Belegging van Przemysl, 24 September-11 Oktober en 6 November 1914-22 Maart 1915 - Inligting - 2022
Belegging van Przemysl, 24 September-11 Oktober en 6 November 1914-22 Maart 1915
Przemysl was 'n groot versterkte stad aan die Oostenryk-Hongaarse grens met Rusland, noord van die Karpaten. In 1914 is dit onlangs aangepas. Sy verdediging was soortgelyk aan dié van soortgelyke plekke in Wes -Europa, met 'n kring van moderne forte rondom die stad. Aan die begin van die oorlog is Przemysl gebruik om die Oostenryk-Hongaarse leërs te ondersteun toe hulle hul eerste inval in Russiese Pole geloods het. Die Oostenrykse Vierde Leër het van Przemysl noordwaarts getrek en die Russiese Vyfde Leër verslaan tydens die slag van Komarow (26 Augustus-1 September 1914).
Die Oostenrykse offensief het gou geëindig in mislukking en terugtog. Middel September stroom Oostenrykse troepe suid verby Przemysl in die rigting van die Karpate, waar 'n nuwe Oostenrykse lyn binnekort gevorm sou word. Een weermagkorps het by die garnisoen van Przemysl aangesluit binne die verdediging van die vesting, altesaam 150 000 man.
Die eerste deel van die beleg begin op 24 September, toe die Russe die laaste roete afgesny het. Die Russe het nie dieselfde sterkte in swaar artillerie as die Duitsers of Oostenrykers nie, en die beleg het tot 'n lang blokkade ontwikkel.
Die eerste fase van die beleg was van korte duur. Oktober 1914 het 'n Duitse aanval op Warskou plaasgevind, wat die Russe gedwing het om troepe aan die front van die Karpaten terug te trek. Dit het die Oostenrykers in staat gestel om terug te keer na hul oorspronklike grens, en op 11 Oktober is die beleg opgehef. Die laaste aksie van die eerste beleg was 'n duur Russiese aanval wat die stad nie bedreig het nie.
Dit sou 'n kortstondige uitstel wees. Die Duitse aanval op Warskou het misluk, en die Oostenrykers was weer gedwing om terug te trek na die Karpaten. Die beleg is op 9 November hernu, hierdie keer deur die Russiese Elfde Leër. Hierdie keer was daar 110 000 Oostenryk-Hongaarse troepe in die vesting, met genoeg voorraad vir drie maande.
Die lot van Przemysl is bepaal deur die mislukking van die Oostenryk-Hongaarse winteroffensief van 1915. Een klein doel van hierdie offensief was die verligting van Przemysl, terwyl die breër doelwitte, insluitend 'n massiewe knypoperasie in samewerking met die Duitsers in Oos-Pruise, insluitend sou lei tot die verowering van die hele Russiese Pole. Nie een van die doelwitte het geslaag nie.
Sodra dit duidelik was dat die hulpverleningspoging misluk het, het die Oostenrykers 'n laaste uitstappie van Przemysl geloods en op 22 Maart oorgegee. 2 500 offisiere, 117 000 mans en 1 000 gewere is deur die Russe gevang.
Die Russe is gou weer uit Przemysl gedwing. 'N Gesamentlike Duits-Oostenrykse offensief eindig met die groot oorwinning van Gorlice-Tarnów, wat die Russe gedwing het om die hele Poolse vooraanstaande te laat vaar. Op 3 Junie, minder as drie maande nadat dit oorgegee het, herwin die Oostenrykers Przemysl.
131 dae lank van 12 November 1914 tot 23 Maart 1915 was die Oostenrykse vestingsstad Przemyśl (Puh-SHEM-ish-le) beleër, met ongeveer 130 000 Habsburgse troepe vasgevang deur 'n Russiese mag van ongeveer dieselfde grootte, bepaal om die vyand onderdanig te maak. Die beleërde verdedigers het uiteindelik die handdoek ingegooi op 22-23 Maart 1915, toe hulle hul eie vestings vernietig het en massaal oorgegee het.
Dit was eintlik die tweede beleg van Przemyśl tydens die oorlog, wat die dramatiese 'wipplank' dinamika weerspieël wat tydens die eerste maande van die konflik aan die Oosfront voorgekom het: die Russe moes 'n vorige beleg van 27 September tot 11 Oktober verbreek, 1914 nadat die Habsburgse magte die verdedigende mag kom verlig het. Na die terugtrekking van Hindenburg aan die einde van Oktober uit Sentraal -Pole, keer die Russe egter terug na die aanval en vang die nabygeleë vesting Jaroslav, ongeveer 20 kilometer noordwes van Przemyśl, op 23 Oktober vas.
Nou het die Oostenrykse hoof van die algemene personeel, Conrad von Hötzendorf, wat moontlik die grootste fout van sy loopbaan was, gemaak deur 'n deel van die Habsburgse Derde Leër en die vestingsgarnisoen, met 130.000 man, te beveel om te probeer uithou in Przemyśl eerder as om terug te trek met die die res van Oostenryk-Hongarye se magte. Conrad het gehoop dat hy weer die beleg sou kon ophef en die Derde Leër kon verlig, terwyl dit intussen beduidende Russiese magte agterin vasgebind het.
Conrad se teenaanval vroeg in Desember het 'n mate van sukses behaal, 'n oorwinning behaal tydens die Slag van Limanowa-Lapanów en die Russiese Derde Weermag ongeveer 40 kilometer van Krakow terug gedwing-maar het tot stilstand gekom weens 'n gebrek aan reserwes en voorrade. Rondom hierdie tyd het die onheilspellende nederlaag deur vurige Serwiese verdedigers by Kolubara nog meer probleme vir die beleërde Dual Monarchy veroorsaak. Desondanks beveel Conrad nog twee desperate pogings om die vesting in Januarie en Februarie 1915 te verlig, wat ook ten koste van alles misluk het, aangesien onder-voorsien Habsburgse soldate by duisende val in die Karpate-bergpasse in die sneeu en ys van midwinter. Bernard Pares, 'n Britse historikus wat die Russe as waarnemer vergesel het, was getuie van 'n noodlottige aanval deur 'n Oostenrykse eenheid uit Tirol in Februarie 1915:
Toe die heuwel ... bedek was met skulp, het 'n hele afdeling van die dapper Tirolese gevorder ... Hulle het hulself snags in geweerputte op 'n laer nok van die heuwel opgesluit ... kom die antwoord. Die Russiese infanterie het met die steun van sy masjiengewere opgestaan ​​onder die kanonade, sodanige sarsies ingegooi dat alles voor hom neergedaal het ... die loopgrawe wat deur die Tiroolse beset was, het 'n lykslyn geword ... Russiese troepe op die flank het verby gewen. die rivier en neem die vyand in die flank…
Met die mislukking van hierdie aanvalle was dit net 'n kwessie van tyd voordat Przemyśl beswyk. Die verdedigers is maande lank op 'n min of meer daaglikse basis deur die Russiese artillerie gebombardeer, en die voorraad het afgeneem. Op 13 Maart het die Russe die nabygeleë dorpie Malkovise verower en die buitekant van die stad se verdediging binnegedring, waardeur hulle die binneste verdediging met dodelike akkuraatheid kon begin bombardeer (hieronder, verwoeste vestings).
Teen 18 Maart was die oorblywende voorsienings klaar, en dissipline breek toe honger soldate desperaat kos soek. Die volgende dag misluk 'n laaste poging om uit te breek ten spyte van Russiese verdediging, wat 30 myl loopgrawe en 650 myl doringdraad ingesluit het. Op 21 Maart het Helena Jabłońska, 'n Poolse inwoner van Przemyśl, die laaste ure van die beleërde stad in haar dagboek neergeskryf terwyl Habsburgse soldate (baie van hulle Hongaars en slapgesind teenoor Slawiërs en Oostenrykers) hul eie landgenote begin plunder het:
Die hele nag kon ek hoor hoe die geraas en gedruis van relings, stokke en parketvloere opgeskeur word. Vanoggend is my inwoners bedroef oor die plunderaars. Die soldate skeur die paaltjies in ons tuin op, hulle het die appelkelder stukkend geslaan, hulle het alles gesteel en alles in stukke gesny ... Hulle storm my kombuis binne en vat alles wat hulle wil. Ek maak die deur toe, maar hulle hamer daaraan, hulle slaan en skop dit in en ek moet vir hulle my laaste mond vol kos gee.
Die volgende dag, met 'n dreigende kapitulasie, het die Habsburgse bevelvoerder, generaal von Kusmanek, sy troepe beveel om die oorblywende verdedigingswerke met plofbare ladings te vernietig, om te voorkom dat die Russe self die vesting gebruik, selfs al het die Russe aanhoudend op hulle neergedaal. Jabłońska beskryf die dramatiese gesig wat die oorblywende inwoners begroet:
Omstreeks 02:00 het hulle die werke begin opblaas. Saam met die geklop en geskree van artillerie was dit so aaklig dat ons almal angstig was ... Ons het buitentoe gegaan. Daar was menigtes paniekbevange mense met koffers, bondels en kinders wat in die straat afstorm, met groot oë van vrees, terwyl ons wag en sidder van koue. Die eerste ammunisiebak ontplof met 'n skrikwekkende spuitboom, die grond skud en die glas val uit al die vensters. Aswolke stort uit skoorstene en stowe, en stukke gips val van die mure en plafonne af. Daar was 'n tweede oplewing. Toe dit dagbreek, lyk die stad soos 'n gloeiende, rookende krater met pienk vlamme wat van onder af gloei en oggendmis wat bo dryf - 'n ongelooflike, dreigende gesig.
Op die middag van 22 Maart stuur Kusmanek uiteindelik 'n boodskap van oorgawe aan die Russiese bevelvoerder, generaal Selivanoff, wat sy troepe beveel het om die stad die volgende dag te beset. Die Russe het altesaam 119 500 offisiere en mans gevange geneem, saam met 1 000 stukke artillerie, hoewel baie daarvan verouderd was (hieronder Oostenrykse gevangenes).
En die geveg duur voort, terwyl die Oostenrykers en Russe worstel om die beheer van die strategiese passe deur die Karpaten, en honderdduisende soldate aan elke kant hulle dood in digte woude en sneeubedekte hange. Dominik Richert, 'n Duitse soldaat uit die Elsas wat onlangs na die Oosfront oorgeplaas is, herinner aan die stryd om Zwininberg op 9 April 1915:
Toe ons die sloot verlaat, verskyn die Russe bo ons en verwelkom ons met 'n vinnige vuur ... Daar is soveel geskreeu en geskiet dat dit nie moontlik was om bevele of iets anders te hoor nie. Skielik begin 'n Russiese masjiengeweer op ons flank skiet ... Op besonder steil plekke tuimel die mense wat getref is, 'n hele ent terug teen die heuwel ... Uiteindelik het ons uitasem die Russiese posisies bereik. Sommige van die Russe het voortgegaan om hulself te verdedig, en hulle is met bajonette doodgesteek ... Op sommige plekke was daar diep sneeustortings. Die Russe het tot by hul middellyf daarin gesink en kon nie vinnig beweeg nie, sodat hulle byna almal doodgeskiet of gewond is.
Teen hierdie tydperk in 1915 het die Habsburgse magte reeds astronomiese verliese gely in hul nuttelose stryd om die Karpaten te herwin en Galicië te bevry. Meer as die helfte (600 000) is in die eerste vier maande van 1915 uit die 1,1 miljoen Habsburgse troepe wat in die eerste vier maande van 1915 aan die Karpaten -front ontplooi is, dood, gewond, gevange geneem of ongeskik weens siektes.
Typhus -epidemie versprei in Serwië
Terwyl mense mekaar honderde duisende slag
Alhoewel tifus soldate aan beide kante en alle fronte tydens die oorlog geraak het, het die ergste uitbrake plaasgevind op die Balkan en die Oosfront, insluitend Serwië, Roemenië, Pole en Rusland. Rusland alleen het drie miljoen sterftes gely tydens die Russiese burgeroorlog van 1918-1922. Serwië was egter die eerste en swaarste in verhouding, met meer as 200 000 sterftes uit 'n totale bevolking van drie miljoen, insluitend 70,000 Serviese troepe - 'n verlies wat die Serwiese weermag eenvoudig nie kon bekostig nie. Ongeveer die helfte van die 60 000 Habsburgse krygsgevangenes wat in Serwië aangehou is, is ook aan tifus dood.
Volgens Ruth Farnam, 'n Britse verpleegster wat as vrywilliger in Serwië aangebied is, kon die plaaslike owerhede die omvang van die epidemie heeltemal nie hanteer nie. Vroeg in 1915 het sy geskryf: "Die infeksie het vinnig versprei en spoedig was die sterftes so talryk dat die dooies nie in die kleiner dorpe begrawe kon word nie. Die enigste manier waarop die lyke ontslae geraak het, was deur rommel in die deure van die huise te plaas waar sulke sterftes plaasgevind het en dit aan die brand te steek. " In 'n mate van die wanhoop van die Serwiese regering, is krygsgevangenes nou as verpleegsters opgestel om die siekes te help versorg. In Februarie 1915 skryf Josef Šrámek, 'n Tsjeggiese soldaat in die Habsburgse magte wat deur die Serwiërs by Kolubara gevange geneem is:
Daar is 5 van ons verpleegsters wat meer as 80 mense bedien wat tifus siek is. Ek sidder as ek na hulle kyk. Die meerderheid daarvan is Serwiërs, dun rekrute met bevrore bene. Hulle lê op matrasse op die grond, in vuilgoed soos ek nog nooit in my lewe gesien het nie. Hulle kan nie loop nie, en die toilette is in elk geval te ver ... Dis hel. 6 of 8 van hulle sterf elke dag, en ander neem hul plek in. Dit lyk asof die luise die hele gebou beweeg. Daar is geen medikasie nie ... Die Kroate en Bosniërs beroof die dooies en deursoek hulle - ek sou hulle nie aanraak nie, selfs al het hulle duisende.
Nie verrassend nie, vroeg in Maart het Šrámek self siek geword. Op 22 en 25 Maart het hy uiteindelik sy dagboek bygewerk na 'n gaping van drie weke:
Uiteindelik het ek weer gekom. Ek weet nie wat vir 20 dae met my aangegaan het nie. Hulle sê dat ek niks kon eet nie; 7 dae later kon ek net tee en melk aanvaar. My koors het 41 ° C [105,8 ° F] bereik. Ek het stadig 'n greep op myself gekry. Ek het nie geweet waar ek was of wat my naam was nie. Ek is nog te swak om op te staan ​​... Intussen het iemand my uniform en jas gesteel, so ek is kaal. Hulle het ook my beursie gesteel ... ek het die beursie by een van die Serwiërs gesien, maar toe ek dit eis, het hy my getref.
Tifus was natuurlik nie die enigste siekte wat die militêre lede van Europa van agter af bedreig het nie. Tyfuskoors (nie te verwar met tyfus nie), disenterie, malaria en cholera was ook konstante bekommernisse - alhoewel daar ten minste 'n moontlikheid was van voorkomende inenting. Een Britse krygsgevangene, Henry Mahoney, beskryf die primitiewe metode wat Duitse gevangenisdokters op hul sale gebruik het:
Die militêre dokter is vergesel deur 'n kollega wat 'n klein pot of wasbak met die serum bevat. Die operasie is vinnig uitgevoer as onbeskof. Die inentingster stop voor 'n man, steek sy lans of wat ook al die instrument in die pot, en gryp die arm styf net bokant die elmboog, en maak vier groot snye op die spier. Die insnydings was groot, diep en brutaal. Daarna het hy na die volgende man gegaan en die proses herhaal, ensovoorts.
