101 beste toevallige restaurante in Amerika vir 2018 -galery - Nuutste resepte - 2022
101 beste toevallige restaurante in Amerika vir 2018 -galery
Hierdie restaurante is miskien nie tempels van gastronomie nie, maar hulle bied beslis goeie kos
Elke jaar sedert die stigting van The Daily Meal in 2011, het ons 'n uitgebreide ranglys van die 101 beste restaurante in Amerika opgestel. Ons het egter 'n dilemma gehad: hoort 'n restaurant soos die eerbiedwaardige Frank Pepe Pizzeria in New Haven, Connecticut, net so goed soos wat dit doen, werklik in dieselfde posisie as 'n plek soos Manhattan Elf Madison Park, met sy drie Michelin -sterre? Alhoewel hulle albei gevierde ondernemings is wat ongelooflike lekker kos bedien, is dit eenvoudig nie moontlik om die twee te vergelyk nie; dis appels en lemoene, pizza en foie gras. Daarom het ons vier jaar gelede besluit om die toevallige van die luukse te skei met 'n aanvanklike ranglys van 50 toevallige restaurante, uitgebrei tot 101 in 2015. Van worsbroodjieshutte tot taco -gewrigte, van woonbuurte tot legendariese braaiplekke, dit is wonderlike restaurante waar die prys geen toegangshindernis is nie, en u u tuis met 'n jeans sal voel.
Met dit alles in gedagte, wat maak 'n restaurant presies? Dit gaan veel verder as die kleredrag. Ons belangrikste maatstaf was die prysfaktor: Kan twee mense hulself volmaak en vir minder as $ 50 uitgaan, sonder fooi en alkohol? Ander faktore wat ons in ag geneem het, was 'n algehele gemaklike en ontspanne atmosfeer, 'n 'bestemming' -status (dit is die plek waarheen u moet reis?) En 'n bewese reputasie en lang lewe.
Om ons ranglys saam te stel, het ons 'n soortgelyke benadering gehad as dié wat ons gebruik het toe ons ons 101 beste restaurante in Amerika saamgestel het. Ons het 'n lys saamgestel van Amerika se beste verskaffers van pizza, hamburgers, worsbroodjies, taco's en meer, en eindig met meer as 500 restaurante wat volgens ons 'n groot deursnit van Amerika verteenwoordig en die toevallige restaurante wat dit wonderlik maak. Van daar af het ons 'n opname saamgestel en dit gestuur na 'n paneel van honderde Amerikaanse toonaangewende kulinêre owerhede. Ons het hulle gevra om vir hul gunstelinge te stem, maar slegs diegene wat hulle die afgelope twee jaar geëet het.
Uiteindelik het ons 'n uitgebreide ranglys van die 101 beste toevallige restaurante in Amerika agtergelaat. Dit is 'n lys waaraan ons ten volle kan staan, en ook 'n aanvulling op ons posisie van die 101 beste restaurante in Amerika - wat weliswaar fokus op restaurante wat buite die pryse van baie mense is - met 'n versameling restaurante wat bekostigbaar en toeganklik is vir almal . (Ons het nie groot kettings soos Shake Shack oorweeg nie, en ons het restaurante laat eindig wat ons vroeër in die ranglys van die 101 beste restaurante in Amerika gehaal het, sowel as asiatiese restaurante, wat so uiteenlopend en uitgestrek is dat hulle die moeite werd is hul eie ranglys.)
Maak dus u gordel los en maak gereed vir 'n kulinêre toer van die beste wat Amerika te bied het, van die restaurant waar hamburgers uitgevind is tot 'n oesterbar aan die see, van lewensveranderende Joodse lekkernye tot beproefde braaihutte. Lees verder om uit te vind watter 101 gemaklike restaurante die beste in Amerika is.
101 beste toevallige restaurante in Amerika vir 2018
Elke jaar sedert die stigting van The Daily Meal in 2011, het ons 'n uitgebreide ranglys van die 101 beste restaurante in Amerika opgestel. Lees verder om uit te vind watter 101 gemaklike restaurante die beste in Amerika is.
#101 Getatoeëerde eland, Charleston
Hierdie ontspanne duikbalk in Charleston (met 'n tweede, selfs meer ontspanne ligging op die naburige Johns Island) is 'n funky joint (soveel so dat dit 'n besoek van Guy Fieri vir 'n episode van Diners, Drive-ins en Duik) en toebroodjies soos die eendklub en Lowcountry Cuban hou die plaaslike bevolking terug vir meer. Maar geen besoek is voltooi sonder 'n groot mandjie vol eendvetpatat nie. Gaan saam met 'n plaaslike ambagsbier en 'n uitstekende burger, en u wil miskien nooit weggaan nie.
Swett's, een van die mees legendariese restaurante in Nashville, is die standaarddraer vir tradisionele suidelike "vleis en drie" sedert dit sy deure vir die eerste keer in 1954 geopen het. Vandag word dit bestuur deur die eienaar van die derde generasie, David Swett, en die restaurant in die kafeteria is 'n kuierplek vir plaaslike verhuisers en skudders, studente en kulinêre pelgrims. Vleis en drie, soos die naam impliseer, beteken dat jy een vleis en drie (oké, twee in hierdie geval) bykosse kies. Vleis sluit in gebraaide hoender, vleisbrood, varktjops, gebraaide steak, beesvleiswenke en spesiale aanbiedinge, insluitend gebakte vis en varkvoete; sye sluit in mac en kaas, groenbone, aartappels, okra, raapgroente en pintobone. Kies sorgvuldig!
Plaaslike inwoners en besoekers vul die groot, luidrugtige, absoluut betroubare Mi Terra-kafee en bakkery-bedek met kersliggies en 24 uur per dag oop-vir fajita-platters, enchiladas, quesadillas en meer (insluitend eersteklas menudo vir ontbyt). Die meel-tortilla-taco's is een van die beste in die stad-veral dié gevul met carnitas Michoacán: stukke varkvleis gemarineer in lemoensap en speserye, perfek gebraai en aangebied met guacamole, pico de gallo en boontjies.
Die frita is 'n perfekte voorstelling van die Amerikaanse invloed op die Kubaanse kultuur, en omgekeerd. Dit is in Kuba geskep en na die rewolusie na die Verenigde State gebring, en die een wat by El Mago de las Fritas in Little Havana bedien is, is waarskynlik die beste. Hier is die uiteensetting: 'n varsgemaalde pittige gekruide beesvleis (moontlik met 'n bietjie chorizo ​​ingemeng) word plat op die rooster gepers, saam met 'n paar uieblokkies en 'n geheimsinnige rooi sous, en dan in 'n vars Kubaanse rol gegooi. Dit is bedek met vars gebraaide aartappelstokkies (nie uit 'n blikkie hier nie, soos op ander plekke), uie in blokkies gesny en 'n skeut ketchup. Dit is ongelooflik lekker en anders as enige ander burger wat jy ooit sal probeer.
Een van die grootste wedywer van die kulinêre wêreld is tussen twee naburige worsbroodjies in Detroit: Lafayette Coney Island en American Coney Island. Die meeste inwoners sal u egter vertel dat dit Lafayette is, maar om verskeie redes. Die worsbroodjie het 'n sappige, souterige, rokerige blik, die Coney-sous is perfek en die patat is skerp. Maar dit is die ervaring wat dit in ons boek oortref - hoewel American glansend en 'n bietjie sjarme is, is Lafayette 'n duik, verweerde, eksentrieke plek wat in baie jare nie opgeknap is nie. Die sjarme is tasbaar, veral by die personeel, wat u waarskynlik binne minder as 30 sekondes u bestelling sal bring. Kortom: die perfekte worsbroodjie -staanplek.
DiNic's is een van die gewildste toebroodjieswinkels in die City of Brotherly Love. Die winkel het in 1918 begin as 'n slaghuis met 'n familie, Nicolosi's, in die beroemde Reading Terminal Market. Gaetano Nicolosi, die oorspronklike eienaar, het die winkel aan sy seuns oorgedra, wat in 1954 toebroodjies begin aanbied het. Hierdie nuwe opsie het vinnig 'n treffer geword, en in 1977 het Benny Nicolosi en Franky DiClaudio (Benny se neef) saamgespan om DiNic's oop te maak.
DiNic's bedien 'n reeks klassieke Italiaanse toebroodjies, soos 'n stadig gebraaide beesvleis en varkvleis in Italiaanse styl. Die bekendste toebroodjie is egter DiNic se gebraaide varkbroodjie, wat in dun skywe gesny is en bedek is met broccoli-rabe en verouderde provolone. Vertrou ons: dit voldoen aan die hype.
La Camaronera het moontlik in gewildheid ontplof sedert dit onlangs op die Food Network verskyn het, maar dit is eintlik alles: die plek in Miami vir vars seekos, gekook en bedien sonder fieterjasies deur mense wat regtig weet wat hulle wil hê doen weer. Hul snapper-toebroodjie, gebakte hele vis en konkefritte is ongelooflik lekker, maar moenie weggaan sonder om die snapper- of kreefbroodjie te bestel nie: dit word gemaak met groot stukke gefrituurde seekos, bedek met ketchup sous en uie in blokkies gesny en in 'n sagte rol gevul, en dit is 'n uitstekende Miami -gereg.
#94 Gray's Papaya, New York
Gray's Papaya (om nie te verwar met Papaya King nie) is slegs op 'n plek aan die Upper West Side, nadat die een in Agtste Straat in die West Village sonder seremonie gesluit is en 'n paar jaar gelede vervang is met 'n ketting sapkroeg - maar dit bly 'n ikoniese instelling in New York en 'n uitstekende plek om 'n byna perfekte worsbroodjie te kry. Hierdie kleurryke verskaffers van die outydse New Yorkse karakter rooster hul Sabrett-honde met 'n natuurlike omhulsel op 'n plat bokant, sit dit in 'n liggeroosterde broodjie en bedek dit met mosterd, suurkool of die klassieke "uie in sous", ook gemaak deur Sabrett. Leun teen die randjie, spoel 'n paar franks af met 'n papaja -drankie, en wees op jou vrolike weg, vol, tevrede en verdien slegs 'n paar dollar.
In Seattle is Paseo al meer as 20 jaar 'n algemene naam danksy sy toebroodjies wat deur die Karibiese Eilande geïnspireer is. Byna alles op die spyskaart is belaglik lekker (ernstig, herhaalde besoeke is nodig), maar as dit jou eerste keer is, moet jy die Karibiese braai bestel: varkskouer wat gemarineer en stadig gebraai is, in 'n geroosterde stokbrood getrek en ingesteek word en bedek (soos al hul toebroodjies) met aïoli, koriander, ingelegde jalapeños, romaine blaarslaai en gekarameliseerde uie. Ander uitblinkers is die Smokin 'dye (geroosterde hoenderdye, aïoli, koriander, romaine, jalapeños en gekarameliseerde uie) en die Paseo Press (gebraaide varkskouer, gerookte ham, Swiss, aïoli, koriander, piesangrissies en gekarameliseerde uie, gepers), een van die beste toneelstukke op die tradisionele Cubano wat jy oral sal vind.
Tortilleria Nixtamal, 'n paar blokke van Queens 'Flushing Meadows Corona Park, is nie net 'n restaurant nie, maar 'n tortilla -fabriek. Dit is in 2008 geopen en het vinnig 'n reputasie ontwikkel as een van die beste taco -plekke in New York, en met goeie rede: omtrent alles wat hulle aanbied, is ongelooflik lekker. Tortilla's word gemaak van nie-GMO-koring, sonder bymiddels of preserveermiddels, en vleis kom van Franco's, 'n plaaslike slagter. Alhoewel die lambarbacoa en tuisgemaakte chorizo ​​beslis heerlik is, wil jy nie weggaan sonder om die carnitas te probeer nie. Stukkies varkvleis word langer as twee uur in varkvet stadig gekook, en dan eenvoudig ui, koriander en 'n bietjie warm sous bedek. Dit is taco -perfeksie.
Toe die man-en-vrou-duo van Noah Bernamoff en Rae Cohen Mile End vroeg in 2010 in 'n klein motorhuis in die Boerum Hill-woonbuurt in Brooklyn oopmaak, het hulle die New York Deli-toneel opgeskud op 'n manier wat anders was as wat Harry en Sally besoek het. Katz's.
