Romeinse baddens: die uiteindelike gids - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die fassinerende ruïnes van Herculaneum het eers onlangs uit die skadu van Pompeji begin kruip, en bevat twee van die bes bewaarde Romeinse baddens ter wêreld - die Forum -baddens en die voorstedelike baddens. Dit is waarskynlik die beste Romeinse baddens wat daar ooit gevind is. Herculaneum was 'n hawedorp gestig deur die ou Romeine in die huidige Ercolano, Italië. Op sy hoogtepunt sou dit ongeveer 4 000 burgers gehad het en as 'n vakansiedorp vir ryk Campaniërs en Romeine gedien het. Soos die nabygeleë Pompeii, is Herculaneum verswelg deur die lawa en modder wat uit die uitbarsting van die berg Vesuvius in 79 nC gespuit is. Selfs die strate van Herculaneum is fassinerend en toon die hoë mate van beplanning wat die Romeine gebruik.
Die Villa Romana del Casale (Siciliaans: Villa Rumana dû Casali) is 'n groot en uitgebreide Romeinse villa of paleis, ongeveer 3 km van die stad Piazza Armerina, Sicilië, af. Opgrawings het een van die rykste, grootste en gevarieerde versamelings Romeinse mosaïek ter wêreld onthul , waarvoor die terrein aangewys is as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied.  Die villa en kunswerke wat vervat is vanaf die vroeë 4de eeu nC.
Die mosaïek en opus sektiel vloere beslaan ongeveer 3 500 vierkante meter en is byna uniek in hul uitstekende staat van bewaring weens die grondstortings en vloede wat die oorblyfsels bedek het. 
Alhoewel dit minder bekend was, het 'n buitengewone versameling fresco's nie net die binnekamers bedek nie, maar ook die buitemure.
Die term is afgelei van die naam van die stad Spa, België, waarvan die naam uit die Romeinse tyd bekend was, toe die ligging genoem is Aquae Spadanae,  soms verkeerdelik met die Latynse woord verbind spargere wat beteken om te strooi, te strooi of te bevochtig. 
Sedert die Middeleeue is siektes wat deur ystertekort veroorsaak is, behandel deur die drink van chalibeaat (ysterhoudende) bronwater (in 1326 beweer die ystermeester Collin le Loup 'n genesing,  toe die fontein genoem word Espa, 'n Waalse woord vir "fontein" ).
In die 16de-eeuse Engeland is die ou Romeinse idees oor medisinale bad herleef op dorpe soos Bath (nie die bron van die woord bad), en in 1596 William Slingsby wat na die Belgiese stad was (wat hy genoem het Spoeg) 'n Chalybeate -lente in Yorkshire ontdek. Hy bou 'n omheinde put by wat bekend gestaan ​​het as Harrogate, die eerste oord in Engeland om medisinale waters te drink, en in 1596 het dr. Timothy Bright ontdek nadat hy 'n tweede put ontdek het, die oord genoem Die Engelse Spaw, begin met die gebruik van die woord Spa as 'n algemene beskrywing.
Daar word algemeen in 'n kommersiële konteks beweer dat die woord 'n akroniem is van verskillende Latynse frases, soos salus per aquam of sanitas per aquam, wat "gesondheid deur water" beteken.  Dit is baie onwaarskynlik: die afleiding verskyn nie voor die vroeë 21ste eeu nie en is waarskynlik 'n agternaam, aangesien daar geen bewyse is van akronieme wat voor die 20ste eeu in die taal oorgegaan het nie  en dit stem ook nie ooreen met die bekende Romeinse naam vir die ligging. 
Spa -terapieë bestaan ​​sedert die klassieke tyd toe bad met water beskou is as 'n gewilde manier om siektes te behandel.  Die gebruik om na warm of koue bronne te reis in die hoop om 'n siekte te genees, dateer uit die prehistoriese tyd. Argeologiese ondersoeke naby warmwaterbronne in Frankryk en Tsjeggiese Republiek het wapens en offertes uit die Bronstydperk onthul. In Groot -Brittanje het die ou legende die vroeë Keltiese konings erkenning gegee aan die ontdekking van die warmwaterbronne in Bath, Engeland.
Baie mense regoor die wêreld het geglo dat bad in 'n spesifieke bron, put of rivier lei tot fisiese en geestelike suiwering. Daar was vorme van rituele suiwering onder die inheemse Amerikaners, Babiloniërs, Egiptenare, Grieke en Romeine. Vandag kan rituele suiwering deur water gevind word in die godsdienstige seremonies van Jode, Moslems, Christene, Boeddhiste en Hindoes. Hierdie seremonies weerspieël die antieke geloof in die genesende en suiwerende eienskappe van water. Komplekse badrituele is ook in ou Egipte, in prehistoriese stede in die Indusvallei en in die Egeïese beskawings beoefen. Hierdie ou mense het meestal min bouwerk rondom die water gedoen, en wat hulle wel gebou het, was baie tydelik van aard. 
