Wat ek in Jerusalem geleer het - Inligting
Ek het u brief 'n dosyn keer oopgevou en hervou. U gaan na die Wesoewer en u wil hê ek moet u alles vertel wat ek geleer het, alles wat ek wou hê. 'Skryf asof u terug kan gaan in die tyd en sê vir uself wat u anders moet doen,' het u gesê.
Ek het so min geweet; Ek is skaam om dit nou te erken. Ek sif deur my geheue om u iets te vind wat die moeite werd is om te onthou, maar ek onthou net die manier waarop Amira voor 'n klas universiteitstudente probeer praat, om hulle te laat praat oor hoe hulle gevoel het soos Israelitiese jets gevee het. oor Gasa.
In Bethlehem het daar toerisme-plakkate in die kontrolepunt gehang. Die soldaat het my deurgeswaai en Salim dan stopgesit en aangedring dat hy sy skoene, sy gordel, sy baadjie gaan haal.
In Tel Aviv, met wrok in my bors, stap ek in 'n kroeg om te drink. 'N Jong man het langs my gaan sit en beskuldigings het uit my mond gestroom. Hy drink sy bier en staar by die venster uit.
'Vyf jaar gelede het 'n selfmoordaanvaller hierdie kroeg aangeval.'
Ek vryf my hand oor my gesig, uitgeput.
Ek het op die telefoon, oor 'n stampende Skype-sessie, in lang, uitgetrekte e-posse, my bes probeer om praktiese advies te bied, vrae te beantwoord oor hoe om voor te berei vir kontrolepunte en soldate en politieke onstabiliteit. Ek weet ek moet jou vertel hoe ek by die busstasie in Beit Jala uitkom, maar ek wil die manier onthou hoe Amira se ouma oor my koffiebeker leun, 'n piepklein porseleinkoppie op 'n silwer skinkbord. 'Jy het 'n wit hart,' sê sy met een vinger na die vorms op die koffiegronde. Amira vertaal.
Yoav glimlag toe ek hom dit vertel, maar sy kenmerke word streng toe ek artikels uit hom lees Haaretz. 'Meer nedersettings,' sug ek. 'Dit is absurd, 'n doelbewuste provokasie.' En hy bly doodstil, gewoonweg afsydig. 'Ek wil nie jou aktivisvriende ontmoet nie,' het hy gesê. 'Hulle sal net probeer veg.'
Ek het geleer om die onderwerp te verander, om woorde in Hebreeus aan te dui en met godsdienstige vrae te worstel. 'Nog een keer,' sou ek sê, 'verduidelik my die besigheid van toweling'. Hy het sy oë gerol, maar hy het altyd gelag.
Ek het nie belanggestel om 'n kant te neem nie. Maar dan was daar soveel tragedie.
Toe ek uit Jerusalem terugkeer en Amira gevra het of ek 'n goeie tyd gehad het, wou sy nie hoor oor stil kafees en uitgestrekte biblioteke nie. Sy wou weet hoekom sy van hierdie plek afgeskei is, waarom sy haar kinderjare deurgebring het vir skuilplekke, waarom sy gebore is in 'n rol wat sy nooit wou speel nie. Ons klim op die dak en sy steek 'n sigaret aan en staar stil na die Har Homa-nedersetting.
Daar is soveel logistiek, soveel subtiele maniere om in die geselligheid van die ou stad in te glip en jouself te laat behoort. Ek het 'n student van hartseer geword en sukkel om dit elke keer te onderhandel. Dit verander sommige in aktiviste, ander in soldate. Ander raak apaties. Ek is nie een daarvan nie.
Ek het die omgewing gaan bestudeer om die rioolversadigde waters van die Jordaanrivier te laat herleef. Ek het nie belanggestel om 'n kant te neem nie. Maar toe was daar soveel tragedie. So baie kneukels wat wit, voortydig kreukel om die oë krimp. Hartseer, desperaatheid en woede het op elke punt ingesluip. My bene voel versadig daarmee. Ek kon nie slaap nie.
Daar was soveel punte vir my naïef, soveel nuanses wat ek nie verwag het nie. Ons was weke lank sonder water en vertrou op die spoelbak onder die huis of die reënvate op die dak. 'N Bandanna wat oor my mond en neus vasgebind is, 'n jammerlike versperring teen die stof van sloop.
In die kamers wat lui van sigaretrook was, met die reuk van gebrande koffie, luister ek na berigte van inhegtenisnemings, aanhouding, aanvalle. 'N Aanval van bittere tirades. As daardie vliegtuie laag en swaar vlieg, hoor jy die pop pop pop van geweervuur, gee jy nie om vir die nuanses of die kompleksiteit nie. U haat net alles wat verantwoordelik is vir die geraas, die paniek, die kwesbaarheid.
