The Dacians - Ancient Rome Live - Inligting
The Dacians - Ancient Rome Live
Die Daciërs was 'n Thraciese volk wat in die huidige Roemenië gewoon het. Hulle het in konflik gekom met Rome namate dit uitgebrei het, maar oorloë het nooit hul hoogtepunt bereik nie totdat Trajanus (98-117 nC) in 102 nC oorlog teen Dacia verklaar het. Nadat Trajan die oorloë gewen het, het hy 'n bestendige, konstante beeld van die verowerde vyand in sy keiserlike monumente bekendgestel, waaronder Trajanskolom, forum, boog, basiliek. 'N Aantal van hierdie Daciërs, met 'n Pirgiese pet met 'n kopdop. broek, stewels en onversorgde baard (dikwels uitgebeeld met gekleurde albasters soos pavonazzetto en bigio morato), is ook hergebruik as simboliese versierings in latere monumente, veral op die boog van Constantine by die Colosseum.
10 feite oor die Romeinse Spele
Die antieke Romeine was mal oor hul speletjies. Romeinse leiers het die publiek beroemd gemaak deur te voorsien panem et circenses wat 'brood en sirkusse' beteken. Hierdie sirkusse, of speletjies, was meer as net vermaak, dit was ook populistiese instrumente wat gebruik word om politieke steun te verlig.
Spele word ook gereeld op godsdienstige feeste aangebied, 'n tipiese Romeinse vermenging van staatsfunksie en godsdiens.
Hier is 10 feite oor die speletjies van antieke Rome.
Antieke Romeinse speletjies as 'n doodmaakmasjien vir wilde diere
Jagstoneel op granietbord geneem uit die Romeinse amfiteater in Mérida (Spanje). Huidige ligging van die graniet: Nacional Museum of Roman Art in Mérida. Foto deur Lorenzo Plana Torres
Die speletjies in die Romeinse arena was veral 'n groot doodmaak- en uitwissingsmasjien vir wilde diere. Dit was nie die gladiatorgevegte nie, nie die wa -wedrenne of die teateropvoerings wat die gewildheidskaarte van die keiserlike stadsmense bereik het nie. Dit was eerder die sogenaamde dierejagte, waartydens tienduisende diere deur die eeue vir die entoesiastiese publiek geslag is. Dit het begin in 186 vC, toe die Romeinse generaal en konsul Marcus Fulvius Nobilior tien dae lange wedstryde georganiseer het vir sy terugkeer na Rome na die oorwinning oor die Sentraal-Griekse Alliansie van Aetoliërs. Volledige besonderhede oor die triomf is gegee deur die Romeinse historikus Titus Livius. Vir die eerste keer is baie leeus en panters gejag om gladiators doodswedstryde teen wilde diere in die sirkus te speel. Fulvius Nobilior het standaarde gestel wat sy opvolgers wou oortref, wat betref die hoeveelheid diere wat in die sirkus gebruik word en vir die verskillende soorte optrede in speletjies. Tydens die speletjies wat deur Fulvius Nobillior gereël is, is ongeveer 170 wilde diere in die Romeinse arena doodgemaak, waaronder 63 Afrika -diere, 40 bere en olifante.
Die diktator Lucius Cornelius Sulla het die Romeinse publiek 'n vertoonvenster van ongeveer 100 leeus gegee. Die Afrikaanse jagters is gewoonlik saam met wilde diere deur die Romeine gevange geneem. In 58 vC is 150 luiperds en vir die eerste keer 'n Egiptiese seekoei en vyf krokodille na Rome vervoer om dood te maak. Altyd nuwe diersoorte, altyd nuwe doodmaaktegnieke en veral groter hoeveelhede diere is ingebring en opgebruik vir die sogenaamde wild. Daar is skaars groot wilde diere gevind wat nie in die Romeinse speletjies gebruik is nie. Tiere uit Indië, robbe van die Noordseekus, olifante en renosters uit Afrika, takbokke uit Gallië, seekoei en krokodille uit Afrika of kameelperde en volstruise uit Ethiopië was die slagoffers van die Romeinse vermaaklikheidsbedryf. Om nie te praat van bere nie, allerhande groot katte, bulle en nog vele meer.
Uiteindelik is seekoei in Neder -Egipte in die 4de eeu heeltemal uitgeroei. Net so het die olifante in Libië en die leeus in Thessalië uitgesterf.
