Temporale epilepsie - behandeling, simptome, oorsake, prognose - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Temporale epilepsie - Dit is 'n soort chroniese neurologiese siekte, wat gekenmerk word deur herhalende onbevraagde aanvalle. Terselfdertyd is die fokus van epileptiese aktiwiteit in die mediale of laterale deel van die temporale lob van die brein. Die tydelike vorm van epilepsie manifesteer hom in eenvoudige, gedeeltelike epiprips wanneer bewussyn bewaar word, en komplekse partiële epiprips wanneer die pasiënt die bewussyn verloor. Met die verdere eskalasie van die simptome van die siekte kom sekondêre algemene beslagleggings voor en geestesversteurings word waargeneem. Hierdie soort epilepsie word beskou as die mees algemene vorm van die siekte.
Temporale epilepsie kan 'n hele reeks faktore veroorsaak. In sommige gevalle word die patologiese afskeiding nie in die tydelike deel van die brein gelokaliseer nie, maar uitgestraal deur 'n letsel wat in ander dele van die brein voorkom.
Oorsake van tydelike epilepsie
Oorweeg siekte verwys na die patologieë van die senuweestelsel. Daarbenewens beïnvloed dit ook die prosesse wat met metabolisme geassosieer word.
Temporale epilepsie word so genoem as gevolg van die ligging van die epileptiese fokus wat die voorkoms van herhaalde aanvalle veroorsaak. Die patologiese ontslag kan ook nie in die tydelike areas van die brein gegenereer word nie, maar kom eerder van ander dele van die brein af, wat die ooreenstemmende reaksies uitlok.
Temporale epilepsie het baie verskillende oorsake wat bydra tot die vorming daarvan. Hulle kan voorwaardelik verdeel word in twee groepe: perinatale, wat faktore insluit wat tydens fetale volwassenheid beïnvloed en tydens die geboorteproses, en postnatale, dit wil sê diegene wat gedurende die lewe voorkom.
Die eerste groep sluit in kortikale dysplasie, prematuriteit, neonatale asfyksie, intrauteriene infeksie, geboortetrauma, gebrek aan suurstof (hipoksie). Die temporale streek word blootgestel aan die beperkende effekte van die generiese proses as gevolg van sy ligging. Tydens die opstelling van die kop (kompensasie-adaptiewe proses wat die aanpassing van die vorm en grootte van die kind se kop verseker wanneer dit deur die geboorte kanaal na die kragte wat daarop beweeg), word die hippokampus in die geboortekanaal saamgepers. As gevolg daarvan word sklerose, iskemie, en daarna omskep in 'n bron van patologiese elektriese aktiwiteit, in die gekrulde weefsels.
Die tweede groep sluit in ernstige dronkenskappe, traumatiese breinbeserings, infeksies, gewas- of inflammatoriese prosesse in die brein, verskeie allergiese reaksies, oormatige verbruik van alkoholiese drank, hoë temperatuur, metaboliese en bloedsomloopafwykings, hipoglisemie, vitamientekort.
Temporale epilepsie kan dikwels voorkom weens hippokampus sklerose, wat 'n aangebore vervorming van die hippocampale apparaat van die temporale lob is.
Dikwels kan die oorsake van die ontwikkeling van hierdie siekte nie vasgestel word nie, selfs met gedetailleerde diagnose en deeglike ondersoek.
Die waarskynlikheid van oordrag van tydelike epilepsie van ouers na hul nageslag is redelik laag. Meer dikwels kan babas slegs 'n aanleg oor die voorkoms van die betrokke patologie onder die invloed van 'n aantal faktore erwe.
Vandag word fronto-temporale epilepsie in meer mense bespeur. Dit is te wyte aan faktore soos volgehoue ​​toksiese besoedeling van die omgewing, hoë vlakke van gifstowwe in voedselprodukte en verhoogde stressogene lewensomstandighede. Daarbenewens het pasiënte wat aan hierdie vorm van die siekte ly, dikwels 'n aantal comorbiditeite wat verdwyn na voldoende primêre behandeling.
