PressReader - Huisgenoot: 2017-09-21 - Moord­ver­dag­te se ou­ers “ge­teis­ter”
Moord­ver­dag­te se ou­ers “ge­teis­ter”
’n Ont­voe­ring was een van hul ont­be­rings, be­weer die ou­ers van die ver­meen­de baas­brein ag­ter die Kru­gers­dor­p­af­spraak­moor­de
Huisgenoot - 2017-09-21 - Inhoud - Deur MARIZKA COETZER
T ERWYL met hom in die ba­ga­sie­bak van die mo­tor rond­ge­ry is, het hy on­wil­le­keu­rig ge­dink aan die so­ge­naam­de Kru­gers­dorp­af­spraak­moor­de, waar­op sy eie dog­ter te­reg­staan. Die ly­ke van som­mi­ge van Ce­ci­lia S­teyn en haar me­de­be­skul­dig­des se ver­meen­de slag­of­fers is im­mers in die ba­ga­sie­bak van hul mo­tor aan­ge­tref. Nou is dit sy beurt, het dit deur sy kop ge­maal.
Maar Piet Brand (62) het oor­leef om sy sto­rie te ver­tel, an­ders as die se­we slag­of­fers van die moor­de wat die Wes­Rand ver­le­de jaar ge­ruk het. (Sien die kas­sie.) Hy be­weer hy is aan­ge­rand en be­roof deur twee mans, een in wat vir Piet ge­lyk het na ’n blou po­li­sie­u­ni­form, en toe in die ba­ga­sie­bak van ’n ge­merk­te po­li­sie­voer­tuig ge­stop.
Vol­gens hom is dit net een van die ont­be­rings wat hy en sy vrou, Ma­ra (61), die af­ge­lo­pe jaar moes deur­maak. Hul­le word ge­du­rig ge­dreig en ge­teis­ter, be­ weer­we hul­le. “Ek dink dit is om­dat ons Ce­ci­lia (36) se ou­ers is,” sê Piet.
Die ven­sters van hul Rand­fon­tein­se huur­huis word ge­breek ter­wyl hul­le slaap. Hul­le is al in die ge­sig ge­spoeg op straat. En Piet be­weer hul­le kry snags op­roe­pe van on­be­ken­de nom­mers, met ’n stem wat dreig: “Ons gaan jul­le kom uit­haal.”
“O, jy weet nie waar­deur ons al is nie,” ver­tel Ma­ra in die sit­ka­mer van die huis met die ge­breek­te ven­sters en ga­te in die pla­fon. Piet be­aam: “Dit was ’n moei­li­ke jaar.”
Tog is hul­le nie een keer po­li­sie toe nie – tot die be­weer­de ba­ga­sie­bak­voor­val.
Piet, wat nuts­werk doen, ver­tel hy was die mid­dag van 20 Au­gus­tus op pad na die sta­sie waar hy ge­woon­lik sy kol­le­ga af­laai. Hy het glo R19 000 by hom ge­had om­dat hy pas ’n bak­kie ver­koop het. ’n “Ge­merk­te po­li­sie­mo­tor” het hul­le glo af­ge­trek. Hy is glo met ’n vuur­wa­pen ge­slaan en in die “po­li­sie­mo­tor” se ba­ga­sie­bak ge­boen­der.
“Ek het in die ba­ga­sie­bak tus­sen vuur­ wa­pens en koe­ël­vas­te baad­jies ge­lê. Hul­le het my stuk­kend ge­ry. My lyf het la­ter ge­voel as­of drie trei­ne my ge­trap het,” ver­tel Piet.
Hy be­weer die “po­li­sie­le­de” het bui­te die Van­der­bijl­park­se land­dros­hof stil­ge­hou, waar hul­le ge­dreig het om hom aan te kla. Toe hul­le ’n oom­blik weg­stap, ver­tel Piet, het hy met sy sel­foon die on­der­soek­be­amp­te in die moord­saak teen Ce­ci­lia ge­bel. “Hy het ge­sê ek moet uit­klim en na die po­li­sie­kan­toor hard­loop. Ek het my le­we aan hom te dan­ke.” Hy is wel van sy geld be­roof, be­weer hy. Die on­der­soek­be­amp­te het aan Huis­ge­noot be­ves­tig Piet het hom ge­bel en ver­tel wat ge­beur – en dat hy Piet aan­ge­sê het om na die po­li­sie­kan­toor oor­kant die hof te hard­loop en ’n klag aan­han­gig te maak.
Kapt. Ap­pel Ernst, woord­voer­der vir die Rand­fon­tein­po­li­sie­kan­toor, be­ves­tig Piet het klag­te van aan­ran­ding, ont­voe­ring en roof deur ver­meen­de po­li­sie­le­de in­ge­dien. In sy ver­kla­ring het Piet ge­meld die ver­dag­tes het “’n ge­merk­te swart
Nee, ant­woord hy ons vraag, hy weet nie of sy be­weer­de ont­voer­ders hom spe­si­fiek ge­tei­ken het om­dat hy Ce­ci­lia se pa is nie. Al wat hy weet, is dat die le­we vir hom en Ma­ra baie moei­lik ge­word het na­dat hul dog­ter in heg­te­nis ge­neem is.
