Baie mense het gehoor van die bekende Rorschach inkblot-toets waarin respondente gevra word om dubbelsinnige inkblot beelde te kyk en dan te beskryf wat hulle sien. Die toets verskyn dikwels in populêre kultuur en word gereeld uitgebeeld as 'n manier om iemand se onbewuste gedagtes, motiewe of begeertes te openbaar.
Die Rorschach inkblot toets is 'n soort projeksiewe sielkundige toets wat in 1921 geskep is deur 'n Switserse sielkundige genaamd Hermann Rorschach.
Dikwels gebruik om persoonlikheid en emosionele funksionering te assesseer, is dit die tweede algemeenste forensiese toets na die MMPI-2 . 'N 1995 opname 412 kliniese sielkundiges in die American Psychological Association het onthul dat 82% die Rorschach inkblot toets ten minste af en toe gebruik.
Die geskiedenis van die Rorschach-toets
Rorschach was beslis nie die eerste wat daarop dui dat 'n persoon se interpretasie van 'n dubbelsinnige toneel versteekte aspekte van daardie persoon se persoonlikheid kan openbaar nie. Hy is dalk geïnspireer om sy beroemde toets deur 'n verskeidenheid invloede te skep.
As 'n seun het Rorschach 'n groot waardering vir klecksografie of die kuns om beelde uit inkblots te maak. Toe hy ouer geword het, het Rorschach 'n gemeenskaplike belangstelling in kuns en psigoanalise ontwikkel . Hy het selfs koerante gepubliseer wat die kunswerk van verstandelike pasiënte ontleed, wat daarop dui dat die kuns wat hulle vervaardig, gebruik kan word om meer oor hul persoonlikhede te leer.
Een spel wat in 1896 geskep is, het selfs betrekking gehad op die skep van inkblot-monsters om dan te gebruik as aanhalingstekens vir stories of vers. Alfred Binet het ook eksperimenteer met die idee om inkblots te gebruik as 'n manier om kreatiwiteit te toets en oorspronklik beplan om inkblots in sy intelligensietoetse in te sluit.
Miskien geïnspireer deur sy kinderjare en sy studies van Sigmund Freud se droom-simboliek, het Rorschach begin om 'n sistematiese benadering te ontwikkel om inkblots as 'n assesseringsinstrument te gebruik.
Rorschach het sy benadering ontwikkel nadat hy meer as 400 vakke bestudeer het, waaronder meer as 300 geestespasiënte en 100 beheersvakke. Sy 1921-boek Psychodiagnostik het tien inkblots aangebied wat hy gekies het as 'n hoë diagnostiese waarde. Die boek het ook sy benadering tot die berekening van antwoorde op die toets uiteengesit.
Rorschach se boek het min sukses behaal, en hy het skielik op ouderdom 38 gesterf net een jaar na die publikasie van die teks. Na die publikasie van die boek het daar egter 'n wye verskeidenheid van puntestelsels ontstaan. Die toets het gegroei tot een van die mees algemeen gebruikte sielkundige toetse.
Hoe werk die Rorschach toets?
Die Rorschach-toets bestaan ​​uit 10 inkblot beelde, waarvan sommige swart, wit of grys is en waarvan sommige kleur is. 'N Sielkundige wat opgelei is in die gebruik, telling en interpretasie van die toets, toon elk van die tien kaarte aan die respondent. Die vak word dan gevra om te beskryf wat hy of sy dink die kaart lyk. Die respondente is vry om die dubbelsinnige beeld te interpreteer wat hulle wil. Hulle kan fokus op die beeld as geheel, oor sekere aspekte van die beeld of selfs op die wit spasie wat die beeld omring.
Sodra die vak 'n antwoord gegee het, sal die sielkundige dan verdere vrae vra om die onderwerp verder uit te brei oor sy of haar eerste indrukke.
Die sielkundige bereken ook die reaksies op 'n groot aantal veranderlikes, soos of die onderwerp na die hele prent gekyk het. Hierdie waarnemings word dan geïnterpreteer en saamgestel in 'n profiel van die individu.