Simptome van tydelike epilepsie
Die etiologiese faktor bepaal die kliniese beeld, die erns en debuut daarvan, sodat simptomatiese tydelike epilepsie op enige ouderdom kan begin. By pasiënte met die voorkoms van hierdie vorm van die siekte gelyktydig met die mediale tydelike sklerose, begin hierdie patologie met atipiese febriele krampe wat op 'n vroeë ouderdom voorkom (gewoonlik tot 6 jaar). Daarna, oor 'n tydperk van twee tot vyf jaar, kan spontane remissie van die siekte plaasvind, waarna psigomotoriese afebriele toevalle voorkom.
Aangesien die diagnose van die betrokke siekte nogal ingewikkeld is weens die lae behandeling van pasiënte met epilepsie vir mediese hulp, wanneer die aanvalle reeds uitgebrei is, is dit nodig om die hoof manifestasies van temporale epilepsie te ken. Dikwels bly tekens van tydelike epilepsie, wat dikwels in eenvoudige gedeeltelike aanvalle manifesteer, bly sonder die pasiënt se behoorlike aandag.
Oorweging van die vorm van die siekte word gekenmerk deur drie variasies in die geval van aanvalle, naamlik gedeeltelike eenvoudige stuiptrekkings, komplekse gedeeltelike stuiptrekkings en sekondêre algemene beslagleggings. In die meeste gevalle word simptomatiese temporale epilepsie geopenbaar deur die gemengde aard van die aanvalle.
Eenvoudige stuiptrekkings word gekenmerk deur bewaring van bewussyn. Hulle voer dikwels komplekse partiële aanvalle of sekondêre algemene beslagleggings in die vorm van 'n aura voor. U kan die lokalisering van die letsel van hierdie vorm van patologie bepaal deur die aard van die aanvalle. Motor-eenvoudige aanvalle word gevind in 'n vaste installasie van die hand, draai die oë en kop na die plek van die epileptogene fokus, minder dikwels in die vorm van 'n ommekeer van die voet. Sensoriese eenvoudige aanvalle kan lyk soos onfaktoriese of smaakparoksisme, in die vorm van aanvalle van sistemiese vertigo, visuele of ouditiewe hallusinasies.
So, eenvoudige gedeeltelike aanvalle van tydelike epilepsie het die volgende simptome:
- gebrek aan verlies van bewussyn;
- die voorkoms van verdraaiing van reuk en smaak, byvoorbeeld, pasiënte kla oor onaangename aromas rondom, onaangename sensasie in die mond, kla van pyn in die maag en praat oor die gevoel van die rol van onaangename smaak aan die keel;
- die opkoms van die vrees vir die werklikheid, die verwringing van die konsep van die verdraagsaamheid van tyd (pasiënte, in 'n klein kamer, kan dit groot beskou, voorwerpe in die kamer lyk ook reusagtig;
- die voorkoms van hallusinasies.
Tydens beslagleggings kan mense 'n gevoel van die onwerklikheid van die hede ervaar, met ander woorde, die pasiënt is in sy eie wêreld en nie in werklikheid nie. Daarbenewens is daar situasies van "deja vu". Mense begin dink dat al die omgewing, die omgewing, nabygeleë voorwerpe voorheen in hul lewens was. Daar is ook opponerende simptome, watter medisyne het die term "jammewa" genoem, wat 'n skielike sensasie beteken dat 'n bekende persoon of plek in die pasiënt se gedagtes ongewoon of onbekend word. Dit blyk dat al die inligting oor hulle uit die geheue in 'n oomblik heeltemal verdwyn het. Talle studies het getoon dat "deja vu" minstens een keer in die lewe van sowat negentig persent van die mense gevoel het. Saam hiermee word zhamevyu baie minder gereeld waargeneem.
Daar kan ook 'n gevoel van depersonalisering wees, waarin die pasiënt glo dat iemand anders sy denke beheer, dit lyk asof hy van sy kant af sien.
