Geskryf deur Andreas Kappes en Tali Sharot
Ollyy / Shutter
Ons was almal daar. U is in die middel van 'n hewige meningsverskil wanneer u respek vir die opponerende party verloor. Of dit nou gaan oor die jongste verkiesing of die versorging van kinders, u voel asof u oorweeg argumente nie waardeer word nie - miskien selfs geïgnoreer word. Maar het u al ooit gewonder wat presies gebeur in die gedagtes van die persoon aan die ander kant?
Net in 'n onlangse studie gepubliseer in Nature Neuroscience, het ons en ons kollegas mense se breinaktiwiteit opgeneem tydens meningsverskille om uit te vind.
In ons eksperiment het ons 21 pare vrywilligers gevra om finansiële besluite te neem. Hulle moes veral die waarde van vaste boedels beoordeel en geld op hul aanslae wed. Hoe meer vertroue hulle in hul beoordeling gehad het, hoe meer het hulle op die geld gesit.
Elke vrywilliger het in 'n breinbeeldskandeerder gelê terwyl hy die taak uitgevoer het, sodat ons hul breinaktiwiteit kon opneem. Die twee skandeerders is deur 'n glasmuur geskei, en die vrywilligers kon die beoordelings en weddenskappe van die ander persoon op hul skerm sien.
Toe vrywilligers ooreengekom het oor die prys van die vaste eiendom, het elkeen meer vertroue in hul beoordeling gemaak, en hulle het meer geld daarop gewag. Dit maak sin - as ek met jou saamstem, voel jy meer seker dat jy reg moet wees. Elke persoon se breinaktiwiteit weerspieël ook die kodering van die vertroue van hul maat. In die besonder is aktiwiteit van 'n breinstreek genaamd die posterior mediale frontale korteks, wat ons weet betrokke is by kognitiewe dissonansie, het die vertroue opgespoor van die maat. Ons het gevind dat hoe meer selfversekerd 'n vrywilliger was, hoe meer vertroue het die maat geword, en omgekeerd.
Maar - en dit is die interessante deel - toe mense nie saamstem nie, het hul breine minder sensitief geraak vir die krag van ander se opinies. Na onenigheid kon die posterior mediale frontale korteks nie langer die vertroue van die maat opspoor nie. Gevolglik het die mening van die nie-saamgestelde maat min invloed gehad op mense se oortuiging dat hulle korrek was, ongeag of die saamstemende maat baie seker was in hul beoordeling of glad nie.
Ons breine kan baie openbaar oor ons gedrag. Triff
Dit was nie die geval dat die vrywilligers nie aandag aan hul maat gegee het toe hulle nie met hulle saamgestem het nie. Ons weet dit omdat ons die geheue van hul vennote se beoordelings en weddenskappe van ons vrywilligers getoets het. Inteendeel, dit wil voorkom asof teenstrydige opinies meer as kategories verkeerd beskou word, en daarom was die sterkte van hierdie opinies onbelangrik.
'N Gepolariseerde samelewing
Ons vermoed dat wanneer meningsverskille oor verhitte onderwerpe soos politiek handel, mense selfs minder geneig sal wees om kennis te neem van die sterkte van teenstrydige opinies.
Ons bevindings kan lig werp op 'n paar verwonderende onlangse neigings in die samelewing. Klimaatwetenskaplikes het byvoorbeeld die afgelope dekade 'n groter vertroue uitgespreek dat klimaatsverandering mensgemaak is. Tog toon 'n opname deur die Pew-navorsingsentrum dat die persentasie Republikeine wat glo dat hierdie idee waar is het in dieselfde tydperk gedaal van tyd. Alhoewel daar komplekse, meer-gelaagde redes vir hierdie spesifieke neiging is, kan dit ook verband hou met 'n vooroordeel in hoe die sterkte van ander se opinies in ons brein gekodeer word.
Die bevindings kan ook geëkstrapoleer word na politieke gebeure. Neem die onlangse verhoorverhoor teen die Amerikaanse president Donald Trump. Ons studie dui daarop dat of 'n getuie 'kalm, selfversekerd en onder beheer van die feite”(Soos Bill Taylor in die regering tydens die verhore getuig het), ofonbestendig en onseker”(Soos die FBI-hoof, Robert Muller, beskryf is toe hy in Julie in sy getuienis oor sy spesiale advokaat-getuienis getuig het), sal dit min vir diegene wees wat reeds teen vervolging gekant is wanneer getuienisse nie die president ondersteun nie. Maar dit sal die oortuiging beïnvloed van diegene wat ten gunste van vervolging is.
Hoe kan ons ons kanse verhoog om deur lede van 'n opponerende groep gehoor te word? Ons studie verleen nuwe steun aan 'n “beproefde resep”(Soos koningin Elizabeth II dit onlangs gestel het toe sy 'n land verdeeld oor Brexit gehad het) - om die gemeenskaplike grond te vind.
Die sterkte van 'n noukeurig beredeneerde mening sal waarskynlik minder geregistreer word wanneer 'n meningsverskil met 'n stewige stapel bewyse begin word wat beskryf hoekom ons reg is en die ander kant verkeerd is. Maar as ons vanuit gemeenskaplike grondslag begin - dit is die onderdele van die probleem waarmee ons saamstem - sal ons van die begin af vermy word om as '' disputer '' gekategoriseer te word, wat dit waarskynliker sal maak dat die krag van ons argumente saak maak.
Neem byvoorbeeld die poging om die skuldigbevinding te verander van ouers wat weier om hul kinders in te ent omdat hulle verkeerdelik glo dat entstowwe aan outisme gekoppel is. Daar is aangetoon dat die aanbieding van sterk getuienis wat die skakel weerlê, weinig van plan verander. In plaas daarvan om slegs daarop te fokus dat entstowwe kinders teen moontlike dodelike siektes beskerm - 'n stelling waarmee die ouers makliker kan saamstem - kan verhoog hul voorneme om inenting te kry hul kinders drievoudig.
Probeer dus te midde van daardie hewige meningsverskil onthou dat die sleutel tot verandering dikwels die vind van 'n gedeelde geloof of motief is.
Andreas Kappes, dosent, Stad, Universiteit van Londen en Tali Sharot, professor in kognitiewe neurowetenskap, UCL
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Dit is wat in die brein gebeur as ons nie saamstem nie