Twee en sestig uitgesogte Afrikaanse gedigte » » 1909 - Pag. 134 | Delpher
Oom Japie is bang dat die mense sal praat; Mar 'n man wat wil vrij die maak altijd n raad. Hij 'sal gaan in die awend: die plaas is nabij, En, vat hij die voetpad, hij hoef nie te rij. Aploon stijf sij borshemp so goed as sij kan Hij trek toe sij beste ou kiskleere an,
En vóór dat hij heenstrijk, toe steek hij n dop, En klim toe reg moedig die pad o'er die kop.
Die son was net onder, toe Japie begin;
Die maan was maar klein en hij had niks nie sin In die donker te loop; só hij stap vol van moea,
En so lang als dit dag is, gaat alles nog goed;
Maar die donker die kom, en die pad is mar lang En hij strij met hemselve, dat hij s glad tog me bang; Mar vóór in die bos, kijk! daar sit so n ding,
Én eer hij dit weet, hij begin al te sing.
Hij sing en hij loop, mar sij asem gaat staan,
En hij sweer, hij sal nooit weer in donker uitgaan; As hij weêr sal gaan vrij, dan is dit bij dag,
En hij denk an sij vrou, en hij denk an die slag, En hij vat weer die veld, maar sij beene word swaar, En net as benoudheid; hij voel al te naar;
Hij loer agteruit en dan kijk hij weer voor En 't is of hij agter hom spokerij hoor.
Ta! 't Is so, daar agter daar hoor hij wat kom,
Hij wil skree, maar die skrik maak hom somar weer stom Die ding die kom an, ja! hij hoor dit nou goed,
En sij hart, ja, die klop, en sij keel is al bloed. Die geluid is te snaaks, en dit maak hom vol vrees, 't Is gên kar of gên w.V nie, gên man en gên bees 't Is nie dans nie, of loop nie, gên sweep nie die slaat, Mar 't is net as 'n doodkis die trappe op gaat.
Hij staat stil en trek stijf nou die gord om sij broek, Hij wil loop, want hij voel dat die ding hom kom soek; Mar hij kijk eens weer om en hij staat as 'n stok;
Want hij siet, di's ou' I.ettie haar ou-ma haar klok.