Die aanspraak op roem hier is die "gerookte vleis" in Montreal-styl, wat meer sappig en peperig is as pastrami en rokeriger as koringvleis. En met die opening van Mile End het poutine - frietjies bedek met kaasvleis en sous, nog 'n spesialiteit in Montreal - uiteindelik 'n huishoudelike woord in New York geword; hul weergawe met gerookte vleis is iets wat almal een keer moet probeer (maar waarskynlik nie te veel keer meer as dit as jy jou are waardeer nie). Met 'n knipoog na Buffalo, bied hulle ook 'n sterre beesvleis op braaivleis op 'n karwy-beslagde rol. Cohen en Bernamoff het sedertdien 'n tweede buitepos in Manhattan geopen en hul ware by markte en feeste gehou. Hulle het met reg hul plek in die kulinêre pantheon in New York opgeëis.
#90 Second Avenue Deli, New York
Abe Lebewohl was 'n ware oorspronklike uit New York: 'n Poolse immigrant wat in 1950 na Amerika gekom het, sy eerste werk was as 'n frisdrank by 'n deli in Coney Island, waar hy afstudeer het as 'n teenman. In 1954 belê hy sy lewensbesparing in die opening van 'n klein middagete in Second Avenue en 10th Street in Manhattan, wat deur die jare die geliefde instelling geword het wat bekend staan ​​as die Second Avenue Deli. In 1996, op die hoogtepunt van die sukses van die restaurant, is Lebewohl vermoor terwyl hy bank toe stap om 'n deposito te maak, en sy dood het nasionale nuus gemaak.
Die oorspronklike ligging het in 2006 gesluit na 'n geskil oor die verhuurder en is nou 'n bank (dit is ongelukkig die manier van baie instellings in New York), maar Lebewohl se nalatenskap bly voort op die twee plekke wat sedertdien in Manhattan geopen is. Een van slegs 'n handjievol streng kosher-lekkernye in New York, Second Avenue, is die plek vir outentieke Joodse kookkuns in New York: kasha varnishkas, knishes, matzoh brei, cholent, noodle kugel, salm met kipper ... Die moontlikhede is eindeloos, slagaar- verstop, en heerlik. As u egter een ding moet bestel, maak dit die warm pastrami op rog. Dun gesny, perfek gekruid en rokerig, dit is een van die lekkerste dinge wat u ooit sal eet. Skakel dus gerus op, lig 'n glas Cel-Ray van Dr.
#89 Charles 'Country Pan Fried Chicken, New York City
Charles Gabriel van Charles 'Country Pan Fried Country in Harlem, New York, braai hoender al van kleins af net buite Raleigh, Noord-Carolina. Met net 'n paar panne en die resep van sy ma (wat vereis dat die hoender gereeld omgedraai en omgedraai word), het Gabriel van sy winkel 'n instelling in New York gemaak; hierdie no-frills-gewrig bedien van die beste gebakte hoendervleis in die stad, en sy kulinêre bydraes is onlangs erken deur die James Beard Foundation, waardeur hy genomineer is vir 2018 se beste sjef: New York-toekenning.
Daar is geen gebrek aan lekker braai in St. Louis nie, maar The Shaved Duck val uit die pak met sy verbintenis om unieke draai op klassieke braai te bedien, sowel as 'n wye verskeidenheid nie-braaivleisgeregte, gemaak van plaaslike produkte van hoë gehalte. bestanddele. Ribbetjies, varkvleis en hoender word stadig gerook oor hickory en kersie, maar daar kom ook tri-tip, vlerke, gebrande punte, eendbors, vleisbrood en mozzarella uit die roker. Maar met gebakte patat (bedek met ribbetjies en varkvleis, kaassous en Cheddar), tuisgemaakte spek, mac en kaas met chili, garnale en groente, en 'n skouspelagtige burger op die spyskaart, is daar nog baie meer om van te hou hier ook. Kom braai, bly vir die lekkerte (en die patat).
Shapiro's Delicatessen and Cafeteria bedien lojale kliënte in Indianapolis sedert 1905. Dit is veral bekend vir sy vleis en toebroodjies wat hoog op rog- of eierbroodjies gestapel is, en dit is ook wêreldberoemd vir sy gerookte ingelegde tong (moenie dit klop totdat jy dit probeer nie) ). Hulle beesvleis word afkomstig van Vienna Beef in Chicago en die pastrami word van Brooklyn af gestuur. Die bekendste skepping daarvan is egter die beesvleis wat gepeper word, wat gemaak word deur sout, was, verharding, peper, rook en geur van maer beesvleis, en dit is 'n moet-bestelling.
Joe's Kansas City, met sy oorspronklike ligging aan die kant van Kansas, bied rokerige, sagte, smelt-in-jou-mond braai. Hierdie ketting het in 1995 begin by Oklahoma Joe's in 'n hoekstasie. Sedertdien het dit nog twee eetplekke geopen en 'n bekende naam in die stad bereik. Die groot spyskaart bied gerookte kalkoen en ham, beesvleis, ribbetjies, braaivleiswors en die spesialiteit van die huis, varkvleis. As u op Maandag of Saterdag of tydens middagete tydens die middagete inkom, kan u gelukkig wees in die gesogte verbrande eindes van Joe (as u daar kom voordat die gereg uitverkoop is). Die spyskaart bevat ook hoendergombo en 'n verskeidenheid kante, soos vuil rys en braaibone.
#85 Amerikaanse Coney Island, Detroit
In Detroit is daar 'n epiese wedywering wat dekades lank teruggaan tussen twee naburige worsbroodjies, American Coney Island en Lafayette Coney Island, maar albei hoort op ons lys vir die bediening van legendariese worsbroodjies. Die Amerikaanse aanspraak op roem is sedert 1917 in familiebesit en bedryf, en is die klassieke hond in koniese styl. 'N Op maat gemaakte worsbroodjie van Koegel's word in 'n warm gestoomde broodjie geplaas en daarna bedek met 'n Griekse gekookte chili-sous op basis van beesvleis, ontwikkel deur die stigter Gust Keros, 'n hoop uie en 'n spuit mosterd. . Geen reis na Detroit is voltooi sonder 'n konihond nie.
Daar is gesoute geregte en sjefs wat soveel toekennings wen, waarvan die lof so wyd en gereeld besing word, dat u seker voel dat hulle nie die hype kan nakom nie. Hierdie reëls geld net nie vir die Iron Chef Michael Symon nie. Hy het te veel burgerwedstryde gewen om te onthou, en met goeie rede - die man kry goeie kos, hy kry vleis, en belangriker nog, hy kry 'n goeie burger. Die Lola, een van die hamburgers wat hy bedien op B Spot se 6 plekke in Cleveland, Columbus en Detroit, het 'n eier, spek, ingelegde rooi uie en Cheddar, die hoogte van 'n Alfred Portale-gereg in Gotham Bar & Grill, en die ekspressiewe geure wat pas by die lewendige persoonlikheid en hartlike lag wat so kenmerkend is van die sjef. Dit gaan aan die skaarser kant, aan die souter kant en aan die dikkerige kant, en as jy regtig van hamburgers hou en regtig weet hoe sjefs dit graag wil maak, wel ... jy sal daarby hou.
Hierdie 'moderne Mexikaanse' restaurant doen dinge op sy eie manier: daar is 'n seeforel-ceviche met pynappel-aji-sorbet, 'n gebraaide blomkool-steak met chipotle-rosyntjepuree en chile de árbol vinaigrette, en 'n klont-krab-tostada met groen mango en pomelo Dit is onder meer verbasend dat die taco's ook nie-standaard is. Byvoorbeeld, die Arabiese tacos, wat hoë punte kry vir oorspronklikheid en intensiteit van geur, kombineer gesnyde wildsvleis met ingelegde komkommer, chipotle harissa, venkel stuifmeeljogurt en koriander, toegedraai in 'n tortilla gemaak-in beslis nie-Arabiese styl-met spek vet. Nie klassiek Mexikaans of Tex-Mex nie, hierdie ding is eenvoudig goed.
Hierdie landmerk in Carrollton, wat in 1946 gestig is, is niks minder as legendaries nie.Ongetwyfeld een van die beste restaurante ter wêreld in die eetstyl, daag die menigtes daagliks nie net op vir die retro sjarme en vriendelike diens nie, maar vir die legendariese sjokolade-pekanneut, 'n dubbele skeppie ', groot reuse-omelette, perfek gebraaide 6- ons hamburgers, wafels en "heelmaaltoebroodjies". Alhoewel dit moontlik die beste ontbytplek in die stad is, is dit die beste om laat in die nag te gaan.
Henry's kan moontlik nie die outeur van die term "puffy tacos" verifieer nie, maar beweer dat dit die "tuiste van die oorspronklike 'Puffy Tacos' in San Antonio is sedert 1978." Of dit nou die genre en die naam is (Ray's Drive Inn beweer laasgenoemde eer) of nie, Henry's is 'n ikoniese plek vir die kenmerkende gereg van San Antonio (een wat sedertdien aansienlik na San Antonio na Dallas en Austin versprei het). Henry (wat eintlik in Kalifornië grootgeword het) is afgetree, maar sy nalatenskap gaan voort in die vriendelike, gelyknamige restaurant in die winkelsentrum wat deur sy seuns Rick, Robert en Jaime en hul suster Imelda Lopez-Sanchez bestuur word. Die beroemde tortilla's word tuis gemaak en rou gebraai sodat dit uitblaas, wat 'n prettige manier is om te eet wat andersins 'n relatief tradisionele Tex-Mex-taco is. Die pofferige tortillaskulp is gevul met die vleis van u keuse (pittige beesfajita is die gewildste), bedek met gerasperde ysblaarslaai, gerasperde kaas, suurroom en guacamole. Met 'n wonderlike, opgeblase tacos breek die dop 'n bietjie en voeg tekstuurvariasie by elke hap, en dit is presies wat hier gebeur.
City Market is een van Texas se wonderlike braai -gewrigte en 'n ware aanspraak op roem vir die stad Luling. Dit sal moeilik wees om 'n beter bors te kry, en die ribbes is eenvoudig nie van hierdie wêreld nie. Dit is 'n gemaklike restaurant met lugversorging ('n aangename tempoverandering van sommige van die meer rustieke ondernemings in die staat), en hoewel die sous van die beste is wat jy ooit sal hê, is dit heeltemal langs die punt van die pragtig gerookte ribbetjies, bors, en kalkoen.
'As u 'n luukse atmosfeer met 'n luukse prys wil hê, moet u elders gaan', waarsku Martha Lou se webwerf. Maar vertrou ons: U wil nie. Die gebakte hoender alleen-wat liggies in meel is gegooi en in melkbeslag gedoop is voordat dit tot gebraaide perfeksie gebraai word-is die moeite werd om na hierdie klein, 30-jarige pienk shack (of die tweede plek wat oopgemaak is) te besoek verlede jaar in North Charleston). Die spyskaart bevat elke dag van die week verskillende klassieke sielskos -items, maar sommige dinge is permanente steunpilare: gebraaide hoender, vis, varktjops, wit rys, gebakte macaroni, limabone, mieliebrood en broodpoeding. (Besoek Vrydag vir braaibroodjies, en u kry 'n goeie bederf.) Dit is werklik 'n gesinsoperasie; die restaurant word steeds bestuur deur die 88-jarige Martha Lou Gadsen, saam met haar dogters en kleindogters.
Die gesprek oor die beste po'boys van New Orleans is ernstig genoeg om die kritikus van die restaurant, The Times-Picayune, Brett Anderson, op een van die gewildste maniere van die stad te plaas: om die beste braaivleis po'boy te vind. Dit beteken seker dat dit plekke soos Mother's en Parkway moes tref, maar dit was by Domilise's, op die indrukwekkende hoek van Annunciation- en Bellecastle -strate, aan die einde van 'n trollie -rit redelik ver wes van Bourbonstraat, dat Anderson een van die beste in New Orleans gevind het. . Die kenmerkende ligte brood wat kenmerkend is van die genre, bedek met uiters dun gesnyde braaivleis, geklee met 'n tikkie Creoolse mosterd en bedek met sous, sal beslis tonge laat waai. Oorweeg Anderson se eie woorde: "Ek is bereid om hierdie stellings te verdedig: as daar 'n sjabloon vir 'n klassieke New Orleans po'boy joint bestaan, is dit Domilise's."