Suid -Afrikaanse oorwinning op Riet
Alhoewel die Groot Oorlog in Suidwes -Afrika veel minder vegters behels as die oorlog in Europa - ongeveer 43 000 Suid -Afrikaners wat vir die Britte veg, teenoor minder as 10 000 Duitse koloniste - was dit geografies heeltemal so epies, aangesien hierdie klein magte oor duisende myl van woeste woestyn, berge en struikgewas.
Na 'n vertraging wat veroorsaak is deur die Boere -rebellie, wat uiteindelik in Desember 1914 verpletter is, het die basiese Britse aanvalplan op die Duitse kolonie drie ekspedisies vereis - een wat deur die Suid -Afrikaanse premier Louis Botha binnelands gelei is uit die kamp wat hy opgerig het nadat hy by Walfischbaai geland het. in Januarie 'n tweede, onder leiding van generaal Duncan Mackenzie, uit die hawe van Luderitzbucht, gevang in Oktober 1914 en 'n derde, saamgestel op verskillende magte uit die suide en weste, wat bymekaarkom in die stad Keetmanshoop, waar hulle saam met Mackenzie sou saamspan.
Die eerste groot geallieerde oorwinning in die veldtog het op 20 Maart 1915 plaasgevind, toe Botha sy troepe ooswaarts lei om 'n Duitse mag aan te val wat verdedigende posisies op heuwels oos van Swakopmund beklee, waar hy dreig om die spoorlyn af te sny en kommunikasie wat die Suid -Afrikaners nodig sou hê om die binnekant binne te gaan.
Botha het gehoop om die Duitse flanke met aanvalle na regs en links te draai, maar die aanval op die regterkant, suid van die Swakop -rivier, het gestruikel terwyl die Suid -Afrikaanse kavallerie nie oor die steil, rotsagtige heuwels kon onderhandel nie. Die aanval op die linkerflank noord van die rivier was egter meer suksesvol, aangesien die Suid -Afrikaners die ingang van 'n pas aan die voet van die Husab- en Pforteberge, 'n belangrike deel van die Duitse verdediging, vasgevang het. 'N Ander Suid -Afrikaanse mag stoot toe vorentoe langs die spoorlyn, dreig die Duitsers van agter en dwing hulle om terug te trek.
Nodeloos om te sê, gevegte in die Afrika -bos was geen wandeling in die park nie. Eric Moore Ritchie, 'n waarnemer met Botha se krag, beskryf die toestande:
Van 6.30 tot 10 uur is die woestyn weerbaar. Dan kom die verandering. Langs die voorkant kry die helder geel sand 'n ander kleur onder die sonstrale. Dit verander amper na skitterende witheid rondom ... En die hele middag slaan die hitte oorweldigend op jou neer, soos die asem van 'n wilde dier. Dan styg die wind en die sand skuif in 'n draai. Sluiers en brille is nutteloos. Hulle kan nie die rotse gordyn weghou nie.
'N Paar dae later, op 26 Maart, lei Botha sy troepe terug na hul basis by Walfischbaai, en Ritchie skilder 'n onheilspellende prentjie van die kolom wat sonder 'n geluid deur 'n maanlandskap beweeg:
Die mis van die kus het deur die binneland daardeur gerol nadat daar dagbreek kilometers van ruiters en waens, gewere, ledemate, vragmotors, ambulanse gekom het. Elke menslike eenheid in daardie kolom was bedek met wit stof, en elke perd was moeg. En behalwe vir die staccato "klik-klik" stukkies en af ​​en toe 'n diep gebrom van 'n motor wat verbygaan, beweeg die weermag in perfekte stilte deur die sand.
Vuurproef: hoe 'n vesting beleg die loop van die Eerste Wêreldoorlog verander het
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het honderde duisende Russiese troepe weswaarts na die hart van Europa gestroom. In hul pad staan ​​'n 19de-eeuse vesting, beman deur 'n lappie ou, oorgewig en verskrikte Habsburgse troepe. Wat daarna gebeur het, skryf Alexander Watson, sou die verloop van die oorlog aan die oostelike front verander
Gepubliseer: 1 November 2019 om 07:00
Die indringers het "alles wat in hul pad was, weggevee: welvaart en orde, vrede en beskawing", skryf 'n afgryslike Pool toe 'n Russiese leër in September 1914 weswaarts toeslaan.
In die eerste maande van die Eerste Wêreldoorlog het die Russiese en Habsburgse leërs enorme en bloedige gevegte gevoer om die toekoms van Oos -Europa te bepaal. Hul hoofarena was die grensgebied van die Habsburgse ryk, Galicië, 'n streek vandag in die suide van Pole en Wes -Oekraïne. Begin September 1914, na woeste maneuver en hewige gevegte, val die hoofstad van Galicië, Lemberg (vandag Lviv). Habsburgse magte het gevlug terwyl hulle onwrikbaar teruggetrek het. Die Russe volg stadig. Die tsaristiese militêre leierskap, nasionalisties en baie antisemities, wou nie net die gebied verower nie, maar ook die gebied skoonmaak. Soos die woorde van die Poolse getuie getuig, was die gevolge vir die inwoners van hul nuut verowerde gebied dikwels rampspoedig.
Die Habsburgse vesting Przemyśl, in die middel van Galicië, het op hierdie oomblik van militêre krisis die deurslaggewende punt aan die oostelike front geword. Terwyl die inwoners van Przemyśl wanhopig kyk hoe hul veldleër se gebroke regimente weswaarts deur hul stad stroom, berei die vesting se garnisoen gereed vir aksie. Die verdediging van die vesting was verouderd. Sy soldate was middeljarige reserviste wat uit Sentraal-Europa gekom het, wie se militêre opleiding byna twee dekades gelede was. Maar daardie rampspoedige herfs het hulle alleen die Russe se weg belemmer. Aan hul desperate verset hang die lot van die Habsburgse ryk.
Die belangrikste bastion van die Habsburgers in die ooste is met goeie rede in Przemyśl gebou. Die stad het aan die voetheuwels van die Karpaten gesit, die laaste hoë grond voor die Russiese grens 30 myl na die noorde. Dit het toegang tot die passe suid oor die Karpaten in Hongarye geblokkeer. Dit is ook van groot belang dat dit die belangrikste noordelike oos-wes spoorlyn van die keiserryk beheer en beheer, waarvan die besit noodsaaklik sou wees vir Russiese indringers wat wou inbreek in die hart van die Habsburgse ryk.
Die bou van die vesting het in die 1870's begin, in 'n tyd van rotsagtige betrekkinge met Rusland. Tot 1906, toe die befondsing grootliks afgesny is, het die kontantgebonde ryk die enorme bedrag van 32 miljoen krone daaraan bestee-ongeveer £ 158 miljoen in vandag se geld. In en om die stad is kaserne, pakhuise, hoofkwartiere, 'n hospitaal, 'n radiostasie, 'n vliegveld en 'n maneuvergrond opgerig. So was die oplegging van verdediging ook. Op heuwels buite die middestad het teen 1914 'n ring van 17 hoof- en 18 kleiner tussen- of voorste forte gestaan. Na die uitbreek van die oorlog, is loopgrawe inderhaas tussen die forte gegrawe, wat 'n deurlopende verdedigingsomtrek van 30 myl in omtrek veroorsaak het.
Tog was die vesting teen 1914 verouderd. Die Habsburgse hoëkommando het opgehou om te belê en beskou dit as 'n verheerlikte militêre pakhuis. Die forte se ontwerpe is ingehaal deur vinnige vooruitgang in artillerietegnologie. Hulle hoë profiele het hulle laat sit met eende vir langafstand-gewere, en hul baksteen en beton was meestal te dun om die moderne beleidsverordening te weerstaan. Baie van hul wapens was oud.
Die garnisoen van die vesting met 130 000 mense het ook geen selfvertroue veroorsaak nie. Soldate van regoor die verbasend uiteenlopende ryk - Oostenrykse Duitsers, Hongare, Pole, Oekraïners, Roemeniërs, Slowake, Tsjegge, Serwiërs en Italianers - het in September 1914 saam gedien, wat Przemyśl minder as 'n skans as 'n Babel gemaak het. Die ruggraat van die verdediging was vier Landsturm Brigades, swak gewapen en gevul met die oudste dienspligtiges van die ryk, mans tussen 37 en 42 jaar oud. Daar was min professionele beamptes. Hierdie eenhede is in plaas daarvan gelei deur sakelui, akademici en staatsamptenare met reserwe -kommissies. In die woorde van een luitenant, wat bekommerd was oor hoe sy kollegas teen die Russe sou vaar, was hulle 'verby hul beste vette'.
Die oprukkende leër - onder bevel van generaal Aleksei Brusilov, die beste soldaat van Rusland - bereik die vesting in die tweede helfte van September. Kosakkavallerie het sy aankoms aangekondig. Hierdie krygers, gemonteer op rats steppe perde, is die eerste keer op die 17de deur garnisoen -uitkykpunte gesien. Infanterie het spoedig gevolg en om die rande van die vesting geklap. Die laaste spoorlyn na die stad, suidwaarts, is op die 19de afgesny. Teen 23 September is Przemyśl omsingel.
Terwyl Stavka, die bysigtige Russiese hoëkommando, die vesting wou afskerm en konsentreer op 'n nuwe offensief verder noordwaarts teen Duitsland, het Brusilov besef dat die verowering daarvan 'n deurslaggewende impak kan hê. Die generaal het egter slegs beperkte magte gehad vir 'n aanval op die vesting. Hy het 483 artilleriestukke, agt en 'n half infanteriedivisies en 'n kavalleriedivisie gepleeg - altesaam ongeveer 150 000 soldate. Die mag het geen gespesialiseerde beleg -artillerie gehad nie - 'n wapen wat die Russe in vrede nagelaat het om te ontwikkel.
'N Bedreiging uit die weste
Brusilov se aanvalsmag sou vinnig moes wen. Daar was min tyd vir verkenning, en geen vir 'n lang bombardement nie. Die veldleër van Habsburg het 90 myl na die weste teruggetrek, maar teen einde September het dit die dissipline herstel en sy geledere hervul. Dit sou binnekort terugkeer na die geveg en die herlewing daarvan sou 'n ernstige bedreiging inhou, want Stavka het 'n groot deel van die Russiese krag weggeneem van Galicië vir sy eie noordelike offensief.
Nietemin was Brusilov uiters selfversekerd. Spionasie in vredestyd het gedetailleerde planne oor die verdediging van die vesting in Russiese hande gegee. Tsaristiese militêre intelligensie het die forte beoordeel as 'tot die koninkryk van die geskiedenis'. Uit die getuienis van die woestyn en hul eerste botsings met die garnisoen was die aanvallers ook bewus daarvan dat die multi-etniese Habsburgse soldate wat die verdediging beman, oud was, swak opgelei en baie bang was.
Die vesting was so swak dat die Russe gehoop het dat dit nie eers nodig sou wees om te veg nie. Op 2 Oktober is 'n gesant gestuur met 'n brief aan die bevelvoerder van die vesting, luitenant-generaal Hermann Kusmanek von Burgneustädten. 'Fortuin het die Oostenrykse weermag verlaat,' het hy gewaarsku. 'Enige hulp vir u van buite [is] onmoontlik. Om onnodige bloedvergieting te vermy ... is dit nou die tyd om voor te stel dat u hoogheid die vesting oorgee. "
Twee dae nadat Kusmanek die parse van die Russe verwerp het, bly almal stil. Toe, gedurende die nag van 4-5 Oktober, begin daar skielik waarskuwings dat die vyand nader kom, van die omtrek instroom.
Die aanvalsplan van die blokkade -weermag was om die vesting van drie kante af te neem. Noord van Przemyśl sou ongeveer 'n derde van die weermag 'n afleidingsoperasie uitvoer. 'N Klein mag in die suide met ongeveer 6000 infanteriste het as flankwag vir die hoofaanval opgetree. Die primêre penetrasie sou bereik word teen die suidooste van die vesting, waar al die Russe se swaarste gewere-23 deur Frans ontwerpte houwitsers-ontplooi is, tesame met 16 medium artilleriestukke, 232 veldgewere en 65 infanteriebataljons.
Op 5 Oktober, die eerste dag van die aanval, het hierdie hoofmag in die suidooste wonderlike vordering gemaak. Sy troepe bevestig Brusilov se vertroue en het al die vestings se voorste posisies in die sektor ingeneem. Die forte se ou artillerie was onmagtig. Slegs 'n dekade vroeër het die Russiese weermag 'n moderne oorlog teen Japan gevoer, en die ervaring het gesonde respek vir vuurkrag ingeboesem. Sy groen geklede aanvalsmagte het geen goeie doelwit opgelewer nie. Hulle het vinnig beweeg, in klein groepies vorentoe gedrup en toe vinnig ingegrawe. Teen die aand het hulle net 'n kilometer van die forte af gevestig.
Die volgende dag, 6 Oktober, was 'n dag van bombardement. Op die suidoostelike front het die Russe se swaar gewere probeer om die forte onderdanig te maak, terwyl ligter veldartillerie intervalle met skrapnel gehark het. Tot Kusmanek se verligting was die dopvuur ondoeltreffend teen die vestings van Przemyśl. Selfs die swaarste projektiele kon nie die forte binnedring nie.
Maar die Russiese bombardement het die garnisoen sielkundig geruk. Binne die klaustrofobiese grense van die forte, het Landsturm -soldate in vrees saamgedrom oor die deurdringende gehuil van inkomende skulpvure. 'Die gebou weerklink en sidder tot by die fondamente,' het 'n bevreesde beampte geskryf en 'n direkte trefkrag beskryf. "Stof en gasse van die ontploffing ... maak die lug swaar en versmorend." In die intervalgrawe buite die forte was die effek van die skulpe nog erger. Soldate het met afgryse toegekyk hoe skrapnel hul kamerade uitroei. 'Gekapte menslike ledemate ... bloedige stukke vleis, ingewande en breindele' het surrealisties aan omliggende bome gehang.
Teen die aand was Kusmanek seker dat die Russe se hoofaanval in die suidooste sou kom. Die verdediging van die vesting was steeds ongeskonde. Die garnisoen was egter erg gedemoraliseer. Senior beamptes was bevrees dat die forte geskiet word deur 'n beleëringsartillerie van 18 of 21 cm - kalibers wat die ou mure sou verpletter. Die bombardement het talle senuwee -ineenstortings veroorsaak. Selfs die soldate wat verduur het, was naby aan paniek. 'N Gerug het versprei dat die Russe binnekort by Przemyśl sou inbreek en' goulash uit die inwoners sou maak '.
Dieselfde aand beveel die Russiese kommando die vesting van die vesting. Alle eenhede sou gelyktydig om 2 uur die volgende oggend, 7 Oktober, aanval onder die dekmantel van die duisternis. Die verdediging van die vesting was nie geneutraliseer nie, maar die leiding van die blokkade -leër kon nie meer wag nie. Intelligensie het gekom en gewaarsku dat die veldleër van Habsburg aan die gang was. Die swak Russiese ondersoekmagte in sy pad sou dit nie kon keer nie. Hoogstens het slegs 24 uur oorgebly om Przemyśl te vang.
Die aandag van die Russiese kommando was gevestig op die hoofaanval in die suidooste van die vesting. Die Russe se primêre doelwit was 'n halfmaan van ses klein forte forte in die middel van hierdie sektor, buite die dorp Siedliska. Die swaar artillerie het dit die hele dag op 6 Oktober gebombardeer, en teen die noorde van die halfmaan het die blokkade -leër sy beste formasie, die elite 19de afdeling, ontplooi. Sy storm op die noordelikste fort van die halfmaan, Fort I/1, sou die grootste krisis van die dag veroorsaak.