Tydens die bewind van die Romeinse keiser Trajanus 11 000 diere is binne 123 dae in 'n enkele wedstrydperiode in die arena geslag toe hy die oorwinning oor die Dacians gevier het. 'N Weermag van versorgers, vervoerwerkers, wagte, veeartse en opleiers het die voorbereiding van skouspelagtige, opgevoede moordorgies gereël. Dit is onmoontlik om te weet hoeveel diere al gesterf het tydens die jag en tydens die vervoer, deur ongelukke, skip wat sink of epidemies. Die getal was miskien net minder as in vergelyking met die diere wat uiteindelik as slagoffer van die speletjies geslag is. Waarskynlik honderde duisende of miljoene diere is stelselmatig vernietig in Romeinse speletjies. Omdat die voorbeeldgetalle hierbo slegs na die speletjies in die stad Rome verwys. Maar daar was honderde plekke in die hele Romeinse Ryk, waarvan die speletjies ook 'n groot aantal wilde diere in die arena insluit.
Vir die Romeine was die dood van 'n groot aantal wilde diere geen rede om spyt te wees nie. Inteendeel, hulle was trots op hierdie groot prestasies in hul oë. In gebiede waarin die wilde roofdiere voorheen gewoon het, het die Romeine gedink dat dit vir veeteelt en landbou gebruik kan word. Die bevryding van hele streke van wilde diere is as 'n goeie prestasie beskou.
Die ewigheid vir die skepping, die verantwoordelikheid vir die omgewing was nie 'n sentrale kategorie van die oudheid nie, soos aangetoon kan word op die gebiede van oorlog, bosbestuur en in die algemeen natuurlike hulpbronne.
Fantastiese vaardighede van die Romeinse soldate
Daar word verwag dat die Romeinse soldaat nie net 'n uitstekende vegter sou wees nie, maar dat hy 'n bekwame bouer, ingenieur en werker moes wees.
Om in die Romeinse leër te veg was mededingend en gedoen ter wille van virtus. Virtus, waaruit ons ons woord "deug" kry, was manlike moed en uitnemendheid. Dissipline, die diensmaagd van virtus, beteken selfbeheersing, vasberadenheid en 'n ordelike manier van doen. Die Romeinse soldaat het probeer om selfversekerd, manlik, moedig en vindingryk te wees in die stryd. Maar hulle moes ook paaie en brûe bou, woude skoonmaak en mure bou.
Die soldate moes die koppe van belangrike vyandelike vegters afsny toe hulle doodgemaak is. Die afgesnyde koppe vyande het die soldate aangemoedig om harder te werk om die paaie te bou wat hulle nodig gehad het om vyandelike gebied verder deur te dring. En om te oorwin, wen die oorlog.
Romeinse soldate bou 'n pad. Let op die twee koppe van die vyande wat op die paal gehang is. Romeinse soldate wat keiser Trajanus die koppe van belangrike dooie vyande tydens die Daciaanse oorlog in ongeveer. 102 nC oor Trajanus -kolom in Rome.
Romeinse soldate het met mekaar meegeding om die eerbewyse en erkenning virtus en dissipline. Tydens die Slag om Jerusalem in 70 nC besluit die Romeinse generaal Titus, gefrustreerd oor die tyd wat dit neem om Jerusalem te verower, dat die Romeine 'n muur rondom die hele stad Jerusalem moet bou:
'Titus het besluit dat hulle 'n muur rondom die hele stad moet bou ... (en) as iemand dink dat so 'n werk te groot is ... Josephus, Oorloë 5.12.1 In slegs drie dae het die Romeinse leër 'n muur van vyf myl rondom Jerusalem gebou. Josephus sê: "... dit is ongelooflik dat wat natuurlik 'n paar maande sou verg, in so 'n kort tydjie gedoen is." Ibid. 5.12.2
Romeinse soldate bou 'n muur. Verligting van Trajanus -kolom in Rome. Trajan se kolom
Die muur is binne so 'n kort tyd gebou, omdat elke gedeelte van die muur aan 'n spesifieke legioen toegewys is en elke legioen met die ander legioene meeding om die toekennings van dissipline. Elke legioen is in tien groepe verdeel. Elke legioen het 'n gedeelte van die muur aan elk van sy tien kohorte toegeken. Die legioene het nie net teen mekaar meegeding om betaling en om eer nie, maar die individuele groepe in 'n legioen het met mekaar meegeding. Dus het alle groepe in elke legioen en al die legioene in die weermag teen mekaar meegeding om die geld, die belonings en, die belangrikste, om die goedkeuring van hul meerderes en van hul generaal, hul opperbevelvoerder.