Santa Fe is dol oor die groen chilipepers van Hatch, in die suidelike deel van New Mexico, en hul byna bonatuurlike vermoë om perfek te kombineer met omtrent elke soort kos waaraan jy kan dink. By The Shed, sedert 1953, word die chili spesiaal vir die restaurant verbou en daagliks vars ingebring en dan op die perseel verwerk. Een van die beste toepassings van hierdie pittige groen sous wat u in die stad kry, is op die taco -bord van die restaurant: twee vars blou mielie tortilla's met gebakte hoender bedek met groen chili, Cheddarkaas, ui, blaarslaai en tamatie. Die hoender is perfek gaar, maar die chili is die ware ster van die vertoning (net soos die sterposole wat daarmee gepaard gaan).
Hierdie worsbroodjie met drie New Orleans-plekke (en nog een in Lafayette, Louisiana) word vinnig 'n Crescent City-instelling, danksy die eienaar Constantine Georges se verbintenis om die beste worsbroodjies en wors van die hoogste gehalte te bedien-met 'n moordenaar humorsin . Op die spyskaart is 'n briljante kombinasie van eendewors met braambessies sowel as aalworswortel, krokodillewors en bratwurst, maar maak seker dat u ruimte bespaar om hul warm wors te probeer, op maat van 'n plaaslike slagter en in 'n gestoomde broodjie gebak dan gerooster, om dit sag en bros te maak. Die hemelruim is die perk as dit kom by toppings, maar u kan nie verkeerd gaan met hul verslawende andouille-sous op grond van beesvleis nie.
Snooze, wat in 2006 deur die broers Jon en Adam Schlegel in Denver gestig is, het nou agt plekke in Colorado en 'n handjievol elk in Kalifornië, Arizona en Texas. Daagliks oop vanaf 6:30, Snooze se spyskaart is verdeel in vyf afdelings: geure van die hoender (omelette, roere, tuisgemaakte koringvleis-hash, ontbyt-taco's en burrito's, en 'n pot-pie-draai op koekies en sous); The Art of Hollandaise (ses Benedicts, waaronder een met varkvleis en chili verde); Sammies (insluitend wors, eier en kaas op 'n kringelrolletjie en 'n toneelstuk op 'n tradisionele Cubano); Sweet Utopia (verskillende soorte pannekoeke en Franse roosterbrood, insluitend warm kakaopannekoeke bedek met Mexikaanse warm sjokolade); en Light as a Feather (gesonder opsies, insluitend 'n quinoa -ontbytbak en 'n eierwit- en groente -frittata). Daar is ook baie glutenvrye en veganistiese opsies beskikbaar, en plaasvervangers is nie net beskikbaar nie, dit word aangemoedig.
Sedert 1919 sterk in 'n smal, betegelde ruimte wat sedertdien skaars verander het, is Casamento's sinoniem met een ding: Golfoesters. Hierdie legendariese seekos in New Orleans berei honderde tweekampe daagliks voor, op die halfdop, in 'n romerige bredie, gefrituur, gebraai of gebraai en "volledig geklee" op twee snye dik gesnyde brood in sy beroemde oester brood. En as u eers vol oesters is, is die gumbo, gebraaide baber en forel en sagte skulpkrap ook baie skouspelagtig. Casamento's is 'n moet-besoek in die Big Easy, maar maak seker dat u gaan as dit oop is: dit is Maandae, Dinsdae en Woensdae gesluit, asook die hele maande van Junie, Julie en Augustus.
#73 2Amy's, Washington, DC
Eens was die District of Columbia 'n pizza-woestyn, 'n land waar kakiedraers hul tyd gebyt het totdat die lotgevalle wat verband hou met twee-, vier- of sesjarige siklusse duidelik geword het, en hulle laat toe om op te roep Domino's en met die hoop dat Manny & Olga's hulle nie vir altyd van pizza sal afskakel nie. Hulle het die plaaslike mense se misplaaste liefde vir Ledo's beleef en het met frustrasie toegekyk hoe die jumbo-skywe van Adams Morgan al hoe meer naby die halfrook kom as een van die kenmerkende geregte van die stad. Gelukkig is daardie dae verby. Dankie, 2Amys. 2Amys se lidmaatskap van die D.O.C (Denominazione di Origine Controllata) beteken dat sy pizzaiolos voldoen aan die riglyne van wat die Italiaanse regering van mening is dat 'n pizza moet wees. As jy 'n hap neem, weet jy dat jy 'n tipiese, tradisionele tert kry. Hulle spyskaart is ingedeel in D.O.C -pizza -aanbiedings, gevulde pizza's en meer tradisionele, maar ongesertifiseerde opsies, maar paneellede het die naamgenote (met tamatiesous en mozzarella) as die beste aangewys.
Die Busy Bee Café, 'n baken in Atlanta, bedien sedert die eerste opening in 1947 tradisionele sielskos aan honger inwoners. Die gesellige restaurant het 'n lang middagete en 'n handjievol tafels, en die kos is tuis, heerlik en goedkoop. Dit sal moeilik wees om beter gebraaide of versmoorde hoender, varktjops, gebraaide vis, gerookte hamhokke, beesstertjies, stadig gerookte ribbetjies, of gebakte macaroni en kaas op enige ander plek in die stad te vind, en die nageregte, insluitend krasgemaakte koeke en Georgia -perske en braambessies, is die legende.
Die man-en-vrou-span Karl en Sarah Worley het Biscuit Love as 'n vragmotor in 2012 begin, maar het sedertdien drie baksteen-en-mortierplekke oopgemaak met 'n veel groter spyskaart en nog meer lekker koekiesbroodjies. Hulle warm gebraaide hoender op 'n koekie is egter net so goed soos altyd, net soos hul "Easy Nasty" - gebraaide hoenderdye op 'n beskuitjie met verouderde Cheddar en worssous. Ander uitblinkers is onder meer "bonuts" (donuts met koekdeeg met suurlemoen mascarpone en bloubessie-kompote); Suidelike Benny (geskeer plattelandse ham, twee gebakte eiers en worsous op 'n koekie); en Varkkotelette en eiers (twee eiers, kaaskorrels, 'n karringmelkbeskuitjie, konfyt en twee varktjops). Maak seker dat u 'n lekker, pittige "chroniese" spek aan die kant kry.
Steuben's is in 2007 geopen, maar is vernoem ter ere van 'n beroemde restaurant en nagklub wat mede-eienaar Josh Wolkon se ooms in die middel van die vorige eeu in Boston besit het. Die spyskaart verteenwoordig die buurman van Colorado, New Mexico, en word gereeld beskryf as die beste groen chili (of chili, soos Steuben dit stel) in Denver. Dit word gesê dat dit geïnspireer is deur die klassieke weergawe van die Owl Bar in San Antonio, New Mexico, en dat dit 'n vet burgerpatty is, bedek met Amerikaanse kaas waarin groen chili -repies lyk. Slaai, tamatie, ui, mayo en mosterd versier die burger, wat op 'n challah -broodjie bedien word.
Langs die Old Las Vegas Highway (die oorspronklike Route 66) is die groen chili -kaasburger, Bobcat Bite, wat in 1953 deur Mitzi Panzer gestig is, geprys deur George Motz van Hamburger America, outeurs van Roadfood Jane en Michael Stern, Food Network en selfs Bon Appetit is nie net die hoogtepunt van chili -cheeseburgers nie, maar miskien een van die grootste burgers in die VSA, A. 'N Geskil tussen die Panzer -gesin en John en Bonnie Eckre, wat die onderneming 14 jaar gelede oorgeneem het, beteken dat hulle moes pak en na 'n nuwe plek met 'n nuwe naam, Santa Fe Bite, moes trek. Ondanks die verandering in die lokaal, bly die restaurant se enorme 10-on-burger van tuisgemaakte, ontbeende chuck, gekook volgens temperatuurvoorkeur en bedek met groen chili onder wit Amerikaanse kaas op groot, ciabatta-agtige broodjies, steeds een van die beste burgers in die land .
Pecan Lodge, die bekroonde braaiplek van Dallas, bied 'n ware braai-ervaring in Texas. Die rokers word 24 uur per dag aangevuur met 'n mengsel van mesquite en eikebome, wors word tuis gemaak, en omtrent alles op die spyskaart word van nuuts af gemaak, insluitend die ander kante: kolwerente, mac en kaas en gebraai okra wat u nie kan misloop nie. Maak seker dat jy daar kom voordat hulle opraak, en jy word honger, want jy bestel The Trough vir die tafel: 'n beesrib, 'n pond varkribbetjies en bors, 'n half pond varkvleis en drie worsskakels. .
'Daar is geen geheim vir my pizza nie', het die inheemse bronx, Chris Bianco, in The New York Times gesê. "Siciliaanse oregano, organiese meel, San Marzano -tamaties, gesuiwerde water, mozzarella wat ek by Mike's Deli in die Bronx leer maak het, seesout, vars gis koek en 'n bietjie gister se deeg. Uiteindelik heerlike pizza, soos enigiets anders, Dit gaan alles oor balans. Dit is so eenvoudig. "
Probeer dit vertel aan die legioene pizza -pelgrims wat die meer as 20 jaar gelede besoek het aan die Phoenix -pizzaplek wat hy geopen het. Die restaurant bedien nie net verslawende pizza's met dun kors nie, maar ook fantastiese antipasto (met groente wat met houtoond gebraai word), perfekte slaaie en tuisgemaakte plattelandse brood. Die afwagting, wat een keer gereeld as een van die ergste vir sommige van die beste kos in die land beskou is, is verbeter deurdat Pizzeria Bianco middagete begin bedien het en die opening van 'n ekstra Phoenix -lokasie (sowel as spinoffs Pane Bianco en Bar Bianco) . 'N Ander plek kom na Los Angeles, wat dit een van die stad se mees verwagte openinge maak.
Al maak Bianco nie meer elke tert wat die restaurant uitmaak nie ('n "bakkerlong" het hom amper doodgemaak), is Pizzeria Bianco nou 'n Amerikaanse klassieke. Dit is 'n ander geval waar enige pastei waarskynlik beter sal wees as die meeste wat u in u lewe gehad het (die rosa met uie en pistache!), Maar die kenmerkende Margherita sal u pizza se basislyn vir ewig herkalibreer: tamatiesous, vars mozzarella en basiliekruid .
Razza het einde 2012 net oorkant die Hudsonrivier van New York in Jersey City oopgemaak, en dit het stil-stil plaaslik bekend geword vir sy houtpizzas wat voorberei is deur sjef-eienaar Dan Richer, wat 'n halfeindronde was vir die James Beard Rising Star Award en so noukeurig oor sy kunsvlyt dat hy die bynaam 'die Jiro van brood' gekry het, na die sushi -sjef in Jiro Dreams of Sushi. Maar dit was eers toe die kritikus van die New York Times, Pete Wells, verlede jaar opdaag dat pizza -liefhebbers oorkant die rivier werklik kennis geneem het. Wells het 'n so glansryke oorsig as moontlik gegee, selfs al het hy dit as die "beste pizza in New York" beskou. Nie net het Richer sy kors vervolmaak nie - dit is skerp van kant tot einde en die binnekant is sag met 'n komplekse geur - hy is ook noukeurig oor sy toppings, wat hy plaaslik kry. Die mozzarella op sy Bufala -tert kom byvoorbeeld uit waterbuffels uit Jersey se Sussex County; hy moes jare lank wag totdat die kudde groot genoeg word om 'n konstante voorraad kaas te verseker. En wat die sous betref, het Richer aan die Times gesê dat hy elke Januarie wag vir die nuutste oesjaar tamaties uit Kalifornië, New Jersey en Italië, voordat hy hulle almal blind proe en gradueer, en dan meng soos fyn wyn. As dit saamgestel is, is die pizza amper perfek.
Sedert 1958 bedien El Parasol tradisionele Mexikaanse klassieke, sowel as Amerikaanse vleis, soos hamburgers, worsbroodjies en chili kaas friet. Slegs drie tacosoorte is beskikbaar (hoender, beesvleis en gerasperde beesvleis), maar wat is dit: die dop word gebraai en kraak, en die opvallende gesnyde beesvleis word gekook totdat dit uitmekaar val en dan met 'n sous gemeng word dit is 'n lank bewaarde geheim. Bedek met guacamole of salsa, is dit 'n knapperige, stewige, Tex-Mex (New-Mex-Mex?) Klassieke.