Fort I/1 is teen die begin van die eeu gebou. Volgens die lae standaarde van Przemyśl was dit taai en modern. Dit is verdedig deur 'n diverse Habsburgse garnisoen. Ses-en-veertig jong Oostenrykse artilleriste uit Wene het die fort se twee rewolwer en flankeer kanonne beman. Die fort se 112 middeljarige Landsturm-infanteriste kom uit Munkács in die noordooste van Hongarye. Die meeste was Magiërs, Oekraïners en Ortodokse Jode. Verdeel deur geslag, taal en opvoeding, het die kanonniers uit die keiserlike metropool en die voetsoldate uit die Hongaarse agterwater nie reggekom nie.
Die stille vyand
Teen die klein ure van 7 Oktober was die garnisoen van Fort I/1 uitgeput. Op die voormuur van die fort sluimer wagte in duisternis. Die soeklig van die fort om die voorste terrein te verlig, is deur 'n dopvuur verpletter, maar die mans het veilig gevoel en geglo dat daar 'n vriendelike luisterpos vorentoe is, anderkant die sloot en doringdraad van die fort. Trouens, die soldate was reeds dood, hul keel het stil gesny deur Russiese aanvalsmagte wat nou by die gletsers van die fort opkom.
Kort na 03:00 het die Russe 'n kragtige soeklig aangeskakel en 'n bombardement het skielik neergestort en die infanterie op Fort I/1 se muur verblind en verdoof. Die 19de -afdeling se aanvalsmagte het die fort se beskermende sloot gehaas. Hulle gooi 'n brug om en storm teen die muur. Daar was 'n nabygeveg, maar die Munkács Landsturm het geen kans gehad nie. Die oorlewendes het in die fort teruggetrek en sy ysterdeur versper.
Binne was daar paniek. Die senior artillerie -offisier, die enigste professionele soldaat in Fort I/1, het ineengestort met 'n senuwee -ineenstorting. "Oh my God ... Oh my God ..." kreun hy oor en oor. Sonder sy bevele was die fort se artillerie stil. Die Weense kanonniers het niks gedoen om hul Hongaarse kamerade te ondersteun nie. Met Russe op die dak en in die binnehof, beman 'n paar dapper soldate skuiwergate om die vyand van die deure af te probeer weghou. Almal het in spanning gekuier.
Dit was nou omstreeks 05:00. Die Russe was op die punt om 'n skouspelagtige oorwinning te behaal. Hulle het niemandsland oorgesteek, mynvelde ontwyk en doringdraad gesny. Hulle het die sloot van Fort I/1 oorkom en die verdedigers uit hul vuurposisies verjaag. Maar soos die aanvalsmagte met skok besef het, het hulle geen manier gehad om by die fort in te breek nie. Die guncotton wat hulle in die deure geblaas het, was nat. Dit suis en waai, maar dit sal nie ontplof nie.
Die afwyking is verbreek toe Hongaarse versterkings om 07:30 om Fort I/1 se redding gekom het. Hulle haas hulle van die flanke af en haal die vyand op die dak af en breek toe by die binnehof in. Hand-tot-hand-gevegte het begin, maar is skielik laat vaar toe die Russiese artillerie (probeer om die Hongare af te weer) en Habsburg-kanonniers (wat geglo het dat die fort by die vyand geval het) albei losgebrand het. Soldate in blou en groen klop woes aan die deur van die fort om die dopvuur te ontsnap, maar die bang garnisoen waag geen kanse nie. Eers na baie vloeke is die swaar balke verwyder en die Hongare toegelaat, asook 149 Russiese gevangenes. Die verligting was morsig, maar Fort I/1 was gratis.
Die versuim van die Russe om Fort I/1 te gryp, het hul beste kans beëindig om die verdedigende omtrek te breek en die vesting van Przemyśl vas te lê. Nêrens anders het hul offensief so naby aan sukses gekom nie. Nou, hulle was uit die tyd. Die veldleër van Habsburg was gevaarlik naby. In die daaropvolgende 24 uur het die blokkade -leër ontkoppel. Toe garnisoontroepe op 9 Oktober teen dagbreek oor niemandsland loer, vind hulle dit leeg. Die eerste kavalleriepatrollie van die Habsburgse veldleër het teen die middag in die weste van die omtrek aangekom. Spoedig marsjeer duisende Habsburgse soldate weer deur die stad, hierdie keer ooswaarts en nogmaals as 'n georganiseerde, gedissiplineerde vegmag.
Die weerstand van die vesting het 'n diepgaande uitwerking op die oorlog in Oos -Europa gehad. Die belangrikste is dat dit die broodnodige uitstel vir die ontbindende veldleër van Habsburg gewen het, wat die leër toelaat om te rus, te hergroepeer en dan terug te keer na die geveg. Deur die Russe te dwing om rond te loop en hulle die beheer oor die vernaamste vervoerslagader in Galicië te weier, het die vesting hul opmars aansienlik vertraag. Dit het ook meer as 100,000 Russiese troepe vasgemaak, wat andersins weswaarts sou geslaan het. Ongeveer 10 000 het gesterf of is beseer deur die vesting te bestorm. Die slagoffers van die verdedigers was daarenteen lig: 1.885, van wie skaars meer as 300 dood is.
Die hele Habsburgse ryk moes die vesting dankbaar wees. Die beleg het 'n groot propaganda-staatsgreep geword vir die swaardrukte staat, want dit het bewys dat die Russiese stoomroller gestop kon word. Die garnisoen is gevier as 'n ikoon van keiserlike heroïsme. Koerante was liries oor die ou soldate se 'glorieryke sukses' en die 'ernstige gevaar' wat hulle afgeweer het. Ook in Galicië kon Poolse, Oekraïense en veral Joodse inwoners dankbaar voel. Die ambisie van die tsaar om die gebied te verower om 'n 'Groot Rusland aan die Karpaten' te skep, het tot stilstand gekom.
Tog het die oorlog voortgeduur. Przemyśl sou in November weer omsingel word. 'N Brutale beleëring begin met meer gevegte, die lugbom van die stad en die hongersnood van sy inwoners. Buite die mure het antisemitiese Russiese indringers die Jode van die land vervolg en verdryf. Toe die garnisoen in Maart 1915 kapituleer, is die vesting grootliks vernietig. Die oorwinning van die Russe sou vlugtig wees, maar die nalatenskap van geweld en haat het voortgeduur, en binne dekades sou die genadelose ideologiese konflik weer die 'Bloodlands' van Oos-Sentraal-Europa verwoes.
Oorlog aan die gang
Die vinnige stryd om oppergesag aan die oostelike front, 1914–17
In die somer van 1914 hang die lot van Oos-Europa aan die rand van 'n skeermes toe die magte wat die streek regeer het, oorlog voer, terwyl Rusland teen Duitsland en die Habsburgse ryk (Oostenryk-Hongarye) gekant is. Die strydfront het 600 myl gestrek, van Bukovina tot by die Baltiese See.
Die Russiese weermag, met 'n kolossale 3,5 miljoen soldate, konsentreer op die front se flanke. In die noorde het 22 infanterie- en 11½ kavalleriedivisies - ongeveer 485 000 troepe - Duitsland binnegeval. Die verdedigers was min, slegs 11 afdelings, maar hulle het vinnig 'n wonderlike oorwinning in die slag by Tannenberg behaal en die inval verslaan.
Op die suidelike flank van die oostelike front, in en om die Habsburg -provinsie Galicië, is baie groter magte ontplooi. Daar het 53½ Russiese infanterie en 18 kavalleriedivisies 37 Habsburgse infanteriedivisies en 10 kavallerie gekonfronteer. Nadat Habsburg noordwaarts in die Russies-beheerde Pole getref het, het die tsaar se leër Oos-Galisië binnegeval en sy vyand vroeg in September gelei. Die vesting van Przemyśl het hul opmars gestuit.
Anders as die berugte westelike front, waar statiese loopgraafoorlog spoedig geheers het, is die oostelike front gekenmerk deur mobiliteit en dramatiese verskuiwings van fortuin. Alhoewel dit aan die begin van Oktober 1914 teruggestoot is, het die Russiese leër 'n maand later weer Przemyśl omsingel. Die beleg van die vestingstad-die langste van die Eerste Wêreldoorlog-het 181 dae geduur, voordat dit in Maart 1915 deur honger oorgegee het.
Die Russe het min kans gehad om hul oorwinning te geniet. Daardie somer van 1915 het die Duitsers 'n teenaanval gedoen, Przemyśl bevry en Pole wat deur Russies beheer is, oorkom. Alhoewel generaal Brusilov-wat in Oktober 1914 teen Przemyśl misluk het-middel 1916 homself verlos het deur die Habsburgse leër buite Lutsk te verslaan, was die Russe besig om totale uitputting te benader. Revolusie het opgevlam in die lente van 1917. Die tsaar het afstand gedoen en sy leër het in duie gestort, wat Duitsland en sy bondgenoot in Habsburg oorheers het in Oos -Europa.
Alexander Watson is professor in geskiedenis aan Goldsmiths, Universiteit van Londen, en 'n wenner van die Wolfson History Prize. Sy nuwe boek, Die vesting: die groot beleg van Przemysl, is in Oktober deur Allen Lane gepubliseer
Op 24 September 1914 begin die Russiese 3de leër onder generaal Dimitriev met die eerste beleg van Przemysl. Intussen het generaal Paul von Hindenburg 'n offensief begin teen die Wisla uit Silezië, sodat Dimitriev die beleg op 11 Oktober opgehef en agter die San teruggetrek het. Op 9 November 1914 kon die Russe die beleg van Przemyśl voortsit, hoewel nie met die eenhede van Dimitriev, wat noordwaarts teen Krakow opereer nie, maar met die nuutgestigte 11de leër. Die nuut gevormde beleërmag het aanvanklik uit ses reserwe- en drie kavalleriedivisies bestaan:
XXVIII. Weermagkorps onder generaal van inf. Kashtalinsky - 58ste en 60ste reserwe -afdeling
XXIX. Army Corps onder generaal der. Inf. Zujew - 69ste en 80ste reserwe -afdeling
XXX. Weermagkorps onder generaal van inf. Ferdinand Wewel - 75ste en 81ste reserwe -afdeling
Velev Cavalry Corps - 9de en 11de Cavalry Division, 2de Kuban Cossack Division
Generaal Selivanov, wat die opperbevel toevertrou het, het nie meer frontaanvalle uitgevoer nie, maar het eerder daarop staatgemaak om die garnisoen deur 'n blokkade te verhonger. Die 11de leër handhaaf die beleg in die agterland van die Russiese 8ste leër tydens die wintergeveg in die Karpate.
In Februarie 1915 het die Oostenryk-Hongaarse 3de leër onder generaal von Boroevic verskeie kere misluk in die geveg in die Karpate met die kuk VII en X Corps tydens 'n poging om die vesting van Przemyśl te verlig. Einde Februarie is die Oostenryk-Hongaarse 2de leër onder generaal von Böhm-Ermolli verplaas van Russiese Pole na Galicië vir versterking. Alle hulpaanvalle is suksesvol afgeweer deur die Russiese 8ste leër onder generaal Brusilov.Op 19 Maart beveel die bevelvoerder van die vesting in Przemyśl, generaal Kusmanek, 'n poging om te ontsnap, maar die aanvalle onder luitenant -veldmaarskalk Tamásy word deur die 11de leër afgeweer en die troepe word teruggestoot in die vesting. Op 22 Maart 1915 gee Kusmanek en die oorblywende garnisoen aan die Russe oor. Altesaam 9 generaals, 2 300 offisiere en 110 000 Oostenryk-Hongaarse soldate is deur Rusland gevange geneem.
Na die Great Retreat is die 11de leër tussen die 8ste en 9de leër op die onderste Strypa teenoor die Duitse suidelike leër ingedruk. Na die hewige herfsgevegte met die Oostenryk-Hongaarse Tweede Leër, was Brody ook verlore, die nuwe front aan die oostelike Galisiese grens het gestabiliseer tussen die boonste Ikwa via Nowy-Alexinez na Trembowla. Die 11de leër was in Oktober 1915 ondergeskik aan die volgende groot eenhede:
VII Army Corps (13de en 34ste afdeling)
VI. Army Corps (4de en 16de afdeling)
XXII. Army Corps (Finse 1ste en 3de geweerafdeling)
XVIII. Army Corps (23ste en 37ste afdelings)
Om voordeel te trek uit die sukses van die 8ste leër aan die begin van die Brusilov -offensief in Junie 1916 in die Lutsk -gebied, het generaal Brusilov nou ook die 11de leër aangeval onder generaal Sakharov wat gevolg het in die suide. Die aanvalle by Mlynow en Sapanow het daartoe gelei dat die verkeersaansluiting in Dubno teen 10 Junie gevang is. Die Oostenryk-Hongaarse 1ste leër het van die Ikwa teruggegaan na die Plaszewka en die onderste Lipa. Die Russiese aanvalle op die posisies van die Oostenryk-Hongaarse 2de leër oos van Brody en op die boonste Ikwa was onsuksesvol. Begin Julie was Sakharov se noordelike vleuel tussen Swiniuchy en Gorochow naby die ou Galisiese grens.
Na die vertrek van die 9de leër links in die gedeelte van die Roemeense front, moes die AOK 11 die front na die Duitse suidelike leër op die Strypa in die suide uitsteek. Tydens die Kerensky -offensief vroeg in Julie 1917 is die 11de leër onder generaal Erdeli tussen Brody en Konjuchi teen Lemberg ontplooi. Sy het die hoofdoel in die V Siberian Corps, die XVII., XXXXIX gelei. asook die VI. Weermagkorps. Boonop het die 1st Guard Corps en die XXXXV. Army Corps beskikbaar as reserwe van die superieure Southwest Front. In die Slag van Zborów is die Oostenrykse front verbreek en groot dele van die Oostenryk-Hongaarse 2de leër is gevange geneem. Duitse ingrypingsafdelings het die voorkant gou gestabiliseer en op 19 Julie 'n teenaanval uit die Zloczow -gebied begin. Die wagte onder generaal Mai-Majewski het op 25 Augustus tevergeefs probeer om die verlies van Tarnopol te voorkom.
Oostenryk-Duitse magte val Russe aan by Przemysl
Op 2 Junie 1915 gaan Oostenryk-Hongaarse en Duitse troepe voort met hul aanvalle op die Russiese soldate wat Przemysl (nou in Pole) hou, die vesting wat die noordoostelike punt van die Oostenryk-Hongaarse Ryk bewaak.
Przemysl, wat in die eerste maande van die Eerste Wêreldoorlog as die hoofkwartier van die Oostenrykse weermag gebruik is, is beveel om tot die einde toe te hou ten spyte van die verbasend effektiewe Russiese opmars na Oostenryk-Hongarye in die herfs van 1914. Na ses maande beleg ernstige voedseltekorte en groot ongevalle, het die laaste Oostenryk-Hongaarse troepe by Przemysl op 22 Maart 1915 uiteindelik die beheer oor die vesting prysgegee.
Met hul swaar oorwinning het die Russiese troepe 'n sekere mate van beheer in die omstrede Galisiese streek Oostenryk verkry en was hulle gereed om na Hongarye te trek. Dit was egter nie die geval nie, want die magtige Duitse leër het ingespring om meer hulp aan hul wankelende bondgenoot te bied. In die loop van die volgende paar maande het die Oostenryk-Duitse magte vinnig en aggressief aan die Oosfront begin beweeg, die passe van die Karpate-berge herower en geleidelik vorentoe beweeg na Galicië. Op 25 Mei het die Duitsers aangekondig dat hulle ongeveer 21 000 Russiese gevangenes oos van die Sanrivier geneem het.
