Tog sou 'n mens die studente-opstande van 1968 in Frankryk as 'n finale keerpunt kan sien: dit was gewoon onmoontlik om ná die ingrypende gebeurtenis langer in binêre opposisies (man/vrou; goed/sleg) te dink. Ook moet beklemtoon word dat 'n mens nie die Post-strukturulisme as 'n homogene skool of groep kan benader of beskryf nie. In die wydste sin van die woord kan dit hoogstens gesien word as die werk van uiteenlopende teoretici soos Roland Barthes, Pierre Macherey, Jacques Lacan, Jacques Derrida, Michel Foucault e.a. Benewens hierdie Franse denkers sou 'n mens ook kan verwys na die teorieë van die Duitse filosowe, soos Jürgen Habermas, Herbert Marcuse e.a.
Verder staan die post-strukturaliste skepties teenoor die wyse waarop 'n TEKS benader word: die LESER "ontdek" die "korrekte" "betekenis", omdat hy sekere "strukture" in die teks trek. Só 'n standpunt en benadering is vir die post-strukturaliste onhoudbaar, omdat dit impliseer dat daar sprake is van 'n metafisiese eenheid of heelheid.
Vir die dekonstruksiekritici bestaan die teks nie as 'n objektiewe gegewe nie. Reeds wanneer die leser begin dekonstrueer, "breek" hy die bestaan van die objektiewe teks — daarom is dit meer gepas om te praat van tekstualiteit, d.w.s. die leesproses.
Dit lê voor die hand dat indien die leser sy metode sou bevraagteken, 'n finale, afgehandelde analise van die teks nié moontlik is nie. Ook verdwyn die afstand tussen teks en leser: hulle word as 't ware één in 'n "against method"-benadering.
Ook verwerp Macherey die gebruik van linguistiese modelle in 'n literêre ondersoek. Prinsipes word só lukraak van een studieveld na 'n ander oorgedra sonder genoegsame omskrywing en kwalifisering. Die meeste strukturaliste wend die linguistiek aan ten einde 'n waas van objektiwiteit aan hul analises te verleen.