwikkeling van China tot 'n moderne, industriële nasie was die ontwikkeling van die sosialistiese markekonomie. Deng het aangevoer dat China in die primêre stadium van sosialisme was en dat die party se plig was om sogenaamde "sosialisme met Chinese kenmerke te vervolmaak." Hierdie interpretasie van die Chinese marxisme het die rol van ideologie in ekonomiese besluitneming verminder en het voorrang verleen aan beleid van bewese doeltreffendheid. Deng het die kommunitariese waardes afgegradeer, maar nie noodwendig die ideologie van Marxisme-Leninisme nie, en beklemtoon dat "sosialisme nie gedeelde armoede beteken nie."
Beplanning en markkragte is nie die wesenlike verskil tussen sosialisme en kapitalisme nie. 'N Beplande ekonomie is nie die definisie van sosialisme nie, want daar is beplanning onder kapitalisme; die markekonomie gebeur ook onder sosialisme. Beplanning en markkragte is albei maniere om ekonomiese aktiwiteite te beheer.2
Anders as Hua Guofeng, het Deng geglo dat geen beleid heeltemal verwerp moes word bloot omdat dit nie met Mao geassosieer word nie, en anders as meer konserwatiewe leiers soos Chen Yun, het Deng nie beswaar gemaak teen beleid op grond daarvan dat dit soortgelyk was aan dié wat gevind is nie in kapitalistiese lande.
Ons moenie vrees om die gevorderde bestuursmetodes wat in kapitalistiese lande toegepas word, toe te pas nie (…) Die kern van sosialisme is die bevryding en ontwikkeling van die produktiewe stelsels (…) Sosialisme en markekonomie is nie onversoenbaar nie (…) Ons moet besorg wees oor regse afwykings, maar ons moet veral besorg wees oor linkse afwykings.3
Alhoewel Deng die teoretiese agtergrond en die politieke steun gegee het wat ekonomiese hervorming kon laat plaasvind, is dit in die algemeen konsensus onder historici dat min van die ekonomiese hervormings wat Deng ingestel het, deur Deng self ontstaan ​​het. Premier Zhou Enlai, byvoorbeeld, was 'n pionier in die Vier modernisering jare voor Deng. Baie hervormings is deur plaaslike leiers ingestel, wat dikwels nie deur die sentrale regeringsaanwysings goedgekeur is nie. As dit suksesvol en belowend is, sal hierdie hervormings deur groter en groter gebiede aangeneem word en uiteindelik nasionaal ingestel word. Baie ander hervormings is beïnvloed deur die ervarings van die Oos-Asiatiese Tiere (Taiwan, Singapoer, Hong Kong en Suid-Korea).
Deng laat vaar Mao se styl om massa-veldtogte vir ekonomiese konstruksie van stapel te stuur en het beplande, gesentraliseerde bestuur van die makro-ekonomie deur tegnies bekwame burokrate bekendgestel. Anders as die Sowjet-model, is bestuur indirek deur middel van markmeganismes gedoen. Deng het Mao se klem op die voorrang van landbouproduksie gehandhaaf en besluitneming op plaaslike vlak en deur individuele boerehuishoudings aangemoedig. Op plaaslike vlak moes wesenlike aansporings, eerder as politieke beroepe, gebruik word om die arbeidsmag te motiveer, insluitend dat kleinboere ekstra inkomste kon verdien deur die produkte van hul private erwe op vrye markte te verkoop.
Deng se hervormings het China se ontwikkelingstrategie verskuif na die klem op ligte nywerheid en groei wat deur uitvoer gelei word. Plaaslike munisipaliteite en provinsies is toegelaat om te belê in nywerhede wat hulle as die winsgewendste beskou, wat belegging in ligte vervaardiging aangemoedig het. Ligte nywerheidsproduksie was noodsaaklik vir 'n ontwikkelende land met 'n lae kapitaalbasis. Met 'n kort tydperk van swangerskap, lae kapitaalvereistes en hoë buitelandse valuta-verdienste, kon inkomste wat deur ligte vervaardiging gegenereer word, herbelê word in meer tegnologiese gevorderde produksie en verdere kapitaaluitgawes en beleggings.
In teenstelling met die soortgelyke maar baie minder suksesvolle hervormings in Joego-Slawië en Hongarye, is hierdie beleggings nie deur die regering gemagtig nie. Die kapitaal wat in die swaar nywerheid belê is, kom grotendeels uit die bankstelsel, en die grootste deel van die kapitaal kom uit verbruikersdeposito's. Een van die eerste items op Deng se hervormingsagenda was om die herverdeling van winste te voorkom, behalwe deur belasting of deur die bankstelsel; dit het staatsbedrywe min of meer onafhanklik van inmenging deur die regering gehou.
