Krummels en Korsies – De Novo Boeke
Home → eboek → Krummels en Korsies
In die voorwoord van hierdie nuutste boekie van Diek van Wyk sê hy heel beskeie:”Hierdie kort skryfseltjies is by wyse van spreke krummels wat van my rekenaar se woordverwerker afgeval het. Hulle verdien nie om by een van my “gewigtiger” e-boeke ingesluit te word nie maar verdien ook nie om summier van die rekenaar afgevee te word nie. Hulle is soos krummels, bedoel om met die vinger opgetel en geproe te word.”
Krummels en Korsies quantity
Diek van Wyk aanhangers sal in hierdie boekie 20 juweeltjies vind wat watertand lekker lees.
Die boekie bevat verskeie interessante “reisverhale” waar Diek op sy unieke manier vertel van die lande wat hy besoek het en wat hy daar ervaar het. Hy bekyk meestal die lande uit ‘n heel ander hoek as die gewone reisiger met talle boeiende staaltjies ingevleg.
Soos van ‘n taalsmit soos Diek verwag, bevat die boekie ook ‘n paar interessante taallesse. En vir die wat nie weet wat voëling is nie, bestel die boekie en vind uit!
SCHUBERT, DIE WEENSE WOUDE EN BARRYDALE
Toe ons op die bus klim, kondig Willi sowaar aan: “There is a gentleman here who loves Schubert’s songs and who is going to sing Der Lindenbaum to us”, en hy beduie na my dat ek vorentoe moet kom. Nou sal ek liewer ‘n duisend dode sterwe as om in die openbaar my mond oop te maak om te sing. Veral as dit voor ‘n gehoor van enkele Suid-Afrikaners, ‘n paar Australiërs, ‘n handvol Kanadese, die gewone kontingent Oosterlinge en ‘n spul luidrugtige Amerikaners is. Maar daar sit ek toe, gekompromitteer en sonder uitkomkans. Ek struikel vorentoe en sê op my gemonitorde Duits vir hom iets soos: “Jou, bliksem, net as jy saam met my sing!
Willi moes my jammer gekry het. Hy sit sy arm om my, en ek, met ‘n ernstige behoefte aan onderskraging, sit my arm ook om hom, en so, hand om die lyf, trek die twee van ons los:
en wat daarop volg.
Gelukkig het Willi ‘n laerige baritonstem wat my gekwaak voldoende kon maskeer. En gelukkig stop hy toe ook na die tweede versie. Want verder kon ek nie die woorde onthou nie, en boonop sou ek in die moeilikheid beland het met die mineurmodulasie van die lied op dié punt. Die gehoor het beleefd hande geklap en een Amerikaner het later selfs vir my kom sê dat hy my sang “touching” gevind het!
Kort na ons terugkeer in Suid-Afrika moes ons ‘n nag in ‘n gastehuis in Barrydale oorbly. Daar ontmoet ons toe vir Hans (80) en Elisabeth (75). Hans is ‘n afgetrede regter van Hamburg, joviaal, rond en rooi van gesig en met ‘n blink pankop. Elisabeth, sy vrou, is ‘n tawwe tannie. Met hulle aankoms in Kaapstad het sy ‘n motor gehuur en op haar gevorderde ouderdom ondanks die vreemde verkeer die pad die binneland in aangedurf.
Die twee se Engels staan nie naastenby in verhouding tot hulle welwillendheid nie en Diek moes gevolglik weer skaapwagter speel met sy Duits opdat die beperkinge daarvan nie te ooglopend blyk nie. ‘n Paar glasies wyn het die gemoedelikheid sodanig aangehelp dat die gesprek ‘n draai gemaak het by ons besoek aan Wene. Toe ek vertel van my opwinding by die aanskoue van die afstammeling van Schubert se lindeboom, val Hans weg, ook in ‘n baritonstem, terwyl hy met sy glasie rooiwyn in die lug die tyd aangee: Am Brunnen vor dem Tore ….. Dié keer het ek met groter vrymoedigheid saam gesing.
Die eienaars van die gastehuis het ietwat oopmond van verbasing probeer sin maak van die vreemde gedrag, en twee gryskop tannies het geamuseerd hulle wederhelftes se oorgawe aan die musiek gade geslaan.
Ek vra my af wat Schubert sou gedink het as hy kon weet dat sy lindeboom se skaduwee na meer as 200 jaar nog duisende kilometers ver oor Barrydale sou val. Miskien sou hy dit “touching” gevind het.
Om weerloos te leef / A vulnerable life