Eenvoudige gedeeltelike aanvalle kan in 'n kort tydperk tot komplekse partiële aanvalle ontwikkel.
Die komplekse gedeeltelike vorm van die aanvalle word gekenmerk deur die volgende manifestasies:
- moontlike versteuring van bewussyn;
- verlies van 'n gevoel van realiteit tydens 'n beslaglegging;
- al sy optrede is bewusteloos (byvoorbeeld, sy hande doen voortdurend 'n soort manipulasie om sy hande te vryf, voorwerpe te sorteer, klere te plaas);
- Dit lyk vir ander dat die pasiënt weer kou en sluk, hy slaan, maak gesigte;
- soms kan 'n individu optree, asof doelbewuste optrede, byvoorbeeld, 'n motor bestuur, die gas kan aanskakel, kos kan kook;
- daar is geen reaksie op die appèl nie.
Die duur van hierdie aanval is ongeveer drie minute. Aan die einde kan die pasiënt nie verstaan ​​wat hy gedoen het nie. Daarbenewens het mense gewoonlik hoofpyn na die aanvalle wat beskryf word.
Sekondêre veralgemeende toevalle kom voor met die progressie van epilepsie van die temporale lob. Aanvalle verval dikwels met verlies van bewussyn en word gepaard met uitgesproke stuiptrekkings.
Temporale epilepsie, die prognose kan teleurstellend wees as jy geen maatreëls tref nie, want die siekte sal vinnig vorder, en die toestand sal vererger. By pasiënte met 'n verstandelike kapasiteit sal daar verskillende veranderinge in die emosionele en persoonlike sfeer wees.
Hoofsaaklik, die fronto-temporale epilepsie word vergesel deur verskeie neuro-endokriene patologieë. In die swakker geslag kom polisistiese ovariale siektes voor, daar is 'n afname in vrugbare funksie, menstruele afwykings, in die sterker seks, libido verminder en ejakulatoriese disfunksie word waargeneem. In sommige gevalle kan hierdie vorm van epilepsie gepaard gaan met osteoporose, hipotireose, en die ontwikkeling van hiproprolactinemiese hipogonadisme.
Temporale epilepsie by kinders
Hierdie siekte kan toegeskryf word aan die simptomatiese brandpunt van epilepsie. In die naam "temporale epilepsie" het die aanduiding van die ligging van die middelpunt van die vorming van beslagleggingsaktiwiteit in die brein gelê.
By kinders word tekens van temporale epilepsie en simptome gekenmerk deur 'n verskeidenheid aanvalle, wat afhanklik is van die lokalisering van die epileptiese fokus. Aanvalle is in die temporale vorm van die betrokke patologie en kan fokaal, kompleks gedeeltelik en ook sekondêr-generaal wees. In tagtig persent van gevalle word epipridasies voorafgegaan deur 'n spesiale toestand, wat in die geneeskunde 'n aura genoem word.
Die uitdrukking van die aura en die inhoud daarvan hang ook af van die ligging van die epileptiese fokus. In hierdie verband is die aura: smaak, visueel, olfaktoriese en ouditiewe. Die visuele aura word gekenmerk deur 'n verband met 'n versteuring van visuele persepsie. Dit word dus manifesteer, byvoorbeeld deur verlies van visie, ligte vonke, hallusinasies. Wanneer die smaak aura van die pasiënt enige smaak in die mond voel, met die olfaktoriese - daar is verskillende geure; Met gehoor kan pasiënte verskillende geluide hoor.
Eenvoudige gedeeltelike aanvalle het een kenmerk - onbewuste bewussyn, waarin 'n epileptiese sy eie sensasies kan beskryf.
So, beslagleggings kan wees: sensoriese (die pasiënt voel kruipende, tinnitus-, ouditiewe en gustatoriese manifestasies) en motoriese (stuiptrekkings).