Hierdie hervormings was 'n ommekeer in die Maoistiese beleid van ekonomiese selfstandigheid. China het besluit om die moderniseringsproses te versnel deur die omvang van buitelandse handel te verhoog, veral die aankoop van masjinerie uit Japan en die Weste. Deur aan die uitvoergeleide groei deel te neem, kon China vinnig voordeel trek uit buitelandse beleggings, gevorderde tegnologieë en professionele bestuur. Deng het buitelandse maatskappye na 'n reeks spesiale ekonomiese sones gelok, waar buitelandse beleggings en die liberalisering van die mark aangemoedig is.
Die hervormings het gefokus op die verbetering van produktiwiteit deur nuwe wesenlike aansporings en bonusstelsels in te stel. Landelike markte is herleef om kleinboere se tuisgemaakte produkte en die surplusprodukte van kommunes te verkoop. Nie net het die landelike markte die landbouproduksie verhoog nie, het dit ook 'n vraag na goedere wat vervaardig word deur binnelandse sake geskep en die politieke steun vir moeiliker ekonomiese hervormings verhoog. Boere wat oorskot opbrengste op die ope mark kon verkoop, het die middele gehad om meer binnelandse produkte aan te koop, wat die industriële groei stimuleer.
Intog van die Tienanmenplein-betogings
Die betogings op die Tienanmeneplein van 1989 begin middel April 1989, na 'n amptelike besoek deur die Sowjet-kommunistiese voorsitter, Mikhail Gorbatsjof, en veroorsaak deur die dood van Hu Yaobang, die voormalige sekretaris van die party. Hu word allerweë gesien as 'n liberaalgesinde persoon wat in 1986-1987 'n sondebok gemaak is vir studenteprotokrasie-betogings, verneder en gedwing is om uit sy pos te bedank deur Deng Xiaoping en ander invloedryke leiers van die Politburo. Hy is op 15 April 1989 aan 'n hartaanval oorlede. Die skares wat byeengekom het om sy dood op die Tienanmenplein te treur, het talle studente van die demokrasie ingesluit en talle betogers wat met die regering ontevrede was. Op 18 April het tienduisend studente 'n sitplek in Tienanmenplein opgevoer. Op 21 April het honderdduisend studente op Tienanmenplein opgetrek. Demonstrasies het oral in China begin plaasvind, en die betogings het in Beijing eskaleer.
Die sekretaris-generaal, Zhao Zhiyang, het 'n sagte benadering tot die betogings bevoordeel, maar die meeste oudstes van die Kommunistiese Party was van mening dat die langdurige betogings 'n bedreiging vir die politieke stabiliteit van China was. Op 20 Mei het Deng Xiaoping, as voorsitter van die Sentrale Militêre Kommissie, krygswet verklaar, maar die betogings is voortgesit. Die besluit van die kommunistiese partyleiers om militêre mag te gebruik, het 'n diep verdeeldheid in die Politburo veroorsaak, en Zhao Ziyang is van die politieke leierskap verdryf. Selfs die weermag was huiwerig om die studente teen te staan, en soldate en tenks van die 27ste en 28ste leër van die People's Liberation Army, wat in landelike gebiede gevestig was, is gestuur om beheer oor die stad te neem. Hierdie magte is in die strate van Beijing deur Chinese studente gekonfronteer en die gevolglike geweld het daartoe gelei dat hulle in die burgerlike dood sowel as die leër gesterf het.
Die beramings van burgerlike sterftes wat ontstaan ​​het, wissel: 400-800,4 1.000 (NSA), en 2.600 (Chinese Rooi Kruis). Studente-betogers beweer dat meer as 7,000 gemartel en doodgemaak is. Na die geweld het die regering wye arrestasies gedoen om die oorblywende ondersteuners van die beweging te onderdruk, te martel en dood te maak, beperkte toegang vir die buitelandse pers en het die dekking van die gebeure in die Chinese pers op 'n beperkte manier beheer. Die gewelddadige onderdrukking van die Tienanmenplein-protes het wye internasionale veroordeling van die PRC-regering veroorsaak. Deng Xiaoping, saam met ander hardlopers, veral Li Peng, is gewoonlik die skuld vir die gebeure. Kritici het Deng daarvan beskuldig dat hy enige tekens van politieke vryheid wat die rigting van sy ekonomiese hervorming sou ondermyn, onderdruk het.