Geno's Steaks is in 1966 gestig deur Joey Vento, wat 'n vaste diens was totdat hy in 2011 oorlede is (sy seun, Geno, wat na die restaurant vernoem is). Die mure en selfs die dak is versier met gedenkwaardighede en geraamde foto's van bekendes wat daar geëet het, en die sitareas is ten beste nuttig, maar dit gaan eintlik oor die kaassteak.
In teenstelling met Pat's, waar dun gesnyde ribeye op die rooster gekap word, bly die gesnyde steak heel by Geno's. Vento was altyd ten gunste van provolone, maar u kan kies tussen Cheez Whiz, provolone of Amerikaans. U kan ook 'n peper-, sampioen- of pizzabiefstuk of 'n gebraaide varkbroodjie bestel. Stoor die braaivleis egter vir die derde of vierde besoek; 'n kaassteak van Geno's, of dit nou met uie is, of sonder, of met provolone of Whiz, is iets wat elke Philly -besoeker moet ervaar.
Alhoewel hierdie restaurant bekend is vir sy gebraaide mossels en ander seekos sedert dit vir die eerste keer in 1956 geopen is, is die kreefbroodjie hier 'n pragtige ding, en so ook die bestelritueel: loer in die wegneemvenster terwyl jy probeer om jou oë 'n kans te gee om aan te pas (dit sal nie), plaas u bestelling, betaal, kry u nommer, kry u kos en neem 'n plek binne by die no-frills-toonbank of 'n tafel, buite by 'n piekniektafel, of as alles misluk , in jou motor. Maak nie saak nie: die kreefrolletjie hier is so vars en volop dat nirvana jou sal vind sodra jy die eerste happie neem. Die kreef is effens afgekoel, in stukke gesny met net 'n bietjie mayonnaise, bedien op 'n broodjie wat aan albei kante gesmeer en gerooster is, en is net so eenvoudig en heerlik soos 'n kreefrol.
My Ceviche is 'n vinnige gemaklike seekosplek wat 'n bystand in Miami geword het, met ses plekke in die stad. Ceviche (gemaak volgens u keuse uit drie soorte seekos en in ses style), burrito's, bakkies en slaaie is goeie opsies, maar moenie die taco's mis nie, wat beskikbaar is saam met vis, garnale, seekat, hoender of rou. tuna. Dit is miskien onverwags, maar rou tuna is die beste manier om dit te sny: dit word in klein stukkies gesny en in 'n mielie- of meeltortilla gestapel met 'n helder kombinasie van ingelegde rooi uie, gekapte radyse, gerasperde queso -fresco en koriander; Ons stel voor dat u ook gesnyde avokado bo -op vra.
#61 Apizza Scholls, Portland, Erts.
Apizza Scholls bedien 'n paar van die beste pizza's in Portland - en, volgens sommige, die beste noorde van San Francisco. Maar as u toppings vir hul pasteie van 18 duim wil kies, volg die riglyne: slegs drie bestanddele en nie meer as twee vleis per pastei nie.
Kies dus verstandig uit 'n lys toppe wat, benewens klassieke soos ansjovis, rooi uie, knoffel, pepperoni, tuisgemaakte wors en basiliekruid, Olympia Provisions capocollo, huisgemaakte Kanadese spek, cotto salami, arugula en pepperoncini bevat. . (Ja, u kan ook pasteie bo -op met jalapeños, sampioene, pepperoncini, ricotta, groen en swart olywe, en sug, truffelolie.) Onthou net: spek is nie beskikbaar op pasgemaakte pasteie nie.
As u nie u eie tert wil bou nie, is daar 13 klassieke om uit te kies met name soos Pig & Pineapple, Tartufo2 The Electric Boogaloo en Sausage & Mama. Onder hulle vind u die handtekening Apizza Amore: Margherita met capocollo (gehakte varkskouer) met 'n pittige skop wat verreken word deur die ietwat soet mozzarella en gebalanseerde sous. Dis amore!
Die meeste burgerverskaffers bak, braai of braai hul patties, maar sedert 1959 het Ted's-in die historiese gemeenskap van Meriden, Connecticut, noord van New Haven-hulle s'n gestoom. Gestoomde vleis? Jip. Gestoomde Cheddarkaas ook. Die hamburgers, gebak in pasgemaakte stoombokse, word bedien op kaiser-agtige broodjies, verloor baie min tydens kook en bly dus baie klam. Die gestoomde kaas word oor die patties geskep en dit dik gemaak. Voeg blaarslaai en tamatie (of komplimentêre gesoteerde uie en/of sampioene) by en jy kry 'n ongewone en buitengewoon goeie burger.
Loveless Cafe, vernoem na die stigters Lon en Annie Loveless, het 'n ironiese naam. Hulle gebraaide hoender is nie net een van die gewildste geregte in die stad nie, maar ook baie liefde in hul kos - en het dit al meer as 60 jaar lank. Die gebraaide hoenderresep, wat sedert 1951 onveranderd gebly het, gebruik selfroerende meel en 'n spesiale mengsel van speserye. Die koekies is absoluut legendaries, net soos ander spesialiteite soos braaivarkvleis, gebraaide steak, pimento-kaas en spekburger, en basies enigiets op die uitgebreide ontbyt-spyskaart wat heeldag bedien word. Begin u maaltyd met 'n Bee Sting Moonshine -skemerkelkie en eindig met die Kentucky Bourbon Peach Shortcake.
Kuma's Corner is 'n ernstige rock and roll -burger, en die beste in Chicago. Dit is nie 'n rustige eetplek nie - die slagspreuk van die restaurant is "Ondersteun jou gemeenskap. Eet beesvleis. Klop jou kop." Maar met al die pirotegnieke wat weggaan as u 'n hap neem, maak die heavy metal nie net sin nie - dit pas perfek. Daar is hamburgers met tomatillo salsa en gebraaide chili, en burgers met sriracha en gegrilde pynappel, maar u moet begin met die kenmerkende Kuma Burger: spek, skerp Cheddar, blaarslaai, tamatie, ui en gebakte eier.
Lombardi's word oor die algemeen beskou as die "Amerika se eerste pizza", maar omdat Nick Azzaro, eienaar van Papa's Tomato Pies, nie skaam is om dit vir jou te vertel nie, is Papa's-wat in 1912 gestig is-eintlik die oudste pizzeria in familiebesit van Amerika. Vir Pappa's is die gesin agter die tert net so belangrik soos die sny, aangesien die resep deur geslagte heen oorgedra is. Die Azzaro-gesin kook die op maat gemaakte pasteie wat op verskillende maniere aangepas kan word. Kliënte kan kies tussen alles van knoffel tot sampioene en pepperoni tot frikkadelle, of ansjovis byvoeg vir die ekstra skop. Maar vir die Azzaros is dit die tradisie wat hul restaurant uniek maak, dus bestel u die tamatiepastei.
In Portland is die 27-jarige Becky's Diner niks minder as legendaries nie, daagliks helder en vroeg om 04:00 oop en bedien 'n spyskaart met onberispelike ontbytgeregte uit 'n gemaklike eetkamer met 'n lang toonbank. Omelette met tuisfrites en roosterbrood (probeer die kreef en Switserse), tuisgemaakte koringvleishaas, pannekoek, Franse roosterbrood, vrugtebakke en die gewone ontbytbrode word aangebied. Sodra die ete omgeslaan het, kan u van die beste seekos van die stad gebruik maak, insluitend mosselkoeke, gebraaide of gebraaide skelvis en sint-jakobsschelpe, gebraaide plaaslike garnale en heel maagmossels, tuisgemaakte chowder en natuurlik kreef.
#55 Tito's Tacos, Culver City, Kalifornië.
Hierdie Los Angeles Westside-instelling is bekend vir sy mollige burrito's (soos een met chili con carne en gebakte boontjies waaroor mense droom), maar vir goeie ou taco's in Amerikaanse styl-die vriendelike puriste smal-is dit moeilik om hierdie plek te verslaan. Die beesvleis is lank gaar en gerasper, nie gemaal nie. Die gerasperde Cheddar is tert, en die versierde ysberg is skerp en koel. Dit is niks minder nie as harde taco-perfeksie.
Hierdie losstaande burger-en-tert-plekkie in Wes-Los Angeles het nie verander sedert dit in 1947 geopen is nie (behalwe vir die pryse). Die kenmerkende Hickory Burger van die Apple Pan is 'n sappige ronde hickory-gerookte beesvleis op 'n redelik standaard broodjie gesalf met mayonnaise en 'n geheime sous wat smaak na effens gekruide ketchup ('n lente vir Tillamook Cheddar vir 'n ekstra 50 sent). Dit is 'n meesterstuk (en almal wat daarheen gaan, wil blykbaar een bestel), maar ander uitblinkers sluit in suidelike gebakte ham en Switserse, perfekte patat en foutlose outydse pasteie.
Met die opening van Guelaguetza in 1994 stel die Lopez -gesin Los Angeles bekend aan die outentieke Oaxacan -kombuis. Volgens die gerespekteerde kritikus Jonathan Gold is die aantal plaaslike Oaxacan -restaurante slegs dié van Mexico -stad en Oaxaca self, en baie daarvan kan toegeskryf word aan die sukses van hierdie plek in Koreatown. Guelaguetza, wat vernoem is na die beroemde tradisionele somerfees van Oaxaca, is 'n bestemming die hele jaar deur sy tamales, memelas (mollige mieliekoeke soortgelyk aan sopes), ongestopte enchiladas en natuurlik uitstekende molle.
Las Cuatro Milpas, geleë in 'n beskeie Barrio Logan -agtersteeg, bedien sedert 1933 'n paar van die beste taco's in San Diego. Bestel vooruit, gryp jou tafel in die middel en kyk hoe tortillas aan die agterkant gemaak word. Met die tortilla's wat op bestelling gebraai word, word hierdie knapperige taco's gevul met beesvleis, hoender of vark, maar kies vir die gerasperde varkvleis, bedek met blaarslaai en pittige, verkrummelde bokkaas. Die warm sous-wat gemaak word deur chili en speserye in varkvet te laat prut-is nie vir speserye nie, maar verslawend.
4 Rivers is die geesteskind van die barbecue-meester John Rivers in Florida, en sedert die opening in Oktober 2009 het dit ongelooflik gerespekteer geword, met nege bedryfsrookhuise regoor die staat. Rivers se agtergrond is beslis nie tradisioneel nie: hy het 20 jaar in die gesondheidsorgbedryf deurgebring, maar tydens sy reise het hy besluit om alles wat u moet weet oor braai te leer, en nadat hy afgetree het, het hy sy eie resepte begin vervolmaak, en die eindresultaat is 'n paar eersteklas braai. Die roker op elk van die 14 Florida -plekke is volstoom aan die gang deur die dag en nag, en rook alles van Angus -bors, St. Louis -ribbetjies, varkskouers en hoender tot vlerke, jalapeños en 'n "brontosaurus" beesrib. Die vleis alleen is genoeg om jou gelukkig en tevrede te laat, maar moenie vergeet van die toebroodjies soos die beroemde Texas Destroyer nie: gerookte bors, uieringe, jalapeños en gesmelte provolone wat in die huis se braaisous gesmoor is.
Met drie plekke in Los Angeles, vier Guisados ​​die eenvoud van Mexikaanse kos deur 'n gefokusde spyskaart taco's gemaak met tradisionele tuisgemaakte braise bedien in vars, handgemaakte tortilla's. Hulle bied verskillende opsies vir elke hoof -tacogroep, insluitend steak, hoender, vark, vis en vegetariër. Wat die varkvleis -taco's betref, kan diners chicharrón, chorizo, chuleta en salsa verde en cochinita pibil proe. Spoel dit alles af met 'n spanspek, suurlemoen of hibiscus agua fresca, en u vind u in die taco -hemel.