Kritiek van die Rorschach-toets
Ten spyte van die gewildheid van die Rorschach-toets, het dit die onderwerp van aansienlike kontroversie gebly. Die toets is in die 1950's en 1960's uitgebrei gekritiseer weens gebrek aan gestandaardiseerde prosedures, puntetoetse en norme.
Voor 1970 was daar soveel as vyf puntestelsels wat so dramaties verskil het dat hulle wesenlik vyf verskillende weergawes van die toets verteenwoordig.
In 1973 publiseer John Exner 'n omvattende nuwe puntestelsel wat die sterkste elemente van die vorige stelsels gekombineer het. Die Exner-tellingstelsel is nou die standaardbenadering wat gebruik word in die administrasie, telling en interpretasie van die Rorschach-toets.
Benewens vroeë kritiek op die teenstrydige puntestelsels, neem afkeurers kennis dat die toets se swak geldigheid nie in staat is om die meeste sielkundige afwykings akkuraat te identifiseer nie. Soos u kan voorstel, kan die toets 'n hoogs subjektiewe proses wees. Een van die belangrikste kritiek met die Rorschach is dat dit nie betroubaarheid het nie . Twee klinici kan tot heel ander gevolgtrekkings kom, selfs wanneer hulle na dieselfde vak se antwoorde kyk.
Die toets word hoofsaaklik gebruik in psigoterapie en berading, en diegene wat dit gereeld gebruik, doen dit dikwels as 'n manier om baie kwalitatiewe inligting te verkry oor hoe 'n persoon voel en funksioneer. Die terapeut en kliënt kan dan verder tydens hierdie terapie 'n paar van hierdie probleme ondersoek.
Die toets het 'n mate van effektiwiteit getoon in die diagnose van siektes wat gekenmerk word deur verwronge denke soos skisofrenie en bipolêre versteuring. Sommige kenners is seker dat aangesien die Exner-tellingstelsel foute bevat, kan klinici geneig wees om oor psigotiese afwykings te diagnoseer as hulle sterk op Exner se stelsel staatmaak.
Ten spyte van die kontroversies en kritiek oor die gebruik daarvan, bly die Rorschach-toets vandag wyd gebruik in verskeie situasies soos in skole, hospitale en hofsale.
Vandag verwerp sommige sielkundiges die Rorschach as bloot 'n oorblyfsel van sielkunde se verlede, 'n pseudowetenskap wat gelyk is aan die fenologie en parapsigologie, waarvan die laaste nie met transpersoonlike sielkunde verwar word nie. Skrywers Wood, Nezworski en Garb stel voor dat terwyl die Rorschach beslis die kritiek waardig is, dit nie sonder verdienste is nie. Die toets se gebruik in die identifisering van gedagteversteurings was goed gevestig, en die beskikbare navorsing dui daarop dat die toets se geldigheid groter is as die toevalligheid.
> Lee, L. (1999). Die naam is bekend: mnr. Leotard, Barbie, en Chef Boy-Ar-Dee. Pelican Publishing. ISBN 978-1-4556-0918-5.
> Lilienfeld , SO, Wood, JM, & Garb, HN (2001, Mei). Wat is verkeerd met hierdie foto? Wetenskaplike Amerikaanse , pp. 81-87.
> McGraw-Hill Uitgewers. (2001). Hermann Rorschach, MD Test Ontwikkelaar Profiele.
> O'Roark, AM (2013). Geskiedenis en Gids: Vereniging vir Persoonlikheids Assessering Vyftigste Verjaarsdag. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates, Inc.
> Watkins, CE, et al. (1995). Kontemporêre praktyk van sielkundige assessering deur kliniese sielkundiges. Professionele Psigologie: Navorsing en Praktyk , 26 (1), bladsye 54-60.
> Wood, JM, Nezworski, MT, & Garb, HN (2003). "Wat is reg met die Rorschach?" Die Wetenskaplike Oorsig van Geestesgesondheidspraktyk , 2 (2).