'N Romeinse historikus wat oor die weermag van Rome sou skryf, het 'n skatkamer met antieke inligting oor die Romeinse militêre lewe wat artistiek ingebed is in die basreliëfs van die 2de-eeuse Trajanus-kolom (Trajanus was keiser van 98-117 nC). Die 115 voet hoë kolom oorleef steeds en staan ​​in Trajan's Forum in Rome.
[KLIK HIER vir artikel oor Trajan 's Forum]
Die kolom, wat tonele uit Trajanus se Dacian-oorloë (101-102 en 105-106) uitbeeld, bevat 155 afsonderlike tonele. Let op die intieme besonderhede van die soldaat se lewens wat net op hierdie klein gedeelte van Trajan's Column uitgebeeld word.
Die Carrara -marmerfries van 620 voet op die kolom begin onder en sirkel tot bo -op die kolom. Die hoofstadblok van die kolom weeg amper 54 ton en moes in die 2de eeu nC 112 meter bo -op die kolom gehys word!
Romeinse soldate het alles gedoen wat nodig was om 'n suksesvolle oorlog te voer. Tydens die Trajanië se Dacian Wars moes 'n brug oor die Donau -rivier gebou word om Dacian -gebied (vandag 'n groot deel van Oos -Europa) te bereik. Daar word van soldate verwag om werkers te wees, bouontwerpe te implementeer en alles te doen. Hier is hulle (links) in c. 101 bou 'n brug om die Donau -rivier te strek.
En hier (onder) is die rivier van die Donau, Danuvius, wat kyk hoe die soldate marsjeer oor die brug wat hulle gebou het.
Trajans se Griekse argitek Apollodorus het die brug van 2,724 voet ontwerp en Romeinse soldate het dit in 105 nC gebou. Dit was 'n segmentboogbrug wat gehelp het om die oorlog oor die Dacians te wen. Vir meer as 1 000 jaar was dit die grootste boogbrug wat ooit gebou is.
Hieronder is 'n reliëf van die brug op Trajan 's-kolom wat die buitengewoon plat segmentale boë op hoë betonpiere toon. Keiser Trajanan is op die voorgrond met sy soldate-bouwerkers.
Toe die weermag lank in 'n land was, moes die soldate hul eie fort bou (hieronder).
Die skoonmaak van woude, riviere en strome, die bou van brûe, paaie, mure, forte — die wonderlike Romeinse soldate het dit alles gedoen. Boonop het hulle geveg en die gevegte gewen wat hulle meesters van 70 miljoen mense in die antieke wêreld gemaak het.
Romeinse Ryk in Rooi onder keiser Trajanus
Die Romeinse Ryk het op sy hoogte 2,2 miljoen myl gestrek. Romeinse soldate moes daardie kilometers loop en daardie oorloë veg om Rome een van die grootste ryke in die geskiedenis van die wêreld te maak.—Artikel deur Sandra Sweeny Silwer
Die gevaarlike strate van antieke Rome
Antieke Rome na donker was 'n gevaarlike plek. Die meeste van ons kan ons op 'n sonnige dag maklik die helder, marmer ruimtes van die keiserlike stad voorstel - dit is gewoonlik wat films en romans ons wys, om nie eers te praat van die geskiedenisboeke nie. Maar wat het gebeur toe die nag val? Meer spesifiek, wat het gebeur met die oorgrote meerderheid van die bevolking van Rome, wat in die oorvol hoë mure woon, nie in die ruim herehuise van die rykes nie?
Onthou dat antieke Rome teen die eerste eeu vC, die tyd van Julius Caesar, 'n stad was met 'n miljoen inwoners-ryk en arm, slawe en oud-slawe, vry en vreemd. Dit was die eerste multikulturele metropool ter wêreld, kompleet met krotbuurte, woonhuise met meerderheid en wasgoed-wat ons altyd vergeet as ons konsentreer op die wonderlike kolonnades en pleine. So, hoe was agterstraat Rome - die regte stad - nadat die ligte uitgegaan het? Kan ons dit moontlik herwin?
