Die woordjie berou, broers en susters, is dus 'n evangeliese woord, 'n Bybelse begrip wat nooit iets wil sê oor jou eie voordeel nie, maar oor die voordeel van ander. En hierdie betekenis kry ons uit die voorbeeld van God self. Want God het Homself tog nie in die gestalte van 'n mens laat gebore word en aan 'n kruis kom sterf tot sy eie voordeel nie. Hy het dit deur en deur tot ons voordeel kom doen.
Dit is dan ook, broers en susters, hoe ek hierdie gelykenis in Matteus 21 verstaan. Eintlik 'n heel eenvoudige gelykenis, maar 'n gelykenis wat se betekenis nie so maklik te snap is nie. Wat gebeur in hierdie gelykenis?
Die pa kom na die eerste seun, om hom te vra om in die wingerd te gaan werk. Hierdie seun was heel waarskynlik die oudste seun, want die pa was, volgens die eise van sy kultuur, verplig om die oudste seun eerste te vra, aangesien die oudste seun die erfgenaam van alles was, maar ook omdat daar skande oor die pa sou kom as hy die oudste seun nie eerste sou vra nie. Die oudste seun antwoord egter prontuit: Ek wil nie.
Die vader gaan toe na sy tweede seun, wat hy nou mag vra omdat die eerste geweier het. Hierdie seun antwoord dat hy sal gaan.
Dan gebeur daar egter iets verder. Die eerste seun wat gesê het hy wil nie, gaan werk toe wel in die wingerd, en die tweede wat gesê het hy sal, gaan doen dit toe nie. Wat lê hier agter, of dan, hoekom het hulle so opgetree?
Dan sien ons vra Jesus vir die omstanders: wie het gedoen wat die pa wou hê, en hulle antwoord `die eerste seun’. En tradisioneel, broers en susters, het mense gesê: ons stem hiermee saam, want al het die eerste seun eers gesê nee, het hy tog later gegaan omdat hy spyt was, terwyl die tweede seun gesê het hy sal, en nie gegaan het nie. Hy het dus 'n prontuit leuen vertel. En daarom is die eerste seun reg en die tweede verkeerd.
Uit wat Jesus verder in die gelykenis sê, broers en susters, lei 'n mens egter af dat dit volgens Jesus nie die korrekte antwoord was nie. Want nêrens bevestig Hy dat hulle reg geantwoord het nie. Inteendeel, hy begin met hulle oor iets anders te praat, iets wat niks te make het met die gelykenis wat Hy so pas vertel het nie.
Daarenteen, sê Jesus, is daar mense soos tollenaars en prostitute, toe hulle gewys is deur Johannes op dit wat die hemelse Vader wil hê, berou gekry het oor die keuses wat hulle in die lewe gemaak het, en, tot nadeel van hulleself (ten minste finansieel) besluit het om die regte pad te begin loop.
In die openbaar is dit maklik, want daar sal mense sien dat jy die raket in die lug steek (al bedoel jy nie jy is werklik jammer nie), en bes moontlik jou 'n veertjie in die hoed steek. Maar waar dit net jy en die ander een is, is die publieke druk en oog afwesig, en word 'n mens se opregtheid en werklike bedoeling en oortuiging die swaarste beproef.
Miskien is dit waarom Jesus in Matteus 6 gesê het dat die toets vir ons ware Christelike oortuiginge nie die mark­pleine, die binnekant van ons kerke of die straathoeke is nie, maar — in die woorde van die Ou Vertaling — die verborgene, of dan, die binnekamer. Want om in die openbaar te sê jy is jammer of liefdadigheid te bewys kan jou nog altyd iets in die sak bring. Jesus stem immers daarmee saam: dit wat jy in die openbaar doen, het sy loon in die daad self.