Op 2 Junie 1915 was Oostenryk-Duitse magte naby die oorwinning teen die uitgeputte Russe by Przemysl, die sitadel val die volgende dag weer in die hande van die Sentrale Magte. Die herowering van Przemysl was effektief die einde van die Russiese beheer in Galicië. Soos 'n Britse waarnemer afwysend van die Russiese troepe geskryf het, "Hierdie leër is nou 'n onskadelike skare."
Multietniese Przemyśl in 1914
Die munisipale owerhede in Przemyśl wou die Poolse geloofsbriewe van hul stad beklemtoon. Ook dit was 'n teken van moderniteit, want nasionalisme was die nuwe, opwindende en inspirerende ideologie van die laat negentiende eeu, wat die hernuwing van werklike en verbeelde glorie uit die verlede en 'n beter, doeltreffender toekoms belowe. Die hervormings van die 1860's het Galicië in die hande van Poolse konserwatiewes geplaas en aan Oostenrykse munisipaliteite aansienlike selfregeringsbevoegdhede verleen. Soos in ander Galisiese stede, kan Poolse demokrate meer liberaal en elite wees as wat hul naam vandag in die dekades voor 1914 impliseer: Przemyśl onder burgemeesters Aleksander Dworski (1882 en#82111901) en Franciszek Doliński (1901 �), die uitbreidende stad nie het slegs sy infrastruktuur verbeter en putte en dreine gebou, 'n munisipale slaghuis, 'n hospitaal en 'n elektriese kragstasie, maar ook die pols van die openbare ruimtes bevestig. Die indrukwekkendste nuwe of herboude hoofstrate is vernoem na die mees eerbiedwaardige Poolse digters, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki en Zygmunt Krasiński, of belangrike gebeurtenisse in die geskiedenis van Pole, soos die konstitusie van 3 Mei 1791, of die middeleeuse oorwinning van Grunwald oor die Teutonic Knights. Standbeelde van Mickiewicz en die Poolse kryger-koning Jan Sobiecki III, befonds deur gewilde intekening, is deur die ou markplein verhoog.
Ander etniese groepe in Przemyśl is ook betrap deur die nuwe gees van die laat negentiende eeu. Die Grieks -Katolieke minderheid het oor die algemeen min geleentheid gehad om die stad in baksteen of klip verder as die historiese kerke te merk. Daar was egter een belangrike uitsondering: skole. Taalkwessies en die reg om kinders in hul moedertaal te leer, het sentraal gestaan ​​in identiteit en politieke geskille in die Habsburgse Ryk, en Oekraïenssprekendes of Ruthenes, soos dit in hierdie tydperk bekend gestaan ​​het, was geen uitsonderings nie. Aan die einde van die negentiende eeu is elite seuns ' en meisies ' sekondêre skole wat in Oekraïens onderrig is, gestig, wat die bestaande primêre voorsiening vergroot en leerlinge van ver buite die stadsgrense lok. Ruthenes was diep verdeeld in hul identiteit, en die breuke word weerspieël in hul assosiasies en in die pers. "Oekraïens " dui op hierdie tydstip 'n politieke standpunt aan: 'n oortuiging dat Oekraïenssprekendes 'n aparte nasie is. Die meerderheid van die klein geestelike en intellektuele elite het hierdie siening gehou. 'N Minder groep, die sogenaamde Russofiele, was dit nie eens nie, en beskou hulself kultureel en soms ook polities as 'n tak van die Russiese nasie. Alhoewel dit moeilik was om op te tel, was 'n redelike groot deel van die laer-klas Ruthenes meestal onverskillig vir die nuwe idee van die nasie, en was dit steeds die prioriteit van die Grieks-Katolieke geloof as die grondslag van hul identiteit.
Die Joodse gemeenskap van Przemyśl en#8217 vertoon 'n paar soortgelyke afdelings. Ortodokse Joodse oorheers al lank, en hoewel dit nog steeds die geval was in die vroeë twintigste eeu, het die moderne era skeuring en verandering meegebring. Teen 1914 was daar vier sinagoges in Przemyśl. Die oudste, in die Joodse wyk, en agt ander kleiner gebedshuise is gereeld besoek deur die tradisionalistiese, Jiddischsprekende Hasidiese Jode wat Ilka Künigl-Ehrenburg so gefassineer het. Hulle was onmiddellik herkenbaar, veral die mans, met hul krullerige sidelocks, baard, swart hoede en swart kaftans. Om saam met hulle 'n sinagoge by te woon, was 'n diep geestelike ervaring. Künigl-Ehrenburg het een Sabbat onder die lae deur van die Ou Sinagoge ingeduik en na die vrouegalery geklim om te kyk. Die gelowiges het elke sentimeter ruimte gevul. Sommige sit, ander staan, almal styf vasgedruk. Van bo af deurboor 'n ligstroom die duisternis en skyn op die silwerkantige Torah-boek wat deur die altaar vertoon word. Gewikkel in hul grys-en-wit gestreepte gebedsjalies wieg die gelowiges heen en weer en mompel hul heilige toewyding. Vir die Stieriese gravin was dit vreemd, maar baie ontroerend. Alles was vol atmosfeer, harmonieus en sy het geskryf.
Tye het egter verander. Vanaf 1901 het die kehilah, Die Joodse kommunale raad van Przemyśl ' het Jiddis laat vaar en sy vergaderings in Pools gehou. Die stad se drie ander sinagoges is al sedert die 1880's gebou en het voorsiening gemaak vir welgestelde, opgevoede Jode. Sommige van hulle het veral floreer deur die vinnige uitbreiding van Przemyśl, 'n feit wat nie deur hul Christelike bure opgemerk is nie. Die stad se kredietinstellings was byna almal in Joodse hande. Die meerderheid nuwe produksiekwessies en byna alle handel en dienste was ook so. Die mees intense burgerlike ontwikkeling in die laaste dertig jaar van vrede het plaasgevind oos van die ou stad en in die voorstad Zasanie, noord van die Sanrivier. In hierdie distrikte het die huisvoorraad meer as verdubbel, en daar het welvarende Jode verhuis. Hulle het eiendom op die slimste stroke gekoop. Dit was 'n sagte ironie dat in Mickiewiczstraat, vernoem na die nasionale digter van Pole, nie minder nie as 74 van die 139 geboue in Jodebesit was. Die sinagoges wat hierdie gemeenskappe bedien, soos die mense wat hulle bygewoon het, het inspirasie gekry uit die moderne liberalisme en nasionalisme. Die "Tempel " in die ou stad was die tuiste van Joodse progressiewe wat graag in die Poolse kultuur wou integreer. Teenoor rooi baksteen, soos sinagoges in die weste van die ryk, het dit Poolse vakansiedae gevier en preke en gebede in die Poolse taal gehou. Die Zasanie -sinagoge was gewild onder die Sionistiese jeug.
In Augustus 1914 het Russiese leërs teen beide Duits-Oos-Pruise en die grootste provinsie Oos-Galisië van Oostenryk-Hongarye beweeg, wat oor die huidige grens tussen Pole en Oekraïne strek. Sy opmars na Duitsland is gou afgeweer, maar die Galisiese veldtog was meer suksesvol. Generaal Nikolai Ivanov oorweldig die Oostenryk-Hongaarse magte onder Conrad von Hötzendorf [ aanhaling nodig ] tydens die Slag van Galisië, en die hele Oostenrykse front het meer as 160 kilometer teruggeval na die Karpaten. Die vesting in Przemyśl was die enigste Oostenrykse pos wat uitgehou het en teen 28 September heeltemal agter Russiese linies was. Die Russe was nou in staat om die Duitse nywerheidsgebied Silesië te bedreig, wat die verdediging van Przemyśl vir die Duitsers sowel as die Oostenryk-Hongare belangrik gemaak het.
50 kilometer nuwe loopgrawe is gegrawe en 1 000 km doringdraad is gebruik om sewe nuwe verdedigingslinies om die omtrek van die stad te maak. Binne die vesting was 'n militêre garnisoen van 127,000, sowel as 18,000 burgerlikes, omring deur ses Russiese afdelings. Przemyśl weerspieël die aard van die Oostenryk-Hongaarse Ryk-bevele van die dag moes in vyftien tale uitgereik word. Oostenrykers, Pole, Jode en Oekraïners was saam in die beleërde stad, wat voortdurend met artillerievuur getref is, en namate die aantal dooies en siekes en gewondes gestyg het, en hongersnood bedreig het, het wedersydse wantroue en rassespanning ook toegeneem. 
Op 24 September begin generaal Radko Dimitriev, bevelvoerder van die Russiese Derde Leër, die beleg van die vesting met ses afdelings. Dimitriev, na 'n kort artillerie-bombardement, beveel 'n volskaalse aanval op die vesting. Die vesting is verdedig deur 120 000 soldate, onder bevel van Hermann Kusmanek von Burgneustädten. Drie dae lank het die Russe aangeval en niks bereik ten koste van 40 000 slagoffers nie. 
Tydens die Slag om die Wisla -rivier het Svetozar Boroevic von Bojna se Derde Leër gevorder na Przemyśl. Op 5 Oktober het Russiese aanvalle voortgegaan, onder bevel van generaal Scherbakov, waaronder 'n groot op 7 Oktober. Tog, terwyl die Oostenryk-Hongaarse magte gevorder het, is die Russiese aanval gestaak. Op 9 Oktober het 'n kavallerie -eenheid van die Derde Leër die beleërde vesting binnegegaan en die hoofliggaam op 12 Oktober : 327–328
Einde Oktober het die Duitse en Oostenryk-Hongaarse leërs weswaarts teruggetrek ná hul omkerings in die Slag van die Vistula-rivier. Op 4 November is burgerlikes beveel om Przemyśl te verlaat. Op 10 November het die tweede beleg begin. : 354–355
Die Russiese Elfde Weermag onder generaal Andrei Nikolajevitsj Selivanov het die beleërings begin. Selivanov het geen frontaanvalle gelas soos Dimitriev gehad het nie, en het eerder besluit om die garnisoen onderdanig te maak. Teen die middel van Desember het die Russe die vesting met 'n onophoudelike artillerievuur gestamp om die oorgawe van die stad te dwing. Gedurende die winter 1914–1915 het die Habsburgse leërs voortgegaan om na die vesting te veg. Maande se gevegte het groot verliese tot gevolg gehad, grootliks as gevolg van bevrorenheid en siektes, maar die verligting van kragte kon nie die garnisoen by Przemysl bereik nie.
In Februarie 1915 het Boroevic nog 'n hulpverlening teen Przemyśl gelei. Einde Februarie het alle hulpverleningspogings wat deur Hötzendorf verslaan is, vir Hermann Kusmanek von Burgneustädten ingelig dat daar geen verdere pogings aangewend sal word nie. Selivanov het genoeg artillerie gekry om die vesting te verminder. Die Russe het die noordelike verdediging op 13 Maart oorskry. 'N Geïmproviseerde lyn van verdediging het die Russiese aanvalle lank genoeg opgehou sodat Kusmanek enigiets wat in die stad oorgebly het, kan vernietig wat die Russe een keer kon gebruik. Op 19 Maart beveel Kusmanek 'n poging om uit te breek, maar sy optogte word afgeweer en hy word gedwing om terug te trek in die stad. Met niks nuttigs in die stad oor nie, het Kusmanek geen ander keuse gehad as om oor te gee nie. Op 22 Maart het die oorblywende garnisoen van 117 000 aan die Russe oorgegee.  Onder die gevangenes was nege generaals, drie-en-negentig senior stafoffisiere en 2500 ander offisiere.  
Dagboeke en notaboeke wat deur verskillende mense in die stad gehou word, het oorleef. Die dagboek van Josef Tomann, 'n Oostenrykse wat as junior dokter vir militêre diens gewerf is, onthul die resultate van die werksaamhede van garnisoenbeamptes: "Die hospitale het tienermeisies as verpleegsters gewerf. Hulle kry 120 krone per maand en gratis etes. Hulle is , met baie min uitsonderings, heeltemal nutteloos.Hulle belangrikste taak is om die begeerlikheid van die hereoffisiere en, nogal skandelik, van 'n aantal dokters te bevredig [-] Nuwe beamptes kom byna daagliks in met gevalle van sifilis, gonorree en sagte arme. Die arme meisies en vroue voel so gevlei as hulle met een van hierdie pestilente varke in hul vlekkelose uniforms, met hul blink stewels en knope, gesels. " Ander berigte onthul die deurdringende voorkoms van hongersnood en siektes, waaronder cholera, en die dagboek van Helena Jablonska, 'n middeljarige, redelik welgestelde Poolse vrou, onthul klas- en antisemitiese en rassespanning in die stad "Die Joodse vroue in kelders skeur jy die slegste af ", en op 18 Maart 1915-" Die Jode neem hulle winkelborde haastig af, sodat niemand kan weet wie wat besit nie. [-] Hulle het almal so ryk geword van die rug van daardie arme soldate, en nou wil hulle natuurlik almal weghardloop! " Toe die Russe in Maart aankom, het die lot van die Jode vererger en sy het opgemerk: "Die Kosakke het gewag totdat die Jode na die sinagoge gegaan het vir hul gebede voordat hulle hulle met swepe aangepak het. Daar is so 'n klaaglied en wanhoop. Sommige Jode skuil in kelders, maar hulle sal daar ook by hulle uitkom. " 
Lugposvlugte vanaf Przemyśl tydens beide belegings toe poskaarte met lugpos, meestal militêre pos, op die sewe-en-twintig vlugte vanuit die beleërde stad gevlieg is. Na 'n gedwonge landing is pos van een vlug deur die Russe in beslag geneem en na Sint Petersburg gestuur vir posensuur en verder stuur. Ballonpos, op sommige bemande maar hoofsaaklik onbemande papierballonne, is ook uit die stad vervoer.  Duifpos is ook gebruik om boodskappe uit die stad te stuur. 
Die val van Przemyśl het baie mense laat glo dat Rusland nou 'n groot offensief na Hongarye sal begin. Hierdie aanvallende offensief het nooit gekom nie, maar die verlies van Przemyśl was 'n ernstige slag vir die Oostenryk-Hongaarse moreel. 'N Verdere slag vir Oostenryk-Hongarye was die feit dat Przemyśl slegs met 50,000 moes wagstaan, maar meer as 110,000 Oostenryk-Hongare oorgegee het met die vesting, 'n baie groter verlies. Die Russe het Przemyśl gehou tot die somer van 1915 toe die Gorlice-Tarnow-offensief die Russiese front in Galicië teruggedryf het. Przemysl het tot Oktober 1918 in Oostenryk-Hongaarse hande gebly, waarna Oos-Galisië die Oostenryk-Hongaarse ryk verlaat en deel geword het van die nuutgeskepte onafhanklike staat Pole. Die Oostenryk-Hongaarse weermag het nooit herstel van sy verliese in die winter van 1914–1915 nie en die Habsburgers sou voortaan op Duitse hulp steun in hul sektor aan die Oosfront en op die Balkan. 
Intussen het die Oostenryk-Hongaarse pogings om die vesting te verlig katastrofies geëindig, aangesien die keiserlike magte wat swak voorsien en in getal was, offensief na offensief deur die Karpaten geberg het. Ongevalle vir Januarie tot April 1915 in die Karpate is amptelik as 800 000 aangemeld, meestal weens weer en siektes eerder as gevegte. Russiese ongevalle was byna net so hoog, maar makliker om te vervang, en het meer gebalanseer deur die oorgawe van 117 000 Oostenryk-Hongaarse troepe aan die einde van die beleg.  Die belegging en die pogings om dit te verlig, het die Oostenryk-Hongaarse weermag meer as 'n miljoen ongevalle gekos en groot skade aangerig wat dit nooit sou herstel nie.
