Die klimaat wetenskap kan wees somber maar ten minste regerings blyk iets daaraan te doen. Die aantal wette wat tot klimaatsverandering aan te spreek is steeds toenemende regoor die wêreld. Deur verlede jaar het 127 lande beleid hernubare energie ondersteuning, byvoorbeeld.
Maar dit is net die helfte van die storie. Ondersoek van openbare beleidsontwikkelings in die VSA, EU en China, Drie grootste ekonomieë ter wêreld by verre, het getoon dat sy aan sy met beleidsinisiatiewe wat ontwerp is om te sny kweekhuisgasvrystellings het nuwe beleid wat die teenoorgestelde uitwerking het gekom: verhoogde uitstoot.
Dit is 'n klas van beleid dat ons nie praat oor omdat dit nie 'n naam het. Kom ons noem hulle "anti-klimaat beleid".
Ons praat hier nie oor die talle bestaande beleid wat emissies voortduur nie. Anti-klimaatbeleid is nuwe inisiatiewe wat uitstoot vergroot: stappe terug in die stryd teen klimaatsverandering. Hulle bestaan ​​beteken dat die bevordering van die klimaatbeleid nie genoeg sal wees om die klimaatverandering alleen te verslaan nie; anti-klimaatbeleid moet ook aangepak word.
Erger as niks
Daar is baie anti-klimaatbeleid daar buite - subsidies vir huishoudelike energie rekeninge, ondersteuning vir energie-intensiewe produksie of chemiese nywerhede, of die bou van nuwe paaie en lughawens - maar drie staan ​​uit as die skadelikste.
In die eerste plek is daar die lisensiëring van nuwe fossiel-brandstof-aangedrewe kragstasies, veral in China. Syfers van die US Energy Information Administration dui daarop dat tussen 2000 en 2011 fossielbrandstof elektrisiteit opwekkingsvermoë het met 34% in China, 6% in die VSA, en 15% in die EU-27.
Dan moet jy die nuwe en steeds hoër subsidies vir fossielbrandstowwe. Talle nuwe belastingtoegewings vir eksplorasie is ingestel in die VSA, byvoorbeeld. In die EU nuwe belastingtoegewings het hoofsaaklik gefokus op fossiel brandstof gebruik in energie-intensiewe nywerhede en vervoer, hoewel dit in die Verenigde Koninkryk belastingtoegewings vir eksplorasie is vinnig groeiende. Die Internasionale Energie-agentskap berig dat in 2011 fossielbrandstowwe subsidies wêreldwyd tot VS $ 523 miljard gekom het, ses keer die vlak van ondersteuning vir hernubare energie.
Internasionale handel liberalisering is die ander belangrikste anti-klimaatbeleid. Ten spyte van die feit dat meer handel verhoog kweekhuisgasvrystellings deur die uitbreiding van ekonomiese aktiwiteit en die toenemende gebruik van grensoverschrijdende vervoerdienste, hou regerings dit onderteken.
Die mees onlangse beduidende ooreenkoms was die een dat China wat nodig is om handelsversperrings ten einde die Wêreldhandelsorganisasie sluit in 2001 verwyder. Tussen 2000 en 2010 die EU, VSA en China nuwe bilaterale handelsooreenkomste met mekaar en ander lande byna elke jaar gesluit.
Wat gedoen moet word?
Sommige vordering is reeds gemaak. Beide die VSA en die Verenigde Koninkryk het verskuif na uitstoot grense vir nuwe kragstasies wat konvensionele kragsentrales steenkoolaangedrewe nie kan ontmoet, nuwe sulke plante effektief verbod in te voer.
Alhoewel die geprojekteerde toename in die vraag na elektrisiteit in China so groot is dat die verbod op nuwe steenkoolstasies heeltemal die ekonomie sou belemmer. In 2013 het die Chinese regering 'n verbod op goedkeurings van nuwe steenkoolkragstasies in drie van die land se belangrikste industriële nywerhede ingestel. streke. Dit is bykomend tot 'n program wat sedert 2008 klein, ondoeltreffende termiese kragstasies gesluit het.
Pogings om blokke op nuwe steenkoolkragstasies na ander lande uit te brei, kan versterk, aangesien hernieubare geloofwaardiger word en hul lobbykrag verhoog.
G20-mededelings wat ooreenkomste bekend maak om fossielbrandstowwe subsidies uit te faseer, is nie deur aksie ooreenstem nie. Regerings lyk byvoorbeeld eksplorasie subsidies, byvoorbeeld, as beleggings wat meer belasting inbring wanneer olie- en gasvelde in produksie is. Bedryf lobbying is ook baie in bewyse, veral in die VSA, oordeel aan tendense in politieke bydraes.
Wat nodig is, is 'n kollig op die skynheiligheid van regerings wat fossielbrandstowwe subsidies uitbrei terwyl hulle aanspraak maak op omgewingsverandering. Ons moet ook bedrog aanpak, soos David Cameron se bewering dat fracking die uitstoot sal verminder deur steenkool met gekapte gas te verplaas. Wat dink hy sal met die verplaasde steenkool gebeur? Dit sal deur iemand anders gebruik word.
Handel liberalisering word steeds sterk nagestreef. Globale onderhandel in 2001 in Doha is daarop gemik om 'n groot multilaterale handelsooreenkoms te bereik, terwyl die VSA en die EU tans 'n bilaterale transatlantiese handels- en beleggingsvennootskap onderhandel. Aangesien daar 'n breë konsensus bestaan ​​dat handelsopset die ekonomiese groei bevorder, is dit onwaarskynlik dat direkte teenkanting teen die handel suksesvol sal wees. Alhoewel die opening van die handelsverkeer die uitstoot vermeerder, moet dit bekend gemaak word.
'N Kannier-taktiek sal wees om die pogings van groepe te ondersteun wat om ander redes deur nuwe handelstransaksies, soos die Amerikaanse en EU-boere, kan verloor. En die mislukking tot dusver van die Doha-ronde om 'n ooreenkoms te bereik, dui daarop dat sulke transaksies geblokkeer kan word.
Om kweekhuisgasvrystellings onder beheer te bring, sal moeilik wees. Om suksesvol te wees, moet ons alle relevante faktore in ag neem. Dit beteken dat meer aandag aan die anti-klimaatbeleid betaal moet word en hoe dit teenwerk kan word.
Hugh Comp Ston is professor in Climate Politiek aan Cardiff Universiteit. Sy huidige navorsing ten opsigte klimaat politiek word gewy aan die identifisering van politieke strategieë vir regerings wat wil meer te doen oor klimaatsverandering te vermy, terwyl beduidende politieke skade. Tot dusver het dit daartoe gelei dat vyf boeke en 'n aantal gekeurde artikels. Hy is tans besig met die identifisering van die aard, voorkoms en impak van anti-klimaat beleid - beleidsveranderinge wat kweekhuisgasvrystellings te verhoog - in China, die VSA en die EU, en op die vergelyking van die krag van (positiewe) klimaat beleid in China, die VSA , die EU, Japan, Indië en Rusland. Sodra hierdie projekte is voltooi, hy voornemens is om opsies om te verseker dat steenkool in die grond gelaat ondersoek, en wat teorie en geskiedenis vertel ons van die politieke lewensvatbaarheid van hierdie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Die wêreld se ergste anti-klimaatbeleid en hoe om hulle te beveg