Hy het ‘n ander boek oor Suid-Afrika geskryf: Suid-Afrika en wij, Nenasu 1936. (Nenasu = Nederlandsch Nationaal Socialistische Uitgeverij). Dié bydrae kon dus in die Laer “Nasionaal-Sosialisme” geplaas word. Gedurende die oorlog het hy subsidie gekry deur die NS owerhede om die skakels met Suid-Afrika te versterk. Wat hy noukeurig daarmee gedoen het, weet ek nie. Na die oorlog het hy in Suid-Afrika geblewe, waar hy 1954 oorlede is.
Namate die ADK se werksaamhede steeds toegeneem het, het die vereniging al hoe meer onder die besef van die belangrikheid van sy taak gekom. Terselfdetyd het die vereniging ook daarvan oortuig geraak dat sy werksaamhede heeltemal te belangrik was om slegs met sy beperkte middele al die selfopgelegde doelstellings te verwesenlik. Die ADK het al hoe meer gevoel dat sowel Duitsland as Suid-Afrika meer direk by die vereniging se doelstellings betrek moes word. Met dié doel voor oë het die ADK aan die einde van 1938 die inisiatief geneem en ’n gesprek met die Duitse gesant ten einde die moontlikheid van ’n kultuurverdrag tussen die Derde Ryk en die Unie van Suid-Afrika te ondersoek.
Omstandigheidsgetuienis dui daarop dat die deputasie na die Duitse gesant so geslaagd was dat die ADK op eie inisiatief besluit het om ’n konsepkultuurverdrag op te stel wat later as die basis van ’n formele ooreenkoms kon dien. Prof. J.F.W. Grosskopf, bestuurslid, het inmiddels ook die Minister van Onderwys, H.A. Fagan, vertroulik oor die onderhandelings ingelig en daarop gewys dat die kulturele ooreenkoms wat tussen Duitsland en Suid-Afrika beoog word min of meer dieselfde karakter sou aanneem as die reeds bestaande ooreenkoms tussen Nederland en Suid-Afrika.
Die Duitse gesant het weliswaar nie die inhoud van die voorgestelde kultuurverdrag afgekeur nie, maar hy het sy bedenking uitgespreek teen die wyse waarop die ADK die indruk gewek het dat hulle die rol van middelaar tussen die twee state gespeel het. Wat die gesantskap wou gehad het, was dat die ADK moes vasstel of die Suid-Afrikaanse regering só ’n ooreenkoms ernstig begeer het. Eers daarna, “kann man deutscherseits offiziell an die Unionsregierung herantreten, da wir uns – unter uns gesagt – keinesfalls eine Abfuhr holen wollen”. Dit wil dus voorkom asof die Duitse gesantskap eers die voorstel in verband met ’n kultuurverdrag direk van die Suid-Afrikaanse regering wou ontvang alvorens hy met Berlyn in verbinding tree+++.
+++Dié aanmerking is oorbodig, want die Duitse gesant kon sy land nie verbind deur sulk ’n verdrag met ’n onstaatlike liggaam soos die ADK nie, sonder dat die Suid-Afrikaanse regering sy ooreenkoms daarvoor gegee het.
Hoe gebiedend noodsaaklik dit geword het om voorligtingswerk oor Suid-Afrika te koördineer, blyk uit die indrukke wat ’n ADK-hoofbestuurslid, dr. H. Hamburger [Harald Hamburger, Duitse uitruilstudent in SA gedurende die 30er/Derde Ryk, wat in SA gebly het], gedurende ’n private besoek aan die Bundesrepublik ingesamel het. Hamburger het onder andere bevind dat daar onder die Duitsers nog ’n groot reserwe van “goodwill” teenoor Suid-Afrika was, maar dat die Suid-Afrikaanse inligtingsbeampte in Keulen eenvoudig nie naas al sy veelvuldige verpligtinge aan alle belangstellendes die nodige inligting kon verskaf nie. Dit was gebiedend dat die ADK, die Stigting [Suid-Afrika Stigting; direkteur: A.M. van Schoor] en die Staatsinligtingsdiens aktief in die veldtog betrek moes word en dat die vriende van Suid-Afrika in die Bundesrepublik, Oostenryk en Switserland in vriendskapskringe van Suid-Afrika georganiseer word. Daarna moes positiewe inligting oor Suid-Afrika in samewerking met die vriendskapskringe versprei word.