Die beste plek om te begin is die satire van die knorrige ou Romeinse man, Juvenal, wat omstreeks AD 100 'n nare prentjie van die daaglikse lewe in Rome opgetower het. Die inspirasie agter elke satirikus van dr Johnson tot Stephen Fry, Juvenal herinner ons aan die gevare om in die donker deur die strate te loop: die afval (dit wil sê kamerpot plus inhoud) wat van die boonste verdiepings af op u kop kan kom, om nog maar te praat van die toffs (die ouens in skarlakenrooi mantels, met die hele reeks hangers aan) wat jou op pad deur die stad kan raakloop en jou onbeskof uit die pad kan jaag:
'En dink nou aan die verskillende en uiteenlopende gevare van die nag. Kyk hoe hoog is dit tot die doringdak waaruit 'n pot op my kop kraak elke keer as 'n gebreekte of lekkende vaartuig by die venster uitkom! Kyk met 'n plesier wat dit op die sypaadjie slaan! Daar is die dood in elke oop venster as u in die nag verbygaan, u kan as 'n dwaas beskou word, 'n skielike ongeluk, as u gaan uiteet sonder om u wil te maak ... Maar hoe roekeloos die man ook al is, hoe warm wyn en jong bloed, gee hy 'n wye kooi aan iemand wie se skarlakenrooi mantel en lang agterstanders, met fakkels en koperlampe in hul hande, hom beveel om afstand te hou. Maar vir my, wat gewoonlik nie by die maan begelei word nie, of deur die skaars lig van 'n kers, respekteer hy nie. " (Juvenal / Satire / 3)
Juvenal self was eintlik redelik ryk. Alle Romeinse digters was betreklik goed aangelê (die ontspanning wat u nodig gehad het om poësie te skryf, het geld vereis, selfs al het u asof u arm was). Sy selfvoorstelling as 'man van die mense' was 'n bietjie joernalistieke fasade. Maar hoe akkuraat was sy nagmerrievisie van Rome in die nag? Was dit regtig 'n plek waar kamerpotte op u kop neerstort, die rykes en magtiges oor u heen gestamp het, en waar u (soos Juvenal elders waarneem) die risiko loop dat u deur 'n groep boewe wat daarheen kom, beroof word?
Buite die wonderlike burgerlike sentrum was Rome 'n plek met smal stegies, 'n doolhof van paaie en gange. Daar was geen straatbeligting nie, nêrens om u ontlasting te gooi nie en geen polisiemag nie. Na donker moes antieke Rome 'n bedreigende plek gewees het. Die meeste ryk mense het sekerlik nie uitgegaan nie - ten minste nie sonder hul privaat sekuriteitsteam van slawe of hul 'lang aanhangers' nie - en die enigste openbare beskerming waarop u kon hoop, was die paramilitêre mag van die nagwag, die waaksaamhede.
Dit is presies wat hierdie wagte gedoen het en hoe effektief hulle was. Hulle is in bataljons regoor die stad verdeel en hul belangrikste taak was om op die uitkyk te wees vir brande wat gereeld ontstaan ​​(in die geboue wat in Jerrie gebou is, met oop braziers wat op die boonste verdiepings brand). Maar hulle het min toerusting gehad om 'n groot uitbraak te hanteer, behalwe 'n klein hoeveelheid asyn en 'n paar komberse om die vlamme te blus, en pale om die naburige geboue af te trek om 'n brand te maak.
Terwyl Rome gebrand het
Soms was hierdie manne helde. Trouens, 'n ontroerende gedenkteken oorleef 'n soldaat wat as nagwag dien in Ostia, die hawe van Rome. Hy het probeer om mense wat in 'n brand gestrand was, te red, het gesterf en is op openbare koste begrawe. Maar hulle was nie altyd so altruïsties nie. In die groot brand van Rome in 64 nC was een verhaal dat die waaksaamhede eintlik by die plundering van die stad aangesluit het terwyl dit brand. Die brandweermanne het ingeligte kennis gehad van waarheen hulle moet gaan en waar die ryk pluk is.
Die wagte was beslis nie 'n polisiemag nie, en het min gesag gehad toe klein misdade in die nag tot iets veel groter toegeneem het. Hulle kan 'n jong oortreder 'n knip om die oor gee. Maar het hulle meer as dit gedoen? Hulle kon nie veel doen nie, en meestal was hulle in elk geval nie daar nie.
As u 'n misdaadslagoffer was, was dit 'n kwessie van selfhelp-soos 'n besonder moeilike saak wat in 'n antieke handboek oor die Romeinse reg bespreek is, bewys. Die saak handel oor 'n winkelier wat sy onderneming snags oopgehou het en 'n lamp op die toonbank gelos het wat na die straat kyk. 'N Man kom in die straat af en knyp die lamp, en die man in die winkel loop agter hom aan, en 'n bakleiery het ontstaan. Die dief het 'n wapen gedra-'n stuk tou met 'n stuk metaal aan die einde-en hy het die winkelier gaan haal wat teruggekap en die dief se oog geslaan het.