Na die beskeie begin aan die ooskus in Jersey City, is hierdie 24-uur-Joodse deli sedert 1931 'n stapelvoedsel in Los Angeles. , en challah 'n paar keer per dag. Al sy kenmerkende toebroodjies, soos pastrami, beesvleis, gekapte lewer of gebakte kalkoen, word op rog bedien, tensy die kliënt anders versoek. Vandag maak dit ook voorsiening vir die vegetariese en glutenvrye gemeenskappe deur glutenvrye broodjies, bagels en matzoh aan te bied. 'N Buitepos van Las Vegas het ook oopgemaak.
#48 Santarpio's, Boston
Santarpio's Pizza, wat in 1903 geopen is, hou by sy tradisionele wortels as dit kom by die berugte effens taai en bevredigende nat skywe. Die spyskaart bestaan ​​uit 'n verskeidenheid opsies, maar bevat 'n lys van gunsteling kombinasies van kliënte, soos 'n tert wat wors kombineer met knoffel, beesvleis en uie, en selfs "The Works": sampioene, uie, rissies, knoffel, wors , pepperoni, ekstra kaas en ansjovis. Eerste timer? Bestel Santarpio se gewildste tert - mozzarella, wors en knoffel - om 'n basislyn te kry. (Gereelde sweer ook by die pieszeria se lamspies, steakpunte en tuisgemaakte wors, gebraai oor houtskool-die enigste nie-pizza-items op die spyskaart.)
Met drie plekke in Los Angeles, is Loteria Grill 'n bietjie van 'n LA -instelling, en die een in Hollywood het die reputasie as die beste van die lot. Baie herhalende kliënte sal u aanmoedig om die taco -skottel te bestel, maar as ons net een variëteit moet kies, gaan ons saam met die carne deshebrada: gesnyde gerasperde beesvleis, koriander, guacamole, uie en salsa roja.
Alhoewel daar tonne braaivleisvleis oral in Memphis is, is Charles Vergo's Rendezvous al meer as 60 jaar die standaard vir braairibs in Memphis -styl. Rendezvous se ribbes word bedien in die Rendezvous -handtekening droë vryf wat afkomstig is van Charlie Vergos se pa se Griekse chili -resep. Hierdie vleisrakke van 18 duim word vir 'n uur en 15 minute gebraai en asyn gewas om dit sappig te hou. Met sy rokerige houtskoolgeur en sy unieke droë vryf "geurmiddels", het die klam ribbes 'n lekker kompleksiteit in speserye en geur, en dit hoef beslis nie in sous gesny te word om van te geniet nie. Die bors en varkskouer is ook buitengewoon, en as u regtig meer wil doen, bel die restaurant 'n dag voor die tyd en bestel vyf pond barbecue garnale.
Langer's, wat geopen is deur Russiese immigrante wat van New York na Los Angeles verhuis het, is 'n deli met 'n tradisie. Die deli is veral bekend vir sy toebroodjie nr. 19, gemaak met warm pastrami, koolslaai, 'n sny Switserse kaas en Russiese sous op warm rogbrood. Die deli bedien ook 'n siel-bevredigende hoender-in-die-pot, gelaai met matzo-balletjies, hoender, noedels en groente; die tuisgemaakte pastrami word ook gestoom totdat dit uitmekaar val en dan met die hand gesny word.
Dit is beslis toeristies, maar die toeriste is daar om al die regte redes: die no-frills J's is reg op die kaai geleë en het 'n groot kroeg, 'n wye verskeidenheid oesters en kreefrolletjies van wêreldgehalte. Vir $ 13 kry jy 'n geroosterde worsbroodjie, blaarslaai en 'n hoop vars geplukte kreefvleis, en dit is dit. 'N Paar pakkies mayo en 'n houer botter kom langs, sodat jy dit self kan aantrek, maar die ware ster van die vertoning hier is die kreef, bedien met so min klokke en fluitjies as moontlik. En gelukkig is dit nie te vullend nie, sodat u ook vol stoomboompies, hele maagmossels in 'n groot emmer kan sit.
Spandeer die middag onder die inwoners in hierdie huislike taverne in die meer as 'n eeu oue gebou wat uitkyk oor die St. Die bier is goedkoop, en die po'boys is dalk net die beste in die stad. Kies die gebraaide oester-weergawe indien beskikbaar, of kies vir die tuisgemaakte warm braaivleis met sous of warm braaivleis (die personeel laat u toe om spek by te voeg as u dit wil). Miskien wil u nooit weggaan nie.
Op die kruising van South Ninth Street, Wharton Street en East Passyunk Avenue in South Philadelphia is twee cheesesteak -reuse: Pat's en Geno's. Hulle het albei 'n baie lojale kliënte, wat elkeen sal vertel dat hul gunsteling beter is. Pat se bewerings dat hy die kaassteak uitgevind het soos ons dit ken: Soos die verhaal vertel, het die broers Pat en Harry Olivieri, wat 'n worsbroodjie op die hoek gehad het, in Mei 1933 in dun stukkies gesny en met uie gebraai, en 'n legende was gebore.
Pat's en Geno's bedien 'n soortgelyke produk (met albei dun gesnyde ribeye -steak), maar daar is een groot verskil: Pat's sny sy vleis op terwyl dit op die rooster is, en Geno's hou sy skywe heel. Watter een u bestel, kom neer op persoonlike voorkeur, maar die enigste manier om dit uit te vind, is om hulle albei te probeer. Maak net seker dat u eers die lingo leer-'wit' beteken met uie, 'wit-uit' beteken sonder uie-en weet watter kaas u wil hê (Cheez Whiz, provolone, Amerikaans, mozzarella, of geen) voordat u begin orde.
Die chile relleno burrito by La Azteca Tortilleria, wat deur honger reisigers en plaaslike inwoners geteister word, is 'n ding van skoonheid en 'n bestemming op sigself. Hulle bied ander opsies, soos carnitas en carne asada, maar die met kaas gevulde, perfek gebraaide chili relleno wat die grootste deel van hierdie burrito uitmaak, is wat dit onderskei en die nederige poblano tot hoogtes van Tex-Mex grootheid verhef (terwyl jy as u dit wil, kan u net sowel 'n bietjie carne asada daarby voeg). Dit is alles waarna u in die Tex-Mex-kombuis soek, alles in een perfekte hap.
Dit is een ding om as 'n kenner beskou te word oor hoe om Napolitaanse pizza te maak-en met te veel toekennings om te tel (agtvoudige wêreldkampioen pizza akrobaat, eerste plek wêreldkampioen pizza vervaardiger, eerste plek Romeinse pizza wêreldkampioenskappe van pizza makers) Tony Gemignani word beslis as so beskou. Dit is 'n ander ding om ook met trots aan te bied en geprys te word omdat u 'n meester is in alle pizza -style. Maar dit is wat aangaan by Tony's Pizza Napoletana. Die handtekeningpastei is natuurlik Tony se pizzabekerwenner in Napels, Italië: deeg met die hand gemeng met San Felice -meel, dan in Napoletana -houtkaste gebak, bedek met San Marzano -tamaties, seesout, mozzarella, fior di latte, vars basiliekruid en Ekstra fynfilteerde olyfolie; Slegs 73 van hierdie kampioenpizzas word elke dag gemaak, so kom vroeg daarheen as u dit self wil hê. Maar die spyskaart bied ook baie bekroonde weergawes van pizza in die style van Kalifornië, St. Louis, Italië, Sicilië, New York, Rome, klassieke Amerikaanse en selfs Detroit. U kan Gemignani daarvan beskuldig dat u net pronk, maar daar is ook die ou uitdrukking: "Dit spog nie as dit waar is nie."
#39 Gott's, St. Helena, Kalifornië
In 2011 verander Taylor's Automatic Refresher, 'n gewilde hamburger-miniketting in Kalifornië, sy vier plekke (Napa, St. Helena, Palo Alto en San Francisco's Ferry Building) omdat die eienaars, broers Joel en Duncan Gott, nie die eienaar was regte op die oorspronklike naam en kon nie die eienaars daarvan oorreed om hulle die handelsmerk te gee nie. Dit was dalk ontstellend om te sien hoe die naamsverandering en die neonverligte rooi G verander word, maar wat nie verander het toe hulle die familienaam Gott's Roadside aangeneem het nie, was die derde-van-'n-pond gegrilde Niman Ranch-hamburgers. Gemiddeld-goed gekook, maar bedien ''n bietjie pienk binne', bedek met Amerikaanse kaas, blaarslaai, tamatie, piekels en geheime sous op 'n geroosterde eierbroodjie, word die cheeseburger van Gott aan die einde van die ry liggies in 'n masjien gedruk (werknemers sê dit stoom die broodjie, maar laat die onderkant gerooster-knapperig). Die effek is dik en sappig. 'N Ikoon.
#38 Nathan's, Brooklyn
Die bekendste worsbroodjie in die land, en nog steeds een van die beste. Nathan's, wat in 1916 deur die Poolse immigrant Nathan Handwerker gestig is, het nie net op 'n kwaliteit produk staatgemaak nie (die worsresep was sy vrou, Ida); die stigter daarvan was ook 'n slim sakeman. Hy het sy frank vir slegs 5 sent verkoop, wat dit die goedkoopste was, en na berig word akteurs aangestel om as dokters aan te trek en daar te eet om mense te oortuig dat hulle veilig is om te eet. Die onderneming het begin, en vandag is daar meer as 40 000 winkels wat Nathan se worsies verkoop.
'N Reis na die oorspronklike stand in Coney Island in Brooklyn is 'n pelgrimstog wat almal ten minste een keer moet onderneem. Staan in dieselfde lyn as wat miljoene ander deur die jare heen het, plaas u bestelling en kyk na die perfekte verpersoonliking van 'n somersdag: die see, die promenade en 'n oorspronklike worsbroodjie van Nathan. Daar is niks anders soos dit nie.
Dit kan 'n braai in Memphis-styl wees in St. Louis, maar Pappy's maak van die beste ribbetjies in 'n stad wat daarvoor bekend is. Die rye vorm vroeg om by hierdie gat-in-die-muur-restaurant in te kom, en dit sluit sodra die braai opraak. Hierdie ribbes word gerook oor appel- of kersiehout, en het 'n skop swartpeper en roosmaryn. Die hele toneel kan 'n bietjie mal wees, maar maak net jou oë toe en hap 'n bietjie, en jy is binnekort op jou gelukkige plek.
#36 Subs van die Withuis, Atlantic City, N.J.
Dit is moeilik om 'n reis na Atlantic City voor te stel sonder 'n draai by die Withuis Sub Shop om een ​​van hul legendariese duikboot toebroodjies te kry. Die winkel in familiebesit is in 1946 geopen en het vinnig een van die mees ikoniese toebroodjieverskaffers aan die Ooskus geword. U sal sien hoe gewild dit is as u aankom - die lyn strek gereeld tot by die straat.
White House Sub Shop het meer as 25 verskillende toebroodjies, maar een is die hoogste: die White House Special. Dit begin met 'n sagte, taai subrol van Formica Bros.Bakery, vol met Genua salami, ham en provolone. Hulle voeg ook blaarslaai, tamaties, uie, rooi soetrissie, olie, asyn, gedroogde oregano en sout en peper by. 'N Tweede plek op die promenade het ongelukkig met die Trump Taj Mahal gesluit, maar dit beteken net dat u die oorspronklike moet beleef.
Soos gebakte hoender? Dan moet geen reis na Nashville voltooi wees sonder 'n besoek aan Prince's Hot Chicken Shack nie, 'n tuisgemaakte restaurant wat meer as 60 jaar gelede deur William en Thornton Prince begin is en wat die Platoniese ideaal van gebraaide hoender in Nashville bedien, wat bekend is vir sy pittigheid. Daar is net een ding om te besluit: wil u u hoender sag, medium, warm of ekstra warm hê? As die naam van die restaurant u nie waarsku nie, is die sagte nogal pittig, so wees versigtig. Bedien met witbrood en piekelmuntstukke, is die hoender self bros, knapperig en sag van die been af.'N Reis na Prince's sal u waarskynlik nie vergeet nie (veral as u ekstra warm bestel).
Daar is pizza op die spyskaart by beide Pizza Domenica en Domenica, wat Italiaans is vir Sondag (eersgenoemde is in Uptown, laasgenoemde in die opgeknapte en historiese Roosevelt Hotel. Die effens onvolmaakte sirkels is omring met ligte, opgeblase en swartblase korsies , die middelpunte van die pasteie met sous gespikkeld en pragtig bedek met sterre (en prettige) bestanddele soos salami en mortadella, provolone en eiers, mascarpone en spruitjies en tradisionele muffuletta-komponente-dit is moeilik om te kies tussen die pizzas wat gemaak word in die Pavesi-pekanneut-oond.