Deng se betrokkenheid by die gebeure op die Tienanmenplein het getoon dat hy steeds diktatoriale magte besit, en dat die Chinese Kommunistiese Party steeds staatgemaak het op die gebruik van geweld en geweld om openbare protes te beheer. Richard Evan se "Deng Xiaoping and the Making of Modern China" wys op bewyse dat die regering verward en in konflik was oor die hantering van die betogings: Deng het die soldate wat betrokke was by die onderbreking in die openbaar geprys, maar nie hul militêre leiers nie; hy het Li Peng en Yang Shangkun geskree omdat hulle die militêre operasie 'met 'n verskriklike manier gekniehalter het;' Jiang Zemin is gekies in plaas van Li Peng, wat 'n krygswet beveel het, om Zhao Ziyang te vervang.
Vir jare na die ondergang sou teenstanders van Deng, hoofsaaklik rondom universiteitskampusse, anoniem klein glasbottels anoniem verbrand en breek as 'n gebaar van minagting teenoor hom, veral op die herdenking van die verjaardag. (Die woord vir klein botteltjie klink presies soos Xiaoping (Chinees: 小平; pinyin: xiǎopíng) in Chinees.)
Na bedanking en die suidelike toer van 1992
Amptelik het Deng besluit om uit die hoogste posisies te onttrek toe hy in 1989 as voorsitter van die Sentrale Militêre Kommissie uitgetree het en in 1992 uit die politieke toneel tree. China was egter steeds in die "era van Deng Xiaoping." Hy word steeds as die 'belangrikste leier' van die land beskou, en hy het vermoedelik beheer oor die kamer. Deng is amptelik erken as 'die hoofargitek van China se ekonomiese hervormings en China se sosialistiese modernisering.' Deur die Kommunistiese Party het hy geglo dat hy 'n goeie voorbeeld sou wees vir kommunistiese kaders wat op ouderdom geweier het om af te tree, deur die vroeëre konvensie om lewenslange ampte te beklee, te verbreek. Daar word gereeld na hom verwys as eenvoudig Kameraad Xiaoping, met geen titel aangeheg nie.
As gevolg van die Tiananmen Square-protesoptogte in 1989, is die mag van Deng aansienlik verswak en was daar 'n groeiende faksie wat amptelik gekant was teen die hervormings van Deng binne die Kommunistiese Party. Om sy ekonomiese agenda weer te gee, het Deng in die lente van 1992 sy beroemde suidelike toer deur China besoek, deur Guangzhou, Shenzhen, Zhuhai te besoek en die Nuwejaarsvakansie in Sjanghai deur te bring. Deng het tydens sy toer verskeie toesprake gelewer en wydverspreide plaaslike steun vir sy hervormingsplatform gelewer. Hy het die belangrikheid van ekonomiese konstruksie in China benadruk en diegene wat teen verdere hervormings in die ekonomiese en buitelandse beleid gekant was, gekritiseer. Deng se frase, "Om ryk te word, is glorieryk", het 'n golf van persoonlike ondernemerskap ontketen wat steeds die ekonomie van China dryf. Hy het gesê dat die "linkse" elemente van die Chinese samelewing baie gevaarliker was as die "regse". Deng was 'n belangrike rol in die opening van die nuwe Pudong-gebied in Sjanghai, wat die stad as die ekonomiese middelpunt van China herleef.
Sy suidelike toer is aanvanklik geïgnoreer deur Beijing en die nasionale media, wat onder die beheer van Deng se politieke mededingers was. President Jiang Zemin het weinig steun getoon. Deng het verskeie artikels in Sjanghai onder die pennaam "Huang Fuping" geskryf wat verskeie artikels ondersteun Bevryding daagliks koerant, wat vinnig steun gekry het onder plaaslike amptenare en die algemene bevolking. Deng se nuwe golf van beleidsretoriek het plek gemaak vir 'n nuwe politieke storm tussen faksies in die Politburo. President Jiang het uiteindelik met Deng opgetree, en die nasionale media het uiteindelik Deng se suidelike toer gerapporteer enkele maande nadat dit plaasgevind het. Waarnemers suggereer dat Jiang se onderwerping aan Deng se beleid sy posisie as Deng se erfgenaam bevestig het. Op die agtergrond het Deng se suidelike toer sy reformistiese bondgenote se klim na die toppunt van nasionale mag gehelp, en China se rigting na ekonomiese ontwikkeling permanent verander. Daarbenewens het die uiteindelike uitkoms van die suidelike toer bewys dat Deng steeds die magtigste man in China was.5
Deng se aandrang op ekonomiese openheid het die fenomenale groeivlakke van die kusgebiede, veral die "Goue Driehoek" -streek rondom Sjanghai, gehelp. Deng het weer eens gesê dat 'sommige gebiede voor ander moet ryk word', en voer aan dat die rykdom van die kusgebiede uiteindelik oorgedra sal word om die ekonomiese konstruksie binnelands te bevorder. Hierdie teorie het egter talle uitdagings in die gesig gestaar toe provinsiale regerings hul eie belange probeer beskerm het. Die beleid het bygedra tot 'n groter ekonomiese verskil tussen die welgestelde kus en die onderontwikkelde agterland.
