Die swartbessie-oes op my toedeling is baie afhanklik van die weer. In 2018 het die Verenigde Koninkryk 'n warm, droë somer gehad en die korente was soet en volop. Tot dusver was 2019 koud en nat, en die aarbeie is min en tert. Net soos my swartbessies, reageer die diere en plante van die wêreld op hul omgewing - en veral die veranderende klimaat. Wat wetenskaplikes tot dusver nog nie regtig verstaan ​​het nie, is of die reaksies wat spesies toon, hulle sal help om in 'n veranderende wêreld te oorleef.
In 'n nuwe studie, gepubliseer in Nature Kommunikasie, het die ekoloog Viktoriia Radchuk 'n groot span medewerkers (myself ingesluit) bymekaargebring om saam te vat wat ons weet oor twee sleutelareas van biologie.
Eerstens was ons geïnteresseerd in hoe diere reageer op klimaatsverandering, met die klem op veranderinge in vorm en grootte ('morfologie') en veranderinge in die tydsberekening van lewensgebeurtenisse (wanneer voëls hul eiers lê, wanneer naaldekokers uit damme spruit en so aan - bekend as "fenologie").
Tweedens was ons geïnteresseerd in hoe hierdie veranderinge hul sukses (of evolusionêre "fiksheid") beïnvloed: lei vroeëre eierlêery tot groter oorlewing van kuikens. Deur die twee datastelle te koppel, kan ons aflei of die reaksie van spesies op klimaatsverandering hulle sou help om die verandering voor te hou.
Alhoewel baie verskillende groepe diere en plante op hierdie manier bestudeer is, is voëls een van die min groepe wat oor verskeie jare op dieselfde plekke gevolg is. Die Universiteit van Oxford het byvoorbeeld die Wytham Woods Tit-projek sedert 1947, bestudeer ons die veranderinge in die bevolking van groot tiete en blou tiete met behulp van 1,000 nesbokse en 'n komplekse verskeidenheid mikroskyfvoëls en voedingsstasies. Hierdie studie kon die tydsberekening van voortplanting, die aantal eiers wat gelê is, en die gewig en grootte en die voëls gedurende die onlangse klimaatverandering opspoor, wat alles noodsaaklik is vir die doel van ons projek.
Brittanje het ongeveer 2.5m pare groot tiete. Francis C. Franklin / wiki, CC BY-SA
Radchuk het 'n uitgebreide datastel opgestel wat 4,835-studies oor 1,413-spesies dek, waarvan 71 al die nodige inligting bevat: 'n verandering in die klimaat, 'n verandering in die grootte / vorm van die dier of die tydsberekening van 'n biologiese gebeurtenis, en 'n duidelike verband tussen die grootte / vorm of tydsberekening en die "fiksheid" van die dier (gewoonlik hoeveel nageslag hulle geproduseer het). Die 71-studies het feitlik geheel en al op voëls betrekking gehad, en dit het dus die fokus van die werk geword.
Die gegewens het getoon dat hoër temperature vroeër die jaar verskuif het - voëls het vroeër by broeiplekke aangekom en vroeër begin broei, en jong kleintjies ontwikkel vroeër. Wat belangrik is, was dat hierdie vroeëre gebeure die voëls help om meer suksesvol te teel. In 'n slim stuk wiskundige modellering wys ons egter ook dat die tempo waarteen voëls klimaatsverandering volg, nie vinnig genoeg is om hulle op lang termyn veilig te hou nie.
Die resultate dui daarop dat ten minste sommige voëlspesies in staat kan wees om aan te pas by veranderende klimaat sonder om voorlopig te beweeg - 'n belangrike bevinding, gegewe dat, selfs as ons klimaatsverandering opsy sit, mense al die voëlhabitats vernietig of fragmenteer. Ons toon ook aan dat daar geen toename is in die mate van aanpassing by veranderende klimate tydens die studies nie, dus is die reaksie van voëls (hoewel hulle nou help) beperk in wat hulle kan bereik.
Die belangrikste nuwigheid in hierdie werk lê daarin om 'n groot hoeveelheid data saam te stel wat vir 'n groot aantal spesies soms oor 'n paar dekades aangeteken is. Hierdie skatkis van data onthul hoe merkwaardig die natuurlike wêreld is om 'n veranderende omgewing te kan naspeur. Terselfdertyd is die feit dat selfs daardie geweldige buigsaamheid nie voldoende is om tred te hou met die voortgesette klimaatsverandering nie, nog 'n belangrike onderdeel van die argument om die menslike bydrae tot klimaatsverandering aan te pak.