Tweede beleg van Saragossa, 20 Desember 1808-20 Februarie 1809 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Tweede beleg van Saragossa, 20 Desember 1808-20 Februarie 1809
Kaart met die belangrikste plekke wat betrokke was by die gevegte tydens die tweede beleg van Saragossa. Die Franse het die heuwel Monte Torrero op die tweede dag van die beleg verower en dit gebruik om die Pilaar Redoubt en San Jose te bombardeer. Die ligblou gebiede toon die dele van die stad wat die Franse ingeneem het in die vier -en -twintig dae van straatgevegte wat die beleg beëindig het.
Eerste beleg van Saragossa
Die Morning Chronicle (27 April 1809)
Terwyl neerbuigende slawe, tot deugde dood,
Soen die vuil baan waar die tiran trap,
Steeds Vryheid lig haar ontsaglose kop
In die heilige Saragossa.
Die praktiese gereedskap om krag te gryp
Om haar mure in legioene loer,
Mure pas min in die proefuur
Om voordeel te trek uit Saragossa.
Maar moedertaal, edele trots,
Rangskik haar helde langs mekaar,
'N Skans wat die gety weerstaan,
Wat Saragossa bedreig.
Elke huis 'n vesting om te verdedig,
Vader en Seun weier om te buig,
En daar word besienswaardighede gesien wat harte kan besiel,
In sukkelende Saragossa.
Dit is nie u geval nie, u trots van Spanje!
Slagting en ondergang versprei tevergeefs
Steeds bly Sons of Arragon  oor
Om vir Saragossa te veg.
In huis vir huis, in straat vir straat,
Die Franke ontmoet 'n dapper verset
Hopeloos en verstom trek hulle terug -
Huzza! vir Saragossa.
Weereens gee NAPOLEON se horde terug
Met al die gruwels van die swaard,
Die donderwolk, met groot verwoesting,
Hang oor Saragossa.
Arragonese! so dapper, so waar,
As daar ooit 'n tak lourier groei,
Daardie tak behoort vir jou 'n krans te vorm,
Wie het in Saragossa geveg.
Weereens tot groot inspanning,
Deur skoot, dop en ontploffing het dit gesterf,
Vastig staan ​​u seuns en staan ​​nie in die steek nie,
Al sou die vlamme om jou verdwyn,
U myne wat in puin lê, het geslinger,
Verset nog steeds haar vlag,
In dapper Saragossa.
Word deur getalle en kom,
Geen hand om die trommel te slaan nie,
Steeds waar van hart, stom en stom,
Geval, heerlik, Saragossa.
Sien Vaughan's Account of the Siege of Saragossa, waar 'n prentjie van toegewyde patriotisme uitgestal word wat elke hart vinniger moet laat klop, wat nie ongegrond is nie.
1. Die eerste beleg van Saragossa was in 1710, tydens die Spaanse opvolgingsoorlog toe die Britse en Oostenrykse leërs die magte van Philip V.
2. Saragossa was die hoofstad van die voormalige koninkryk Aragon.
3. Van 15 Junie tot 15 Augustus 1808 het 'n groep Spaanse burgers die Franse leër in Saragossa verset. Die Franse het hul beleg op 20 Desember hernu en op 27 Januarie 1809 val die stad op die indringende leër. Weerstand is deur klein groepies gehandhaaf tot 20 Februarie 1809 toe die guerrilla -magte kapituleer.
Tweede beleg van Saragossa, 20 Desember 1808-20 Februarie 1809 - Geskiedenis
As u 'n student van die Skiereilandoorlog 'n paar beroemde kavalerie -eenhede vra wat in u gedagte kom, moet die Vistula Legion Lancers op die lys verskyn. Hulle sou hul aandeel in die geskiedenis van die oorlog verewig met die 2de en 10de Franse huzars deur die vernietiging van die Britse infanteriebrigade van Colborne in Albuera in 1811 deur voordeel te trek uit 'n toevallige stortreën wat hul benadering gemasker het en enige poging tot verdediging verslaan het. musketry toe hulle die 1/3rd (Buffs), 2/48th en 2/66th Foot in die flank neem, die drie bataljons vernietig, met die 2/31 voet net daarin slaag om vierkant te vorm en homself te red, en die stryd amper omdraai. Terwyl die regiment by Talavera posgevat het, het dit alles in die toekoms gelê.
Die Vistula -legioen was die tweede komponent van die Poolse troepe wat in die Skiereiland -oorlog gedien het, terwyl die Legioen -infanterie en lansiers afsonderlik van die troepe van die leër van die Groothertogdom Warskou gedien het.
Die 1ste Vistula Lancers het in Junie 1808 saam met die ander eenhede van die Legioen Spanje binnegekom met vier eskaders en 'n sterkte van 717 man onder bevel van kolonel Jan Konopka as deel van Marshal Lannes Corps wat gestuur is om Saragossa te beleër waar kolonel Konopka was gewond.
In Augustus 1808, ná die Spaanse oorwinning oor Dupont by Bailen en die uitsetting van die Junot -korps uit Portugal, besef Napoleon dat die situasie in Spanje sy persoonlike aandag verg en dat die leër in sy geheel herorganiseer is vir die tweede inval. By hierdie herorganisasie was die Vistula Lancers verbonde aan III Corps onder Marshal Moncey as deel van generaal Watier se kavalerie -brigade:
III Korps: Maréchal Moncey - 15 November 1808, bron Oman.
Kavalerie Brigade: Général de brigade Wathier
3/1ste Voorlopige (13de) Cuirassier Regiment (7/101)
1ste voorlopige Huzarregiment (24/237)
2de voorlopige Huzarregiment (20/216)
Poolse Lancers (33/674)
III Corps het 'n leidende rol gespeel in die aanval van Napoleon op die Ebro -rivier en die tweede beleg van Saragossa in 1809.
Januarie 1809 het meer veranderinge in die organisasie van die Franse magte meegebring, terwyl Napoleon besef het dat hy hom moet voorberei op 'n komende oorlog met Oostenryk, en die Vistula Lancers was kortliks verbonde aan General Lasalle's Light Cavalry Division met die 9de Dragoons as deel van Montbrun se kavalerie -brigade. by Talavera. Hierdie nuwe afdeling het egter slegs 'n maand geduur toe drie van sy generaals tussen Januarie en Maart saam met die keiser op die Donau vertrek het en Lasalle self in April herroep het.
In Februarie 1809 was die regiment weer onder bevel van generaal Watier as deel van die III Corps onder generaal Junot, wat maarskalk Moncey vervang het tydens die tweede beleg van Saragossa op 29 Januarie 1809 toe hy die stad oorgegee het, na 'n epiese stryd, op die 20ste Februarie.
III Korps: Général de division Junot - 1 Februarie 1809, bron Oman.
Kavalerie Brigade: Général de brigade Watier (1,652)
13de Cuirassier -regiment
Poolse Lancer Regiment
1ste Voorlopige Huzarregiment
1ste Voorlopige Ligte Kavalerieregiment
In April 1809 is die regiment weer oorgeplaas na General Ormancey's Light cavalry brigade deel van Merlin se afdeling in IV Corps onder bevel van die onlangs aangestelde generaal Horace Sebastiani en wat suid van Madrid werksaam was. Onder hierdie bevel sou die regiment by Talavera teenwoordig wees.
IV Korps: Général de division Sebastiani - 28 Julie 1809 te Talavera, bron Oman
Kavalleriedivisie: Général de brigade Merlin (1,188)
10de Chasseur à Cheval Regiment
26ste Chasseur à Cheval Regiment
Die brigade -bevelvoerder, kolonel, baron Francois Leon Ormancey was een van die ouer offisiere wat op 53 -jarige ouderdom in die weermag bevelvoer het, en sou eers die volgende jaar as 'n generaal de Brigade bevestig word, as die tweede oudste kolonel wat onder alle skiereilandse kavalleries bevorder is. generaals. Die gemiddelde ouderdom van 'n pas bevorderde generaal de Brigade was 37 jaar oud.
Die regiment was die grootste deel van die dag in die reservaat vir die afdeling, wat kortliks in die namiddag verhuis het om Franse maneuvers in die noordelike vallei te ondersteun. Hulle het slegs twee gewondes gely, wat hul passiewe houding tydens die geveg weerspieël. Hulle sou beslis enige frustrasie uit hul eerste ontmoeting met die rooi jasse twee jaar later uit die weg ruim, maar dit is, soos hulle sê, vir 'n ander dag.
Lancer rok, regs bo en skaapvel, regs onder. Let op die Czapka met effense voorkant, heel anders as die GDW Uhlans
Trompetter, regs bo, en die rooi en wit lanspenne wat in die Skiereilandoorlog gebruik is, regs onder
Die illustrasies hierbo is afkomstig van die uitstekende bron wat Histofig is
My Vistula Lancers bestaan ​​uit figure van AB met behulp van die Groothertogdom Warschau -reeks Uhlans. Die Vistula Lancers wat deur AB uitgebeeld word, gebruik hulle spits shabraques (saaldoeke) en die klassieke illustrasies van die Lancers het dit in Franse styl skaapvelle met geel honde se tande, en daarom kan u die Uhlan -figure gebruik nadat u die arendskentekens verwyder het. hul Czapkas.
Vervolgens "Intellegence Officer in the Peninsula" - Book Review, Talavera - Attack on the Pajar de Vergara and the Westphalian Cheveau Legere.
Frankiese militêre organisasie en beleglogistiek in die 6de eeu
Klein magnaat gaan voort, of wat vir glorie en plundering geveg het, het dus beswaarlik 'n voldoende basis gelewer vir die Frankiese leërs uit die 6de eeu wat op gelyke voet met hul bure oor versterkings geveg het. Die grootte van die leërs is die eerste probleem. Die individuele belegging het nie net 'n oorweldigende krag van die belegers vereis nie, maar in baie gevalle is verskeie beleërings gelyktydig uitgevoer, terwyl ander magte toevoerroetes, fornisse forte en stede beskerm het, vyandelike gebiede toegeval het en beskerm het teen die verligting van leërs. . Gregory verskaf baie interessante syfers vir die Merovingiese leërs in die laat 6de eeu, wat wissel van garnisoenmagte van 300 professionele troepe wat die hekke van Tours bewaak, ongeveer 4 000 vir die vestiging van 'n aantal vestings aan die Visigotiese grens, tot veldleërs met 'n nommer van 10-15,000 op 'n enkele veldtog. Bachrach het laasgenoemde getalle gebruik om individuele veldleërs op die skaal van 20 000 man te ekstrapoleer tydens ernstige konflikte tussen die koninkryke, maar dit is meer as wat baie geleerdes bereid is om te aanvaar, en baie kies vir baie laer getalle.
Oos -Romeinse skattings van Frankiese sterkte bied 'n nuttige ondersoek na hierdie getalle. Diplomatieke korrespondensie toon aan dat Justinianus in 538 gevra het vir 'n Frankiese huurlingafdeling van 3000 man uit Theudebert van Austrasië toe die Romeine in Ligurië onder druk was. Die Romeine het destyds slegs 1 000 man in die hele provinsie gehad, en 300 is saam met haar burgers in Milaan beleër. Die aangevraagde mag was slegs 'n fraksie van die troepe wat beskikbaar was vir die Austrasiese koning, aangesien dit as 'n hulpmag gestuur moes word om onder Romeinse bevel te dien, in solacium Bregantini patricii, wat in beheer was van die plaaslike verdedigers in Milaan. Dit was nie 'n leër wat onafhanklik sou opereer tydens gesamentlike operasies nie, soos in die laat 6de eeu: die Romeine hoef net hul garnisoene in Ligurië te versterk totdat versterkings kan aankom, en wou die Franken nie die geleentheid gee om die situasie te benut nie. Dit is nietemin wat gebeur het. Theudebert het homself beleefd verontskuldig aan Justinianus vir die huidige veldtogseisoen en blameer die laat aankoms van die Romeinse ambassadeur. Hy het egter verborge 10 000 Bourgondiërs by die Gote by Milaan laat aansluit, en die volgende jaar openlik sy eie leër gestuur.
Procopius voorsien die hoogs onwaarskynlike 100 000 man vir die leër van Theudebert in 539, maar dit het nietemin in 'n enkele dag 'n Ostrogotiese sowel as 'n Romeinse leër vernietig. Dit moes redelik groot gewees het om so 'n uitdaging met selfvertroue aan te gaan en so skouspelagtig te wen. Aangesien die Romeinse leër wat destyds in die gebied ingetrek het, bykans 10 000 man getel het, en die Gote vermoedelik so talryk was, kan ons skat dat die Franken hulle gekombineer het, d.w.s. e. vorm 'n totaal van 20 000.
Agathias beweer dat 'n leër van 75 000 man Italië in die 550's binnegeval het, en 30,000 daarvan is in 554 deur Narses in Volturno verslaan. orde van grootte. As Agathias se figuur van die Romeinse leër by Volturno, 18 000 man, korrek is, was die Frankiese leër omtrent dieselfde grootte of effens kleiner, d.w.s. e. 15-20 000 man. Leutharis se leër sou ongeveer dieselfde grootte of kleiner gewees het. Dus sou ongeveer 30 000 man vir die hele raidingmag 'n redelike skatting wees (wat deur Agathias as die aantal Franke by Volturno gegee word), maar dit het moontlik 'n paar Gote ingesluit wat op pad was. Daar was nog genoeg Frankiese troepe in die noorde om versterkings te hou; 'n kleiner mag van ongeveer 10 000 sou voldoende wees, insluitend Gotiese en ander plaaslike hulp. 'N Redelike, konserwatiewe skatting van die Frankiese mag sou dus 30 000 soldate uit die noorde van die Alpe wees, waaronder 'n groot aantal Alaman -kliënte. Dit is ook bygestaan ​​deur ('n raming van) tot 10.000 plaaslike Italiaanse troepe van onbepaalde aard, soos Gote en ontevrede Italianers.
Ten slotte, met inagneming van die uitgebreide streeksverantwoordelikheid en die groot persoonlike militêre hulpbronne van die Frankiese magte, kon die Frankiese leër wat gestuur is om die Romeine in 590 onder 20 kante te help, amper 20 000 man getel het. In die lig van hierdie taamlik konsekwente getalle, moet ons tot die gevolgtrekking kom dat die Austrasiese Franken ekspedisie-leërs in die omgewing van 20-30 000 man oor die Alpe kan oprig sonder om die koninklike hulpbronne te veel te belas. Dit is onmoontlik om te sê of hierdie getalle die kampvolgers insluit wat gehelp het met logistiek en konstruksie, of dat sulke persone ook bykom. Dit sal natuurlik tot die totale totaal bydra. Dit is gevaarlik om te raai dat die baie groot syfers in Oos -Romeinse bronne in werklikheid nugtere diplomatieke ramings was van die totale potensiële mannekraghulpbronne van een of meer van die Merowingiese koninkryke op verskillende tye.
Alhoewel sulke getalle die omvang van die Frankiese aktiwiteite in Italië verklaar, is dit in ernstige botsing met die huidige historiografie en stel hulle twee belangrike vrae: op watter grondslag is dit geopper, en hoe is dit verskaf? Die Frankiese leërs van Clovis en sy seuns is oorheers deur professionele troepe wat gevestig was tussen die Ryn en die Loire, wat die direkte afstammelinge van die Romeinse legioene was, in 'n groot deel van die Frankiese voorraad, sowel as ander kategorieë soos laeti en federasies. Om voorsiening en politieke beheer is dit wyd versprei oor boedels wat aan die Merovingiese regerende families en hul nabye bondgenote behoort. Terwyl weelderige villasentrums in die 5de eeu in die noorde van Gallië verlaat is, kan dit slegs dui op 'n verskuiwing in uitbuitingpatrone wat verband hou met die behoeftes van die weermag, soortgelyk aan algemene ontwikkelings uit die 5de eeu in (informele) Oos -Romeinse en (formele) Visigotiese militêre organisasie, waar boedels 'n belangrike rol gespeel het. Trouens, Aetius het 'n sterk posisie in Noord -Gallië gehad as gevolg van sy groot landgoedere daar, en nadat sy opvolger Aegidius in 461 met Rome gebreek het, sou alle fiskale lande onder plaaslike militêre beheer geval het. Hy moes ook groot magte op die Loire onderhou om sy Romeinse vyande en hul Visigotiese bondgenote die hoof te bied. Persoonlike rykdom gekombineer met voormalige fiskale lande het in die laat 5de eeu baie van die mag van die minder heersers Syagrius, Paul, Arbogast en Childeric voorsien.
Toe laasgenoemde se seun, Clovis, die volle beheer oor die noorde verkry het, het hy ook al hierdie hulpbronne verkry, benewens ten minste enkele elemente van die tradisionele vorm van belasting op die oorblywende grond. 81 Direkte belasting deur die regering word in die grootste deel van die 6de eeu in werklikheid goed getuig, veral in die Loire- en Seine-valleie, wat 'n aanduiding is van die verspreiding van troepe wat ondersteuning benodig-en is eers geleidelik onderdruk en verouderd in die vroeë 7de eeu. Binne hierdie raamwerk het die Romeinse eenheidstruktuur in die vroeë 6de eeu in herkenbare vorm oorleef. Die beroemde beskrywing van Procopius van herkenbare Romeinse eenhede in die Frankiese leër bevestig dat die Merowingers ook redelik konserwatief was in hul militêre administrasie. Die soldate wat die vroeë Merowingers bedien het, is nietemin Frank genoem, en het 'n belastingvrye status in ruil vir hul militêre diens. 'N Romeinse en' 8221 'in Saliese wet was wie nog steeds belasting betaal het, maar in die loop van die 6de eeu het die uitbreiding van militêre diens onder " Romans " en komplikasies veroorsaak deur eiendomsverkryging deur "Franks " die onderskeid vervaag , en Frankiese identiteit (en militêre diens wat verband hou met belastingvrystelling) het universeel noord van die Loire geword. Die Merowingers het ook die Visigotiese en Bourgondiese militêre organisasie opgeneem, en in die loop van die 6de eeu beheer verkry oor 'n wye rits klante -koninkryke oos van die Ryn en langs die boonste Donau (Thuringians, Alamans, Sakse) wat hul potensiële mannekrag verhoog het.
