In sy drie bundels kwatryne openbaar Hennie Aucamp hom as "n besonder veelsydige kwatryndigter" (Hugo, 2018:149), wat nie net verskillende rymskemas gebruik nie, maar ook wisselende stemmings en temas uitdruk. Hy is 'n vernuftige rymer wat nostalgiese verlange na die plaas saamrym met 'n dekadente gay bewussyn. In Skulp (2014), sy laaste bundel, kan die skulp gelees word as 'n metafoor vir die kwatryn (Hugo, 2018: 148):
Wie fyn luister, hoor in die kompakte vorm van die kwatryn veel meer as 'n rymskema raak. Jy hoor ryk betekenisse wat skakel met die werk van ander digters en met die tradisie van die kwatryn.