Bad in die Griekse en Romeinse tyd Redigeer
Sommige van die vroegste beskrywings van westelike badpraktyke kom uit Griekeland. Die Grieke begin badprogramme wat die grondslag vorm vir moderne spa -prosedures. Hierdie Egeïese mense het klein baddens, wasbakke en voetbaddens gebruik vir persoonlike netheid. Die vroegste sulke bevindings is die baddens in die paleiskompleks in Knossos, Kreta, en die luukse albast-baddens wat opgegrawe is in Akrotiri, Santorini, dateer albei uit die middel van die 2de millennium vC. Hulle het openbare baddens en storte in hul gimnasiumkomplekse gevestig vir ontspanning en persoonlike higiëne. Die Griekse mitologie het gespesifiseer dat sekere natuurlike bronne of getypoele deur die gode geseën is om siektes te genees. Rondom hierdie heilige poele het Grieke badgeriewe opgerig vir diegene wat genesing wil hê. Versoekers het op hierdie plekke offerandes aan die gode oorgelaat vir genesing en hulself gebad in die hoop op genesing. Die Spartane het 'n primitiewe dampbad ontwikkel. By Serangeum, 'n vroeë Griek balneum (badhuis, losweg vertaal), is badkamers in die heuwel gesny waaruit die warmwaterbronne uitgekom het. 'N Reeks nisse wat in die rots bokant die kamers ingekap is, bevat badklere. Een van die badkamers het 'n dekoratiewe mosaïekvloer met 'n bestuurder en wa wat deur vier perde getrek is, 'n vrou gevolg deur twee honde en 'n dolfyn daaronder. Die vroeë Grieke het dus die natuurlike kenmerke gebruik, maar dit uitgebrei en hul eie geriewe bygevoeg, soos versierings en rakke. Tydens die latere Griekse beskawing is badhuise dikwels saam met atletiekvelde gebou. 
Die Romeine het baie van die Griekse badpraktyke nagevolg. Romeine het die Grieke oortref in die grootte en kompleksiteit van hul baddens. Dit het baie faktore veroorsaak: die groter omvang en bevolking van Romeinse stede, die beskikbaarheid van lopende water na die bou van akwadukte en die uitvinding van sement, wat die bou van groot geboue makliker, veiliger en goedkoper gemaak het. Soos in Griekeland, het die Romeinse bad 'n fokus sentrum geword vir sosiale en ontspanningsaktiwiteite. Namate die Romeinse Ryk uitgebrei het, het die idee van die openbare bad na alle dele van die Middellandse See en na streke van Europa en Noord -Afrika versprei. Met die bou van die akwadukte het die Romeine genoeg water gehad, nie net vir huishoudelike, landbou- en industriële gebruike nie, maar ook vir hul rustige aktiwiteite. Die akwadukte verskaf water wat later verhit is vir gebruik in die baddens. Vandag word die omvang van die Romeinse bad onthul by ruïnes en in argeologiese opgrawings in Europa, Afrika en die Midde -Ooste. 
Die Romeine het ook baddens in hul kolonies ontwikkel en gebruik gemaak van die natuurlike warmwaterbronne in Europa om baddens te bou in Aix en Vichy in Frankryk, Bath en Buxton in Engeland, Aachen en Wiesbaden in Duitsland, Baden, Oostenryk en Aquincum in Hongarye, onder ander plekke. Hierdie baddens het sentrums geword vir ontspanning en sosiale aktiwiteite in Romeinse gemeenskappe. Biblioteke, lesingsale, gimnasiums en formele tuine het deel geword van 'n paar badkomplekse. Boonop het die Romeine die warm termiese waters gebruik om rumatiek, artritis en te veel eet en drank te verlig. Die agteruitgang van die Romeinse Ryk in die weste, begin in 337 nC na die dood van keiser Konstantyn, het daartoe gelei dat Romeinse legioene hul afgeleë provinsies laat vaar het en dat die baddens deur die plaaslike bevolking oorgeneem of vernietig is. 