Op 'n sekere punt in die vroeë 6de eeu het vertroude offisiere en kadetlyne van die Merovingiese dinastie begin om hierdie Franke te organiseer binne die raamwerk van hul persoonlike huishoudings, maar die proses is baie duister. Ons het 'n vroeë voorbeeld in Sigisvult, 'n koninklike familielid wat saam met sy familia na garnisoen Clermont (524) gestuur is. Andersins is die oorgang van 'n belastinggebaseerde weermag na 'n landgoedgebaseerde konglomerasie van militêre opvolgings moeilik om op te spoor, en kan slegs vasgestel word met die terugblik wat Gregory van Tours verskaf het, wie se inligting die mees gedetailleerde is vir die laaste dekades van die 6de eeu. Hierdie proses, en die konstante verdeeldheid en hervorming van die gebied van die verdeelde Frankiese koninkryk, het gelei tot die struktuur wat uit die latere 6de eeu bekend was. Binne die koninklike huishouding (s), verreweg die grootste en mees wydverspreide, was daar 'n onderskeid tussen ten minste twee kategorieë koninklike troepe, analoog aan die doryphoroi en hypaspistai in Oos -Romeinse militêre opvolgings. Sommige hiervan is antrustiones genoem, met 'n hoër status, terwyl die grootste deel van die soldate in die koning se obsequium bloot pueri regis, en die seuns van die koning genoem is. Beide is onderhou deur die huise van die konings en hul gesinne (dws die opbrengs van enige van 'n groot aantal boedels, of belasting wat nog ingevorder word). Om die aanbodsituasie buite die veldtogseisoen te vergemaklik, is hulle waarskynlik in baie klein groepe, soos dié wat in die hedendaagse Egipte getuig het, gevestig of geborg. Die troepe in die koninklike huishouding is bestuur deur sy maior domus, wat tydens die regente direkte beheer geneem het en gedurende die 7de eeu meer prominent geword het.
Koninklike troepe in buitedistrikte is gelei deur plaaslike militêre bevelvoerders, duces, wat baie ooreenstem met die buise wat op dieselfde tyd in Lombard en Bisantynse Italië of Visigotiese Spanje gevind is. vaste distrikte (bv. Champagne, Bourgondië) wat waarskynlik laat of sub-Romeinse militêre organisasie weerspieël, anders kan hul bevele wissel na gelang van veranderinge in die politieke geografie of as verlengstukke van die koninklike huishouding dien. Die vroeë afstammelinge het eintlik 'n nederige agtergrond gehad as offisiere in die vroeë Merovingiese militêre instelling of die koninklike huishouding (vgl. Die hoë voorkoms van Germaanse name onder hulle), maar het gou sinoniem geword met die hoë aristokrasie.As hulle nie verantwoordelik was vir 'n verdeling van die koninklike huishoudelike troepe nie, het laat-6de-eeuse huise met hul eie boedels aansienlike militêre opvolgings gehad, wat moontlik honderde manskappe getel het. Dit kom bykomend tot hul amptelike bevele, wat ondergeskikte tellings insluit, wat verantwoordelik was vir die civitas en sy militêre hulpbronne. Daar word gewoonlik geglo dat tellings 'n Romeinse oorsprong het en ook hul eie opvolgings gehad het, wat moontlik ook in die honderde getel het. Aquitanië en die onmiddellike omliggende burgers het 'n militêre organisasie bewaar wat oorgeneem is uit die koninkryk Toulouse, sterk gebaseer op private militêre opvolgings. Gedurende die 6de eeu, maar waarskynlik 'n oorlewing van die geleidelike oorgang na die Visigotiese heerskappy 'n eeu vroeër, is troepe deur die stad verdeeld as gevolg van die politieke verdeeldheid van die dag. Merowingiese konings het dikwels slegs verspreide stadsgebiede in die suide en suidweste gehou, en streeksbevele is slegs geskep wanneer 'n groot aantal stede saamgegroepeer kon word.
Die presiese samestelling van individuele Merowingiese leërs is dikwels moeilik om te bepaal, aangesien dit in die meeste gevalle slegs 'n oefening, weermag, van 'n streek of koninkryk genoem word. Op 'n laer vlak verwys Gregory na die homines, mans, van 'n spesifieke stad. 'N Noukeurige ontleding van die verhalende bronne toon aan dat die civitas-organisasie op laer vlak twee vlakke gehad het. Die grootste groep het bestaan ​​uit arm armes (armes) wat gereël is deur die grondeienaars of koninklike offisiere waarop hulle afhanklik was. Hierdie groep was noodsaaklik vir logistieke doeleindes en kon ook ekstra mannekrag verskaf vir die verdediging van stede en vestings, maar het gewoonlik nie baklei nie. Die opstand van Munderic in Vitry in 524 het gepaard gegaan met menigtes van die gewone mense, vermoedelik sy persoonlike afhanklikes wat op hierdie manier gemobiliseer is. Die (ver) smaller groep, en die basis vir ekspedisie -magte, is gevorm deur professionele troepe, homines proper, wat gedien het in die vervolg van plaaslike magnate, soms ondersteun deur veldtogte deur afdelings van die algemene "militia " vir logistieke doeleindes. Gregory gee ons 'n aanduiding van hierdie saamgestelde struktuur: toe Guntram in 584 die homines van verskillende stede beveel om die Bretone aan te val, lyk dit asof die meeste van Tours se deelname daaraan deelgeneem het (soos die troepe onder die graaf se gesag). Die 'arm burgers' en die 'jongmanne' en die 'jongmanne' (iuvenes) van die katedraal het egter nie opgedaag vir die veldtog nie, met verwysing na die tradisionele vrystelling van ekspedisieplig. Die jongmanne was duidelik die militêre lede van Gregory se familia, terwyl die armes ondersteuningsfunksies verskaf het. Die Merowingiese leërs bestaan ​​dus uit konglomerasies van militêre opvolgings en afdelings van die koninklike huishoudelike troepe.
Die agtervolgings van biskoppe en leekmagnate is meestal ekstras en rekwisiete in die drama van Gregory (dit was diegene wat eintlik aristokratiese geweld uitgeoefen het), maar hulle vergesel hul here in al hul aangeleenthede en kom dus oral voor in al sy sake geskrifte. Hulle was dus 'n groot en belangrike sosiale groep. Hulle moet as professionele, voltydse soldate beskou word, want dit lyk asof hulle nooit in 'n ander soort onderneming betrokke is nie, dit lyk asof hulle meer betrokke was by gevegte (as gevolg van interne konflikte en aristokratiese vete) as gewoonlik die meeste Romeinse soldate was. In die narratiewe en regsliteratuur val hulle onder 'n wye verskeidenheid name, waaronder pueri, vassi, satelliete, antrustiones vir individue, maar as groepe staan ​​dit bekend as trustis, contubernium, obsequium, familia. Die grootte van sulke opvolgings is in die meeste gevalle moeilik om te bereken, maar soos ons gesien het, blyk dit dat 'n paar honderd normaal was vir die magtigste hertogte en grawe, maar dit was dieselfde grootte as die militêre opvolgings van Oos -Romeinse generaals, maar baie meer alomteenwoordig, want alle grootmanne, ampsdraers en die meeste biskoppe het sulke opvolgings gehad.
Volgens Halsall was groot leërs onmoontlik om te onderhou omdat min stede in Gallië meer as 5000 inwoners gehad het, en baie dorpe slegs ongeveer 50. Wat in sulke argumente egter dikwels vergeet word, is dat 'n baie groot aantal van hierdie dorpe aan baie behoort het groter boedelkomplekse, waarvan die kwekers vergoedings betaal en/of dienste vir hul heer verrig het (vgl. die armes), afhangende van die aard van die boedelorganisasie. Die diversiteit van die boedelekonomie, selfs in Noord -Gallië, blyk duidelik uit twee dokumente uit die vroeë 6de eeu: die testament van St. Remigius en die Pactus Legis Salicae. Remigius het sy persoonlike eiendom, wat by sy dood bestaan ​​het, bestaan ​​uit die gedeeltes van vier boedels en ander verspreide besittings wat van sy vader geërf is, 'n tipiese middelafstand noordelike Galliese grondeienaar van die middel van die 5de eeu. Soms word daarop gewys dat die besittings van Remigius ' taamlik klein was, maar as predikant het hy moontlik reeds baie van sy eiendom van die hand gesit, lank voordat die testament opgestel is, en dit was in elk geval slegs 'n gedeelte van 'n aansienlik groter kompleks wat nog steeds funksioneer, maar met sy familielede gedeel is. Daar moet onthou word dat Genovefa Parys (490) vir meer as tien jaar uit haar boedels voorsien het. Soortgelyke logistieke vermoëns was ongeveer 500. Die Pactus Legis Salicae bevestig die beeld van 'n mediumgrootte, maar redelik gediversifiseerde boedelekonomie in Noord-Gallië, wat net ingewikkelder en groter geword, hoe verder suid dit lyk, en in die 7de eeu baie beter getuig.
Aangesien soldate afhanklik was van 'n heer, is hulle in vredestyd deur die boedelstruktuur van hul beskermhere voorsien. Op veldtogte was dit egter die personeel- en landbou -oorskot van dorpe en landgoedere naby die marsroete wat in 'n weermag se logistieke behoeftes voorsien het. Voedsel kon vooraf bymekaargemaak word en is as belasting van die algemene bevolking gehef. Dit was uiters ongewild, ten minste in die aanbieding van Gregory, maar dit was in die 6de eeu redelik roetine. Die groot menigte prinses Rigunth (4 000 van die algemene mense en 8221 plus haar persoonlike begeleiding en die agtervolgings van prominente offisiere wat haar vergesel het) is by depots voorsien. 'N Alternatief was om produkte van die koninklike, aristokratiese en kerklike landgoedere te verskuif wie se magte direk betrokke was by 'n spesifieke veldtog (en deur Gregorius as die regte alternatief voorgehou) in plaas daarvan om dit te belas op die mense wat in elk geval geweldige arbeidsverpligtinge gehad het. Daar is goeie bewyse dat voedsel vooraf voorberei is vir ambassadeurs en hul voortsetting volgens gedetailleerde lyste, wat bestel wat in spesifieke hoeveelhede op spesifieke plekke geberg moet word. Eiendomsbestuurders het hul daaglikse sake bymekaargemaak en verskuif, en dit is bekend dat hulle stede voorsien het ter voorbereiding van beleëringe (Convenae 585). Aangesien troepe in klein getalle versprei was en slegs af en toe bymekaar gebring is vir spesifieke doeleindes, soos jag, waardevol vir opleiding, of publicae actiones om veiligheid te verseker en die wet toe te pas (of, natuurlik, om met politieke mededingers te twis), was die logistieke operasies baie eenvoudig, gegewe die omvang van die boedelorganisasie, en selde deur tekste opgemerk. Op 'n groter skaal is die leërs voorafgegaan deur amptenare wat te werk gegaan het om die nodige voedsel te versamel, wat van Gregory se toonbank af opgeberg kon word. Dit blyk duidelik dat hulle ywerig was oor hul sake. 'N Laaste alternatief was egter om voorrade te koop.
Vroeë Frankiese ingenieurswese was baie meer gesofistikeerd as wat algemeen gedink word, en was moontlik danksy die vermoë om arbeid op groot skaal te organiseer. Die Franken was baie vaardig in die bou van vestingwerke, soos die wat by Volturno gebou is, of in Bourgondië om Saksiese en Lombardiese invalle te stop. Hulle kan ook riviere oorbrug, 'n besonder moeilike taak wat hoogs opgeleide spesialiste in die Oos -Romeinse Ryk vereis het. Siviele ingenieurswese was redelik groot, die riviere is by verskeie geleenthede herlei, een bekend voorbeeld om die stad te beskerm teen ondergrawing deur die stroom, die ander om ekstra beskerming te bied tydens 'n beleg. Daar was duidelik 'n vermoë om klipvestings te bou; daarom het biskop Nicetius van Trier in die middel van die 6de eeu 'n sterk versterkte woning laat bou, terwyl Gregorius van Tours verwonderd was oor die vestings van Dijon. Toe Chilperic in 584 bedreig word met 'n inval deur sy broer, beveel hy sy magnate om stadsmure te herstel en hul familielede en roerende goed binne te bring. Hy het erken dat hul grond en onroerende goed die risiko loop om tydens 'n vyandelike inval vernietig te word, en daarom het hy gewaarborg dat hulle vir enige verliese vergoed sou word. Daar was dus 'n verpligting om stadsmure te herstel van die grondeienaars, wat weer hul afhanklikes kon beroep om hierdie take uit te voer. Dit was ook in hul eie belang, aangesien magstryd tussen grootmagte dikwels militêre optrede behels.
Merowingiese konings het inderdaad dieselfde meganismes beskikbaar as Valentinianus III, Theoderic en Anastasios om laste van militêre logistiek op te lê. Die bekende arbeidsvereistes wat afkomstig is van antieke munera, het die tradisionele seigneuriële verpligtinge geword van die afhanklike landboubevolking, wat deur hul beskermelinge op koninklike bevele gemobiliseer is. Terwyl die "Franks " luidrugtig teen belasting betoog het, was die verskaffing van militêre en logistieke diens geen probleem nie. Soos getoon deur die immuniteit van die 7de eeu aan kloosters, het gemeenskaplike verpligtinge wat die koning vereis, wat deur sy offisiere en grondbesitters onderneem is, vervoer en brugbou ingesluit. Civitates en castella word spesifiek genoem as plekke waar sulke arbeid normaalweg uitgeroep is. Daar is egter geen immuniteit vir herstelwerk aan versterkings nie. Die presiese metode om herstelwerk te organiseer, moes die toewysing van pedaturae aan die betrokke grondeienaars gewees het, soos die geval was met Ostrogotiese besitters of Oos -Romeinse sosiale eenhede en korporatiewe liggame. Alhoewel arbeidsverpligtinge ook universeel was, in bv. g. Soos ons gesien het, het Romeinse Mesopotamië en die Ostrogotiese Gallië soms buitengewone laste of uitgawes gedek deur belastingverligting of kontantbetalings. Die afname in die direkte belasting in Gallië het beteken dat magnate veel groter militêre laste moes dra in die vorm van retinues, ekspedisie -diens en garnisoontroepe wanneer hulle ook al gevra word, sowel as om gereeld vir logistiek en ingenieurswese arbeid te verskaf. Alhoewel militêre diens en herstelwerk verpligtend was vir grondeienaars (en blykbaar nie 'n probleem nie), moes Chilperic seker maak dat hulle hom sou ondersteun, selfs al word hul boedels verwoes. As hulle die risiko loop om hul ekonomiese basis te verloor, sal 'n onderhandelde skikking met sy mededinger spoedig aantrekliker word, soos ons hierbo gesien het.
Gedurende die Merovingiese era het die meeste stede steeds ekonomiese aktiwiteite gehad wat nuttig was vir militêre doeleindes, en was dit ook die tuiste van ten minste 'n deel van die familie van konings, biskoppe, grawe en soms ander magnate. Waar hul vakmanne en spesialiste eintlik woon, is meer problematies en wissel waarskynlik van geval tot geval. Reeds in die Pactus Legis Salicae het die Franken hul afhanklike arbeid hoog op prys gestel: daar was nie net gedetailleerde strawwe vir die steel of beskadiging van 'n wye reeks gewasse en vee nie, maar lê ook swaar boetes op vir diefstal van bekwame slawe. Inderdaad, die omvang van die vakmanne en die spesialisasiegraad onder die Merovingiërs word selde deur militêre historici aangespreek, ongeag hul siening, maar hulle is eintlik redelik algemeen in die oorspronklike bronne, terwyl onlangse argeologiese opnames toon dat hul vaardighede in baie belangrike kunsvlyt nie minderwaardig as die van Romeinse vakmanne nie, en ook nie nouer versprei nie.
Al hierdie groepe het werklike of potensiële militêre toepassings, en kan na willekeur deur hul here ontbied word wanneer hul dienste nodig was. 'N Sekere aantal vakmanne het as kampvolgelinge by enige groot ekspedisie aangesluit om verskillende take te verrig, soos nodig, en 'n gespesialiseerde deel van die armes gevorm (vroeër in hierdie afdeling opgemerk). So het Mummolus sy dienskneg faber (waarskynlik een uit verskeie-hy is net deur Gregory genoem omdat hy so groot was) van Avignon (583) na Convenae (585) gebring. Benewens vernietigende lokvalle, het die verdediging moontlik ook artillerie betrek. Biskop Nicetius van Trier se groot versterkte boedelsentrum is deur 'n ballista verdedig. Dit was komplekse masjiene wat spesialisbediening vereis (tekhnitai of ballist (r) arioi in Griekse bronne), en tensy dit uit Oos -Rome ingevoer is, is dit opgelei in 'n plaaslike tradisie. Dit gebeur net so dat Mummolus bevelvoerder was van 'n gebied met uiters sterk Romeinse tradisies, en dat vakmanne daar militêre vaardighede oor verskeie generasies kon handhaaf. Ons kan die artifex in Vienne in 500 onthou wat 'n belangrike rol gespeel het tydens die beleg. Nicetius was op sy beurt biskop in die streek wat gedurende die vroeë 5de eeu een van die hoogste konsentrasies Romeinse arsenale en fabricae gehad het, en waar onbewustelik Romeinse offisiere nog tot minstens 480 werksaam was. Dit is moontlik dat Franks ballista opgetel het -vaardighede op 'n Italiaanse ekspedisie. As dit die geval is, onthul dit dat die kundiges eers in Gallië onderhou moes word deur 'n huishouding van 'n magneet, wat basies die geskiktheid daarvan as 'n waardevolle vorm van militêre infrastruktuur bewys. In die Epistulae Austrasiacae is daar inderdaad 'n brief van biskop Rufus van Turyn aan Nicetius bewaar waarin hy verduidelik hoe hy uiteindelik die geleentheid het om die portitores -kunswerke te stuur waarvoor Nicetius gevra het. Die kombinasie van terme blyk baie ongewoon te wees, maar dit was vermoedelik bootbouers, aangesien Nicetius ' boedels op seilende Rynriviere was. 'N Ander verklaring is dat militêre vaardighede saam met militêre organisasie oorleef het en geleidelik gereorganiseer is volgens politieke ontwikkelinge, met meer en meer logistieke en hulpbronverdeling wat grootliks toegeneem het in ruil vir belastingvrystellings en immuniteite.
Ligging Die stad lê in die Ebro -depressie, wat eens 'n groot seevloei was, wat lankal ingevul is. Die Ebro -rivier voer water uit die Pireneë deur Saragossa en dan na die Middellandse See, waar die rivier 'n groot delta vorm, wat nou intensief geboer word. Hierdie depressie was eens 'n dorre woesteny, maar drie riviere wat hier ontmoet, het dit in vrugbare landbougrond omskep. (Die riviere is die Ebro, Huerva en Gallego). Graan, veral koring en gars, is die steunpilaar van die ekonomie, gevolg deur lusern, veeteelt, industriële gewasse soos suikerbiet en tuinbou. Die stad is bekend vir sy warm somers (dikwels meer as 100 grade F) en bittere winters, 'n beroemde wind, die cierzo, waai uit die Pireneë en bring die koue mee. Rondom die stad is landerye, besig om te werk. Saragossa is die vyfde grootste stad van Spanje.
Mense Die stad se mense was nog altyd bekend vir hul koppigheid en dapperheid teen oorwinnaars, soos ons in 'n historiese skets sal sien. Die bevolking van vandag word op 830 000 geraam.
