Regte is 'n belangrike en komplekse sosiale verskynsel. Historiese regsvorme beklemtoon sy diep waarde vir die hele proses van evolusie. Na alles bewys hulle dat die reg selfs in die antieke tye gebore is. In die moderne samelewing moet elke burger die basiese tipes reg respekteer.
Regte - 'n stelsel van verpligte reëls vir die hele samelewing wat verpligtend is, word deur die staat vasgestel en gesertifiseer.
Doelwette is 'n stel van algemeen bindende en formeel omskrewe wetlike norme wat die staat vorm en maak voorsiening vir die regulering van verhoudings in die samelewing.
Subjektiewe wetgewing is 'n maatstaf van wetlik toelaatbare gedrag wat daarop gemik is om die persoonlike belange van 'n burger te bevredig.
Die konsep van die soort wet is 'n kompleks van die belangrikste kenmerke van die wet wat in 'n sekere era verskyn het.
Klassifikasie van die reg
Volgens prof. Leistoma OE Die reg is verdeel in die volgende tipes:
SI Arkhipov stel vyf kriteria vir klassifikasie voor:
Eenheid van terminologie.
Tekens van die wet
Om te onderskei van ander sosiale norme is moontlik deur sy kenmerkende eienskappe:
Die universaliteit. Dit beteken dat slegs die wet 'n sosiale norm is wat vir elke lid van die samelewing wat op die gebied van 'n bepaalde staat woon, verpligtend is. As gevolg van hierdie funksie het die reg die geleentheid om die openbare lewe verenigbaar en volhoubaar te maak. Wat ander sosiale norme betref, is hulle ook verpligtend, maar slegs vir 'n sekere groep van die bevolking.
Formele definisie. As deel van hierdie funksie is regshandelinge nie net iemand se idees of gedagtes nie, hulle is 'n streng werklikheid, beliggaam in die vorm van wette, dekrete, bevele, instruksies. As gevolg hiervan kan die reg die vereistes wat mense in die loop van hul gedrag moet waarneem, akkuraat weerspieël.
Oefening as gevolg van die verpligte mag van die staat. Tipes menseregte in ooreenstemming met hierdie funksie in die geval van onwillekeurige uitvoering behels staatsboetes.
Veelheid van aansoek. Trouens, wetlike norme is onuitputlik, aangesien hulle in 'n onbeperkte aantal verskillende situasies gebruik word.
Regverdigheid van die inhoud van die wet. Die wet is in die eerste plek daarop gemik om die algemene of persoonlike wil van 'n burger uit te druk. Die hoofdoel is om die primaat van die beginsels van geregtigheid onder die bevolking te bevestig.
Tipologie van die wet
Die tipologie van die wet is sy spesifieke klassifikasie. Tipes regstelsels word gevorm deur verskeie benaderings:
Die totaliteit van die formasionele en beskawingsbenaderings.
'N Benadering gebaseer op tekens van 'n geografiese, nasionaal-historiese, spesiale-wetlike, godsdienstige en ander soort.
Vir die formatiewe benadering is sosio-ekonomiese eienskappe kenmerkend. Die tipe produksieverhoudinge in hierdie geval is die beslissende element van maatskaplike ontwikkeling. Dit is op sy basis dat soorte wetgewing gevorm word. In totaal is daar vier sulke benaderings. Historiese tipes wet is slaaf, feodaal, bourgeois en sosialisties.
Binne die raamwerk van die beskawingsbenadering word die volgende drie tipes reg onderskei:
Volgens die benadering wat gebaseer is op godsdienstige, geografiese en ander tipes, word hierdie tipes wet onderskei:
Nasionale regstelsel. Dit word verstaan as 'n sekere histories gevormde stel regte, praktiese regsaktiwiteite en ideologieë van die staat wat oorheersend is in die gebied.
Regsgesin. Gekenmerk as 'n groep regsfamilies, verenig weens gemeenskaplike bronne, struktuur en historiese pad. Daar is drie regsfamilies: Romano-Germaanse, Anglo-Amerikaanse en tradisionele godsdienstige.
Die slawe-eienaar reg
Slawewet wet word gedefinieer as die wil van slawehouers, verhewe aan die wet. Dit is toegerus met die volgende kenmerke:
Die slawehouer het geen beperkings op sy optrede teenoor slawe nie.
Die vrye bevolking is nie gelyk aan mekaar nie.
Mans is beter as vroue, vaders is beter as kinders.
Privaat eiendom is die sentrale regsinstelling. Poging op haar is strafbaar met die dood.
Die heersende rol word gespeel deur die wetlike gebruik.
Gewone wet het geen skriftelike versterking nie.
Die regspraak en administratiewe presedent is die basis van al die beginsels van slawingsreg.
Die wil van die here, verhef aan die wet, word feodaal reg genoem. Die lys van sy hoofkenmerke:
Hy praat ter verdediging van groot landgoed en feodale here as individue.
Handhaaf ongelykheid tussen klasse en sosiale klasse.
Hy ondersteun serfdom.
Mense word nie belas met die hantering van tipes regsreëls nie.
Daar is onbeperkte willekeur aan die kant van die meesters teenoor die boerstratum van die bevolking.
Die reg is nie verdeel in privaat en publiek nie.
Beslegting van geskille met die gebruik van geweld word as toelaatbaar beskou.