Maar waar die geld ook al opgehou het (en nie baie gevalle soos hierdie sou ooit voor die hof gekom het nie, behalwe in die verbeelding van sommige akademiese Romeinse advokate), die voorval is 'n goeie voorbeeld vir ons wat met u in die strate van Rome kan gebeur na donker, waar klein misdaad binnekort kan ontaard in 'n bakleiery wat iemand halfblind laat.
En dit was nie net in Rome self nie. Een saak, van 'n stad aan die weskus van die moderne Turkye, aan die begin van die eerste eeue vC en nC, het onder die aandag van keiser Augustus self gekom. Daar was 'n reeks onderonsies tussen sommige ryk huishoudings en 'n bende wat hul huis aanval (of dit nou 'n paar jong boewe was wat die antieke ekwivalent van 'n ASBO verdien het, of 'n groep politieke teenstanders wat hul vyande wou ontwrig, ons het geen idee nie). Uiteindelik het een van die slawe in die huis, wat vermoedelik probeer het om 'n stapel ontlasting uit 'n kamerpot op die kop van 'n marauder leeg te maak, die pot laat val - en die gevolg was dat die slagman dodelik beseer is.
Die saak en die vraag waar die skuld vir die dood lê, was natuurlik so lastig dat dit tot by die keiser self gegaan het, wat besluit het (vermoedelik op grond van 'selfverdediging') om die huisbewoners onder aanval vry te spreek. En dit was vermoedelik die huishoudings wat die keiser se oordeel op klip laat inskryf en by die huis vertoon het. Maar vir al die effens verwarrende besonderhede van die saak, is dit nog 'n goeie illustrasie dat die strate van die Romeinse wêreld in die donker gevaarlik kan wees en dat Juvenal moontlik nie verkeerd sou gewees het oor die valpotte nie.
Maar Rome in die nag was nie net gevaarlik nie. Daar was laat in die nag ook lekker te kuier in die klubs, tavernes en kroeë. U woon miskien in 'n beknopte woonstel in 'n hoë gebou, maar ten minste vir mans was daar plekke om te gaan drink, te dobbel en (laat ons eerlik wees) om met die diensmeisies te flirt.
Die Romeinse elite was redelik snuffelend oor hierdie plekke. Dobbelary was 'n gunsteling aktiwiteit regdeur die Romeinse samelewing. Daar word selfs gesê dat die keiser Claudius 'n handboek daaroor geskryf het. Maar dit het natuurlik nie verhinder dat die hoër klasse die slegte gewoontes van die armes en hul verslawing aan toevallige speletjies afskrik nie. Een snobistiese Romeinse skrywer het selfs gekla oor die nare snorkgeluide wat u laatnag in 'n Romeinse kroeg sou hoor - die geluide wat voortspruit uit 'n kombinasie van snotneuse en intense konsentrasie op die betrokke bordspel.
Gelukkig het ons egter 'n paar blik op die pret van die Romeinse kroeg vanuit die oogpunt van die gewone gebruikers self. Dit wil sê, ons kan nog steeds 'n paar van die skilderye sien wat die mure van die gewone, effens lomp bars van Pompeii versier het - met tipiese tonele van die kroeglewe. Hierdie fokus op die genot van drank (ons sien groepe mans wat om kroegtafels sit, 'n ronde by die kelnerin bestel), ons sien flirt (en meer) tussen kliënte en diensmeisies, en ons sien baie bordspeletjies.
Interessant genoeg, selfs vanuit hierdie bottom-up perspektief, is daar 'n sweempie van geweld. In die skilderye van 'n Pompeiaanse kroeg (nou in die Argeologiese Museum in Napels), toon die laaste toneel in 'n reeks 'n paar dobbelaars wat 'n ry oor die spel het, en die verhuurder word gedreig om sy kliënte uit te gooi. In 'n toespraakborrel wat uit die mond van die verhuurder kom, sê hy (soos verhuurders altyd het): "Kyk, as julle 'n geveg wil hê, ouens, gaan na buite".
So, waar was die rykes toe hierdie woelige naglewe in die strate aan die gang was? Die meeste van hulle was gemaklik in hul beddens, in hul sagte huise, onder toesig van slawe en waghonde. Daardie mosaïek in die voorhowe van die huise van Pompeii, met hewige honde en Cave Canem ('Pasop vir die hond'), is waarskynlik 'n goeie gids vir wat u sou begroet as u sou probeer om in een van hierdie te kom plekke.
