Swart Amerikaners is meestal agtergelaat deur vordering - InnerSelf.com
In 1963 het 250,000 1968 mense na Washington opgeruk om gelyke regte te eis. Teen XNUMX het wette verander. Maar sosiale vooruitgang het sedertdien tot stilstand gekom. Verenigde State se inligtingsagentskap
Op 4 April 1968, Dr. Martin Luther King Jr. is in Memphis, Tennessee, vermoor terwyl hy stakende sanitasiewerkers bygestaan ​​het.
Destyds, meer as 'n halfeeu gelede, het die groothandel rasse-integrasie wat deur die 1964 Burgerregte Wet het net begin om diskriminasie in onderwys, werk en openbare fasiliteite weg te breek. Swart kiesers het net gekry wetlike beskerming twee jaar vroeër, en die 1968 Wet op billike behuising was op die punt om wet te word.
Afro-Amerikaners het eers begin om in woonbuurte, kolleges en loopbane in te trek wat een keer slegs vir blankes gereserveer is.
Ek is te jonk om daardie dae te onthou. Maar om my ouers oor die laat 1960's te hoor praat, klink dit in sekere opsigte na 'n ander wêreld. Talle Afro-Amerikaners beklee nou magsposisies, van burgemeester tot goewerneur tot korporatiewe uitvoerende hoof - en, ja, eens op 'n tyd, president. Die VSA is 'n heel ander plek as wat dit in 1968 was.
Of is dit? As 'n geleerde van minderheidspolitiek weet ek dat hoewel sommige dinge vir Swart Amerikaners die afgelope 50 jaar merkbaar verbeter het, ons vandag nog steeds baie van dieselfde gevegte voer as wat Dr. King in sy dag gedoen het.
Dit was toe
Die 1960's was inderdaad onstuimige jare. Gedurende die lank, warm somers van 1965 tot 1968, Amerikaanse stede het ongeveer 150 rasse-onluste en ander opstande. Die betogings was 'n teken van diepgaande burgerwoede oor 'n nasie wat volgens die Nasionale Advieskommissie vir burgerlike afwykings, "beweeg na twee samelewings, een swart, een wit - apart en ongelyk."
Ekonomies was dit beslis waar. In 1968 het net 10% van wit mense onder die armoedevlak geleef, terwyl byna 34% van Afro-Amerikaners het. Net so was net 2.6% van wit werksoekers werkloos, vergeleke met 6.7% van swart werksoekers.
'n Jaar voor sy dood het Dr. King en ander begin om 'n Swak mense se veldtog om "die lot van Amerika se armes van alle rasse te dramatiseer en baie duidelik te maak dat hulle siek en sat is daarvoor om op 'n beter lewe te wag."
Op 28 Mei 1968, 'n maand na King se sluipmoord, het die massa-optog teen armoede plaasgevind. Individue van regoor die land het 'n tentstad in die National Mall, in Washington, opgerig en dit Resurrection City genoem. Die doel was om aandag te gee aan die probleme wat met armoede geassosieer word.
Ralph Abernathy, 'n Afro-Amerikaanse predikant, het die pad gelei in sy gevalle vriend se plek.
"Ons kom met 'n beroep om die deure van Amerika oop te maak vir die byna 50 miljoen Amerikaners wat nie 'n regverdige deel van Amerika se rykdom en geleenthede gegee is nie," het Abernathy gesê, "en ons sal bly totdat ons dit kry."
So, hoe ver het Swart mense sedert 1968 gevorder? Het ons al ons regverdige deel gekry? Daardie vrae was hierdie maand baie in my gedagtes.
Op sommige maniere het ons skaars as 'n volk beweeg. Armoede is steeds te algemeen in die VSA In 1968 het 25 miljoen Amerikaners - ongeveer 13 persent van die bevolking - onder armoedevlak geleef het. In 2016, 43.1 miljoen – of meer as 12.7% – het.
Vandag se Swart armoede koers van 21% is amper drie keer dié van blankes. In vergelyking met die 1968-koers van 32%, was daar nie 'n groot verbetering nie.
Finansiële sekuriteit ook, verskil steeds dramaties volgens ras. In 2018 het swart huishoudings $57.30 verdien vir elke $100 inkomste wat deur wit gesinne verdien is. En vir elke $100 in wit gesinsrykdom het swart gesinne net $5.04 gehou.
Nog 'n kommerwekkende aspek oor swart sosiale vooruitgang – of die gebrek daaraan – is hoeveel swart gesinne aan die hoof staan ​​van enkellopende vroue. In die 1960's was ongetroude vroue die belangrikste broodwinners vir 20% van die huishoudings. In onlangse jare het die persentasie so hoog as 72% gestyg.