Die kerk beklee 'n noodsaaklike plek in die feodale wet.
Bourgeois reg is die wil van die bourgeoisie, verhewe aan die wet. Dit word gekenmerk deur:
Die wet is sekulêr, dit wil sê, dit het niks met godsdiens te doen nie.
Regs tegnologie is op 'n hoë vlak.
Die takstelsel van die reg word geamplifeer.
Die reg is duidelik verdeel in privaat en publiek.
Regte is die hoofbron van die reg.
Die sosiale tipe wet begin ontwikkel.
Die wet erken 'n onafhanklike sekulêre huwelik.
Die rol van die man in familieverhoudinge verloor sy voormalige krag.
Straf behels politieke misdade, nie godsdienstige oortuigings nie.
Vakbonde word wettig.
Die regbank word 'n afsonderlike tak, sowel as die uitvoerende tak.
Die sosiale reg het 'n ander karakter en het verskillende konsepte in elke stadium van sy ontwikkeling. Die eerste fase is 'n stap na die skepping van 'n sosialistiese staat. Hierdie stadium is inherent aan die wil van die proletariaat, die werkende intelligentsia en boere wat in die wet ingebou is.
Die tweede fase val op die stadium van reeds ontwikkelde sosialisme, wanneer die wil van die hele volk in die wet ingebou word. Sosialistiese wet het die volgende kenmerke:
Gelykheid, humanisme, geregtigheid en demokrasie word verkondig.
Die krag van die mense is vas.
Die eerste fase het 'n ongelyke reg. Die voordeel word gegee aan die proletariaat en die daaropvolgende klasse.
In die tweede fase word dit openbaar verklaar.
Verklaar gehoorsaam die staat, maar die teoretiese basis word nie in die praktyk vervul nie.
Die vorming van die reg word beïnvloed deur baie verskillende faktore. Hierdie situasie lei tot die skep van 'n verskeidenheid benaderings tot die studie en afleiding van verskillende teorieë van die reg.
Dit is opmerklik dat elke individuele teorie oor die vermoë beskik om een van die regsaspekte te oordryf en op ander te slaan. Hul vorms in die ontwikkelingsproses verander, en tot dusver het die teorie van die reg tot dusver in die volgende vorm gekom:
Die teorie van natuurreg. Begin om terug te keer in antieke tye. Die geboorteplek van sy oorsprong is Antieke Griekeland en Antieke Rome. Moraliteit en geregtigheid van die reg, inherent aan die menslike natuur, het probeer om Sokrates en Plato meer te identifiseer en te beskryf. Die teorie van die natuurreg is ten volle ontwikkel in die 17de en 18de eeu in die raamwerk van die werke van Hobbes, Radishchev, Locke en ander. Hul geskrifte trek 'n streep tussen wet en wet. Die grondslae van die teorie is deur Grotius, Diderot, Rousseau en ander gelê. Die kern van die natuurlike reg is die feit dat daar nie net 'n positiewe staat wat deur die staat geskep is nie, maar ook die natuurlike wet wat daarbo staan. Hulle is dieselfde vir die hele bevolking en word by geboorte aan hom gegee. Hulle implementering is verpligtend, aangesien die bron nie die staat is nie, maar die aard van die mens.
Historiese Skool vir Regsgeleerdheid. Gestig in die 18-19 eeue deur die magte van Hugo, Savigny, Puhta. In hierdie teorie word deur die wet verstaan die produk van die geestelike toestand van die mense, die wettige oortuigings van die samelewing. Die wet het 'n nasionale karakter en is nie afhanklik van die subjektiewe opinie van die staat nie.
Teorie van normatiewe reg. Gedistribueer aan die mense in die eerste derde van die twintigste eeu deur die magte van Kedzen, Stammer, Novgorodtsev. Kelsen beskryf die wet as 'n piramide, gebou volgens hiërargie, waarin die "basiese norm" oorheers. Hy noem dit die grondwet. Die basis en die eerste stap van die piramide is kontrakte, administratiewe regulasies, beoordelaars se menings en ander dade van 'n individuele karakter. Kragtiger vanuit 'n wettige oogpunt, verskaf hul geldigheid vir die onderste. Regs teorie moet nie afhang van ideologie nie. Dit is effektief in die raamwerk van 'n stabiele staat en bevestig die voorrang van die regte en vryhede van die individu.
Sosiologiese regsteorie. Verwys na die tweede helfte van die negentiende eeu. Die voorvaders - Erlich, Muromets, Kantorovich en ander. Versoeke vir openheid en vryheid van wetgewing vir regters. Die wet word nie beskou as die norm wat deur die wet goedgekeur is nie. Spesiale aandag word aan die wet gegee as 'n regsverhouding tussen mense. Die regter word beskou as die skepper van die wet.
Sielkundige teorie van die reg. Dit het ontstaan in die 20ste eeu danksy die werke van Ross, Petrazhitsky, Tard. Dit verdeel die reg in twee dele - positief en intuïtief.
Marxistiese teorie van die reg. Verwys na die tweede helfte van die negentiende eeu. Die stigterslede is Karl Marx, Friedrich Engels en Vladimir Lenin. Regte word gedefinieer as die wil van die regerende klas in die ekonomiese en politieke sfere. Die wet word heeltemal deur die staat bepaal.