Binne die deure heers vrede (tensy die plek natuurlik aangeval word!), En die rowwe lewe van die strate was skaars hoorbaar. Maar hier is 'n ironie. Dit is miskien nie verbasend dat sommige van die Romeinse rykes, wat in hul wonings in die bed sou moes lê, gedink het dat die lewe op straat in vergelyking baie opwindend was nie. En - let op al die snobistiese spotters oor die snork van die kroegspelers - dit is presies waar hulle wou wees.
Die gemene strate van Rome was waar u die keiser Nero blykbaar kon vind op sy aande. Na donker, so vertel sy biograaf Suetonius ons, sou hy hom met 'n pet en pruik vermom, die stad se kroeë besoek en in die strate rondbeweeg en met sy maats oproerig raak. Toe hy mans ontmoet wat na die ete op pad was huis toe, het hy hulle geslaan en selfs by geslote winkels ingebreek, van die voorraad gesteel en in die paleis verkoop. Hy sou in 'n geveg betrokke raak - en het blykbaar dikwels die risiko geloop om 'n oog uit te steek (soos die dief met die lamp), of selfs om dood te beland.
Dus, terwyl baie van die rykste inwoners van die stad ten alle koste die strate van Rome sou vermy het - of hulle net saam met hul sekuriteitswag sou waag, sou ander nie net onskuldige voetgangers uit die pad jaag nie, maar sou rondloop. omringend, en gee 'n baie goeie voorgee dat hulle bedrieërs is. En as Suetonius geglo moet word, is die laaste persoon wat u laat in die nag in die middestad van Rome sou wou ontmoet, die keiser Nero.
Mary Beard is professor in klassieke aan die Universiteit van Cambridge. Sy gaan haar reeks aanbied Ontmoet die Romeine met Mary Beard in April op BBC Two.
Die lewe van 'n arm man in antieke Rome
In antieke Rome is die landbouarmes anders beskou as die stedelike armes. (Beeld: S. Borisov/Shutterstock)
Landbou arm in antieke Rome
Die Romeine was baie trots daarop om hul afkoms van geharde Italiaanse boere te vind en het verheffende verhale uit hul verlede vertel wat die deugde van die eenvoudige lewe wat op die land geleef het, gevier het.
'N Bekende voorbeeld is Cincinnatus, 'n boer-weliswaar nie 'n behoeftige nie, maar 'n eenvoudige, hardwerkende boer-wat ses maande lank uit sy plaas ontbied is om die diktator te wees, en wat, nadat hy Rome gered het, sy amp verlaat en na sy plaas teruggekeer het net 10 dae later.
Daar word geglo dat die armes in die landbou eerder anders as die stedelike armes beskou is. Die armes in die landbou, so het die konvensionele argument gehardloop, ondersteun hulself deur die strewe van harde werk, terwyl die stedelike armes die staat afblaas deur gratis mielies uit te deel.
Dit is 'n transkripsie van die video -reeks Die ander kant van die geskiedenis: die daaglikse lewe in die antieke wêreld. Kyk nou, Wondrium.
Arme Romeine in die weermag
Die Romeinse generaal Gaius Marius het arm Romeine toegelaat om by die leër aan te sluit. (Beeld: Morphart Creation/Shutterstock)
Baie selde het die Romeinse owerhede blykbaar die nood van die armes erken en probeer om iets daaraan te doen.
In 107 v.C. het die Romeinse generaal Gaius Marius burgers wat geen grond besit het nie en uit diens van die weermag uitgesluit was, toegelaat om as vrywilligers aan te sluit vir sy veldtog teen Jugurtha in Noord -Afrika. En die arm bevolking het in groot getalle vrywillig gewerk om uit nood te ontkom.
Hier moet egter genoem word dat Marius nie 'n sosiale hervormer was nie, hy het nie regtig omgee vir die armes nie. Hy wou bloot 'n mannekragkrisis in die Romeinse leër oplos.
Beroep van die armes in antieke Rome
Die arme mense moes oor die algemeen as ongeskoolde werkers werk en daagliks hulself laat huur om 'n verskeidenheid werkies te verrig.
Hulle was bekend as 'n huursoldate- die moderne ekwivalente woord 'huursoldaat' - beteken 'n persoon wat vir geld werk. Die ordentlike mense het hulle geminag omdat hulle, net soos die Grieke, gedink het dat om vir iemand anders te werk gelykstaande was aan slaaf wees.