Dood en reaksie
Deng Xiaoping is op 19 Februarie 1997, op 92-jarige ouderdom, aan 'n longinfeksie en Parkinson-siekte oorlede, maar sy invloed het voortgeduur. Al was Jiang Zemin in beheer, het die regeringsbeleid Deng se idees, gedagtes, metodes en rigting gehandhaaf. Amptelik is Deng toegejuig as 'n 'groot Marxist, 'n groot Proletariese rewolusie, staatsman, militêre strateeg en diplomaat; een van die belangrikste leiers van die Kommunistiese Party van China, die People's Liberation Army of China, en die People's Republic of China; 'n groot argitek van China se sosialistiese opening en gemoderniseerde konstruksie; die stigter van die Deng Xiaoping-teorie. '6 Deng se dood is gevolg deur die grootste openbaar-goedgekeurde vertoon van hartseer vir enige Chinese leier sedert Mao Zedong self. In teenstelling met die dood van Mao, het die media Deng se dood aangekondig sonder om spesiale byskrifte te gebruik (Mao is die 'Groot Leier en Onderwyser' genoem; Deng was bloot 'kameraad'), of enige emosionele ondertone uit die nuusankers wat die boodskap. Op die oggend van 24 Februarie word die mense van China deur Premier Li Peng gevra om drie minute in stilte stil te staan. Die vlae van die land het langer as 'n week by halfpersoneel gevlieg. Die nasionale begrafnisbegrafnis, wat 'n eenvoudige en betreklik private saak was deur die land se leiers en die familie van Deng, was op alle kabelkanale uitgesaai. Na die begrafnis is Deng veras, sy organe aan mediese navorsing geskenk, en sy as volgens die wense van die see gestrooi. Vir die volgende twee weke het Chinese staatsmedia nuusberigte en dokumentêre programme aangebied wat verband hou met Deng se lewe en dood.
Daar was geen mense wat in die strate gehuil het nie, geen ineenstortings op die aandelemark, geen bedryfsluiting, geen spesiale armbande van hartseer en geen onderbreking in die lewe in die algemeen, soos wat Mao se dood was nie. In die daaropvolgende jaar is liedjies soos 'Story of the Spring' van Dong Wenhua, wat kort na Deng se Southern Tour in 1992 tot eer van Deng geskep is, weereens wyd gespeel.
Daar was 'n beduidende internasionale reaksie op Deng se dood. Kofi Annan, sekretaris-generaal van die VN, het gesê Deng moet onthou word "in die internasionale gemeenskap as 'n primêre argitek van China se modernisering en dramatiese ekonomiese ontwikkeling." Die Franse president Jacques Chirac het gesê: "In die loop van hierdie eeu het min mans, net soos Deng Xiaoping, 'n groot menslike gemeenskap gelei deur sulke diepgaande en bepalende veranderings;" Die Britse premier, John Major, het kommentaar gelewer oor Deng se sleutelrol in die terugkeer van Hongkong na Chinese beheer; Die Kanadese premier, Jean Chretien, noem Deng 'n 'spilpunt' in die Chinese geskiedenis. Die presidentskantoor in Taiwan het ook sy meegevoel gestuur en gesê dat dit verlang na vrede, samewerking en welvaart. Die Dalai Lama het spyt uitgespreek.7
As 'n belangrike figuur in die moderne Chinese geskiedenis, is die nalatenskap van Deng Xiaoping baie ingewikkeld en bly die mening verdeeld. Deng het China verander van 'n land wat behep is met massa-politieke bewegings na 'n land wat op ekonomiese konstruksie gefokus is. In die proses was Deng onverbiddelik in sy gebruik van die politieke stryd van die Kommunistiese Party van China, soos aangetoon deur die Tiananmen Square-protes van 1989. Alhoewel sommige Deng kritiseer vir sy optrede in 1989, is China se beduidende ekonomiese groei in die 1980's en 1990's grootliks toegeskryf aan die beleid van Deng. In skerp kontras met die van Mikhail Gorbatsjof glasnost en perestroika, Deng se ekonomiese "sosialistiese markekonomie" was 'n grootliks nuwe konsep.
