Camino Frances 2016 - Dag 12: Vanaf Barbadelos via Portomarin na Gonzar (27 km) 1 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 12: Vanaf Barbadelos via Portomarin na Gonzar (27 km) 1
Woensdag 14.09.2016: "Haai Senora - wat van my wasgoed?"
Die nag in Barbadelos het ek goed geslaap ten spyte van my kamermaat wat gesnork het. So bietjie na vyf in die oggend is ek wakker en wakker. 'n Kykie by die venster uit bring jou nie regtig in 'n goeie bui nie. Alles is nat en drup. Ontevrede trek ons ​​onsself van ons beddens af en kyk eers of ons klere oornag droog geword het. Dirk het die veters van sy stapstewels in 'n wasgoeddraad omskep en tussen die stapelbeddens gespan sodat ons alles kon ophang. Gelukkig het alles halfpad droog geraak. Selfs my skoene. Ons pak nietemin ons rugsakke redelik ongemotiveerd, gooi onsself in volle reënuitrusting en begin die dag.
Die eerste keer wat jy buite stap, is daar 'n aangename verrassing: dit reën nie meer nie. My bui styg en ek wil dadelik begin. Droog en koel - heeltemal my weer. Sandra en Dirk wil eerder koffie drink en so gaan ons eers na die kroeg van die Albergue. Dit was veronderstel om om 6:00 vm. Ten minste volgens die openingstye by die ingangsdeur. Toe ons om 06:15 daar voor staan, is die kroeg nog heeltemal in die donker en dit lyk nie of iemand eers ver daar is nie. Dus geen koffie nie. Sandra rook vinnig haar oggendsigaret, dan sit ons ons koplampe aan, as voorsorgmaatreël beveel ek die Universum om dit droog te hou en ons is weer oppad. En dis nie eers halfsewe nie.
Vanaf Barbadelos kronkel die paadjie bergop en ek is weereens bly dat dit nog donker is en ek nie kan sien hoe steil dit is nie. Maar die area raak vinnig weer plat en ons stap in stilte deur die nag. Sandra gaan sit weer 'n bietjie en hardloop vooruit. Maar nie vir lank nie, want om alleen deur die nag te stap, en dit ook deur die bos, is vir haar te skrikwekkend. Toe ons die eerste dorpie bereik, meld my maag. 'n Café con leche en 'n croissant sal nou lekker wees. Ongelukkig is daar niks in die dorp nie. Geen kafee, geen kroeg, geen supermark nie - nie eers 'n drankmasjien nie. Absoluut dooie broek. In ruil daarvoor meld Dirk dat ons al meer as drie kilometer gekom het. Ook nie sleg nie. En die weer hou steeds.
Huuuunger & Camino Spirit
Honger, maar in 'n goeie bui stap ons verder die dag in en wanneer dit stadig lig word, lyk die weer nie meer so sleg nie. Baie beter in elk geval as wat die weervoorspelling belowe het. Soms kan selfs klein stukkies blou lug gesien word. Dit lyk of my bestellings met die heelal gewerk het. Die heelal is suinig net met ontbyt. Dorpie na dorpie gaan by ons verby en alles is orals versper en daar is nie 'n enkele siel te sien nie. En dan kom daar skielik ligte reën in, asof uit die niet. Lekker kak. Ek hoef regtig nie nat voete te hê soos gister nie. Veral nie benewens honger en dors na koffie nie.
Gelukkig kom die Camino Gees ons weer tot hulp en 'n paar meter verder, net om 'n draai, verskyn 'n balk. En dit het oopgemaak. Halleluja. Ons storm vinnig in en vermy nie net die reënbui nie, maar kry ook uiteindelik ons ​​koffie. Daar is nie croissants nie, maar daar is regtig heerlike sponskoeke. Die kroeg is stampvol en ons druk teen die laaste drie gratis kroegstoele teen die muur vas. Die belangrikste ding is droog en die belangrikste ding is dat daar uiteindelik iets in die maag is. Ons doop die sponskoek in die koffie en dit smaak so heerlik dat enige spog ontbytbuffet met vonkelwyn en salm 'n kak daarteen is.
En daar was net 100 oor
Na 20 minute raak die gewoel in die kroeg te veel vir ons en wil ons weer op pad wees. Ek is al op die punt om my reënponcho aan te gooi toe ek agterkom dat die reënbui eintlik verby is. Selfs die son flits 'n bietjie tussen die wolke. Wat 'n gelukkige toeval! Ons laat die kroeg agter en stap op eensame plattelandse paaie, deur klein woude en langs pragtige grondpaaie. Elkeen het sy eie gedagtes en ons sien skaars ander mense oor lang afstande. Nie eers pelgrims nie. Ná die reënerige dag gister het hulle almal 'n bietjie langer in die bed gebly.