DIS hart­seer,” sê Piet oor al­les wat die eg­paar deur­maak. “Ek is lief vir my kind. Al­mal haat my, maar sy bly tog my­ne. As hul­le my wil uit­haal, moet hul­le my kom uit­haal en klaar­kry.”
Hy en Ma­ra steun Ce­ci­lia steeds. Hul­le het van haar hof­ver­sky­nings by­ge­woon, maar is nou te bang na­dat hul­le glo die laas­te keer deur ’n on­be­ken­de voer­tuig van die pad ge­druk is. Hul­le be­soek “Pop­pie”, soos Ma­ra haar dog­ter noem, steeds een keer­per­maan­din­dieSunCi­ty-tronk bui­te Jo­han­nes­burg.
“Waar sy nou in die tronk sit, het sy heel­te­mal ver­an­der. Toe sy by die huis was, het sy met al­les en al­mal saam­ge­stem en ge­praat. Maar in die tronk het sy be­sef sy is op haar eie. Sy staan haar man teen me­de­ge­van­ge­nes,” ver­tel Ma­ra.
Ce­ci­lia het glo baie ge­wig ver­loor in die tronk. Ty­dens haar borg­tog­ver­hoor ’n jaar ge­le­de het sy in die be­skul­dig­de­bank ’n suur­stof­tenk ge­bruik. Toe het sy be­weer sy ly aan chro­nie­se as­ma. Vol­gens Ma­ra is sy dees­dae baie ge­son­der.
Tuis kry Piet en Ma­ra dik­wels stry oor Ce­ci­lia. Ma­ra glo on­voor­waar­de­lik in haar on­skuld, maar Piet voel die ge­reg moet sy be­loop neem. “As Ce­ci­lia skul­dig is, moet sy ge­straf word,” sê hy. Ma­ra word kwaad as Piet so praat. “Ce­ci­lia is my baby. Sy leef in haar eie wê­reld.”
Maar vol­gens die klag­staat in die moord­ver­hoor “was dit op (Ce­ci­lia se) aan­drang dat die mis­dry­we ge­pleeg is en met haar vol­le ken­nis daar­van”.
Die klag­staat stel dit al was Ce­ci­lia nie teen­woor­dig ty­dens die moor­de nie, het sy tog die mees­te van die slag­of­fers se geld ont­vang.
“Sy het heel­tyd haar me­de­be­skul­dig­des aan­ge­moe­dig om ma­nie­re te vind om haar fi­nan­si­ë­le ver­eis­tes te fi­nan­sier,” lees die klag­staat voorts.
Ma­ra ver­tel: “Toe ek die eer­ste keer in die tronk by Ce­ci­lia gaan kui­er, wou ek haar­dood­slaan. Ek­het­haar­ge­smee­kom die po­li­sie te ver­tel wat sy weet. Toe ek wil weg­stap, hoor ek Ce­ci­lia klap teen die ven­ster. ‘Ma, ek weet van niks,’ het sy ge­huil. ’n Ma weet mos wan­neer ’n kind vir haar lieg, of hoe,” sê Ma­ra.
Dit was in 2008, ná die in­heg­te­nis­ne­ming van die so­ge­naam­de swaard­moor­de­naar, Mor­né Harm­se, dat Piet oor sy dog­ter se doen en la­te be­gin won­der het. Mor­né (des­tyds 18) het ’n me­de­leer­der in Kru­gers­dorp met ’n swaard ver­moor. Die po­li­sie het Ma­ra ná die voor­val ont­bied en ver­tel hul­le het Ce­ci­lia se nom­mer op Mor­né se foon ge­kry.
Mor­né het voor die moord be­ra­ding ont­vang by die sek­te O­ver­co­mers through Christ, wat blyk­baar teen die ok­kul­te stry en waar­toe Ce­ci­lia ook be­hoort het.
Hy was nie juis ver­baas toe Ce­ci­lia en haar me­de­be­skul­dig­des in ver­band met die moor­de aan­ge­keer word nie, sê Piet.
Met een tronk­be­soek, toe hy haar oor die moord­be­skul­di­gings kon­fron­teer, het Ce­ci­lia ge­skree: “Pa, wat de don­ner ver­staan jy nie? Ek het niks ge­doen nie,” ver­tel hy. “Ek het vir haar ge­sê ek sal by haar staan, maar dan moet sy wys sy het ver­an­der.”
Ma­ra laat hoor: “Ek weet my kind is on­skul­dig daar waar sy sit.”
Sy vrees vir haar Pop­pie se le­we: “Sy is vei­li­ger daar bin­ne as hier bui­te.” Ty­dens ’n bek­ge­veg tus­sen die be­skul­dig­des by die hof in Au­gus­tus het een ge­sê: “Los haar (Ce­ci­lia); ek gaan haar laat uit­haal,” ver­tel Ma­ra. ’n Po­li­sie­bron het dit aan Huis­ge­noot be­ves­tig.
“Dis eint­lik hart­seer,” sê Piet. “Ek is lief vir my dog­ter.” Maar hy her­haal: “As ’n mens iets ver­keerds doen, moet jy daar­voor boet.”
Die ou­ers van die ver­meen­de baas­brein ag­ter die Kru­gers­dorp-moor­de, Piet en Ma­ra Brand, ver­tel hoe hul­le na be­we­ring ge­teis­ter word van­dat Ce­ci­lia S­teyn aan­ge­keer is.