Prysdigters word gebore en nie gemaak nie. Hul skryf nie hul lofdigte neer nie, maar prys spontaan uit geheue en na die ingewing van die oomblik. Die prysgedig word so hard en vinnig moontlik voorgedra en bevat dikwels herhalende intonasiepatrone en herhalende klanke. Ons staan saam met ‘n groepie digters buite die boekwinkel en gesels na afloop van die dié betrokke Saterdag se Boekpraatjie; ‘n bundel deur een van ons bekroonde digters wat uitgegee is met ‘n tweekleuromslag en gedruk is op blygemaakte fotostaatpapier. Ek maak die opmerking dat die manier waarop dié bundel uitgegee is – ter wille van kostebesparing, natuurlik – ‘n belediging is vir die poësie wat op daardie bladsye gedruk is. Tóg sien ons dat die groot kerke in ons dag in ‘n bejammerenswaardige toestand van formalisme, passiwiteit en verwagtingloosheid verkeer. ‘n Kerk sonder ‘n duidelike toekomsverwagting raak aardgebonde, hou homself met humanisme en liberale politiek besig, en is hoegenaamd nie in staat om ‘n suiwer weerklank van die evangelie te produseer nie.