Roscoe's doen twee dinge, en hulle doen dit baie, baie goed: hoender en wafels. Roscoe's, wat in 1975 gestig is deur die inwoner van Harlem, Herb Hudson en nou met sewe plekke in die Los Angeles -omgewing, het gehelp om 'n kulinêre kombinasie wat baie vreemd beskou, te populariseer totdat hulle dit probeer het. Die wye en plat wafels pas perfek saam met stroopgedrenkte gebraaide hoender, wat volgens 'n geheime resep gebraai word tot dit lig en bros is. Roscoe's word dikwels nageboots, nooit gedupliseer nie, en is die ware oorspronklike en 'n instelling in Los Angeles.
Kreuz Market, oorspronklik 'n vleismark en 'n kruidenierswinkel, is in 1900 gestig deur Charles Kreuz (uitgespreek "krites" in hierdie dele). Soos die meeste destydse markte het dit die beter vleissnit gebraai en wors gemaak van die mindere snitte. Kliënte het braai, wors en garnering soos brood, beskuitjies, piekels, uie, tamaties en kaas by die kruidenierswinkel gekoop en dit van slagterpapier geëet. Die besigheid is oorgedra aan Kreuz se seuns, wat dit tot 1948 bestuur het. Daardie jaar het Edgar A. "Smitty" Schmidt die plek gekoop; hy het die kruideniersware uitgefaseer, maar dieselfde braai en wors bedien. Koolmesse is aan die tafels vasgeketting sodat kliënte hul vleis kan sny (maar nie die eetgerei huis toe kan neem nie). Schmidt se seun, Rick Schmidt, het die onderneming gekoop, en toe hy en sy suster Nina afsonderlik gaan, verhuis hy, saam met die naam Kreuz, in 1999 na 'n nuwe plek met 560 sitplekke. Nina behou die ou plek en noem dit Smitties. Vandag spog Kreuz met agt putte van 16 voet om vleis te braai (dit kook vier tot ses uur, 'n kort tydperk volgens industriële standaarde) en om elke week ongeveer 15 000 worsringe te braai. Die oorspronklike spyskaart is uitgebrei met gebakte bone, Duitse aartappelslaai, suurkool en gedoopte roomys.
#31 Veselka, New York
Veselka is sedert 1954 'n hawe in die East Village-storm, en bedien 24 uur per dag tradisionele aandete en Oos-Europese spesialiteite aan kinders van NYU en werkers by die begraafplaas. Tradisionele aandete sluit pannekoeke en wafels op bestelling in, challah French toast, Cobb -slaai, gegrilde kaasbroodjies en macaroni en kaas, maar hul Oekraïense troosvoedsel, insluitend tuisgemaakte pierogis, kielbasa, aartappelpannekoek, goulash en borsjt legende.
#30 Butcher & Bee, Nashville en Charleston
Die span agter Butcher & Bee, wat in 2011 in Charleston geopen is en sedertdien 'n tweede plek in Nashville geopen het, gebruik plaaslike, seisoenale bestanddele om 'n wye verskeidenheid lekker eetbordjies en toebroodjies tydens middagete en groter geregte tydens aandete te berei, afgerond met 'n groot verskeidenheid heerlike gebak. Daar speel 'n mate van Midde -Oosterse invloed op geregte soos Turkse hummus, geklopte feta, shakshouka, falafel, gesmoorde lamspita en hoendersjoarma, maar inspirasie is regtig op die beste manier op die kaart: dit is die soort plek waar 'n braaivleisbroodjie met gerookte uie konfyt, rooi soetrissie, miso mayo en geroosterde tamatie op pan de cristal en gevulde Franse roosterbrood met sjokoladetahini, geklopte crème fraîche en aarbeie net tuis voel as 'n bruinrysbak met seisoenale groente, gestroopte eier en amandelbotter en "migas" met pittige roereiers, pitastrokies, tahini en koriander. O, en het ons genoem dat die gebak ongelooflik is?
Die skoonheid van die burger wat by Au Cheval bedien word, lê in die eenvoud daarvan: twee patties (of drie, as jy 'n "dubbele" bestel) gemaalde beesvleis, bedek met Cheddar, Dijonnaise en 'n paar dun skywe piekels en bedien 'n sagte geroosterde broodjie van Chicago's Z Baking. Die patties is heerlik knapperig, die patat word in varkvet gebraai, en omtrent alles omtrent hierdie burger is perfek. Die lyn om hierdie plek te bereik, strek elke dag letterlik om die blok, so eienaar Brendan Sodikoff (wat Au Cheval op 'n stadium na New York sal bring) doen duidelik iets reg.
Bob Gibson het vir die L & N Railroad gewerk en oor naweke braai in sy agterplaas, en in 1952 het hy Big Bob Gibson Bar-B-Q in Decatur's Sixth Avenue geopen. Gibson se kleinseun, Don McLemore, het oorgeneem in 1972. Toe die restaurant in 1988 afgebrand het, het die gesin dit langsaan herbou en die oorspronklike neonbord gered. Vandag word dit gelei deur die legendariese pitmeester Chris Lilly, wat die vryf wat op die vleis sowel as die souse gebruik is, uitgevind het, waarvan die bekendste 'n rits mayo-gebaseerde witsous in Alabama-styl is wat perfek pas by sy gerookte hoender.
#27 Totonno's, Brooklyn
In alle opsigte behoort Totonno's nie meer te bestaan ​​nie. Dink eers daaraan dat dit in 1924 op Coney Island geopen is (deur Antonio "Totonno" Pero, 'n aluin van Lombardi). Verdeel dan die brand wat in die steenkoolopbergingsgebied uitgebreek het, wat die hele plek in 2009. verwoes het. Voeg daarby belediging vir die vernietiging en die daaropvolgende herboukoste (sommige berig $ 150,000 aan herstelwerk) wat in 2012 ontstaan ​​het tydens orkaan Sandy, toe vier voet van water vernietig alles binne die instelling wat deur die familie besit word. U sal waarskynlik saamstem dat Brooklyn (en die land) die gelukkige sterre moet tel wat Totonno's nog steeds bestaan. En tog is Totonno's soveel meer as 'nog steeds'. Dit hou nie net die pizza -naam of nostalgie vir eenvoudiger tye in die lewe nie. Eienaars Antoinette Balzano, Frank Balzano en Louise "Cookie" Ciminieri oorbrug nie net die moderne fetisme van pizza van ons moderne tyd tot die dae van die aanvang by Lombardi's nie. Die steenkool-geblaseerde rande, die vlek mozzarella wat oor die pragtige rooi sous gespan is ... so maak jy pizza.
#26 Ben's Chili Bowl, Washington, DC
Soos bagels en pizza vir New York ikonies is, so is die halfrook na die hoofstad. Die beroemde (en presidensiële) foto's op die muur is 'n duidelike aanduiding van die historiese status van die stad in Ben's Chili Bowl, en die deurlopende lyne by die deur is 'n bewys dat die chili -kaashonde van die restaurant van die beste in die land is. Maar die wat weet, bestel nie net 'honde' nie; hulle kry die halfrook, 'n halwe varkvleis, halfvleis gerookte wors, 'n inheemse spesialiteit in die Verenigde State wat vermoedelik uitgevind is deur Ben Ali, die oorspronklike eienaar, wie se seuns die restaurant oorgeneem het na sy dood. Aangesien die U-straatkorridor/Shaw-omgewing daar rondom vererger het, bly Ben's 'n meer as 50-jarige bastion van DC in die huis waar kollege-kinders, oud-leerlinge en bekendes almal welkom is, solank as wat hulle wil. staan ​​in die ry soos almal - al eet die president gratis.
#25 Lombardi's, New York
Almal wat belangstel om Amerika se liefdesverhouding met pizza na die oorsprong daarvan te vind, sal die weg na Lombardi vind. Gennaro Lombardi het 'n kruideniersware op die Lower East Side in Manhattan in 1897 geopen, en in 1905 begin hy tamatiepasteitjies toegedraai wat met papier toegedraai is, vasgemaak aan werkers van Italiaanse afkoms wat hulle werk toe geneem het (omdat die meeste nie 'n tert kon bekostig nie. is per stuk verkoop). Die pizzeria is bestuur deur die Lombardi -gesin - eers deur Gennaro se seun, John, daarna sy kleinseun, Jerry - totdat dit in 1984 gesluit is, en is tien jaar later weer 'n blok van die oorspronklike plek oopgemaak deur Jerry en John Brescio, 'n kindervriend.
Deesdae is Lombardi's byna altyd vol. Daar is 'n dun kors, 'n cornicione sonder veel borrel en 'n deeglike laag sous wat soet en nie te soet of sout is nie. Daar is geen gesnyde mozzarella -lae nie, maar die vars goed wat versprei word. Selfs al is u nie 'n fan van hierdie soort kaas op u pastei nie, sal u waarskynlik hiervan hou.
#24 JG Melon, New York
Die legendariese JG Melon -burger is eenvoudig en klassiek: 'n gesonde bord gemaalde beesvleis (presiese formule word nie onthul nie) sit op die rooster en bedien bedek met Amerikaanse kaas op 'n geroosterde broodjie, met piekels en rooi uie aan die kant. Dit word bedien in 'n ou eetkamer op 'n dambord met 'n kant kothuisfrites. JG Melon is die soort plek waar baie burgerherinneringe gemaak word, en 'n goeie voorbeeld van 'n klassieke, ou skool in New York.
As u in Memphis is en moontlik die beste gebraaide hoender het wat u ooit sal eet, gaan dan na Gus - of nog beter, besoek die oorspronklike plek, 'n klein hut wat 40 myl buite die stad geleë is. U sal verstandig wees om 'n half hoender te bestel, sodat u 'n bietjie van alles kan probeer. Uiters bros en knapperig aan die goudbruin buitekant, bly dit klam en sappig aan die binnekant. Die tyd staan ​​regtig stil terwyl jy hierdie hoender eet. Dit is kranksinnig goed.
#22 Roberta's, Brooklyn
Sê dat Roberta's in die nuwe klas restaurante is wat die vlamme van die Brooklyn -teenoor Manhattan -debat aangesteek het, noem dit 'n uitstekende pizzasnoer, onthou dit as 'n voorloper van die stad se tuintuinbeweging en noem dat Carlo Mirarchi aangewys is as die beste nuwe Chef by Food & Wine, en u sal dit steeds te kort verkoop. Roberta's is in Bushwick, ses haltes uit Manhattan met die L-trein, en dit is een van die beste restaurante in die stad (en die buitekant daarvan, Blanca, bedien selfs een van New York se moeilikste proe-spyskaarte). In Bushwick! Pizza is miskien nie die enigste ding by Roberta nie, maar die Napolitaanse pasteie is aan die einde van die debat oor die beste van die stad. Soveel as wat die Cheesus Christ (mozzarella, taleggio, Parmigiano-Reggiano, swartpeper en room) kan versoek, is die Margherita (tamatie, mozzarella, basiliekruid) die een wat jy moet bestel as jy 'n eerste keer is.
#21 PJ Clarke's, New York
Daar is nou vier liggings van P.J. Clarke, waarvan een binnekort na Philly sal kom, maar die oorspronklike in Third Avenue in Manhattan is die stowwerige baksteengebou wat geweier het om plek te maak vir die wolkekrabber van 47 verdiepings wat nou daaroor hang. Dit is ook die een wat die wonderlike burger in die pub-styl, The Cadillac, geskep het-'n sappige patty op 'n klassieke broodjie met gerookte spek en Amerikaanse kaas, asook blaarslaai, ui en tamatie, met skyfies aan die kant. Die naam, terloops, is aan die ding toegeken deur Nat "King" Cole, wat Clarke se "die Cadillac van hamburgers" genoem het.