'n stad in Pole, aan die San -rivier, en die administratiewe sentrum van Przemy śl Wojew & oacutedztwo. Bevolking, 55 800 (1973).
Przemy śl, 'n vervoersknooppunt en 'n industriële sentrum, vervaardig skoene, outomatiseringstoerusting, elektriese goedere en naaimasjiene. Daar is ook houtprodukte (veselborde), voedselverwerkings- en kledingondernemings.
Przemy śl is in die tiende eeu gestig, en gedurende die volgende twee eeue het Pole, Hongarye en Kievan Rus om die beheer van die stad betwis. In die 12de eeu is dit opgeneem in die Galich-Volynia-prinsdom, wat in 1340 deel van Pole geword het. As gevolg van die eerste verdeling van Pole in 1772, het Przemy śl in 1773 na Oostenryk oorgedra. Aan die begin van die 20ste eeu het Przemy & #347l was 'n militêre vesting, met 17 vestings en 24 versterkte batterye binne 'n omtrek van 45 km (radius van 7 km).In die Eerste Wêreldoorlog het Russiese troepe die stad omsingel tydens die slag van Galicië op 4 (17) September 1914. Ongeveer 130 000 Oostenryk-Hongare met ongeveer 1 000 stukke artillerie het in die stad skuiling gesoek. Die Russiese aanval op 22 September en ndash24 (5 Oktober & ndash7) het misluk weens 'n gebrek aan belegartillerie. Op 28 September (11 Oktober) is die beleg opgehef toe die Russiese troepe na die oostelike oewer van die Sanrivier terugtrek. Op 26 Oktober (8 November), 1914, is Przemy śl vir 'n tweede keer beleër, en nadat hy sy garnisoen met 120 000 man en meer as 900 gewere vir vier maande uitgehou het, het hy op 9 (22) Maart oorgegee, 1915. Met die onttrekking van die Russiese leërs uit Galicië op 21 Mei (3 Junie), 1915, is Przemy śl laat vaar.
Die stad was van 1918 tot 1939 deel van Pole, toe dit deel geword het van die USSR as gevolg van die hereniging van die Wes -Oekraïne met die USSR. Tydens die Groot Patriotiese Oorlog (1941 en mdash45) het Sowjet -troepe op 22 Junie en ndash25,1941 hewige verdedigingsgevegte gevoer met die fascistiese Duitse troepe in die Przemy śl -gebied. Die stad is op 27 Julie 1944 tydens die L & rsquovov-Sandomierz-operasie deur die Rooi Leër bevry. In 1945, in ooreenstemming met 'n Sowjet-Poolse ooreenkoms, het Przemy śl deel geword van Pole.
Die argitektoniese monumente in die stad sluit 'n katedraal in (1460 en ndash1571, herbou 1744) met 'n rotonde uit die 12de en 13de eeu, kloosters en kerke wat in die 17de en 18de eeu gebou is, privaat huise en paleise uit die 18de en 19de eeu (met gedeeltes uit die 15de tot 17de eeu), die ruïnes van 'n kasteel (na 1340, herbou 1612 en ndash1630), en komplekse versterkings wat aan die laat 19de en vroeë 20ste eeu gebou is.
Vloot- en koloniale oorlogvoering, 1914
Met die toetrede van Groot -Brittanje tot die oorlog, het die bevel oor die see in die hande van die Geallieerdes oorgegaan. Dit was nie meer moontlik vir die reserviste van Duitsland en Oostenryk om van buite die see terug te keer nie, en die verowering van die Duitse kolonies was 'n maklike saak. Ongeveer die helfte van die Duitse skeepsvaart by die oorlogsverklaring was op die oop see of in buitelandse en koloniale hawens. Die vernietiging van die Duitse handel en die noue blokkade van haar hawens moet uiteindelik haar ondergang tot gevolg hê. Haar vloot het egter steeds die bevel oor die Baltiese gebied en het haar in staat gestel om 'n welvarende handel met Skandinawië en die buitenste wêreld deur Skandinawiese hawens te bedryf. Die belangrikste taak van die Britse Grand Feet in die Noordsee was om te keer dat Duitse eskaders of enkele skepe die Atlantiese Oseaan bereik of langer op see kan bly sonder om 'n uitstekende Britse mag te ontmoet. Die eerste ontmoeting van enige omvang het plaasgevind in die Baai van Helgoland op 28 Augustus. Drie Duitse kruisers en twee torpedobote is vernietig.
Klein Duitse eskaders het by twee geleenthede vlieënde aanvalle op die Engelse hawens uitgevoer. Hulle het op 3 November uit Yarmouth verskyn en skade veroorsaak, en op 16 Desember is die hawens van Scarborough, Hartlepool en Whitby gebombardeer en baie inwoners is dood of gewond. Die Duitse kruisers, wat toe op see was, kon Britse en bondgenote se skeepvaart aansienlike skade berokken. Die suksesvolste hiervan was die Karlsruhe, die Emden en die Koenigsberg. Die Emden is uiteindelik op 9 November deur die Australiese kruiser & ldquoSydney & rdquo op die Cocos -eilande vernietig, en die Koenigsberg is in die Rufigi -rivier in Duits -Oos -Afrika gebottel, waar sy daarna vernietig is. Op 3 November het 'n Britse eskader van drie kruisers 'n Duitse eskader met 'n veel groter krag teëgekom uit die hawe van Coronel in Chili. Die Duitse admiraal von Spee wat vaardig voordeel trek uit die weersomstandighede, het daarin geslaag om die Monmouth en Good Hope te laat sink, terwyl die derde Britse vaartuig ontsnap het. Toe hierdie gebeurtenis aan die Admiraliteit bekend word, is nog 'n eskader van uitnemende sterkte in die geheim toegerus en gestuur onder admiraal Sturdee op soek na die oorwinnaars. Op die oggend van 5 Desember is die Duitse eskader van vyf skepe van die Falkland -eilande af waargeneem en vier daarvan is vinnig vernietig. Daar is galm tot die laaste geveg.
Verskeie Britse kruisers en vernietigers is deur duikbote laat sink, en op 27 Oktober is die & ldquoAudacious, en 'n nuwe super-dreadnought, deur 'n myn aan die noordkus van Ierland gesink. Duitse handelsvaart is vinnig van die oseaan afgevee, gevang of geïnterneer in neutrale hawens.
Die oorlog teen die Duitse besittings in die buiteland is kragtig vervolg. Die Duitse kolonie in Samoa is op 29 Augustus deur 'n ekspedisie uit Nieu -Seeland geneem. Die Bismarck -argipel is op 12 September deur die Australiërs gevange geneem, en King William's Land, en Yap op die Caroline -eilande is in die laaste deel van die dieselfde maand. Die koloniale magte van Brits Suid -Afrika het Duitse Suidwes -Afrika binnegeval. Japan verklaar op 23 Augustus oorlog teen Duitsland. In September beleër 'n Japannese leër, saam met 'n klein Britse mag, die vesting Tsing-tau wat op 7 November oorgegee het. Die Marshall-eilande is op 6 Oktober deur die Japannese beset.
'N Opstand in Suid -Afrika onder leiding van generaals de Wet en Beyers is vinnig onderdruk deur die koloniale magte.
'N Kanadese ekspedisiemag is vinnig in Augustus 1914 bymekaargemaak in die oefenkamp van Valcartier, naby Quebec, waar dit gebly het totdat die vervoer en 'n voldoende begeleiding van oorlogskepe laat in die daaropvolgende maand voorsien kon word en op 14 Oktober, hierdie mag bestaande uit ongeveer 32 000 mans het in Plymouth aangekom. Kontingente uit Australië en Nieu -Seeland is na Egipte vervoer. 'N Groot mag Britse territoriale troepe is na Indië gestuur, wat 'n ekspedisiemag van Britse en Indiese troepe vir diens in Frankryk bevry het. Die Franse negentiende leërkorps uit Algerië is ongeskonde oor die Middellandse See vervoer, en 'n groot aantal inheemse troepe is vir diens in die Franse heerskappy van Afrika en Asië gewerf en na Frankryk gebring. Sulke bewegings van troepe sou nie uitvoerbaar gewees het sonder absolute beheer oor die see nie.
Aan die einde van die jaar het Duitsland haar hoofdoel om die Franse en Britse leërs te vernietig, aansienlik misluk, en daarna in 'n baie desperate poging om die Kanaalhawe te bereik. Sy het België egter oorskry en in besit bly van 'n tiende van die grond van Frankryk wat die waardevolste myne van steenkool en yster en verskeie van sy grootste industriële dorpe bevat. Oostenrykse leërs is deur die Russe en Serwiërs verslaan, en die provinsie Galicië het verlore gegaan.
John Byrns (ook bekend as Francis Burns), John Bennet, Daniel Cronan, John Ferguson (ook bekend as John Taylor) en John Logan* het in 1789 in Philadelphia gehang.
Die oortreders was wielbaardmanne, wat in die idiolek spesifiek aan die laat 1780's Pennsylvania aangehaal het gevangenes wat gedetailleerd was om oortreders reg te stel en te hervorm, en om sodanige sterk indrukke op die gedagtes van ander te maak hulle van dieselfde misdrywe pleeg, en#8221 swaarkry in die openbaar en skandelik opgedoen het. "
Soos sy eie teks verklaar, was die statuut van 1786 wat hierdie klas tot stand gebring het, deel van die avant-garde van Pennsylvania in die rigting van 'n strafstraffilosofie, met 'n ooreenstemmende vermindering van die vonnisse vir eiendomsmisdade: Pennsylvania het ongeveer 40 mense gehang weens blote roof of inbraak in die voorafgaande dekade. Soos verduidelik deur Louis Masur 's Rites of Execution: Capital Punishment and the Transformation of American Culture, 1776-1865 (wat ook ons ​​bron is vir die telling van gehangde diewe), en in 1786 bevat die meeste almanakke in Philadelphia en elders die spreekwoord dat die industrie deugde bevorder.
Dit het egter duidelik geword dat die " wielkruiswet die gevangenes nie hervorm het nie, en ook nie ondeugdelikheid verhinder het nie. Dit het inderdaad vir baie gelyk asof die veroordeelde nog meer losbandig geword het en dat ongekende hoeveelhede kriminele aktiwiteite die gemeenskap geteister het.
Sulke gevangenes was onderworpe aan groot terreur, selfs al was hulle vasgeketting in die lig van hierdie loopbril en berugte ontbinding, en nog erger was hulle geneigdheid om uit hul kruiwaens te vlug om desperate vlugtelinge te word. Pennsylvania -koerante uit hierdie era het 'n onrusbarende hoeveelheid kennisgewings wat deur gaolers gepubliseer word, waarsku oor ontsnapte kruiwa -manne en nie 'n paar berigte oor werklike of vermoedelike misdade wat hulle gepleeg het nie. Byvoorbeeld …
Teen die tyd dat 30 kruiwa-manne op 'n enkele nag in Oktober 1788 ontsnap het, was die elite-mening sterk teen hierdie rampspoedige eksperiment, en sou die wet deur 1790 herroep word deur die openbare beskaming van die boetevoordele wat die eensaamheid opgelê is, te vervang. Maar voordat die kruiwa -manne in historiese nuuskierigheid verdwyn het, het ons vyf in September 1789 'n man met die naam John McFarland beroof en vermoor in sy huis in Philadelphia 's Market Street.
1871: Eugen Kvaternik, vir die Rakovica -opstand
Op hierdie datum in 1871 is Eugen Kvaternik en 'n aantal metgeselle as rebelle geskiet.
'N Patriot wat lank daarna wou streef om Kroatië los te maak van die Oostenryk-Hongaarse Ryk, het Kvaternik (Engelse Wikipedia-inskrywing | Kroaties) genoeg trekkrag gevind om aan die einde van die 19de eeu en die opkoms van wervelende nasionalistiese wedywerings 'n kans te gee.
Sy Rakovica -opstand, vernoem na die dorp waar Kvaternik op 7 Oktober 1871 die Kroatiese Volksrepubliek aangekondig het, is egter vinnig verpletter. Die rebelle van Kvaternik en die#8217 het op die 10de gery met die verskyning van 'n federale leër en die arrestasies het onmiddellik begin.
Op 11 Oktober het 'n militêre tribunaal Kvaternik en verskeie kamerade tot die dood veroordeel en#8212 vonnisse wat onmiddellik deur die muskiet toegepas is. Vandag is daar strate en stadspleine in die onafhanklike Kroasië met die eer van Kvaternik.
1967: Die Asaba -slagting
Die Asaba -bloedbad tydens die Biafran -oorlog in Nigerië het op hierdie datum in 1967 uitgeloop met 'n gruwelike massa -teregstelling.
Nigerië het in 1960 onafhanklikheid verkry, maar het nog steeds die erfenis van sy vele dekades onder Britse beheer gedra. Die grense wat aan Nigerië toegelaat is, kombineer veral 'n kus-, Christelike bevolking in die suide tot 'n binnelandse, Moslem -bevolking in die noorde, en 'n skeuring wat Nigerië tot vandag toe vorm.
Die etnisiteit van belang vir hierdie pos is die Igbo, een van die suidelike en Christelike bevolkings, en ook 'n volk wat in 1966 etnies uit die noorde gereinig is nadat 'n uitruil van Christelike en Mulim -staatsgrepe Nigerië op die randjie van verbrokkeling gebring het. Hul vaderland in die suidooste van Nigerië, wat histories bekend staan ​​as Igboland, en die Oos -streek in Nigerië genoem word, sou vanaf 30 Mei 1967 die wegbreekstaat Biafra word.
Biafra se bod op onafhanklikheid het 'n verwoestende oorlog met die Nigeriese federale regering veroorsaak. Teen die tyd dat dit vroeg in 1970 geëindig het, was miskien twee miljoen Biafrans dood weens massahongersnood.
Asaba, waar ons bloedbad plaasvind, is 'n oorwegend Igbo -stad aan die westelik (nie-Biafran) oewer van die Nigerrivier, oorkant die Biafran oostelike kusstad Onitsha.
In die eerste weke van die oorlog het Biafran -magte in werklikheid uit hul vaderland en na die regte Nigerië toegeslaan en die Nigerrivier oorgesteek. Hulle sou dit in die teenoorgestelde rigting dae voor hierdie slagting oorsteek, brûe van Asaba na Onitsha neem en dan die brûe sny om die federale troepe wat hulle agtervolg het, te frustreer.
Federale soldate wat Asaba in die eerste dae van Oktober bereik het, het die frustrasie van die Igbo -bevolking van die stad uitgehaal, wat hulle beroof en mishandel het as rebelle -simpatiseerders. Moorde/summiere teregstellings vir etlike dae saam bestaan ​​uit die Asaba -bloedbad of bloedbad, maar die belangrikste en mees traumatiese gebeurtenis het op Saterdag die 7de plaasgevind.
