Hierdie Afrikaanse hygroman begin egter met ‘n eksplisiete, hoewel ietwat meganiese, sekstoneel op bladsy een van hoofstuk een. Ek snak hoorbaar na my asem. Never! Bo-aan bladsy drie vertel sy vir hom sy is swanger, onderaan bladsy drie vertel hy vir haar hy is ‘n getroude man. Die res van die hoofstuk word toegewy aan die reaksie van die beeldskone (natuurlik) heldin van die verhaal se verslae hartseer. Ek kreun van teleurstelling.
Ek lees verder en besef gou dat die hygroman baie goed geskryf is. Die taal verstom my effens; nie die Afrikaans nie, maar die kruie wat bygevoeg word. Dit skok my effens want in my Mills & Boon dae was dit nie algemene taalgebruik nie. In daardie dae het die ou tannies met hulle swart penne elke woord wat nie aan kuisheidstandaarde voldoen het nie doodgetrek in al die boeke voordat hulle dit op die biblioteekrakke beskikbaar gestel het.
Die storielyn verloop egter vlot (ek vermoed daar is ‘n “resep” vir Mills & Boon) en die skryfstyl is van hoogstaande gehalte. Ek lees verder en cheat nie soos gewoonlik nie – die laaste bladsy word gebêre vir laaste.
Dis ‘n goeie boek vir iemand wat hou van hierdie soort verhale, maar dis nie ek nie. Ek kan deel met bloed en derms (ja, ek weet dis ‘n anglisisme – sit en bly stil!). Ek is nog nie gereed vir die Afrikaanse hyroman nie, maar dalk sal ek weer op daai rak gaan loer wanneer ek oor my aanvanklike skok is.