Die Romeine het dus die bad tot 'n kuns verhoog, en hulle badhuise weerspieël hierdie vordering fisies. Die Romeinse bad bevat byvoorbeeld 'n baie meer ingewikkelde ritueel as 'n eenvoudige onderdompeling of sweetprosedure. Die verskillende dele van die badritueel - uittrek, bad, sweet, massering en rus - vereis aparte kamers wat die Romeine gebou het om hierdie funksies te vervul. Die skeiding van die geslagte en die toevoeging van afwykings wat nie direk met bad verband hou nie, het ook 'n direkte impak op die vorm en vorm van badhuise. Die uitgebreide Romeinse badritueel en die gevolglike argitektuur daarvan dien as presedente vir latere Europese en Amerikaanse badgeriewe. Formele tuinruimtes en weelderige argitektoniese rangskikking gelyk aan dié van die Romeine het teen die einde van die 18de eeu weer in Europa verskyn. Groot Amerikaanse spa's het 'n eeu later gevolg. 
Bad in die Middeleeue Redigeer
Met die agteruitgang van die Romeinse Ryk het die openbare bad dikwels plekke van losbandige gedrag geword, en die gebruik daarvan was verantwoordelik vir die verspreiding eerder as om siektes te genees. 'N Algemene opvatting onder die Europese bevolking was dat gereeld bad siektes en siektes bevorder. Middeleeuse kerkowerhede het hierdie geloof aangemoedig en alles in hul vermoë gedoen om openbare baddens te sluit. Kerklike amptenare het geglo dat openbare bad 'n omgewing skep wat oop is vir immoraliteit en siektes. Amptenare van die Rooms -Katolieke Kerk het selfs openbare bad verbied in 'n onsuksesvolle poging om sifilis -epidemies te keer om deur Europa te vee. Oor die algemeen verteenwoordig hierdie tydperk 'n tyd van afname in openbare bad. 
Mense het voortgegaan om 'n paar uitgesoekte warm en koue bronne te soek, vermoedelik heilige putte, om verskillende siektes te genees. In 'n era van godsdienstige ywer is die voordele van die water toegeskryf aan God of een van die heiliges. In 1326 ontdek Collin le Loup, 'n ystermeester van Luik, België, die chalibeaatbronne van Spa, België. Rondom hierdie bronne het uiteindelik 'n beroemde kuuroord gegroei en die term "spa" het verwys na enige kuuroord naby natuurlike bronne. Gedurende hierdie tydperk het individuele bronne geassosieer met die spesifieke kwaal wat hulle na bewering kan baat. 
Groot badhuise is gebou in Bisantynse sentrums soos Konstantinopel en Antiochië,  en die pouse wat aan die Romeine toegewys is, diakonie, of privaat Lateraanse baddens, of selfs 'n magdom kloosterbadhuise wat in die agtste en negende eeu funksioneer.  Die pouse het hul baddens in hul koshuise onderhou, en badhuise, insluitend warm baddens wat in die Christelike kerkgeboue of die van kloosters opgeneem is, wat bekend staan ​​as 'liefdadigheidsbaddens' omdat hulle beide die geestelikes en behoeftige arm mense bedien het.  Die kerk het ook openbare badgeriewe gebou wat vir beide geslagte apart was, naby kloosters en pelgrimstogte.  Katolieke godsdienstige ordes van die Augustiniërs en Benediktines se reëls bevat rituele suiwering,  en geïnspireer deur Benedictus van Nursia aanmoediging vir die gebruik van terapeutiese bad Benediktynse monnike het 'n rol gespeel in die ontwikkeling en bevordering van spa.  Protestantisme het ook 'n prominente rol gespeel in die ontwikkeling van die Britse spa's. 
Badprosedures gedurende hierdie tydperk het baie gewissel. Teen die 16de eeu het dokters in Karlsbad, Bohemen, voorgeskryf dat die mineraalwater intern sowel as ekstern geneem moet word. Pasiënte bad gereeld tot 10 of 11 uur lank in warm water terwyl hulle glase mineraalwater drink. Die eerste badsessie het in die oggend plaasgevind, die tweede in die namiddag. Hierdie behandeling het etlike dae geduur totdat velpustels gevorm en gebreek het, wat veroorsaak dat die gifstowwe wat as die bron van die siekte beskou word, uitloop. Daarna volg nog 'n reeks korter, warmer baddens om die infeksie weg te was en die uitbarstings te sluit. 
