Die Studente Taal Konferentie van 'n eeu gelede was die eerste studentekonferensie waar studente gevra het vir voorsiening vir Afrikaans en Hollands op Stellenbosch. Prof Pieter Kapp het 'n pragtige artikel hieroor in Saterdag se By.
Dit is belangrik om te besef dat Stellenbosch as gevolg van 'n aantal wilsbesluite in 1918 'n Afrikaanse universiteit geword het. Sonder daardie wilsbesluite sou daar toe geen universiteit op Stellenbosch ontstaan het nie en sou daar maar net die Engelse Universiteit van Kaapstad gewees het. Vandag hang die toekoms van die US weer van wilsbesluite af: gaan daar 'n hoofsaaklik Afrikaanse, of 'n hoofsaaklik Engelse universiteit op Stellenbosch wees?
Die Adam Tas-vereniging en die Tygerbergers vir die Behoud van Afrikaans in die Klaskamer (TBAK) is in 'n sekere sin 'n voortsetting van die studentetradisie vir Afrikaans sedert 1911. 'n Mens kan as't ware sê dat 6 April 2011 die 100-jaar-reunie is vir mense wat hul beywer vir 'n primêr Afrikaanse Stellenbosch. Stellenbosch was nog nooit nét Afrikaans nie en sal dit ook nie word nie, maar dit was nog altyd onteenseglik Afrikaans in sy uitgangspunt en strewes.
Dis soos met wyn. As jong student het die uwe byvoorbeeld die aakligste soet rosé gedrink (dit het soms tot ’n net so aaklige hoofpyn gelei). Deesdae sit ek nie my lippe daaraan nie. Droog en rooi is die voorkeur.
Dit geld uiteraard ook vir musiek (case in point: ek het eens op ’n tyd ’n Spice Girls-CD besit – uit vrye wil). ’n Band soos Zinkplaat, byvoorbeeld, het merkwaardig gegroei in hulle klank oor die afgelope sewe of wat jaar – en mag ek byvoeg, in ’n befokte rigting.
Op die tweede nommer, “Die verlede lees”, herinner die klank my sterk aan The Pixies, wat vreemd is, want ek het nie baie na die Pixies geluister nie.
Terwyl “Dan slaap ons laat” intens persoonlik is, laat dit jou nie buite die deur staan nie. Dis dalk eerder soos ’n fliek, met die tonele wat voor jou afspeel: "in my ma se Honda rondgery/ en by rooi robots gestaan en vry/ en na gulpe gegryp, verlief en gesuip." Of: "Later die aand mekaar eerbaar verslind/ daar was reën en wind en wind en reën/ en ek het soene geskenk vir jou binnebeen/ en jy het hardop gekreun, dat jy lief is vir my."