Bedelaars in antieke Rome
As 'n arm Romeinse man nie meer kon werk nie, moes hy van liefdadigheid lewe. Bedelaars was 'n kenmerk van die stedelike en landelike landskap in die antieke Romeinse wêreld. Daar was tienduisende van hulle en hulle het die hele tyd mense in die straat aangemoedig.
Die gelukkiges het daarin geslaag om hulself aan 'n welgestelde huis te heg. Huishoudelike slawe het stukke vir hulle opgedis, hetsy op eie inisiatief of soms op versoek van hul meesters.
Professionele bedelaars in antieke Rome
Daar was ook professionele bedelaars. Dit sluit in priesters wat toegewy is aan die oostelike godin Cybele, wat gedeeltelik van hul lewensbestaan ​​afhanklik was van aalmoese van die algemene publiek.
'N Ander soort professionele bedelaars was die sogenaamde siniese filosowe. Die Cynics het alle wêreldse goedere verwerp. Hulle naam, kunikos in die Grieks beteken 'klein hondjie'. Dit het plek gemaak vir die moderne woord 'sinies'. Hierdie bedelaars het verbygangers aggressief aangemoedig om hul filosofie van armoede te versprei en om aalmoese te gee.
Filantropie in Rome
Die Romeinse wêreld was wel getuie van die begin van wat filantropie genoem kan word.
Die Romeinse skrywer Seneca die ouderling het eintlik aangevoer dat dit verkeerd was om nie vir 'n bedelaar te gee nie, want almal het 'n reg op liefdadigheid. Seneca behoort tot die filosofiese skool, bekend as Stoïsyn, wat die deugde bevorder het humanitas.
Hy het vertel van 'n besonder afskuwelike praktyk wat vandag nog in sekere dele van die wêreld gebeur, naamlik die doelbewuste verminking van kinders, sodat hulle meer pateties kan voorkom en dan uitgestuur word om te bedel. Sy beskrywing bied nie net 'n spookagtige beeld van die arme kinders wat tot bedelaarslewe veroordeel word nie, maar ook oor die kwesbaarheid van kinders vir afpersing en uitbuiting.
Uitdeelstukke tydens verkiesings
Keiser Augustus het Rome in 14 streke ingedeel met 265 wyke vir administratiewe doeleindes. En geen Romeinse verkiesing het plaasgevind sonder 'n gesonde dosis omkopery en korrupsie nie, en selfs die armes het daarby baat gevind.
Daar was ook die periodieke uitdeelstukke van die koringbrood, veral tydens die verkiesingstyd, hoewel dit bedoel was vir die hele bevolking en nie uitsluitlik vir die armes nie.
Hoe het die armes dit geniet in antieke Rome?
Nie alles was donker vir die arm bevolking in Antieke Rome nie. Daar was dinge wat die lewens van arm Romeine iets van kwaliteit gegee het en hulle in staat gestel het om te floreer, al was dit binne beskeie perke.
Die genieting van die lewensgeriewe in die stad was geensins beperk tot die rykes nie. Byvoorbeeld, 'n besoek aan die baddens kos slegs 'n nominale bedrag. 'N Mens kan hom beskerm teen die hitte of koue in die bad elke dag wat hy wil. Hy kon ook daar bly totdat hy wou, sy tyd wegskud om met sy vriende te skinder of 'n verskeidenheid tydverdrywe te geniet.
Die arme Romeine kon gratis na die amfiteaters gaan, maar hulle moes hoog klim om in die lae bo die senatore en die ridders te sit. (Beeld: Noppasin Wongchum/Shutterstock)
As iemand iets meer stimulerends wou hê, dan kon hy op openbare vakansiedae kyk hoe eksotiese diere Rome se vyande stukkend ruk of gladiators in die arena doodslaan.
Toegang tot die Colosseum, soos ander amfiteaters, was gratis. As gewone burger sou 'n man in die rye bo die senatore en die ridders moes sit. 'N Vrou sal nog hoër moet klim en langs slawe en vreemdelinge sit. Maar dit was seker die moeite werd om te klim. Die skouspel sou die arm mense tydelik afgelei het van die uitdagings en ellende van die daaglikse swaarkry.
As iemand nie 'n sitplek in die Colosseum kon kry nie, kon hy na Circus Maximus gaan om 'n wa -wedren te kyk. Die Circus Maximus kon ongeveer 250 000 toeskouers huisves, sodat feitlik die hele Rome dit kon bywoon.
Algemene vrae oor die lewe van 'n arme man in antieke Rome
Die arme Romeine sou as ongeskoolde werkers werk en daagliks 'n verskeidenheid werk doen.