Gewoonlik is manifestasies stereotipies. Die persoon voel óf dieselfde reuk (dikwels 'n onaangename karakter), byvoorbeeld die reuk van petrol of gebrande rubber, of die onveranderlike smaak in die mond. Dikwels is pasiënte se eie gevoelens gekorreleer met die toestand van "wakker slaap": 'n verandering in die gevoel van tydelike persepsie, voorwerpe van die situasie word as verwronge beskou.
Komplekse parsiële vorms van aanvalle word gekenmerk deur verlies van bewussyn en automatisme (eentonige aksies wat deur pasiënte uitgevoer word: vryf hul handpalms, skuif klere, tel geld). Met 'n meer ernstige verloop van die siekte kan die kind aantrek en wegbly op haar eie.
Tradisioneel word die diagnose van die patologie onder bespreking uitgevoer met behulp van elektroencefalografie. In die geval van die temporale vorm van epilepsie word spesifieke patologiese aktiwiteit van die veranderde gebied aangeteken. In remissie kan elektroencefalografie-aanwysers 'n "gesonde" voorkoms hê. Daarom word dit oorweeg om metodes te gebruik wat breinskade kan bepaal. Vir hierdie doeleindes is dit verkieslik om magnetiese resonansiebeeldvorming te gebruik, wat strukturele veranderinge toon. 'N meer betroubare aanwyser word beskou as positron emissie tomografie.
Daar is 'n paar kenmerke van die vorming van babas wat met tydelike epilepsie gediagnoseer is, aangesien hierdie vorm van die siekte gebiede behels wat by die suprasegmentele apparaat (limbico-retikulêre kompleks) betrokke is wat by intellektuele aktiwiteit betrokke is. Daarom is dit hoofsaaklik die intellektuele ontwikkeling van kinders wat ly. By kinders wat aan die oorweeg vorm van patologie ly, word emosionele onstabiliteit geleidelik gevorm, die vermoë om geestesaktiwiteit te abstrak, verminder, geheue versleg. Kinders sukkel om die nuwe opvoedkundige materiaal te bemeester. Geestelike aktiwiteit word gekenmerk deur die feit dat dit op sommige feite patologiese konsekwentheid, viskositeit is. Kinders word dikwels verbitterd en skeurvol. In die meeste gevalle word temporale epilepsie vergesel van hipotalamiese afwykings, wat voorkom in puberteitstoornisse, simptome van vegetatiewe dystonie. Beserings word gewoonlik vergesel van hartkloppings, sweet, kortasem, en allergieë in die buik.
Behandeling van tydelike epilepsie
Vandag het tydelike epilepsie 'n gunstige voorspelling onderhewig aan voldoende en tydige diagnose, sowel as met die teenwoordigheid van gepaste simptomatiese terapie. Daarbenewens is die ontwikkelingspatroon van hierdie vorm van patologie, en die prognose daarvan, grootliks te wyte aan die omvang en aard van breinskade.
Behandeling van tydelike epilepsie word as 'n reël in twee rigtings uitgevoer. In die eerste beurt is terapie daarop gemik om konvulsiewe gereedheid te verminder. Terselfdertyd word terapeutiese maatreëls getref om die onderliggende siekte reg te stel.
Die basiese behandeling van konvulsiewe gereedheid word hoofsaaklik uitgevoer deur eerste-keuse middels, naamlik karbamazepien, fenitoïen, barbiturate en valproïensuurderivate. Met hulle gebrek aan effektiwiteit, kan bensodiasepiene en lamotrigine voorgeskryf word. Die belangrikste farmakopee-middel in die behandeling van hierdie vorm van patologie is egter carbamazepien.
Behandeling van temporale epilepsie is die beste om met monoterapie te begin. As aanvanklike dosis carbamazepien, is dit gebruiklik om 10 milligram per kilogram pasiëntgewig per dag voor te skryf. Geleidelik word hierdie dosis verhoog na 20 mg. Met onbevredigende effektiwiteit of die volledige afwesigheid van die uitslag, kan 'n dosis van 24 uur tot 30 mg gebring word. Die dosis kan slegs verhoog word indien daar geen uitgespreekte nadelige gebeurtenisse is nie. Met toenemende dosisse is dit noodsaaklik om aanwysers in die pasiënt se bloedkonsentrasies van karbamazepien te monitor. Om te stop die toename in die daaglikse dosis van die geneesmiddel wat gebruik kan word, kan bereik word deur 'n stabiele positiewe effek of by die eerste tekens van dronkenskap te verkry.