Op 4-6 Oktober het soldate die stad beset, en sommige het seuns en mans begin vermoor en hulle daarvan beskuldig dat hulle Biafran-simpatiseerders was. Op 7 Oktober het die leiers van Asaba vergader en almal dan opgeroep om bymekaar te kom, te dans en te sing om die troepe te verwelkom en 'n belofte aan One Nigeria af te lê. Mense is aangemoedig om akwa ocha, die seremoniële wit, geborduurde klere wat vrede aandui, te dra, in die hoop dat hierdie strategie die geweld sal beëindig. Alhoewel daar baie bekommernis was en sommige geweier het om deel te neem, het honderde mans, vroue en kinders bymekaargekom vir die optog, geloop na die dorpsplein van Ogbeosewa, een van die vyf kwartale van Asaba. Ify Uraih, toe 13 jaar oud, beskryf wat gebeur het toe hy saam met sy pa en drie ouer broers, Paul, Emmanuel (Emma) en Gabriel by die parade aangesluit het:
Daar het hulle die mans van die vroue geskei. Ek het om my gekyk en gesien dat daar masjiengewere rondom ons aangebring is. Sommige mense het losgebars en probeer weghardloop. My broer het my aan die hand vasgehou, hy het my losgelaat en my verder in die skare ingedruk. Hulle het my broer in die rug geskiet, hy het geval en ek het bloed uit sy liggaam sien kom. En toe val die res van ons net op mekaar neer. En hulle het voortgegaan om te skiet, en te skiet, en te skiet en ek het die tyd verloor, ek weet nie hoe lank dit geneem het nie. Na 'n geruime tyd was daar stilte. Ek het opgestaan ​​en my liggaam was vol bloed, maar ek het geweet dat ek veilig was. My pa lê nie ver nie, sy oë was oop, maar hy was dood.
Dit is onduidelik tussen 500 en 800 presies hoeveel gesterf het, benewens baie wat die afgelope dae gesterf het. Die meeste slagoffers is in verskeie massagrafte begrawe, sonder om die nodige seremoniële praktyke in ag te neem. Saam met sy pa verloor Uraih Emma en Paul Gabriel is herhaaldelik geskiet, maar het herstel. Die langtermyngevolge was groot, baie uitgebreide gesinne het veelvuldige broodwinners verloor, en die leierskap van die stad is afgekeur. ()Bron)
1973: Jose Gregorio Liendo, "Comandante Pepe "
Comandante Pepe is op hierdie datum in 1973 geskiet.
Jose Gregorio Liendo (Engelse Wikipedia -inskrywing | Spaans), 'n eenmalige landboustudent, het jare tevore sy studie gestaak om by 'n Marxistiese guerrilla -organisasie aan te sluit.
Vanweë die ongelooflike ontoeganklikheid van die bergagtige grens van Chili met Argentinië, het die Revolusionêre Linksbeweging (MIR) aan die einde van die sestigerjare aanvalle op die staat geloods en grondhervorming deur die loop van die geweer geneem deur plase rondom Panguipulli te beset vir gebruik van werkers.
Die eksotiese voormalige student het 'n revolusionêre kampus geword, en Liendo het een van die mees sigbare openbare gesigte van MIR geword onder die nom de guerre van "Comandante Pepe ", selfs gaan sit in die berge en trou met 'n plaaslike.
In die vroeë 1970's geniet hierdie beweging die simpatico van die sosialistiese Salvador Allende -regering. (Een van MIR se medestigters was neef van president Allende.)
Die oomblik het skielik geëindig met die staatsgreep van 11 September 1973 wat 'n sosialistiese administrasie vervang het met 'n verregse militêre diktatuur en laasgenoemde het dadelik begin om linkses te slag.
Die MIRistas het in die weke na die staatsgreep self 'n paar klein aanvalle op die Pinochet -regime bestuur, maar is vinnig oorweldig. Gevang na 'n aanval op 'n karabinerstasie, en#8220Pepe " met elf kamerade en 'n mengsel van studente en houtwerkers is#8212 tot onmiddellike teregstelling deur 'n trommelkop -militêre tribunaal in Valdivia veroordeel.
'N Week later, op 9 Oktober, het die weermag nog sewentien persone in die gebied tereggestel, volgens Mark Ensalaco. Hulle was houtkappers, boere en boere -aktiviste. Die volgende dag het Helicopter Squadron 3 sestien werknemers van dieselfde hout- en bosboukompleks waar Comandante Pepe gewerk en geroer het, gearresteer. Die gevangenes is na 'n brug oor die Tolenrivier geneem en tereggestel. "
Daar is 'n onlangse historiese roman oor hierdie legendariese karakter, Lo Llamaban Comandante Pepe (Hulle het Hom Comandante Pepe genoem).
1678: Vyf by Tyburn
Drie mans en twee vroue het op 16 datum op Tyburn gehang.
Ons teks hier is een van die vroegste van die gewone rekeninge, 'n baie korter en minder opspraakwekkende saak as voorbeelde van die genre, selfs 'n paar jaar later uit die hand van 'n predikant wat skaars sy ware roeping, roerende kopie, begin begryp het .
Die belydenis & teregstelling van die verskeie gevangenes wat op Vrydag, 6 September 1678, op die New Gallows te Tyburn gely het.
OP die laaste sessies was daar altesaam tien mense wat veroordeel is om te sterf Vier mans of rooftogte op die snelweg, en ses vroue vir misdade hier in die stad, óf die opheffing (soos hulle dit noem) van goedere uit die winkels, óf anders beroof diegene wat hulle voorgegee om te dien: beide goddelose gebruike word so algemeen, en meer as een keer gevolg deur hierdie onverbeterlike gevangenes, dat dit uiters noodsaaklik was om dit voorbeeldig te maak. Twee van die voorgenoemde mans, nl. diegene wat betrokke was by die barbaarse Aanranding en Roof, waarvan 'n bepaalde vertelling gepubliseer is deur die onverwagte bemiddeling van 'n paar vrygewige Vriende en die vroue wie se misdade nie so groot was nie en hardnekkig voortgegaan het soos die ander, het sy Majesteit genadiglik verneem: en 'n ander vrou, onmiddellik nadat sy aangetrokke was, is deur die hof tereggewys, maar 'n vroulike jurie het bevind dat sy vinnig met Childe was.
Die res het vandag swaargekry, omdat hulle barmhartig was in hul medelye met hul siele, so lank om te sit en hulself voor te berei op hul groot en vreeslike verandering. Om op die Lords-dag tevore twee preke oor die geskikste tekste voor hulle in die Chappel van Newgate te preek. Dit in die voormiddag op die vyfde vers van die 38 Psalm — My wonde stink en is korrup as gevolg van my dwaasheid: Waarin die minister baie pateties die verskriklike toestand oopgemaak het waarin sulke sondaars van nature verkeer, nie alleen in hul oorspronklike verdorwenheid en korrupsie, maar in voortdurende werklike oortredings teen die heilige wette van God, waardeur hulle gruwelik word en as 'n walglike stank in die neusgate van daardie suiwer majesteit en alle goeie mense en dit alles veroorsaak deur hul eie dwaasheid, dit wil sê hul opsetlike opstandigheid en hardnekkigheid teen al die voorskrifte van die rede, genade -aanbiedinge en impulse van die Heilige Gees op hul gewete. Wat, net soos 'n ware Bonaerges, hiermee gepoog het om wakker te word, en hulle in 'n ernstige sin te stel en te besef dat hulle verlore, ongedaan en verlore landgoed is, sonder spoedige en opregte berou.
In die middag, as 'n Seun van troos, uit die 147 Psalm, vers. 3. Hy genees die wat gebroke is van hart, en verbind hulle wonde, het hy gekom om die oneindige ontferminge van God en die liefde van Jesus Christus aan hulle te betoon, as hulle sou kom en vergewing en verlossing op evangeliese terme aanvaar. Alhoewel hulle hul wonde laat verdwyn het deur hul dwaasheid en siele oraloor met 'n vuil Leprosie voorgespeel het, was daar balsem in Gilead, 'n Almagtige Geneesheer, in staat en bereid om hulle te genees, as hulle hulle sou onderwerp sy voorskrifte. Om dit te kan doen, het hy hulle die mees noodsaaklike en uitstekende aanwysers gegee om hulself nie te mislei met 'n valse en verslapte genesing nie, maar om met Christus te sluit op sy eie voorwaardes en in al sy kantore, as hul koning om hulle te regeer, en hulle Profeet om hulle te lei, sowel as hul priester om in te tree en vir hulle versoening te doen. Om die sonde meer te haat, omdat dit God mishaag het, as omdat dit tydelike of ewige strawwe oor hulle gebring het. Om net so begeer om heilig te wees as om gelukkig te wees, want niemand kan geregverdig word totdat hulle geheilig is nie, ens.
Gedurende die hele tyd van godsdienstige aanbidding en die preke gedra hulle hulle baie eerbiedig en aandagtig, en die minister wou daarna nie daagliks hulle besoek nie, met dringende vermanings, en die nodige aanwysings om hulle vir die laaste einde te sit, veral om hulle te belas hul gewete, en gee eer aan God deur 'n vrye en hartlike belydenis van hul sondes wat so 'n goeie uitwerking gehad het, dat hulle nie net in die algemene term erkenning kon bring nie, maar veral oor die slegte kursusse van hul lewens in die veronregtheid die publieke goddelike aanbidding, oortreding van die dag van die Here, dronkenskap, vloekery en voortdurende praktyke van wulpse losbandigheid Twee van hulle is bo die oorvloed in uitdrukkings van boetvaardigheid en poog om die paar oomblikke van hul lewens te verbeter, om hul verlossing uit te werk, en maak vrede met God en smeek van harte vergiffenis van sy allerheiligste Majesteit vir hul opstand teen sy voorskrifte en vir almal wat hulle onreg aangedoen het deur gewelddadige wegneem van hul tydelike goedere.
Sommige van die vroue was al voorheen veroordeel en sou dikwels die onheil van hul harte beween; van die soort, en eerder deur die ongelukkige werking van te veel drank, as wat enige voorbedagte ontwerp nog beken het, het hulle Dye meer as een keer verdien en vrylik erkenning gegee aan die straf van die straf wat hulle moes ly.
Op die teregstelling van die teregstelling het hulle min gesê, behalwe die gewone, maar te veel verwaarloosde vermanings, en wou dat alle aanwesiges hulle waarskuwing aanneem en hul Skepper onthou in die dae van hulle jeug om nie te laat verlei deur Ill Company nie, of sensuele plesier, wat die middel tot hul vernietiging was, en so ook van almal sou wees, wat nie voortdurend 'n eerbiedige vrees vir God en sy aanbidding en wette in hul harte gehou het nie.
So het hulle van harte tot God om vergifnis gebid en om hul siele te ontvang vir die alleenverdienste van sy geseënde Seun en alle goeie mense begeer om saam met hulle en vir hulle in die smeekbede saam te werk; in hierdie wêreld, is vermors in die onpeilbare gebiede van die ewigheid.
Die eeufees van die Eerste Wêreldoorlog was 'n belangrike stimulus vir nuwe navorsing oor die konflik. Soos met enige historiese era, is die betekenis en gevolge van die oorlog herinterpreteer in die lig van ons eie twintigste eeu. Die persepsie dat die wêreld die afgelope paar jaar 'n 'terugkeer na geopolitiek' beleef het, wat die relatiewe kalmte van die tydperk na die Koue Oorlog beëindig het, laat die spanning wat die Groot Oorlog veroorsaak het, vars relevant lyk. Dit het ook die aandag gevestig op die vroeë twintigste-eeuse wortels van hedendaagse konflikte. In hierdie nuwe internasionale omgewing begin die wedywering tussen die VSA en China soortgelyk aan die Anglo-Duitse mededinging in die jare voor 1914, en die Sykes-Picot-ooreenkoms van 1916 en die verdrae van Brest-Litovsk (1918) en Versailles (1919) bevat leidrade oor hedendaagse konflikte in Oos -Europa en die Midde -Ooste.
Te midde van die opwinding van nuwe navorsing, Alexander Watson Die vesting staan ​​uit as 'n unieke oorspronklike studie van hoe die oorlog Oos-Sentraal-Europa gevorm het. Watson se boek rekonstrueer 'n vergete hoofstuk in die geskiedenis van die oorlog: die beleg van die Galisiese vestingstad Przemyśl (ook bekend as Premissel in Duits en Peremyshl in Oekraïens) tussen September 1914 en Maart 1915. As die mees prominente vesting aan die noordoostelike grens van die Oostenryk-Hongaarse Ryk, bevind Przemyśl hom op die pad van inval van Russiese leërs tydens die uitbreek van die oorlog in Augustus 1914. In die loop van die komende maande was die gevegte in hierdie streek getuie van baie van die verskynsels wat die 'ouderdom van uiterstes' in die twintigste eeu in Oos-Sentraal-Europa. Etniese suiwering, deportasie, die hongersnood en bombardement van burgerlikes, die konfiskering van eiendom en die uitwissing van die kulturele lewe het binne maande na die uitbreek van die oorlog begin plaasvind in die grenslyn tussen die Habsburgse en Russiese ryke. Watson bied in die eerste plek 'n meer omvattende verslag van die beleg as wat voorheen gebeur het. Maar hy verbind hierdie rekonstruksiewerk ook met 'n kernargument: dat Przemyśl se oorlogservaring saak maak "omdat dit in mikrokosmos 'n vergete voorgeskiedenis aan die latere, beter onthoude totalitêre gruwels openbaar" (3).
Die verhaal wat Watson oor sewe hoofstukke ontvou, stel sy talente as sosiale historikus van die Groot Oorlog ten volle te sien. Vir lesers van sy vroeëre pryswenner Ring van staal, wat 'n meesterlike oorsig van die oorlog verskaf het uit die oogpunt van die inwoners van Duitsland en Oostenryk-Hongarye van 1914 tot 1918, sal dit nie 'n verrassing wees nie.  Maar in Die vesting, Watson integreer behendig verhelderende verkennings van die daaglikse lewe in die beleërde stad met die vertelling van die breër politieke, streeks- en militêre geskiedenis waarin die lewens van die beleërde ontvou het.
Watson dek die verhoog met sy lewendige portret van 'n kosmopolitiese garnisoenstad in Habsburg. Przemyśl het sedert die eerste verdeling van Pole in 1772 tot die Habsburgse Ryk behoort, maar het eers 'n eeu later 'n groot grensvesting geword. Teen die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog was dit die derde grootste stad in Galicië ná Krakau, 200 kilometer na die weste, en Lwów, ongeveer 90 kilometer na die ooste.  Die bevolking van 54.000 mense in Przemyśl bestaan ​​grootliks uit Rooms-Katolieke Pole (47 persent), maar het ook 'n aansienlike aantal Joodse inwoners (30 persent) en Grieks-Katolieke Rutheniërs (22 persent) ingesluit. Terwyl die Poolse bevolking onder Habsburgse bewind 'n toenemende teenwoordigheid in die plaaslike politieke lewe verkry het en die Joodse gemeenskap toenemende welvaart geniet, was die Rutheniane in 'n moeiliker posisie. Baie is deur die Oostenryk-Hongaarse owerhede verdink van Russophilia en dus van oproer. Terselfdertyd is Rutheniërs wat as Oekraïners aanspraak maak op onafhanklike nasie, in verskillende mate onderdruk deur beide Habsburgse en Russiese owerhede en deur Poolse en Hongaarse nasionaliste. Ondanks hierdie groeiende kulturele skeurings, het klaspolitiek sy krag behou in 'n gebied wat gekenmerk word deur arbeidsemigrasie en stedelike industrialisering. Toe Oostenryk-Hongarye in 1907 sy eerste parlementsverkiesing deur middel van algemene stemreg gehou het, het die stedelinge van Przemyśl 'n Poolse nasionalis uitgestem en die polonofoon Joodse sosialis Herman Lieberman in plaas daarvan na Wene gestuur. Hierdie relatiewe ooreenkoms het in die laaste jare voor die oorlog onder druk gekom en is deur die konflik self verpletter.