Die professionele bedelaars in antieke Rome het priesters ingesluit wat toegewy was aan die oostelike godin Cybele, wat gedeeltelik vir hul lewensbestaan ​​afhanklik was van aalmoese van die algemene publiek. 'N Ander soort professionele bedelaars was die siniese filosowe. Hierdie bedelaars het verbygangers aggressief aangemoedig om hul filosofie van armoede te versprei en te laat aalmoese gee.
Die arme Romeine kon die baddens vir 'n nominale bedrag besoek en skuiling vind teen die hitte of die koue. Hulle kan arena's en amfiteaters gratis besoek en kyk hoe gladiators baklei. Anders kon hulle na Circus Maximus gaan om na 'n wa -wedren te kyk.
Antieke Rome, duime omhoog en#038 duime omlaag, beteken die teenoorgestelde van wat baie dink
Ons moet seker sy fout begaan het. Daar word algemeen geglo dat die duim omhoog gebaar afkomstig is van die gladiatorgevegte in antieke Rome, waarin die lot van 'n verlore gladiator deur die skare bepaal is. Duim vas, hy het gelewe, duime vas -hy is dood. As dit is wat u glo –, dan sou u verkeerd wees, en hier 's hoekom.
Duim af, aangedui met "swaarde neer", wat beteken dat die verlore gladiator lewendiger vir hulle werd was en gespaar moes word om nog 'n dag te veg.
Die oortuiging dat die 'thumbs-up ' en 'thumbs-down ' gebare onderskeidelik goedkeuring of afkeuring verleen het, het die openbare bewussyn binnegekom met Jean-Léon Gérôme 's 1872-skildery 'Pollice Verso '. Die gebare van die skare in die gewilde prentjie van Gérôme se duim omlaag en#8217 is deur die publiek uit die 19de eeu geïnterpreteer as tekens van afkeuring. Eintlik het die kunstenaar dit nooit bedoel nie, aangesien 'police verso ' net duim beteken.
Pollice Verso (Thumbs Down) deur Jean-Léon Gérôme, die 19de-eeuse skildery wat Ridley Scott geïnspireer het om die projek aan te pak. bron
Ongelukkig het sy kunswerk so gewild geword dat Gérôme se fout die aanvaarde definisie geword het. Wat nog meer hartseer is, is dat Hollywood ook sy rol kan speel. Sedert Ridley Scott Gladiator gemaak het, het dit die toerisme in Rome heeltemal verander. Die Colosseum is nou die grootste besienswaardigheid van die stad. Daar is mans wat soos gladiators geklee is, om saam met jou op foto's te poseer. Die skildery het egter 'n sterk invloed op die film gehad Gladiator. Die vervaardigers het regisseur Ridley Scott 'n reproduksie van die skildery gewys voordat hy die draaiboek gelees het Die beeld het met my gepraat van die Romeinse Ryk in al sy glorie en boosheid. Ek weet toe en daar is ek verslaaf, het Scott gesê
Geleerdes voor Gérôme ondersteun die standpunt dat 'duim vas' onder die Romeine beteken dat die ongelukkige gladiator sou wees gespaar, nie vermoor nie.
Die gebaar beteken " Gooi jou swaard neer ". 'N 1601 -vertaling van Plinius stel die gebaar gelyk aan "assent " of "favor ", en John Dryden 's 1693 weergawe van Juvenal 's Satires gee die duim gebuig terug,nie af nie, as die sterfsein.
Elke keer as 'n vegter ernstig gewond is, is die regter, of die skeidsregter, versoek om te bepaal of die man moet lewe of sterf, afhangende van hoe goed hy 'n geveg gehad het.
Net soos die hedendaagse talente en 'n regter, het 'n regter sy besluit gewoonlik gegrond op die passies wat deur die skare in die stadion uitgespreek is of hulle sou juig, toegejuig en duime gee as hulle van die man hou. As hulle dit nie gedoen het nie, sou hulle duim opgee en sy teenstander die noodlottige slag afstuur. Some scholars suggest the thumbs up meant to thrust a sword up into the heart.
Dit bevat die logo's van programme of vennote van NG Education wat die inhoud op hierdie bladsy verskaf of bygedra het. Program
Are you relying on technology to send the message? Why or why not?
As a citizen, would you be more or less likely to support the Roman Empire after they built an aqueduct? Why or why not?
For the Romans, do you think the road was as important a technology to them as the mobile phone is to us today? Why or why not?
Do you think the Roman political system would have been able to survive without these technologies? Why or why not?