Geskiedenis Die vroegste nedersetting is genoem Salduba, wat 'n welvarende landbougemeenskap moes gewees het, aangesien dit later die Romeine aangetrek het. Augustus Caesar bevoordeel dit (25 v.C.) deur dit die status van 'n vrystad te gee, onderhewig aan geen goewerneur nie. In dankbaarheid het die burgers hul stad 'n nuwe naam gegee Caesaraugusta, vandaar die moderne naam. Langs die Via Imperial (die ou Romeinse pad) staan ​​nog spore van die Romeinse muur. Die stad het die guns van die keiser geniet en het die setel geword van regshowe en het sy eie munt.
Ongeveer 40 nC, volgens oorlewering, kom die apostel Jakobus hier op 'n sendingreis, en die Maagd verskyn aan hom. Sy gee hom 'n teken van haar besoek: 'n pilaar, wat as een van die belangrikste heiligdomme van Spanje vereer is. Daar is basilieke rondom gebou, en dit is een van die belangrikste dinge om in die stad te sien.
Die Visigote het ongeveer 466 legendes aangekom oor die hardnekkige weerstand van die stad teen die beleërende Frankiese leërs - 'n dapper patroon wat gereeld herhaal moes word.
In 1714 het die More aangekom en die naam van die stad verander na Sarakusta, en hulle het vier eeue lank gebly. Die stad was eers onder die kalifaat van Cordoba, maar in 777 het die plaaslike Moere in opstand gekom en selfs Karel die Grote, 'n Christelike koning, gevra om hulle teen Cordoba te help. Karel die Grote stuur 'n leër onder bevel van sy neef Roland. Maar toe die weermag die stad bereik, weier die Moors om van plan te verander (of anders bang vir Roland se bedoelings) dat hierdie Christen bondgenote die poorte binnegaan. Roland en sy leër het teruggetrek na Frankryk, maar in die Pireneë is hulle deur Saracens in 'n hinderlaag gelei en Roland is dood. Hierdie gebeure word beskryf in die epiese gedig, Song of Roland, 'n klassieke uit die vroeë Franse letterkunde.
Gedurende die 10de en 11de eeu het 'n tydperk van briljante bloei plaasgevind onder die Beni-Kasim-dinastie, 'n groot paleis, die Aljaferia, is gebou, en dit staan ​​vandag.
Omstreeks 1115 herwin Alfonso el Batallador die stad van die More, en dit word die nuwe hoofstad van Aragon. In 1137 is die provinsie Aragon met Barcelona verbind, en dit het van Aragon 'n groot seevaarder gemaak.
Alhoewel die meeste lande in hierdie tyd deur absolute monarge regeer is, het Saragossa jaloers op sy onafhanklikheid gewaak (wat, soos ons gesien het, teruggekeer het na die Romeinse tyd) en wette uitgevaardig het wat sy Fueros of regte. 'N Verdraagsame houding teenoor die More wat hier bly woon het ook vrugte afgewerp, aangesien Moorse messelaars, timmermanne en smede mooi werke vir die stad geword het. Vandaar die voorkoms van Mudejar style op die kerkgeboue. Met Barcelona as hawe, het Saragossa floreer. 'N Beurs (een van die eerste ter wêreld) is in die 16de eeu geopen, en die gebou (die Lonja) staan ​​nog steeds.
Tydens die Napoleontiese inval het die stad hardnekkig uitgehou (1808), saamgetrek deur 'n boer met die naam Jorge Ibort. Op 30 Junie sou die stad op die punt staan ​​om te val, toe 'n vrou met die naam Augustina de Aragon langs haar geliefde staan, wat 'n kanon bedryf het. Die minnaar val dood, gewond, maar Augustina gryp die vuurhoutjie uit sy hand en hou die kanon aan die brand. Lord Byron het hierdie episode gevier in 'n gedig waarin hy die vrou die 'Maid of Saragossa' noem. Maar die Franse het in Desember 1808 teruggekeer met 30 000 manshongersnood en plaag wat die stad se verdediging verswak het, maar die mense het uitgehou. Slegs deur van huis tot huis te gaan, elkeen na die ander op te blaas, het die Franse uiteindelik die stad ingeneem, maar selfs toe gooi die stadsmense dakteëls van die dak af. Op 20 Februarie 1809 het die stad oorgegee, maar dit was toe slegs 'n ruïne. 50 000 burgers het in die beleg gesterf: die helfte van die bevolking. Die Carmen -hek (Puerta del Carmen) het nog granaatgate van hierdie gevegte.
Tydens die Burgeroorlog (1936-39) het die stad by die nasionalistiese kant aangesluit en sodoende groot skade vrygespring.
Die Seo: Die katedraal van Saragossa, die Seo (Verlosser) genoem, toon invloede van Mudejar en is een van die grootste in Spanje. 'N Tapisseriemuseum met 30 tapisserieë (40 ander word nie uitgestal nie) toon goeie vakmanskap. Die tapisserieë is in Arras (Frankryk) en in Brussel geweef.
Nuestra Senora del Pilar: Dit is die 'tweede katedraal' van die stad wat gebou is ter ere van die pilaar wat die Maagd met die heilige Jakobus moes agtergelaat het. Verskeie geboue het agtereenvolgens hier gestaan, en hierdie gebou is in 1689 gebou. Die belangrikste belangstelling binne is 'n 'kapel' (eintlik so groot soos 'n kerk in eie reg) waar die pilaar staan. Die pilaar is in 'n nis aan die regterkant en ondersteun 'n klein Gotiese standbeeld van Our lady, waarvan die stralekrans gemaak is van edelgesteentes en die kleed wat die standbeeld dra, daagliks verander word. Die pilaar is gemaak van jaspis en word gesoen deur pelgrims wat deur 'n opening aan die agterkant van die kapel leun.
Kultuur [wysig | wysig bron]
Die Christendom het vroeg in Zaragoza wortel geskiet. ⎗ ] Volgens die legende verskyn die Heilige Maria wonderbaarlik in die eerste eeu aan Sint Jakobus die Grote in Zaragoza, staande op 'n pilaar. Hierdie verskyning word herdenk deur 'n beroemde Katolieke basiliek genaamd Nuestra Señora del Pilar ("Our Lady of the Pillar"). ⎘ ]
Feeste [wysig | wysig bron]
Die jaarlikse Fiestas del Pilar duur nege dae, met die belangrikste dag op 12 Oktober. Aangesien hierdie datum in 1492 saamgeval het met die eerste aanskouing van die Amerikas deur Christopher Columbus, word die dag ook gevier as El Día de la Hispanidad (Columbus Day) deur Spaanssprekende mense wêreldwyd.
Daar is baie aktiwiteite tydens die fees, van die massief bygewoon Pregon (openingstoespraak) na die laaste vuurwerkvertoning oor die Ebro, dit bevat ook optogorkeste, danse, 'n optog van gigantes y cabezudos, konserte, uitstallings, vaquillas, stiergevegte, kermisvermaaklikhede en vuurwerke. Sommige van die belangrikste gebeurtenisse is die Ofrenda de Flores, of Blommeaanbod aan die heilige Maria van die pilaar, op 12 Oktober, wanneer 'n enorme oppervlak wat lyk soos 'n mantel vir die heilige Maria bedek is met blomme, en die Ofrenda de Frutos op 13 Oktober, wanneer al die outonome gemeenskappe van Spanje hul tipiese streekgeregte aan St. Mary aanbied en dit aan sopkombuise skenk.
Die Universiteit van Zaragoza is in die stad gevestig. As een van die oudste universiteite in Spanje en 'n belangrike sentrum vir navorsing en ontwikkeling, ken hierdie openbare universiteit al die hoogste akademiese grade op tientalle gebiede toe. Zaragoza is ook die tuiste van die MIT-Zaragoza International Logistics Program, 'n unieke vennootskap tussen MIT, die regering van Aragon en die Universiteit van Zaragoza.
Daar is ook 'n privaat universiteit, Universidad San Jorge, geleë in Villanueva de Gállego.
Terug na die brugbouers & rsquo -depot in Straatsburg vir die weermag van Spanje se versterkings, was die 2de geselskap 'n ervare eenheid wat op 8 Februarie 1807 saam met Davoust 3rd Corps aan die Slag van Eylau deelgeneem het. Hierdie onderneming maak 50% deur brugbouers uit die Ryn of deur ekstra dienspligtiges wat in 1808 gewerf is, en verlaat sy kaserne op 14 November 1808 na die bymekaarkomplek van Bayonne vir die versterkings wat vir Spanje aangebring is. Dit het op 25 November daar aangekom sonder die toerusting om brûe te bou, maar slegs die individuele toerusting vir sy manne en 5 ryperde. Die enigste offisier was die kaptein Georges Adam, onder bevel van 61 mans, insluitend onderoffisiere. Die burgerlike status van hierdie brugbouers word in die aantekeninge vermeld.
Op Bayonne is die 2de kompanie aangestel in die artilleriepark van die 6de leërkorps onder bevel van generaal Ney, wat die afgelope paar dae betrokke was by die eerste beleg van Saragossa (Zaragoza). Die toegewese toerusting bevat materiaal vir die oorsteek van riviere, wat beteken dat 5 bote op wiele sit, met balke, planke, ankers, toue en ander materiaal. Met hierdie toerusting kan brugbouers 'n brug van 33 vate of ongeveer 55 meter bou. Dit beteken dat dit vir groter struikelblokke nodig sal wees om 'n aantal ondernemings op grond van hierdie verwysingslengte te kry. Na 'n paar dae se opleiding, is die artillerie en die artilleriepark wat vir die beleg ingestel is, op pad na Saragossa, waar dit verwag word. Die lang pad gaan egter deur die Pireneë en loop deur ongeveer 350 kilometer se ruige terrein. Die konvooi bestaan ​​uit ongeveer sestig verskillende waens met hul gewere en voorrade, en strek oor byna 10 km en ry 25 tot 30 kilometer per dag.
Die konvooi stop vir 'n paar dae in Tudela, dan in Xiloca, waar hulle einde Desember 1808 vertrek. Uiteindelik arriveer dit op 17 Januarie 1809 voor die beleërde vesting Saragossa waar die gereelde troepe van Spanje is verskans.
Voorbereiding vir die beleg van die vesting Saragossa (Zaragoza)
Die troepe van die konvooi vestig hulle in Ponferrada, naby die Poolse regiment van die Vistula, wat 'n dominante rol in die aanval sal speel. Die volgende dag kom generaal Lannes in die veld om die voorlopige werk te koördineer en die artilleriepark na Monte-Terrero te verskuif na 'n plek met die naam 'poeiervat' om nader aan die gevegsgebied te wees. Vir die geveg moet brugbouers twee brûe bou vir die artillerie (17) stroomaf en stroomop van die stad, sodat die stukke van 24 binne die skietbaan (800 meter) is. Die loopgrawe rondom die stad laat die 60 Franse kanonne van minderwaardige kaliber wat reeds in die veld is, nie naby die versterkings kom nie. Die brugplekke word beslis na 'n terreinondersoek deur die algemene artilleriebevelvoerder, Dedon, in beheer van die weermag. Laasgenoemde het 34 aangevraagde bote van Tudela af gebring omdat die brugpersoneel nie genoeg gehad het nie. In onderlinge ooreenkoms word besluit om eers 'n brug noord en stroomop van Saragossa te bou. Die diepte van die Ebro op hierdie plek is meer as 2 meter, brugbouers kan nie 'n hokbrug bou nie en bedank self om 'n bootboot te bou. Aangesien dit die 2de maatskappy is wat die 5 bote van Bayonne vervoer het, is dit aan hulle om die leisels oor te neem.
Die aflaai van die vaartuie verloop vlot terwyl die manne nie onder vyandelike vuur werk nie. Alhoewel hulle opgelei is, is dit die eerste brug wat die manne sedert Straatsburg gebou het. Sersant-majoor Daniel Gampter herinner dus die volgende instruksies aan die onderoffisiere sowel as beginners en kundige brugbouers:
- 1 sersant by die bootdepot, 'n tweede by die depot vir balke en planke, 'n derde by die eerste bruglig en 'n vierde sersant by die brugspan wat in aanbou is.
- 14 mans om 7 planke te dra en 20 mans om 20 balke te dra.
- 2 manne om hierdie balke in plek te stel en 2 ander om die planke met slee-hamers te balanseer.
- 8 manne om bootmanne wat 4 per boot is, te help, 6 mans om die planke met spykers op te sit en 4 mans om die ankers te laat val. "
Aangesien die aalbessie nie te sterk is nie vanweë die breedte van die rivier, het kaptein Adam besluit om te werk deur die vaartuie agtereenvolgens te begin. Hulle is loodreg op die kus geplaas en verbind met planke van 10 meter lank, maar omdat die bote van brugbouers en die wat benodig is, van verskillende groottes was, word dit gebalanseer deur klippe te laai om dit gelyk te maak voordat die balke en planke geplaas word. 5 tot 6 uur om hierdie brug van 200 meter te bou as 3 uur oor die algemeen genoeg is.
As dit klaar is, is dit aan die brugbouers en hul offisiere om orde te handhaaf wanneer die verskillende troepe oorsteek. Dit gaan altyd soepel met die artillerie, aangesien hulle van dieselfde klas is, hoewel groot stukke die boot afstoot wanneer hulle kruis, wat nie die brugbouers na wens is nie. Om ongelukke te vermy, bepaal die regulasie dat die kruising stadig moet geskied met perde wat deur 'n voetganger by die toom gelei word.
Met die kavallerie is dit egter nooit maklik nie, want die ruiters kyk neer op die arme brugbouers en weier in die meeste gevalle om van hul perd te klim. Dit is gevaarlik, want 'n senuweeagtige perd kan wegkom van die ruiter se greep en begin galop. As dit die geval is, kan dit 'n been breek, want in die meeste gevalle is brûe tydelik en word die hout op die dek nie vasgespyker nie, maar eenvoudig daarop gelê.
Om al hierdie redes is die oorsteek van 'n brug lank, wat toue en irritasie veroorsaak, en elke eenheid beweer dat dit eerste is.
Daar word gesê dat ruiters die neus van die perde met die plat kant van hul swaard geslaan het om eers oor te steek. Dit is nie nodig om te sê dat die verhouding tussen kavallerie en artillerie in hierdie gevalle soms gespanne was nie! Dus, toe dit moontlik was, is twee brûe gebou, een deur die brugbouers vir die kavallerie en artillerie, die ander deur sappers vir die infanterie.
Die eerste brug wat voltooi is, steek die artilleriestukke oor die Ebro op 21 Januarie 1809 en word in plek gestel op die sewe plekke wat deur artilleriewerkers en sappers vir hulle gebou is. Die gewere is almal op 25 Januarie in plek en die eerste skote word op die 26ste geskiet deur 60 kanonne.
Die afvuur duur 'n deel van die dag, elke stuk skiet ongeveer sestig rondtes in die rigting van die mure van Santa Gracia, Capucins en Carmen -hekke.
Tydens hierdie skietery het die 4de maatskappy van brugbouers 'n tydelike brug suid van die stad opgerig, 'n platform wat op twee bote gemonteer is en met 'n kabel verbind is. U sing hierdie brug, 600 infanteriste met hul toerusting kan binne een uur oorsteek.
Sodra die brug gebou is, word die aanval op 27 Januarie 1809 deur die infanterie uitgevoer, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit die 2de en 3de Poolse regimente van die Wisla en die 14de, 44ste, 70ste, 114de, 115de en 116de lyninfanterieregiment.
Die Spanjaarde weerstaan ​​hard, en die klowe van Santa Gracia en Capuchins word ingeneem, maar met 'n groot stryd. Die gevegte het dikwels bajonette behels, maar plofstof wat in ondergrondse tonnels geplaas is, is meestal gebruik om huise te ontplof.
Terwyl die infanterie baklei, bou die brugbouers twee ander brugke, een aan die Huerba -rivier en die ander in die Aragon -kanaal. Hulle word beskerm deur 'n brughoof gemaak van lokvalle vol aarde. Die ingenieurs sal ook 'n skutbrug bou.
Die kaart aan die linkerkant toon die beleg van Saragossa met die ligging van die 4 brûe wat deur die 2de en 4de maatskappye van brugbouers gelanseer is en een deur die ingenieurs.
In rooi loop die vordering weg met 'n pyl wat die posisie van die aanval aandui.
'La calle del assault' herdenk nog steeds hierdie ligging. Die brug aan die bokant van die kaart wat in geel gemerk is, bestaan ​​vandag nog.
Die oorgawe van Saragossa (Zaragoza)
Uiteindelik vra die beleërde om op 21 Februarie 1809 aan generaal Junot oor te gee. Hierdie generaal het generaal Lannes op 2 Januarie vervang, wat deur die keiser herroep is om in Duitsland te dien.
Die oorgawe onderteken, 12 000 Spaanse soldate verlaat die stad en lê hul wapens neer voordat hulle gevange geneem word.
Franse troepe tree eers op 24 Februarie in omdat die stad feitlik verwoes is en 'n opruiming nodig was. Die verliese was enorm, 54 000 militêre en burgerlikes. Aan die Franse kant het 3100 soldate hul lewens verloor, waaronder 'n groot aantal Poolse sowel as baie gewondes wat in hospitale gesterf het. Onder laasgenoemde is die pontonnier Jacques Breton van die 2de Kompanjie op 17 Februarie 1809 in die hospitaal oorlede.
Na die verowering van Saragossa, wie se beleg die moeilikste van die hele oorlog in Spanje was, keer die 5de korps onder leiding van generaal Mortier terug na Madrid terwyl 'n deel van die artillerie na Duitsland teruggeroep is. As gevolg hiervan word die personeel van die 3de weermag tot 12 000 man verminder, maar kry die 2de geselskap van brugbouers oorspronklik die 6de wagte. Dit bly in die korps wat die leër van Aragon sal word totdat die Franse terugtrek in 1814.
Die besnoeiing in die Franse leër, die Spaanse troepe, wat deur guerrillas gehelp is, het hul voordeel gebruik om die offensief te hervat en sommige omliggende stede, waaronder Lerida en Monzon, terug te neem.
Dan in Februarie verskyn tifus aan Saragossa en eis baie slagoffers onder die bevolking, maar ook onder militêre brugbouers, waaronder drie van die 2de onderneming: Adam Martzlof, Elie Gutleben en Jean Margerie.
Die belegpark vertrek na Pamplona en brugbouers word na die veldpark oorgeplaas
Terselfdertyd vervang generaal Huchet (19) sy eweknie Moncey en voer die herorganisasie uit van die 3de korps wat nou die Army of Aragon genoem word. Hy word gehelp deur die generaal van artillerie Vall & eacutee (20) wat generaal Dedon vervang het met die beleëringspark na Pamplona.