In die Engelse kusdorp Scarborough in 1626 ontdek mevrou Elizabeth Farrow 'n stroom suur water wat van een van die kranse na die suide van die stad loop. Dit word beskou as voordelige gesondheidseienskappe en het geboorte gegee aan Scarborough Spa. Dr Wittie se boek oor die spa -waters wat in 1660 gepubliseer is, het 'n vloed besoekers na die stad gelok. Seebad is bygevoeg tot die genesing, en Scarborough het Brittanje se eerste kusoord geword. Die eerste rollende badmasjiene vir swemmers word in 1735 op die sand aangeteken. [ aanhaling nodig ]
Bad in die 18de eeu Redigeer
In die 17de eeu was die meeste hoër-klas Europeërs gereeld hul klere met water en was hulle net hul gesig (met linne), met die gevoel dat die hele liggaam bad was 'n laer klas aktiwiteit, maar die hoër klas het stadig begin om hul houding teenoor bad te verander. as 'n manier om gesondheid later in daardie eeu te herstel. Die rykes het na kuuroorde gestroom om in die waters te drink en te bad. In 1702 het Anne, koningin van Groot -Brittanje, na Bath, die voormalige Romeinse ontwikkeling, gereis om te bad. 'N Rukkie later kom Richard (Beau) Nash na Bath. Deur die krag van sy persoonlikheid het Nash die skeidsregter geword van goeie smaak en maniere in Engeland. Hy het saam met finansier Ralph Allen en argitek John Wood Bath van 'n plattelandse spa omskep in die sosiale hoofstad van Engeland. Bath het die toon gegee vir ander spa's in Europa om te volg. Skynbaar het die rykes en beroemdes op 'n seisoenale basis daar aangekom om in te bad en die water te drink, maar hulle het ook hul weelde betoon. Sosiale aktiwiteite by Bath sluit in danse, konserte, speelkaartjies, lesings en kuier in die straat. 
'N Tipiese dag by Bath kan 'n vroeë oggendbad wees, gevolg deur 'n privaat ontbytpartytjie. Daarna het een óf water gedrink by die Pump Room ('n gebou wat oor die termiese waterbron gebou is) óf 'n modevertoning bygewoon. Dokters het besoekers van die kuuroord aangemoedig om ewe sterk te bad en die water te drink. Die volgende paar ure van die dag kan bestee word aan inkopies doen, die uitleenbiblioteek besoek, konserte bywoon of by een van die koffiehuise stop. Om 16:00 het die rykes en beroemdes hul aantreklikhede aangetrek en in die strate geloop. Daarna kom aandete, nog 'n wandeling en 'n aand van dans of dobbel. 
Soortgelyke aktiwiteite het in gesondheidsoorde in Europa plaasgevind. Die spa's het verhoë geword waarop die Europeërs met groot prag pryk. Hierdie oorde het berug geraak as plekke vol skinder en skandes. Die verskillende sosiale en ekonomiese klasse het spesifieke seisoene gedurende die jaar se kursus gekies, van een tot 'n paar maande, om by elke vakansie vakansie te hou. Een seisoen het aristokrate die oorde op ander tye beset, welvarende boere of afgetrede militêre manne het gaan bad. Die rykes en die misdadigers wat hulle aangeval het, het van die een spa na die volgende beweeg, namate die modieuse seisoen vir die oord verander het. 
Gedurende die 18de eeu is 'n herlewing in die mediese gebruik van fonteinwater bevorder deur Verligte dokters in Europa.  Hierdie herlewing het die manier waarop 'n spa -behandeling gevolg word, verander. Byvoorbeeld, in Karlsbad moes die aanvaarde metode om mineraalwater te drink, groot vate na individuele losieshuise stuur waar die pasiënte in die eensaamheid van hul kamers dosisse voorgeskryf het. Dr David Beecher het in 1777 aanbeveel dat die pasiënte na die fontein kom vir die water en dat elke pasiënt eers 'n paar voorgeskrewe oefeninge moet doen. Hierdie innovasie het die medisinale voordele verhoog en geleidelik word fisieke aktiwiteit deel van die Europese badprogram. In 1797, in Engeland, het dr. James Currie gepubliseer Die gevolge van water, koud en warm, as 'n middel teen koors en ander siektes. Soos aangetoon deur MD Eddy, het hierdie boek, tesame met talle plaaslike pamflette oor die samestelling van kuurwater, 'n bykomende belangstelling vir water genees, geprikkel en die eksterne en interne gebruik van water bepleit as deel van die genesingsproses.  
Bad in die 19de en 20ste eeu Redigeer
In die 19de eeu het bad 'n meer aanvaarde praktyk geword, aangesien dokters 'n paar voordele van netheid besef het. 'N Cholera-epidemie in Liverpool, Engeland in 1842, het 'n renaissance van sanitasie tot gevolg gehad, vergemaklik deur die oorvleuelende hidropatie- en sanitasiebewegings, en die implementering van 'n reeks statute wat gesamentlik bekend staan ​​as "The Baths and Wash-houses Acts 1846 to 1896".     Die gevolg was verhoogde fasiliteite vir bad en gewaste klere, en meer mense wat aan hierdie aktiwiteite deelneem.