Die garnisoen van Przemyśl het bestaan ​​uit troepe uit die Oostenrykse en Hongaarse Landsturm, die weermag se reserwe-eenhede saamgestel uit mans tussen die ouderdomme van sewe en dertig en twee en veertig. Die meeste van sy offisiere was Duitssprekende Oostenrykers en Hongaarse heersers, terwyl 'n groot deel van die staatsdiens plaaslik in Galicië gewerf is. Hierdie bont bemanning was onder bevel van 'n Transsylvaanse Duitse generaal met die onberispelike Habsburgse naam Hermann Kusmanek von Burgneustädten. Die Oostenryk-Hongaarse weermag is bekend vir die probleme wat die etniese en taalkundige diversiteit veroorsaak het vir effektiewe bevel sowel as eenheidskohesie en die handhawing van moraal onder druk.  Dit is nie verbasend dat 'n garnisoen van vaders van middeljarige ouderdom wat ten minste ses verskillende tale gepraat het, sou sukkel om 'n baksteenvesting teen die grootste leër in Europa te verdedig nie. Watson volg 'n aantal individue deur die desoriënterende opening van die oorlog en gebruik hul ooggetuieverslae om die verwarrende ervarings van mobilisering, ontplooiing, bestryding, terugtog en omsingeling te belig.
Die eerste militêre geskiedenis van die beleg van Przemyśl is in Duits ondersoek en dus sterk Oostenrykse beskou.  Hierdie berigte het die klagtes van die Habsburgse offisiere oor hul grootliks Slawiese soldate op sigwaarde geneem en die indruk wek dat subalternasionale nasionalismes die skuld het vir die ineenstorting van die tweeledige monargie se gewapende magte. Watson korrigeer hierdie vooroordeel deur breedvoerig te put uit Pools-taalbronne, sowel as eerstehandse berigte oor die beleg deur Tsjeggiese en Hongaarse soldate en meer onlangse plaaslike geskiedenis.  Watson gebruik byvoorbeeld die getuienis van die Hongaarse offisier István Bielek in groot mate om 'n nuwe verslag te gee van die stryd om Fort I/1 in die nag van 9 Oktober 1914. Hierdie geveg was die toppunt van die eerste beleg van Przemyśl en het 'n belangrike deel van die Oostenryk-Hongaarse propaganda geword. Deur die dramatiese stryd om die fort in noukeurige besonderhede na te gaan, kan Watson aantoon dat die owerhede in Habsburg 'n beduidend gedokterde amptelike weergawe van die stryd om volksverbruik gelewer het. Die weermagbevel het die deurslaggewende rol van Hongaarse eenhede en van die dapper Joodse Oostenrykse junior offisier Altmann geïgnoreer, en in plaas daarvan 'n meer senior Kroaties offisier as die amptelike held van die geveg versier.
Die lotgevalle van die soldate wat in Galicië veg, maak slegs 'n deel uit van die verhaal van Watson. Belegde stede bied 'n ideale omgewing vir 'n dik sosiale geskiedenis, aangesien baie prosesse wat in vredestyd die samelewing in afsonderlike domeine uitvoer, skielik buitengewoon in die ruimte saamgepers word.  Die omvang van die onderwerpe wat Watson dienooreenkomstig ondersoek, is indrukwekkend: van uiteensettings van die taalkundige organisasie van die Oostenryk-Hongaarse weermag tot verkennings van die belydenispolitiek van Galicië, en van uitstappies na die lewens van dorpenaars wat in niemandsland vasgevang is tot rekonstruksies van die moeilike omstandighede van vroue wat in die stad vasgevang is. 'N Bykomende voordeel is die kleurryke opbloei van die laat Habsburgse kultuur onder druk. Gedurende die beleg het Przemyśl voortgegaan met die bedryf van 'n bioskoop wat drie verskillende koerante in Duits, Pools en Hongaars gedruk het en die nuttelose aankomssaal van die treinstasie in 'n konsertlokaal omskep. Tot met die oorgawe van die stad, het Oostenrykse en Hongaarse offisiere steeds die luukse Grand Café Stieber in die Mickiewiczstraat van die stad besoek, selfs al bedien dit nou swak tee en perdevleis canapés in plaas van gewone koffie en gebak.
Hierdie blik op die laaste oomblikke van die Oostenryk-Hongaarse samelewing in 'n oorlog is op sigself aangrypend. Watson herstel egter nie net die burgerlike hoek van die oostelike front van die oorlog nie, maar voer ook aan dat hierdie teater baie van die gruwels van tussenoorlogse nasionalisme en totalitarisme in Europa voorafgegaan het. Die ervaring van burgerlike lyding tydens die Eerste Wêreldoorlog word belowend al hoe meer vanuit nuwe perspektiewe ondersoek. Geskiedkundiges het begin worstel met die lang-geïgnoreerde ervaring van burgerlikes in die Groter Midde-Ooste, waar die Ottomaanse massa-eis, gevangenisstraf en volksmoord gekombineer word met 'n geallieerde hongersnood deur land en see om die Levant en Anatolië 'n unieke dodelike gebied te maak vir -genote.  Soos Robert Gerwarth onlangs beklemtoon het, het Oos-Sentraal-Europa en die Middellandse See-lande 'n enorme bloedvergieting beleef, nie net tydens nie, maar ook nadat die amptelike oorlog geëindig het.  Watson bring die begin van hierdie eskalerende geweldsprosesse na vore, en toon aan hoe dit ontstaan ​​het uit 'n mengsel van rasgebaseerde nasionalisme, vrees vir verraad en oproer, en improvisasie uit die oorlog.
Na aanleiding van argumente wat hy die eerste keer gevoer het Ring van staal, Watson maak 'n belangrike stel bewerings oor massale geweld teen burgerlikes in die Eerste Wêreldoorlog. Die Duitse geweld teen Belge in 1914 het baie politieke en historiese aandag getrek. Maar hierdie vergrype bleek in vergelyking met keiserlike Russiese en Oostenryk-Hongaarse gruweldade op die oostelike en Balkanfront, wat nie net groter was nie, maar baie meer stelselmatig en langdurig was. Die Habsburgse magte het byna onmiddellik met massale teregstellings van Serwiese soldate en burgerlikes begin nadat hulle die Balkan binnegeval het (in Serwië sterf ten minste 'n sesde van die bevolking as gevolg van die oorlog). In en om Przemyśl was Oostenryk-Hongaarse magte ewe genadeloos, veral teen Rutheniese kleinboere. In September 1914 skryf Watson, 'lyke langs die bome langs die pad, wat in die wind waai, dui die pad van die terugtrekkende Habsburgse leër aan' (46). Hele Ruthense dorpe is afgebrand om vuurvelde vir die verdedigers skoon te maak. Alhoewel hul gemeenskappe ontwortel is, het baie inwoners na hul verkoolde gehuggies teruggekeer, en sommige het die maande van die beleg in 'n afskuwelike niemandsland tussen belegers en beleërdes deurgebring.
Die mees sistematiese Oostenryk-Hongaarse oorlogsmisdade in Galicië is egter deur die Hongaarse eenhede teen Rutheniërs gepleeg. Watson bied 'n ontsagwekkende verslag van die slagting van 'n groep Rutheniese gevangenes deur Hongaarse soldate en 'n skare Przemyśl -inwoners. Hierdie voorval van grusame slagting toon dat massale geweld in Oos-Sentraal-Europa in hierdie jare nie 'n uitsluitlik van bo-na-onder-aangeleentheid was nie, maar ook volgehoue ​​uitbarstings van etniese vooroordeel kan veroorsaak en selfs begin kan word.
Russiese administrasie van besette gebiede was berug antisemities sowel as onderdrukkend teenoor Pole en Rutheniërs. Hoewel die Russiese heerskappy oor Przemyśl slegs 73 dae, slegs twee en 'n half maande tussen Maart en Junie 1915, geduur het, dring Watson daarop aan dat "die Russiese weermag omstreeks en later in die stad die eerste ambisieuse etniese reinigingsprogram uitgevoer het om Oos-Sentraal te tref Europa "(3). In April 1915 het die Russiese militêre administrasie van die besette Galicië 17 000 Joodse inwoners van Przemyśl uit die stad gedeporteer na die Russiese ryk. Deur hierdie anti-Joodse optrede, waarvan verdere gevalle gedokumenteer word in die werk van Eric Lohr, Marsha Rozenblit en Alexander Prusin, , te plaas met die godsdienstige en taalkundige onderdrukking van Poolse en Ruthense inwoners van die streek, stel Watson die volgende daar was 'n gewelddadige program van Russifikasie agter die tsaristiese beleid. In hierdie verband gaan Watson in die eerste plek oor beskrywing eerder as verduideliking. Hy merk op die alomteenwoordigheid van antisemitisme in die Russiese weermag, sowel as meningsverskille tussen leërbevelvoerders en burgerlike owerhede oor die vraag of Galiciese Jode na Rusland gedeporteer moes word of oor die frontlyn na Oostenryk-Hongarye gedryf moes word. Die presiese magte wat die Russiese besettingsbeleid gedryf het, en die mate waarin dit 'n samehangende geheel vorm, verdien egter verdere sistematiese studie. 
Die behoefte om hierdie geweld te verstaan, word net groter deur die feit dat, soos Watson erken, die geledere van die keiserlike Russiese leër etnies "skaars minder uiteenlopend was as dié van sy Habsburgse vyand" (243). Behalwe talle Baltiese Duitse sowel as Finse en Bulgaarse bevelvoerders, het die keiserlike Russiese leër tussen 1914 en 1917 honderdduisende Oekraïense, Georgiese, Armeense, Litause, Lets, Estse, Tataarse en Joodse soldate ontplooi.  Hoe verduidelik ons gruweldade gepleeg deur en onder sulke uiteenlopende keiserlike formasies? Watson som die litanie van verleenthede in Galicië op as "die strydende Habsburgse en Romanov -ryke se rasgebaseerde fantasieë van verraad en brutale vergelding wat met mekaar in aanraking kom" (122). Die tydsberekening en patroon van hierdie veldtogte vir geweld is nie heeltemal opgeneem deur die hoofstroom historiese verhale van die twintigste eeu nie, omdat die ryke wat hulle daartoe verbind het, 'n eeu gelede opgehou het om te bestaan. Watson se klem op hoe vroeg hierdie gruweldade plaasgevind het en hoe intens dit was, is nou 'n belangrike bevinding waarmee toekomstige historici in die twintigste eeu rekening moet hou.
Die verhaal vertel in Die vesting maak ook 'n nuwe blik op die militêre geskiedenis van die Oosfront tydens die Groot Oorlog moontlik. Konvensioneel word die oorlog in die ooste beskou as 'n baie meer dinamiese aangeleentheid as die meer statiese loopgraafoorlog aan die Westelike Front. Dit was nie omdat militêre mobiliteit buitengewoon was nie. Soos Norman Stone se klassieke studie uit 1975 van hierdie front getoon het, was dit die onvermoë van verdedigers om vinnig met die spoorweg reserwes op te skuif, wat groot aanvallers kon deurbreek en die frontlyn oor afstande onvoorstelbaar aan die Westelike Front kon beweeg.  Tog het Watson 'n fassinerende verhaal saamgestel rondom 'n belangrike uitsondering op hierdie tendens. Przemyśl was die langste belegstryd aan die Oosfront tussen 1914 en 1917, en het gevestigde Russiese troepe teen 'n Oostenryk-Hongaarse garnisoen wat in uitgebreide negentiende-eeuse vestings gevestig was, neergelê. Dit was grootliks te wyte aan die Oostenryk-Hongaarse besluit om Przemyśl saam met Krakow en Lwów op te bou as een van die belangrikste grensforten aan die grens van Galicië. Agtien forte en tientalle aanvullende versterkings is tussen die 1880's en vroeë 1900's gebou. As gevolg van hierdie beskermende omhulsel en die Russiese gebrek aan swaar beleëringsartillerie wat die forte kon vernietig, soos die Duitsers in Antwerpen en Luik in Augustus 1914 gedoen het, het die frontlyne rondom die stad skaars beweeg gedurende die duur van die beleg.
Trouens, daar was nie een nie, maar twee beleëringe van Przemyśl. Die aanvanklike poging van die Habsburgse hoëkommando om die oorlog einde Augustus en begin September 1914 teen die Russe te bring, het skouspelagtig teruggekeer. As gevolg van inkonsekwente mobiliseringsplanne en 'n gebrekkige ontplooiingspatroon, sowel as swak gekose toerusting en verouderde taktiek, is die Oostenrykse offensief na die ooste van Galicië teruggeslaan.Habsburgse magte het in 'n toestand van wanorde na die westelike deel van die provinsie teruggetrek. Dit het Przemyśl gelaat as die enigste skans wat die Karpate -bergpasse bewaak het. Vanaf laat September tot middel Oktober 1914 het die vesting 'n aansienlike Russiese mag vasgemaak wat andersins die Karpate sou kon oorsteek en waarskynlik die Danubiese vlakte van Hongarye sou binnedring. 'N Duits-Oostenrykse teenaanval in Oktober het die vesting verlig, en 'n verhaal van heroïese verset is vinnig opgebou in die Oostenryk-Hongaarse amptelike gesprek rondom Festung Premissel.
'N Hernude Russiese offensief in November 1914 het nog 'n Oostenryk-Hongaarse onttrekking ingehuldig. Hierdie keer was die stad baie erger om te weerstaan. Die voorraad was uitgeput deur troepe wat naby geveg het, en aangesien die Oostenryk-Hongaarse agterkant gestabiliseer is deur die aankoms van Duitse troepe in Wes-Galicië, was daar nie meer 'n dwingende strategiese rede om die vesting vas te hou nie. Tog het die openbare beeld van Przemyśl as 'n onneembare fort die Habsburgse opperbevel nou gevange gehou. Die Oostenrykse opperbevelhebber, Conrad von Hötzendorf, het Kusmanek beveel om so lank as moontlik uit te hou.  Aangesien die winter aangebreek het, het hy daarmee sy lot verseël. Die garnisoen het daarin geslaag om die verdediging vir vyf maande voort te sit deur te bestaan ​​op karige voorraad en die vleis van sy 17.000 kavallerie- en trekperde.
Tydens die tweede beleg was daar min werklike gevegte in die stad, behalwe vir 'n sterk slag deur die garnisoen in Desember 1914. Die grootste deel van die Oostenryk-Hongaarse militêre poging het na die suide plaasgevind, waar Conrad in Januarie 1915 'n groot offensief gelas het. vang die bergpasse wat vir Przemyśl ingegee het. In die wintersneeu en ryp het hierdie vrugtelose aanvalle 'n ontsaglike aantal menselewens en groot hoeveelhede toerusting in die afgelope drie maande vermors, en die Habsburgse weermag het 'n verstommende 670,000 man dood, gewond en vermis verloor. Die garnisoen van Przemyśl, opgedateer via radiosending en verbind met die Dual Monarchy deur die eerste lugposdiens ter wêreld, het hierdie verligtingpogings gevolg met konsternasie en 'n groeiende gevoel van uitputting. 'N Laaste uitbraakpoging op 19 Maart het misluk, en twee dae later het Kusmanek die vestings, depots en brûe van die stad laat opblaas om te keer dat hulle deur die Russe gevange geneem word. 'N Ontvlugtende vlieënier wat uit die stad opstyg, beskryf die watervalende ontploffings as 'n skouspel van' aaklige en tog onvergelyklike skoonheid, ewig hartseer en tog van so 'n sublieme grootheid dat die verwoesting van Pompeii of Herculaneum nie 'n wonderliker gesig kon bied nie '(207) . Przemyśl het op 22 Maart oorgegee, na 133 dae van beleg.