Die generaal skep dan 'n veldpark, 'n mobiele eenheid wat as reservaat vir die artillerie gebruik word. Hierdie eenheid sal saam bly gedurende die oorlog. Dit was soos volg:
- 2de geselskap van brugbouers (kaptein Adam)
- 22ste kompanie van die 3de artillerieregiment (kaptein Delaporte)
- 2de geselskap van artilleriewerkers (kaptein Fontaine)
- Hulle kaserne was in die grotte rondom die Inquisition -kasteel, wes van Saragossa
Brugbouers verrig gemeenskapswerk in Saragossa (Zaragoza)
Die veldpark sal tot Maart 1809 in die stad bly. Brugbouers is verantwoordelik vir die instandhouding en instandhouding van brûe wat hulle gebou het en word daagliks gebruik, terwyl die herstel van die Spaanse klipbrug wat die Spaanse stad met die noordelike voorstad verbind, nog steeds wag. Die artilleriewerkers herstel van hul kant die poeiermagasyn om poeier en ammunisie te beveilig.
Intussen gaan ingenieurs voort om mure en openbare geboue wat vernietig is, insluitend kaserne en hospitale, te herstel. Hierdie werk is onder bevel van generaal Suchet, wat net so goed militêr is as administrateur. Hy verstaan ​​dat die weermag deel moet wees van die bevolking om Aragon te behou en nie ten koste van die besette land kan leef nie. Dit was egter dikwels die geval in ander Spaanse provinsies. Hy het wel daarin geslaag omdat hierdie gebied tot 1812 vrede gehad het, aangesien die Aragon een van die min Spaanse provinsies was wat beskut was teen misbruik wat deur beide kante gepleeg is in hierdie vuil Spaanse oorlog wat onder druk was in Frankryk. Destyds was Spanje uit relatief geïsoleerde provinsies, sonder 'n werklike sentrale regering. Die Franse besetting het grootliks bygedra tot die geboorte van die Spaanse nasionale gevoel tydens hierdie vryheidsoorlog.
Dit het Suchet nie verhinder om van Saragossa se militêre verkenning na Lerida, Mequinenza en Tortosa te begin waar 15 000 Spaanse soldate gevestig was nie. Hierdie operasies het selde die omvang van een van die afdelings wat aan hom beskikbaar gestel is, oorskry:
Eenhede beskikbaar vir die 3de Army Corps in 1809
1ste en 2de regiment van die Wispel
3de regiment van die Wispel
'N Afdeling brugbouers wat deur Spaanse troepe gevange geneem is
Onder sy toesig en om die streek te beheer, stuur die generaal in April 1809 verkenningsmissies na Lerida en Mequinenza. veldpark wat bestaan ​​uit 'n groep brugbouers wat betrokke moet wees by die beleg van Girona. Maar die pad is nie veilig nie en die losskakel word op 9 Mei rondom Casp & eacute aangeval deur gereelde Spaanse troepe. Tydens die stryd word een van die bote verbrand en 9 brugbouers word gevange geneem: sersant Jean Bertrand, korporaal Philibert Gagey en brugbouers Henri Lafrance, Pierre Joannes, Constant Dropsy, Jean Valentin en Pierre Satabin (22). Gevangenes is gewoonlik aan hul eie lot oorgelaat aan boord van 'n vernielde skip wat in 'n suidelike hawe vasgemeer is.
Einde Mei beweeg die Spaanse generaal Blake, wat in die suide werk, na Saragossa. Om te voorkom dat hy beleër word, verlaat generaal Suchet die stad en konsolideer sy troepe aan die rivier Huerba. Hy sal die Spanjaarde verslaan in twee opeenvolgende gevegte bekend as Maria en Belchite op 15 en 18 Junie. Hy het ook 4500 gevangenes geneem. Die brugbouers het in Saragossa agtergebly en het nie aan hierdie geveg deelgeneem nie.
Die brugbouers in die kanaal van Aragon
Hierdie twee oorwinnings sal voortaan die kanaal van Aragon, wat aan die regterkant van die Ebro -rivier geleë is, beheer, 'n belangrike bate. Hierdie hoofweg word inderdaad gebruik vir die vervoer van wapens en voedsel, en spaar die magte van die vervoerkorps wie se swaar perde uit Frankryk swaarkry in hierdie land waar muile gemakliker is. Van Tudela tot Saragossa het hierdie kanaal verwoesting ondergaan, waaronder enkele brûe wat tydens die terugtog van die Spaanse troepe vernietig is. Boonop is die kanaal wat deur die Ebro-rivier gevoed word, bekend vir sy oorstromings en lae waters, skaars bevaarbaar en feitlik gevul met slik as gevolg van die vernietiging van sy sluise. Boonop is beskikbare bote beperk, aangesien mense dit weggesteek of laat sak het om te voorkom dat dit deur die Franse leër aangevra word.
Huur bote, herstel brûe en groot sluise in Saragossa (Zaragoza)
In hierdie situasie, en soos aangedui in hul daaglikse werk, moet die infanterie soek na bote wat nodig is vir vervoer. Die brugbouers is verantwoordelik vir die herstel of heropbou daarvan as hulle gesink is.
In hierdie geval lê die brugbouers 2 van hul bote vas bo die gesinkte vaartuig. Met 'n boothaak loop hulle toue onder die vaartuig en maak dit vas aan hul eie bote wat hulle met water vul. Laasgenoemde sink en die brugbouers kan weer die toue trek. As dit klaar is, moet hulle net hul bote leegmaak met handpompe, en as hul eie bote styg, lig dit die gesinkte vaartuig op. Uiteindelik sal hulle roei en die gesinkte vaartuig trek of 'n wa kry om dit na die strand te trek.
Behalwe hierdie tipe werk, is die brugbouers verantwoordelik om groot herstelwerk aan die sluise van die Saragossa -kanaal by die monding van die Ebro uit te voer. Dit was 'n lang proses wat tot Februarie 1810 geduur het.
Hulle moes ook voorraad met hul bote verseker en brûe op die kanaal herstel. Met 'n personeel van ongeveer 70 mense was hulle in staat om al hierdie take uit te voer. Dit is die rede waarom hulle eers deur die sappers en later deur matrose bygestaan ​​sal word. Die seelui (mariniers van die High Shore) wat in hawens gestasioneer is, kan die brugbouers ook help.
Brugbouers maak 'n vlot van vate en vernietig besproeiingskanale
Dikwels moes die brugbouers hul eie vindingrykheid gebruik om hul missie te verseker. Hulle was dus nie verbaas toe hulle beveel is om 'n houtraamvlot met vate te bou nie. Hierdie ongewone konstruksie is per pad na Monzon, noord van Saragossa, vervoer om die kapasiteit van die bestaande veerboot op die Cincarivier te verdubbel. Hierdie stad wat deur Franse troepe gehou is, het die Spaanse troepe wat in Mequinenza en Lerida gevestig was, gestop om voorraad in die vlakte van Saragossa te bekom.
Op hierdie stadium was die Franse linies in Alcanitz, Jacca, Veneasquez en Monzon, maar 20 000 gewone Spaanse soldate wat in Lerida gevestig was, het 'n permanente bedreiging ingehou.Dus, voordat hy hierdie stad aanval, het die generaal die brugbouers die besproeiingskanale van Alfaraz laat vernietig om die watertoevoer na die meul in Lerida te gebruik wat deur die gevestigde soldate gebruik word om hul graan te maal. Met hierdie maatreël het generaal Suchet teen Lerida gaan veg met generaals Harispe en Habert, en die stad Saragossa aan generaal Musnier oorgelaat.
Die leër van Aragon in die veldtog van 1810
Vir Suchet en sy leër van Aragon in beheer van die Ebro -bekken, was dit nodig om Lerida en veral die koninkryk Valencia wat deur gereelde Spaanse troepe beset was, te neem om die voorraad vir troepe te beheer. Daarom word besluit om 'n verkenning te doen om die verdediging van Valencia te beoordeel. Generaal Suchet vertrek na die beskikbare infanterie en kavallerie tot sy beskikking en vertrek na hierdie ryk stad wat die deure na Suid -Spanje oopmaak. Op 4 Maart 1810 neem hy Murviedo, naby Valencia, in besit nadat hy weinig weerstand gehad het van die Spaanse troepe wat na die stad moes terugtrek.
Aangesien hy slegs die ligte artillerie tot sy beskikking van die infanterie het, het die algemene versoeke van Saragossa artillerie stukke van 12, wat begelei word deur 2 bataljons van die 14de lyn en die 3de Bataljon en die 5de Ligte infanterie. Terselfdertyd versoek hy ondersteuning van koning Joseph Napoleon, maar dit slaag nie, aangesien die grootste deel van die troepe in die weste van Spanje teen die Anglo-Spaanse troepe betrokke is. Na 'n week lange beleg sonder sukses, trek hy terug en laat sy troepe deur Teruel gaan om sy mag te demonstreer.
Voorbereidings vir die kordon van Lerida (Lleida)
Tydens hierdie blits het die artillerieveldpark en die brugbouers in Saragossa gebly, eerstens om die stad nie van sy magte te ontneem nie, en tweedens om die Spaanse bevel oor enige beweging van die brugbouers en swaar artillerie nie te ontstel nie. Terug na sy hoofkwartier vra generaal Suchet sy buurman, generaal Dufour, wat die troepe van Katalonië beveel, om die veiligheid van sy konvooie tussen Pamplona en Tudela te verseker, sowel as die toesig van brûe en om die beskikbare bote in Tudela te hergroepeer vir die toekoms oorname van Lerida.
Met hierdie voorsorgmaatreëls stuur hy 13 stukke artillerie op pad na Monzon, waar hulle die Cinca op die veerboot oorsteek en op die brug van vate gemaak deur die brugbouers. Die garnisoen in Monzon is in die hande van kolonel Plicque. Terselfdertyd monitor generaal Musnier, onder bevel van Suchet, die Ebro tussen Mora en Flix. Nadat hy hierdie aksies van stapel gestuur het om Lerida in die knyp te kry en alle verrassing te vermy, kan hy die veld aandurf.
Lerida, geleë op die regteroewer van die rivier die Segre, in 'n dorre en eentonige vlakte, word beskerm deur 'n enkele muur, twee forte en 'n versterkte kasteel. Die rivier beskerm die stad op sy hele lengte. Om hierdie stad te bereik, moet u die pad deur Fraga neem, geskik vir waens. Die Spanjaarde het egter die voorsorg getref om die klipbrug op die Cinca te vernietig. Die tweede roete is om deur 'n baie moeilike pad deur Monzon te gaan. Generaal Habert het 'n verkenningsmissie gestuur met sy derde afdeling, en het na die stad Balaguer op die Segre gestoot, wat ontruim is deur die Spanjaarde wat bang was dat hulle omring sou word. Hulle het die brug egter nie vernietig nie, sodat die Franse hulle in Logueral kon vestig.
Intussen gaan die grootste deel van die troepe met die artillerie deur Fraga, waar die brugbouers die klipbrug herstel, terwyl 'n dosyn onder leiding van 'n sersant saam met 'n deel van die artillerie deur Monzon gaan, waar hulle op April aankom 10 1810, met die vlot hierbo genoem.
'N Brug begin om die beleg van Lerida te beëindig (13 April, 14 Mei 1810)
Die optog was baie moeilik vir die twee kolomme. Die reën wat paaie onbegaanbaar laat, en wat bydra tot die bergagtige terrein, tel vir hul stadige vordering. Versamel in Monzon, waar Suchet vir eers sy hoofkwartier gevestig het, gaan die brugbouers verby onder bevel van generaal Habert wat op reis gaan na 'n verkenningsmissie. Tydens hierdie missie versoek die generaal om 'n brug oor die Segre te laat bou, maar omdat hulle nie genoeg materiaal het nie, stuur hy hulle om 'n brug oor Balaguer te vernietig om te herstel wat hulle nodig het.
Soos met alle beleëringe van hierdie tydperk, is dit aan die sappers om met behulp van die voetsoldate parallelle loopgrawe te grawe om die vesting sonder onnodige risiko's te benader, asook om skuilings vir die artillerie te bou. Tydens hierdie werk keer die brugbouers terug en vestig hulle kamp voor Lerida op 28 April 1810 by die San Rufo -meule. As hulle daar is, moet hulle twee bakkies aan albei oewers van die Segre bou, ongeveer 1500 meter van hul kamp af, sodat die artillerie die rivier na die ander kant kan oorsteek. Dit is 'n redelik moeilike taak om te bereik omdat die brugbouers beskikbare bote tot hul beskikking het wat met hout versterk moet word om die kanonne te ondersteun. Sodra dit gedoen is, moet 'n lang tou oor die rivier vasgemaak word en deur 'n katrolstelsel gly die bote wat aan mekaar gekoppel is, langs die tou.
Hierdie werk is pas voltooi wanneer 'n gewelddadige donderstorm oor die streek breek, wat oor die besproeiingskanale loop, en die loopgrawe waar die soldate water tot by hul middel het, oorstroom. Dit is onmoontlik om die stroom af te lei om 'n ramp te voorkom en brugbouers, oorweldig deur die situasie, moet inderhaas 'n skutbrug bou vir die troepe om toegang tot die loopgrawe te kry. Die werk duur een week, aangesien die stroom in die Segre baie sterk is en die pogings vertraag.
Ten spyte van hierdie vertraging word die batterye geplaas na baie probleme as gevolg van die modder en op 7 Mei 1810 skiet 24 groot kaliber gewere op die mure af (15 stukke van 24 en 9 mortiere). Die Spaanse reaksie het 20 kanonne doodgemaak. Aangemoedig deur hierdie sukses, die Spaanse sally daardie aand op 8 Mei en word moeilik teruggedruk deur die 5de lig en die 114 de Line.
Terselfdertyd probeer die Spaanse troepe van generaal O Donnel wat uit Mora uit die ooste aankom, by die beleërde aansluit. Om te voorkom dat hy in die kruisvuur beland, het Suchet 'n tydelike brug wat deur die brugbouers tussen Lerida en Villanova gemaak is om sy troepe in die vlakte van Margaleff te plaas. Verslaan, die Spanjaarde dring nie aan en laat die beleërdes aan hul lot oor.
Op 12 Mei word die agtertuin van Garden geneem, asook die brughoof wat die klipbrug beskerm wat die stad met die regteroewer verbind. Die laaste aanval vind die volgende dag plaas en die stad val moeilik. 12 000 mans gaan verlore vir Spanje, insluitend 7 750 gevangenes en aan die Franse kant word 200 dood en 500 gewond. Die beleërde het die stad eerbaar verdedig teen twee keer soveel troepe. In hierdie beleg verloor die 2de geselskap sersant -majoor Daniel Gampter en brugbouers Jean Dupuys en Bernard Nicot wat beseer is en 'n maand later ontslaan sal word.
Voorbereidings vir die beleëring van Mequinenza en Tarragona
Na hierdie oorwinning stuur generaal Suchet 2 bataljons van die eerste afdeling om hulle rondom Fraga te vestig, in die dorpie Tome aan die Segre, en versoek die brugbouers om 'n veerboot op die Cinca -rivier te vestig om troepe te laat toevoer. die toekomstige aanval op Mequinenza. 'N Spaanse garnisoen het in hierdie stad posgevat en bedreig die agterkant van die 5de korps.
Vroeg in Junie 1810 het die brugbouers toue oor die rivier opgerig en 'n veerboot gebou met twee bote wat aangevra en bymekaargemaak is om 'n platform met reling te vorm. Gedurende die twee dae se werk sal 'n infanterie -onderneming elke aand die veerboot aanval wat deur die Spaanse troepe beheer word, om te voorkom dat hulle voorraad buite Mequinenza kry. Die Franse veerboot voltooi, 'n maatskappy bly in die veld om dit te beskerm en die brugbouers beweeg troepe op pad na die beleg van die stad. Die troepe word gevolg deur 'n trop vleisbeeste wat die brugbouers huiwerig is om op die veerbote oor te steek. U moet veral let op dat nie meer as vier of vyf diere op 'n slag kruis nie, want as u paniekerig raak, kan die veerboot ruk en dit is nie ongewoon dat een dier in die water kan spring nie, wat altyd 'n bron van ongelukke is.
Intussen het generaal Suchet, ter voorbereiding van die toekomstige beleëringe, Madrid gevra om die brugpersoneel wat in Pamplona is, tot sy beskikking te stel. Hy is suksesvol en die konvooi brugbouers wat bestaan ​​uit ongeveer veertig rytuie en 250 perde, rigting Saragossa, beskerm deur die troepe wat in Navarra gestasioneer is. Hierdie konvooi moet ongeveer 300 kilometer in bergagtige terrein aflê en beweeg 23 bote van alle soorte, waaronder 'n dosyn pontons van koper, heeltemal plat. Dit is bekend dat die brugbouers nie daarvan hou om hierdie materiaal te gebruik nie, want onder die gewig van swaar artillerie wat die water oorsteek, het die pontons amper na bo gesink en die voete van die mans natgemaak. Ten slotte, op 'n snaakse noot, word gesê dat die eerste wat hierdie koperpontons sien skyn in die son glo dat hulle van goud gemaak is.
Die beleg van Mequinenza 16-31 Mei 1810
Mequinenza, beskermd deur 'n fort en op 'n hoë plato, moeilik bereikbaar, is bereikbaar per pad vanaf Lerida, Fraga en Toriente en langs die regteroewer van die Segre. Op sommige plekke is hierdie pad baie kronkelend, onbegaanbaar vir konvooie kanonne en bote wat tot 18 meter lank kan word as dit deur 6 perde getrek word.
'N Pad wat nog moeiliker is, direk vanaf Saragossa, is slegs toeganklik vir muile.
Die grootste deel van die kragte, dit wil sê die 2de en 3de afdeling wat die veldpark beskerm met die brugbouers en 10 groot artilleriestukke, neem die eerste roete. Alles verloop tot Fraga, maar die Spanjaarde het die herstelwerk aan die brug weer vernietig en dit word meer prakties beoordeel om 'n brug te bou met die 4 bote wat beskikbaar is. Maar die rivier is stortvloed en die reën maak die vlak gevaarlik hoog. In hierdie geval word die rivier 'n moeilike hindernis, en dit is presies wat sal gebeur, want dit sal 11 dae neem voordat die brugbouers die brug bou. Water het inderdaad tot 3 meter per dag gestyg, die toue geskeur en die kratte gevul met kanonkoeëls wat die brugpale vorm, weggeneem.
Sodra hierdie hindernis oorwin is, moet die sappers die rots dinamiseer om die pad in Toriente te verbreed om die gewere deur te kry.
Op 28 Mei, wanneer die gewere in posisie is, vlug 'n deel van die inwoners per boot. Na 'n tweedaagse kanonade word die aanval geloods en word die 1.500 verdedigers oorgegee en word hulle gevange geneem.
Na die oorgawe van M & eacutequinenza besluit generaal Suchet om beslag te lê op Tortosa, 'n belangrike hawe aan die Middellandse See, geleë aan die monding van die rivier Ebre, waardeur die Spaanse troepe nie net aan beide kante van die rivier kan vaar nie, maar ook om versterkings en aanbod van die Engelse vloot.
Dit is nie 'n maklike taak nie, aangesien die weermag reeds gedwing is om oor 'n groot gebied te versprei om die strategiese posisies byderhand te hou.