Ook in 1842 het 'n huis in Cincinnati, Ohio, die eerste binnebad in die Verenigde State ontvang. Bad was egter steeds nie 'n universele gebruik nie. Slegs 'n jaar later - in 1843 - is bad tussen 1 November en 15 Maart in Philadelphia, Pennsylvania, as 'n gesondheidsmaatreël verbied, en in 1845 is bad verbied in Boston, Massachusetts, tensy dit onder direkte bevel van 'n dokter was. Die situasie het egter verbeter, en teen 1867 in Philadelphia het die meeste huise van die welgesteldes bad en binnenshuise loodgieterswerk. In Engeland is daar teen die 1880's warm storte in kaserne en skole geïnstalleer. Die taboes teen bad verdwyn met die vordering in die mediese wetenskap, die wêreldwye mediese gemeenskap bevorder selfs die voordele van bad. Boonop het die Victoriaanse smaak van die eksotiese hom perfek gehelp om die genesende kragte van termiese water te soek. 
In die meeste gevalle het die formele argitektoniese ontwikkeling van Europese spa's in die 18de en 19de eeu plaasgevind. Die argitektuur van Bath, Engeland, ontwikkel langs Georgiese en neoklassieke lyne, wat gewoonlik Palladiaanse strukture volg. Die belangrikste argitektoniese vorm wat na vore gekom het, was die "halfmaan"-'n semi-elliptiese straatplan wat in baie dele van Engeland gebruik is. Die spa-argitektuur van Carlsbad, Marienbad, Franzensbad en Baden-Baden was hoofsaaklik neoklassiek, maar die literatuur dui daarop dat groot badhuise eers in die 19de eeu gebou is. Die klem op die drink van die waters eerder as om daarin te bad, het gelei tot die ontwikkeling van aparte strukture, bekend as Trinkhallen (drinkhuise) waar diegene wat die geneesmiddel geneem het, ure lank water uit die bronne gedrink het. 
Teen die middel van die 19de eeu het die situasie dramaties verander. Besoekers aan die Europese spa's het begin om te bad, benewens die drink van die waters. Benewens fonteine, paviljoene en Trinkhallen, is badhuise op die skaal van die Romeinse baddens herleef. Foto's van 'n spa-kompleks uit die 19de eeu wat in die dertigerjare geneem is, met 'n uiteensetting van die vroeëre argitektuur, toon baie gebruik van mosaïekvloere, marmermure, klassieke beeldhouwerke, geboë openinge, koepelplafonne, segmentboë, driehoekige voetstukke, Korintiese kolomme en al die ander kenmerke van 'n neoklassieke herlewing. Die geboue is gewoonlik geskei deur funksie - met die Trinkhalle, die badhuis, die inhalatorium (vir die inaseming van die dampe), en die Kurhaus of Conversationhaus dit was die middelpunt van sosiale aktiwiteit. Baden-Baden het gholfbane en tennisbane, "uitstekende paaie om oor te ry, en ry langs oulike bane waar wildehertjies so gereeld soos koeie by ons voorkom, en amper so onbevrees". 
Die Europese spa het toe begin met strukture om die drinkfunksie te huisves - van eenvoudige fonteine ​​tot paviljoene tot uitgebreide Trinkhallen. Die enorme badhuise kom later in die 19de eeu as 'n hernieude voorkeur vir 'n uitgebreide badritueel om siektes te genees en gesondheid te verbeter. Europese argitekte het teruggekyk na die Romeinse beskawings en hulle fyn argitektoniese presedente noukeurig bestudeer. Die Europeërs het dieselfde formaliteit, simmetrie, kamerindeling volgens funksie en weelderige interieurontwerp in hul badhuise gekopieer. Hulle navolg die fonteine ​​en formele tuinruimtes in hul oorde, en hulle het ook nuwe afleidings bygevoeg. Die toerboeke noem altyd die ruim, houtagtige aanbiedinge in die omgewing en die vinniger aanduitstappies. 
