Ons het ons dogter dié oggend vroeg opgelaai en die pad gevat. Op pad daarheen sê sy dat sy nogal bekommerd is – die roete was 45km en nie 30km nie. Ek lees nooit die fynskrif in e-posse nadat ek ingeskryf het nie, dus het ek dit nié geweet nie. Dit was bykans die helfte van die afstand langer as waarvoor ek ingeskryf het! Toe nie, dit was bykans 54km! Dan kan hulle ook nie eens die 5 en die 4 in die regte volgorde plaas nie!
Op 50km het ek woedend op die grond gaan sit, my man gebel en vir hom gesê dat hy vir die organiseerders moes sê dat ek weier om verder te ry en dat hulle my daar moes kom haal. Met my medalje. Dit was reeds baie verder as die 30km waarvoor ek ingeskryf het. En in hierdie geval was meer nie beter waarde vir my geld nie.
Hy het getroos dat dit net 2km verder was. Toe nie! Toe ek die tent in sig kry, is die pad nie reguit tent toe nie, maar daar is sulke s’e in die veld gemaak sodat mens op en af moet ry tot jy daar aankom. Ek was rasend kwaad, verskriklik moeg en die twee op die quads het my verby perke gedryf. Dus het ek gestop, hulle geroep en hulle baie mooi laat verstaan dat ek die simpel tent kan sien, maar soos ‘n mier wat gif in het op en af moet ry om daar te kom. Hulle is toe maar vooruit en ek het elkeen doodgekyk wat wou waag om geluk te sê dat ek klaargemaak het.
Ek moes gereeld stop en die modder van my wiele afkrap. Ons is in diep water onder deur ‘n pad en kon dikwels die geluide hoor dat ons naby die einde is. Maar dan het dit weer sag geword as die roete ons weer deur die loop geneem en aan die ander kant uitgespoeg het.
Al wat ek kan sê is ek haal my hoed vir julle af dat julle deelgeneem het. Ek glo rerig nie dat ek eers mee bo-op ń fiets sal kan kom nie. Watwou bly!