In geval van versaking van carbamazepienterapie, word ander anticonvulsante soos hidantoïene (difenien) of valproaat (depakine) voorgeskryf. Laasgenoemde word gewoonlik in 'n dosis van nie meer as 100 mg / kg gebruik nie, terwyl difenien - in die reeks van 8-15 mg / kg.
Verskeie studies het getoon dat sekondêre veralgemename vorms van valproaat aanvalle veel meer effektief is as difenien. En daarnaast het depakin minder giftigheid.
In gevalle waar monoterapie ondoeltreffend is of die resultate onvoldoende is, word 'n kompleks van medisyne voorgeskryf, insluitende reserwe en basiese antikonvulsiewe middels. Dit word beskou as die mees effektiewe kombinasie van die volgende antikonvulsante: finlepsien en lamiktal of finlepsien en depakine.
Daarbenewens is dit moontlik om basiese antikonvulsiewe middels met sekshormone te kombineer. Benewens geneesmiddelterapie word neurokirurgiese intervensie geoefen, met die doel om die patologiese fokus vinnig te verwyder en te verhoed dat die brein van 'epileptiserende' toeneem.
Chirurgie moet uitgevoer word in die teenwoordigheid van die volgende aanduidings:
- weerstand van antiepileptiese middels tot antiepileptiese terapie met antikonvulsiewe middels in maksimum toelaatbare dosisse;
- aanhoudende ernstige aanvalle wat aanleiding gee tot sosiale wanaanpassing van epileptiese
- gelokaliseerde epileptogene fokus in die brein.
Operasionele ingryping is onmoontlik in geval van komplikasie van epilepsie met ernstige somatiese status, wat uitgedruk word in geestesversteurings, disfunksie van die intellek en geheueversteurings.
Vooroperatiewe ondersoek sluit in die uitvoering van verskillende tipes neuroimaging, soos video-EEG-monitering en elektrokortikogram, asook toetse om die dominansie van die breinhemisfeer op te spoor.
Die taak van neurochirurge is die eliminasie van die patogene fokus en die voorkoming van beweging, en die uitbreiding van die reeks epileptiese impulse. Die operatiewe intervensie self bestaan ​​in die uitvoer van lobektomie en die verwydering van die mediobasale en anterior areas van die tydelike streek van die brein.
Na die neurokirurgiese ingryping, in amper 70 gevalle uit 100, word die frekwensie van epifiseuses aansienlik verminder en verdwyn dit in ongeveer 30% van die gevalle.
Кроме того, оперативное лечение положительно влияет на интеллектуальную деятельность больных и их память. Die toestand van vergifnis teen die gebruik van antikonvulsiewe middels word gemiddeld in ongeveer 30% van die pasiënte behaal.
Voorkoming van die oorweegde vorm van die siekte bestaan ​​uit tydige mediese ondersoek van risikogroepe (kinders en swanger vroue), in voldoende behandeling van geïdentifiseerde geassosieerde siektes, vaskulêre patologieë van die brein, en ook om die ontwikkeling van neuro-infeksies te voorkom.
As pasiënte nie epileptiese aanvalle het nie, kan hulle in enige sfeer werk, behalwe vir hoë werk, brandmanipulasie (as gevolg van suurstoftekort) of werk met bewegende meganismes, asook beroepe wat verband hou met nagskofte en verhoogde konsentrasie.
Dus, die oorweeg vorm van die siekte vereis nie net korrekte, maar ook tydige terapeutiese effekte, wat sal terugkeer na die pasiënt met epilepsie volle aktiwiteit.