Die bekende bakker en sjef Nancy Silverton bestuur Osteria Mozza, 'n hotspot in Los Angeles waar die beroemde kliënte verbleik in vergelyking met die innoverende, kreatiewe kos. Die pizzeria, wat aan die hoof Osteria Mozza gekoppel is, bied 'n verskeidenheid Italiaanse spesialiteite, van antipasti tot bruschetta, maar pizza's in Napolitaanse styl steel die vertoning. Hul lys van 21 pasteie wissel van $ 12 vir 'n eenvoudige platbrood met olyfolie, knoffel, mozzarella en fontina tot $ 25 vir 'n meer unieke tert met muurbalblomme, tamatie en burrata -kaas - 'n heerlike en eenvoudige pizza wat deur die kwaliteit vervoer word. nuanse van sy bestanddele. Dit is geen verrassing dat hulle die sukses van hierdie modelpizzeria dupliseer nie, deur plekke in Newport Beach en Singapoer te open.
#19 Patsy's, New York
Sommiges sou sê dat dit die enigste bestaande plek is waar u 'n behoorlike en outentieke stuk kooloond in die heelal kan kry, aangesien die stigter Pasquale "Patsy" Lancieri vermoedelik Patsy oopgemaak het nadat hy saam met die peetvader van die New Yorkse pizza, Gennaro, gewerk het Lombardi. Waar of nie, hierdie oorspronklike uit 1933 in Oos -Harlem kan pizza -erfenis eis waarvan die enigste droom is, en was na bewering een van Sinatra en DiMaggio se gunsteling gewrigte. Tog is die oorspronklike ligging een van die mees onderskatte en onopvallende pizza-klassieke in die stad. Gegewe die geskiedenis en kwaliteit, is dit 'n eienaardige ding, hoewel daar 'n paar voorbehoude is. Die pizza by Patsy's is buitengewoon dun en relatief kort in vergelyking met baie ander skywe in New York - jy kan maklik ses skywe afskort terwyl jy by die toonbank staan.
White Manna, 'n legende in Noord-Jersey, is een van die laaste oorblywende burger-gewrigte wat in die styl van die eetkamer ontstaan ​​het in die tradisie van White Castle. Wat hier bedien word, is die perfekte interpretasie van die vorm, vervolmaak oor dekades en dekades, onveranderlik. U stap na die klein toonbank, plaas u bestelling by die grillman en kyk hoe hy 'n klein stukkie vleis met 'n handvol dun gesnyde uie op die plat stukkend slaan, dit deeglik dophou terwyl dit kook en dit in 'n broodjie sit. 'n bolla van Martin. Maak 'n dubbele porsie met kaas, en die burger wat op jou bord langs 'n paar piekelskyfies beland, sal nie lekker wees nie. Dit is egter verstommend lekker. Bestel 'n paar - jy sal nie spyt wees nie.
#17 Crif Dogs, New York
Sedert Crif Dogs in 2001 op St. Marks Place geopen is, was dit die standaarddraer vir unieke en opwindende worsies in New York, nou met 'n tweede plek in Brooklyn. Geen aanbod vat die benadering van die "kombuiswasbak" tot die wors beter as die Good Morning, wat 'n worsbroodjie omskep in een van die wonderlike ontbytbroodjies: dit begin met 'n gebakte, gebakte worsbrood met spek (Crif beweer dat roem) en voeg 'n sny gesmelte Amerikaanse kaas en 'n gebakte eier by. Ander kranksinnige skeppings sluit in die Garden State (toegedraai in Taylor-ham en bedek met gekapte pepperoncini, Amerikaanse kaas en mosterd) en die Tsunami (met spek toegedraai en bedek met teriyaki, pynappel en groen uie).
Maar as u op soek is na die waarskynlikste verhoogde worsbroodjie -ervaring in die land, stap dan in die telefoonhokkie op die East Village -plek, tel die telefoon op en wag totdat die geheime deur oopgaan. U stap in 'n intieme cocktail-sitkamer met die naam PDT (of Please Don't Tell, een van die beste in die stad), met 'n spyskaart worsbroodjies gemaak deur 'n paar van die voorste sjefs in die stad, waaronder David Chang (met spek toegedraai en diep) -gebraai, bedek met Momofuku kimchi) en Wylie Dufresne (diepgebraai en bedek met gekapte en diepgebraaide mayo, tamatiemelasse, gerasperde blaarslaai en gedroogde uie).
#16 Bokkie, Chicago
Little Goat, 'n eetplek wat anders is as die ander, is sjef Stephanie Izard se opvolg van haar bekroonde (en voortdurend gepeupel) vlagskip Girl & the Goat, wat 'n meerjarige lid is van ons 101 beste restaurante in Amerika-klub. Die spyskaart bevat ontbyt wat die hele dag aangebied word, met items soos pannekoeke met donkersjokolade, vet Elvis-wafels (met piesang, grondboontjiebotter en spek-esdoringstroop) en die ongelooflik heerlike Ooey Gooey Cinnabun. Toebroodjies sluit in die Los Drowned (gesmoorde beesvleis, avokado, botterkaas, ingelegde rissies en uie en pittige mayo); 'n pannekoek met varkpens met hoisin, bok choy -slaai en gemmer -maple dressing; 'n slordige Joe gemaak met bokvleis; en 'n geroosterde kaas gevul met gerookte Gouda, MontAmore -kaas, varkvleis guanciale en gerookte tamatie. En ons het nie eers by die hamburgers, slaaie en nageregte uitgekom nie! Gaan kyk self hoe heerlik die kos hier is.
Dit is waarskynlik die bekendste braairestaurant in Amerika-grootliks danksy die pogings van die in Kansas City gebore skrywer Calvin Trillin, wat in 1974 met 'n knipoog in die oog in Playboy geskryf het dat dit 'moontlik die beste restaurant in die wêreld. " Arthur Bryant's het gegroei uit 'n plek wat besit word deur Henry Perry, die sogenaamde "vader van Kansas City barbecue." Toe Perry in 1940 sterf, het Charlie Bryant, een van sy werknemers, dit oorgeneem, en na sy dood het sy broer Arthur eienaarskap aanvaar. Baseballspelers en ondersteuners, sowel as Amerikaanse presidente, filmsterre en ander noemenswaardige mense, het sedertdien daarheen gestroom vanweë sy gerookte ribbes in eikeboom en eikehout wat in 'n lekker asynsous gesny is. Arthur Bryant is in 1982 op 80 -jarige ouderdom oorlede, te midde van 'n skof, maar die restaurant floreer steeds.
#14 Pink's, Los Angeles
Is daar iets oor Pink's wat nie gesê is nie? Dit is moeilik om jou voor te stel. Selfs teenstanders definieer hulself deur hierdie beroemde toevallige plek. Maar jy sal nie baie neersegdes vind nie-kyk net na die lyn by hierdie hotdog-staanplek wat deur die familie besit word, wat al sedert 1939 bestaan. By ons laaste telling het eienaar Richard Pink gesê dat hy 35 variëteite worsbroodjies en toppings verkoop het en verder gaan. gemiddeld ongeveer 2 000 worsbroodjies per dag. Gee groot erkenning aan Pink se sukses aan sy chili, wat vroeër daartoe gelei het dat die destydse restaurantkritikus van die New York Times, Ruth Reichl, op die rommel geduik het om die resep uit te vind (ware verhaal). En hoewel hy nie die bestanddele daarvan bekend maak nie, het Pink wel 'n wenk in 'n onderhoud met The Daily Meal gegee: "Dit moet relatief glad wees, maar steeds genoeg tekstuur hê sodat dit bestand is teen worsbroodjies en hamburgers."
#13 Grimaldi's, Brooklyn
Om die ingewikkelde geskiedenis agter een van Brooklyn se mees pizzeria's in Brooklyn te verstaan, is nie nodig om 'n stukkie van sy beroemde pizza te geniet nie - maar hier is:
Gennaro Lombardi het die algemeenste beskou as Amerika se eerste pizzeria. Hy het vermoedelik Pasquale (Patsy) Lancieri opgelei, wat die eerste Patsy's in East Harlem geopen het. Die neef van Lancieri, Patsy Grimaldi, het in 1990 sy eie plek, ook genoem Patsy's, in die DUMBO -woonbuurt in Brooklyn geopen, maar moes sy naam na Grimaldi verander nadat sy oom dood is en sy tante die naam van die Patsy aan 'n korporasie verkoop het. Drie jaar later verkoop Patsy die Grimaldi's in Old Fultonstraat 19 aan Frank Ciolli, wie se twee kinders die handelsmerk van Grimaldi uitgebrei het na bykans 40 restaurante in die drie-staat gebied en die Midde-Weste. Maar Ciolli het die huurooreenkoms vir die oorspronklike ruimte verloor en moes intrek in 'n groter gebou (voorheen 'n bank) reg langsaan in Frontstraat 1. Dit is toe dat Patsy uit die pensioen kom en in die oorspronklike Grimaldi -ruimte ingaan om Juliana's oop te maak.
Dit is waarop dit neerkom: Patsy Grimaldi, wie se afstammeling van pizza teruggaan na familielede wat deur Gennaro Lombardi opgelei is, maak pasteie by 'n restaurant genaamd Juliana's in die oorspronklike Grimaldi -ruimte, en Grimaldi's is reg langsaan. Noudat u die tyd bestee het om die geskiedenis te leer, staan ​​u amper aan die voorkant van die ry om binne te kom. (Onthou: geen kredietkaarte, geen besprekings, geen snye en geen aflewering nie!) Gaan sit en bestel iets eenvoudig: 'n Margherita-tert gemaak in 'n kooloond wat tot 1200 grade Fahrenheit verhit en ongeveer 100 pond steenkool benodig. dag. Dit is knapperig, rokerig, pittig, kaasagtig en heerlik.
Ontelbare restaurante bedien toebroodjies, maar die definitiewe weergawe kan nog steeds gevind word in die restaurant waar dit uitgevind is: Philippe the Original van Los Angeles. Omdat dit al 105 jaar bestaan, word die presiese oorsprong van die toebroodjie betwis. (Die algemeenste oortuiging is dat dit geskep is as 'n manier om dagoud brood te versag, maar niemand weet waar die "Franse" deel vandaan kom nie.) Die proses agter hierdie meesterstuk is egter geen raaisel nie: die onderste ronde is gekruid met sout, peper en knoffel fyngedruk, stadig gebraai met 'n mirepoix tot medium-skaars, en in skywe gesny en op 'n vars Franse rol gesit van 'n plaaslike bakkery wat in jus gemaak is, gemaak met tuisgemaakte aftreksel en die intens gegeurde pannedruppels. (Die 'enkele dip' beteken dat net die boonste helfte gedoop word, maar die meer gewilde 'dubbele dip' bevat albei helftes.) U kan die braaivleis vir braaivleis, skaapboud, kalkoen, pastrami of ham verruil as u verkies (elkeen gedoop in sy eie natuurlike jus), en kan dit bedek met jou keuse van kaas en/of pittige warm mosterd. Die chili en beesvleisbredie is ook ernstig op die punt.
As dit kom by leiers van 'n kulinêre genre, is daar min restaurante in Amerika met 'n groter aantrekkingskrag as hul onderskeie fokus as die La Taqueria van San Francisco vir taco's en burrito's. Dit gee dit, en sy tacos (onder andere carnitas, waarskynlik die beste) 'n baie goeie reputasie. La Taqueria, net een van die vele toevallige Mexikaanse gewrigte van die missie, doen Mexikaans soos dit gedoen moet word: vars. Asof die wonderlike rysvrye burrito's nie genoeg was nie (jy sou nooit die afwesigheid daarvan agterkom nie), is daar die tacos. Om die carnitas voor te berei, kook sjef/eienaar Miguel Jara stukke varkskouer stadig in ketels borrelende varkvet tot sag, en braai dit dan tot dit bros is. As dit in 'n dubbele laag mielietortillas (of 'n vars meeltortilla) ingesteek word en bedek is met u keuse van pintobone, uie, pico de gallo, kaas, crema of guacamole (of nie een van die bogenoemde nie), is daar geen beter taco nie , of burrito, in Amerika.
#10 Sally's Apizza, New Haven, Conn.