Voorbereidings vir die beleg van Tortosa
Om by Tortosa te kom, van waar u ook al is, behalwe by die see, moet u deur 'n ketting ruwe berge gaan, waar die Ebro vloei. Hierdie rivier kom meer voor as 'n stroom as 'n rivier. Dit is in hierdie streek tussen Pinel en Xerta, een van die mees formidabele klowe in Europa.
Ingenieurs moet weer 'n pad deur die berge oopmaak vir gewere en die brugpersoneel tussen Favara, Gandesa en Mora. Maar om die aantal perde te verminder wat nodig is om die vrag te dra, besluit generaal Suchet om 'n konvooi by die rivier te kry, en gee dus indirek nuwe belang aan die brugbouers en hul bemanning.
Daarom dat die brugbouers, sodra hulle langs die pad by M & eacutequinenza aangekom het, hul bote per paar bymekaarmaak om platforms te vorm wat eers die artillerie kan dra en in 'n tweede fase saam met ander bote om 'n brug te bou. Die platforms is voltooi, hulle gaan met die Ebro af na Xerta, wat die bymekaarkomplek is vir die troepe. Hulle kom op 6 Julie 1810, begelei op die oewer deur afdelings kavallerie en infanterie, sodat die gewere wat op die platforms gevind word, nie deur die vyand geruk word nie.
Hierdie bepaling is beslis deur Suchet, wat in 'n brief aan sy generaal van artillerie Val & eacutee die belangrikheid van hierdie wapen beklemtoon deur te verklaar: "Ek wil seker wees dat ek die artillerie beveilig voordat dinge ernstig word."
Twee dae later, op 8 Julie, kom die platforms met die oog op Tortosa. Aangesien die brugpersoneel egter nog nie met al sy toerusting opgedaag het nie, sal die brugbouers die platforms omskep in 'n tydelike brug op 'n plek waar die rivier slegs 100 vate breed is (l90 meter). Alhoewel hierdie tipe brug die proses vir die troepe en die artillerie stadiger maak as 'n brug, is dit inderdaad veiliger.
Dit is vinniger om hierdie brug te monteer as 'n vaste brug. Inderdaad, u hoef net 'n houtportaalraam op die platform te bou, met 'n balk dwarsdeur met 'n gat van 10 sentimeter in deursnee ('n brugbouer genoem en 'n kat 'n kat), waarin u 'n lang tou skuif. Hierdie tou is stewig aan die een kant vasgemeer aan die oewer, die ander is toegedraai op 'n kapstok wat op die dek van die platform aangebring is.
Die ses brugbouers wat aan diens is, moet net die kapstan omdraai, en word soms gehelp deur welwillend passasiers of diegene wat haastig is.
Maar toe hulle by die dam in Flix kom, het 'n groep Spaanse die konvooi in 'n hinderlaag gelê en 'n tiental mans vermoor, terwyl die Napolitaanse, so groot soos 'n geselskap, weggehardloop het. Die Napolitaanse bataljon het 'n aanstoot gekry met 'n Franse bataljon wat die Spanjaarde gedwing het om te vlug. Maar die Spanjaarde het tyd gehad om twee bote wat deur die stroom geneem is, te neem. In hierdie geval verloor die pontonniers Jacques HILL, gevangene van die Spaanse, Antoine VALIGNY beseer en wat ontslaan sal word en Edm & eacute ROUZOTTE, wat in die Ebro verdrink het.
Die brugbouers verbrand nie 'n Spaanse brug nie
Terwyl 'n deel van die brugbouers nog oorbly om hierdie twee draagbare brûe te hanteer, word die ander deur generaal Suchet beveel om 'n delikate missie uit te voer, wat nog steeds onder hul spesialiteit val. Hulle word beveel om 'n brug van 'n Spaanse vaartuig by die ingang van Tortosa te verbrand. Dit is 'n moeilike en onsekere missie, aangesien hulle nie 'n vertraagde meganisme tot hul beskikking het nie (alhoewel die hamer van 'n geweer beskryf is soos beskryf op "die gids du pontonnier") en hulle hul doelwit vinnig moet bereik. So het hulle met 3 bote gegaan, die eerste twee gelaai met droë hout en teer. As hulle naby kom, moet hulle die bote rig sodat die stroom hulle na die brug bring en dit dan aan die brand steek terwyl hulle terugtrek. Maar die Spaanse soldate was op hul hoede en het losgebrand toe hulle die bote sien. Tydens die skermutseling wat op 20 Julie 810 plaasgevind het, is brugbouers Vincent LECHIEN dood en 'n boot het verlore geraak. So het Edm & eacute CONNAT, my voorouer, die vyand verloor (soos genoem op die brugbouers- en rsquo-verslag) die metgesel wat Aillant-sur-Tholon saam met hom verlaat het.
Hierdie mislukking het generaal SUCHET en rsquos, wat alreeds nie 'n gunstige geaardheid teenoor die arme brugbouers gehad het nie, woedend gemaak, aangesien die volgende korrespondensie wat aan generaal van artillerie VALEE gerig is, dit bewys
- 9 Julie "Jou brugbouers het 'n boot in 'n brand verloor. Gelukkig het ons byna 11 in Xerta gevind. Ek het 'n artillerie-offisier nodig om dit te beheer."
- 11 Julie, brief aan generaal van ingenieurswese Rognat: "In Lerida het ondervinding getoon dat die bou van 'n brug oor die Ebro onseker is wanneer die brugbouers alleen gelaat word."
Ter verdediging moet dit beklemtoon word dat sersante feitlik aan hulself oorgelaat is sedert die verdwyning van hul sersant-majoor en onder die gebrek aan offisiere. In Augustus sal kaptein Adam dus aankom dat hy luitenant Caupe en die lasbrief -majoor Dufrasnoy aankom, wat uit Pamplona gekom het met die brugpersoneel gereed vir die beleg van Valencia.
3de en 7de weermagkorps sluit aan: 'n probleem met voorraad
Na hierdie onderbreking probeer die Spaanse troepe in Tortosa die beleg op 10 en 13 Julie 1810 breek, maar slaag nie daarin nie. Op 20 Augustus, en onder bevel van bevel, sluit die troepe van generaal Macdonald van Katalonië (7de korps) by die 3de korps aan en die twee generaals vergader in Lerida. Maar die groepering van beleëringsartillerie is nog nie voltooi nie en daar word besluit dat die 7de korps in Tarrega en Cervera sal bly tot die aankoms van die beleëringspark. Generaal Macdonald het ook tyd om saam met sy 15 000 man by die byeenkoms op 15 Desember in Mora op die Ebro te wees. Maar die aanbod is reeds moeilik en word meer problematies vir twee weermagkorps van 40 000 soldate, waaronder af en toe versterkings. Daarom word besluit om die waterweg in wese te gebruik, wat die voortdurende monitering van die Ebro en sy oewers, Zaragoza en egrave Tortosa, ongeveer 200 km behels. Ondanks die aantal eenhede wat nodig is vir hierdie beskerming, geld hierdie oplossing omdat, soos generaal SUCHET in sy memoires geskryf het, 'n konvooi bote in 'n enkele reis tot 1500 perde per maand gebring het.
Onsekerhede oor toevoer per waterweg
Gedurende September verhoed die laagwaterperiode in die Ebro om die bote vir die voorraad te gebruik, omdat daar nie genoeg trek beskikbaar is nie. Dit is eers op 5 September 1811 dat die eerste konvooi uit Zaragoza Xerta bereik. Die brugbouers met die mariene ondersteuning is in beheer van die konvooi.
Op hierdie punt in die verhaal en om posisies op te spoor, was die kommunikasielyn van Franse troepe soos volg Xerta, Pinel, Gand & eacutesa, Batea, Fagara, met 'n garnisoen in elk van hierdie stede.
Die eerste konvooi van die waterweë vertrek dus van Xerta, 'n gevaarlike streek omdat die oewers dikwels oor die rivier uitkyk, onder begeleiding van 'n infanteriedivisie uit Napels. Hierdie afdeling is deel van die leër van Katalonië (destyds is die koninkryk van Napels gekoppel aan Frankryk deur 'n militêre alliansie en sy koning is die generaal Murat, swaer van Napoleon).
Moeilike samehorigheid en koördinasie tussen weermagkorps
Om hierdie gebrek aan samehang te beklemtoon, is hier enkele gedeeltes van briewe uit die Suchet & rsquos -korrespondensie (3de korps) wat aan generaal MacDonald (7de korps, Army of Catalonia) gestuur is. Die generaal kla dat hy nie genoeg voorraad ontvang het vir die troepe wat by die toekomstige beleg van Lerida, 'n stad wat deur die Spaanse leër teruggeneem is, ontvang het nie.
10 Oktober 1810 - "U ingenieuroffisier stel voor om bote te bou, asof ons gewag het om te begin. Maar die land het nie hout nie. Hierdie beampte gaan nog verder deur voor te stel om met die veerboot na Fraga te gaan terwyl ons daar is het die beste van ons bote nodig. "
14 Oktober 1810 - "Ons kan nie meer vir u voorraad doen nie. Artilleriekonvooie is op die paaie en die een na die ander. 1200 perde en muile word voortdurend gebruik, en ondanks dit kan hulle nie die 800 ton wat in 'n maand gebring is, dra nie. een konvooi in 3 dae. Watter toebehore hierdie belegpark! ons moet 2 miljoen en 300 ton toerusting dra. "
23 Oktober 1810 - in reaksie op 'n klag oor toue wat nodig is vir die brugbouers en die werk wat u benodig, moet u weet, mnr.Veldmaarskalk, dat selfs al sou ons bereid gewees het om die toue te verwyder om dit te vervang, ons nie tyd in 'n dag sou gehad het nie. U is mislei toe u gesê het dat ons 5 toue in Mora verwyder het (hierdie toue was 20 meter lank). Voor die beleg van Lerida het ek almal wat op hierdie deel van die Ebro was, verbrand omdat hulle uit Frankryk gekom het en aan die beleëringspersoneel behoort het. Ons het 'n paar dubbele, maar dit sal vir u nutteloos wees omdat die rivier meer as 180 vaam (340 meter) is. 6 van hierdie toue word reeds stroomop op die Ebro gebruik om kommunikasie te verseker en is die afgelope 2 maande in Xerta. Ek hou nie van ompaaie nie, en daarom praat ek eerlik met jou. "
Bridge word stroomop van Tortosa gelanseer
Terwyl hierdie argumente plaasvind, kom die brugpersoneel van Pamplona uiteindelik vroeg in Desember aan. Dit word vergesel deur die 4de maatskappy van brugbouers wat in samewerking met die 2d -onderneming verantwoordelik is vir die installering van die brug stroomop van Tortosa. Maar eers moet ingenieurs 'n brughoof bou om die werkers te beskerm teen 'n aanval of aanval deur die Spaanse infanterie. As dit klaar is, word die pontons uit die wa afgelaai en met al die beskikbare bote gelanseer, want soos ons weet uit die verklarings van SUCHET, is die rivier baie breed op hierdie plek. .
Die bote is loodreg op die kuslyn geplaas, verbind met balke van 10 meter, wat 'n brug langs die kus vorm. Op grond van die argiewe beskik die brugbouers op die oomblik oor 58 verskillende vaartuie, waaronder 15 pontons van koper, wat almal in Spanje beskikbaar is.
Die brug is saamgestel, die moeilikste is om 'n kwart draai te maak. Hierdie operasie begin deur 'n boot met 'n henneptou te roei, lank genoeg om dit stewig aan die oewer vas te bind.
As dit klaar is, is die ander kant vasgemaak aan die stroomop punt van die brug en word dit van die strand losgemaak, terwyl die stroomaf -gedeelte stewig aan die strand vasgemeer is. Met die eenvoudige effek van die stroom maak die stroomop 'n kwart draai, 'n operasie wat noukeurig beheer moet word.
As die brug oor die stroom is, lanseer die brugbouers elke tweede boot ankers en bind dit vas. Dan moet die aanlegplekke net styfgemaak en versterk word, en later word die gange vanaf die oewer na die brug gemonteer.
Belegging en oorgawe van Tortosa (21 Desember 1810 tot 2 Januarie 1811)
Hierdie bekendstelling is uitgevoer onder die Spaanse brandbatterye in Tortosa, en daardie dag het sterk wind uit die see die rotasie vergemaklik. SUCHET noem in sy memoires: "Nie koeëls of die afname in die watervlak, of die geweld van die wind kan die moed van die brugbouers moeg maak nie."
Danksy die duistere werk van hierdie mans, onbekende spelers in hierdie oorlog in Spanje, steek die artilleriestukke op 21 Desember 1810 die Ebro oor en kom na hul plek.
Op 28 en 30 Desember vuur 53 stukke Franse artillerie op Tortosa. Die laaste skoot word gevolg deur 'n aanval. Die laer stad word op die 30ste geneem en die sappers begin dadelik saps grawe. Die Spanjaarde benodig dan 'n einde aan die geveg om met onderhandelinge te begin. Hierdie onderhandelinge sal op 2 Januarie 1811 uitloop op die oorgawe van Tortosa.
Die veldtog van 1811 begin met die voorbereiding van die beleg van Tarragona
Tortosa geneem, generaal SUCHET laat generaal MUSNIER en sy 1ste afdeling die stad beset. Hierdie stad moet dien as 'n fokuspunt in die operasie teen T & eacutetragone. Op 19 Maart 1811 beveel die keiser hom inderdaad om beheer oor hierdie versterkte stad te neem en stel troepe in Katalonië beskikbaar. Om dit te doen, versamel die generaal voorrade en installeer sy reservaat voedsel en ammunisie in Lerida en Mora. Die artilleriepark en die brugbouers bly by MUSNIER en word versterk deur artillerie -eenhede uit Katalonië, naamlik die 7de Kompanie 2nd Field Artillery Mounted Regiment en die 53ste van die 1ste Italiaanse artillerie -gemonteerde regiment sowel as elemente uit die Fr & egravere en Peiri divisies.
Benader mars en kusbattery teen die Engelse vloot
In April 1811 konsolideer generaal SUCHET sy magte en vorm twee kolomme wat die pad na Tarragona neem. Die eerste, onder leiding van generaal HABERT, verlaat Zaragoza, deur die Ebrovallei, en dan langs die kuspad wat meer geskik is vir waens. Onderweg neem hy Fort San F & eacutelipe terug, 'n belangrike posisie wat 'n klipbrug oor die Segre -rivier beheer.
Intussen gaan die ander kolom deur Lerida om te keer dat die Spaanse troepe vlug. Die artillerie en die brugbouers in Tortosa gaan af na Tarragona langs die kuspad, goed beheer deur ons troepe. Tydens hul vordering word hierdie konvooie aangeval deur kanonne van Engelse vaartuie. Generaal SUCHET vrees dat hierdie vaartuie Tarragona en Valencia sal red. Hy beveel ook die artillerie om by Fort San F & eacutelipe te stop en kusbatterye te bou wat oor die see uitkyk. Die brugbouers werk aan hierdie projek tot Mei 1811. Dit sal die kuswagskutters in staat stel om die Engelse vaartuie terug te stoot deur kanonkogels af te vuur en hulle te weerhou om die kus te nader.
Tarragona is nou afgesper en sy beleg kan begin.
Die beleg van Tarragona begin (3 Mei 1811)
Die stad, geleë op die hoogte van die hoogtes wat uitkyk oor die riviere Gaya en Francoli, sit op 'n steil krans, slegs toeganklik deur die kusvlakte. Hierdie stad word ook beskerm deur 5 vestings en is maklik om te verdedig.
Wat sy sterkte toevoeg, is die Olivo -fort, wat 800 meter lank van die stad af is, op dieselfde hoogte gebou en omring deur 'n watergraaf wat in die rots uitgegrawe is.
Om hierdie stad in te neem, moet u die fort inneem om die artillerie langs die kuspad te laat beweeg en die Engelse skepe terug te stoot. Dit is die rede waarom kusbatterye deur ons troepe gebou is.
Op 7 Mei 1811, naby die stad, het ingenieurs 'n vesting gebou, ongeveer 600 vate van die Francoli -rivier (1 100 m), amper buite bereik van Spaanse gewere.
Bou van brûe en kardonbedryf
Dan begin die brugbouers 'n skutbrug bou teen die klipbrug wat hulle teen die vyand se vuur beskerm. Op hierdie punt is die rivier ongeveer 2 meter diep en kan hulle nie in die water kom nie.
Sodra hierdie brug gebou is, bou brugbouers en ingenieurs een aansteker op 400 vaam (800 m) van die eerste af, sodat infanterietroepe en konvooie wat by hul kamp aansluit, nie 'n lang ompad maak nie. Terwyl hierdie werk aan die gang is, loop die beleërde sally na Alcover, maar word teruggedruk. Die eerste aanval op Olivo Fort vind op 21 Mei 1811 plaas, maar dit misluk. Die tweede aanval vind plaas op die 29ste en is suksesvol ondanks die hewige weerstand van die Spaanse garnisoen. Die oorgawe laat die sappers toe om met behulp van infanterie loopgrawe rondom die onderste deel van die stad te grawe. Die kordon van die stad is voltooi.
Finale aanranding en oorgawe van Tarragona (28 Junie 1811)
Danksy hierdie werk word die Spaanse vesting wat die kruising van die rivier inmeng, op 7 Junie geneem, dan die vesting van Prince op 21 Junie 1811. Maar die Spaanse generaal CAMPOVERBE kom die stad uit die suide en die Frans moet hom terugstoot. Uiteindelik vind die laaste aanslag op 28 Junie plaas en die Spaanse garnisoen gee oor. Hierdie oorwinning kos die lewe van 4 500 Franse soldate en baie word beseer, waaronder brugbouer Bernard GAILLARD wat aan sy beserings sterf.
Nadat hy Tarragona ingeneem het, gaan generaal SUCHET noordwaarts na Barcelona en neem die quasi-onoorwinlike vesting Montserrat oor op 28 Julie 1811. Dit sal egter nie opgeteken word dat die brugbouers nog met hul brûe in Tarragona was nie en geensins betrokke was by hierdie aksie.
Intussen stel die keiser, tevrede met die prestasie van generaal SUCHET en rsquos, hom op 8 Julie 1811 aan as veldmaarskalk en hertog van Albufera, asook goewerneur -generaal van Aragon. Die generaal laat dus garnisoene in Tarragone agter en 'n streng beheer van die navigasie op die Ebro met sy troepe in Lerida. Gedurende daardie tyd keer die brugbouers terug na Tortosa. Hulle moet egter die brûe wat hulle gebou het, afbreek, die materiaal versamel, en dit is 'n paar redes waarom die 2de geselskap nie voor 15 Julie 1811 na hul garnisoen in Tortosa sal terugkeer nie.
Intussen versterk die keiser SUCHET & rsquos -leër wat die 'Army of Aragon' word. Die instandhouding daarvan word nou verskaf deur belasting wat op Spanje gehef word terwyl die administrasie gereorganiseer word en dat mense in Aragon aan die proses deelneem. Gedurende hierdie tydperk het veldmaarskalk SUCHET sy menslike en administratiewe eienskappe gedemonstreer, wat hom na die oorlog sal toeken om die enigste Franse generaal te wees wat deur die Spanjaarde vereer is.
