Soorte sarrasie en alles wat jy oor hulle moet weet - Sarracenia - 2019
Lys van sarracenium
Plante van die familie Sarratsin word tereg genoem roofdiere. Hulle kan insekte en klein diere met behulp van spesiaal aangepaste blare vang. Vertering van prooi kom voor met behulp van ensieme. Dit is 'n addisionele voedingsbron, waarsonder die groei en ontwikkeling van plante nie heeltemal kan slaag nie. oorweeg, wat is sarrasenia, sy beskrywing en klassifikasie.
Sarracenia white-leaved (Sarracenia leucophylla)
Sarracenia psittacin (Sarracenia psittacina)
Sarracenia rooi (Sarracenia rubra)
Sarracenia purpurea (Sarracenia purpurea)
Sarracenia geel (Sarracenia flava)
Sarracenia minor (Sarracenia minor)
As gevolg van hul relatief wye verspreiding en groot grootte, is sarrasenie een van die mees algemene insekvretende plante. Die Sarratseniyev-familie verenig drie soorte karnivoriese plante:
genus Darlingtonia (Darlingtonia) Sluit 1 spesie in - darlingtonia california (D. californica);
genus Heliamphorus (Heliamphora) sluit 23 spesies Suid-Amerikaanse plante in;
genus Sarracenia (Sarracenia) sluit 10 spesies in.
Darlingtonia Californian groei in die moerassen van Noord-Amerika en het 'n lang stam. Die valblare lyk soos die vorm van 'n kobra en kan geel of rooi-oranje in kleur wees. Die bokant van die plant het die vorm van 'n kruik met liggroen kleur in deursnee tot 60 cm. Die plant gee 'n skerp reuk wat insekte aantrek. Een keer in die val kan die insek nie ontsnap nie en word dit deur die sap van die plant verteer. Op hierdie manier vul dit die nodige voedingstowwe in wat die grond nie bevat nie.
Rod Heliamphorus kombineer plante genaamd moeras- of sonwaterlelies wat in Venezuela groei, in Wes-Guyana, Noord-Brasilië. Hulle word onderskei deur relatief klein blomme in die bloeiwyses. As gevolg van evolusie het plante van hierdie genus geleer hoe om nuttige stowwe te kry deur insekte te vermoor en die hoeveelheid water in hul val te beheer. Die meeste spesies van hierdie genus gebruik simbiotiese bakterieë vir die vertering van prooi, en Heliamphora tatei produseer sy eie ensieme. George Bentham het in 1840 die eerste spesie (H. Nutans) van plante van hierdie genus beskryf.
Sarracenia is 'n plant met helderkleurige strikblare wat soos blomme lyk. Hulle is groot, alleenstaande, en hul vorm het 'n verlenging bo-aan. 'N Persrooi patroon op 'n groen of geel agtergrond en 'n geurige reuk trek insekte. Elke deel van die blad het sy eie funksionele eienskappe. Buite is 'n landingsplek vir insekte. Verder in die mond is nektar kliere.
Die binneste deel is bedek met skerp hare wat wys. Dit laat die insek maklik binne, maar dan is dit moeilik vir hom om daar uit te kom. Die onderste deel van die blom is gevul met 'n vloeistof waarin dit sink. Plantselle produseer spysverteringskanale. Daar is ook 'n ander soort selle wat gesplete elemente opneem. So, die plant vul sy weefsels met reserwes van stikstof, kalsium, magnesium en kalium.
Wetenskaplikes het bewys dat epidermale selle in die onderste deel van die waterlelie die vermoë het om antiseptiese stowwe af te skei. As gevolg hiervan ontbreek die ontbinde dele van insekte op die onderkant van die lelieblokkies amper geen kwaai reuk nie. As die kruik met die mond opwaarts geleë is, is die vloeistof wat in die middel geplaas is reënwater, maar as dit van bo met 'n uitgroei bedek is, word die vloeistof deur die plant vrygestel.
Voëls gebruik hierdie plante as trogs, wat nie-vervalende insekte uitpik. Sommige insekte het aangepas by die lewe in sarrasenia waterlelies. Hulle gee stowwe vry wat die spysverteringskan van die plant weerstaan. Dit sluit in nag mot en sy larwes, vleisvlieg larwes, wesp spaks, wat in staat is om neste te bou.
Oorweeg die hoofsoorte sarracenia, wat verbou word en hul plek op die venstertoestelle van ons woonstelle gevind het.
Dit is belangrik! Dit is onmoontlik om 'n plant met kunsmis te voed, dit kan sterf. Voeding is nodig om slegs klein insekte uit te voer.
Hierdie spesie groei in die ooste van die noordelike deel van die kus van die Golf van Mexiko. Dit is 'n baie sagte en elegante plant. Waterlelies bedek met 'n rooster of groen veters op 'n wit agtergrond. Gedurende die blom tydperk word die plant versier met pers blomme. Verkies moerasagtige terrein en humiditeit van 60%. Sedert 2000, beskerm as 'n bedreigde spesie.
