Dis ’n vreeslike ding om gade te slaan, vertel Karin Brynard, die gewisse ellende waarop ’n ander man se aankope in ’n hardewarewinkel afstuur.
Dit het jy nou van ’n dorp, dink ek toe ek weer vir Manie in die hardewarewinkel gewaar. Jy loop telkens dieselfde mense raak.
Ek ken nie vir Manie nie, maar ek sien hom gereeld hier. Vandag staan hy langs ’n vrou – eenderse magies wat onder eenderse fliesjekkers uitbol. Sy noem hom “Pappie”.
Hulle kyk na staanders waaroor jy nat wasgoed kan hang om droog te raak. Moet my nie die goed se naam vra nie. Ek skat dié is net so lomp en kompleks en obsternaat as die ding self.
Heel vroom en netjies oopgevou staan die demonstrasiemodel daar op die hardewarewinkel se vloer, blommend van nuttigheid en oulikgeit. Dit slaan in ’n japtrap op en vat jou hele laai frokkies en sokkies, belowe die aanwysings op die boks, met nóg plek oor vir ’n hele week se vadoeke. Agterna vou jy dit weer mooitjies op vir wegbêre in sy kompakte doos.
Manie is nie ’n man van baie woorde nie, het ek al geleer hier in dié winkel. En hy laat hom ook nie sê nie. Hy is, helaas, ’n man. Hy vryf nog een keer oor sy maag en lig dan een van die verraderlike bokse van die rak af. Sommerso met die een hand. Chuck Norris van die hardewarewinkel.
Een aand in die Sederberge, byvoorbeeld. Ons het ’n tent geleen, want ons is saam met gesoute kampeerders en wil nie soos sissies in die huurhutjies gaan slaap nie. Maar ons doen alles verkeerd, beginnende by éérs paartie hou, dan, in die donker, vir die eerste keer in ons lewe, ’n tweemantent-affêringte opslaan. My ou liefie was ’n Hollander, lief vir Kaapse wyn. Tienduimig. En ná ’n paar wyne selfs méér so. Soek ook nie hulp of raad nie.
Meetaan al kap hy sy knie raak met die rubberhamer waarmee jy die penne indryf. Ek wil help, maar hy ruk die hamer weg. Sy elmboog tref die enigste tentpaal wat al staan. Hy kap die ding weer in, maar met soveel woede dat die paal buig.
Dan kry ons nie die penne nie. “Potverdomme!” roep hy uit, blameer my sommer vir alles. Óm ons het die meeste tente al stil en donker geraak. Ek byt my tong en ons wroet soos molle in die donker verder. Maar verniet. Daar’s g’n pen te bekenne nie.
Ek kyk na Manie met sy boks by die kasregister. Hy haal sy kredietkaart uit. Agter hom staan ’n bekommerde tannie Manie. Sy weet al, sien ek: Van hiér af loop haar dag net een rigting, en dis afdraand.