Die keiser beveel om die hawe van Valencia in te neem
Maar as die keiser weet hoe om sy offisiere te beloon, eis hy ook van hulle en op 25 Augustus 1811 beveel hy generaal Suchet om Valencia te neem. Hy glo dat die val van hierdie vesting sal lei tot die pasifikasie van Spanje. Daarom neem hy 'n reeks maatreëls wat die algemene en rsquos -troepe sal versterk. Generaal Suchet kan van toe af tel op die 7de korps in Katalonië, en die leërs van generaals Montbrun en Darmagnac uit Portugal en Sentraal -Spanje sowel as veldmaarskalk Soult. Almal marsjeer na Valencia waar die Spaanse weermaggeneraals Blake en O & rsquoDonnel hul stelling ingeneem het. Dit was ook 'n gekombineerde operasie, voordat die leiding van hierdie belangrike stad geneem is, het veldmaarskalk SUCHET deur die General VALLE 'n studie uitgevoer oor tydsberekening en die nodige middele om hierdie stad in te neem. Hierdie studie wat in die National Archives (384AP103) opgeteken is, onthul dat dit 50 dae geneem het om 550 kilometer van Sarragossa na Valencia af te lê met 1,130 waens van verskillende materiale (poeiers, koeëls, wapens, grawe, skoffels, kos ens.). Elke wa is deur 4 perde getrek, dus 'n totaal van 4,520 perde, plus 700 perde vir die artillerie, insluitend 20 kanonne van 24, 12 mortiere van 4, 4 van 10 en 2 van 8.
Terwyl ons hierdie syfers lees, besef ons dat dit probleme ondervind in 'n land waar daar min voer is. By die hergroepering van troepe om Valencia te neem, was ongeveer 22 000 soldate betrokke. Die Musnier -afdeling het by sy 8 000 soldate in Aragon gebly en die Fr & egravere -afdeling het sy 6 000 soldate gehandhaaf om die navigasie langs die Ebro en die kanaal van Aragon te beskerm.
Uiteindelik is alles gereed in Tortosa, en hierdie massa mans en perde wat drie kolomme vorm, kom op 15 September 1811 op pad.
Die eerste kolom, wat die grootste is, bevat algemene HABERT met sy 3de afdeling, die kavallerie, die artillerie en die ingenieurs. Dit neem die mees geskikte pad vir waens, langs die oewer van Tortosa na Valencia. Die tweede maatskappy van brugbouers is onder hulle en word onthef van die vervoer op die Ebro, waar 14 van hul bote gebruik is. Die werk van hierdie geselskap was inderdaad een van die belangrikste: die prioriteit was om die artillerie te laat deurgaan, asook om die kudde beeste wat elke regiment vir sy voorraad geneem het, te laat. Die tweede kolom, gevorm deur generaal HARISPE met sy 2de afdeling, het deur die dorre en verlate pad in die land gegaan, deur Teruel. Terwyl die derde, wat geheel en al bestaan ​​uit die afdeling van Italianers en Neapolitane, onder bevel van generaal Palombini, deur die berge gegaan het Harness en wa (trollie) wat uit sy boot en Morela vrygelaat is.
Onderweg gaan die eerste kolom naby die Spaanse forte, Peniscola en Oropesa, wat maklik geneem kan word. Dit stop dan op die heuwels van Sagunto, wat die kuspad oorheers en beheer, asook die stad Murvi & eacutedo waar die Franse troepe op 27 September inkom.
Neem Sagunto (2 Oktober 1811)
Om die beleërgewere binne die bereik van hierdie formidabele vesting te bring, moet ingenieurs 'n toegangspad in die rots blaas. Gereed om op 12 Oktober te vuur, maak hierdie gewere oop en breek 'n gat in die muur. 'N Eerste aanval word op 18 Oktober sonder sukses probeer. Die Spaanse troepe van generaal Blake probeer die beleg breek, maar word verslaan en verby die rivier die Guadalaviar gestoot. 'N Tweede aanval is op 26 Oktober suksesvol en omdat die Spaanse troepe geweet het dat hulle opgeoffer is, het hulle vinnig oorgegee.
'N Brugbouer sterf tydens 'n onderonsie met Napolitaanse troepe
Die brugbouers het nie aan hierdie stryd deelgeneem nie, aangesien hulle op daardie stadium ver agter was in Tortosa (die onderwerp van die volgende hoofstuk). Ons weet dat hierdie mans selde aan die voorpunt is vanweë hul omslagtige toerusting. By watter toeval het die 2de maatskappy die Napolitaanse eenheid ontmoet wat gevlug het terwyl hulle brugbouers begelei het? Ons weet nie. Op 3 Desember 1811 breek 'n gewelddadige geskil egter tussen brugbouers en Napolitane uit. 'N Sersant wat 'n mes dra, maak 'n brugbouer dood wat op slag dood is (25). Sy identiteit is nie onthul in die verslag wat aan veldmaarskalk SUCHET gestuur is nie, wat die militêre justisie opdrag gegee het om hierdie saak vinnig te hanteer om slegte publisiteit vir die weermag te vermy.
Hierdie saak is simptomaties van die vyandigheid wat geheers het tussen die verskillende nasionaliteite wat in die Napoleontiese leërs saamwerk. Oor die onderwerp kan 'n mens sê dat die Napolitane min waardeer is deur hul Franse kollegas en werklik gehaat is deur die Spanjaarde.
Voorbereidings vir die beleg van Valencia (Oktober 1811 - 25 Desember 1811)
Valencia, hoofstad van die gelyknamige koninkryk, is beskerm deur 'n deurlopende reeks grondwerke wat omskep is in 'n weermagkamp rondom die Ou Stad. 'N Groot aantal diep besproeiingskanale gevul met lopende water is die oorsaak van die groot oeste. Dit vorm ook struikelblokke wat moeilik is om oor te steek. 20 000 gewone soldate, onder bevel van die Spaanse generaal BLAKE, beskerm dit. In 'n eerste fase, en soos hierbo genoem, het die weermag probeer om Fort Sagunto te red, maar nadat dit misluk het, het hulle in Valencia gaan skuil.
As die brugbouers by die Guadalaviarivier kom, maak die vloed 'n moeilike struikelblok. In hierdie situasie neem veldmaarskalk SUCHET 'n reeks maatreëls wat sy gevoel vir diplomasie openbaar, aangesien dit bekend is dat ingenieurs en artilleriebrugbouers byna altyd meeding. Maar in plaas daarvan om dit te verduidelik, is dit beter om die bevele wat in die register van korrespondensie aangeteken is, oor te dra (26).
Op 23 Desember 1811- Aan Algemene Ingenieurswese ROGNIAT:
"Jy vrees dat die weermagoorgang vertraag sal word as jy net twee meter balke hoef te gebruik. Ek beveel die artillerie -generaal om 'n brug onder Paterne te bou. Ek dink jy kan een maak in Mislato en nog een voor Grao. Hierdie twee brûe sal in minder getalle gebruik word om eenhede oor te steek. U toerusting is voldoende, maar aangesien die artillerie 48 uur sal hê om te werk, neem ek u in beheer van die weermag om die brug te voorsien bouers met die skote wat u in Paterna voorberei het. "
- Dieselfde dag, aan VALEE, artilleriebevelvoerder:
"Ek lig u in en jy alleen (klem bygevoeg) dat ek die Guadalaviar om 06:00 op 26 Desember wil oorsteek. Ek weet dat u min tyd het om gereed te wees, maar u ywer het geen perke vir die sukses van die weermag nie. "
Soos verwag kan word, het hierdie bevele 'n koorsagtige aktiwiteit onder die brugbouers veroorsaak. Gelukkig word hul waens gelaai en die pad langs die see is plat, sodat die swaar perde die draf kan draf, want galop met 'n massa van meer as 2 ton is onbetwisbaar. Uiteindelik, na 2 maande se waarneming en voorbereiding op die beleg, is Reille en Harispe -troepe aan beide kante van die Ebro op 24 Desember 1811 in plek. Generaal Suchet besluit dat dit tyd is om Valencia te neem.
Begin drie brûe op Kersdag 1811
As hulle ter plaatse begin, begin die brugbouers onmiddellik werk. Danksy die skutte wat deur sappers in Paterna voorberei is, het 'n deel van die brugbouers vinnig 'n brug vanaf die linkeroewer gebou. Ander gooi hul bote in die water en bou 'n brug van bote, parallel aan die kus. Laasgenoemde het die Reille -afdeling, wat uit Katalonië as versterkings kom, in staat gestel om met sukses 100 artilleriestukke van Tortosa oor te steek. Ingenieurs het ook twee skutbrue gelanseer, die een wat deur generaal Harispe en die kavaleriedivisies gebruik is, terwyl die ander vir die Habert -afdeling gedien het.
Die bou van die brugboot wat binne een uur uitgevoer is, sal 'n dapperheid bly vir die brugbouers wie se moed op papier erken sal word in 'n verslag van die leër van Aragon deur generaal Val & eacutee "Ons het 'n deel van die brugpersoneel inderhaas laat haal 'N Brug van bote is in die nag van die 25ste tot die 26ste Desember 1811 deur die brugbouers van die 2de Kompanjie, 1ste Bataljon gebou. Die vinnig geboude brug onder die plek oor die Lazaret was 'n voorbeeld waar die artillerie gebruik is met die grootste voordele. "Natuurlik het generaal Suchet opgevolg en geskryf:" Die verowering van die fort Oropesa en Sagunto was die eerste operasies om Valencia te neem. Twee bou brûe is deur die ingenieurswese voorberei en 'n brug is gelanseer. vinnig in die nag van die 25ste tot die 26ste, vir die kruising van die artillerie en die kavallerie.CAPELLE, sjef van die bataljon in beheer van die Habert -artilleriedivisie, wat pas 'n gang met groot sterkte oorgesteek het ween die Grao en Lazareti, en kaptein Adam, bevelvoerder van die 2de kompanie brugbouers, onderskei hulle deur hul ywer, toewyding en moed ".
Neem Valencia (Desember 26, 1811 tot 9 Januarie 1812)
Nadat die Franse 'n sloot gegrawe het om kanonne aan te val en kanonne op te rig vir die beleg, vra die stad vir kapitulasie. Die oorgawe het op 9 Januarie plaasgevind en Valencia oorhandig 18 000 gevangenes, waaronder 23 generaals en 393 gewere. Die beleërdes het hulself eervol verdedig teen twee keer soveel troepe.
Hier is die brief wat veldmaarskalk Suchet aan prins Bertier -generaal -majoor gestuur het oor die beleg. Valencia kamp, ​​29 Desember 1811.
Sodra 'n deel van die General Reille -korps op 24 op S & eacutegorbe aangekom het, het ek die troepe gaan inspekteer. Deur 'n gedwonge optog dertig uur lank, kom die korps die oggend van die 26ste aan die oewer van Guadalaviar aan. In die nag van die 25ste tot die 26ste is deur die Ingenieurswese twee skutbrûe op die rivier voorberei, terwyl 'n brug bote binne 'n uur deur die artillerie gebou is. "
Dit is duidelik dat die brugbouers vinnig en opgelei was. Wat die keiser betref, het hy 'n oorlogsbydrae van 50 miljoen frank opgelê vir die stad Valencia.
Tevrede om onder sy beheer Valencia en sy vrugbare streek te wees, stel die keiser veldmaarskalk SUCHET hertog van Albufera aan. 'N Keiserlike dekreet op 23 Januarie 18l2 gee 'n toewysing van 200 miljoen frank aan die leër van Aragon toe, by groot ontevredenheid van die ander generaals. In werklikheid veg hierdie generaals in die middel van die Iberiese Skiereiland en aan die Atlantiese kus teen die Spaanse troepe, maar veral die Engelse. In die geveg is laasgenoemde meer vasberade as die Spaanse, wie se artillerie die doeltreffendste is.Boonop het veldmaarskalk SUCHET die voordeel dat hy 'n aparte bevel het, wat hom beskerm teen die jaloesie van ander hoofde van die weermagkorps. Die oorlog in Spanje word gekenmerk deur 'n gebrek aan samehang wat veroorsaak word deur die afwesigheid van die keiser op die veld.
Die militêre situasie versleg, selfs in Aragon
Sodra die veldmaarskalk SUCHET gevestig is in Valencia, gaan dit onder direkte bevel van koning Joseph oor en wy hy hom toe op die administrasie van die groot gebied wat hy verower het (Aragon), deel van Katalonië en die koninkryk van Valencia. Die invordering van belasting en inkomste word onder die beheer van die Franse owerhede aan die Spaanse "regisseurs" toevertrou. Hy vergeet nie die dienste wat sy soldate gelewer het nie en gee aan sy kanonniers geld wat in Julie 1811 ingesamel is na die verowering van Tarragona en Januarie 1812 vir dié van Valencia. In laasgenoemde geval was dit die som van 300 000 frank wat verdien is deur die aankoop van klokke deur die inwoners van verowerde stede. Hierdie betalings is gemaak volgens die Napoleontiese dekreet van 22 September 1810 en met betrekking tot die torings in die stede wat onder beleg verower is.
Maar die gebied onder sy beheer is baie breed en hy moet sy magte en veral sy artillerie in baie garnisoene versprei. As gevolg hiervan hervat boere guerrilla -oorlogvoering en is ons troepe in stede beperk. Die situasie is erger in ander provinsies wat deur ons troepe beset is. In die lig hiervan gaan koning Joseph na Parys om sy broer om versterkings te vra. Hy word afgewys en ontvang niks, selfs nie 'n mate van verligting om die hongersnood in Castilië te stop nie.
Namate die situasie versleg, neem SUCHET maksimum voorsorgmaatreëls en stel in Valencia 'n verdedigingstelsel in, insluitend ingenieurswese en veldparkartillerie. Versterkte batterye word ook in Benicarlo, Oropesa en Benicassim geïnstalleer om die lewensbelangrike kuspad vir kommunikasie te beskerm. Hy stuur dan die verste suide -generaal HARISPE met sy afdeling om Alcira, Denia, Alcoy, San Felipe en die vallei van die Yucar -rivier te beskerm.
Om die skakeling tussen sy bevel en die troepe wat hy na die suide gestuur het, te bevorder, beveel hy die 2de geselskap van brugbouers om 'n brug oor die Yucar -rivier te vestig vir sy 2de afdeling (Harispe) in Mogente (Moixente), geleë in die rigting van die pas van la Fuente Atalaya en die Higu & eacutera. Wat die 3de (Habert) betref, is dit in Albrayat, Benigam en die pas van Aizaneta. Verkenningsopdragte word ook naby Alicante uitgevoer. Hierdie stede is die mees suidelike punt van die leër van Aragon. Alhoewel ons in die vorige fases van hierdie oorlog in die argiewe dikwels bewyse gevind het van die konstruksiemetode, weet ons slegs hier dat dit 'n brug van bote was "geleë op die Yucar in die rigting van die kuspad", tussen Alcira en Cullera.
Algemene agteruitgang vir die Franse troepe in 1812
Die situasie in ander provinsies versleg egter vinnig en na die nederlaag van ons troepe in Arapiles (22 Julie 812) ontruim koning Josef Madrid en gaan na Valencia en die Armee -leër as toevlug. Gevolg deur 'n optog van 2 tot 3000 waens van alle soorte, met sy volgelinge, sy hof en 'afrancesados' (Spaans wat saam met ons troepe saamgewerk het) met hul gesinne, kom hierdie uiteenlopende groep op 5 September 1812 in Valencia aan. Dit bly in die stad 'n paar dae, maar voorraad is skaars, en die leër van Aragon kan nie almal voed nie. Die konvooi word na Katalonië gestuur vir sy reis terug na Frankryk. Soos SUCHET in sy korrespondensie genoem het, vertrek die nuttelose bekke op 11 en 13 September 1812 deur konvooie en gaan deur Montserrat, 'n stad wat deur generaals Decaen en Mathieu ingeneem is. Gedurende hierdie tyd kom die brugbouers van Yucar af omdat 'n brugpersoneel nie die weermag kan agterlaat nie. Dit was 'n wyse maatstaf, want op 5 Oktober land Engelse skepe troepe met 'n paar artilleriestukke suid van Denia. Hulle word egter teruggestoot na Alicante.
Ook veldmaarskalk SUCHET verlaat sommige van sy troepe in Valencia en stuur die ander na Fort San Felipe, 'n belangrike vesting wat tussen Tortosa en Tarragona beskerm word. Hy het ook die materiaal na Tortosa, want hy weet op grond van die verkenningsmissie van generaal Harispe dat die Engelse wat in Denia geland het, die voorhoede is van 'n korps van 40 000 Anglo-Siciliaanse soldate wat noordwaarts beweeg.
Valencia word die terugslagsentrum vir veldmaarskalk Soult en die Franse troepe wat terugtrek
Intussen ontruim veldmaarskalk SOULT die sentrum van Spanje na die vertrek van koning Joseph. Onder die keiser se opdrag neem hy die bevel oor die leër van Spanje. Hy kom ook as toevlug in Valencia, aangesien die leër van Aragon 'n soort toevlugsoord is vir Franse troepe. Natuurlik, SUCHET, inteendeel, is nie van plan om sy leërkorps te laat gaan nie en protesteer sterk in hierdie terme op 6 Oktober 1812 "u uitnemendheid ken die ambisie van hierdie veldmaarskalk wat met sy begeerte na geveg aangekom het en terselfdertyd Ek het die bevel oor 'n klein leër, goed georganiseerd, goed onderhou en toegewyd, en hy wil alles hê. " Natuurlik ontvang hy geen antwoord nie en onder dwang stap hy voor SOULT opsy. Dit is amper die einde van die leër van Aragon.
Guerrilla en sabotasie
Die Spanjaarde word inderdaad dapperder. Alhoewel hulle nooit die soldate van die leër van Aragon, wat hulle 'ons mense' genoem het, aangeval het nie, omdat hulle bewus was van SUCHET & rsquos se pogings om die provinsie te bestuur, begin hulle sonder afwyking alle geïsoleerde eenhede aanval. Boonop neem hulle deel aan sabotasie, wat sedert 1809 nog nie in Aragon gesien is nie (ontploffing van die kruitvat in Lerida, vergiftigingtenks in Barcelona, ​​vernietiging van 20 000 rantsoene brood en so meer.)
Sedert September 1812, het die weermag van Aragon te kampe gehad met die verslegting van die algemene situasie, en het hy alle beseerdes en kreupel terug na Tortosa om hulle na Frankryk terug te stuur. Hulle trek dan na Bayonne en Frankryk, begelei deur troepe en baie offisiere wat by die Groot Leër in Rusland aansluit. 'N Mens kan slegs in konvooie reis as gevolg van Spaanse dade van "guerrilla".
