January – 2013 – Priit Tammets
January 2013	There were 2 posts published in January 2013.
in diy |	82 Words	Loetud: Facebook – Sotsiaalvõrgustiku efekt
in diy |	397 Words	Search Na die ineenstorting van die Sowjetunie was daar 'n gevoel geskiedenis het geëindig, en dat die Verenigde State 'n hoogste eindpunt verteenwoordig.
Vandag is die VSA nie oorheersend nie, dit is in 'n krisis: stuiptrekkings deur oproer en protes, gelei deur 'n virus wat weggeloop het van diegene wat daarvan aangekla is om toesig te hou oor dit en na 'n presidensiële verkiesing gelei deur 'n moontlike man die nasie verdeel soos geen ander voor hom nie.
Met behulp van die algemeenste statistieke beskikbaar vir politieke wetenskaplikes, is daar tekens dat die Verenigde State misluk.
Tot baie onlangs was hierdie idee buitengewoon, ondenkbaar vir almal behalwe die mees radikale kritici. Maar die VSA presteer toenemend sleg met belangrike voorspellers van staatsmislukking: etniese en klassekonflik, demokratiese en institusionele terugvalEn ander sosio-ekonomiese aanwysers insluitend gesondheidsorg en ongelykheid.
Etniese en klas konflik
Vergelykende politiek gee baie aandag aan die rol van etniese konflik as 'n voorspeller van staatsmislukking. Diegene wat Afrikalande bestudeer, waar die meeste opskortings tans plaasvind, merk dit gereeld op etniese konflik is nou gekoppel met gevegte om sleutelhulpbronne te beveilig, soos water en bewerkbare land. Dit hou 'n noue verband met die studie van sogenaamde “griewestudies”, Wat tipies beskou dat diepgesetelde ongelykhede hulpbronkonflikte veroorsaak.
Betogers van Black Lives Matters in Washington DC AAP / Sipa VSA / CNP
Dit sou egter 'n fout wees om te dink dit is as gevolg van verskillende etniese groepe per se. dit is meer te make met hoe ongelykheid en armoede vererger die waargenome rasse- en kulturele skeure. Die VSA weerspieël hierdie probleem, waar die ervaring van baie swart Amerikaners vertel: hulle voel “by geboorte kriminaliseer”, En wanneer hierdie persepsie 'n kritieke massa onder 'n groot genoeg bevolking bereik, misluk state.
Die wêreldwye konfliksones waarop politieke wetenskaplikes grotendeels fokus, is waar groepe veg vir basiese hulpbronne. Dit sluit in water, mineraleen ander basiese ekonomiese regte.
Dus, gebiede wat diep verarm is, soos Flint, Michigan, of byna enige ander onlangse gebied van diep sosio-ekonomiese nood, is baie analoog aan mislukte lande. Dit was ook van die grootste uitdagings vir die 'verenigde' deel van die Verenigde State.
Tekens van verhoogde ekonomiese ongelykheid
Die ekonomiese aanwysers is egter nie net sleg vir minderheidsgroepe nie. Die ekonomie van Amerika groei al dekades lank met 'n goeie knip, maar die rykdom word bykans heeltemal deur die rykes opgeneem. Die loon van uitvoerende hoofde het byvoorbeeld van 20 keer die gemiddelde werknemersloon in 1965 gestyg 278 keer hul salaris in 2018.
In reële terme, het slegs hul kollege gegradueerdes hul loon verhoog as 'n groep sedert 1979, en dit kom voor 21% van Amerikaanse kinders leef in armoede. Boonop is die gesondheidsuitkomste vir Amerikaners baie swak in vergelyking met ander OESO-lande, ondanks die koste van gesondheidsorg per capita in die wêreld.
Onevenredelik is dit 'n probleem wat swart Amerikaners raak. Dit kan dalk 'n goeie manier wees om onlangse onluste te verklaar, maar dit is ver van 'n volledige prentjie af. Alle arme Amerikaners kry relatief armer, wat moontlik ook verklaar waarom dit lyk asof arme wit Amerikaners toenemend geneig is om teen te veg die waargenome ongeregtighede van ander etniese groepe. Hulle doen dit deur hulself teen soortgelyke politieke en ekonomies ontgroende groepe te beledig, eerder as teen die magstelsel wat hulle van die hand gesit het.
Twee kinders skilder 'n muurskildery in Black Lives Plaza, Washington DC AAP / EPA / Michael Reynolds
Daarbenewens is 'n belangrike historiese studie deur Thomas Piketty het getoon die verbinding tussen die armste en rykste Amerikaners word eksponensieel erger, die middelklas krimp en die rykdom van die top 1% neem 'n toenemende deel van die taart in.
Is daar 'n demokratiese tekort?
Hierdie verbinding met rykdom word toenemend voorgestel as 'n tekort aan demokrasie. soos een studie het getoon, Amerika se demokrasie word ernstig ondermyn.
In werklikheid is 'ondermyn' dit mildelik: na 'n streng ontleding van die stemming van 1982 tot 2002 het Gilens en Page die voorkeure van die top-10% getoon wat die gemiddelde kiesers gereeld verkies.
Dit is 'n fout om die belangrikheid van hierdie bevindings te onderskat. soos ontledings van die algemene verkiesing van 2016 het getoon, het die Amerikaanse state wat van Demokraat na Republikein oorgedra is (vermoedelik deel van Hillary Clinton se “firewall”) byna uitsluitlik deel van die sogenaamde “roesgordel”. Sodra hulle deel was van Amerika se kragtige vervaardigingsbasis, is hulle nou mense wat vergete voel en al hoe kwaad word.
Die swart en wit, rasseverhaal van Amerika se ellende mis 'n belangrike, maar selfs meer gevolglike punt: hoewel daar ongetwyfeld swart Amerikaners swaar verloor, verloor 'n toenemende meerderheid ongeag ras.
Die Amerikaanse rewolusie het gesentreer op die baie sinvolle idee dat daar geen belasting sou wees sonder verteenwoordiging nie. Tog is daar nou beduidende bewyse dat 'n meerderheid van die burgers nie verteenwoordig word nie.
Die VSA het een voordeel: vir al sy gebreke bly dit ten minste semi-funksionele demokrasie. Dit kan heel moontlik beteken dat die skuld vir staatsmislukking by individue of partye kan bestaan, eerder as die hele stelsel.
Die demokratiese instellings van die Verenigde State bly egter steeds verbrokkel, en opeenvolgende regerings het geblyk nie in staat te reageer en na hul burgers te luister nie. Op die oog af misluk die Verenigde State deur die belangrikste aanwysers wat politieke wetenskaplikes beskikbaar het.
Selfs een van die vlymskerpste kritici, sou min mense Amerika se mislukking as iets anders as 'n ramp beskou. Die binnelandse agteruitgang van die grootste kern- en militêre supermag ter wêreld sou ongekend en skrikwekkend wees bo rasionele ontleding - retoriek wat daarop dui dat dit bloot die nuwe “val van Rome” is, is amper onbeduidend.
Die uitdaging is nou of die wêreld se oudste deurlopende demokrasie sy eie ideale kan nakom.
George Rennie, dosent in politiek, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Is Amerika 'n mislukte staat? Hoe 'n supermoondheid na die rand gebring is