Drie reuse en 'n haka vir 'Koningin Lear' - NATi
Basson: "Daar is 'n sekere mate van waarheid daarin. Maar ek dink leë vat is 'n moeilike, skerp beeld. Ek verduidelik dit altyd só aan die studente: hier staan die glas: 'n akteur, 'n goéie akteur, is soos glas. Jy kom in 'n vorm en dít kan jy nie verander nie; dít is wat jou enig maak. Maar die ról wat jy daarin gooi moet die ding vul en daarna moet die gehoor van alle kante af daarna kan kyk."
Krog: "Koningin Lear was by die KKNK en Aardklop. Hoekom sou 'n mens dit weer moet kom kyk?"
Kellermann: "Dis ook goed vir 'n speler – die vyf maande wat ons nié gespeel het ná KKNK nie . . . Ek het amper elke dag aan Liesbet Lear gedink. En dan besef jy skielik: Dís wat dit beteken; dís waarheen die klem gaan; dit gaan terug na dáái toneel toe in die eerste helfte . . . Álles, álles het daarmee te doen, jy bly die hele tyd daarmee besig."
Kellermann: "Ek staan gewoonlik goed op en ek doen my koffie en my sigarette – seker so tien van elk [sy lag] en dan sit ek met die teks. Ek kán nie op daardie verhoog gaan as ek nie die teks deurgegaan het nie. En dit vat my drie uur, want die ander mense se teks lees ek ook; ek moet weet waarop ek reageer; daar's beweging; jou muscle memory is deel van die teks . . . Ons is gewoonlik twee uur voor die tyd by die teater, dan die drie-uurlange opvoering en minstens 'n uur om nog af te swing, want jou kop is die hele tyd in replay. Ek drink 'n slaappil. Ek kan nie anders nie . . . "
"En dan is daar ekstra verhoogstres soos die aand toe die stel breek onder Edwin [van der Walt, wat die rol van Cornald, Lear se jongste seun, vertolk] en Wilhelm [van der Walt, wat die rol van Lear se seun Hendrik vertolk] en ek sit in die wings en ek hou dit dop sodat ek betrokke bly as my jongste kind na sy dood spring . . . en om emosioneel in die moment te kan wees as ek opkom, toe bréék die stel onder hom. Weet jy, dat ek só gil van agter af – instinktiéf – want dis my kínd en alles breek nou onder hom."
Basson: "Dan is daar natuurlik iets soos om met voorkennis te speel; dit wil sê ons weet wat die uiteinde van die storie is, maar die gehoor nie. Ons mag nie speel op 'n manier wat alreeds die einde uitspel nie."
Kellerman: "Daarom is die eerste toneel die moeilikste vir my; daardie monoloog, my nemesis."
Kellermann: "Vir my is die mooiste monoloog (in Lear se stem): "Vaarwel, my seun. Ek val jou nooit weer lastig nie. / Nooit sien of praat ons ooit weer met mekaar nie. / Jy was, so dag ek, vlees van my. Iets van / My gees . . . My kind. Maar kyk nou!/ Jy blyk 'n kwade swelling van my lyf, / 'n Tumor met die voorkoms van 'n mens, / 'n Pitsweer wat ek met 'n seun verwar./ 'n Grote puis, 'n etterklier wat skuim, / 'n Gistende karbonkel, vol vuil bloed. / Maar goed! Ek wil nie skel nie."
Basson: "Of as jy begin nadink: 'Dit was verkeerd.' "
Basson: "Dis dan soos water."
Krog: "Ek dink dit is so 'n voorreg om Koningin Lear te kan beleef. Jy sién nie meer so 'n range van vaardigheid op die verhoog nie, so 'n skaal van emosies of diepgang van taal en betekenis. Dit resoneer met oudword, met weggegooi wees, maar ook: hoe val wit rykdom uitmekaar? Jy het die stuk gekies vir jou fees, Hugo, hoe het die geld gewerk?"
"Is dit die moeite werd? Een honderd persent, want jy het daardie aspirasie nodig na iets groots, net soos wat jy klein wonderlike juwele by 'n fees moet hê. 'n Mens kan dit nie elke jaar doen nie, maar ten minste elke nou en dan moet jy iets groots, iets van hierdie kaliber aanpak, want waarheen gaan ons anders?"