'N Persoonlike nota
Dit was tydens sy daaglikse werk dat my voorouer, timmerman Edm & eacutee Connat, per ongeluk naby Valencia gewond is (hy is omgery). Hy het gevolglik voor die hervormingskommissie in Tortosa gaan en is op 11 Oktober ontslaan.
Hy is gerepatrieer by 'n ander brugbouer van die 2de bataljon en het op 21 Oktober 1812 Spanje verlaat onder beskerming van twee infanteriekompagniee en 'n konvooi van 1 411 troepe, 66 offisiere uit alle wapens wat aan boord van 110 waens getrek is deur 431 perde. (27)
Hierdie ongewilde oorlog het vir hom geëindig. Hy het egter toe nie geweet dat hy die Pruisiese besettingstroepe in 1814 na sy dorp in die Yonne -streek sou sien kom nie.
Die 2de geselskap van brugbouers trek terug
Maar die verdrukkinge van die 2de maatskappy van brugbouers was nie klaar nie. Die situasie was hopeloos, want die leër van Aragon, bestaande uit slegs 10 000 man uit 20 000 man, moes tussen Januarie en Maart 1813 na Duitsland oorgeplaas word. Die situasie was oral moeilik en in Spanje is 197 000 mense gedemoraliseer. Toe was dit 'n reeks nederlae: Pamplona is in Februarie deur Spanje teruggeneem, Madrid is op 17 Maart ontruim en koning Joseph Bonaparte en sy hof, begelei deur 3000 man, het in Valencia skuil. Hy vertrek in Junie, geblokkeer deur Spaanse troepe wat Pamplona teruggeneem het, 'n voorvereiste onderweg na Bayonne. Die Engelse oorwinning in Vitoria op 21 Junie 1813 gee die teken vir die algemene terugtog vir Franse troepe. Generaal Suchet het Valencia verlaat en met sy artillerie en sy brugbouers noordwaarts na Frankryk gegaan. Op 12 Junie moes hy in Tarragona veg teen Spaanse troepe. Suchet begin op 5 Julie met al die toerusting na Barcelona terugtrek, terwyl Franse troepe op 10 November in Nivelle verslaan word en Bayonne onder beleg is.
11 Desember 1813 is die einde van die Spaanse oorlog. Die Verdrag van Valencay gee die troon van Spanje aan Ferdinand VII.
Die Franse troepe begin die slag van Frankryk in 1814
Dit is die algemene toevlugsoord met nog 'n paar gevegte soos die slag van Orthez van Januarie tot 27 Februarie 1814 waarin die oorlewende brugbouers van die 4de en 10de kompanie van die 1ste Bataljon (8) deelgeneem het op pad na Mont-de-Marsan. Generaal Suchet het van sy kant af gevestig geraak in Toulouse saam met die oorlewendes van die 2de geselskap van brugbouers. Maar die opmars van Britse troepe is onweerstaanbaar en op 10 April neem hulle Toulouse in.
Pruisiese en Russiese troepe marsjeer op hul beurt na Parys en neem die keiser se troepe in die greep. Dit is die begin van die einde vir die veldtog van Frankryk, wat die ondergang van Napoleon sou meebring.
Terwyl hy in Egipte was, bly Bonaparte op die hoogte van Europese aangeleenthede deur onreëlmatige aflewering van koerante en versendings. Hy het verneem Frankryk het 'n reeks nederlae in die Oorlog van die Secon -koalisie gely. Op 24 Augustus 1799 het hy voordeel getrek uit die tydelike vertrek van Britse skepe uit die Franse kushawe en na Frankryk vertrek, ondanks die feit dat hy geen bevele uit Parys. Die weermag was in beheer van Jean Baptiste Kléber.
Die gids was onbekend aan Bonaparte en het hom bevele gestuur om terug te keer om moontlike invalle op Franse grond af te weer, maar swak kommunikasie het beteken dat die boodskappe hom nie kon bereik nie. reeks oorwinnings. Die Republiek was egter bankrot, en die ondoeltreffende gids was ongewild onder die Franse bevolking. Die gids bespreek Bonaparte se "verlatenheid", maar was te swak om hom te straf.
Een van die direkteure, Emmanuel-Joseph Sieyès, het Bonaparte genader vir sy steun in 'n staatsgreep om die konstitusionele regering omver te werp. Die leiers van die plot was sy broer Lucien, die speaker van die Raad van Vyfhonderd, Roger Ducos, 'n ander direkteur, Joseph Fouché en Talleyrand. Op 9 November-18 Brumaire volgens die Franse Republikeinse kalender-is Bonaparte beskuldig van die veiligheid van die wetgewende rade, wat oorgehaal is om na die Château de Saint-Cloud, ten weste van Parys, te trek, nadat 'n gerug van 'n Jakobynse rebellie was versprei deur die plotters. Die volgende dag het die afgevaardigdes besef dat hulle 'n poging tot staatsgreep in die gesig staar. Gekonfronteer met hul betogings, het Bonaparte daartoe gelei dat troepe beheer oorgeneem en versprei het.
Alhoewel Sieyès na verwagting die nuwe regime sou oorheers, is hy deur Manaparte uitgestuur, wat die Grondwet van die Jaar VIII opgestel het en sy eie verkiesing as eerste konsul verseker het, en hy het in die Tuileries gaan woon. Dit het Bonaparte die magtigste persoon in Frankryk gemaak.
In 1800 het Bonaparte en sy troepe die Alpe na Italië oorgesteek, waar die Franse magte byna heeltemal deur die Oostenrykers verdryf was terwyl hy in Egipte was. Die veldtog het vir die Franse sleg begin nadat Bonaparte strategiese foute begaan het, terwyl een mag in Genua beleër is, maar daarin kon slaag om Oostenrykse hulpbronne te beset. Hierdie poging, en die tydelike versterkings van die Franse generaal Louis Desaix, het Bonaparte in staat gestel om die nederlaag te vermy en in Junie oor die Oostenrykers te seëvier tydens die belangrike Slag van Marengo.
Bonaparte se broer Joseph het die vredesonderhandelinge in Lunéville gelei en berig dat Oostenryk, wat deur Britse steun aangemoedig is, Frankryk se nuutverwerfde gebied nie sal erken nie. Namate die onderhandelinge toenemend onstuimig geword het, het Bonaparte sy generaal Moreau beveel om Oostenryk weer te slaan. Moreau het Frankryk tot die oorwinning by Hohenlinden gelei. As gevolg hiervan is die Verdrag van Lunéville in Februarie 1801 onderteken, en die Franse winste van die Verdrag van Campo Formio is herbevestig en verhoog.
Sowel Frankryk as Brittanje het moeg geraak vir die oorlog en onderteken die Verdrag van Amiens in Oktober 1801 en Maart 1802. Dit het daartoe gelei dat Britse troepe teruggetrek word uit die meeste koloniale gebiede wat dit onlangs beset het. Die vrede was onrustig en van korte duur. Brittanje het Malta nie ontruim soos belowe nie en protesteer teen Bonaparte se anneksasie van Piemonte en sy bemiddelingswet, wat 'n nuwe Switserse konfederasie tot stand gebring het, hoewel nie een van hierdie gebiede deur die verdrag gedek is nie. Die geskil het uitgeloop op 'n oorlogsverklaring deur Brittanje in Mei 1803, en hy het die invalskamp in Boulogne weer bymekaargemaak.
Bonaparte het 'n groot terugslag en uiteindelike nederlaag in die Haïtiaanse rewolusie beleef. Deur die wet van 20 Mei 1802 hervestig Bonaparte slawerny in die koloniale besittings van Frankryk, waar dit na die Revolusie verbied is. Na 'n slawe-opstand stuur hy 'n leër om Saint-Domingue te herower en 'n basis te vestig. Die mag is egter vernietig deur geelkoors en hewige weerstand onder leiding van die Haïtiaanse generaals Toussaint Louverture en Jean-Jacques Dessalines. Gekonfronteer met 'n dreigende oorlog teen Brittanje en bankrotskap, erken hy dat Franse besittings op die vasteland van Noord -Amerika onverdedigbaar sou wees en dit aan die Verenigde State verkoop - die Louisiana -aankoop - vir minder as drie sent per hektaar (7,4 sent per hektaar).
Bonaparte het blywende hervormings ingestel, waaronder hoër onderwys, 'n belastingkode, pad- en rioolstelsels, en het die Banque de France (sentrale bank) gestig. Hy onderhandel oor die Concordat van 1801 met die Katolieke Kerk, wat probeer het om die meestal Katolieke bevolking met sy regime te versoen. Dit is aangebied saam met die organiese artikels wat die openbare aanbidding in Frankryk gereguleer het. Later dieselfde jaar word Bonaparte president van die Franse Akademie vir Wetenskappe en benoem Jean Baptiste Joseph Delambre tot sy permanente sekretaris.
In Mei 1802 het hy die Legioen van Eer ingestel, 'n plaasvervanger vir die ou royalistiese versierings en ridderorde, om burgerlike en militêre prestasies aan te moedig, die orde is steeds die hoogste versiering in Frankryk. Sy magte is verhoog deur die Grondwet van die Jaar X, insluitend: Artikel 1. Die naam van die Franse volk, en die senaat roep Napoleon-Bonaparte eerste konsul uit vir die lewe. Hierna word daar in die algemeen na hom verwys as Napoleon eerder as Bonaparte.
Napoleon se stel burgerlike wette, die Kode Civil—Nou dikwels bekend as die Napoleontiese kode — is opgestel deur komitees van regskenners onder toesig van Jean Jacques Régis de Cambacérès, die Tweede konsul. Napoleon het aktief deelgeneem aan die sittings van die Raad van State wat die konsepte hersien het. Die ontwikkeling van die kode was 'n fundamentele verandering in die aard van die burgerlike regstelsel, met die klem op duidelik geskrewe en toeganklike reg. Ander kodes is deur Napoleon in opdrag gegee om die straf- en handelswetgewing te kodifiseer, en 'n Code of Criminal Instruction is gepubliseer, wat reëls vir die behoorlike proses bepaal het. Sien Nalatenskap.
Die Napoleontiese kode is in groot dele van Europa aangeneem, alhoewel slegs in die lande wat hy verower het, en het ná die nederlaag van Napoleon van krag gebly. Napoleon het gesê: "My ware glorie is dat ek nie 40 gevegte gewen het nie. Waterloo sal die herinnering aan soveel oorwinnings uitvee ... Maar wat vir ewig sal lewe, is my burgerlike wet." Die kode is steeds belangrik in 'n kwart van die wêreld se jurisdiksies, insluitend in Europa, Amerika en Afrika.
Dieter Langewiesche beskryf die kode as 'n 'revolusionêre projek' wat die ontwikkeling van die burgerlike samelewing in Duitsland aangespoor het deur die uitbreiding van die reg op eiendom en 'n versnelling na die einde van feodalisme. Napoleon het die Heilige Romeinse Ryk, wat uit meer as duisend entiteite bestaan ​​het, herorganiseer tot 'n meer vaartbelynde Konfederasie van die Ryn in veertig state, wat die basis vorm vir die Duitse Konfederasie en die vereniging van Duitsland in 1871.
Die beweging na nasionale eenwording in Italië is ook opgevolg deur die heerskappy van Napoleon. Hierdie veranderinge het bygedra tot die ontwikkeling van nasionalisme en die nasiestaat.
Die amptelike bekendstelling van die metrieke stelsel in September 1799 was in groot dele van die Franse samelewing ongewild en die heerskappy van Napoleon het baie gehelp om die nuwe standaard nie net in Frankryk nie, maar ook in die Franse invloedsfeer aan te neem. Napoleon het uiteindelik in 1812 'n terugwaartse stap geneem toe hy wetgewing aangeneem het om die mesure gebruiklik (tradisionele meeteenhede) vir kleinhandel-'n maatstelsel wat op die voorrevolusionêre eenhede gelyk het, maar gebaseer was op die kilogram en die meter, byvoorbeeld die livre metrique (metrieke pond) was 500 g in plaas van 489,5 g - die waarde van die livre du roi (die koning se pond). Ander meeteenhede is op 'n soortgelyke manier afgerond. Dit het egter die grondslag gelê vir die definitiewe bekendstelling van die metrieke stelsel in Europa in die middel van die 19de eeu.
Op soek na nasionale versoening tussen revolusionêre en Katolieke, is die Concordat van 1801 op 15 Julie 1801 tussen Napoleon en Pous Pius VII onderteken. Dit versterk die Rooms -Katolieke Kerk as die meerderheidskerk van Frankryk en bring die grootste deel van sy burgerlike status terug.
Tydens die Franse Revolusie het die Nasionale Vergadering kerkeiendom geneem en die burgerlike grondwet van die geestelikes uitgereik, wat die kerk tot 'n staatsdepartement gemaak het en dit uit die gesag van die pous verwyder het. Dit veroorsaak vyandigheid onder die Vendeans teenoor die verandering in die verhouding tussen die Katolieke Kerk en die Franse regering. Daaropvolgende wette het die tradisionele Gregoriaanse kalender en Christelike vakansiedae afgeskaf.
Terwyl die Concordat 'n paar bande met die pousdom herstel het, was dit grotendeels ten gunste van die staat, maar die verhouding tussen kerk-staat-betrekkinge het ten sterkste in Napoleon se guns gekantel. Nou kan Napoleon guns by die Katolieke in Frankryk wen, terwyl hy Rome ook polities beheer. Napoleon het een keer in April 1801 aan sy broer Lucien gesê: "Bekwame veroweraars het nie met priesters verstrik geraak nie. Hulle kan hulle beide bevat en gebruik." As deel van die Concordat het hy 'n ander stel wette aangebied, genaamd die organiese artikels.
Napoleon het Jode (sowel as Protestante in Katolieke lande en Katolieke in Protestantse lande) bevry van wette wat hulle tot ghetto's beperk het, en hy het hul regte op eiendom, aanbidding en loopbane uitgebrei. Ondanks die antisemitiese reaksie op die beleid van Napoleon van buitelandse regerings en binne Frankryk, het hy geglo dat emansipasie Frankryk sou bevoordeel deur Jode na die land te lok, gegewe die beperkings wat hulle elders ondervind.
Hy het gesê: 'Ek sal nooit voorstelle aanvaar wat die Joodse volk sal verplig om Frankryk te verlaat nie, want vir my is die Jode dieselfde as enige ander burger in ons land. Dit verg swakheid om dit uit die land te jaag, maar dit verg krag om hulle op te neem. " Hy is as so gunstig vir die Jode beskou dat die Russies -Ortodokse Kerk hom formeel veroordeel het as "Antichris en die vyand van God".
Napoleon het koninklike en jakobiese komplotte in die gesig gestaar as die heerser van Frankryk, insluitend die Conspiration des poignards (Dolkplot) in Oktober 1800 en die plot van die Rue Saint-Nicaise (ook bekend as die infernale masjien) twee maande later. In Januarie 1804 het sy polisie 'n sluipmoordaanval ontdek wat Moreau betrek het en wat skynbaar deur die Bourbon se voormalige heersers van Frankryk geborg is. Op advies van Talleyrand beveel Napoleon die ontvoering van Louis Antoine, hertog van Enghien, in stryd met die naburige Baden se soewereiniteit. Na 'n geheime verhoor is die hertog tereggestel, alhoewel hy nie by die komplot betrokke was nie.
Napoleon het die plot gebruik om die herskepping van 'n oorerflike monargie in Frankryk, met homself as keiser, te regverdig, aangesien 'n Bourbon-herstel moeiliker sou wees as die Bonapartistiese opvolging in die grondwet gevestig was. Napoleon het homself op 2 Desember 1804 in Notre Dame de Paris tot keiser Napoleon I gekroon en daarna as keiserin van Joséphine gekroon. Die verhaal dat hy tydens die seremonie die kroon uit die hande van pous Pius VII gegryp het om sy onderwerping aan die gesag van die pous te vermy, is apokrief, die kroningprosedure is vooraf ooreengekom.
By die katedraal van Milaan op 26 Mei 1805 is Napoleon gekroon as koning van Italië met die Ysterkroon van Lombardy. Hy het agtien geskep Marshalle van die Ryk uit sy topgeneraals om die trou van die weermag te verseker. Ludwig van Beethoven, 'n jarelange bewonderaar, was teleurgesteld oor hierdie wending na imperialisme en krap sy toewyding aan Napoleon uit sy derde simfonie.
Die Franse vloot sou ontsnap uit die Britse blokkades van Toulon en Brest en dreig om die Wes-Indiese Eilande aan te val en sodoende die Britse verdediging van die Westerse benaderings af te trek, in die hoop dat 'n Frans-Spaanse vloot lank genoeg beheer oor Frans kon neem vir Frans leërs om van Boulogne oor te gaan en Engeland binne te val. Na 'n nederlaag tydens die vlootslag van Kaap Finisterre in Julie 1805 en die terugtog van admiraal Villeneuve na Cadiz, was inval egter nooit weer 'n realistiese opsie vir Napoleon nie.
Toe die Oostenrykse weermag op Beiere optrek, het hy die inval in Brittanje afgeskakel en die leër beveel dat hy in Boulogne gestasioneer was. Grande Armée, om in die geheim na 'n draaibeweging na Duitsland te marsjeer - die Ulm -veldtog. Dit het die Oostenrykse magte omring wat Frankryk sou aanval en hul kommunikasiekanale verbreek. Op 20 Oktober 1805 het die Franse 30 000 gevangenes in Ulm gevange geneem, hoewel die volgende dag Brittanje se oorwinning in die Slag van Trafalgar beteken het dat die Royal Navy beheer oor die seë verkry het.
Ses weke later, op die eerste herdenking van sy kroning, verslaan Napoleon Oostenryk en Rusland op Austerlitz. Dit het die derde koalisie beëindig, en hy het die Arc de Triomphe opdrag gegee om die oorwinning te herdenk. Oostenryk moes grondgebied toegee, die Vrede van Pressburg het gelei tot die ontbinding van die Heilige Romeinse Ryk en die totstandkoming van die Konfederasie van die Ryn met die naam Napoleon Beskermer.
Napoleon sou verder sê: "Die slag van Austerlitz is die beste van alles wat ek al gevoer het." Frank McLynn stel voor Napoleon was so suksesvol in Austerlitz dat hy kontak met die werklikheid verloor het, en wat vroeër die Franse buitelandse beleid was, het 'n 'persoonlike Napoleontiese' geword. Vincent Cronin stem nie saam nie en verklaar dat Napoleon nie te ambisieus vir homself was nie, dat "hy die ambisies van dertig miljoen Fransmanne vergestalt".
Selfs na die mislukte veldtog in Egipte, het Napoleon voortgegaan met 'n groot plan om 'n Franse teenwoordigheid in die Midde -Ooste te vestig. 'N Alliansie met Midde-Oosterse moondhede sal die strategiese voordeel hê om Rusland op die suidelike grens te druk. Vanaf 1803 het Napoleon baie moeite gedoen om die Ottomaanse Ryk te probeer oortuig om teen Rusland op die Balkan te veg en by sy anti-Russiese koalisie aan te sluit.