Aan die begin van die 19de eeu bestaan ​​die Europese badprogram uit talle opgehoopte tradisies. Die badroetine het ingesluit om in warm water te week, water te drink, in 'n dampkamer te stoom en te ontspan in 'n koelkamer. Daarbenewens het dokters beveel dat pasiënte met warm of koue water gedompel moet word en 'n uitgesoekte dieet moet kry om 'n geneesmiddel te bevorder. Skrywers het begin met die skryf van gidsboeke na die gesondheidsoorde van Europa waarin hulle die mediese voordele en sosiale geriewe van elkeen verduidelik. Ryk Europeërs en Amerikaners het na hierdie oorde gereis om kulturele aktiwiteite en die baddens te besoek. 
Elke Europese spa het soortgelyke geneesmiddels begin aanbied, met behoud van 'n sekere mate van individualiteit. Die 19de-eeuse badregime in Karlsbad kan dien as 'n algemene voorstelling van Europese badpraktyke gedurende hierdie eeu. Besoekers het om 06:00 opgestaan ​​om die water te drink en omring te word deur 'n groep. Daarna kom 'n ligte ontbyt, bad en middagete. Die dokters in Karlsbad beperk pasiënte gewoonlik tot sekere kosse vir elke maaltyd. In die namiddag het besoekers gaan kyk of konserte bygewoon. Nagteateropvoerings het gevolg op die aandete. Dit eindig omstreeks 21:00 met die pasiënte wat teruggekeer het na hul koshuise tot 6 die volgende oggend. Hierdie behandeling duur so lank as 'n maand en daarna keer die pasiënte huis toe tot die volgende jaar. Ander 19de-eeuse Europese spa-behandelings volg soortgelyke skedules. 
Aan die begin van die 20ste eeu het Europese spa's 'n streng dieet- en oefenprogram gekombineer met 'n ingewikkelde badprosedure om voordele vir die pasiënte te behaal. Een voorbeeld is voldoende om die verandering in badprosedures te illustreer. Pasiënte in Baden-Baden, wat spesialiseer in die behandeling van rumatoïede artritis, is versoek om 'n dokter te raadpleeg voordat hulle gaan bad. Sodra dit gebeur het, het die swemmers na die hoofbadhuis gegaan waar hulle vir hul bad betaal het en hul waardevolle besittings gebêre het voordat hulle 'n stand vir uitkleding gekry het. Die badhuis het handdoeke, lakens en pantoffels aan die swemmer voorsien. 
Die badprosedure in Baden-Baden het begin met 'n warm stort. Die baders het daarna 20 minute lank in 'n sirkelende, 60 ° C (60 ° C) warm lug gegaan, nog tien minute in 'n kamer met 'n temperatuur van 66 ° C (68 ° C) C) 'n dampbad, daarna gestort en 'n seepmassering ontvang. Na die massage het die badgaste in 'n swembad geswem wat ongeveer tot liggaamstemperatuur verhit is. Na die swem het die swemmers 15 tot 20 minute in die warm "Sprudel" kamer swembad gerus. Die bodem van hierdie vlak swembad bevat 'n 200 mm (8 duim) laag sand met natuurlik koolzuurhoudende water. Dit is gevolg deur 'n reeks geleidelik koeler buie en swembaddens. Daarna vryf die bediendes die badgaste met warm handdoeke af en draai dit dan in lakens toe en bedek dit met komberse vir 20 minute. Dit was 'n einde aan die badgedeelte van die behandeling. Die res van die geneesmiddel bestaan ​​uit 'n voorgeskrewe dieet, oefening en waterdrinkprogram. 
Die Europese spa's het gaste na die bad verskeie ander afleidings gebied, waaronder dobbel, perderesies, visvang, jag, tennis, skaats, dans, gholf en perdry. Besienswaardighede en teateropvoerings was 'n verdere aansporing vir mense om na die spa te gaan. Sommige Europese regerings erken selfs die mediese voordele van spa -terapie en betaal 'n deel van die pasiënt se uitgawes. 'N Aantal van hierdie spa's het bykomend tot verskeie ander mediese klagtes voorsiening gemaak vir diegene wat aan vetsug en oorgenoeging ly. In onlangse jare het die elegansie en styl van vroeëre eeue moontlik verminder, maar mense kom steeds na die natuurlike warmwaterbronne vir ontspanning en gesondheid.  In Duitsland bestaan ​​die tradisie tot vandag toe. 'Geneesmiddel' (Kur) in 'n spa word oor die algemeen deur 'n groot bedrag gedek deur beide openbare en private gesondheidsversekering. Gewoonlik skryf 'n dokter 'n verblyf van drie weke voor by 'n minerale bron of in 'n ander natuurlike omgewing waar die toestand van 'n pasiënt behandel sal word met genesende fonteinwater en natuurlike terapieë. Terwyl die versekeringsmaatskappye ook maaltye en verblyf dek, betaal baie nou slegs vir die behandelings en verwag dat die pasiënt vir vervoer, verblyf en etes moet betaal. Die meeste Duitsers kom in aanmerking vir 'n Kur elke twee tot ses jaar, afhangende van die erns van hul toestand. Duitsers kry steeds hul gewone salaris gedurende hierdie tyd weg van hul werk, wat nie uit hul vakansiedae geneem word nie. 