Skielik staan ​​ons voor 'n padklip. Dit is basies niks ongewoons op die weg van St. Jakobus nie, want jy kan heeltyd die pad klippe sien, maar hierdie een is spesiaal. Hy vertel dat dit van nou af net 100 km na Santiago is. Onverstaanbaar! Toe ons 'n bietjie meer as 'n week gelede in Leon begin het, het ons nog 320 km gehad om te gaan en geen idee of ons dit eers hier sou maak nie. Die 100 kilometer wat ons nou net voor ons het voel skielik soos 'n stap en ons tel in die geheim die dae wat ons seker nog sal nodig hê om by Santiago uit te kom. Daar sal nie meer as vyf wees nie. Eerder minder.
'n Paar aandenkingsfoto's van die 100 kilometer-klip is 'n moet, maar dan ry jy reguit deur die heuwelagtige Galicië. Die landskap laat my nog heeltemal aan Ierland dink en omdat ek, Dirk en Sandra 'n paar jaar gelede saam daar was, smul ons aan ou vakansieherinneringe. In ons gedagtes oor Galway, die lowergroen weivelde en die ruwe Ierse kus, verskyn daar skielik weer 'n trop koeie voor ons. Die diere eis die hele paadjie vir hulleself en dit word vinnig duidelik dat ons nie net so om dit kan loop nie. Nee, ons moet weer deur die middel.
Nadat ek 'n paar dae gelede koeie gesien het, is ek vandag 'n bietjie minder bang. Veral omdat die trop vandag geen kalwers by hulle het nie. Maar sommige diere is dragtig. Nie eers beter nie. Gelukkig is die koeie baie gaaf, hulle maak plek en ons kom sonder enige probleme deur die trop. Nietemin val 'n klip in my hart toe die trop uiteindelik agter ons is.
Op pad gaan dit deur pragtige klowe met sagte bosvloer en langs klein straatjies. By 'n skuiling langs die pad ontdek ons ​​borde vol vars tamaties, pere en mirabelle-pruime, waaraan jy jouself gratis kan help. Ek merk dat my maag weer bietjie grom en dankbaar gryp ek 'n klein tamatie. Omstreeks 10:15 vm. bevind ons ons skielik voor 'n kroeg. Weereens amper 'n presisielanding vir die 10-uur stop, wat ons nou elke dag maak. Die kroeg is rustiek, maar baie stylvol en het klassieke musiek. Pragtige!
Na 'n kort pouse met bier en Fanta, gaan ons amper in 'n vinnige pas verder na Portomarin. Die weer is nog daar en ek wil aankom voor die volgende stortreën. Gelukkig is dit nie ver nie en na 'n paar kilometer is die stad voor ons. Die uitsig oor die stad en die gepaardgaande reservoir is geweldig en ek kan skaars genoeg daarvan kry op die afdraande in die vallei.
Kort voor Portomarin vurk die paadjie en ons moet besluit of ons die lang pad oor die hoofpad gaan vat en of ons oor die land gaan verkort. Ons is nie lus om op straat uit te gaan nie, so ons vat die kortpad. Aanvanklik is die paadjie nog maklik om te loop, maar na 'n paar meter kronkel dit deur klippe op 'n smal paadjie. Ons klim oor los klippe en rotse, skud langs die rotse en geniet dit baie. Ons is amper hartseer as ons onder is en voor die brug staan ​​aan die einde waarvan die ingang na Portomarin vir ons wag.
Een goeie daad per dag
Die stap oor die brug in die rigting van die stad is amper majestueus en voel soos 'n spoggerige inval. In verwondering klim ons die trappe op wat na die stad lei en kry vinnig die groot katedraalplein. Ek hou dadelik baie van Portomarin en ek is redelik seker dat ek my bestemming vir vandag bereik het. Ons het immers amper 20 km agter die rug en ek het vanoggend Portomarin as my doelwit vir die dag gestel. Sandra is vandag haastig en wil verder na Gonzar stap. Indien nodig alleen. Ons besluit om eers iets te eet te soek en dan rustig te bespreek of ons verder moet gaan of nie. Dis nou 12 uur en behalwe vir die koek met koffie en die een tamatie oppad, het ons vandag niks geëet nie.
Reg langs die kerk kry ons 'n klein, oulike kroeg en bestel bocadillo met spek en kaas, asook 'n pizza. Terwyl ons vir ons kos wag, sien ons skielik hoe John ons uit Engeland nader. Ons ken hom van die pelgrimskoshuis in Rabanal en omdat ons hom vir 'n paar dae nie gesien het nie, is daar eers 'n groot hallo. Niemand sou kon dink dat ons hom weer sou sien nie. Terwyl ons gesels oor wat ons al sedert Rabanal deurgemaak het, kom dit by Dirk op dat John, toe ons laas ontmoet het, ons hartseer vertel het van sy verlore flitslig. Dirk gee spontaan vir hom een ​​van ons. Met ons twee koplampe het ons meer as genoeg lig en het ons dit nie regtig nodig nie. John is so gelukkig soos 'n klein kindjie met Kersfees. "Sjoe, dit sal my lewe verander" sê hy, want hy kan uiteindelik weer vroegoggend in die donker begin. Hy is gelukkig, ons is gelukkig en as John gelukkig wegstap, kom ons kos uiteindelik. Dit smaak heerlik, ek voel baie fiks en stadig bekruip die gevoel my dat Portomarin tog nie die einde van vandag se reis was nie.
