Nuuskommentaar: Zuma agter tralies in dié leeftyd?Oudpres. Jacob Zuma (Foto: AP) Die Konstitusionele Hof het Dinsdag, in wat wyd beskou word as ŉ historiese uitspraak, oudpres. Jacob Zuma 15 maande tronkstraf opgelê. Die Konstitusionele Hof het Zuma skuldig bevind aan minagting van die hof nadat hy versuim het om voor die Zondo-kommissie te verskyn, soos gelas deur ŉ hofbevel. Feitlik niemand, buiten Zuma-doodslojaliste, meen dat dít die verkeerde of ŉ onwelkome uitspraak was nie. Diegene wat na die hofuitspraak geluister het, kan ook getuig van die felheid daarvan. Dit was regtig moeilik om jou nie te verlekker in die bevinding van die Konstitusionele Hof wat Zuma met mag en mening oor die vingers getik het nie. Diegene in Zuma se kamp het uiteraard die hofuitspraak veroordeel. Die MKMVA het reeds by monde van Carl Niehaus ŉ sogenaamde “statement of outrage” gedeel waarin hulle hierdie “ongeregtigheid” ten sterkste veroordeel. Die MKMVA is ook reeds op pad na Nkandla om Zuma te help beskerm teen die staat wat met alle mag en in alle onreg op Zuma wil neerdaal. In die historiese uitspraak het die Konstitusionele Hof vir die eerste keer in sy geskiedenis iemand strafregtelik skuldig bevind. Boonop is die skuldige party ŉ oudvryheidsvegter en oudpresident van die sogenaamde nuwe Suid-Afrika. Zuma blyk ook een van die skelmste en sluuste korrupsieplegers in die post-1994-samelewing te wees. Sodoende is hy nie net die absolute verpersoonliking van korrupsie nie, maar na bewering ook een van die grootste begunstigdes daarvan. Die Konstitusionele Hof het hierdeur ŉ absolute onverdraagsaamheid teenoor wetteloosheid en ŉ minagting van die regbank bevestig. ŉ Swaard van geregtigheid is uiteindelik geswaai in die rigting van iemand wat dit volkome verdien. Dit is ŉ groot vernedering vir die ANC as party en gaan ook groot interne struweling tot gevolg hê. Zuma is nie net ŉ oudpresident nie, maar ook steeds ŉ verpersoonliking van ŉ bepaalde struggle-era en -held. Daarom gaan dit baie belangrik wees om dop te hou hoe die ANC verder hierop reageer en wat presies die party daarmee gaan maak. Talle mense is egter steeds wantrouig daaroor of reg en geregtigheid werklik geskied het – selfs ná die hofsaak. Diegene wat heeltemal regverdigbaar meer skepties is, sal dit eers glo wanneer hulle dit sien. Hulle sal dit ook eers glo wanneer Zuma in ŉ oranje oorpak agter tralies sit. Daar is nog baie wat kan gebeur en waarmee gesloer kan word voor hy in die tronk beland. Dit sal ook glad nie vreemd wees as Zuma met groot teatrale drama tronk toe gesleep word nie – hy het nog altyd van ŉ vertoning gehou en sal moeilik dié geleentheid laat verbygaan. In hierdie opsig sal Zuma waarskynlik ook sy slagofferskap voortsit. Of hy hom nou aan die polisie gaan oorgee en of die minister van polisie en nasionale polisiekommissaris hom persoonlik by sy huis gaan haal, hy sal die kans kry om slagoffer te speel. In ieder geval wen hy – indien hy hom vreedsaam oorgee, is hy die nederige ou struggleheld wat hom aan die onregverdige staat oorgee wat ŉ persoonlike vendetta teen hom voer. Indien die polisie hom by sy huis moet kom haal, wen hy steeds. In daardie geval is hy die siek ou struggleheld op wie die staat met sy volle mag neerdaal – ŉ absolute oorreaksie gegewe hoe nederig, onskuldig en geteiken, asook siek en oud Zuma mos is. Zuma het met groot moeite die perfekte narratief oor die afgelope paar jaar geformuleer om hierdie presiese situasie ten beste te hanteer. Hy het, nes ŉ slinkse skelm kon, die persona van ŉ geteikende siek ou man opgebou – een wat hy nou perfek kan aanwend om vir homself soveel openbare simpatie en ondersteuning moontlik te in indien iets fout sou gaan. Selfs al gaan hy tronk toe, is daar steeds wantrouiges – Zuma kan te eniger tyd sy “siekte” aanwend om vir homself dieselfde weg te baan as sy ou vennoot Schabir Shaik. Dit is heeltemal moontlik dat Zuma groot gedeeltes van sy vonnis in die gemak van mediese parool deurbring. ŉ Mens gaan nie weet of hy sy volle straf gaan uitdien totdat hy dit uitgedien het nie. Met Zuma wat so gesout in Stalingrad-taktiek is, weet ŉ mens nooit wat om te verwag nie en is dit belangrik om te sién voordat jy glo. Hierdie 15 maande is waarskynlik dit wat ons gaan kry. Daar is tans 783 klagte van korrupsie, rampokkery en bedrog aanhangig teen Zuma – 15 maande tronkstraf is nie eens die eerste druppel in die emmer van dit wat hy eintlik moet kry indien hy skuldig is nie. Die blote feit dat Zuma nou tronk toe gaan, is reeds iets wat feitlik niemand regtig geglo het sal gebeur nie. Die kanse dat hy in hierdie leeftyd vir al sy beweerde korrupsie gaan vergeld, is onwaarskynlik. Daarom is dit belangrik om hierdie 15 maande te waardeer vir wat dit is, aangesien geregtigheid tog geskied het. So klein as wat dit dalk in die konteks van oorweldigende onreg kan voel, so belangrik is dit tog dat dit enigsins gebeur het. Tog moet daar nie sommer ŉ groter ommekeer in wet, orde, reg en geregtigheid daarin gelees word nie. Dit is hoogs onwaarskynlik dat dit die keerpunt gaan wees waarna staatskaping en korrupsie heeltemal aangepak gaan word – veral nie vir Zuma self nie. Dit gaan waarskynlik ook nie die punt wees waarop die regbank Suid-Afrika van verval en mislukking gaan keer nie. Dit is wel een uitstekende en welverdiende oorwinning vir landsburgers, maar nie noodwendig ŉ baken vir volledige ommekeer nie. Die hele sage is eintlik ŉ reuseklap in die gesig van dít wat veronderstel is om demokratiese Suid-Afrika te wees – met Zuma wat sekerlik een van die grootste skandvlekke op die post-1994-samelewing is. Zuma se nederlaag moet gevier word, maar ook nie beskou word vir meer as wat dit is nie. Indien Zuma se 15 maande tronkstraf iewers in die toekoms vergroot tot minstens 15 jaar, sal dit wonderlik wees. Hoewel ŉ mens se ganse bestaan en toekoms nie op dié feit moet berus nie, kan jy steeds daarvoor hoop. Die hoop beskaam immers nie.