Sally's Apizza is 'n New Haven -klassieke wat op dieselfde plek in Wooster Square werk waar Sal Consiglio en sy vrou Flo dit laat in die 1930's geopen het. Vandag word dit bestuur deur hul seuns, Richard en Robert, en hul pizza is 'n tradisionele dun kors, bedek met tamatiesous, knoffel en 'mozz'. Die pasteie lyk baie dieselfde as wat u in die straat by Frank Pepe sal vind, wat, soos enige New Haven -pizza -gelowige sal opmerk, is omdat die man wat Sally's oopgemaak het, die neef is van die eienaar van Pepe. Die mense by Sally's sal die eerste mense wees wat vir jou sê dat Pepe 'n beter mosselpastei maak, maar wat hul tamatiepastei (tamatiesous, geen kaas) betref, wel, Sally's het die oorspronklike maat.
Cochon Butcher, wat in 2009 in die pakhuisdistrik van New Orleans geopen is (reg langs die sjef/eienaar Donald Link se legendariese restaurant, Cochon), is 'n "slagterwinkel, toebroodjie -toonbank en wynkroeg, met klein bordjies, daaglikse middagete, en voorgeregte. " Tuisgemaakte vleis is 'n verskeidenheid ongelooflike heerlike toebroodjies (probeer die muffaletta hier en by die sentrale kruideniersware, en laat ons weet watter een u beter vind); dunderse klein borde soos kopkaas met chow chow en mosterd, borsskyfies, mac en kaas en warm boudin is die legende; en daaglikse voorgeregte soos rooibone en rys met gebakte varkvleis, braaibroodjies met gebakte boontjies en slaai en vleisbrood is in wese perfek. Maak seker dat u 'n paar worsies en stukkies by die slaghuis opneem terwyl u uittrek.
#8 John's van Bleecker, New York
Ja, John's van Bleecker is besig met toerisme, maar daar is 'n rede waarom hierdie plek 'n instelling geword het. Pizza word in 'n steenkool-gestoofde oond gaargemaak op dieselfde manier as sedert 1929. U kan kies uit die toevoegings (pepperoni, wors, gehaktballetjie, knoffel, uie, paprika, sampioene, ricotta, gesnyde tamatie, ansjovis, olywe en geroosterde tamaties), en jy kan jou naam in die mure krap soos die rits voor jou, maar wat jy nie kan doen nie, is om 'n sny te bestel. Slegs pasteie, bud.
Jy het nie werklik gebraaide hoender gehad voordat jy dit by Willie Mae's gehad het nie, die legendariese restaurant in die Treme-woonbuurt in New Orleans sedert 1956. Kyk rond in die twee eietydse eetkamers, en jy sien niks anders as gebakte hoender, alhoewel ander aanbiedings, soos gesmoorde kalfsvleis, beskikbaar is (en heerlik). Maar as dit u eerste keer is, neem 'n aanduiding van die stamgaste en pelgrims. Die hoender, vervolmaak deur Willie Mae Seaton (wat in 2015 op 99 -jarige ouderdom oorlede is) en vandag beskerm word deur haar kleindogter Kerry, is eenvoudig, anders gestel. Die kors, op bestelling gebraai, is blink, skerp, lig, nie vetterig nie, en bros skerp en knapperig, kom skoon weg terwyl jy 'n hap neem sonder om die res van die brood mee te sleep. Onder is die hoender onmoontlik klam en sappig. Ons het Willie Mae amper verloor toe dit tydens Katrina vernietig is, maar die gemeenskap het saamgespan om die restaurant presies te herbou soos voorheen.
Hierdie gemaklike en uitnodigende 22-jarige baken is 'n must-visit in Charleston, en toon die klassieke kookkuns van die sjef Robert Stehling, sowel as sy toewyding om slegs die beste beskikbare bestanddele te gebruik. Stehling neem die beste aspekte van die Lowcountry-kookkuns-korrels, beskuitjies, sy-krap-sop-en bring dit tot nuwe hoogtes: Garnale en kaas word opgeskop met uie, sampioene en spek; koekies is gevul met gebraaide hoender en Cheddar en bedek met worssous; en korrels word gekombineer met u keuse van geroosterde sampioene en prei-room, stadig gerookte varkpens of sesamgebraaide baber met Geechee-grondboontjiesous. Ander uitblinkers in die donker is onder meer erfstukke van bokwietpannekoeke met perskesstroop en sorghumbotter, 'n mieliemeelwafel met warm hoenderdye en aarbeistroop, en van die beste gebraaide groen tamaties op aarde. As u sou besoek (en u moet), onthou dat die restaurant verlede jaar opgehou het om aandete te bedien, en nou slegs tot 15:00 oop is. daagliks.
'N Gesprek oor Louis se middagete is nooit eenvoudig nie. Is dit die geboorteplek van die hamburger? Op 'n dag in 1900 het 'n heer haastig aan eienaar Louis Lassen gesê: "hy was haastig en wou iets hê wat hy op die vlug kon eet," wat 'n mengsel gemaalde steak tussen twee snye roosterbrood veroorsaak, waarmee die heer was op pad gestuur. Maar was dit 'n 'burger', of was dit 'n 'toebroodjie'-want dit was nie 'n vleisbief-patty op 'n vorm van gisbroodjie nie? Toebroodjie, hamburger, wat ook al. Wat kry u by Louis? 'N Vlamgebraaide hamburger gemaak van 'n vertikale rooster van 'n skarnierstaal wat die burgers gelyktydig aan beide kante kook; 'n hamburgerbroodjie wat vermoedelik gemaak is van 'n mengsel van vyf snye gemaalde steak. As u speserye wil hê, moet u dit vra. Anders kry u net kaas, tamatie en ui. Geen mosterd, ketchup of mayo nie. Maar het u dit regtig nodig? U kan die nostalgie feitlik proe. En dit stel nooit teleur nie.
Domenico DeMarco is 'n plaaslike beroemdheid en besit en bedryf Di Fara sedert 1964 nadat hy uit Caserta, Italië, na Amerika gekom het. Dom kook pizza van New York en Siciliaanse styl van Dinsdag tot Saterdag van 12:00 tot 20:00. (en op Sondag van 13:00 tot 20:00) vir honger New Yorkers en toeriste wat bereid is om in lang rye te wag en die gratis-vir-alles wat die Di Fara-toonbankervaring is, te trotseer. Ja, dit is beter om 'n hele tert te kry as om die snit van $ 5 op te skop. Ja, dit is 'n trek, en seker, Dom gaan deur periodes wanneer die onderkant van die pizza te veel kan wees, maar as hy aan is, kan Di Fara 'n baie sterk argument wees dat hy Amerika se beste pizza is. En as u by die toonbank staan ​​en kyk hoe Dom u pizza met die hand maak, trek dit met sy kaal hande uit die warm oond en sny 'n bietjie vars basiliekruid daaroor met 'n skêr, dit is dalk net die beste pizza -ervaring in Amerika. wel. Dom se kinders stap af en toe om die pasteie te maak as Dom moeg word, maar hulle kyk al soveel jaar hoe hy die pasteie presies dieselfde word.
Teen 10:00 op 'n Vrydag sal daar meer as 90 mense in die ry wees by hierdie beskeie onderneming, wat sy oorsprong het in 2009 en 'n turkoois sleepwa. Die 90 mense wat in die volgende halfuur opdaag, wag tevergeefs; 'n kelnerin sal vir hulle sê dat daar net geen braai meer is nie. So gaan dit by Franklin, waar Aaron Franklin 'n paar van die beste van Texas se grootste kulinêre aanspraak op roem bedien ('n verwoestende brand verlede jaar het die rookhuis vernietig en $ 350,000 skade berokken, maar dit het vier maande later weer oopgemaak sonder om 'n maatjie oor te slaan). Die bors, met sy peperige buitekant, val uitmekaar as jy dit optel. Die kalkoen is wat presies begenadigde voëls daarna streef om te wees. (Die voormalige kalkoen-kwytskelding Barack Obama, terloops, is blykbaar die enigste persoon wat hier toegelaat is om die tou te sny.) Die wors klap hard as jy dit sny, sap spat en op ... Jy het gehoor hoe gons. U het Franklin op TV gesien. U word gehoor van sy skerp evangelie. Dit is nie hype nie. Dit is regtig so goed.
As u die gelaaide onderwerp van Amerika se beste pizza met enige gesag wil bespreek, moet u 'n pelgrimstog maak na hierdie legendariese New Haven -pizzeria - wie se "clam pie" die eerste plek behaal het in The Daily Meal se ranglys van The 101 Best Pizzas in America, byna elke jaar. Frank Pepe het in 1925 sy deure in New Haven, Wooster Square in Connecticut, geopen en klassieke pizza in Napolitaanse styl aangebied. Nadat hy in 1909 op 16 -jarige ouderdom uit Italië na die Verenigde State geëmigreer het, het Pepe vreemde werke geneem voordat hy sy restaurant geopen het. Sedert sy ontstaan ​​het Pepe's nog sewe plekke geopen. Wat moet u by hierdie kontrolelysbestemming bestel? Twee woorde: clam pie ("No muzz!"). Dit is 'n pizza -genre uit die noordooste wat sy eie is, en Pepe's is die beste van hulle almal - vars gesnyde, piepklein kosselmossels; 'n intense dosis knoffel; olyf olie; oregano; en gerasperde Parmigiano-Reggiano bo-op 'n houtskoolkleurige kors. Die gevorderde stap? Mosselpastei met spek. Verwag net om in die ry te wag as u die naweek na 11:30 daar aankom.
#1 Katz's Delicatessen, New York
Katz's Deli, in New York se Lower East Side, is 'n instelling in New York. Die koringvleis en pastrami, wat ter plaatse gemaak is en op bestelling gesny is, is legendaries, en die eenvoudige handeling om jou kaartjie te neem, in die tou te staan, met die teenman te plunder en 'n tafel te kry, het in New York ook 'n oefening geword. , 'n warm pastrami -toebroodjie eet.
Katz's het sy deure in 1888 geopen en oorspronklik baie van die immigrantegesinne aan die Lower East Side bedien wat in New York geland het. Vertel die wyse: U doen uself 'n groot ongerief as u vertrek sonder om die koringvleis en pastrami op rog met 'n bietjie deli -mosterd te proe. Die koringvleis word gepekel en gestoom, die pastrami word genees en gerook, en niemand doen dit beter nie. Ontvangs van 'n klein bordjie met 'n voorsmakie van wat van die counterman kom terwyl hy u vleis met die hand sny, is een van die kulinêre ervarings wat u nie in New York kan misloop nie, slegs oortref deur die eerste hap van u toebroodjie. Katz's is nie net 'n restaurant nie, dit is 'n belewenis. En meer as vir enige ander deli in New York, is geen besoek aan die stad voltooi sonder 'n reis na Katz nie. Terwyl 'n hoë gebou tans langsaan gebou word, het die verkoop van die restaurant se lugregte deur die 29-jarige eienaar Jake Dell (sowel as 'n vinnige diens na Brooklyn en planne om wêreldwyd gestuur te word) gewaarborg dat gelukkig hierdie legende uit New York binnekort nêrens heen gaan nie. Katz's is nie net een van die beste gemaklike restaurante in Amerika nie; Dit is een van die beste restaurante in Amerika.
Meer uit The Daily Meal:
Die beste burger in elke staat
Die beste pizza in elke staat
Die beste Mexikaanse restaurant in elke staat
Die beste toebroodjie in elke staat
Die beste worsbroodjie in elke staat
101 beste restaurante: 15 eetplekke in die sentrum van Los Angeles
Met drie restaurante in die top 10 in ons 101 beste restaurante-lys, is Los Angeles in die middestad een van die mees eetryke woonbuurte in die stad.
In totaal het 15 DTLA-restaurante geslaag, van kosstalletjies by die bedrywige Grand Central Market tot die rustige, ultra-luukse kaiseki-plek Hayato at the Row.
Hier is die volledige lys van die middestad.
Die amptelike lys van die Times Times van die 101 beste restaurante in Los Angeles, saamgestel deur ons restaurantkritici.
Met drie restaurante in die top 10 op ons 101 beste restaurante-lys, is Los Angeles in die middestad een van die mees eetryke woonbuurte in die stad.
In totaal het 15 DTLA-restaurante geslaag, van kosstalletjies op die bedrywige Grand Central Market tot die rustige, ultra-luukse kaiseki-plek Hayato at the Row.
In totaal het 15 DTLA-restaurante geslaag, van kosstalletjies op die besige Grand Central Market tot die rustige, ultra-luukse kaiseki-plek Hayato at the Row.