Na die ete is die weer nog baie goed en die volgende reënfront kom eers by ongeveer. 15:00 voorspel. Dit is 8 kilometer na Gonzar en ons het nog ten minste twee uur om dit droog te hou. Dit behoort moontlik te wees, dink ek en stem in om verder te gaan na Gonzar. Kort na 13:00 is ons op pad. Eers gaan dit met 'n steil bospaadjie in kronkellyne op, maar dan raak die paadjie redelik vinnig plat en ons het die eerste drie kilometer agter ons in 'n japtrap.
Op smal paadjies gaan ons nou regs en links langs 'n straat en ons pelgrimsgids waarsku ons dat die gedeelte wat voorlê sleg gaan wees. Ons moet verby 'n hoenderfabriek gaan en daar word gesê dat die reuk in die omgewing sleg is. Kort voor die fabriek word dit vinnig duidelik dat die "slegte reuk" die understatement van die millennium is. Die reuk is so walglik dat ek ernstig amper opgooi. Veelvuldige kere. Ons doen ordentlike werk, haal so vlak en so min as moontlik asem en sien dat ons so vinnig moontlik verby die fabriek kan kom.
Kort na die fabriek ontmoet ons weer vir Sandra, wat weer vooruit gehardloop het en tans op 'n boomstomp sit en rook. Ons gesels kortliks oor ons amper opgooi op die vlak van die hoenderfabriek en pak dan saam die laaste 3 km Gonzar toe aan.
Amper op die huis reguit begin dit motreën en hoe nader ons aan die privaat koshuis kom, hoe sterker word die reën. Intussen maak dit nie saak nie, want dit kan nie meer ver wees nie en ek sal beslis nie vandag nat voete kry nie. Op die ou end sit ons in die suiwerste plek landing. Toe ons die koshuis binnegaan, breek 'n ongekende stortreën uit. Ons gee nou nie om oor die weer nie, want ons het aangekom en eintlik vandag 27 km afgelê.
Gelukkig is byna alle beddens in die privaat koshuis nog gratis en word ons gespaar om na die publieke koshuis oor te skakel. Vir 10 euro per persoon kan ons elkeen 'n bed in 'n 12-bed kamer met pragtige klipmure, klipvloere en growwe houtbalke op die plafon verseker.
Nadat ons ons beddens opgemaak en ons rugsakke opgeberg het, bederf ons ons eers met iets te drinke in die pragtige binnehof en neem dan 'n warm stort. Omdat baie min pelgrims tot dusver aangekom het, kan ons regtig ons tyd neem. Die vroeë voël kry dan 'n lang stort. En die warm water!
Nadat jy gestort het, slaap Dirk 'n bietjie, Sandra luister na haar oudioboek, en ek skryf neer wat die dag tot dusver meegebring het. Bietjie vir bietjie kom meer pelgrims aan. Almal van hulle is papnat want dit het intussen baie lekker gereën. Onder die wat aankom is die spraaksame Beier wat ons gister in Barbadelos vererg het. Die res van die aand beloof om opwindend te wees. Of irriterend. Seker albei.
Pelgrimspyskaart, wyn & wasgoed
Omstreeks 19:00 staan ​​ons uit ons beddens op en gaan uiteet. Die Beier sluit by ons aan sonder om te vra en kom net saam. Die pelgrimspyskaart vandag klink baie goed en daarom besluit ons om onsself weer daarmee te bederf. Dit kos net 10.- Euro. Insluitend wyn. As voorgereg probeer ek uiteindelik die Galisiese bredie Caldo Gallego met kool, aartappels en bone. Dit smaak uitstekend en maak my moeë bene heerlik warm. Dan is daar stokvis met groente en 'n tarta de queso vir nagereg.
Die kos is heerlik en die gesprek met die Beierse is, anders as wat verwag word, minder irriterend as wat verwag is. Hy praat oor sy reis tot dusver, sy planne om voort te gaan op 'n pelgrimstog na Finisterre en Muxia en is baie bekommerd dat sy wasgoed verlore kan gaan. Hy het hulle na die Hospitalera gelos om teen etenstyd te was en droog te maak. Toe sy by ons verbykom in die eetkamer, keer die Beier haar voor: "Hey Senora - wat van my wasgoed?"
Ons lag vir mekaar, die tyd vlieg verby en nadat ons altesaam twee bottels wyn leeggemaak het, is dit stadig slaaptyd. Om 22:10 lê ek weer in die boonste stapelbed en wag dat die lig uiteindelik uitgaan. Daar is reeds luide gesnork langsaan.