Dit is belangrik, maar nie as gevolg van een of ander verouderde seksistiese ideaal van die gesin nie. In die VSA, soos regoor die Amerikas, daar is 'n kragtige verband tussen armoede en huishoudings met vroulike hoof.
Swart Amerikaners is vandag ook meer afhanklik van staatshulp as wat hulle in 1968 was. Ongeveer 40% van Afro-Amerikaners is arm genoeg om daarvoor te kwalifiseer welsyn, behuisingsbystand en ander regeringsprogramme wat beskeie ondersteuning bied aan gesinne wat onder die armoedegrens leef.
Dit is hoër as enige ander Amerikaanse rassegroep. Net 21% van Latino's, 18% Asiatiese-Amerikaners en 17% van blankes is op welsyn.
Om die ligpunte te vind
Daar is natuurlik positiewe neigings. Vandag gradueer baie meer Afro-Amerikaners aan die kollege – 38 persent – as wat hulle 50 jaar gelede gedoen het.
Ons inkomste is ook baie hoër. Swart volwassenes het 'n meer beduidende inkomsteverhoging van 1980 tot 2016 ervaar – Van $ 28,667 tot $ 39,490 – as enige ander Amerikaanse demografiese groep. Dit is deels hoekom daar is nou 'n beduidende swart middelklas.
Wettiglik mag Afro-Amerikaners in enige gemeenskap woon wat hulle wil - en van Beverly Hills tot die Upper East Side, hulle kan en doen.
Maar hoekom is daardie winste nie dieper en meer wydverspreid nie?
Sommige prominente denkers – insluitend die bekroonde skrywer Ta-Nehisi Coates en "Die Nuwe Jim Crow" skrywer Michelle Alexander – plaas die onus op institusionele rassisme. Coates voer onder andere aan dat rassisme Afro-Amerikaners deur die geskiedenis so teruggehou het dat ons verdien vergoeding, weer op die oppervlak a eis met 'n lang geskiedenis in Swart aktivisme.
Alexander, op haar beurt, het beroemd gesê dat rasseprofilering en die massa-opsluiting van Afro-Amerikaners net is hedendaagse vorme van die wettige, geïnstitusionaliseerde rassisme wat eens oor die Amerikaanse Suide geheers het.
Meer konserwatiewe denkers hou dalk swart mense uitsluitlik verantwoordelik vir hul probleme. Sekretaris van Behuising en Stedelike Ontwikkeling Ben Carson is in hierdie "persoonlike verantwoordelikheid" kamp, saam met openbare intellektuele soos Thomas Sowell en Larry Ouderling.
Afhangend van wie jy vra, is Swart mense dus nie veel beter daaraan toe as in 1968 nie, want óf daar is nie genoeg regeringshulp nie óf daar is te veel.
Wat sou MLK doen?
Ek hoef nie te wonder wat Dr King sou aanbeveel nie. Hy het in institusionele rassisme geglo.
In 1968 het King en die Southern Christian Leadership Council gepoog om ongelykheid met die Ekonomiese Handves van Regte. Dit was nie 'n wetsvoorstel per se nie, maar a morele visie van 'n regverdige Amerika waar alle burgers opvoedkundige geleenthede gehad het, 'n tuiste, "toegang tot grond," "'n betekenisvolle werk teen 'n lewende loon" en "'n veilige en voldoende inkomste."
Om dit te bereik, het King geskryf, moet die Amerikaanse regering 'n inisiatief skep om "werkloosheid af te skaf", deur aansporings te ontwikkel om die aantal werksgeleenthede vir swart Amerikaners te verhoog. Hy het ook 'n ander program aanbeveel om die inkomste aan te vul van diegene wie se verdienste onder die armoedevlak is.
Daardie idees was revolusionêr in 1968. Vandag lyk dit vooruitsig. King se idee dat alle burgers 'n lewende loon nodig het, voorspel die universele basiese inkomste konsep kry nou aanslag wêreldwyd.
King se retoriek en ideologie is ook ooglopende invloede op Sen Bernie Sanders, wat in die 2016 en 2020 presidensiële voorverkiesings gelykheid vir alle mense, ekonomiese aansporings vir werkende gesinne, verbeterde skole, groter toegang tot hoër onderwys en vir anti-armoede-inisiatiewe bepleit het.
Vordering is gemaak. Net nie soveel as wat baie van ons sou wou hê nie.
om stel dit in Dr King se woorde, "Here, ons is nie wat ons behoort te wees nie. Ons is nie wat ons wil wees nie. Ons is nie wat ons gaan wees nie. Maar, dank God, ons is nie wat ons was nie."