Napoleon het generaal Horace Sebastiani as buitengewone gesant gestuur en belowe om die Ottomaanse Ryk te help om verlore gebiede te herstel. In Februarie 1806, na Napoleon se oorwinning in Austerlitz en die daaropvolgende ontknoping van die Habsburgse Ryk, het die Ottomaanse keiser Selim III Napoleon uiteindelik as keiser erken, en formeel gekies vir 'n alliansie met Frankryk "ons opregte en natuurlike bondgenoot"en oorlog met Rusland en Engeland.
'N Frans-Persiese alliansie is ook gevorm, tussen 1807 en 1809, tussen Napoleon en die Persiese Ryk van Fat'h-Ali Shah Qajar, teen Rusland en Groot-Brittanje. Die alliansie het geëindig toe Frankryk met Rusland verbonde was en sy fokus op Europese veldtogte gerig het.
Die Vierde Koalisie is in 1806 saamgestel, en Napoleon verslaan Pruise in die Slag van Jena-Auerstedt in Oktober. Hy het opgeruk teen die opkomende Russiese leërs deur Pole en was betrokke by die bloedige dooiepunt van die Slag van Eylau op 6 Februarie 1807.
Na 'n beslissende oorwinning op Friedland, onderteken hy die Verdrae van Tilsit een met tsaar Alexander I van Rusland wat die kontinent verdeel het tussen die twee moondhede die ander met Pruise wat die land van die helfte van sy grondgebied ontneem het. Napoleon het marionetheersers op die trone van Duitse state geplaas, waaronder sy broer Jérôme as koning van die nuwe Koninkryk Westfalen. In die Frans-beheerde deel van Pole vestig hy die hertogdom Warskou met koning Frederik Augustus I van Sakse as heerser.
Met sy Milaan- en Berlynse verordeninge probeer Napoleon 'n kommersiële boikot van Brittanje in Europa dwing om die Kontinentale stelsel. Hierdie daad van ekonomiese oorlogvoering het nie geslaag nie, want dit het Britse handelaars aangemoedig om na die vasteland van Europa te smokkel, en Napoleon se uitsluitlik landgebaseerde doeanebeamptes kon hulle nie keer nie.
Portugal het nie voldoen aan die kontinentale stelsel nie, dus het Napoleon in 1807 met die steun van Spanje binnegeval. Onder die voorwendsel van 'n versterking van die Frans-Spaanse leër wat Portugal inneem, val Napoleon ook Spanje binne, vervang Charles IV met sy broer Joseph en plaas sy swaer Joachim Murat in die plek van Joseph in Napels. Dit het gelei tot weerstand van die Spaanse weermag en burgerlikes in die Dos de Mayo -opstand.
In Spanje het Napoleon 'n nuwe soort oorlog beleef, wat sedertdien geskep is as guerrilla, waarin die plaaslike bevolking, geïnspireer deur godsdiens en patriotisme, sterk betrokke was. Hierdie vroeë tipe nasionale oorlog het bestaan ​​uit verskillende soorte lae-intensiteitgevegte (hinderlae, sabotasie, opstande.) En openlike steun aan die gereelde leërs van die Spaans-geallieerde.
Na 'n Franse terugtrekking uit 'n groot deel van die land, het Napoleon die bevel oorgeneem en die Spaanse leër verslaan. Hy het Madrid teruggeneem, en daarna 'n Britse leër gestuur om die Spaanse te ondersteun en dit na die kus gery. Voordat die Spaanse bevolking heeltemal gedemp was, dreig Oostenryk weer met oorlog, en Napoleon keer terug na Frankryk.
Die duur en dikwels brutale Skiereilandoorlog het voortgegaan in die afwesigheid van Napoleon in die tweede beleg van Saragossa, die grootste deel van die stad is vernietig en meer as 50 000 mense het omgekom. Alhoewel Napoleon 300 000 van sy beste troepe gelaat het om die Spaanse guerrillas te beveg, asook Britse en Portugese magte onder bevel van Arthur Wellesley, 1ste hertog van Wellington, het die Franse beheer oor die skiereiland weer versleg.
Na verskeie geallieerde oorwinnings, het die oorlog afgesluit na die abdikasie van Napoleon in 1814. Napoleon beskryf later die Skiereilandoorlog as sentraal in sy finale nederlaag en skryf in sy memoires: "Die ongelukkige oorlog het my vernietig. Al my rampe is vasgebind in die noodlottige knoop. "
Oorlog van die vyfde koalisie en hertrou
In April 1809 breek Oostenryk skielik sy alliansie met Frankryk, en Napoleon was genoodsaak om die leiding oor die magte aan die Donau en die Duitse front te neem. Na vroeë suksesse het die Franse probleme ondervind om die Donau oor te steek en in Mei 'n nederlaag gely tydens die Slag van Aspern-Essling naby Wene. Die Oostenrykers kon nie die situasie benut nie en het toegelaat dat die magte van Napoleon hergroepeer. Hy verslaan die Oostenrykers weer by Wagram, en die Verdrag van Schönbrunn word tussen Oostenryk en Frankryk onderteken.
Brittanje was die ander lid van die koalisie. Benewens die Iberiese Skiereiland, het die Britte beplan om nog 'n front op die vasteland van Europa te open. Napoleon kon egter versterkings na Antwerpen jaag weens Brittanje se onvoldoende georganiseerde Walcheren -veldtog.
Hy het gelyktydig die pouslike state geannekseer omdat die kerk geweier het om die kontinentale stelsel te ondersteun Pous Pius VII het geantwoord deur die keiser uit te skakel. Die pous is toe ontvoer deur die offisiere van Napoleon, en hoewel Napoleon nie sy ontvoering beveel het nie, beveel hy nie dat Pius vrygelaat moet word nie. Die pous is deur Napoleon se gebiede verplaas, soms terwyl hy siek was, en Napoleon het afgevaardigdes gestuur om hom te druk oor kwessies, waaronder ooreenkoms tot 'n nuwe konkordaat met Frankryk, wat Pius geweier het. In 1810 trou Napoleon met aartshertogin Marie Louise van Oostenryk, na sy egskeiding van Joséphine het dit sy betrekkinge met die Kerk verder gespanne en is dertien kardinale opgesluit omdat hulle nie by die huwelikseremonie was nie. Die pous het 5 jaar lank ingeperk gebly en het eers in Mei 1814 na Rome teruggekeer.
Napoleon het in November 1810 ingestem tot die klim van die Sweedse troon van Bernadotte, een van sy marshalle en 'n mededinger van Napoleon, op lang termyn. toe Bernadotte Swede later met Frankryk se vyande verbind het.
Inval op Rusland
Die kongres van Erfurt wou die Russies-Franse alliansie behou, en die leiers het 'n vriendelike persoonlike verhouding gehad na hul eerste ontmoeting in Tilsit in 1807. Teen 1811 het die spanning egter toegeneem en Alexander was onder druk van die Russiese adel om af te breek. die alliansie. 'N Vroeë teken dat die verhouding agteruitgegaan het, was die Rus se virtuele verlating van die Kontinentale Stelsel, wat daartoe gelei het dat Napoleon Alexander met ernstige gevolge bedreig het as hy 'n alliansie met Brittanje sou sluit.
Teen 1812 het adviseurs van Alexander die moontlikheid van 'n inval in die Franse Ryk en die herowering van Pole voorgestel. Na ontvangs van intelligensieverslae oor die oorlogsvoorbereidings van Rusland, brei Napoleon syne uit Grande Armée aan meer as 450 000 mans. Hy ignoreer herhaalde advies teen 'n inval in die Russiese hartland en berei hom voor op 'n offensiewe veldtog op 23 Junie 1812.
In 'n poging om meer steun van Poolse nasionaliste en patriotte te verkry, noem Napoleon die oorlog die Tweede Poolse Oorlog-die Eerste Poolse Oorlog was die Bar Confederation -opstand deur die Poolse adellikes teen Rusland in 1768. Poolse patriotte wou hê dat die Russiese deel van Pole met die Hertogdom Warskou verbind moet word en dat 'n onafhanklike Pole geskep moet word. Dit is verwerp deur Napoleon, wat verklaar het dat hy sy bondgenoot Oostenryk belowe het dat dit nie sal gebeur nie. Napoleon het geweier om die Russiese diensknegte te laat ontspan weens kommer dat dit 'n reaksie in die agterkant van sy leër kan veroorsaak. Die slawe het later gruweldade teen Franse soldate gepleeg tydens die terugtog van Frankryk.
Die Russe het Napoleon se doelwit om 'n beslissende verbintenis te bereik, vermy en het eerder dieper teruggetrek in Rusland. 'N Kort poging tot verset is in Smolensk in Augustus gedoen. Die Russe is in 'n reeks gevegte verslaan, en Napoleon hervat sy opmars. Die Russe het weer die stryd vermy, hoewel dit in enkele gevalle slegs bereik is omdat Napoleon ongewoon gehuiwer het om aan te val wanneer die geleentheid hom voordoen. As gevolg van die verskroeide aarde -taktiek van die Russiese weermag, het die Franse dit steeds moeiliker gevind om vir hulself en hul perde kos te soek.
Die Russe het uiteindelik op 7 September buite Moskou geveg aangebied: die Slag van Borodino het gelei tot ongeveer 44,000 Russiese en 35,000 Franse dooies, gewondes of gevange geneem, en was moontlik tot op daardie tydstip die bloedigste slagdag in die geskiedenis. gewen het, het die Russiese leër aanvaar en die groot geveg wat Napoleon gehoop het, sou deurslaggewend wees. Napoleon se eie verslag was: "Die verskriklikste van al my gevegte was die voor Moskou. Die Franse het getoon dat hulle die oorwinning waardig was, maar die Russe het hulself as waardig beskou om onoorwinlik te wees."
Die Russiese leër het hom teruggetrek en verby Moskou teruggetrek. Napoleon het die stad binnegegaan, met die veronderstelling dat sy val die oorlog sou beëindig en Alexander vrede sou onderhandel. Op bevel van die stad se goewerneur Feodor Rostopchin, is Moskou egter verbrand, eerder as kapitulasie. Na 'n maand, nadat hy bekommerd was oor die verlies van beheer in Frankryk, het Napoleon en sy leër vertrek.
Die Franse het swaar gely tydens 'n verwoestende toevlugsoord, onder meer van die hardheid van die Russiese Winter. Die Armée het begin as meer as 400 000 voorste troepe, maar uiteindelik het minder as 40 000 die Berezina -rivier in November 1812 oorgesteek. Die Russe het 150 000 in die geveg en honderde duisende burgerlikes verloor.
Daar was 'n stilte in die gevegte gedurende die winter van 1812–13, terwyl beide die Russe en die Franse hul magte herbou het, terwyl Napoleon 350 000 troepe kon oprig. , Spanje en Portugal in 'n nuwe koalisie. Napoleon het die bevel in Duitsland oorgeneem en 'n reeks nederlae aan die koalisie toegedien wat uitloop op die Slag van Dresden in Augustus 1813.
Ten spyte van hierdie suksesse, het die getalle steeds toegeneem teen Napoleon, en die Franse leër is vasgemaak deur 'n mag wat twee keer groter was as die slag by Leipzig. Dit was verreweg die grootste slag van die Napoleontiese oorloë en het meer as 90 000 slagoffers in totaal gekos.
Napoleon trek terug na Frankryk, sy leër verminder tot 70.000 soldate en 40.000 agterstanders, teen meer as drie keer soveel geallieerde troepe. Napoleon het 'n reeks oorwinnings in die Sesdae -veldtog behaal, hoewel dit nie beduidend genoeg was om die gety te keer wat Parys in Maart 1814 deur die koalisie ingeneem is nie.
Toe Napoleon die weermagoptog na die hoofstad voorstel, besluit sy marshals om te muiter. Op 4 April, onder leiding van Ney, het hulle Napoleon gekonfronteer. Napoleon het beweer dat die leër hom sou volg, en Ney het geantwoord dat die weermag sy generaals sou volg. Napoleon het geen ander keuse gehad as om te abdikeer nie. Hy het dit ten gunste van sy seun gedoen, maar die Geallieerdes het geweier om dit te aanvaar, en Napoleon moes op 11 April onvoorwaardelik abdikeer.
In die Verdrag van Fontainebleau het die oorwinnaars hom verban na Elba, 'n eiland met 12 000 inwoners in die Middellandse See, 20 km van die Toskaanse kus af. Hulle het hom soewereiniteit oor die eiland gegee en hom toegelaat om sy titel van keiser te behou. Napoleon het selfmoord probeer met 'n pil wat hy gedra het sedert 'n byna gevangene deur Russe op die terugtog uit Moskou. Die sterkte daarvan het met die ouderdom verswak, en hy het oorleef om verban te word terwyl sy vrou en seun in Oostenryk skuil. In die eerste maande op Elba het hy 'n klein vloot en weermag geskep, die ystermyne ontwikkel en bevele uitgevaardig oor moderne landboumetodes.
Geskei van sy vrou en seun, wat onder Oostenrykse beheer gekom het, afgesny van die toelaag wat hom deur die Verdrag van Fontainebleau gewaarborg is, en bewus was van gerugte dat hy op die punt was om na 'n afgeleë eiland in die Atlantiese Oseaan verban te word, ontsnap Napoleon uit Elba op 26 Februarie 1815. Hy land twee dae later by Golfe-Juan op die Franse vasteland.
Die 5de regiment is gestuur om hom te onderskep en het op 7 Maart 1815 net suid van Grenoble kontak gemaak. Napoleon nader die regiment alleen, klim van sy perd af en skree: "Hier is ek. Dood jou keiser, as jy wens."
Die soldate antwoord: "Vive L'Empereur!" en het saam met Napoleon na Parys opgeruk en Louis XVIII gevlug. Op 13 Maart het die magte by die kongres van Wene Napoleon tot 'n verbod verklaar, en vier dae later het Groot -Brittanje, Rusland, Oostenryk en Pruise hulself daartoe verbind om elkeen 150 000 man in die veld te sit om sy bewind te beëindig.
Napoleon arriveer op 20 Maart in Parys en regeer vir 'n tydperk wat nou die honderd dae genoem word. Aan die begin van Junie het die gewapende magte wat tot sy beskikking was, 200 000 bereik, en hy het besluit om die offensief aan te gaan om 'n wig tussen die komende Britse en Pruisiese leërs te probeer dryf. Die Franse leër van die noorde het die grens oorgesteek na die Verenigde Koninkryk van Nederland, in die hedendaagse België.
Die magte van Napoleon het die bondgenote onder leiding van Wellington en Gebhard Leberecht von Blücher geveg tydens die Slag van Waterloo op 18 Junie 1815. Die weermag van Wellington het herhaaldelike aanvalle deur die Franse weerstaan ​​en hulle van die veld verdryf terwyl die Pruise van krag gekom het en deur Napoleon se regterkant gebreek het flank. Napoleon is verslaan omdat hy twee leërs met een moes beveg en 'n leër in 'n uitstekende verdedigingsposisie deur nat en modderige terrein aanval.
Sy gesondheid het daardie dag moontlik sy teenwoordigheid en krag op die veld beïnvloed, en dit het daartoe gelei dat sy ondergeskiktes hom moontlik in die steek gelaat het. Ten spyte hiervan was Napoleon baie naby aan die oorwinning. In minderheid het die Franse leër in wanorde die slagveld verlaat, wat die koalisiemagte toegelaat het om Frankryk binne te gaan en Lodewyk XVIII op die Franse troon te herstel.
Uit die hawe van Rochefort, Charente-Maritime, het Napoleon, na oorweging van 'n ontsnapping na die Verenigde State, formeel politieke asiel geëis van die Britse kaptein Frederick Maitland op HMS Bellerophon op 15 Julie 1815.
Ander streeksweerstand teen Europese invalle
Die Wahhabi-Saoedi-beweging in Arabië was nie die enigste bron van weerstand teen die Europese invalle van die Arabiese Golf en die Arabiese See nie. Na 1676 het die Zaidi-beweging in Yeent die kommersiële vlaktes en kuslande en dorpe soos Zabid, Mukha, al-Hudeida en Aden begin beset (al-Naqeeb, 1990, p. 41). Boonop het die Ibadi-beweging rondom Muscat onder die Bu Sa'idiyah Imamate voortgegaan terwyl die Ghafiri-Hinnawi-stryd in 1718 begin het (al-Naqeeb, 1990, p. 41). Een van die eerste historici wat kennis geneem het van die sektariese indeling van die Arabiese Skiereiland wat uit die 18de eeu dateer, was Amin al-Rihani, wat kennis geneem het van die wedywering tussen die Qhatan-stamme van Suid-Jemen en die noordelike 'Adnani-stamme. Saam vind ons 'n verdeling en oorvleueling van belange tussen die suidelike streke in Oman en Jemen en die noordelike en sentrale Arabiese dorpe en stamme.
Die gevolg was die opkoms van Muscat as 'n plaaslike handelsmag na 1719, waarna veral die Britte aandag sou gee.
Die Ya'aribah Ibadi Imamate in Oman kon Portugese vlote en besittings aanval en agtervolg na die vernietiging van Hormuz. Sultan ibn Sayf (1649-1668) kon die Mombasa by die Oos-Afrikaanse kus beleër. Sy opvolgers het Mombasa in 198 en Zanabar verower en Diu en Gujarat in Indië herhaaldelik aangeval en Bahrein en die eiland Qishm in die Arabiese Golf geannekseer.
Aan die einde van die 18de eeu word Oman verdeeld tussen 'n Sultanaat wat Muscat beheer het en 'n Imamaat wat 'n invloed op die binneland gehad het. Hierdie verdeling was ingehaal tussen die wedywering tussen die noordelike Sunni Ghafiri -stamme en die Hinnawi. Namate die invloed van Wahhabi vanuit Sentraal-Arabië suidwaarts toegeneem het, het die opkoms van die Muṭawi'ah of godsdienstige mans wat onder die Ibadi gevind is, gedurende hierdie tydperk prominent geword as 'n nuwe soort geestelikes of intellektuele (al-Naqeeb, 1990, p. 45).
Net toe hierdie afdelings en ontwikkelings plaasgevind het, het die Qasimis belangrik geword in die gebied van die Trucial Coast van die destydse Wes- en Noord -Oman, maar nou bekend as die Verenigde Arabiese Emirate. Toe Sar ibn Rashid in 1777 leiding neem, het die Qasimis 'n stryd aangegaan met die Al Bū Sa'id wat deur die Britse invalle van 1809-1820 geduur het.
Vir die Britte was hulle strategie om saam met die Sultanaat van Oman te staan ​​teen die nuwelinge en komers soos die Qassimis en die Wahhabi's. Die nuwe aansien en inderdaad vlootmag en die teenwoordigheid van die Qassimis in die Arabiese Golf het die besluit van die Britte ontlok om hulle aan te val en hul potensiële alliansie met die Wahhabi wat na die kusgebiede uitbrei, te verbreek.