Die beleid van Deng het egter ook 'n groot aantal onopgeloste probleme gelaat, insluitend die ondoeltreffendheid van ondernemings in staatsbesit, streekswanbalans, ekonomiese ongelykheid tussen stedelike en landelike gebiede, amptelike korrupsie en die hervorming van morele euwels in 'n meer liberale samelewing wat vererger is. gedurende Jiang Zemin se termyn (1993-2003). Alhoewel sommige gebiede en dele van die samelewing veral beter gevaar het as voorheen, het die heropkoms van beduidende sosiale ongelykheid weinig gedoen om die Kommunistiese Party se stigtingsideaal te legitimeer, aangesien die party toenemende maatskaplike onrus gehad het. Deng se klem op die ligte nywerheid, saam met die groot bevolking van China, het 'n groot goedkoop arbeidsmark geskep wat op die wêreldtoneel aansienlik geword het. Met die bevordering van gesamentlike ondernemings bo die binnelandse bedryf, het Deng buitelandse kapitaal die land laat beland. Sommige mense beskou hierdie beleid as 'n vinnige manier om China met die weste gelyk te stel, maar Chinese nasionaliste kritiseer Deng omdat hy te veel buitelandse idees aanvaar het, tot die punt waar die binnelandse nywerhede nou onbeduidend is.
Deng was 'n bekwame diplomaat, en hy word grootliks gekrediteer met die suksesse van China in buitelandse sake. Tydens die leierskap van Deng is ooreenkomste onderteken om Hong Kong en Macao tot Chinese soewereiniteit terug te keer. Die era van Deng, teen die agtergrond van die Koue oorlog, het die beste Sino-Amerikaanse betrekkinge in die geskiedenis gesien. Sommige Chinese nasionaliste voer egter aan dat Deng se buitelandse beleid 'n verrassing was, en dat verkeerdhede in die verlede soos oorlogsmisdade wat Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg het, geïgnoreer word om plek te maak vir ekonomiese vennootskap.
In vergelyking met die gedenktekens van ander voormalige CCP-leiers, was dié wat aan Deng opgedra is, relatief minimaal, in ooreenstemming met Deng se pragmatisme. Anders as dié van Mao, is Deng se portret nog nooit in China in die openbaar opgehang nie. Na sy dood is hy na die dood veras, in plaas daarvan om soos Mao te balsem.
Daar is 'n paar openbare uitstallings van Deng in die land. 'N Bronsbeeld van Deng is op 14 November 2000 in die groot plein van die Lianhua-bergpark (vereenvoudigde Chinees: 莲花 山 公园; tradisioneel Chinees: 蓮花 山 公園; pinyin: liánhuā shān gōngyuán) van Shenzhen opgerig. Boonop word Deng in baie kusgebiede en op die eilandprovinsie Hainan op groot advertensieborde langs die pad gesien met boodskappe wat die ekonomiese hervorming beklemtoon of sy beleid van One Country, Two Systems. 'N Ander bronsbeeld van Deng is op 13 Augustus 2004 in Deng se tuisdorp, Guang'an, in die Sichuan-provinsie in die suidweste van China, opgedra ter viering van Deng se 100ste verjaardag.8
'N Boulevard, die Deng Xiaoping Prospekt is op 18 Junie 1997 in Bisjkek, die hoofstad van die Republiek Kirgizië, toegewy.9
Volgens die Chinese regering het Deng Xiaoping meer moordpogings ondervind as enige ander senior Chinese leier. Inligting wat gedeklassifiseer is nadat Hu Jintao aan bewind gekom het, bevat sewe pogings om Deng se lewe vanaf die 1960's tot die 1980's te bespreek. Die meeste van die sake bly onopgelos, en almal is gewortel in Maoïstiese opposisie teen die hervorming van Deng:
Op 23 Desember 1969 storm 'n groep militia en masjien die verbinding waar Deng Xiaoping onder huisarres in die provinsie Jiangxi in ballingskap weggevoer is, uitgevoer is met uitvoerende bevel van die Sentrale Komitee van die Chinese Kommunistiese Party. Die militia het verkeerdelik die wagte se woning in plaas van Deng's aangeval, en baie van hulle is dood toe die wagte weer aan die brand geslaan het. Die voorval het later die skuld op Lin Biao gehad, maar in die vroeë 1980's is besluit dat Lin Biao nie betrokke was nie. The case remains unsolved today.