In vergelykende en historiografiese terme stel Watson se boek verskeie interessante vrae oop. Przemyśl was die enigste langdurige beleg aan die Oosfront van die Eerste Wêreldoorlog, maar dit was nie die enigste of die eerste beleggeveg in Oos-Sentraal-Europa in die tydperk nie. Tydens die Eerste en Tweede Balkanoorloë het die sterkte van voorbereide versterkings reeds teen die mag van moderne massa -leërs gekom. Die besit van voedselvoorrade en voldoende kragtige en talle artillerie kan hierdie gevegte beslis. Tydens die Eerste Balkanoorlog is twee Ottomaanse vestings belê in langdurige beleëringe wat baie van dieselfde benaderings gesien het om Przemyśl te verower. Vanaf Oktober 1912 het Shköder (Scutari) in Albanië 183 dae lank uitgehou teen 'n Serbo-Montenegrynse mag, terwyl die garnisoen van Edirne (Adrianopel) in Thrakië vyf maande lank teen 'n gesamentlike Bulgaars-Serwiese leër geduur het. Adrianopel het ook die eerste eksperimentele gebruik van vliegtuie vir die lugaanval op beleërde stede gesien, 'n taktiek wat later op 'n meer belangrike skaal deur die Russe in Przemyśl gebruik is.
Watson se boek eindig op 'n spookagtige noot wat Przemyśl se ervaring in die Eerste Wêreldoorlog verbind met sy lot tydens die tussenoorlog en die Tweede Wêreldoorlog. Die stad, geleë aan die rivier San, was die punt waar die Duitse en Sowjet -besettingsgebiede van Pole van 1939 tot 1941 aan mekaar grens. Die vesting laat die vraag ontstaan ​​in watter mate die voorgenoemde Oostenryk-Hongaarse en keiserlike Russiese gruweldade voorlopers was van die massamoord en volksmoord wat deur Nazi-Duitsland en deur die Sowjetunie in die dertiger- en veertigerjare gepleeg is. Sodoende raak dit direk in verband met Timothy Snyder se bekende 'bloodlands'-paradigma, wat die interaktiewe en oorvleuelende aard van die Nazi's en Sowjet-besetting beklemtoon in die deel van Oos-Europa waar 14 miljoen mense tussen 1933 en 1945 dood is.  Alhoewel Watson se argument daag Snyder se chronologie uit deur baie vroeëre wortels aan te dui; sy siening van keiserlike Russiese gruweldade in 1914-1915 is op dieselfde morele horison geleë, een gerig op die misdade van Adolf Hitler en Joseph Stalin. "Alhoewel die Tsaristiese leër nie die staatsrigting gehad het wat nodig was vir volksmoord nie, 'skryf hy,' het die besetting van die totalitêre projekte later '(124).
As 'n diachroniese siening van die oostelike Galisië in die vroeë twintigste eeu, is hierdie raamwerk sinvol. Maar geweld teen burgerlikes tydens die Eerste Wêreldoorlog moet nie slegs beoordeel word in verband met die middel van die eeu van totalitêre terreur nie. 'N Sinchroniese verwysingspunt is net so belangrik en miskien meer duursaam: die volksmoord van die Ottomaanse Ryk op die Armeniërs en Assiriërs, wat begin is op die presiese tydstip waarop Rusland in die lente van 1915 sy brutale kortstondige besetting van Galicië ingestel het.  As die afname in massale geweld die belangrikste is, dan het die botsing van ryke langs die Eurasiese naat in 1915 niks voorafgegaan nie - dit is reeds was die toneel waarin volksmoord kon en wel kon verskyn, in omstandighede wat nie heeltemal verskil van dié rondom Przemyśl nie.
In die eerste twee dekades van die twintigste eeu het gewelddadige nasionalisme ontstaan ​​en bygedra tot die ineenstorting van keiserlike strukture. Etniese suiwering moet in die eerste plek gesien word in die konteks van hierdie laat imperiale nasionaliserende angs, uitgevoer deur 'deurdringende' etniese groepe versprei oor verskillende state, eerder as 'n voorbode van 'n totalitarisme wat nog nie bestaan ​​het nie en eers twintig jaar later sou ontstaan .  Die idee van Omer Bartov en Eric Weitz van 'n 'breukgebied van ryke' is 'n meer ruimtelike geografiese raam wat beter geskik lyk vir die gevarieerde en komplekse geweldspatrone vanaf die Balkanoorloë van 1912-1913 en later as die geografiese fokus van die 'bloedlande' paradigma oor Oos-Sentraal-Europa, wat die Balkan, die Midde-Ooste en die Kaukasus uitsluit. 
Die keuse van naasposisie bo prefigurasie sou ook ander voordele inhou. Die argumentatiewe en narratiewe verbind dit Die vesting smede tussen die Groot Oorlog en die groot diktators is redelik dun. Watson dek die hele laat oorlogs- en tussenoorlogse geskiedenis van Przemyśl tussen die herowering daarvan deur die Sentrale Moondhede in Junie 1915 en die inval van Pole in September 1939 in slegs twee bladsye. Dit maak die tussenliggende geskiedenis van die Pools-Oekraïense konflik en die tussenoorlogse regering in die streek effens plat, en 'n mens wens dat Watson as 'n talentvolle sosiale historikus dieper ingegaan het oor die kontinuïteite en diskontinuïteite van staatsbeleid, burgerlike lewe en inter-etniese saambestaan ​​in die stad en omgewing in hierdie belangrike jare.  Immers, baie interessante en belangrike dinge het gebeur in die oorblywende drie jaar van die oorlog, nie in die minste die vorming van die territoriale orde van Oos -Europa soos dit bestaan ​​het vir die volgende twee dekades nie. Die waardes van so 'n longitudinale analise kan gesien word in Robert Blobaum se onlangse studie van Warskou in die Eerste Wêreldoorlog, wat die Russiese bewind van die Poolse hoofstad vergelyk met die daaropvolgende Duitse besetting van die stad voor Poolse onafhanklikheid. 
In totaal het Watson 'n aangrypende studie gelewer oor 'n grootliks vergete stryd wat 'n groot bydrae lewer om Oos-Sentraal-Europa in die middelpunt van ons toenemend wêreldwye verslag oor die Eerste Wêreldoorlog te plaas. Die boek vorder historiese debatte oor geweld in die oorlog teen burgerlikes deur aandag te vestig tot die botsing tussen die Oostenryk-Hongaarse en Russiese ryke, alhoewel meer werk oor die aard en dryfvere van laasgenoemde se besettingsbeleid gedoen moet word, en die verband tussen Watson se uitstekende vertelling en Oos-Europa se 'bloedlande' in latere dekades onderontwikkel is. 'N Indrukwekkende mengsel van sosiale en militêre geskiedenis wat uitstekend geskryf en gebaseer is op deeglike bronnavorsing, Die vesting is die soort totale geskiedenis wat die totale oorlog van 1914-1918 verdien.
Nicholas Mulder Hy leer moderne Europese geskiedenis aan die Cornell -universiteit en voltooi 'n boek oor die oorsprong van ekonomiese sanksies tussen die wêreldoorloë.
 Alexander Watson, Ring of Steel: Duitsland en Oostenryk-Hongarye in die Eerste Wêreldoorlog (Londen: Allen Lane, 2014).
 Vir die sleutelrol van die inwoners van hierdie twee stede in die bevordering van 'n gevoel van Galicië as 'n duidelik multietniese gebied tussen die laat agtiende en vroeë twintigste eeu, sien Larry Wolff, Die idee van Galicië: geskiedenis en fantasie in die politieke kultuur van Habsburg (Stanford: Stanford University Press, 2010).
 Die klassieke literêre uitbeelding hiervan is Jaroslav Hašek se satiriese roman uit 1923 Goeie soldaat Švejk. Die belangrikste historiese studies is Gunther E. Rothenberg, Die leër van Francis Joseph (West Lafayette: Purdue University Press, 1976) en István Déak, Beyond Nationalism: A Social and Political History of the Habsburg Officer Corps, 1848-1918 (New York en Oxford: Oxford University Press, 1990).
 Benewens die memoires van garnisoenkommandant Kusmanek en ander offisiere soos Bruno Wolfgang, het die Oostenrykse stafoffisier Franz Stuckheil 'n aantal analitiese essays oor die beleg in die 1920's geskryf, die eerste boeklengte studie was Hermann Heiden Bollwerk am San. Schicksal der Festung Przemysl (Oldenbourg en Berlyn: Gerhard Stalling, 1940).
 Tomasz Pomykacz, 'Kontrowersje wokół dowódcy obrony Fortu I/1 "Łysicka",' Rocznik Prezmyski 51: 3 (2015), 135-148 John E. Fahey, 'Bulwark of Empire: Imperial and Local Government in Przemyśl, Galicia (1867-1939),' (PhD-proefskrif, Purdue University, 2017).
 Dit is nie verbasend dat baie van hierdie geskiedenis op die Oosfront gefokus het nie, kyk byvoorbeeld Krisztian Ungvary, Die Belagerung Budapest (1999), in Engels vertaal as Die beleg van Boedapest: 100 dae in die Tweede Wêreldoorlog (New Haven: Yale University Press, 2005) Jochen Hellbeck, Stalingrad: die stad wat die Derde Ryk verslaan het (New York: Public Affairs, 2015) Alexis Peri, Die oorlog binne: dagboeke uit die beleg van Leningrad (Cambridge: Harvard University Press, 2017).
 Sien veral die uitstekende onlangse studie deur Melanie S. Talienian, The Charity of War: Hongersnood, humanitêre hulp en die Eerste Wêreldoorlog in die Midde -Ooste (Stanford: Stanford University Press, 2018). Die kwessies van voedsel en burgerlike verligting in Noordwes -Europa is die onderwerp van Clotilde Druelle, Voed besette Frankryk tydens die Eerste Wêreldoorlog: Herbert Hoover en die blokkade (Londen: Palgrave, 2019).
 Robert Gerwarth, Die oorwonne: hoe die Eerste Wêreldoorlog nie tot 'n einde gekom het nie (Londen: Penguin, 2016).
 Eric Lohr, "Die Russiese leër en die Jode: massa -deportasie, gyselaars en geweld tydens die Eerste Wêreldoorlog," Russiese resensie 3 (2001): 404-419 Marsha Rozenblit, Rekonstruksie van 'n nasionale identiteit: Die Jode van Habsburg Oostenryk tydens die Eerste Wêreldoorlog (New York: Oxford University Press, 2001) Alexander Victor Prusin, Nasionalisering van 'n grensland: oorlog, etnisiteit en anti-Joodse geweld in Oos-Galisië (Tuscaloosa: University of Alabama Press, 2005).
 Watson skryf dat die motiewe agter die uitsetting van die Jode uit Przemyśl 'ondeursigtig was en bly' (225) en dat die relevante Russiese lêers oor die administrasie van die besette Galicië uit argiewe in Lviv 'verwyder moes gewees het of vernietig '(304 n63). Belangrik in hierdie verband is die vergelykende werk van Peter Holquist. Sien sy "La geweld de l'armée russe à l'encontre des Juifs in 1915: Causes et limites" in John Horne, red., Vers la guerre totale: Le tournant van 1914/1915 (Parys: Tallandier, 2010): 191-219 asook sy komende boek oor die keiserlike Russiese houding teenoor die wette van die oorlog in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu, By oorlogsreg: Imperial Russia and the Discipline and Practice of International Law, 1868-1917.
 Die kulturele en sosiale ervaring van Joodse soldate in die Russiese keiserlike leër word ondersoek in Olga Litvak, Diensplig en die soeke na moderne Russiese Jood (Bloomington: University of Indiana Press, 2006) en Yohanan Petrovsky-Shtern, Jode in die Russiese leër, 1827-1917: Opgestel in moderniteit (Cambridge en New York: Cambridge University Press, 2009). Ten minste 100,000 Joodse soldate is in die 1914-1917 in die Russiese leër opgeneem.
 Steen, Die Oosfront 1914-1917 (Londen: Penguin, 2008 ).
 Watson plaas die verantwoordelikheid vir Przemyśl se tweede beleg en vir die uiteindelike val daarvan aan die Russiese leër einde Maart 1915 vierkantig op die figuur van Conrad. Hierin volg hy die uitspraak van die militêre historikus Graydon Tunstall, wat twee diepgaande studies oor die Oostenryk-Hongaarse weermag in die eerste jaar van die oorlog gelewer het, wat beklemtoon hoe Conrad se politieke en persoonlike soeke na prestige, nie strategiese oorwegings nie, veroorsaak het die ernstige Oostenryk-Hongaarse verliese wat in hierdie tydperk gely is. Sien Graydon A. Tunstall, Blood on the Snow: The Carpathian Winter War van 1915 (Lawrence: University of Kansas Press, 2010) Geskryf in Blood: The Battles for Fortress Przemyśl in WWI (Bloomington: Indiana University Press, 2016).
 Timothy Snyder, Bloodlands: Europa tussen Hitler en Stalin (New York: Basic Books, 2010).
 Peter Holquist het byvoorbeeld die verskille tussen die Russiese beleid in Galicië en sy tydelike besetting van Armenië beklemtoon, waar die Russiese heerskappy 'beleidsmaatreëls tot gevolg gehad het wat gereeld en brutaal was, maar ... selde die doelgerigtheid gehad het waaraan so gereeld toegeskryf word hulle." Holquist, "The Politics and Practice of the Russian Occupation of Armenia, 1915-February 1917", in Ronald Grigor Suny, Fatma Müge Göçek, en Norman M. Naimark, red., 'N Vraag oor volksmoord: Armeniërs en Turke aan die einde van die Ottomaanse Ryk (New York: Oxford University Press, 2011), 153.
 Sien die indrukwekkende studie van imperiale etniese politiek oor die Russies-Ottomaanse grens deur Michael Reynolds, wat die opkomende eienskappe van inter-imperiale twiste voorop stel, met die argument dat nasionalisme ''n byproduk van interstaatlike mededinging was, nie 'n stimulus van die kompetisie nie, ' Verpletter ryke: die botsing en ineenstorting van die Ottomaanse en Russiese ryke, 1908-1918 (New York: Cambridge University Press, 2011), 18.
 Omer Bartov en Eric D. Weitz, Shatterzone of Empires: Coexistence and Geweld in die Duitse, Habsburgse, Russiese en Ottomaanse grenslande (Bloomington: University of Indiana Press, 2013). Die omvang van hierdie gebied is ook goed vasgevang in die nuut vertaalde geskiedenis van die oorlog in die Ooste wat in 2014 geskryf is deur die historici Włodzimierz Borodziej en Maciej Górny, Die Vergessene Weltkrieg: Europas Osten 1912-1923 (2 volumes) (Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 2018), veral die eerste bundel oor die tydperk van 1912 tot 1916.
 Byvoorbeeld, die Joodse gemeenskap in Przemyśl het goed gevaar gedurende die dekade na die oorlog teen 1928, byna die helfte van die verteenwoordigers in die stadsraad sowel as die assistent -burgemeester was Joods. Net so het Oekraïense kleinboere sommige van hul grondbesit rondom die stad teruggevind, en die omliggende gebied bly kenmerkend multi-etnies tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Fahey, 'Bulwark of Empire', 285, 288.
 Robert Blobaum, A Minor Apocalypse: Warsaw tydens die Eerste Wêreldoorlog (Ithaca: Cornell University Press, 2017).
Kyk die video: Verdun revisits history on WWI centenary (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Belegging van Przemysl, 24 September-11 Oktober en 6 November 1914-22 Maart 1915 ...