Laat ek byvoeg – as jy ŉ werkende ma is, mag jy maar jou eie naam invul oral waar daar “ek” of “my” in hierdie ode staan.
Sien, ek skryf hierdie terwyl ek in my ysige motor voor die skool sit en wag terwyl ons meisiekind (wat hierdie week 12 word) klaar eksamen skryf. Sy het verlede week op ŉ trap by die skool gegly, deur die lug gevlieg tot heel onder, en die laaste trap met haar stuitjie getref. (Daarna het sy ŉ uur gaan perdry, onbewus van die skade daar onder rond, wat natuurlik dinge baie erger gemaak het.) Nou is dié broodnodige sitbeentjie morsaf. Maar dis midde-in die Junie-eksamen. Ousus kan nie sit en leer nie, en sy drink sterk pynpille (want dis nou nie asof mens ŉ stuitjie kan spalk of in gips kan sit nie).
En toe, gistermiddag, pas tuis na ŉ middagete-vergadering wat nie uitgestel kon word nie, kry ek ŉ vuurwarm seuntjie op die sitkamerbank. Vas aan die slaap, lyfie sommer pap van die koors. Ek sug (maar net aan my binnekant), gaan soek die koorspen en griepmedisyne en sit die ketel aan vir rooibostee.
Nou kyk, ek stel dit vandag onomwonde dat ek die grootste respek het vir elke tuisbly- of tuisskool-ma. Dis ŉ voorreg wat nie almal beskore is nie. Ek weet dit gaan saam met ŉ klomp opofferings en uitdagings.
Maar vandag is al my simpatie by elke werkende ma; elkeen wat netsowel die detail van my eie storie met hul eie lewensverhaal se detail sou kon vervang. Mag die wêreld jou waardeer. Mag jou kinders en jou man jou op die hande dra. Mag jy groot verhogings en wonderlike bevordering kry. Mag iemand vir jou aandete kom aflaai. Mag jy in ander mammas by die skool se oë kyk en nie verwyte sien nie, maar waardering. Mag iemand saggies vir jou sê as jy ŉ onpaar skoene by die werk aan het (ja, dit het ook met my gebeur). Mag daar ŉ bos blomme op jou lessenaar wees as jy môreoggend daar instap. Mag jy geseënd wees met iemand in jou lewe wat goeie koffie kan maak, en dit vir jou aandra. Mag jy jou sin vir humor behou, want daarsonder is hierdie onmoontlik.
Eendag, as ek tyd het, kry ek ŉ borg en dan bou ek vir werkende ma’s ŉ monument. Tot dan sal hierdie ode die ding moet doen.
Dankie Susan. Ek lees hierdie op kantoor terwyl ek eintlik so bitter graag eerder by my seuntjie se rugby-westryd sou wil wees. Mis dit alweer. Jy is ook gelukkig dat jy darem nog van die huis af kan werk, in my werk word dit nie toegelaat nie en oë word gerol as jy nodig het om tyd af te vat vir ‘n siek kind. Ons almal doen maar net ons beste xx
Susan jy doen uitstekende werk by maroelamedia.Jou lewe klink soos baie mammas wat elke dag in my kantoor instap s’n.Ek skryf selde om raad te gee (Langenhoven waarsku daarteen)maar hierdie krisisse wat jou tref is deur ń hoër hand oor jou gebring sodat jy opnuut oor jou lewe en jou prioriteite kan besin.
Maar ek ruil dit vir niks in die wêreld nie. Susan hierdie IS ‘n ode vir elke mamma en al hoor ons nie altyd die woord dankie nie weet ons dat alles wat ons doen wel waardeer word.