“Jy kyk elke Saterdag rugby en in elk geval kan jy dit môre op die kykweer te siene kry,” verduidelik sy al middel verlede week vriendelik, dog beslis vir my.
In die ou dae kon jy darem ook troues op kykweer te siene kry. Jy het bloot jou trouvideo agteruit gespeel. Soos Dik Daan se buurman eendag vir hom gesê het, die mooiste deel van so ’n agteruitvideo was altyd vir hom daar waar hy die bruid vir haar pa teruggee en die bruidsmotor by die kerkterrein uit reverse.
Maar nou ja, ou Harry, die koeël is deur die katedraal en dis in elk geval nie so eenvoudig om met ’n vierperdekoets agteruit te ry nie.
“Seun, jy moet vandag onthou, want jy sal eendag terugkyk en besef dat dit die gelukkigste dag van jou lewe was.”
“Ek kan nog verstaan waarom ’n Europeër wat nooit son sien nie, soos die Namakwalanders sou sê, nakendkaal op ’n strand sou wou paradeer, maar waarom jy nakendkaal in ’n mu­seum sal wil rondloop, moet iemand vir my verduidelik.”
Die eerste naasbestaande wat op die vriendinne se lyke afgekom het, vertel van die toneel, hul pa’s se reaksie, en sy eie en die gemeenskap se trauma.
Die dag nadat hy die tou van sy broerskind se nek met sy knipmes afgesny het, daar waar sy aan die trapreling van die meisieskoshuis op Stella in Noordwes gehang het, het sy “varke met hom weggehardloop”.
Louis Hough (47) weet nie hoe dit gekom het dat hy, gewoonlik ’n sterk en beheersde man, daarna al in die rondte met ’n bakkie in die veld langs die pad in Noordwes gejaag het nie. Verward. Waansinnig. Wraaksugtig. Hy het dieselfde knipmes gevat en sy regtervoorarm gesny.
Hy het toe na bewering die toneel in die meisieskoshuis van die Hoërskool Stella soos selfdood laat lyk.
Op dieselfde dag nog het ’n privaat speurder, Chris Saunders, Xander op sy pa se plaas ondervra, en hy het kort daarna ’n bekentenis aan die polisie afgelê.
Louis is woedend waar hy vertel van die trauma waardeur sommige mense in die klein boeregemeenskap die laaste tyd gaan.
“Hulle sê maak die bliksem dood. Maar as dit hy was, soek ek hom nie dood nie. Hy moet elke dag doodgaan. Hy moet lank suffer,” skel die bebaarde man.
Lallie, sy kleinboet Ronnie se dogter, was soos sy eie kind, sê Louis. Hy en Marna se pa, Stefaans Engelbrecht, het ook saam grootgeword.
Dié ding, hierdie verskriklike ding, het hom getref waar dit die heel seerste maak. Dit is ysig koud waar ons naby Potchefstroom onder ’n staalstruktuur op wit verfblikke sit.
Toe Ronnie die oproep kry wat sê sy dogter is dood, het hy Louis gevra om te gaan kyk wat by die koshuis aangaan. Louis was immers daar naby op die pad en sou vinnig daar kon omry. Want sekerlik sou die nuus nie waar wees nie . . .
“Ek moes my broer keer om nie die polisie te lyf te gaan nie omdat hulle sy dogter daar gelos het, haar laat bly hang het. Toe sê ek, vat jy haar; ek sny die tou bo.”
Louis vertel Stefaans, Marna se pa, het op die toneel nie ’n woord gesê nie. Hulle het gesukkel om hom in die hande te kry, en sy vrou, Rianet, was voor hom daar.
“Hy het stilgehou, sy vrou gegroet, na binne gestap. Daar het hy sy dogter gesoen, uitgestap, in sy bakkie geklim, ontsettend gehuil en gery.”