As suiwer nie-winsgewende kultuurvereniging was die ADK natuurlik finansieel nie by magte om alleen ’n grootskaalse inligtingsveldtog oorsee van stapel te stuur nie en sowel die Stigting as die Staatsinligtingsdiens het eweneens oor beperkte middele beskik. Die geldelike probleem is egter die hoof gebied toe dr. Erich Lübbert, wat die ADK reeds in die verlede geldelik ondersteun het, te kenne gegee het dat hy bereid was om fondse aan die ADK en die Stigting beskikbaar te stel met die uitsluitlike doel om die ware toedrag van sake in Suid- en Suidwes-Afrika aan die Duitssprekende lande te verduidelik. Verder het Lübbert bepaal dat die ADK, met die fondse wat hy tot hul beskikking sou stel, ’n sentrale inligtingskantoor in die Bundesrepublik moes open om “…in Zusammenarbeit mit interessierten deutschen Kreisen ein Netz von deutsch-südafrikanischen Arbeitsgemeinschaften in der Bundesrepublik Deutschland zu schaffen mit dem Ziel der Gründung einer lebensfähigen und starken Deutsch-Südafrikanischen Gesellschaft in Deutschland.“ […in saamwerk met belangstellende duitse kringe ’n netwerk van Duits-Suid-Afrikaanse werksgemeenskape in die Bundesrepublik te skep met as doelpunt die stigting van ’n lewensvatbare en sterk Duits-Suid-Afrikaanse selskap in Duitsland. Vertaling: W.]
Die ADK het Lübbert se aanbod vir geldelike steun aanvaar en op 14 Desember 1961 het die voorsitter, dr. Jorden, en dr. Hamburger vir Lübbert in Johannesburg ontmoet waar die voorwaardes verbonde aan die skenking aan hulle uiteengesit is. Lübbert het die verdeling van die skenking tussen die ADK en die Stigting aan die besture van die onderskeie verenigings oorgelaat. Hy het aanvanklik die bedrag van DM 50 000 geskenk en onderneem om in die tweejaar tydperk 1962 tot 1963 ’n verdere DM 80 000 aan die ADK te gee.
Vroeg in 1962 het verteenwoordigers van die Stigting en die ADK weer eens ontmoet om voorligtingswerk in die Duitssprekende lande te bespreek. Ten einde verwarring te voorkom en om die korrekte sielkundige klimaat in die Duitssprekende lande te skep, is die noodsaaklikheid van koördinasie opnuut beklemtoon waarna die verteenwoordigers daartoe oorgegaan het om ’n tipe werkverdeling tussen hulle af te baken. Daar is besluit dat Staatsinligting (Departement van Inligting) versoek sou word om die nodige inligting wat vir so ’n veldtog benodig sou word, beskikbaar te stel. Soos dit in die verlede die geval was, sou die Stigting voortgaan om met die pers en sakewêreld in die Duitssprekende lande te skakel. Met dié doel voor oë sou die S.A. Stigting daartoe oorgaan om ’n komitee, (later bekend as die Duitsland-Komitee), bestaande uit vooraanstaande lede van die Duitssprekende gemeenskap in Suid-Afrika in die lewe te roep. Die komitee sou in noue voeling bly met die werksaamhede van alle organisasies wat inligting in die Duitssprekende lande versprei.
Die teenwoordigers van die ADK het hulle opdrag, in ooreenstemming met die voorwaardes verbonde aan die Lübbert-skenking, beskou as die aanstelling van ’n verteenwoordiger in die Bundesrepublik wie se taak dit sou wees om ’n netwerk van Duits-Suid-Afrikaanse kringe in die lewe te roep wat uiteindelik tot die stigting van ’n sterk Duits-Suid-Afrikaanse vereniging met talle takke in verskillende sentrums sou lei. Die ADK het dit as belangrik beskou dat die verteenwoordigers van die twee nie-amptelike organisasies, naamlik die ADK en die Stigting, van ’n gemeenskaplike hoofkwartier gebruik maak sodat daar die nodige skakeling en besparing van onkoste kan wees.
Teen die helfte van 1962 was die ADK se voorbereidings in verband met skakelwerk in die Bundesrepublik en die ander Duitssprekende lande afgehandel en kon die uitvoering van die taak in alle erns begin. Die praktiese uitvoering van die onderneming is aansienlik vergemaklik as gevolg van die feit dat daar op 11 Junie 1962 ’n kultuurverdrag tussen Suid-Afrika en die Bundesrepublik onderteken is. Ofskoon dié verdrag eers op 25 November 1963 amptelik bekragtig is, kon die ADK nietemin reeds vanaf 1962 binne die raamwerk van hierdie uiters belangrike kulturele ooreenkoms werk. Terseldertyd het die totstandkoming van ’n kultuurverdrag ’n ideaal wat die ADK reeds voor die Tweede Wêreldoorlog nagestreef het, vervul.