Onsekerheid is ongemaklik. Dit is soveel makliker om na vaste gevolgtrekkings te kom oor die families wat na nedersettings verhuis, die seuns wat klippe gooi, die soldate wat huise bulder, die aktiviste wat help om die huise te herbou, die mans wat in die gevangenis is, die mans wat in die tronk is.
Dit raak moeilik om nie die menigte te betreur nie. Dan word dit makliker om nie te weet nie.
Miskien sal jy teen die ou stadsmure van Jerusalem gaan leun en in die skraal lug soek na 'n soort antwoord. Ek het op dieselfde beige klippe geleun en na Glenn Beck geluister oor die onreg wat Israel teen Israel gedoen het. Die doelbewuste eensydigheid van daardie toespraak het my 'n onbeskryflike hoeveelheid angs veroorsaak, maar Youval het dit afgewaai met 'n sigaret. 'Die spesialiteit van Jerusalem bied waansinnige mense aan,' het hy gesê. 'U leer om 'n onderskeid te tref tussen die profete en die verwoestende spotters.'
Amira en ek het gesit en kyk hoe die son oor die Dooie See opkom toe ek haar vertel wat Youval gesê het. Sy knik haar instemming. Ek het na Egipte gekyk.
Toe Moses die bevryde Israeliete deur die Rooi See lei, het die leër van Farao agter hulle aan gejaag. 'N Hele leër het in die see gewas. Ek het gereeld gewonder oor die gesinne van daardie soldate. Niemand skryf ooit oor hulle nie, hoe hul dae sekerlik in 'n woestyn se horison moes uitgestrek het, 'n oneindige knop van hartseer.
Daar is soveel boeke om te lees en menings om deur te sif. U kan elke genuanseerde ooreenkoms van die Oslo-akkoorde, die Britse mandaat, die politieke betoging van Hamas en Fatah, die eise en geskille van die Knesset verstaan. U kan argumenteer dat Herzl en Rabin die vele lae van Sionisme, die Turkse en Jordaanse besetting, die kloof tussen die Ashkenaziese en Sefardiese Jode kies. U kan deelneem aan die prosa van Adania Shibli, S. Yizhar, Fouzi El-Asmar, David Grossman. Daar sal altyd nog 'n verhaal wees wat u nie gelees het nie, en nog een wat u nie oorweeg het nie.
Die versoeking is om ingewikkeld te raak, sodat u politiek u medelye benadeel. Byt jou tong, sluk jou woorde. Luister. Jy weet niks nie. Hoe gouer u dit aanvaar, hoe makliker sal dit word. Daar is soveel druk om te oordeel en ek was vasbeslote om kwaad te wees. Ek wens ek kon myself gesê het om van hierdie vasberadenheid afstand te doen, woedend te wees oor onreg, maar sagmoedig teenoor mense.
Die wêreld het moeg geword vir hierdie verhaal, ongeduldig om te wag dat dit sal afspeel. U kan ook moeg word daarvoor.
U sal uitvind hoe u die busstasie kan vind of in en uit kontrolepunte moet gly, omdat u die dinge moet uitvind, maar u kan nie die inhoud van 'n persoon se hart weet nie, en niemand sal u dit sê voordat dit te laat is en u geblom het nie. u weg na die aangrypende wonde van persoonlike verlies. Verdriet dwing ons almal in dieselfde posisie. U moet leer om stil te bly totdat u die dinge wat nie gesê kan word nie, hoor.
Daar is 'n keffiyeh netjies gevou langs my Tanakh. Besoekers aan my woonstel wys op die ongelykheid van die twee, maar ek trek my kop op en gee 'n half glimlag. Hul nabyheid in my lewe sal geïnterpreteer word, maar die wêreld vind dit goed. In my hart is daar minstens plek vir albei. Ek wou nog altyd in iets beter glo, terwyl ek besef hoe onrealisties dit kan wees.
Verlede week het ek op 'n winkelrak verby 'n aardbol gestap en dit met my vinger teen die vernisde oppervlak geslinger. Sonder om te dink, het ek my vinger neergedruk toe ek Jerusalem sien. Daar was geen Wesoewer of Gaza nie.
Die wêreld het moeg geword vir hierdie verhaal, ongeduldig om te wag dat dit sal afspeel. U kan ook moeg word daarvoor. Dit kan jou bene breek en in die haarlyn krake insypel. Die wêreld het tot sy eie gevolgtrekkings gespring; Ek daag u uit om dit nie te doen nie. U gedagtes is nie so oop soos u dink nie, en die mense wat u hart aanraak, is nooit die wat u verwag nie. Sodra u leer huil, sal u besef hoe nodig dit is om te lag.