Rev. Wootton ya sa aka sa ni a ɗakin baƙi. Daƙin dai dai wata tsohuwar kujerar rangaji, da wani tsohon gado da zane biyu. Idan na ja zannuwan sama, sai zafi ya dame ni, idan na ture su gefe, sai sauro su yi ta shagali a kaina! Babu wani cikakken shiri a game da abinci. Idan an ba ni, in ci, in ba a tuna da ni ba, sai in yi ta zama da yunwa. Akwai lokacin ba wanda ya tuna dani a game da abinci har kwana uku! Kwana biyu na fari, na jure, na kashe lokaci mai yawa ina addu’a. Amma kwana na uku, ba ni da ƙarfin da zan hau gadona. Rev. Wootton ya yi tafiya, da ya dawo, sai ya zo ɗakina mai duhu. Ya tambaya: “Ɗan’uwa, ba ka da lafiya?” Wasu da suka yi hidima a wata ƙasa sun kula da bukatansu ta wajen . . .