In koloniale Amerika Edit
Sommige Europese koloniste het kennis gebring van die warmwaterterapie vir medisinale doeleindes, en ander het die voordele van warmwaterbronne by die inheemse Amerikaners geleer. Europeërs het geleidelik baie van die warm en koue bronne van die verskillende Indiese stamme verkry. Hulle ontwikkel toe die veer volgens Europese smaak. Teen die 1760's het Britse koloniste na warm en koue bronne in Connecticut, Pennsylvania, New York en Virginia gereis op soek na water geneesmiddels. Onder die meer gereeld besoekte van hierdie bronne was Bath, Yellow en Bristol Springs in Pennsylvania en Warm Springs, Hot Springs en White Sulphur Springs (nou in Wes -Virginia) in Virginia.  In die laaste dekade van die 1700's begin spa's in New York gereeld besoek word deur onverskrokke reisigers, veral Ballston Spa. Saratoga Springs en Kinderhook in die omgewing moes nog ontdek word.  
Koloniale dokters het geleidelik begin om warmwaterbronne vir siektes aan te beveel. Dr Benjamin Rush, Amerikaanse patriot en dokter, prys die fonteine ​​van Bristol, Pennsylvania, in 1773. Dr Samuel Tenney in 1783 en dr Valentine Seaman in 1792 ondersoek die water van Ballston Spa in New York en skryf oor moontlike medisinale gebruike van die vere. Hotelle is gebou om besoekers aan die verskillende fonteine ​​te akkommodeer. Entrepreneurs het ondernemings bedryf waar reisigers kon bly, eet en drink. So begin die kuuroordbedryf in die Verenigde State. 
Bad in die 19de en 20ste eeu Amerika Edit
Na die Amerikaanse rewolusie het die spa -industrie steeds gewild geword. Die eerste werklik gewilde spa was Saratoga Springs, wat teen 1815 twee groot Griekse herlewingshotelle met vier verdiepings gehad het. Dit het vinnig gegroei en teen 1821 het dit ten minste vyfhonderd kamers vir verblyf gehad. Die relatiewe nabyheid aan New York en die toegang tot die mees ontwikkelde stoombootlyne in die land, het beteken dat die spa teen die middel van die 1820's die gewildste toeristebestemming van die land geword het, wat beide die elite van die land en 'n meer middelklasgehoor bedien het.   Alhoewel die spa -aktiwiteit in die 1810's sentraal was in Saratoga, het die oord teen die 1820's hotelle gehad met uitstekende balsale, operahuise, winkels en klubhuise. Die Union Hotel (wat eers in 1803 gebou is, maar die komende dekades geleidelik uitgebrei het) het sy eie esplanade en teen die 1820's het dit 'n eie fontein en formele landskap, maar met slegs twee klein badhuise. Namate die oord as 'n toeristebestemming ontwikkel het, het minerale badhuise hulpstrukture geword en nie die sentrale kenmerke van die oord nie, hoewel die drink van mineraalwater ten minste as 'n pro-forma-aktiwiteit gevolg is deur die meeste wat dit bygewoon het, ondanks aandete wat uitgebrei en uitgebreid. Alhoewel die oënskynlike doel van die Saratoga en ander spa's in New York was om toegang tot die gesonde mineraalwater te bied, was hul werklike tekenkaart 'n komplekse sosiale lewe en 'n kulturele cachet. Die groter gehoor wat dit teen die laat 1820's gekry het, het egter 'n deel van die bloei van die oord begin haal, en in die middel van die 1830's het dit as 'n suksesvolle poging om homself te herleef, oorgegaan tot perdewedrenne.  
Teen die middel van die 1850's het warm en koue lentebome in 20 state bestaan. Baie van hierdie oorde bevat soortgelyke argitektoniese kenmerke. Die meeste kuuroorde het 'n groot sentrale gebou met twee verdiepings naby of by die fonteine ​​gehad, met kleiner strukture daar rondom. Die hoofgebou het die gaste voorsien van eet- en dansplekke op die eerste verdieping, en die tweede verdieping bestaan ​​uit slaapkamers. Die buitestrukture was individuele gastehutte, en ander hulpgeboue het 'n halfsirkel of U-vorm om die groot gebou gevorm. 
