Tydens een van die koudste en natste somers in jare, besluit Polly en Digory om die soldervloer van hulle ou ry verdiepinghuise te gaan verken. Versigtig klouter hulle oor die dakbalke en al met die lang tonnel af wat hulle blyplekke aan die leë huis langsaan verbind. Digory is seker hulle gaan ’n bende gevaarlike misdadigers daar betrap en dan ’n beloning kry. As ’n huis al vir soveel jare leeg staan, moet daar tog een of ander geheim wees, nie waar nie? Dis daarom amper ’n teleurstelling toe hulle maar net op Digory se oom Andrew in ’n geheime werkkamer afkom. Maar dan laat ’n wilde eksperiment vir Polly soos mis voor die son verdwyn – en ontaard die vervelige somer in ’n naelbytavontuur.
Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek, word Edmund, Peter, Susan en Lucy uit Londen weggegestuur om by ’n ou familievriend op die Engelse platteland te gaan woon. Met dié dat ou professor Kirke skynbaar heeltemal in sy eie wêreld leef, kan die kinders ongestoord na hulle eie vermaak soek in sy yslike ou huis in die middel van nêrens. Eers is daar die opwinding van die huis verken: lang gange, eindelose spaarkamers, vertrek op vertrek vol boeke en dan een enorme kamer waarin daar niks behalwe ’n groot klerekas staan nie. Dít, dink Lucy, verdien nadere ondersoek. Terwyl sy nog haar pad deur die rye jasse binne-in die kas oopdruk, voel sy meteens iets sag en poeierig en yskoud op haar val en ontdek dat sy in die middel van ’n woud staan. Dis aand, en daar’s sneeu onder haar voete en sneeuvlokkies dwarrel deur die lug. Lucy het sowaar in die vreemde towerwêreld van Narnia beland.
Toe Sjasta uitvind hy’s nie regtig die arm visserman Arsjeesj se seun nie, is hy verras en selfs ’n bietjie verlig. Hy’t in elk geval nog nooit soos ’n Kalormeen gevoel nie. Dit beteken hy kan enigiemand wees! In sy wildste drome sou hy hom egter nie die verrassings en avonture kon voorstel wat op hom wag wanneer hy deur die pratende perd Bree oortuig word om Kalormen te verlaat en na die magiese koninkryk van Narnia te vertrek nie. Hulle reis is propvol gevaar en intrige: eers deur die bose stad Tasjbaan, dan verby grieselrige grafkelders van oerkonings en dan deur ’n skynbaar nimmereindigende woestyn tot by die hoë berge van Argenland. En wanneer Narnia reeds op die horison wink, besef Sjasta die grootste uitdaging lê nog voor hom: “As jy dit opmors, gaan jy elke geveg in jou lewe opmors. Dis nou of nooit.”
Die vier Pevensie-kinders sit nog ewe mismoedig op die stasie en wag vir die trein wat hulle moet terugneem skool toe, toe Lucy skielik ’n pluk voel. Dan voel Edmund dit ook, en ’n minuut later Susan en Peter ook. In ’n ommesientjie verdwyn die stasie en bevind die kinders hulle in ’n ruie woud langs die see, naby die bouval van wat vroeër hulle kasteel, Kair Paravel, was. Hulle is terug in die magiese land Narnia, waar hulle as konings en koninginne geheers het in Die leeu, die heks en die klerekas. Iets is egter nie pluis nie. Hulle eens majesteuese kasteel is ’n ruïne en dis oral vreemd stil en leeg. Deur Troempels die dwerg leer hulle van die tragiese lot wat Narnia getref het: Burgeroorlog is besig om die land te verwoes en die dapper Prins Kaspian probeer moedig om sy regmatige koninkryk uit sy bose oom Miraz se kloue te red. Kaspian het egter hulp nodig en met Aslan se leiding aanvaar die kinders die uitdaging om Narnia weer ’n vrolike en vry land te maak.
Kinderboekskrywer Keina Swart skryf in Die Burger dat die winterseisoen in Suid-Afrika vir baie sinoniem is met wildtuin-, jag- of kampeertyd en dus moet die buitekokke bontstaan om heerlike buitelug-disse op te tower.
In vandag se gejaagde lewe het dié ene egter vir baie werkende ouers so effe agterweë gebly. Kosmaak het vir baie wérk geraak — en vrek harde werk daarby.
Dis amper of ’n mens skoon nostalgies raak as jy net dink aan buitetafels wat kreun onder die bakke en jou liefmense wat weglê dat die vet teen hul gesig afloop.