Dit is belangrik! Reproduksie van sarrasie met sade moet plaasvind na 'n koue stratifikasie van 4 tot 8 weke, anders sal hulle nie spruit nie.
In die natuur groei dit in die noord-suidelike state van Amerika en suid van die Mississippi. Die laminaat van die plant het die vorm van 'n klou en 'n koepelvormige visier. Waterlelies van hierdie spesie is helderrooi, amper swart. Die deksel dek die trechter en laat dit nie met reënwater vul nie. Dit groei in die laaglande, waar oorstromings onder swaar reën voorkom. Hood beskerm nie onder water nie. Die deksel skep 'n nou toegangskanaal wat lei tot 'n buis wat met hare bedek is. 'N Mini-val word gevorm vir padda. As hulle swem, kan hulle nie uitkom nie. Die enigste manier is vorentoe, onderaan die trechter. Die plant verkies 'n helder lig en kan groei as 'n huisplant op die westelike of suidelike vensterbanke.
Hierdie sarrasie is 'n skaars spesie. Planthoogte - 20 tot 60 cm. 'N Eiesoortige kenmerk is die teenwoordigheid van rooi lippe. Dit lok insekte. Die kleur van die blare wissel van rooibruin tot helderrooi. In die lente bloei die plant met klein helderrooi blomme wat lang blare hang.
Weet jy? Om die plant by die huis te water, is nodig dat die grond nie uitdroog nie. Hiervoor kan die pot in 'n pan geplaas word met klam uitgestrekte klei. Spuit sarratseniyu onmoontlik, want die lakens bly vlekke.
In die natuur groei dit in Oos-Amerika en Kanada en is 'n algemene spesie. Hierdie spesie is in die moeras van Sentraal-Ierland ingevoer en is goed gevang. Die plant het pers of groen-pers blomme wat in die lente groei en 'n aangename aroma van viooltjies.
Die blare van die val van die pers purpurea word dikwels in die mos ondergedompel. daarom Prooiplante word nie net vlieënde insekte nie, maar ook kruipende. Reënwater beïnvloed nie die effektiwiteit van spysverteringskanale nie.
Die ongewone aard van sarrering van purpurea is dat dit nie ensieme produseer om prooi te verteer nie, maar is steeds 'n roofdier. Op die deksel word nektar geproduseer en hare groei. Maar sy het hulp nodig om prooi te verteer. Gevang insekte verdrink en gaan na die bodem. En daar eet die slangagtige larwes van die Metrioknemus-muskiet hulle en gooi klein deeltjies in die water. Bo hulle is die larwes van die muskiet Vayomaya. Hulle suig klein deeltjies op en skep 'n stroom water. Die larwes skei afvalprodukte in die water, wat deur die plant geabsorbeer word. Die natuurlike omgewing is uniek omdat albei spesies larwes slegs in sulke plante aangetref word.
Die plant is eers in 1753 deur die Sweedse wetenskaplike Carl Linnaeus beskryf. In die natuur word dit in die Verenigde State aangetref op poreuse grond en in moerasse.
Sarratseniya geel het blaarwaterlelies van heldergroen kleur met rooi are, waarop ribbes 60-70 cm hoog is. Gele blomme met 'n skerp onaangename reuk word op die verwelkingspootjies geplaas. Die blomtyd is Maart-April. Kanne het 'n horisontale deksel, wat voorkom dat water binnekom. Nektar het 'n verlammende effek op insekte. By die huis, met oorvloedige water en behoorlike sorg, kan die plant sonder toppe deur insekte leef.
Weet jy? In die blare en grondorgane van sommige soorte sarracenium is 'n alkaloïed sarracenien gevind, wat suksesvol in medisyne gebruik word.
Hierdie spesie is in 1788 deur Thomas Walter beskryf. 'N Relatief klein plant, 25-30 cm lank, met 'n groen kruik kleur en met 'n rooierige boonste punt bo-aan. Bloei vind plaas in Maart en Mei. Blomme is geel sonder geur. Meer aantreklik is vir miere. Hierdie plant het 'n kappie in die boonste gedeelte wat die valkruik dek. Maar hierdeur val sy vangsvermoë nie af nie. In die kappie is daar dun deurskynende areas. Hulle is ontwerp om die insekte te versteur. Wanneer hulle uit 'n waterlelie wil vlieg, vlieg hulle in die lig en slaan die geslote venster en val weer in die vloeistof.
Sommige soorte sarrasenium is gegroei as 'n huisplant in pre-revolusionêre Rusland, maar na die rewolusie is baie private versamelings vernietig. Vandag werk telers om meer blink nuwe variëteite te ontwikkel. Met goeie sorg kan die plant u met blomme behaag.
Kyk na die video: HOMARK CRITERION FLEUR DE LYS VAN 1983 (November 2019).
Kenmerke van die kassetinhoud van bye in die paviljoens "Berendey"
Beskrywing en foto variëteite van vegetatiewe petunias. Terme van sorg vir die blom in die somer en winter