Hierdie oorde bied swem, visvang, jag en perdry, sowel as badgeriewe. Die Virginia -oorde, veral White Sulphur Springs, was gewild voor en na die burgeroorlog. Na die Burgeroorlog het spa -vakansies baie gewild geraak omdat terugkerende soldate gebad het om wonde te genees en die Amerikaanse ekonomie meer vrye tyd toegelaat het. Saratoga Springs in New York het een van die belangrikste sentrums vir hierdie tipe aktiwiteite geword. Deur die warm, koolzuurhoudende bronwater in te bad en te drink, was dit slegs 'n voorspel vir die meer interessante sosiale aktiwiteite van dobbelary, wandeling, perdewedrenne en dans.   
Gedurende die laaste helfte van die 19de eeu het Westerse entrepreneurs natuurlike warm en koue bronne tot oorde ontwikkel - van die Mississippirivier tot die Weskus. Baie van hierdie spa's het hul gaste individuele baddens, dampbaddens, spuitnewel, naaldstorte en swembaddens aangebied. Die verskillende spoorweë wat oor die land strek, bevorder hierdie oorde om treinreise aan te moedig. Hot Springs, Arkansas, het 'n belangrike oord geword vir mense uit die groot metropolitaanse gebiede St. Louis en Chicago. 
Die gewildheid van die spa's het tot in die 20ste eeu voortgeduur. Sommige mediese kritici beweer egter dat die termiese water in bekende oorde soos Hot Springs, Virginia en Saratoga Springs, New York, nie meer voordelig vir die gesondheid is as gewone verhitte water nie. Die verskillende spa -eienaars het hierdie argumente teëgestaan ​​deur beter hidroterapie vir hul pasiënte te ontwikkel. By die Saratoga -spa is behandelings vir hart- en sirkulasie -afwykings, rumatiese toestande, senuweestoornisse, metaboliese siektes en velsiektes ontwikkel. In 1910 het die staatsregering in New York begin met die aankoop van die belangrikste bronne om hulle teen uitbuiting te beskerm. Toe Franklin Delano Roosevelt goewerneur van New York was, het hy aangedring op 'n Europese soort spa -ontwikkeling in Saratoga. Die argitekte vir die nuwe kompleks bestudeer twee jaar die tegniese aspekte van bad in Europa. Die ontwikkeling, wat in 1933 voltooi is, het drie badhuise - Lincoln, Washington en Roosevelt - 'n dranksaal, die Hall of Springs en 'n gebou wat die Simon Baruch Research Institute huisves. Vier bykomende geboue bestaan ​​uit die ontspanningsgebied en het arcades en 'n swembad versier met 'n blou geel terracotta-teël. Die neoklassieke geboue van Saratoga Spa State Park is op 'n wonderlike manier uitgelê met formele loodregte byle, soliede baksteenkonstruksie en Romeinse herlewing van klip en beton. Die spa is omring deur 'n natuurpark van 1,200 hektaar met 'n teelpaadjie van 29 km, "met afgemete wandelinge by wetenskaplik berekende hellingen deur sy bome en valleie, met uitloopspronge wat onverwagte aanraking aan die uitsigte, met die tuimelende waters van Geyser Brook wat vloei onder brûe van die fyn paaie. Die natuurlike skoonheid van die park word ten volle benut, maar geen formele landskap nie ". Promotional literature again advertised the attractions directly outside the spa: shopping, horse races, and historic sites associated with revolutionary war history. New York Governor Herbert Lehman opened the new facilities to the public in July 1935. 
Up until recently, [ wanneer? ] the public bathing industry in the U.S. remained stagnant.  Nevertheless, in Europe, therapeutic baths have always been very popular, and remain so today. [ aanhaling nodig ] The same is true in Japan, where the traditional hot springs baths, known as onsen, always attracted plenty of visitors. [ aanhaling nodig ]
Die International Spa and Body Wrap Association (ISBWA) is an international association for spas and body wrap centers around the world.  The main concern of the ISBWA is the regulation of the industry and the welfare of the consumers. Member organisations are to adhere to the ISBWA code of ethics, which requires them to do the following:
Die Uniform Swimming Pool, Spa and Hot Tub Code (USPSHTC) is a model code developed by the International Association of Plumbing and Mechanical Officials (IAPMO) to govern the installation and inspection of plumbing systems associated with swimming pools, spas and hot tubs as a means of promoting the public's health, safety and welfare.
Die Temple Courtyard was a sacred space within the Roman Baths used for Roman worshippers to gather and pray.